Σε διπλωματική απομόνωση το Ισραήλ (Επίκαιρα, 4-10/3/2010)

Την αυξανόμενη ανάγκη αναθέρμανσης των διπλωματικών σχέσεων της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο και αποστασιοποίησης της ελληνικής διπλωματίας από το Ισραήλ επιβεβαιώνει το φιάσκο που υπέστη το εβραϊκό κράτος με αφορμή την δολοφονία του Μαχμούντ αλ Μαμπχούχ στο Ντουμπάι. Γιατί, η εκτέλεση του στελέχους της Χαμάς στις 19 Ιανουαρίου από 26 πράκτορες της Μοσάντ με τη μέθοδο των ηλεκτροσόκ και του πνιγμού μπορεί επιχειρησιακά να ολοκληρώθηκε με αψεγάδιαστο τρόπο, στην πράξη όμως εξέθεσε ανεπανόρθωτα το Ισραήλ (όπως ακριβώς συνέβη και με την επιχείρηση εναντίον της Γάζας πέρυσι τον Δεκέμβριο) που από φίλους και εχθρούς όλο και συχνότερα πλέον αποκαλείται «κράτος – παρίας», που συνιστά κίνδυνο για την σταθερότητα στην περιοχή.

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν περίμενε ότι το Ντουμπάι θα έσπαγε τον κανόνα της σιωπής (που τόσο πολύ συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις) και θα έδινε στη δημοσιότητα στιγμιότυπα από τις κάμερες ασφαλείας με τα πρόσωπα των δραστών. Κατά πολλούς η στάση του Ντουμπάι αποτέλεσε την εκδίκησή του για τη χρεοκοπία στην οποία το οδήγησαν πέρυσι το Νοέμβριο τα δυτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια, που κατά μία ερμηνεία ήταν το τίμημα που πλήρωσε για τις στενές σχέσεις του με το Ιράν και την προθυμία με την οποία συνεργαζόταν οικονομικά με το Ιράν αρνούμενο να εφαρμόσει το εμπάργκο των Δυτικών. Έτσι, οι αρχές ασφαλείας του Ιράν αποδείχθηκαν καταπέλτης. Καθώς όχι μόνο έδωσαν στη δημοσιότητα τα βίντεο και τα πλαστογραφημένα διαβατήρια των εκτελεστών, δηλώνοντας πως κατά 99% πρόκειται για πράκτορες της Μοσάντ, αλλά επίσης ζήτησαν από την Ίντερπολ να εκδώσει διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον Μέιρ Ντεγκάν, επικεφαλής της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας, Μοσάντ, για την οποία το τελευταίο τεύχος του βρετανικού περιοδικού Economist αναρωτιέται στον τίτλο του, κατά πόσο πράγματι κάνει το Ισραήλ ασφαλέστερο…

Η οργή εναντίον του Ισραήλ όμως αυτή τη φορά ξεπέρασε τα όρια του αραβικού κόσμου. Η έντονη και χωρίς προηγούμενο καταδίκη από τους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ της κλοπής και παραποίησης διαβατηρίων ευρωπαίων πολιτών και οι σκληρές αποδοκιμαστικές δηλώσεις των υπουργείων Εξωτερικών της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας (που έγινε μάλιστα από την πολιορκημένη Γάζα) υποδηλώνουν πως καθησυχαστικές δηλώσεις όπως αυτή του υπουργού Βιομηχανίας του Ισραήλ, Μπινιαμίν Μπεν Ελιέζερ, ότι σε έξι μήνες κανείς δεν θα θυμάται το γεγονός, απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτ’ απ’ όλα επειδή οι εξωδικαστικές εκτελέσεις, όπως επισήμως αποκαλούνται ανάλογες μαφιόζικες πρακτικές (που πριν νομιμοποιηθούν από την CIA στον βρόμικο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, εγκαινιάστηκαν από την αστυνομία του Χίτλερ και του Πινοτσέτ) συνιστούν τη ναρκοθέτηση κάθε έννοιας δικαίου. Η επιφόρτιση των μυστικών υπηρεσιών με τα καθήκοντα του δικαστή, του εισαγγελέα και του εκτελεστή της ποινής μετατρέπει τον κόσμο σε μία ζούγκλα αυτοδικίας, όπου νόμος είναι το δίκιο του εκτελεστή και τα συμβόλαια θανάτου αποκαθιστούν την θεσμοθετημένη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης. Τι θα συνέβαινε αν κάθε κράτος εξασφάλιζε τα εθνικά του συμφέροντα με την εκτέλεση των εχθρών του; Κι έχοντας πλήρη επίγνωση των διαφορετικών μέτρων και σταθμών που κυριαρχούν στην «διεθνή κοινότητα», δεν μπορούμε να μην μεταφέρουμε το ερώτημα συντάκτη του βρετανικού Guardian για το τι θα είχε συμβεί αν τυχόν και μια ανάλογη δολοφονία την είχε φέρει σε πέρας η μυστική αστυνομία του Ιράν, σε μεγάλο ξενοδοχείο δυτικής πρωτεύουσας, χρησιμοποιώντας πλαστογραφημένα διαβατήρια ευρωπαίων πολιτών… Πόσες φορές θα είχε ισοπεδωθεί μέχρι τώρα η Τεχεράνη;

Κατά δεύτερο, η οργή εναντίον του Ισραήλ δεν πρόκειται να κοπάσει εύκολα, επειδή οι εξωδικαστικές εκτελέσεις σε τρίτες χώρες καταστρατηγούν την έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Όταν η κάθε Μοσάντ ή η CIA, όπως συνέβη κατ’ επανάληψη επί Μπους με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την απαγωγή του αιγύπτιου ιμάμη από το Μιλάνο της Ιταλίας, δολοφονεί και απαγάγει, τότε παραβιάζει το αυτονόητο μονοπώλιο που έχει κάθε κράτος στην απονομή δικαιοσύνης στο εσωτερικό του και αυτόματα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο ή αποικία, που κρίνεται αναρμόδιο να εφαρμόσει το δίκαιο εντός των εθνικών του συνόρων. Η πόλη – κράτος του Ντουμπάι, προς τιμή του, απέσεισε από πάνω του αυτό τον ταπεινωτικό χαρακτηρισμό.

Κατά τρίτο, το Ισραήλ αυτή τη φορά μάλλον παραβίασε μια λεπτή γραμμή, καθώς χρησιμοποιώντας διαβατήρια Εβραίων από την Ευρώπη δεν έθεσε μόνο σε κίνδυνο τη ζωή κάθε άλλου Εβραίου (που γιατί να μη χαρακτηρίζεται στο εξής ύποπτος για πράκτορας της Μοσάντ;) αλλά και την αξιοπιστία των ίδιων αυτών ευρωπαϊκών κρατών που χρειάστηκε να αποδείξουν ότι τα (υψηλής ασφάλειας να θυμίσουμε) διαβατήρια πλαστογραφήθηκαν και δεν δόθηκαν στο ίδιο το Ισραήλ προς διευκόλυνσή του!

Τέλος, το σημαντικότερο είναι πως οι μαφιόζικες εκτελέσεις έχουν κατ’ επανάληψη αποδείξει την αναποτελεσματικότητά τους. Ας θυμηθούμε την δολοφονία με πύραυλο από ελικόπτερο Απάτσι του παραπληγικού ηγέτη της Χαμάς, Σεϊχη Γιασίν, στο αναπηρικό του καροτσάκι, την ανεξιχνίαστη μεν, αδιαμφισβήτητη ωστόσο δολοφονία του ιστορικού ηγέτη της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Γιασέρ Αραφάτ, την αποτυχημένη επιχείρηση δολοφονίας του σημερινού ηγέτη της Χαμάς, Χαλίντ Μεσάλ, στο Αμάν της Ιορδανίας τον Σεπτέμβριο του 1997 που κατέληξε στην ταπείνωση του (και τότε) πρωθυπουργού του Ισραήλ, σιωνιστή Νετανιάχου, και τόσες, δεκάδες άλλες περιπτώσεις. Καμία δεν σηματοδότησε την αναδίπλωση των Παλαιστινίων, ούτε έφερε την ειρήνη στην Παλαιστίνη.

Αυτή τη φορά όμως κάτι αλλάζει στις σχέσεις της Δύσης με το Ισραήλ, ενδεχομένως λόγω και της εξάντλησης της υπομονής των Αμερικανών όπως φάνηκε από την αίτηση που υπέγραψαν 54 μέλη της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων προς τον Ομπάμα, ζητώντας την άρση του αποκλεισμού της Γάζας. Η αλλαγή του κλίματος είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού στον Τύπο με αφορμή την δολοφονία του στελέχους της Χαμάς, που όπως αποκάλυψαν οι βρετανικοί Sunday Times είχε την έγκριση του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, που επισκέφθηκε ο ίδιος τα γραφεία της Μοσάντ για να δώσει την έγκρισή του στη δολοφονία. Έγραφε χαρακτηριστικά το πάντα προσεκτικό (λόγω του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι που δρα στην Ουάσιγκτον) αμερικανικό περιοδικό Time: «Οι σχέσεις του Ισραήλ με τους δυτικούς του συμμάχους αλλάζουν. Οι μονομερείς στρατιωτικές δράσεις και δράσεις ασφάλειας του Ισραήλ – όσο δικαιολογημένες και αποτελεσματικές μπορεί να είναι – στρέφουν την παγκόσμια κοινή γνώμη ενάντια στο εβραϊκό κράτος. Ο ρόλος του Ισραήλ στον Δυτικό Τύπο είναι όλο και λιγότερο εκείνος του μαχόμενου Δαβίδ κι όλο και περισσότερο του απερίσκεπτου Γολιάθ: από την εξελισσόμενη πολιορκία της Γάζας στη σκόπιμα δυσανάλογη απάντηση κατά τη διάρκεια τόσο του πολέμου στο Λίβανο ενάντια στη Χεζμπολάχ το 2006 όσο κι ενάντια στην Χαμάς το 2009. Αυτές οι απόψεις είναι ισχυρότερες στην Ευρώπη παρά στις ΗΠΑ», παρατηρεί το περιοδικό Time.  

Ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν κι οι Financial Times. Σε ανάλυση που δημοσιεύθηκε την προηγούμενη Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου, με τίτλο «Το Ισραήλ πλήττει την υπόθεσή του όταν αντιμετωπίζεται σαν κράτος – παρίας» αναφέρεται: «Δεν κάνει καθόλου καλό στην υπόθεση του Ισραήλ να ενθαρρύνει την αντίληψη ότι είναι κράτος – παρίας, ειδικά μετά τις κατηγορίες που δέχτηκε για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα από την έκθεση Γκολντστόουν, που παραγγέλθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη… Οι ηγέτες του Ισραήλ έχουν την τάση να πιστεύουν πως το διεθνές δίκαιο στην πράξη δεν υπάρχει ή, αν υπάρχει, απλώς δεν ισχύει για τους ίδιους. Το έχουν αγνοήσει γιατί μπορούσαν να στηρίζονται στο αμερικανικό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, που προβλήθηκε 29 φορές για να διασφαλιστεί η συμπεριφορά του Ισραήλ στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη και 11 φορές για να διαφυλαχθούν οι ενέργειες του στο Λίβανο»!

Το ερώτημα αυτή τη φορά είναι κατά πόσο η ελληνική διπλωματία θα λάβει υπ’ όψη της τα παραπάνω σαφή και αδιάψευστα μηνύματα αλλαγής της στάσης της διεθνούς κοινότητας απέναντι στο Ισραήλ, και θα βελτιώσει ουσιαστικά τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο…

Όργιο κερδοσκοπίας με τα ομόλογα του δημοσίου (Πριν, 31/1/2010)

Υποβολιμαία τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου κατά της Ελλάδας

Εβδομάδα αποκαλύψεων ήταν αυτή που πέρασε καθώς φάνηκε σε όλο το μεγαλείο το κερδοσκοπικό πανηγύρι που έχει στηθεί εδώ και τέσσερις μήνες με επίκεντρο την ελληνική οικονομία κι ειδικότερα τα χρυσοφόρα, όπως αποδεικνύονται, ομόλογα του Δημοσίου.
Εξ αρχής, κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει δημοσιονομική κρίση, όπως μαρτυρά η άνοδος του ελλείμματος το 2009 στο 12,7% και του δημοσιονομικού χρέους στο 113% του ΑΕΠ.
Η δημοσιονομική κρίση είναι λοιπόν δεδομένη (όσο δεδομένη είναι και σε δεκάδες άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως Αγγλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία κλπ).
Είναι φυσικό επακόλουθο όμως κι η κινδυνολογία που έχει αναπτυχθεί όλο το τελευταίο διάστημα;
Είναι φυσικό κι επόμενο η Ελλάδα να αποκαλείται Ντουμπάϊ κι Αργεντινή της Ευρώπης και να προαναγγέλλεται «κρίση του ούζου», κατ’ αναλογία της «κρίσης της τεκίλας» του Μεξικού του 1994;
Είναι πραγματική εν τέλει η πιθανότητα να χρεοκοπήσει η Ελλάδα σηκώνοντας τα χέρια ψηλά απέναντι στους δανειστές της , όπως με κάθε επισημότητα γράφεται ακόμη και σε έντυπα που χαρακτηρίζονται έγκυρα; 
Το πράγμα έχει φτάσει σε τέτοιο εκφυλισμό ώστε σενάρια χρεοκοπίας που προβλέπουν δραματικά διαγγέλματα του πρωθυπουργού και προσφυγή στο ΔΝΤ, γι αυτό το Σαββατοκύριακο μάλιστα , κυκλοφορούν με την ίδια ένταση και ταχύτητα από στόμα σε στόμα όπως αντίστοιχα κυκλοφορούσαν φημολογίες για «σίγουρες μετοχές» πριν δέκα χρόνια όταν το χρηματιστήριο βρισκόταν στο απόγειό του…
Η απάντηση αρχικά στα παραπάνω ερωτήματα είναι ένα κατηγορηματικό «όχι»!
Παράλληλα οι δυνάμεις που υποκινούν το σενάριο της χρεοκοπίας αποκαλύφθηκαν την προηγούμενη βδομάδα, όταν έγινε γνωστή η πρόθεση του Υπουργού Οικονομικών να προσφύγει στην Ασία για να πουλήσει ελληνικά ομόλογα, σε προνομιακές προφανώς τιμές για το ελληνικό Δημόσιο (επιζήμιες επομένως τιμές για τη διεθνή των κερδοσκόπων).

Η κίνηση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου , ο οποίος θα επισκεφθεί την Ασία τις επόμενες εβδομάδες  έρχεται σε συνέχεια προσπαθειών της προηγούμενης ακόμη ελληνικής  κυβέρνησης να συνάψει μια στρατηγική συμφωνία με το Πεκίνο (βλ. πώληση του Λιμανιού Πειραιά στην COSCO,κ.ά.). Είχε προαναγγελθεί δε από πλήθος δημοσιευμάτων στον ελληνικό Τύπο που προφανώς απηχούσαν απόψεις του ίδιου του Υπουργείου. Το «ρεπορτάζ» λοιπόν των Financial Times  την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου και της Wall Street μια μέρα πριν την προσφυγή στην Ασία αναπαρήγαγαν βάσιμες πληροφορίες.

Ταυτόχρονα όμως τις συνόδευαν με καταφανώς αναληθείς  φήμες για ανταποδοτική παραχώρηση της Εθνικής Τράπεζας και του ΟΣΕ και άφθονη κινδυνολογία  για τον κίνδυνο χρεοκοπίας με απώτεροι σκοπό να κάψουν τη συμφωνία και να τινάξουν στον αέρα το σχέδιο της κυβέρνησης, διασύροντας το προϊόν «ελληνικό ομόλογο».
Ο λόγος πίσω από αυτή τη συμπαιγνία φάνηκε πεντακάθαρα από το τίμημα που αναγκάστηκε να πληρώσει η κυβέρνηση στους τοκογλύφους για να εξασφαλίσει τα δανεικά που χρειάζεται , υπό τη μορφή επιτοκίων, που εκτινάχθηκαν στο 6,67% για το δεκαετές ομόλογο με το σπρεντ-τη διαφορά δηλαδή από το αντίστοιχο γερμανικό-να κινείται στο 3,6%!
Πίσω δηλαδή από τη μπουρδολογία των Financial Times και των κάθε λογής αναλυτών «της συμφοράς» περί χρεοκοπίας υπήρχαν δυο σαφείς στόχοι.
Ο πρώτος ήταν καθαρά τρομοκρατικός: Να τιμωρηθεί η ελληνική κυβέρνηση που σκέφθηκε να διαφοροποιήσει τη σύνθεση των δανειστών της , καθώς κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με διαφυγόντα κέρδη για τα λαμόγια του Σίτι στο Λονδίνο και της Νέας Υόρκης.
Ο δεύτερος στόχος των απανωτών κινδυνολογικών δημοσιευμάτων ήταν να αξιοποιηθεί ακόμη κι αυτό το γεγονός για να «τσιμπήσουν»έστω και μια δεκαρούλα τα επιτόκια, εξασφαλίζοντας επιπλέον υπερκέρδη.
Όπερ και εγένετο…
Το παιχνίδι που στήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα φέρνει στην επιφάνεια κι όλη τη μπόχα που υπάρχει πίσω από την Ιερή Συμμαχία μεταξύ διεθνούς Τύπου (που σπέρνει φήμες , διασύροντας κράτη)-εταιρειών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (που υποβαθμίζουν την αξιολόγηση κάθε χώρας αυξάνοντας  τα ασφάλιστρα κινδύνου , στρώνοντας το έδαφος)-τοκογλύφων/δανειστών που εισπράττουν τα λύτρα της σύγχρονης οικονομικής ομηρίας , ολοκληρώνοντας το έγκλημα.
Πρόκειται για μια καλολαδωμένη μηχανή παραγωγής ρευστού που χρησιμοποιεί ακόμη και μεθόδους μαφίας για να απομυζά δημόσια  έσοδα και λεφτά των φορολογουμένων.
Η (παροιμιώδης πια) αγυρτεία τους, που έπρεπε να οδηγηθεί ο ελληνικός καπιταλισμός σ’ αυτό το σημείο για να τη διαπιστώσουμε , έφτασε σε τέτοια επίπεδα που το βρετανικό πρακτορείο Ρόιτερς , θέλοντας να εμφανίσει ως αληθοφανή τα σενάρια αποχώρησης ή εκδίωξης της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, στον πίνακα με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των ξένων νομισμάτων ανήρτησε και την ελληνική δραχμή , χωρίς ευτυχώς να γράψει δεξιά και αξίες –πάλι καλά…

Η βιομηχανία χρεοκοπίας αναπαράγεται με οίστρο κι από την ημεδαπή γιατί εξυπηρετεί  τα πιο διαφορετικά σενάρια. Κυρίως δραματικές εκκλήσεις για εθνική συναίνεση , αποφυγή εργατικών διεκδικήσεων (όπως συμβαίνει με τους αγρότες) και αποδοχή της πιο σκληρής λιτότητας (όπως θα συμβεί από αύριο με την ανακοίνωση της εισοδηματικής πολιτικής). Επίσης τσάκισμα εν τη γενέσει τους ακόμη και των πιο αθώων και στρατηγικά αβαθών προσπαθειών αναπροσανατολισμού της εξωτερικής πολιτικής , με φόβητρο το υψηλό κόστος που συνοδεύει μια τέτοια μεταβολή.

Σε αυτό τον καταιγισμό αδιανόητων μέχρι πριν λίγα χρόνια εξελίξεων η ΕΕ και το ευρώ έχουν δεχτεί στις συνειδήσεις των εργαζομένων μια πρωτοφανή απονομιμοποίηση, καθώς αποδεικνύονται παράγοντας κερδοσκοπίας , επιβολής λιτότητας και όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων.
Πεδίο δόξης λαμπρό λοιπόν για να προβάλουν οι δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς το αίτημα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από της ΕΕ στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής, εργατικής διεθνοποίησης.
Αρέσει σε %d bloggers: