Απαρτχάιντ της χιλιετίας, η Συμφωνία του Αιώνα ΗΠΑ – Ισραήλ

Έκρηξη μεγατόνων πολύ μεγαλύτερης ισχύος ακόμη κι από τις αμερικανικές βόμβες που σκάνε στο Αφγανιστάν, προκάλεσε η λεγόμενη Συμφωνία του Αιώνα, που έδωσαν στη δημοσιότητα ΗΠΑ και Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι επιλύει το Παλαιστινιακό πρόβλημα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στην πραγματικότητα είναι μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Ισραήλ, που παραβιάζει κατάφωρα τις αλλεπάλληλες αποφάσεις που έχει πάρει η Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ καλώντας στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Πλήθος είναι επίσης οι αποφάσεις καταδίκης των εβραϊκών εποικισμών που χρηματοδοτεί το Ισραηλινό κράτος στην ιστορική Παλαιστίνη, με ένα και μοναδικό σκοπό: να μετατρέψει την Παλαιστινιακή γη σε ζώνες αποκομμένες μεταξύ τους, χωρίς γεωγραφική συνέχεια, ακυρώνοντας έτσι την προοπτική δημιουργία ενός ενιαίου παλαιστινιακού κράτους.

Το σχέδιο που ανακοίνωσαν Τραμπ – Νετανιάχου αρχικά περιγράφει ως αδιαίρετη την Ιερουσαλήμ εκχωρώντας την στο Ισραήλ, στη βάση των τετελεσμένων. Επιπλέον, προσαρτά την Κοιλάδα του Ιορδάνη και νομιμοποιεί τους εβραϊκούς εποικισμούς που έχουν χτίσει ακροδεξιοί υπερορθόδοξοι Εβραίοι προκαλώντας την αγανάκτηση όχι μόνο των Παλαιστινίων και της διεθνούς κοινότητας αλλά ακόμη και προοδευτικών εβραϊκών οργανώσεων κυρίως των ΗΠΑ, που αντιδρούν στα αποικιοκρατικά σχέδια του Νετανιάχου. Στην πράξη επαναφέρει τα Μπαντουστάν του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ. Με βάση το αμερικανικό σχέδιο το παλαιστινιακό μόρφωμα δεν θα έχει δικό του στρατό και ο έλεγχος των επίγειων, εναέριων και θαλάσσιων συνόρων του θα ανήκει στο Ισραήλ.

Το καρότο για να γίνει δεκτό το αμερικανικο-ισραηλινό σχέδιο, όπως διατυπώθηκε στη σύνοδο του Μπαχρέιν τον Ιούνιο του 2019, είναι υποσχέσεις για επενδύσεις ύψους 50 δισ. ευρώ, τις οποίες υποτίθεται θα κάνουν διάφορες χώρες, ως έμπρακτη συμβολή τους στην ειρήνη. Να σημειωθεί ότι στη σύνοδο του Μπαχρέιν δεν είχε πάει καν η Παλαιστινιακή Αρχή. Το σχέδιο επομένως δε χαίρει καμιάς νομιμοποίησης μιας και το άμεσα ενδιαφερόμενο μέρος, δηλαδή οι Παλαιστίνιοι, όχι απλώς απουσίαζε αλλά αποδοκίμασε εκείνη τη σύναξη που συζητήθηκε κι αποφασίσθηκε, όπως φάνηκε, το μέλλον του…

Πολλοί εντός κι εκτός Παλαιστίνης παρομοίασαν το «όραμα για την ειρήνη» του Τραμπ με την Διακήρυξη Μπαλφούρ, όπως έμεινε στην ιστορία η επιστολή με την οποία ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών το 1917 έστειλε τους Εβραίους να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη. Έτσι και σήμερα ο Τραμπ εκχωρεί κάτι που δεν του …ανήκει σε κάποιους που δεν τους …ανήκει. Αν ωστόσο λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η Διακήρυξη Μπαλφούρ άνοιξε το δρόμο για τη Νάκμπα (Καταστροφή), όπως έμεινε γνωστή η εκδίωξη 750.000 Παλαιστινίων από τη γη τους τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, καταλαβαίνουμε ότι οι επιπτώσεις του αμερικανο-ισραηλινού σχεδίου μπορεί να αποδειχθούν σύντομα δραματικές… Δηλαδή, να οξύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση στη Μέση Ανατολή!

Γι’ αυτό το λόγο και κανείς δεν ενθουσιάστηκε με τη «Συμφωνία του Αιώνα». Στο εσωτερικό της Παλαιστίνης άπαντες την καταδικάζουν, με πολλούς μάλιστα να ελπίζουν ότι μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για να ξεπεραστούν οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ Χαμάς και Παλαιστινιακής Αρχής κι όλες οι πτέρυγες να ενωθούν απέναντι στην απειλή που λέγεται «Συμφωνία του Αιώνα». Οι διαδηλώσεις που διοργανώθηκαν στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης και τη Γάζα, αμέσως μετά την δημοσιοποίηση της συμφωνίας δείχνουν την πρόθεση των Παλαιστινίων να αγωνιστούν ενάντια σε αυτή τη συμφωνία, που μετατρέπει σε κουρελόχαρτο το διεθνές δίκαιο, μεταξύ αυτών και τη Συμφωνία του Όσλο του 1993 που αποτελούσε σημείο αφετηρίας για την επίλυση του Παλαιστινιακού.

Με εξαίρεση των πετρομοναρχιών του Μπαχρέιν, του Ομάν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων που έστειλαν τους πρέσβεις τους στο Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου Τραμπ – Νετανιάχου απορριπτική αναμένεται να είναι απέναντι στη Συμφωνία και η Αραβική Ένωση που κλήθηκε να συνεδριάσει εκτάκτως το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου. Ήδη έχει απορρίψει το σχέδιο Τραμπ, όπως με σαφήνεια έχει πράξει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιτείνοντας το σεβασμό των διεθνών συμφωνιών.

Ακόμη κι αν ο Τραμπ ιεράρχησε στην ατζέντα του την ικανοποίηση του ισραηλινού αιτήματος για επιτάχυνση της Συμφωνίας του Αιώνα ως ένα μέσο υπεκφυγής από την πολιτική πίεση που δέχεται εξ αιτίας της διαδικασίας καθαίρεσης του που κινούν οι Δημοκρατικοί, δεν περνάει απαρατήρητο ότι από την πρώτη μέρα που ανέλαβε προώθησε μια επιθετική φιλο-ισραηλινή πολιτική. Κορυφαία του απόφαση η μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Μια πράξη που ενθάρρυνε τα επεκτατικά σχέδια του Ισραήλ. Το ίδιο ισχύει και για το Νετανιάχου: Μπορεί η Συμφωνία του Αιώνα να λειτουργήσει ως πρόσκαιρο σωσίβιο απέναντι στην πίεση που δέχεται εκ των έσω κατηγορούμενος για υποθέσεις διαφθοράς, επ΄ ουδενί ωστόσο η επιλογή του δεν μπορεί να ερμηνευθεί με ευκαιριακά, εκλογοθηρικά κριτήρια. Μάρτυρας η παρουσία στον Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης και του αρχηγού της αντιπολίτευσης, που ήρθε να υπενθυμίσει πόσο δεξιά έχει στραφεί σύσσωμη η πολιτική ηγεσία και το εκλογικό σώμα του Ισραήλ…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Ακροδεξιά στροφή Νετανιάχου

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Σοκ ακόμη και στους πλέον πολιτικά οικείους του προκάλεσε για μια ακόμη φορά ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ανακοινώνοντας τη νέα του πολιτική συμμαχία, εν όψει των εκλογών της 9ης Απριλίου. Ο ηγέτης του κόμματος Λικούντ παρότι αντιμετωπίζει κατηγορίες για διαφθορά ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα, θεωρείται το φαβορί των εκλογών. Τυχόν νίκη του, που θα ανοίξει την πόρτα για πέμπτη θητεία, θα σπάσει το ρεκόρ που κατείχε ο Μπεν Γκουριόν ως μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Αυτή τη φορά ωστόσο η νέα του θητεία θα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες καθώς θα έχει εξ αρχής προδιαγράψει τον ακραίο της πολιτικό προσανατολισμό. Η συμμαχία που εξήγγειλε με τα δυο μικρά ακροδεξιά κόμματα, Εβραϊκό Σπίτι και Εβραϊκή Ισχύς, προκαλώντας ασυνήθιστα σοβαρές αντιδράσεις, εγγυώνται ότι θα ακολουθήσει ακόμη πιο επιθετική πολιτική απέναντι στους Παλαιστίνιους ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα εύρεσης λύσης στο πλαίσιο όσων έχει κατ’ επανάληψη αποφασίσει ο ΟΗΕ: Δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των διωχθέντων Παλαιστίνιων. Το πρόγραμμα και ο πρότερος βίος ωστόσο των δύο αυτών κομμάτων με τα οποία συμμάχησε ο Νετανιάχου εγγυώνται ότι πλέον ούτε φραστικά δεν θα συμπορεύεται με το διεθνές δίκαιο.

Οι επικεφαλής του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς εμφανίζονται ως συνεχιστές του σιωνιστή γεννημένου στα ΗΠΑ ραβίνου Μεΐρ Καχάν, που διετέλεσε βουλευτής στην Κνεσέτ τη δεκαετία του 1980, πριν το κόμμα του βγει εκτός νόμου κι ενταχθεί στην περίφημη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων της Ουάσιγκτον. Η Εβραϊκή Ισχύς ζητά κι επισήμως την κατάληψη του Όρους του Ναού (που θεωρείται ιερός τόπος και για τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους και γι’ αυτό το λόγο τελεί επισήμως υπό Ιορδανική επιτήρηση, μέσω μουσουλμάνων κληρικών) και την προσάρτηση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, απορρίπτοντας επισήμως κάθε σχέδιο δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Οι δύο ηγέτες του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς, Μιχαέλ Μπεν Αρί και Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγούν βουλευτές, χάρη στη συμμαχία με το Νετανιάχου, είναι συνιδρυτές του Λεχάβα που όχι απλώς ζητά τον πλήρη, φυλετικό διαχωρισμό Εβραίων και Αράβων, αλλά σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς της 24ης Φεβρουαρίου, εμπλέκονται σε εμπρησμό μικτού σχολείου στην Ιερουσαλήμ, στο οποίο φοιτούν παιδιά αραβικής κι εβραϊκής καταγωγής. Μάλιστα, στο όχι και τόσο μακρινό 2012 οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να χορηγήσουν ταξιδιωτική βίζα στον Μπεν Αρί, επειδή είναι μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο έτερος …αξιότιμος φίλος του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπεν Γκβιρ, δηλώνει υπερήφανος που κοσμεί το σπίτι του με φωτογραφία του οπαδού του Καχάν, Μπαρούχ Γκολντσάιν, ο οποίος κέρδισε τη θέση του στο παλίμψηστο της Ισραηλινής ακροδεξιάς αφού σκότωσε 29 Παλαιστίνιους στη Χεβρόνα το 1994, την ώρα της προσευχής τους.

Η επιλογή του Νετανιάχου προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο των δημοκρατικών εβραϊκών οργανώσεων που αντιτάσσονται μόνιμα στα επιθετικά ισραηλινά σχέδια αλλά και οργανώσεων όπως το AIPAC και το AJC, που ποτέ στο παρελθόν δεν δυσφόρησαν απέναντι στην πολιτική του Νετανιάχου και του Ισραήλ. Και οι δύο οργανώσεις χαρακτήρισαν ως «κατακριτέες» τις ιδέες των δύο σιωνιστικών οργανώσεων, δηλώνοντας ότι ακόμη κι αν εκλεγούν στην επόμενη κυβέρνηση τα στελέχη τους, αντιπρόσωποι των δύο οργανώσεων δεν πρόκειται να έχουν καμία επαφή μαζί τους! Ένα ακόμη δείγμα της απομόνωσης στην οποία οδηγείται το Ισραήλ όσο αρνείται να αναγνωρίσει τα δίκαια αιτήματα των Παλαιστινίων και υπονομεύει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Διάβασε επίσης:

Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα;

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΨΕ Ο ΤΡΑΜΠ

Από την Ινδονησία, που είναι η πολυπληθέστερη μουσουλμανική χώρα του κόσμου κι εξακολουθεί να μην έχει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, μέχρι το Λίβανο όπου ζουν περισσότεροι από 500.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες της Δυτικής Όχθης από το 1948 και το 1967, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους τις προηγούμενες εβδομάδες για να καταδικάσουν την απόφαση του Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Κι ας χρειαστούν χρόνια για την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η επιλογή του αμερικανού προέδρου συνάντησε εξ ίσου ηχηρή αποδοκιμασία από κυβερνήσεις και οργανισμούς που δήλωσαν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Έτσι, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η μοναδική κυβέρνηση που επικρότησε την απόφαση του Τραμπ ήταν η άμεσα ωφελημένη, η …ισραηλινή. Το πιο καθαρό «όχι» διατυπώθηκε εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσία μάλιστα του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Ντανιάχου, ο οποίος μετέβη γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο στις Βρυξέλλες, ώστε δράττοντας την ευκαιρία που προσέφερε η στιγμή να πιέσει τους ευρωπαίους ηγέτες να πραγματοποιήσουν μια στροφή 180 μοιρών αναγνωρίζοντας τα τετελεσμένα που έχει διαμορφώσει στα παλαιστινιακά εδάφη η ισραηλινή κατοχή. Μόνο και μόνο για να υπογραμμισθεί η σημασία που απέδιδαν οι Ισραηλινοί στη στάση των Ευρωπαίων να σημειωθεί πως η επίσκεψη ου ισραηλινού ηγέτη ήταν η πρώτη που πραγματοποιήθηκε εδώ και 22 χρόνια. Παρόλα αυτά ούτε η δική του παρουσία αποδείχθηκε ικανή να αλλάξει τη στάση των Ευρωπαίων.

Η πιο ηχηρή αντίδραση ωστόσο προήλθε από την διάσκεψη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη, με τη συμμετοχή περισσότερων από 50 ηγετών. Αν και μεγαλύτερη σπουδαιότητα από τις φραστικές καταδίκες και τις λεκτικές επιθέσεις έχει η εμβάθυνση του ρήγματος στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μια και μουσουλμανικών κρατών από την άλλη, έχει σημασία να τονίσουμε ότι ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε την Ιερουσαλήμ ως «κόκκινη γραμμή» και το Ισραήλ ως «κράτος κατοχής και τρομοκρατίας που επιβραβεύτηκε για τις τρομοκρατικές του ενέργειες με την απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ». Στη δε ανακοίνωση που εκδόθηκε ανακηρύσσεται η ανατολική Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης ενώ καλούνται και άλλες χώρες να πράξουν το ίδιο!

Πρόκειται για μια απόφαση τεράστιας πολιτικής και διπλωματικής σημασίας καθώς σηματοδοτεί το τέλος της στοίχισης όλων των χωρών μελών του ΟΗΕ πίσω από τις διαδικασίες και τους στόχους των Ηνωμένων Εθνών που, εν ολίγοις, άφηναν τις ειρηνευτικές συνομιλίες να αποφασίσουν το στάτους της Ιερουσαλήμ. Αυτό είχε συμφωνηθεί το 1993! Ήταν μια επιλογή που για κανένα κράτος πιθανά δεν αποτελούσε την άριστη λύση, έδινε ωστόσο το πρόκριμα στις διαπραγματεύσεις κι όχι στη δύναμη των όπλων και του ισχυρού, όπως συμβαίνει με την απόφαση του Τραμπ που με κανέναν διεθνώς αποδεκτό τρόπο δεν μπορεί να δικαιολογηθεί καθώς εισάγει περισσότερη αστάθεια στην πιο ασταθή περιοχή του κόσμου και κάνει λιγότερο ασφαλείς όχι μόνο τις ΗΠΑ και τα φιλικά της καθεστώτα στην Μέση Ανατολή (όπως της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παραβρεθούν στη σύνοδο του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, έστω δια του υπουργού Εξωτερικών) αλλά ακόμη και το Ισραήλ. Ευρύτερα μιλώντας, η κίνηση του Τραμπ είναι μια ακόμη στρατηγικής σημασίας επιλογή (όπως η απόφασή του για αποχώρηση από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα) που κατακερματίζει τον κόσμο, ακυρώνει τις πολυμερείς και γραπτές συμφωνίες κι αποφάσεις, αναγορεύοντας τα πιο στενά κα ιδιοτελή κρατικά συμφέροντα ως αποκλειστικούς γνώμονες χάραξης εξωτερικής πολιτικής. Στην πράξη αποχαιρετούμε ένα πλαίσιο που εξασφάλισε την μεταπολεμική ειρήνη και σταθερότητα, χωρίς καθόλου να υποτιμάμε τους εκατοντάδες άδικους πολέμους και τα εκατομμύρια νεκρών που παρόλα αυτά στιγμάτισαν την εποχή που πέρασε.

Σε τούτο δε το πλαίσιο, των διαπραγματεύσεων ειρήνης, ακόμη και η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν απέκλειε το ενδεχόμενο αποδοχής των τετελεσμένων που δημιούργησε η εισβολή και ο πόλεμος του 1967 εκ μέρους των Ισραηλινών, έναντι όμως ισχυρότατων ανταλλαγμάτων τα οποία θα ικανοποιούσαν την παλαιστινιακή πλευρά και θα ήταν συμβατά με δεκάδες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που έχουν αποδοκιμάσει κατηγορηματικά την ενσωμάτωση στο Ισραήλ των κατεχόμενων εδαφών. Επίσης, ζητούν τον τερματισμό της κατοχής, την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα που είχε πριν τον πόλεμο του 1967 με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των εκατομμυρίων προσφύγων. Τέτοια ανταλλάγματα θα μπορούσαν να ήταν, με βάση δηλώσεις αμερικανών διπλωματών, αν όχι η κατεδάφιση τουλάχιστον το πάγωμα των παράνομων εβραϊκών εποικισμών στη Δυτική Όχθη, κ.α.

Πλέον όμως, η καθολική μέχρι πριν λίγες εβδομάδες αποδοχή της προτεραιότητας των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων από τα πιο διαφορετικά κράτη και η συναίνεση γύρω από το στόχο της συνύπαρξης δύο κρατών, ενός Παλαιστινιακού κι ενός Ισραηλινού, τινάχτηκε στον αέρα. Ενδεικτικό των ευρύτερων αλλαγών που δρομολογούνται είναι ότι εναντίον του στόχου των δύο κρατών τάχθηκε ο επί 26 χρόνια επικεφαλής παλαιστίνιος διαπραγματευτής και γενικός Γραμματέας της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης Σαέμπ Ερεκάτ, προκρίνοντας τη λύση του ενός κράτους στο οποίο πρέπει να ενσωματωθούν όλοι οι Παλαιστίνιοι. Εφ’ όσον προτεραιότητα έχουν τα τετελεσμένα, σα να λέει η Παλαιστινιακή πλευρά, ας γίνουν αποδεκτά όσα επέβαλε η ισραηλινή πλευρά με την ακύρωση στην πράξη του δικαιώματος των Παλαιστινίων για δικό τους κράτος, μέσω για παράδειγμα της κατάτμησης της παλαιστινιακής γης δια των εποικισμών, των σημείων ελέγχου και τόσων άλλων που καταργούν την εδαφική συνέχεια κι ενότητα της Παλαιστίνης κι ας αναγνωρίσει το Ισραήλ ίσα πολιτικά δικαιώματα στους Παλαιστινίους που ζουν στο έδαφός του. Μεταξύ αυτών και το δικαίωμα στην ψήφο, όπως τόνισε σε συνέντευξή του ο Ερεκάτ, που μόνο για ριζοσπαστισμό δεν μπορεί να κατηγορηθεί. Το Ισραήλ θα προτιμήσει να απορρίψει το παλαιστινιακό αίτημα, αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος να κατηγορηθεί για ρατσισμό καθώς εκχωρεί με θρησκευτικά και φυλετικά κριτήρια το εκλογικό δικαίωμα, γιατί δεδομένης της αριθμητικής υπεροχής των Παλαιστινίων και της υψηλότερης γεννητικότητας, αν πήγαιναν στις κάλπες οι Παλαιστίνιοι ο χαρακτήρας του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους θα ακυρωνόταν μονομιάς!

Έτσι όμως Ισραήλ και ΗΠΑ ακυρώνουν κάθε πολιτική επιλογή για τους Παλαιστίνιους…

Πηγή: Νέα Σελίδα

13 Δεκεμβρίου 2017

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Την εκ βάθρων ανατροπή μιας διπλωματικής προσέγγισης που εφαρμόστηκε επί 70 σχεδόν χρόνια σηματοδοτεί η απόφαση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ και, σε δεύτερο χρόνο, να μεταφέρει εκεί την πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ που είναι η εμπορική πρωτεύουσα του κράτους, κι όπου όλες, μα όλες οι χώρες του κόσμου διατηρούν τις πρεσβείες τους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αξίζει να αναφερθεί ότι το 1980 υπήρξε ειδική απόφαση του ΟΗΕ με την οποία καλούνταν 13 χώρες (μεταξύ των οποίων η Χιλή, η Βολιβία, κ.α.) να μετακινήσουν τις πρεσβείες τους από την Ιερουσαλήμ κι η οποία έγινε σεβαστή, με τη διεθνή κοινότητα έκτοτε να αφήνει στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις να αποφασίσουν το καθεστώς της Ιερουσαλήμ. Έτσι μπήκε ένας πάγος στις επεκτατικές βλέψεις του Ισραήλ που θεωρεί την Ιερουσαλήμ ως την ιερότερη πόλη του Ιουδαϊσμού, ενώ οι Παλαιστίνιοι, από τη μεριά τους, κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θεωρώντας πλήρεις νοήματος τις αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΟΗΕ υπέρ ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα του 1967, χωρίς δηλαδή να αναγνωρίζεται η προσάρτηση των εδαφών από τον πόλεμο των έξι ημερών, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και ζωντανό το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων.

Η απόφαση του Τραμπ, που καταδικάστηκε από την ΕΕ, τον υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας Μπόρις Τζόνσον και τον Πάπα Φραγκίσκο, τινάζει στον αέρα τη σημερινή ισορροπία που έστω και τυπικά αναγνώριζε τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Οι αλλαγές που θα επέλθουν θα είναι κατακλυσμιαίες καθώς, οι Αμερικάνοι χάνουν το τεκμήριο της αμεροληψίας που τους έδινε το δικαίωμα να πρωταγωνιστούν στις ειρηνευτικές συνομιλίες. Μετακινώντας την πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ, έστω κι αν αυτή η κίνηση αποτελεί υλοποίηση μιας ειλημμένης από το 1995 απόφασης, την οποία όμως αρνήθηκαν να εφαρμόσουν όλοι οι προηγούμενοι αμερικανοί πρόεδροι (Κλίντον, Μπους, Ομπάμα), τάσσονται με την πιο επιθετική πτέρυγα του Σιωνισμού που δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα στους Παλαιστίνιους και τους αντιμετωπίζει ως υπόδουλους. Το επιχείρημα της Ουάσιγκτον, περί αναγνώρισης των τετελεσμένων και αποδοχής της πραγματικότητας, αν τυχόν κι εφαρμοζόταν στο διεθνές περιβάλλον θα διαμόρφωνε μια ζούγκλα. Για παράδειγμα, θα έπρεπε να αναγνωριστεί η τουρκική κατοχή και ο διαμελισμός της Κύπρου, το Ισλαμικό Κράτος το 2013 να αποκτούσε έδρα στον ΟΗΕ και οι πειρατές της Σομαλίας να αναγνωρίζονταν ως το επίσημο Πολεμικό Ναυτικό μιας ακαθόριστης γεωγραφικά και ανύπαρκτης διοικητικά χώρας. Ευτυχώς όμως για όλους μας υπάρχει το διεθνές δίκαιο, οι αποφάσεις του ΟΗΕ και οι πολυμερείς διαπραγματεύσεις, που θα έπρεπε να αποτελούν γνώμονα και σημείο αναφοράς για τη διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής. Για τις ΗΠΑ όμως, όπως φάνηκε και από τη στάση τους απέναντι στη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, αποτελούν περιττά βαρίδια.

Έτσι όμως οι Αμερικανοί δεν εκτίθενται απλώς οι ίδιοι, αλλά εκθέτουν ανεπανόρθωτα και τους πιο στενούς συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την απόφασή τους καταδίκασε όχι μόνο ο Ερντογάν που χαρακτήρισε την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας ως «κόκκινη γραμμή» απειλώντας να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ, αλλά ακόμη κι η Σαουδική Αραβία, μέσω του βασιλιά Σαλμάν, που χαρακτήρισε την απόφαση «επικίνδυνο βήμα που προκαλεί τα συναισθήματα των Μουσουλμάνων όλου του κόσμου». Το Ριάντ που, όπως οι περισσότερες αραβικές χώρες, δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ αντέδρασε έντονα σε φραστικό επίπεδο γιατί ξέρει ότι στο εξής η συνεργασία του με την Ουάσινγκτον θα επισείει ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό κόστος στο εσωτερικό. Οι επισκέψεις επίσημων σαουδαράβων στις ΗΠΑ και Αμερικανών στη Σαουδική Αραβία θα ισοδυναμούν με ταπείνωση των Παλαιστινίων και καταστρατήγηση διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων τους.

Στο εσωτερικό της Παλαιστίνης, από τη στιγμή που οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις θα φαντάζουν όχι απλώς προσχηματικές (παρότι θα ηγείται ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρετ  Κουσνέρ) αλλά άνευ αντικειμένου, οι πολιτικές διεργασίες που προέκριναν την οδό των συνομιλιών απονομιμοποιούνται πλήρως. Η ιντιφάντα θα φαντάζει μονόδρομος και οι μαχητικές αντιστασιακές οργανώσεις θα κερδίσουν έδαφος στη συνείδηση των Παλαιστινίων σε βάρος των κεντριστικών πολιτικών αντιλήψεων που εναπόθεταν την επίλυση του Παλαιστινιακού στις διαπραγματεύσεις.

Η απόφαση του Τραμπ, που αποτέλεσε προεκλογική του δέσμευση, θα αλλάξει επίσης τον εσωτερικό συσχετισμό δύναμης στο Ισραήλ καθώς δίνει ώθηση στα πιο εξτρεμιστικά στοιχεία που θα μπορούν πλέον να επαίρονται ότι η εμπρηστική πολιτική τους δημιουργεί συμμαχίες, βρίσκει διεθνή ερείσματα, δεν ισοδυναμεί δηλαδή με απομόνωση, και φέρνει αποτελέσματα. Ενδεικτικό στοιχείο του διχασμού που προκάλεσε στο Ισραήλ η απόφαση μεταφοράς της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, η οποία θα χρειαστεί τουλάχιστον τρία ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί καθώς θα απαιτήσει την οικοδόμηση νέου κτιρίου, είναι η τοποθέτηση του αραβικού Κοινού Ψηφοδελτίου που αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα στην ισραηλινή βουλή, Κνεσέτ. Κατά τον πρόεδρό της αν η ισραηλινή κυβέρνηση επιθυμεί να αναγνωρίσει ο κόσμος τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αυτό που πρέπει να κάνει είναι να αναγνωρίσει την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα της Παλαιστίνης. Κι όσο για την αμερικανική κυβέρνηση, αποδεικνύει ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης, σύμφωνα με τους Άραβες του Ισραήλ και όχι μόνο…

6 Δεκεμβρίου 2017

Νετανιάχου, ο καλύτερος μαθητής του Τραμπ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ της ισπανικής εθνικής ομάδας και της ισραηλινής, που διεξήχθη στις 24 Μαρτίου στο αρχαιότερο στάδιο της Ισπανίας, στο Ελ Μολινόν, στην πόλη Χιχόν.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Γνωστό όμως είναι ότι θα γέλασαν με την καρδιά τους οι Ισπανοί. Τουλάχιστον, εκείνοι που πρωτοστάτησαν στις 16 Ιανουαρίου 2016 για να χαρακτηριστεί η πόλη Χιχόν στη βόρεια επαρχία της Αστούριας στο Βισκαϊκό Κόλπο από το δημοτικό της συμβούλιο ως «πόλη ελεύθερη από το Ισραηλινό απαρτχάιντ». Κι αυτό γιατί μόλις λίγες μέρες πριν την διεξαγωγή του αγώνα, στις 7 Μαρτίου 2017, η ισραηλινή Βουλή ψήφισε νόμο βάσει του οποίου απαγορεύεται η είσοδος στο εβραϊκό κράτος κάθε αγωνιστή που έχει συμμετάσχει στο κίνημα για το μποϋκοτάζ του Ισραήλ! Αν επομένως το σιωνιστικό κράτος ήταν συνεπές με τον εαυτό του, έπρεπε να αρνηθεί να συμμετάσχει στον ποδοσφαιρικό αγώνα, καθώς κατ’ επανάληψη έχει χαρακτηρίσει ανάλογες αποφάσεις ως αντι-σημιτικές, επιλέγοντας συστηματικά να διαβάλλει ως αντι-σημίτες όσους καταγγέλλουν τη ρατσιστική πολιτική εθνοκάθαρσης που σχεδιασμένα προωθεί όταν καταδικάζει τους Παλαιστινίους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αντίθετα, προσποιήθηκε ότι δεν υπάρχει καμία σύγκρουση, μόνο και μόνο για να μη χάσει την ευκαιρία συμμετοχής σε μια διεθνή διοργάνωση…

Η απόφαση της ισραηλινής Βουλής αποτελεί μνημείο αντιδημοκρατικού ξεπεσμού και κρατικού ρεβανσισμού που πρώτα και κύρια πλήττει τη διεθνή νομιμότητα. Δευτερευόντως πλήττει τους ηρωικούς Παλαιστίνιους αγωνιστές που έχουν πρωτοστατήσει στη δημιουργία του κινήματος «Αποκλεισμός, Αποεπένδυση και Κυρώσεις» (Boycott, Divestment and Sanctions, BDS) με στόχο «την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα» και την υλοποίηση της «απλής αρχής ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν τα ίδια δικαιώματα όπως κι η υπόλοιπη ανθρωπότητα», σύμφωνα με όσα γράφει η ιστοσελίδα της οργάνωσης. (Εδώ η ιστοσελίδα)

Η απόφαση της ισραηλινής Βουλής που προτάθηκε από τον ακροδεξιό κυβερνητικό συνασπισμό του Νετανιάχου παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα γιατί όπως έγραψαν οι βρετανικοί Financial Times στις 7 Μαρτίου «ισχύει για όσους ανθρώπους καλούν σε μποϋκοτάζ κάθε θεσμού στο Ισραήλ ή “και περιοχής υπό τον έλεγχό του” – μια αναφορά στους εβραϊκούς οικισμούς που χτίστηκαν στα Παλαιστινιακά εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ με τον πόλεμο των 6 ημερών το 1967. Οι εποικισμοί είναι παράνομοι με το διεθνές δίκαιο και από τους Παλαιστίνιους και την πλειοψηφία του έξω κόσμου θεωρούνται ως το σημαντικότερο εμπόδιο για την ειρήνη».

Η απόφαση του Νετανιάχου να απαγορεύσει την είσοδο στο εβραϊκό κράτος όσων αγωνίζονται ενάντια στο σύγχρονο απαρτχάιντ ακολουθεί κατά βήμα την απόφαση του Τραμπ να απαγορεύσει την είσοδο στις ΗΠΑ σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες επτά (κατά πλειοψηφία!) μουσουλμανικών κρατών. Ο Νετανιάχου έτσι, κλείνοντας τα σύνορα στους ιδεολογικούς του αντιπάλους, αναδεικνύεται στον καλύτερο μαθητή του ακροδεξιού Τραμπ…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν στις 25 Μαρτίου 2017