Τι πραγματικά αποκαλύπτουν οι διάλογοι Παππά – Μιωνή

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αναμφισβήτητα, οι αποκαλύψεις του πρώην εκπροσώπου Τύπου του Ισραηλινού στρατού και αποφοίτου του Κολλεγίου Αθηνών Σάμπυ Μιωνή αποτελούν μια προσπάθεια αλλαγής ατζέντας έτσι ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από δύο ζητήματα που φθείρουν, όσο τίποτε άλλο μέχρι στιγμής, το προφίλ της κυβέρνησης: Το πρώτο αφορά τα 2,6 εκ. ευρώ που ο Σταύρος Παπασταύρος στενός συνεργάτης του Α. Σαμαρά φέρεται να του παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το δεύτερο είναι οι αποκαλύψεις για το ζεστό χρήμα που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ σε ανύπαρκτα Μέσα ενημέρωσης πολιτικών της φίλων.

Αναμφισβήτητα επίσης οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή είναι «πετσοκομμένοι» και προϊόν μοντάζ. Μια προσεκτική ανάγνωση διακρίνει πλήθος ασυνεχειών, με τους δύο ομιλητές να πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο… Ωστόσο, η επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από την επίμαχη συνομιλία δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον τότε υπουργό Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παπά. Ενδέχεται να περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που κανένας δεν ήθελε να βγουν στην δημοσιότητα. Ενδέχεται να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για έναν δεύτερο γύρο αποκαλύψεων…

Πρόκειται δε για αποκαλύψεις που σε κάθε περίπτωση σήμερα ευνοούν τη ΝΔ, αν δεν γίνονται κατά παραγγελία της που είναι και το πιθανότερο. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ο Θάνος Πλεύρης ήξερε το περιεχόμενο των συνομιλιών όπως προκύπτει από τις ερωτήσεις που υπέβαλε στην προανακριτική επιτροπή. Τούτου δοθέντος καθόλου δεν αποκλείεται οι αποκαλύψεις να είναι ένα ακόμη σέρβις του Μιωνή προς τη ΝΔ ώστε η κυβέρνηση να του κάνει τις χάρες που ζητούσε από τον Ν. Παπά.

Παρόλα αυτά, οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή ντροπιάζουν και ξεγυμνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύπτουν το βάθος των σχέσεων που ανέπτυξε με το Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επωάστηκαν από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. (Ποιος ξεχνάει την επίσκεψη Πέρες τον Αύγουστο του 2012;) Κορυφώθηκαν ωστόσο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία, με τις 5 επισκέψεις του Τσίπρα στο Ισραήλ (11/2015. 1/2016, 12/2016, 6/2017 και 12/2018) να αποτελούν ιστορικό ρεκόρ. 

Οι διάλογοι στο στικάκι αποτελούν ντροπή για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται αριστερό ή δημοκρατικό. Όχι επειδή ο Ν. Παπάς ζητάει στοιχεία για την Μαρέβα ως αντάλλαγμα για να βοηθήσει τον Μιωνή να πληρώσει μικρότερο πρόστιμο στην εφορία. Οι στιχομυθίες Παπά – Μιωνή αποτελούν ντροπή ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ  επειδή δείχνουν την υποταγή του στο Ισραήλ. Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες φράσεις του Ν. Παπά: «Μας έχει φλομώσει η Μοσάντ στην πληροφορία»! Επίσης, «ο Μπίμπι του ζήτησε τρία πράγματα και ο Τσίπρας του τα έκανε, ο Τσίπρας του ζήτησε 4-5, ο Μπίμπι του τα έκανε αμέσως… δε γίνεται δουλειά. Δηλαδή αυτή (η κόκκινη γραμμή) ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο και του μιλάει “τι γίνεται; Πώς πας;” αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο δεν είναι η απομόνωση του κράτους τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής που εφαρμόζει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ σε βάρος εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Δεν είναι καν ο σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών. Αν κάτι πρέπει να διαφυλαχθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η «κόκκινη γραμμή» μεταξύ του υπόδικου Μπίμπι Νετανιάχου και του Τσίπρα… 

Η συζήτηση του Μιωνή με τον Παπά είναι διαφωτιστικοί επίσης λόγω των αποκαλύψεων που περιλαμβάνονται για τον ρόλο των εβραϊκών οργανώσεων, όπως το ακροδεξιό, φιλοσιωνιστικό World Jewish Congress. Ο Μιωνής λέει ότι αν δεν τον βοηθήσουν εισαγγελείς και εφορίες να καθαρίσει από τις καταδίκες για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος «θα βγουν και θα κατηγορήσουν την Ελλάδα για αντισημιτισμό». Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η συνέχεια: «Εμένα μου είπαν ευθέως “εσύ κουβέντα για αντισημιτισμό”, μου είπαν από την Αμερική. Εμείς! Εδώ!». Η τελευταία φράση σημαίνει ότι οι Εβραίοι της Αμερικής ήταν ήδη «πιασμένοι» και είχαν συμφωνήσει να εξαπολύσουν τα βέλη με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού στην περίπτωση που οι αρχές στην Ελλάδα δεν κάνουν τα χατίρια του Μιωνή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τους επικαλείται εν αγνοία τους! Το δείχνει ένας καταμερισμός εργασίας που τον έχουμε δει να «χτυπάει» πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το εβραϊκό λόμπι χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού κατά το δοκούν όχι για να προστατεύσει τους Εβραίους από τον αντισημιτισμό, όπως είναι υποτίθεται η αποστολή του, αλλά για να διευκολύνει διεφθαρμένους επιχειρηματίες να γλυτώσουν πρόστιμα των εφοριακών αρχών! Ως μέσο άσκησης πολιτικής και δουλειών! Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εκτελεσμένων Εβραίων, τη μνήμη των οποίων υποτίθεται ότι προστατεύουν…

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα στην εφημερίδα Τα Νέα, με αφορμή την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Το μήνυμα μάλλον αφορούσε τη σταθερότητα των σχέσεων ανεξαρτήτως διαρροών και αδειασμάτων. Για μια άλλη δε «σύμπτωση», την επίσκεψη του Ν. Παπά στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Π. Ψυχικό την επομένη των αποκαλύψεων, αν μπορούσε να κάνει κάτι ο πρέσβης μάλλον θα το είχε κάνει πριν το στικάκι πάει για επίσημη μετάφραση. Πλέον είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έρμαιο των πολιτικών και ενίοτε προσωπικών επιλογών που τον έφεραν στην εξουσία και τον στήριξαν και σήμερα δεν διστάζουν να τον «πουλήσουν» μέρα – μεσημέρι!

Η προδοσία και οι προσωπικές στρατηγικές ποτέ δεν ήταν δρόμος μονής κατεύθυνσης…

Υγ. στο πλαίσιο των ίδιων αποκαλύψεων για τη δράση του «πολυπράγμονα» Μιωνή αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήσεις του ίδιου και συμφέροντα που συνδέονται στενά μαζί του εποφθαλμιούν την ΛΑΡΚΟ. Στο ίδιο μάλιστα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι η ΝΔ με προσεκτικές κινήσεις οδηγούσε από τη  κυβέρνηση Α. Σαμαρά ακόμη την ΛΑΡΚΟ στον πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ισραηλινού στρατού. Οι μαφιόζικοι χειρισμοί που έχουν προηγηθεί δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί εξυγίανσης της εταιρείας η ΝΔ την παραδίδει με σκανδαλώδεις, γκανγκστερικές διαδικασίες σαν λάφυρο πολέμου σε σκοτεινά κέντρα κι από κει κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ. Μόνο που αυτό ούτε κατ’ ευφημισμό δεν λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός. Μαφιακός καπιταλισμός είναι το όνομά του!

Ήττα Μητσοτάκη από Ευρωπαίους

Με την απέραντη ικανοποίηση και την απόλυτη βεβαιότητα πώς η Ελλάδα θα συνεχίσει να λειτουργεί σαν ο «πορτιέρης» της «Ευρώπης –φρούριο» αναχώρησαν από τον Έβρο οι τρεις επικεφαλής των κορυφαίων ευρωπαϊκών θεσμών, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Επιτροπής, Σαρλ Μισέλ, πρόεδρος του Συμβουλίου και Νταβίντ Σασόλι, πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου. Φεύγοντας άφησαν πέραν της υπόσχεσης για ενίσχυση της (ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενης) Frontex και 700 εκ. ευρώ που είναι αβέβαιο μάλιστα αν θα δοθούν σε ρευστό ή θα χορηγηθούν υπό την μορφή βοήθειας (κουβέρτες, κ.α.).

Η επίσκεψη των Ευρωπαίων δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί τόσο στην κυβέρνηση (λιγότερο) όσο και στην κοινωνία (περισσότερο) και συμπυκνώνονταν στη ελπίδα να γίνουν πράξη οι κατά καιρούς υποσχέσεις πολλών ευρωπαίων ηγετών για αναλογικό επιμερισμό των προσφύγων στις χώρες τους. Καθόλου τυχαία δεν ήταν η δήλωση του γερμανού υπουργού Εσωτερικών, Χορστ Ζεεχόφερ, από το Βερολίνο όπως μεταφέρθηκε από την ιστοσελίδα Anatropinews: «Αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι εργαλειοποιούνται και πιστεύω θα ήταν λάθος να ξεκινήσουμε τώρα μια συζήτηση για κατανομή και ποσοστώσεις». Ενδιαφέρον έχει και το σκεπτικό του: «Η κατανομή αυτών των ανθρώπων μέσα στην Ευρώπη για εμάς θα σήμαινε ότι τους προσκαλούμε με αποτέλεσμα την επόμενη στιγμή της κατανομής να βλέπαμε άλλους 20-30.000 στα σύνορα μας». Η ΕΕ επομένως δεν υλοποιεί την υπόσχεσή της για να μην ενθαρρύνει νέα κύματα προσφύγων. Τους αφήνει να στοιβάζονται στα ελληνικά νησιά, που έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα όρια αντοχών τους, μόνο και μόνο για να μην ακολουθήσουν κι άλλοι!

Η Ελλάδα επομένως εξαγοράζει την συμμετοχή της στην ΕΕ, το προνόμιο να παραμένει στην ΕΕ, αναλαμβάνοντας τον βρόμικο ρόλο να φυλάει τα σύνορα της, στο πιο επικίνδυνο μάλιστα σημείο. Αυτό είναι το νόημα της δήλωσης ότι η Ελλάδα αποτελεί ασπίδα της Ευρώπης, που ακούσαμε ξανά και ξανά: σας πληρώνουμε για να χτίζετε κέντρα κράτηση να μετατρέψετε τα νησιά σας σε φυλακές και θάλασσες και ποτάμια σε υγρούς τάφους.

Η επίσκεψη των Ευρωπαίων στον Έβρο επεφύλασσε κι άλλη μια αρνητική έκπληξη για την κυβέρνηση της ΝΔ. Ήταν η δήλωση της Γερμανίδας αριστοκράτισσας, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι «η Τουρκία δεν είναι εχθρός μας». Η Ελλάδα έτσι απέτυχε να κόψει τους δεσμούς της ΕΕ με την Τουρκία, που φέρει την ευθύνη για όσα συμβαίνουν στα ελληνικά σύνορα τα τελευταία 24ωρα. Το Βερολίνο, μόλις και μετά βίας κράτησε αποστάσεις και επέκρινε την Άγκυρα κι αφού η ένταση στον Έβρο είχε ξεπεράσει το …κόκκινο.

Η συνέχεια μάλιστα ας μη εκπλαγούμε αν αποδειχθεί πολύ πιο απρόβλεπτη για την Ελλάδα κι η δήλωση της Ούρσουλας μόνο η αρχή.

Η Τουρκία έχοντας απέναντί της την Ρωσία κι όχι απλώς τον εξουθενωμένο στρατό του Άσαντ ξέρει ότι το Ιμπλίντ κινδυνεύει να γίνει το Βιετνάμ της. Και τα σχέδια απόσπασης της βόρειας Συρίας να έχουν την τύχη που είχαν τα αρχικά σχέδια ανατροπής του Άσαντ. Μπροστά σε αυτή την προοπτική προσεγγίζει εκ νέου τις ΗΠΑ! Η Ουάσιγκτον δεν έχει κανένα λόγο να μην υποστηρίξει τα αποσταθεροποιητικά σχέδια της Τουρκίας που έχει μετατραπεί σε παράγοντα δημιουργίας ολοένα και σοβαρότερων προβλημάτων σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Προς επίρρωση της τάσης τουρκο-αμερικανικής επανένωσης όσα δήλωσε την Τρίτη 3 Μαρτίου από την Τουρκία μάλιστα ο Τζέιμς Τζέφρεϋ, ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία για αυξημένη εμπλοκή των ΗΠΑ κατά Ρωσίας και Άσαντ στη Συρία ενώ υποσχέθηκε επιπρόσθετη υποστήριξη του ΝΑΤΟ προς την Τουρκία, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο να σταλούν ΝΑΤΟϊκοί πύραυλοι Πάτριοτ για υποστήριξη των δυνάμεων Τουρκίας και τζιχαντιστών πέριξ του Ιμπλίντ (περισσότερα εδώ). Ας ελπίσουμε να μην καταλήξουν στο Ιντλίμπ οι ελληνικοί Πάτριοτ που η κυβέρνηση δάνεισε στη Σαουδική Αραβία… Οι ΗΠΑ έχουν σοβαρότατους λόγους να υποστηρίξουν την Τουρκία σε αυτή την αποστολή γιατί έτσι αδυνατίζουν Ρωσία, Συρία και Ιράν, ενώ δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν οι ίδιοι τη βρόμικη δουλειά του πολέμου. Σε αυτή την εντελώς νέα διάταξη δυνάμεων, η Τουρκία δέχεται ακόμη και την εντελώς αδιανόητη πριν λίγους μήνες υποστήριξη της αεροπορίας του Ισραήλ, που βομβαρδίζει τις αποστολές του Ιράν στη Συρία…

Η Ελλάδα έχει ευθύνη γι’ αυτή την δραματική κατάσταση που είναι η σοβαρότερη αιτία για τα εκατομμύρια των Σύρων οι οποίοι εγκαταλείπουν την πατρίδα τους μήπως και σωθούν από τις τουρκικές βόμβες. Ως μέλος του ΝΑΤΟ η Ελλάδα δεν έθεσε βέτο όταν η Τουρκία επικαλέστηκε το άρθρο 4 το οποίο σχετίζεται με απειλές που δέχεται ένα κράτος μέλος της. Οι απειλές όμως τις οποίες δέχεται η Τουρκία μετά το ρωσικό σφυροκόπημα που άφησε νεκρούς 34 Τούρκους εξελίσσονται εκτός των συνόρων της, στο πλαίσιο μιας επέμβασης σε ξένο κράτος. Κι η Ελλάδα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου αποδέχτηκε αναντίρρητα αυτό το πλαίσιο συζήτησης. Δεν έβαλε εξ αρχής βέτο!

Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρεί …business as usual την παραβίαση των συνόρων της Συρίας από την Τουρκία, γιατί θεωρεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου την εργαλειοποίηση των προσφύγων και την μετατροπή τους σε όπλα όταν σπρώχνονται στα ελληνικά σύνορα; Οι διαμαρτυρίες της Ελλάδας για τους πρόσφυγες είναι άσφαιρα πυρά όταν η Ελλάδα μετατρέπεται σε αιτία του προσφυγικού προβλήματος και μετά αναθέτει την αποτροπή των προσφύγων στο στρατό και στις συμμορίες των ενόπλων που συνδράμουν το έργο της αστυνομίας, συλλαμβάνοντας πρόσφυγες και δέρνοντας δημοσιογράφους. Τα όσα έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας, όπως η επίθεση σε δημοσιογράφο του ελληνικού CNN (δες εδώ) είναι ανατριχιαστικά…

Η ΕΕ από τη μεριά της ενώ προσφέρει …τσάι, συμπάθεια και ευρώ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφεύγει να συγκρουστεί με την Τουρκία, όπως έδειξε η δήλωση της προέδρου της Επιτροπής, για να μην έρθει σε σύγκρουση με το ΝΑΤΟ αν κινηθεί σε μια κατεύθυνση πλήρους επαναφοράς των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας… Ξέρει άλλωστε πώς η Ελλάδα είναι δεδομένη κα προβλέψιμη…

Η ιδανική αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να είναι ο πιο τυχερός πρωθυπουργός της τελευταίας δεκαετίας. Ποτέ άλλοτε ένα κυβερνών κόμμα, της σκληρής μάλιστα νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, δεν είχε απέναντί του μια τόσο χλιαρή και άνευρη αντιπολίτευση, που αποφεύγει συστηματικά να κάνει κριτική στα πιο λεπτά θέματα της πολιτικής ατζέντας, που είναι όμως κι εκείνα τα θέματα που κρίνουν τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών! Ακόμη κι οι κριτικές που έκανε στη ΝΔ ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος έβαλε την Ελλάδα στα Μνημόνια, ήταν πολύ πιο αιχμηρές, πολύ πιο ουσιαστικές από την κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η υπναλέα αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ακόμη πιο ξενέρωτη το επόμενο διάστημα, όσο θα ολοκληρώνεται και θα εμπεδώνεται στο κόμμα ο περίφημος «μετασχηματισμός», όπως αποκαλείται η δεξιά στροφή του κόμματος. Σημείο τομής σε αυτή την πορεία θα είναι μετά βεβαιότητας το 3ο συνέδριο του κόμματος που θα υλοποιηθεί στις αρχές του 2020, αν δε δοθεί νέα παράταση.

Η συντηρητική στροφή του κόμματος εκφράζεται στη στάση που έχει κρατήσει τους τελευταίους μήνες, απέναντι σε επιλογές και νόμους της ΝΔ νευραλγικής σημασίας. Ας σταθούμε μόνο σε τρία περιστατικά, ενδεικτικά της περιόδου της Μεγάλης Συναίνεσης που εγκαινιάστηκε με την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία, και το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στα έδρανα της αντιπολίτευσης απ’ όπου θα ολοκληρώσει τον ενταφιασμό του φιλόδοξου και ριζοσπαστικού πολιτικού προγράμματος που τον έφερε το 2015 στην εξουσία.

Το πρώτο περιστατικό αφορά τα ΕΛΠΕ. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσει ερώτηση για την «ακραία», όπως την χαρακτήρισε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιλογή ιδιωτικοποίησης των ΕΛΠΕ μόνο εύστοχη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Κι αυτό επειδή μόλις πριν ενάμισι χρόνο, τον Αύγουστο του 2018, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το ΤΑΙΠΕΔ διεξήγαγε διεθνή διαγωνισμό για την πώληση του 50,1% του μετοχικού κεφαλαίου των ΕΛΠΕ. Μάλιστα, στο έγγραφο της Ενισχυμένης Εποπτείας που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2019, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχε αναφορά για συμφωνία με τις ελληνικές αρχές ώστε το ΤΑΙΠΕΔ να διερευνήσει όλες τις δυνατές επιλογές στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης.

Το δεύτερο περιστατικό αφορά την ΔΕΗ. Η κριτική που ψέλλισε η αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι στο νόμο πλέον της ΝΔ ήταν αδύνατο να πείσει ακόμη και τους βουλευτές της. Δικαιολογημένα, αν πάρουμε υπ΄ όψη μας τα έργα και τις ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία υπενθύμισε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κωστής Χατζηδάκης, που όλο το προηγούμενο διάστημα δεν έπαυε κάθε φορά να υπενθυμίζει ότι τα μέτρα που εφαρμόζει είναι συνέχεια των πολιτικών που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εν συντομία: ιδιωτικοποίηση του 49% του ΑΔΜΗΕ, του 66% του ΔΕΣΦΑ και ενεργοποίηση των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης των λιγνιτικών μονάδων Μελίτης και Μεγαλόπολης, χωρίς ωστόσο να ολοκληρωθεί η διαδικασία.

Τέλος, αξίζει να δούμε τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο μέτωπο των εθνικών. Μια μέρα μετά την συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο, ο ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων που πάντα κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης υποστηρίζει επικρίνοντας την κυβέρνηση, την κατηγόρησε και για «πολιτική κατευνασμού». Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι ζήτησε έμμεσα, πλην σαφώς, από την κυβέρνηση να υιοθετήσει μια πιο σκληρή γραμμή απέναντι στην Άγκυρα. Και στο βάθος τι; Θερμό επεισόδιο; Μια τέτοια κριτική ξαφνιάζει όταν διατυπώνεται από ένα κόμμα της Αριστεράς, που υποτίθεται ότι τάσσεται σταθερά υπέρ της φιλίας των λαών και της ειρήνης. Η τουρκική επιθετικότητα και οι απαιτήσεις της στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, που καταστρατηγούν το διεθνές δίκαιο κι επιβεβαιώνουν ότι αποτελεί μια αναθεωρητική, αποσταθεροποιητική δύναμη, υπογραμμίζουν επίσης το αδιέξοδο μιας γραμμής εξωτερικής πολιτικής που στηρίχθηκε στις διεθνείς συμμαχίες και τον ευρωατλαντικό παράγοντα για να θεμελιώσει όσα της ανήκουν. Αυτή η γραμμή δεν αμφισβητήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις εξαγγελίες του για μια πιο ισορροπημένη πολιτική διεθνών συμμαχιών, όσο καιρό ήταν την αντιπολίτευση. Αντίθετα, υπηρετήθηκε πιστά. Στην εξωτερική πολιτική μάλιστα δεν επιχειρήθηκαν καν τα πειράματα που δοκιμάστηκαν στην οικονομία το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποδειχθούν βασιλικές οδοί της πιο βάρβαρης πολιτικής περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων.

Υπάρχει ένα πλήθος ακόμη παραδειγμάτων που επιβεβαιώνουν ότι η πολιτική της ΝΔ πατάει επάνω στα «κατορθώματα» του ΣΥΡΙΖΑ. Μεταξύ πολλών άλλων, ας κρατήσουμε όσα είπε μιλώντας στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί τον Ιανουάριο, κοιτώντας προς τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ: «Το σχέδιο το οποίο αφορά την ανταποδοτική και τη βασική σύνταξη δεν είναι σχέδιο του νόμου 4387 (νόμος Κατρούγκαλου), ήταν του Λοβέρδου, του ΠΑΣΟΚ, το οποίο κρατήθηκε από εμένα  και το συνεχίσατε κι εσείς, όπως κρατήθηκαν κι άλλα πράγματα»…

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο επικεφαλής του κόμματος, Αλ. Τσίπρας, στρίβουν το τιμόνι ακόμη πιο δεξιά υπό το βάρος δύο παραγόντων, με τον έναν να αναφέρεται στο παρελθόν και τον άλλον στο μέλλον. Αρχικά, λόγω της πολιτικής που υιοθέτησε την περίοδο 2015-2019. Έχοντας εφαρμόσει ένα μνημόνιο ακόμη πιο σκληρό κι από εκείνα που δέχτηκαν Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος είναι πράγματι αδύνατο για το ΣΥΡΙΖΑ να επικρίνει τη ΝΔ για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Ο ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο ρίχνει τους τόνους με την ελπίδα η επίδειξη «υπεύθυνης αντιπολίτευσης» να τον φέρει πιο κοντά στην εξουσία. Σημαντικά σε αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλλει και το νέο πρόγραμμα όπου θα παγιωθεί η δεξιά στροφή. Ο Αλ. Τσίπρας πιστεύει με άλλα λόγια ότι εγκαταλείποντας οριστικά και δια παντός ακόμη και το πεδίο της αριστερής φρασεολογίας, κι αυτή η κατεύθυνση  διευκολύνεται απίστευτα από την περιθωριοποίηση των ιστορικών στελεχών του κόμματος – ή όπως απαξιωτικά λέγονται των στελεχών του 3%, θα μπορέσει να πάρει με το μέρος του πολιτικά κέντρα που τον πολέμησαν τυφλά όσο ήταν στην κυβέρνηση. Ωστόσο, πλανάται πλάνην …οικτράν!

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα βαθαίνει το κενό που τον χωρίζει από τις προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων και των αριστερών που στηρίχτηκαν πάνω του μέχρι το 2015, τόσο θα απομακρύνεται, δεν θα πλησιάζει προς την εξουσία! Ακόμη κι όταν η κυβέρνηση της ΝΔ θα αρχίσει να εισπράττει πολιτική φθορά από την δεξιά πολιτική της, τα πολιτικά κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αναντίστοιχα των ζημιών της ΝΔ, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες. Μια πολιτική παλαιομοδίτικης ρητορικής όξυνσης, ανάλογης αυτής που επιχείρησε να δημιουργήσει ο Αλέξης Τσίπρας στην εκδήλωση των ΠΑΣΟΚογενών στο ξενοδοχείο Ντιβάνι Κάραβελ στις 9 Δεκεμβρίου, θα πέφτει στο κενό γιατί δεν θα επικοινωνεί με τις σύγχρονες κοινωνικές αντιθέσεις που γεννά η πολιτική της ΝΔ… Έτσι, μια ασταθής κι έμπλεη αντιφάσεων κυβερνητική περίοδο των ετών 2015-2019 διαδέχεται μια εξ ίσου ασταθής κι αντιφατική αξιωματική αντιπολίτευση…

Πηγή : Επίκαιρα

Σαμαράς – Βενιζέλος: με σημαία τον φόβο… (Επίκαιρα, 15-21/1/2015)

samarΤο δυστύχημα για τον Αντώνη Σαμαρά είναι πώς οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ, σε ένα σύνολο 6 περίπου εκατομμυρίων φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2014, έχουν μόνο 38.000 ή 0,6%. Ούτε καν 1 στους 10. Αν η ζωή είχε φανεί περισσότερο γενναιόδωρη με τον πρωθυπουργό και οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ είχε όχι το 0,6% αλλά το 60%, δηλαδή οι 6 στους 10 Έλληνες, τότε η προεκλογική τακτική που χάραξε το επιτελείο του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άκρως επιτυχημένη, ακόμη και σοφή, χαρίζοντάς του από τώρα την πιο άνετη νίκη. Κι αυτό, γιατί η πολιτική γραμμή με την οποία επέλεξε να δώσει την μάχη των εκλογών από την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου ακόμη, όταν έδωσε την αξιοθρήνητη συνέντευξη – μονόλογο στη ΝΕΡΙΤ μια μέρα πριν την τρίτη και φαρμακερή ψηφοφορία στη Βουλή για την εκλογή προέδρου, στηριζόταν στην καλλιέργεια φόβου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο Α. Σαμαράς κι όλη η ΝΔ συνειδητά και σχεδιασμένα επένδυσανστον ερεθισμό των πιο καθυστερημένων αντανακλαστικών των ψηφοφόρων, εμφανίζοντας μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως το ισοδύναμο της κοινωνικής εξαθλίωσης και της καταστροφής. Λες και μέχρι τώρα ζούσαν στον παράδεισο…

Διαφοροποιήσεις απέναντι στον Σαμαρά

Η αλήθεια βέβαια είναι πως την επιλογή της Συγγρού να επενδύουν στα λάθη ή την πολυφωνία του αντιπάλου δεν την ακολούθησαν όλα τα στελέχη της δεξιάς παράταξης. Εκφράζοντας πιθανότατα και μια πολιτική αποστασιοποίηση από την ακροδεξιά πανστρατιά ακροδεξιών, φιλοβασιλικών και φιλο-χουνταίων που σήμανε ο Σαμαράς, στελέχη όπως ο Πρ. Παυλόπουλος, ο οποίος δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές, αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εμπρηστική γραμμή μισαλλοδοξίας και δημιουργίας κλίματος αβεβαιότητας που λειτουργεί σαν αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, είναι ικανή δηλαδή να αποσταθεροποιήσει μια καλά λειτουργούσα οικονομία, όχι την ελληνική… Η δήλωσή του Π. Παυλόπουλου στο πλαίσιο τηλεοπτικής συνέντευξης «θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει την ευθύνη απέναντι στον Ελληνικό λαό να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη» κι ότι «δεν έχω κανένα δικαίωμα να φοβάμαι κάτι που θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός» ήταν η κορυφή του παγόβουνου των αντιρρήσεων που κλιμακώνονται εντός της ΝΔ απέναντι στην γραμμή Πολιτική Άνοιξης που υιοθετεί ο Σαμαράς κι έχει επιβάλει στο κόμμα. Κριτήριο προφανώς γι’ αυτές τις επιλογές δεν είναι αυστηρά και μόνον οι δικές του πολιτικές και ιδεολογικές κλίσεις, αλλά και η προσωπική του επιβίωση. Ο πρόεδρος της ΝΔ, εν ολίγοις πασχίζει να αποφύγει τον αποκεφαλισμό του το βράδυ των εκλογών, που στη ΝΔ έχει τον χαρακτήρα του κανόνα για όσους αρχηγούς χάνουν τις εκλογές. Σε αυτό το βωμό ο Σαμαράς, πολύ πιθανά θυσίασε και την εκλογική απήχηση της ΝΔ, επιλέγοντας να παίξει το ρόλο της «σοβαρής Χρυσής Αυγής», ξέροντας ότι αυτή η γραμμή ισοδυναμεί με την ευθανασία δελφίνων και μνηστήρων που κυρίως προέρχονται από το κεντροδεξιό στρατόπεδο ή τουλάχιστον με την δημιουργία σοβαρότατων εμποδίων στον δρόμο τους.

Στην ίδια φυσικά κατεύθυνση κινείται και το ΠΑΣΟΚ. Παγιδευμένο σε μια γραμμή προσωπικής επιβίωσης του Βαγγέλη Βενιζέλου και δικαίωσης των καταστροφικών επιλογών της προηγούμενης τετραετίας τζογάρει κι αυτό στον φόβο. Με πιο πειστικό επιχείρημα «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μην βγει η Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και βεβηλωθούν τα ιερά και τα όσια της ελληνικής Δημοκρατίας». Πρόκειται για αστειότητες φυσικά αν σκεφτούμε ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής στηρίχθηκε ακριβώς στη φτώχεια και την υποβάθμιση της δημοκρατίας που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί επέφεραν με τα Μνημόνια και τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Και τώρα από κοινού εμφανίζονται παντελώς ανήμπορα και τα δύο κόμματα να προτάξουν ένα θετικό όραμα, ακόμη και να εξαγγείλουν μια υπόσχεση βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Παραχωρήσεις στους πλούσιους

Η επιλογή που έκανε η ΝΔ εύκολα πλέον μπορεί να κριθεί ως μια επική αποτυχία, όπως δείχνουν καθαρά οι δημοσκοπήσεις που σε όλη τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης ιδεολογικής τρομοκρατίας αναδείκνυαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα. Ειρήσθω εν παρόδω, όλη η υπόλοιπη συζήτηση για την ψαλίδα που κλείνει ή σταθεροποιείται,για τον αν καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Α. Σαμαράςή ο Αλ. Τσίπρας και άλλα πολλά είναι σχεδόν αδιάφορη στον βαθμό που η διακύβευση των εκλογών είναι η πρωτιά. Τα υπόλοιπα είναι παρηγοριά στον άρρωστο, εν προκειμένω την ηγεσία της ΝΔ… Υπό το βάρος αυτής της αποτυχίας αναγκάστηκε η Συγγρού να προβεί σε μια υποψία παραχωρήσεων το προηγούμενο Σάββατο 10 Ιανουαρίου, επιχειρώντας να καλύψει το χαμένο έδαφος και κυρίως να παρακινήσει τον κόσμο να ψηφίσει ΝΔ, κι όχι απλώς και μόνο να εξηγεί γιατί δεν πρέπει να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και να επιλέξουν ως το μικρότερο κακό τη ΝΔ.

Και πάλι όμως το κακό με τον Α. Σαμαρά και το επιτελείο του είναι πως νόμιζαν ότι ζουν σε μια χώρα, όπου το 60% του πληθυσμού έχει εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η υπόσχεση που έδωσε ότι θα μειώσει τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή από το 42% στο 33%, όταν ο κόσμος αν κάτι ήθελε να ακούσει είναι επαναφορά του αφορολόγητου και μείωση του κατώτατου όχι του ανώτατου φορολογικού συντελεστή, που αφορά τους πλούσιους; Ή η υπόσχεση που έδωσε ότι θα προχωρήσει στην θέσπιση ενιαίου φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο ύψος του 15%, που είναι ένα μέτρο το οποίο ευνοεί κατά προκλητικό τρόπο τις μεγάλες επιχειρήσεις που λόγω κερδών πληρώνουν υψηλότερο φόρο ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δημιουργήσει κενό στα δημόσια έσοδα, τα οποία στη συνέχεια θα σημάνουν νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών. Υπάρχει φυσικά κι ένα ακόμη ερώτημα που δημιουργείται ακούγοντας τις εξαγγελίες του Α. Σαμαρά οι οποίες επιπλέον περιελάμβαναν πλήρη προστασία στην πρώτη κατοικία, χορήγηση επιδόματος στους υπερήλικους ομογενείς (Πόντιους και Βορειοηπειρώτες), κατάργηση τεκμηρίων διαβίωσης και πόθεν έσχες για την πρώτη κατοικία και πολλά ακόμη εξ ίσου εύηχα: Γιατί όλα αυτά δεν τα εφάρμοσε ο Σαμαράς κι η συγκυβέρνηση από το 2012 μέχρι και το τέλος του 2014, όταν δηλαδή μπορούσαν; Τι τους εμπόδισε να τα υλοποιήσουν; Ή, ποιος εγγυάται ότι δεν θα έχουν κι αυτές οι εξαγγελίες την τύχη που είχαν τα 18 σημεία της επαναδιαπραγμάτευσης βάσει των οποίων ζήτησε την ψήφο των εκλογέων τον Ιούνιο του 2015; Κι όταν υφάρπαξε την ψήφο των εκλογέων, με την αμέριστη βοήθεια των Ευρωπαίων, και πάλι τζογάροντας αδίστακτα στον φόβο και τα πιο κτηνώδη ένστικτα, μετά, έδρασε σαν να είχε πάρει εν λευκώ εντολή να κυβερνήσει, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του εξαγγελίες και δεσμεύσεις… Όλα αυτά είναι που δεν ξεχνούν οι εκλογείς και τον καταδικάζουν να κοιτάει σταθερά την πλάτη του πρώτου κόμματος.

Πολιτικό σύστημα υπό κατεδάφιση (Nexus, Ιανουάριος 2014)

????????????????????????????????????Στη δίνη μιας παρατεταμένης πολιτικής κρίσης βρίσκεται το κομματικό σύστημα της Ελλάδας, άμεσο αποτέλεσμα της επιλογής των δύο μεγαλύτερων, μέχρι πρόσφατα κομμάτων του, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να υπηρετήσουν ανεπιφύλακτα την πολιτική των Μνημονίων. Οι εντολές της Τρόικας δυναμιτίζουν την πολιτική σταθερότητα, σηματοδοτώντας το οριστικό τέλος του δικομματισμού όπως το γνωρίσαμε κατά την διάρκεια όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου με χαρακτηριστικότερη έκφραση τα υψηλά ποσοστά που λάβαιναν τα κόμματα που ίδρυσαν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στα συντρίμμια της Ένωσης Κέντρου και της προδικτατορικής ΕΡΕ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η αιτία των συνεχών αναταράξεων στο πολιτικό σύστημα φάνηκε πεντακάθαρα στην εξαμηνιαία δημοσκόπηση της εταιρείας MRB που δημοσιεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου, περιλαμβάνοντας ευρήματα που συγκεντρώθηκαν μεταξύ 2 και 11 Δεκεμβρίου. Στο πολύ σαφές ερώτημα «αν η κυβέρνηση πρέπει να θέσει κάποιες κόκκινες γραμμές ως προς τις παραχωρήσεις που μπορεί να κάνει απέναντι στην Τρόικα και να επιμείνει σε αυτές ανεξάρτητα από τις συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν» ένα ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό της τάξης του 84,4% απάντησε θετικά και μόνο ένα αμελητέο ποσοστό της τάξης του 7,6% απάντησε πως «η κυβέρνηση θα πρέπει να δεχθεί χωρίς περαιτέρω διαπραγμάτευση του νέους όρους της Τρόικας». Πιο ανάγλυφα και καθαρά δεν μπορούσε να αποτυπωθεί η αναντιστοιχία των πολιτικών επιλογών της δικομματικής κυβέρνησης από την βούληση της κοινωνίας. Εντύπωση μάλιστα προκαλεί το γεγονός ότι πριν 6 μήνες, τον Ιούνιο του 2013, υπέρ των κόκκινων γραμμών είχε ταχθεί ένα μικρότερο ποσοστό ερωτηθέντων (78,2%). Συνάγεται επομένως το (ενθαρρυντικό) συμπέρασμα πως με το πέρασμα του χρόνου κι όσο η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου τα δίνει όλα στην Τρόικα, υποχωρώντας σε κάθε απαίτησή της, οι αντιστάσεις της κοινωνίας δεν κάμπτονται. Ο κόσμος δεν συνηθίζει στην ιδέα ότι πρέπει να υλοποιηθούν οι απαιτήσεις της Τρόικας, όπως δηλώνει η κυβέρνηση, επιχειρώντας να πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Η απροθυμία των Ελλήνων να ακολουθήσουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην πλειοδοσία επικύψεων έναντι των δανειστών είναι αποτέλεσμα των δραματικών συνεπειών που γεννά αυτή η πολιτική. Κριτήριο, εν ολίγοις, για την διαμόρφωση άποψης σε ό,τι αφορά την στάση της κυβέρνησης απέναντι στην Τρόικα όλο και περισσότερο γίνεται το κοινωνικό ζήτημα που οδηγείται σε παροξυσμό, όπως δείχνουν οι αυτοκτονίες κι οι θάνατοι από τα μαγκάλια, ελλείψει χρημάτων για να αγοραστεί πετρέλαιο.

Οι προσδιοριστικοί παράγοντες για την διαμόρφωση άποψης απέναντι στην Τρόικα (κι οι βαθύτερες αιτίες της κατάρρευσης της παλιάς πολιτικής τάξης) φαίνονται ακόμη καλύτερα στις απαντήσεις που δίνονται στο ερώτημα για τα θέματα που πρέπει να δώσει άμεση προτεραιότητα η κυβέρνηση, όπου στις πρώτες τρεις θέσεις βρίσκονται τα εξής: περιορισμός της ανεργίας, προστασία του εισοδήματος των πολιτών και εξασφάλιση δημόσιας υγείας και ικανοποιητικού επιπέδου ιατροφαρμακευτικής κάλυψης των πολιτών. Οι πολίτες επομένως ζητούν από την κυβέρνηση να λάβει μέτρα ακριβώς σε αυτούς τους τομείς που έχει επικεντρώσει το καταστροφικό της έργο, εφαρμόζοντας τις εντολές ΕΕ και ΔΝΤ.

Μορατόριουμ μέχρι τις ευρωεκλογές

Γνωρίζοντας τα συγκεκριμένα (ποιοτικά) στοιχεία η διαφορά μίας ποσοστιαίας μονάδας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου και στην παράσταση νίκης και πάλι λίγη είναι. Θεωρείται δε βέβαιο ότι όσο περνάει ο καιρός η ψαλίδα θα μεγαλώνει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν μεσολαβήσουν έκτακτα δραματικά γεγονότα, εδραιώνοντας την απήχησή του σε όλο και ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Η κυβέρνηση ελπίζει να ανακόψει αυτή την τάση έχοντας συμφωνήσει με την Τρόικα και την Γερμανία σε ένα μορατόριουμ μέχρι τις ευρωεκλογές. Δηλαδή να μην ληφθούν νέα μέτρα. Αυτή η πολιτική γραμμή είναι αμοιβαία επωφελής στον βαθμό που εντός της Ελλάδας αυξάνει τις πιθανότητες ώστε τα δύο κόμματα του Μνημονίου στις ευρωεκλογές να μην υποστούν πανωλεθρία κι έτσι να μην αυξηθούν οι πιέσεις για πρόωρες εκλογές, ενώ στο εξωτερικό κλείνει πρόσκαιρα έστω το ελληνικό μέτωπο που μόνο εκλογικές ζημιές προκαλεί στα συντηρητικά κυβερνώντα κόμματα καθώς καλούνται να απολογηθούν για μια σισύφεια διαδικασία, όπως χαρακτηρίζεται η επιχείρηση «διάσωσης» της Ελλάδας χωρίς μάλιστα να προβλέπεται αίσιο τέλος. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξηγηθεί η ανοχή που δείχνουν οι Ευρωπαίοι απέναντι στο συνεχιζόμενο αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων με την Τρόικα. Ποτέ άλλοτε δεν έχει συμβεί να συνεχίζονται άκαρπες οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα επί τρεις μήνες, να ανακοινώνει η κυβέρνηση ότι θα νομοθετήσει (για το θέμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας) ανεξάρτητα από την θέση των δανειστών και ταυτόχρονα να μη συναγωνίζονται οι επικεφαλής της ΕΕ σε προσβλητικά και ταπεινωτικά σχόλια εναντίον της Ελλάδας. Κοινά συμφωνημένο διάλειμμα γίνεται με άλλα λόγια και ας μην θεωρούμε ότι πρόκειται για μια περίοδο που θα διαρκέσει στο διηνεκές.

Αξίζει ωστόσο να επισημάνουμε ότι ακόμη και στο πλαίσιο αυτής της βραχύβιας ανακωχής νέα αντιλαϊκά μέτρα θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται. Μάρτυρας οι υποσχέσεις του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυρ. Μητσοτάκη για περαιτέρω απολύσεις στο δημόσιο, η δρομολογούμενη διάλυση της δημόσιας υγείας με ευθύνη του Άδ. Γεωργιάδη που θα περάσει στην ιστορία ως ο υπουργός που χάρισε την δημόσια υγεία στους ιδιώτες και το κλείσιμο των Αμυντικών Συστημάτων που, την ώρα κατά την οποία τουλάχιστον γράφονται αυτές οι γραμμές, φαίνεται να γίνονται θυσία στον βωμό της δόσης του 1 δισ. ευρώ. Ο αυτόματος της διαρκούς επιδείνωσης των όρων ζωής μας έχει άλλωστε ενεργοποιηθεί από την ψήφιση κατά το πρόσφατο παρελθόν νόμων που σταδιακά ενεργοποιούνται καθιστώντας μας φτωχότερους, όπως συμβαίνει με την κατάργηση του αφορολόγητου ορίου των 5.000 που ισχύει με το νέο έτος κι ως αποτέλεσμα θα έχει στα ίδια εισοδήματα να αναλογεί μεγαλύτερος φόρος.

Άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ

Σε αυτό ακριβώς το έδαφος ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει καθημερινά έδαφος μικραίνοντας την απόσταση που τον χωρίζει από την κυβέρνηση. Η άνοδος του μάλιστα, για όποιον έχει μια στοιχειώδη επαφή με την κοινωνία, είναι πολύ πιο σημαντική απ’ αυτή που καθυστερημένα καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Τα πολιτικά μάλιστα κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ κατά βάση οφείλονται στις ζημιές των άλλων. Η αυξημένη έλξη του είναι αποτέλεσμα του φόβου που γεννά σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους η συνέχιση αυτής της πολιτικής. Μέχρι πότε, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, θα συνεχίσουμε να έχουμε δουλειά είναι το ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν ακόμη κι αυτοί που δεν συγκαταλέγονται στο ένα τρίτο των ανέργων κι επίσης μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να πληρωνόμαστε είναι το ερώτημα που τίθεται ακόμη και σε όσους δεν συμπεριλαμβάνονται στο ένα τρίτο των εργαζομένων που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται.

Το γεγονός ότι η στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποκτήσει τα χαρακτηριστικά ενός ορμητικού ρεύματος, έστω και της δυναμικής που είχε η εκλογική νίκη του Γ. Παπανδρέου τον Οκτώβριο του 2009, είναι πριν απ’ όλα αποτέλεσμα της επιλογής που έκανε η ίδια η ηγεσία του κόμματος από την επομένη κιόλας των εκλογών του Ιουνίου του 2012 να στραφεί προς το κέντρο, κόβοντας τους δεσμούς της με τον ριζοσπαστισμό που την οδήγησε από το όριο της εκλογικής επιβίωσης του 4,6% τον Οκτώβριο του 2009 στο 26,89%. Το σύνθημα που συμπύκνωνε εκείνη την ανεπανάληπτη πολιτική συγκυρία ήταν το «καμιά θυσία για το ευρώ». Αίτημα που έκανε σαφές ότι η υλοποίηση του προγράμματος του κόμματος είχε προτεραιότητα ακόμη κι απέναντι στις επιταγές της ευρωζώνης, όχι μόνο της Τρόικας και των Μνημονίων, χωρίς ωστόσο να δεσμεύεται για ρήξη με την ευρωζώνη. Η στροφή προς τον ρεαλισμό στη συνέχεια δεν άνοιξε και τις πόρτες των εκδοτικών συγκροτημάτων χωρίς το χρίσμα των οποίων ο δρόμος προς την εξουσία αποδεικνύεται εξαιρετικά χρονοβόρος. Συγκρότημα Μπόμπολα και ΔΟΛ, που ελέγχουν τις μεγαλύτερες εφημερίδες καθημερινής κυκλοφορίας και τον τηλεοπτικό σταθμό Μέγκα, για διαφορετικούς λόγους ο κάθε όμιλος εξακολουθούν να στηρίζουν την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, αδιαφορώντας για την χαμηλή απήχηση που έχουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία. Στο πλαίσιο του καθημερινού επικοινωνιακού πολέμου που διεξάγουν ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ οι καναλάρχες, υπερπροβάλλονται για παράδειγμα οι διαφωνίες στο εσωτερικό του, με επίκεντρο το θέμα της δραχμής. Η έκταση που συχνά δίνεται στις τοποθετήσεις του Παν. Λαφαζάνη και της Αριστερής Πλατφόρμας για την ανάγκη εξόδου από το ευρώ, παρότι εκφράζουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα των μελών του κόμματος, στόχο έχει να υπονομεύσει την αξιοπιστία του Αλέξη Τσίπρα καθώς ουδέποτε η αρχηγική ομάδα έθεσε σε συζήτηση το θέμα του ευρώ. Από την διήμερη επίσκεψη του προέδρου του κόμματος στο Τέξας, στις 4 και 5 Νοεμβρίου, μέχρι την 30λεπτη συνάντησή του με τον Όλι Ρεν στις 12 Δεκεμβρίου ποτέ δεν άφησε έστω και υπονοούμενα ότι ταλαντεύεται για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Γνωρίζοντας ωστόσο οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου ότι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας εξακολουθεί να στέκεται αρνητικά απέναντι στο ενδεχόμενο της δραχμής, εμφανίζουν την ηγεσία του ΣΡΥΖΑ ως θιασώτη της. Σε αυτή την πορεία συνεχούς πρέσινγκ προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκδότες και οικονομική ελίτ καταφέρνουν να μεγαλώνουν το κενό που την χωρίζει τουλάχιστον από τις πιο μαχητικές φωνές του λαϊκού κινήματος που ζητούν ρήξη με την Τρόικα, υπό οποιοδήποτε κόστος. Όσο μάλιστα θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές ας μην αποκλείσουμε να δούμε ακόμη και διασπάσεις στο εσωτερικό του κόμματος που ως σκοπό θα έχουν να προσφέρουν απτές αποδείξεις στα κέντρα αποφάσεων ότι η Κουμουνδούρου όχι απλώς διαφοροποιείται από τον αριστερό ριζοσπαστισμό αλλά τον εξωθεί κι εκτός κόμματος.

Τσίπρας: Στην Αθήνα μέσω Βρυξελλών

Ενίσχυση των κεντρομόλων τάσεων στον ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε κι η υποψηφιότητά του εκ μέρους του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς για το αξίωμα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι υπόλοιποι αριστεροί από την Ευρώπη του έδωσαν το χρίσμα για δύο λόγους: Επειδή είναι το μοναδικό κόμμα που βρίσκεται τόσο κοντά στην εξουσία, θέλοντας έτσι να αποτελέσουν πρόκριμα οι Βρυξέλλες για την Αθήνα κι επειδή η Ελλάδα, ομολογουμένως, αποτελεί πεδίο βολής των πιο φονικών όπλων του νεοφιλελευθερισμού. Αυτή η πραγματικότητα δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το πιο ριζοσπαστικό κόμμα εντός του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, με τα περισσότερα απ’ τα υπόλοιπα να θυμίζουν αριστερή σοσιαλδημοκρατία. Επικεφαλής αυτών των τάσεων ο Αλ. Τσίπρας εκ των πραγμάτων θα ψαλιδίσει τον ριζοσπαστικό του λόγο, ανταποδίδοντας την τιμή που του έκαναν για να εκφράσει μια κοινή πολιτική συνισταμένη. Ως αποτέλεσμα κι εντός του ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχυθούν οι πιο ευρωλάγνες και συμβιβαστικές τάσεις που πασχίζουν να αποδείξουν ότι αποτελούν συνέχεια κι όχι τομή με το σήμερα.

Η ικανότητα του Τύπου να διαμορφώνει τους δικούς του όρους στην πολιτική ζωή, τουλάχιστον στις ζυμώσεις κορυφής, φάνηκε πεντακάθαρα στην περίπτωση της πρωτοβουλίας των 58 πολιτικών οι οποίοι προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και την Κεντροαριστερά. Η προβολή που επιφύλαξαν στη συγκέντρωσή τους στο θέατρο Ακάδημος στις 9 Δεκεμβρίου ξεπέρασε μέχρι και τον ζήλο που δείχνει ο Ριζοσπάστης για τις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ. Ακόμη και για 2.500 παρευρισκόμενους έγραψαν όταν μια απλή αναζήτηση στο google των καθήμενων στο θέατρο Ακροπόλ βγάζει ότι χωράει γύρω στο ένα τέταρτο έως ένα τρίτο. Κι ενώ από την μια εμφανίζονταν ως η επόμενη μέρα για τον προοδευτικό χώρο, ταυτόχρονα δεν γράφτηκε ούτε μια κουβέντα για τις εγκληματικές ευθύνες όλων σχεδόν που είχαν μαζευτεί στο θέατρο Ακάδημος για όσα σήμερα υπομένουμε. Στελέχη των κυβερνήσεων Σημίτη, συνεργάτες του Βενιζέλου (που εξακολουθεί, με βάση το πόθεν έσχες, να διατηρεί 27 διαφορετικές τραπεζικές καταθέσεις σε ευρώ, δολάρια και λίρες και 11 ακίνητα!) και στελέχη της ΔΗΜΑΡ στήριξαν μέχρι κεραίας τα Μνημόνια. Κανένας τους δεν όρθωσε το πολιτικό του ανάστημα απέναντι στην λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων, της μείωσης μισθών και συντάξεων και του κλεισίματος εκατοντάδων σχολείων. Κι αν φτάνουν σήμερα να κηρύσσουν μια νέα αρχή είναι για να εξασφαλίσουν το προσωπικό τους μέλλον στην μετα-μνημονιακή εποχή. Επιβαίνοντας σε ένα νέο όχημα που αποκαλέστηκε Ελιά κατ’ αντιστοιχία ενός παρόμοιου πειράματος στην Ιταλία, αυτοί που έριξαν την Ελλάδα στα βράχια τις δεκαετίες του ’90 και το 2000 και μετά την χάρισαν στους πιστωτές, επιχειρούν τώρα, ελέω της ατιμωρησίας που απολαμβάνουν για τα κατά συρροήν ποινικά αδικήματα που έχουν τελέσει, να διεκδικήσουν μια θέση στο νέο πολιτικό τοπίο που θα διαμορφώσει η αναμενόμενη εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, που στις τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν παίρνει ούτε 5%! Η παρουσία στους 58 του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Β. Βενιζέλου ήταν η πιο κορυφαία ένδειξη του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται το κόμμα που έφερε στην Ελλάδα τα Μνημόνια. Δεν είναι όμως κι η μοναδική. Η επιστολή 11 Παπανδρεϊκών βουλευτών (Φ. Σαχινίδης, Γ. Γ. Πεταλωτής, Γ. Ντόλιος, Θ. Μωραΐτης, κ.α.) προς τον Βενιζέλο, λίγες μέρες αργότερα, με την οποία ζητούσαν την σύγκληση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής, επισημοποίησε την τριχοτόμηση του συρρικνούμενου σε βαθμό εξαφανίσεως ΠΑΣΟΚ σε τρία στρατόπεδα: στους Βενιζελικούς, που όλο και περισσότερο μοιάζουν με στρατηγούς χωρίς στρατό, τους Παπανδρεϊκούς, με τον αρχηγό τους να μην λέει να πάρει απόφαση πως αποτελεί μια από τις πιο μισητές πολιτικές προσωπικότητες στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών και τους νεοφιλελεύθερους εκσυγχρονιστές υπό τον Κ. Σημίτη που διατηρούν την ηγεμονία στην κίνηση των 58, παρότι δεν ήταν και λίγα τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ (Σπ. Λυκούδης, Γρ. Ψαριανός, κ.α.) που δήλωσαν το παρόν τους στο Ακροπόλ δείχνοντας έτσι την αποδοκιμασία τους στην στροφή του Φ. Κουβέλη προς τα αριστερά.

Μπαλαντέρ η ΔΗΜΑΡ

Το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ στα μέσα Δεκεμβρίου αντί να κλείσει το ρήγμα στο εσωτερικό του κόμματος, το βάθυνε. Και δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η ΔΗΜΑΡ αποτέλεσε το φύλο συκής που κάλυψε από τα αριστερά το Τρίτο Μνημόνιο. Η αποχώρησή της από την κυβέρνηση, με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2013, ανακοινώθηκε αφού είχε γίνει σαφές ότι ακολουθούσε κατά βήμα τα χνάρια του ΛΑΟΣ: από την καιροσκοπική ταύτιση με την εξοντωτική πολιτική των Μνημονίων, στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας και κατά βάθος με την κρυφή ελπίδα να εξασφαλίσουν το χρίσμα των οικονομικών κέντρων ως μια νέα σταθερά του πολιτικού συστήματος, στο καλάθι των αχρήστων, εκεί που συνωστίζεται πλήθος πρόθυμων και αδίστακτων πολιτικών και κομμάτων που ξέβρασαν οι θύελλες των Μνημονίων. Παραμένοντας εξαιρετικά αμφίβολο αν θα καταφέρει η ΔΗΜΑΡ να μπει στην επόμενη Βουλή (3,1% της δίνουν οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις) η επιλογή που φαίνεται να έχει κάνει ο Φ. Κουβέλης περιλαμβάνει την συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε σε μια μελλοντική κυβέρνηση να αποτελέσει τον δεξιό εξισορροπιστή απέναντι στις «αριστερό λαϊκισμό» της Κουμουνδούρου. Επιλογή (που μετατρέπει το κόμμα σε μπαλαντέρ για πάσα χρήση) με την οποία δεν διαφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως φάνηκε από την ομιλία του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος, Π. Σκουρλέτη, στην πρώτη μέρα των εργασιών του συνεδρίου ο οποίος τους κάλεσε να συνεργαστούν σε μια αντιμνημονιακή βάση. Ξεχνώντας προφανώς ότι το Νοέμβριο του 2012 ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο… Ως αποτέλεσμα της επιλογής του Φ. Κουβέλη να στραφεί ξανά προς το κόμμα που ανήκε μέχρι το 2010 (έστω κι αν τώρα φαίνεται να τηρεί ίσες αποστάσεις μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), σημαντική μερίδα στελεχών του αναζητεί την πολιτική του επιβίωση στα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ και την πρωτοβουλία των 58, μένοντας να φανεί ποια θα είναι η τελική μορφή που θα λάβει. Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου ωστόσο θα αποτυπώσουν την εκλογική της απήχηση.

ΝΔ πριν το τέλος

Με τρόμο περιμένει τις ευρω-εκλογές του Ιουνίου η Νέα Δημοκρατία που εναποθέτει τις ελπίδες της στην διάλυση της Χρυσής Αυγής, ακόμη και την απαγόρευση να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές, έτσι ώστε να καλύψει τις απώλειες που δημιουργεί η αντιλαϊκή της πολιτική. Σημαντικές είναι επίσης κι οι προσδοκίες της Συγγρού από τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του φιλικού της Τύπου στους Ανεξάρτητους Έλληνες καθώς το κόμμα του Π. Καμμένου με τον αντιμνημονιακό του λόγο συνιστά την μεγαλύτερη απειλή για τον Αντ. Σαμαρά, που αναρριχήθηκε στην εξουσία του κόμματος κι εδραίωσε την θέση του μέσα από σκληρές επιθέσεις στον νεοφιλελευθερισμό και τα Μνημόνια. Η πραγματικότητα είναι ότι η ανάδειξη της ΝΔ ως το κόμμα που κατ’ εξοχήν εκπροσωπεί τους πιστωτές και επιπλέον η ταύτισή της με το ΠΑΣΟΚ (όπως φάνηκε στο κορυφαίο θέμα των υποβρυχίων όπου ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε στην κυβέρνηση με τα προ διετίας επιχειρήματα της ΝΔ κι αυτή απάντησε με τα επιχειρήματα του Βενιζέλου…) έχουν οδηγήσει τη ΝΔ στο σημείο που ήταν το ΠΑΣΟΚ το 2011. Ένα κόμμα χωρίς οπαδούς, με τα μεσαία του στελέχη να βράζουν δηλώνοντας δημόσια την διαφωνία τους με την επίσημη πολιτική, και τους βουλευτές του να μην αφήνουν ευκαιρία να πέσει κάτω για να διαφοροποιηθούν απειλώντας να καταψηφίσουν ακόμη και κρίσιμους νόμους, όπως ήταν για παράδειγμα ο νόμος για τον ενιαίο φόρο ακινήτων ή το μίνι αντάρτικο για τους πλειστηριασμούς, όπως εκφράστηκε με την πρόταση νόμου του Πρ. Παυλόπουλου που παρέτεινε την ισχύ του νόμου Κατσέλη για την προστασία της πρώτης κατοικίας και μέχρι το ποσό των 200.000 ευρώ από τους πλειστηριασμούς των τραπεζών. Η ΝΔ καλύπτει την δεινή θέση στην οποία βρίσκεται όχι μόνο απέναντι στους οπαδούς της αλλά κι απέναντι στην κοινωνία, σε όσους διαφωνούν με τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων, μέσω της επίδειξης δύναμης. Κι η ίδια εξουσία καταφέρνει να ενώνει κάτω από την ίδια πολιτική στέγη τα πιο διαφορετικά πολιτικά πρόσωπα που εκτείνονται από τον χώρο της γνήσιας κεντροδεξιάς (Ν. Κακλαμάνης, Πρ. Παυλόπουλος) μέχρι καθαρούς ακροδεξιούς (Κ. Βορίδης, Ά. Γεωργιάδης) και νεοφιλελεύθερους (Κ. Μητσοτάκης). Φάνηκε κι από την συζήτηση της πρότασης μομφής που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν το κυβερνητικό στρατόπεδο βγήκε σχετικά ατσαλάκωτο.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ωστόσο θα σηματοδοτήσει όχι μόνο ένα δραματικό αποτέλεσμα για τη ΝΔ αλλά και το τέλος του Αντ. Σαμαρά, καθώς αμέσως θα κινηθούν διαδικασίες για την αντικατάστασή του. Τότε δεν πρόκειται να τον σώσουν ούτε τα ΜΑΤ, ούτε η Τρόικα, ούτε οι εκδότες…

16 Δεκεμβρίου 2013