Τι πραγματικά αποκαλύπτουν οι διάλογοι Παππά – Μιωνή

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αναμφισβήτητα, οι αποκαλύψεις του πρώην εκπροσώπου Τύπου του Ισραηλινού στρατού και αποφοίτου του Κολλεγίου Αθηνών Σάμπυ Μιωνή αποτελούν μια προσπάθεια αλλαγής ατζέντας έτσι ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από δύο ζητήματα που φθείρουν, όσο τίποτε άλλο μέχρι στιγμής, το προφίλ της κυβέρνησης: Το πρώτο αφορά τα 2,6 εκ. ευρώ που ο Σταύρος Παπασταύρος στενός συνεργάτης του Α. Σαμαρά φέρεται να του παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το δεύτερο είναι οι αποκαλύψεις για το ζεστό χρήμα που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ σε ανύπαρκτα Μέσα ενημέρωσης πολιτικών της φίλων.

Αναμφισβήτητα επίσης οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή είναι «πετσοκομμένοι» και προϊόν μοντάζ. Μια προσεκτική ανάγνωση διακρίνει πλήθος ασυνεχειών, με τους δύο ομιλητές να πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο… Ωστόσο, η επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από την επίμαχη συνομιλία δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον τότε υπουργό Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παπά. Ενδέχεται να περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που κανένας δεν ήθελε να βγουν στην δημοσιότητα. Ενδέχεται να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για έναν δεύτερο γύρο αποκαλύψεων…

Πρόκειται δε για αποκαλύψεις που σε κάθε περίπτωση σήμερα ευνοούν τη ΝΔ, αν δεν γίνονται κατά παραγγελία της που είναι και το πιθανότερο. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ο Θάνος Πλεύρης ήξερε το περιεχόμενο των συνομιλιών όπως προκύπτει από τις ερωτήσεις που υπέβαλε στην προανακριτική επιτροπή. Τούτου δοθέντος καθόλου δεν αποκλείεται οι αποκαλύψεις να είναι ένα ακόμη σέρβις του Μιωνή προς τη ΝΔ ώστε η κυβέρνηση να του κάνει τις χάρες που ζητούσε από τον Ν. Παπά.

Παρόλα αυτά, οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή ντροπιάζουν και ξεγυμνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύπτουν το βάθος των σχέσεων που ανέπτυξε με το Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επωάστηκαν από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. (Ποιος ξεχνάει την επίσκεψη Πέρες τον Αύγουστο του 2012;) Κορυφώθηκαν ωστόσο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία, με τις 5 επισκέψεις του Τσίπρα στο Ισραήλ (11/2015. 1/2016, 12/2016, 6/2017 και 12/2018) να αποτελούν ιστορικό ρεκόρ. 

Οι διάλογοι στο στικάκι αποτελούν ντροπή για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται αριστερό ή δημοκρατικό. Όχι επειδή ο Ν. Παπάς ζητάει στοιχεία για την Μαρέβα ως αντάλλαγμα για να βοηθήσει τον Μιωνή να πληρώσει μικρότερο πρόστιμο στην εφορία. Οι στιχομυθίες Παπά – Μιωνή αποτελούν ντροπή ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ  επειδή δείχνουν την υποταγή του στο Ισραήλ. Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες φράσεις του Ν. Παπά: «Μας έχει φλομώσει η Μοσάντ στην πληροφορία»! Επίσης, «ο Μπίμπι του ζήτησε τρία πράγματα και ο Τσίπρας του τα έκανε, ο Τσίπρας του ζήτησε 4-5, ο Μπίμπι του τα έκανε αμέσως… δε γίνεται δουλειά. Δηλαδή αυτή (η κόκκινη γραμμή) ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο και του μιλάει “τι γίνεται; Πώς πας;” αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο δεν είναι η απομόνωση του κράτους τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής που εφαρμόζει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ σε βάρος εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Δεν είναι καν ο σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών. Αν κάτι πρέπει να διαφυλαχθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η «κόκκινη γραμμή» μεταξύ του υπόδικου Μπίμπι Νετανιάχου και του Τσίπρα… 

Η συζήτηση του Μιωνή με τον Παπά είναι διαφωτιστικοί επίσης λόγω των αποκαλύψεων που περιλαμβάνονται για τον ρόλο των εβραϊκών οργανώσεων, όπως το ακροδεξιό, φιλοσιωνιστικό World Jewish Congress. Ο Μιωνής λέει ότι αν δεν τον βοηθήσουν εισαγγελείς και εφορίες να καθαρίσει από τις καταδίκες για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος «θα βγουν και θα κατηγορήσουν την Ελλάδα για αντισημιτισμό». Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η συνέχεια: «Εμένα μου είπαν ευθέως “εσύ κουβέντα για αντισημιτισμό”, μου είπαν από την Αμερική. Εμείς! Εδώ!». Η τελευταία φράση σημαίνει ότι οι Εβραίοι της Αμερικής ήταν ήδη «πιασμένοι» και είχαν συμφωνήσει να εξαπολύσουν τα βέλη με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού στην περίπτωση που οι αρχές στην Ελλάδα δεν κάνουν τα χατίρια του Μιωνή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τους επικαλείται εν αγνοία τους! Το δείχνει ένας καταμερισμός εργασίας που τον έχουμε δει να «χτυπάει» πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το εβραϊκό λόμπι χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού κατά το δοκούν όχι για να προστατεύσει τους Εβραίους από τον αντισημιτισμό, όπως είναι υποτίθεται η αποστολή του, αλλά για να διευκολύνει διεφθαρμένους επιχειρηματίες να γλυτώσουν πρόστιμα των εφοριακών αρχών! Ως μέσο άσκησης πολιτικής και δουλειών! Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εκτελεσμένων Εβραίων, τη μνήμη των οποίων υποτίθεται ότι προστατεύουν…

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα στην εφημερίδα Τα Νέα, με αφορμή την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Το μήνυμα μάλλον αφορούσε τη σταθερότητα των σχέσεων ανεξαρτήτως διαρροών και αδειασμάτων. Για μια άλλη δε «σύμπτωση», την επίσκεψη του Ν. Παπά στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Π. Ψυχικό την επομένη των αποκαλύψεων, αν μπορούσε να κάνει κάτι ο πρέσβης μάλλον θα το είχε κάνει πριν το στικάκι πάει για επίσημη μετάφραση. Πλέον είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έρμαιο των πολιτικών και ενίοτε προσωπικών επιλογών που τον έφεραν στην εξουσία και τον στήριξαν και σήμερα δεν διστάζουν να τον «πουλήσουν» μέρα – μεσημέρι!

Η προδοσία και οι προσωπικές στρατηγικές ποτέ δεν ήταν δρόμος μονής κατεύθυνσης…

Υγ. στο πλαίσιο των ίδιων αποκαλύψεων για τη δράση του «πολυπράγμονα» Μιωνή αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήσεις του ίδιου και συμφέροντα που συνδέονται στενά μαζί του εποφθαλμιούν την ΛΑΡΚΟ. Στο ίδιο μάλιστα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι η ΝΔ με προσεκτικές κινήσεις οδηγούσε από τη  κυβέρνηση Α. Σαμαρά ακόμη την ΛΑΡΚΟ στον πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ισραηλινού στρατού. Οι μαφιόζικοι χειρισμοί που έχουν προηγηθεί δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί εξυγίανσης της εταιρείας η ΝΔ την παραδίδει με σκανδαλώδεις, γκανγκστερικές διαδικασίες σαν λάφυρο πολέμου σε σκοτεινά κέντρα κι από κει κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ. Μόνο που αυτό ούτε κατ’ ευφημισμό δεν λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός. Μαφιακός καπιταλισμός είναι το όνομά του!

Ο Μητσοτάκης σε ρόλο πολιορκητικού κριού του Ισραήλ εναντίον της ευρωπαϊκής διπλωματίας

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πηγή: kommon

Ξεπερνούσε κατά πολύ τα σύνορα των δύο χωρών η σημασία της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ την Δευτέρα και Τρίτη 15 και 16 Ιουνίου. Ούτε προφανώς περιορίζεται στα πρωτόκολλα συνεργασίας που υπέγραψαν οι δύο πλευρές στους τομείς διεθνών σχέσεων, άμυνας, ενέργειας, περιβάλλοντος, γεωργίας, τουρισμού και κυβερνοχώρου, τιμώντας έμπρακτα την συμπλήρωση 30 ετών από την ημέρα που οι δύο χώρες απέκτησαν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις.

Πολύ περισσότερο η επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη δεν μπορεί να ερμηνευτεί στο πλαίσιο των προβλημάτων που προκαλεί στην Ελλάδα η τουρκική προκλητικότητα. Γιατί, αν έπρεπε να ερμηνευθεί σε αυτό το πλαίσιο η επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού ήταν μια επική αποτυχία. Όπως προκύπτει από το κοινό ανακοινωθέν* το Ισραήλ όχι απλώς δεν καταδίκασε το τουρκο-λιβυκό σύμφωνο, αλλά δεν επέτρεψε ακόμη και να μπει η λέξη Τουρκία ή Ερντογάν! Το Ισραήλ αρκέστηκε σε γενικότητες και αοριστίες, διατηρώντας ανοιχτή την πόρτα του συμβιβασμού του με το καθεστώς Ερντογάν κι ο Έλληνας πρωθυπουργός την ευκαιρία για μια ακόμη φωτογράφηση: ας το πούμε win-win… Στην πράξη ανανεώθηκε μια σκανδαλωδώς ετεροβαρής και μονομερής σχέση, στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα μόνο …δίνει και το Ισραήλ μόνο …παίρνει. Κι αυτή τη φορά έλαβε πολλά περισσότερο από κάθε άλλη…

Η ελληνική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε το Ισραήλ σε μια συγκυρία που χαρακτηρίζεται ιστορική, χωρίς να υπάρχει καμία υπερβολή σε αυτή την εκτίμηση. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αφού οδήγησε το Ισραήλ σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε ένα έτος για να αποφύγει να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς, κι αδιαφορώντας για τα πρωτοφανή πλήγματα που επέφερε στους θεσμούς της χώρας του σε βαθμό τέτοιο ώστε ακόμη και διαμορφωτές γνώμης παγκοσμίου κύρους να χαρακτηρίζουν πλέον το Ισραήλ ως «εβραϊκή μπανανία» (διάβασε εδώ), επιλέγει να εξασφαλίσει συναίνεση στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας που συγκροτήθηκε στις 17 Μαΐου με ένα άλμα προς τα μπρος, που δεν αποκλείεται να αποδειχθεί άλμα στο κενό: Εξαγγέλλοντας την προσάρτηση στο Ισραήλ του 30% της Δυτικής Όχθης, όπου κατοικούν 3 εκ. Παλαιστίνιοι και 430.000 εβραίοι έποικοι στα καλύτερα σημεία της περιοχής, φρουρούμενοι από το στρατό και πραγματοποιώντας συνεχείς επιθέσεις στους Παλαιστίνιους.

Η προσάρτηση της Δυτικής Όχθης την οποία κατέλαβε το Ισραήλ με τον πόλεμο των 6 ημερών του 1967 (μαζί με την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Γάζα) κι έρχεται ως συνέχεια της ανέγερσης εβραϊκών εποικισμών στην παλαιστινιακή γη δεν αντίκεινται απλώς, κατάφωρα παραβιάζουν αλλεπάλληλα ψηφίσματα καταδίκης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κι άλλων διεθνών οργανισμών. Είναι ενάντια στο διεθνές δίκαιο. Εδώ μια μικρή συλλογή των παραβιάσεων… Τούτου δοθέντος οι αναφορές στο διεθνές δίκαιο που περιέχονται στο κοινό ανακοινωθέν των δύο χωρών αποτελεί τεκμήριο περιφρόνησης και χλευασμού του από τους δύο ηγέτες…

Η εξτρεμιστική πρωτοβουλία του Νετανιάχου υλοποιείται τώρα επειδή θέλει να προλάβει τις εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Παρότι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν θεωρείται ο πλέον φιλο-ισραηλινός πολιτικός μεταξύ των Δημοκρατικών κι ως εκ τούτου μάλλον θα συνεχίσει την πολιτική του Τραμπ στην περίπτωση που αποδειχθούν εύστοχες οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις (Reuters/Ipsos) οι οποίες τον δείχνουν να προηγείται με 48% έναντι 33% του Τραμπ, ο Νετανιάχου δεν έχει κανέναν λόγο να το διακινδυνεύσει. Ο άξεστος, φασίστας, μισογύνης, σεξιστής κι ολίγον ανόητος Τραμπ έχει αποδειχθεί ο καλύτερος φίλος που διέθετε ποτέ το Ισραήλ. Κι αυτό μάλλον δεν του περιποιεί τιμή… Μάρτυρας, η απόφαση της Ουάσιγκτον να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ αναιρώντας έτσι σειρά αποφάσεων του ΟΗΕ που χαρακτηρίζουν την ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του παλαιστινιακού κράτους. Επίσης, η πρόσφατη αναγνώριση από τις ΗΠΑ της κατοχής από το Ισραήλ των Συριακών Υψωμάτων του Γκολάν. Τέλος, το πρόσφατο «σχέδιο ειρήνευσης» που πρότειναν οι Αμερικάνοι και το συνέταξαν ο γαμπρός του Τραμπ και προσωπικός φίλος του Νετανιάχου, Γιάρεντ Κουσνέρ κι ο Ντέβιντ Φρίμαν πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, σιωνιστής και υπέρμαχος των εποικισμών. Πρόκειται για το μοναδικό σχέδιο «ειρήνης» που απορρίφθηκε συλλήβδην ακόμη κι ως βάση συζήτησης όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους, αλλά επιπλέον από τους Ευρωπαίους και τους Άραβες. Επομένως, εφ’ όσον το εβραϊκό κράτος εξασφάλισε κατά τη θητεία του πιο μισητού ανά τον κόσμο και φαιδρού προέδρου των ΗΠΑ τα μεγαλύτερα πολιτικά κέρδη ορθά κρίνει ότι δεν έχει κανέναν λόγο να μεταθέτει δύσκολες αποφάσεις για το μέλλον.

Η απόφαση του Ισραήλ ωστόσο να εκκινήσει την διαδικασία προσάρτησης της Δυτικής Όχθης στο Ισραήλ την 1η Ιουλίου έχει συναντήσει σοβαρότατες πολιτικές και διπλωματικές αντιδράσεις. Εντός της Παλαιστίνης, η Παλαιστινιακή Αρχή, που έστω κι αργά κατάλαβε ότι ο μοναδικός κερδισμένος των συνεχών υποχωρήσεων της αποδείχθηκε το Ισραήλ, δήλωσε κι επίσημα από τις 21 Μαΐου ότι παύει να δεσμεύεται από τις συμφωνίες του Όσλο. Τα δύο και μοναδικά αραβικά κράτη που διατηρούν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, Ιορδανία και Αίγυπτος, επέκριναν σφοδρά το σιωνιστικό κράτος.

Σε πολύ πιο δύσκολη θέση βρέθηκε ωστόσο η ευρωπαϊκή διπλωματία, η οποία, να θυμίσουμε, ότι από το 2014 όταν η Ρωσία προσάρτησε την χερσόνησο της Κριμαίας επέβαλε μια σειρά εξοντωτικών κυρώσεων εναντίον της Μόσχας. Κορυφαία όλων η εκδίωξη της από το κλαμπ των οκτώ πλουσιότερων χωρών του κόσμου (G8), που έκτοτε συνεδριάζει χωρίς την Ρωσία (G7). Εδώ μια περιεκτική περιγραφή των ευρωπαϊκών κυρώσεων.

Η δύσκολη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπυκνώνεται στο εξής ερώτημα: Αν ενεργοποίησε εναντίον της Ρωσίας τόσο αυστηρά μέτρα με αφορμή την προσάρτηση ξένων εδαφών εκ μέρους της, πώς θα αιτιολογήσει την ανοχή που θα δείξει εναντίον του Ισραήλ, που διατηρεί το παγκόσμιο ρεκόρ παραβιάσεων διεθνών συμφωνιών και ψηφισμάτων, όταν προσαρτήσει τη Δυτική Όχθη; Η θέση της Ευρώπης γίνεται πολύ πιο δύσκολη αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι την κυκλική προεδρία της Ένωσης αναλαμβάνει την 1η Ιουλίου, ημέρα που η προσάρτηση της Δυτικής Όχθης θα συζητηθεί στο ισραηλινό κοινοβούλιο ή υπουργικό συμβούλιο, η Γερμανία. Το Βερολίνο έτσι δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από κάποια άλλη κυβέρνηση μεταθέτοντας την ευθύνη, κατά τη συνήθη πρακτική του…

Αυτό το αδιέξοδο επιχείρησε να αποτρέψει ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας με την επίσκεψή του στο Ισραήλ στις 10 Ιουνίου, που ήταν μάλιστα ο πρώτος ξένος αξιωματούχος ο οποίος επισκέφθηκε το εβραϊκό κράτος μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης ενότητας. Ο εκπρόσωπος της γερμανικής διπλωματίας έκανε με κάθε τρόπο γνωστή την κάθετη διαφωνία του Βερολίνου απέναντι στην σχεδιαζόμενη προσάρτηση της Δυτικής Όχθης. Μάλιστα, πριν το Ισραήλ επισκέφθηκε την Ιορδανία όπου με τον ομόλογό του δήλωσαν την ανάγκη για την αποτροπή της προσάρτησης και την αναβίωση των διαπραγματεύσεων, ενώ σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times στις 10 Ιουνίου, το Ισραήλ δεν έδωσε άδεια τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών να επισκεφθεί τη Ραμάλα για να συζητήσει με την Παλαιστινιακή Αρχή, επικαλούμενη τις απαγορεύσεις λόγω της …πανδημίας. Κι ας περνούν τα checkpoints της ταπείνωσης κάθε μέρα χιλιάδες Παλαιστίνιοι εργάτες για να εργαστούν στα κατεχόμενα εδάφη…

Η στάση της Ελλάδας δεν μπορεί να συγκριθεί με τη στάση της Γερμανίας: Καμία αναφορά δεν υπήρξε στο κοινό ανακοινωθέν για την ανάγκη δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων, όπως έχει ψηφίσει ο ΟΗΕ κι όπως δηλώνει ότι επιθυμεί η ευρωπαϊκή διπλωματία! Καμία προσπάθεια συνάντησης με την παλαιστινιακή ηγεσία! Καμία επίσκεψη στην Ιορδανία! Κι όσο για τη σχεδιαζόμενη προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, ο έλληνας πρωθυπουργός έκανε πώς δεν ήξερε …τίποτε. (Καλά δεν σκέφτηκε κάποιος σύμβουλος του πρωθυπουργού πόσο υποτιμητικό είναι για τον ίδιο να προσποιείται τον άσχετο;)

Στην Ισραηλινή ηγεσία αρκούσε να αντιπαραβάλλει την επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού απέναντι στην επίσκεψη και τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού για να αποδείξει ότι ακόμη κι εντός της ΕΕ διατηρεί τις δικές της προνομιακές σχέσεις. Άλλωστε τυχόν πρόταση για κυρώσεις απαιτεί ομόφωνη έγκριση, αν τυχόν και τεθεί προς ψηφοφορία.

Δυστυχώς όμως για τους Παλαιστίνιους ποτέ δε θα φτάσει στο σημείο η Γερμανία να επιβάλλει κυρώσεις κατά του Ισραήλ, ούτε η Ιορδανία και η Αίγυπτος να ακυρώσουν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Η Γερμανία, μετά την απόφαση των ΗΠΑ (που παραμένει ανεπιβεβαίωτη ώστε να κρέμεται σαν απειλή) για την απόσυρση 10.000 αμερικανών στρατιωτών από τους 35.000 που σταθμεύουν στη Γερμανία βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Σε θέση άμυνας βρίσκεται το Βερολίνο μετά και την απόφαση του Κογκρέσου να επιβάλει κυρώσεις για την κατασκευή του Nordsteam ΙΙ. Σε αυτό το πλαίσιο, που είναι  πολλά καλά γνωστό στους Ισραηλινούς, το Βερολίνο ποτέ δε θα συγκρουστεί με τους Αμερικανούς για χάρη των Παλαιστινίων. Ούτε καν Ιορδανία και Αίγυπτος που είναι καθεστώτα μαριονέτες των ΗΠΑ.

Παρόλα αυτά με την επίσκεψη Μητσοτάκη στο Ισραήλ η Ελλάδα εκτέθηκε ποικιλοτρόπως, γιατί αποδείχτηκε ότι αποτελεί πολιορκητικό κριό του Ισραήλ το οποίο χρησιμοποιεί την ελληνική διπλωματία για να διεμβολίζει και να υπονομεύει την ευρωπαϊκή η οποία αναμφισβήτητα απεύχεται την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, ξέροντας ότι θα ρίξει παραπάνω λάδι στη φωτιά της Μέσης Ανατολής. Και ποτέ κανείς δεν ξέρει ποιά είναι η μοιραία σταγόνα που θα προκαλέσει την έκρηξη… Εντός της ΕΕ η Ελλάδα εκτέθηκε γιατί φάνηκε ότι είναι όργανο των ΗΠΑ και δεν συμβαδίζει με την ευρωπαϊκή διπλωματία. Από τη σκοπιά των αραβικών κρατών εκτέθηκε επειδή λειτουργεί ως όργανο του Ισραήλ και προσωπικά του υπόδικου Νετανιάχου. Κι απέναντι στην Τουρκία η Ελλάδα εκτέθηκε γιατί φάνηκε ότι δεν διαθέτει το ειδικό βάρος και την επιρροή να εξασφαλίσει έστω μια ονομαστική καταγγελία της Άγκυρας, ακόμη κι από μια χώρα που εμφανίζεται ως στρατηγικός της σύμμαχος στην περιοχή…

Για όλους αυτούς τους λόγους η επίσκεψη Μητσοτάκη αποτέλεσε παταγώδη αποτυχία κι ας παρουσιάστηκε ως ένας ακόμη θρίαμβος…

*Το κοινό ανακοινωθέν παρότι είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα της ισραηλινής πρεσβείας στην Ελλάδα στα αγγλικά, δεν υπάρχει σε καμία επίσημη ελληνική ιστοσελίδα στην επίσημη γλώσσα του κράτους, που είναι τα ελληνικά. Στη δε ιστοσελίδα του πρωθυπουργού αν και υπάρχουν οι δηλώσεις του κατά το επίσημο δείπνο, ενημερωτικό σημείωμα και πλήθος άλλων φωτογραφιών και ρεπορτάζ από την επίσκεψη στο Πατριαρχείο, στο μνημείο του Ολοκαυτώματος, κ.α. λείπει το σημαντικότερο: το κοινό ανακοινωθέν!

Ήττα Μητσοτάκη από Ευρωπαίους

Με την απέραντη ικανοποίηση και την απόλυτη βεβαιότητα πώς η Ελλάδα θα συνεχίσει να λειτουργεί σαν ο «πορτιέρης» της «Ευρώπης –φρούριο» αναχώρησαν από τον Έβρο οι τρεις επικεφαλής των κορυφαίων ευρωπαϊκών θεσμών, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Επιτροπής, Σαρλ Μισέλ, πρόεδρος του Συμβουλίου και Νταβίντ Σασόλι, πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου. Φεύγοντας άφησαν πέραν της υπόσχεσης για ενίσχυση της (ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενης) Frontex και 700 εκ. ευρώ που είναι αβέβαιο μάλιστα αν θα δοθούν σε ρευστό ή θα χορηγηθούν υπό την μορφή βοήθειας (κουβέρτες, κ.α.).

Η επίσκεψη των Ευρωπαίων δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί τόσο στην κυβέρνηση (λιγότερο) όσο και στην κοινωνία (περισσότερο) και συμπυκνώνονταν στη ελπίδα να γίνουν πράξη οι κατά καιρούς υποσχέσεις πολλών ευρωπαίων ηγετών για αναλογικό επιμερισμό των προσφύγων στις χώρες τους. Καθόλου τυχαία δεν ήταν η δήλωση του γερμανού υπουργού Εσωτερικών, Χορστ Ζεεχόφερ, από το Βερολίνο όπως μεταφέρθηκε από την ιστοσελίδα Anatropinews: «Αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι εργαλειοποιούνται και πιστεύω θα ήταν λάθος να ξεκινήσουμε τώρα μια συζήτηση για κατανομή και ποσοστώσεις». Ενδιαφέρον έχει και το σκεπτικό του: «Η κατανομή αυτών των ανθρώπων μέσα στην Ευρώπη για εμάς θα σήμαινε ότι τους προσκαλούμε με αποτέλεσμα την επόμενη στιγμή της κατανομής να βλέπαμε άλλους 20-30.000 στα σύνορα μας». Η ΕΕ επομένως δεν υλοποιεί την υπόσχεσή της για να μην ενθαρρύνει νέα κύματα προσφύγων. Τους αφήνει να στοιβάζονται στα ελληνικά νησιά, που έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα όρια αντοχών τους, μόνο και μόνο για να μην ακολουθήσουν κι άλλοι!

Η Ελλάδα επομένως εξαγοράζει την συμμετοχή της στην ΕΕ, το προνόμιο να παραμένει στην ΕΕ, αναλαμβάνοντας τον βρόμικο ρόλο να φυλάει τα σύνορα της, στο πιο επικίνδυνο μάλιστα σημείο. Αυτό είναι το νόημα της δήλωσης ότι η Ελλάδα αποτελεί ασπίδα της Ευρώπης, που ακούσαμε ξανά και ξανά: σας πληρώνουμε για να χτίζετε κέντρα κράτηση να μετατρέψετε τα νησιά σας σε φυλακές και θάλασσες και ποτάμια σε υγρούς τάφους.

Η επίσκεψη των Ευρωπαίων στον Έβρο επεφύλασσε κι άλλη μια αρνητική έκπληξη για την κυβέρνηση της ΝΔ. Ήταν η δήλωση της Γερμανίδας αριστοκράτισσας, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι «η Τουρκία δεν είναι εχθρός μας». Η Ελλάδα έτσι απέτυχε να κόψει τους δεσμούς της ΕΕ με την Τουρκία, που φέρει την ευθύνη για όσα συμβαίνουν στα ελληνικά σύνορα τα τελευταία 24ωρα. Το Βερολίνο, μόλις και μετά βίας κράτησε αποστάσεις και επέκρινε την Άγκυρα κι αφού η ένταση στον Έβρο είχε ξεπεράσει το …κόκκινο.

Η συνέχεια μάλιστα ας μη εκπλαγούμε αν αποδειχθεί πολύ πιο απρόβλεπτη για την Ελλάδα κι η δήλωση της Ούρσουλας μόνο η αρχή.

Η Τουρκία έχοντας απέναντί της την Ρωσία κι όχι απλώς τον εξουθενωμένο στρατό του Άσαντ ξέρει ότι το Ιμπλίντ κινδυνεύει να γίνει το Βιετνάμ της. Και τα σχέδια απόσπασης της βόρειας Συρίας να έχουν την τύχη που είχαν τα αρχικά σχέδια ανατροπής του Άσαντ. Μπροστά σε αυτή την προοπτική προσεγγίζει εκ νέου τις ΗΠΑ! Η Ουάσιγκτον δεν έχει κανένα λόγο να μην υποστηρίξει τα αποσταθεροποιητικά σχέδια της Τουρκίας που έχει μετατραπεί σε παράγοντα δημιουργίας ολοένα και σοβαρότερων προβλημάτων σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Προς επίρρωση της τάσης τουρκο-αμερικανικής επανένωσης όσα δήλωσε την Τρίτη 3 Μαρτίου από την Τουρκία μάλιστα ο Τζέιμς Τζέφρεϋ, ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία για αυξημένη εμπλοκή των ΗΠΑ κατά Ρωσίας και Άσαντ στη Συρία ενώ υποσχέθηκε επιπρόσθετη υποστήριξη του ΝΑΤΟ προς την Τουρκία, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο να σταλούν ΝΑΤΟϊκοί πύραυλοι Πάτριοτ για υποστήριξη των δυνάμεων Τουρκίας και τζιχαντιστών πέριξ του Ιμπλίντ (περισσότερα εδώ). Ας ελπίσουμε να μην καταλήξουν στο Ιντλίμπ οι ελληνικοί Πάτριοτ που η κυβέρνηση δάνεισε στη Σαουδική Αραβία… Οι ΗΠΑ έχουν σοβαρότατους λόγους να υποστηρίξουν την Τουρκία σε αυτή την αποστολή γιατί έτσι αδυνατίζουν Ρωσία, Συρία και Ιράν, ενώ δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν οι ίδιοι τη βρόμικη δουλειά του πολέμου. Σε αυτή την εντελώς νέα διάταξη δυνάμεων, η Τουρκία δέχεται ακόμη και την εντελώς αδιανόητη πριν λίγους μήνες υποστήριξη της αεροπορίας του Ισραήλ, που βομβαρδίζει τις αποστολές του Ιράν στη Συρία…

Η Ελλάδα έχει ευθύνη γι’ αυτή την δραματική κατάσταση που είναι η σοβαρότερη αιτία για τα εκατομμύρια των Σύρων οι οποίοι εγκαταλείπουν την πατρίδα τους μήπως και σωθούν από τις τουρκικές βόμβες. Ως μέλος του ΝΑΤΟ η Ελλάδα δεν έθεσε βέτο όταν η Τουρκία επικαλέστηκε το άρθρο 4 το οποίο σχετίζεται με απειλές που δέχεται ένα κράτος μέλος της. Οι απειλές όμως τις οποίες δέχεται η Τουρκία μετά το ρωσικό σφυροκόπημα που άφησε νεκρούς 34 Τούρκους εξελίσσονται εκτός των συνόρων της, στο πλαίσιο μιας επέμβασης σε ξένο κράτος. Κι η Ελλάδα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου αποδέχτηκε αναντίρρητα αυτό το πλαίσιο συζήτησης. Δεν έβαλε εξ αρχής βέτο!

Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρεί …business as usual την παραβίαση των συνόρων της Συρίας από την Τουρκία, γιατί θεωρεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου την εργαλειοποίηση των προσφύγων και την μετατροπή τους σε όπλα όταν σπρώχνονται στα ελληνικά σύνορα; Οι διαμαρτυρίες της Ελλάδας για τους πρόσφυγες είναι άσφαιρα πυρά όταν η Ελλάδα μετατρέπεται σε αιτία του προσφυγικού προβλήματος και μετά αναθέτει την αποτροπή των προσφύγων στο στρατό και στις συμμορίες των ενόπλων που συνδράμουν το έργο της αστυνομίας, συλλαμβάνοντας πρόσφυγες και δέρνοντας δημοσιογράφους. Τα όσα έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας, όπως η επίθεση σε δημοσιογράφο του ελληνικού CNN (δες εδώ) είναι ανατριχιαστικά…

Η ΕΕ από τη μεριά της ενώ προσφέρει …τσάι, συμπάθεια και ευρώ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφεύγει να συγκρουστεί με την Τουρκία, όπως έδειξε η δήλωση της προέδρου της Επιτροπής, για να μην έρθει σε σύγκρουση με το ΝΑΤΟ αν κινηθεί σε μια κατεύθυνση πλήρους επαναφοράς των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας… Ξέρει άλλωστε πώς η Ελλάδα είναι δεδομένη κα προβλέψιμη…

Η ιδανική αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να είναι ο πιο τυχερός πρωθυπουργός της τελευταίας δεκαετίας. Ποτέ άλλοτε ένα κυβερνών κόμμα, της σκληρής μάλιστα νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, δεν είχε απέναντί του μια τόσο χλιαρή και άνευρη αντιπολίτευση, που αποφεύγει συστηματικά να κάνει κριτική στα πιο λεπτά θέματα της πολιτικής ατζέντας, που είναι όμως κι εκείνα τα θέματα που κρίνουν τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών! Ακόμη κι οι κριτικές που έκανε στη ΝΔ ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος έβαλε την Ελλάδα στα Μνημόνια, ήταν πολύ πιο αιχμηρές, πολύ πιο ουσιαστικές από την κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η υπναλέα αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ακόμη πιο ξενέρωτη το επόμενο διάστημα, όσο θα ολοκληρώνεται και θα εμπεδώνεται στο κόμμα ο περίφημος «μετασχηματισμός», όπως αποκαλείται η δεξιά στροφή του κόμματος. Σημείο τομής σε αυτή την πορεία θα είναι μετά βεβαιότητας το 3ο συνέδριο του κόμματος που θα υλοποιηθεί στις αρχές του 2020, αν δε δοθεί νέα παράταση.

Η συντηρητική στροφή του κόμματος εκφράζεται στη στάση που έχει κρατήσει τους τελευταίους μήνες, απέναντι σε επιλογές και νόμους της ΝΔ νευραλγικής σημασίας. Ας σταθούμε μόνο σε τρία περιστατικά, ενδεικτικά της περιόδου της Μεγάλης Συναίνεσης που εγκαινιάστηκε με την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία, και το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στα έδρανα της αντιπολίτευσης απ’ όπου θα ολοκληρώσει τον ενταφιασμό του φιλόδοξου και ριζοσπαστικού πολιτικού προγράμματος που τον έφερε το 2015 στην εξουσία.

Το πρώτο περιστατικό αφορά τα ΕΛΠΕ. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσει ερώτηση για την «ακραία», όπως την χαρακτήρισε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιλογή ιδιωτικοποίησης των ΕΛΠΕ μόνο εύστοχη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Κι αυτό επειδή μόλις πριν ενάμισι χρόνο, τον Αύγουστο του 2018, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το ΤΑΙΠΕΔ διεξήγαγε διεθνή διαγωνισμό για την πώληση του 50,1% του μετοχικού κεφαλαίου των ΕΛΠΕ. Μάλιστα, στο έγγραφο της Ενισχυμένης Εποπτείας που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2019, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχε αναφορά για συμφωνία με τις ελληνικές αρχές ώστε το ΤΑΙΠΕΔ να διερευνήσει όλες τις δυνατές επιλογές στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης.

Το δεύτερο περιστατικό αφορά την ΔΕΗ. Η κριτική που ψέλλισε η αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι στο νόμο πλέον της ΝΔ ήταν αδύνατο να πείσει ακόμη και τους βουλευτές της. Δικαιολογημένα, αν πάρουμε υπ΄ όψη μας τα έργα και τις ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία υπενθύμισε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κωστής Χατζηδάκης, που όλο το προηγούμενο διάστημα δεν έπαυε κάθε φορά να υπενθυμίζει ότι τα μέτρα που εφαρμόζει είναι συνέχεια των πολιτικών που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εν συντομία: ιδιωτικοποίηση του 49% του ΑΔΜΗΕ, του 66% του ΔΕΣΦΑ και ενεργοποίηση των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης των λιγνιτικών μονάδων Μελίτης και Μεγαλόπολης, χωρίς ωστόσο να ολοκληρωθεί η διαδικασία.

Τέλος, αξίζει να δούμε τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο μέτωπο των εθνικών. Μια μέρα μετά την συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο, ο ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων που πάντα κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης υποστηρίζει επικρίνοντας την κυβέρνηση, την κατηγόρησε και για «πολιτική κατευνασμού». Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι ζήτησε έμμεσα, πλην σαφώς, από την κυβέρνηση να υιοθετήσει μια πιο σκληρή γραμμή απέναντι στην Άγκυρα. Και στο βάθος τι; Θερμό επεισόδιο; Μια τέτοια κριτική ξαφνιάζει όταν διατυπώνεται από ένα κόμμα της Αριστεράς, που υποτίθεται ότι τάσσεται σταθερά υπέρ της φιλίας των λαών και της ειρήνης. Η τουρκική επιθετικότητα και οι απαιτήσεις της στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, που καταστρατηγούν το διεθνές δίκαιο κι επιβεβαιώνουν ότι αποτελεί μια αναθεωρητική, αποσταθεροποιητική δύναμη, υπογραμμίζουν επίσης το αδιέξοδο μιας γραμμής εξωτερικής πολιτικής που στηρίχθηκε στις διεθνείς συμμαχίες και τον ευρωατλαντικό παράγοντα για να θεμελιώσει όσα της ανήκουν. Αυτή η γραμμή δεν αμφισβητήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις εξαγγελίες του για μια πιο ισορροπημένη πολιτική διεθνών συμμαχιών, όσο καιρό ήταν την αντιπολίτευση. Αντίθετα, υπηρετήθηκε πιστά. Στην εξωτερική πολιτική μάλιστα δεν επιχειρήθηκαν καν τα πειράματα που δοκιμάστηκαν στην οικονομία το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποδειχθούν βασιλικές οδοί της πιο βάρβαρης πολιτικής περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων.

Υπάρχει ένα πλήθος ακόμη παραδειγμάτων που επιβεβαιώνουν ότι η πολιτική της ΝΔ πατάει επάνω στα «κατορθώματα» του ΣΥΡΙΖΑ. Μεταξύ πολλών άλλων, ας κρατήσουμε όσα είπε μιλώντας στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί τον Ιανουάριο, κοιτώντας προς τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ: «Το σχέδιο το οποίο αφορά την ανταποδοτική και τη βασική σύνταξη δεν είναι σχέδιο του νόμου 4387 (νόμος Κατρούγκαλου), ήταν του Λοβέρδου, του ΠΑΣΟΚ, το οποίο κρατήθηκε από εμένα  και το συνεχίσατε κι εσείς, όπως κρατήθηκαν κι άλλα πράγματα»…

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο επικεφαλής του κόμματος, Αλ. Τσίπρας, στρίβουν το τιμόνι ακόμη πιο δεξιά υπό το βάρος δύο παραγόντων, με τον έναν να αναφέρεται στο παρελθόν και τον άλλον στο μέλλον. Αρχικά, λόγω της πολιτικής που υιοθέτησε την περίοδο 2015-2019. Έχοντας εφαρμόσει ένα μνημόνιο ακόμη πιο σκληρό κι από εκείνα που δέχτηκαν Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος είναι πράγματι αδύνατο για το ΣΥΡΙΖΑ να επικρίνει τη ΝΔ για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Ο ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο ρίχνει τους τόνους με την ελπίδα η επίδειξη «υπεύθυνης αντιπολίτευσης» να τον φέρει πιο κοντά στην εξουσία. Σημαντικά σε αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλλει και το νέο πρόγραμμα όπου θα παγιωθεί η δεξιά στροφή. Ο Αλ. Τσίπρας πιστεύει με άλλα λόγια ότι εγκαταλείποντας οριστικά και δια παντός ακόμη και το πεδίο της αριστερής φρασεολογίας, κι αυτή η κατεύθυνση  διευκολύνεται απίστευτα από την περιθωριοποίηση των ιστορικών στελεχών του κόμματος – ή όπως απαξιωτικά λέγονται των στελεχών του 3%, θα μπορέσει να πάρει με το μέρος του πολιτικά κέντρα που τον πολέμησαν τυφλά όσο ήταν στην κυβέρνηση. Ωστόσο, πλανάται πλάνην …οικτράν!

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα βαθαίνει το κενό που τον χωρίζει από τις προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων και των αριστερών που στηρίχτηκαν πάνω του μέχρι το 2015, τόσο θα απομακρύνεται, δεν θα πλησιάζει προς την εξουσία! Ακόμη κι όταν η κυβέρνηση της ΝΔ θα αρχίσει να εισπράττει πολιτική φθορά από την δεξιά πολιτική της, τα πολιτικά κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αναντίστοιχα των ζημιών της ΝΔ, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες. Μια πολιτική παλαιομοδίτικης ρητορικής όξυνσης, ανάλογης αυτής που επιχείρησε να δημιουργήσει ο Αλέξης Τσίπρας στην εκδήλωση των ΠΑΣΟΚογενών στο ξενοδοχείο Ντιβάνι Κάραβελ στις 9 Δεκεμβρίου, θα πέφτει στο κενό γιατί δεν θα επικοινωνεί με τις σύγχρονες κοινωνικές αντιθέσεις που γεννά η πολιτική της ΝΔ… Έτσι, μια ασταθής κι έμπλεη αντιφάσεων κυβερνητική περίοδο των ετών 2015-2019 διαδέχεται μια εξ ίσου ασταθής κι αντιφατική αξιωματική αντιπολίτευση…

Πηγή : Επίκαιρα

Σαμαράς – Βενιζέλος: με σημαία τον φόβο… (Επίκαιρα, 15-21/1/2015)

samarΤο δυστύχημα για τον Αντώνη Σαμαρά είναι πώς οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ, σε ένα σύνολο 6 περίπου εκατομμυρίων φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2014, έχουν μόνο 38.000 ή 0,6%. Ούτε καν 1 στους 10. Αν η ζωή είχε φανεί περισσότερο γενναιόδωρη με τον πρωθυπουργό και οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ είχε όχι το 0,6% αλλά το 60%, δηλαδή οι 6 στους 10 Έλληνες, τότε η προεκλογική τακτική που χάραξε το επιτελείο του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άκρως επιτυχημένη, ακόμη και σοφή, χαρίζοντάς του από τώρα την πιο άνετη νίκη. Κι αυτό, γιατί η πολιτική γραμμή με την οποία επέλεξε να δώσει την μάχη των εκλογών από την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου ακόμη, όταν έδωσε την αξιοθρήνητη συνέντευξη – μονόλογο στη ΝΕΡΙΤ μια μέρα πριν την τρίτη και φαρμακερή ψηφοφορία στη Βουλή για την εκλογή προέδρου, στηριζόταν στην καλλιέργεια φόβου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο Α. Σαμαράς κι όλη η ΝΔ συνειδητά και σχεδιασμένα επένδυσανστον ερεθισμό των πιο καθυστερημένων αντανακλαστικών των ψηφοφόρων, εμφανίζοντας μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως το ισοδύναμο της κοινωνικής εξαθλίωσης και της καταστροφής. Λες και μέχρι τώρα ζούσαν στον παράδεισο…

Διαφοροποιήσεις απέναντι στον Σαμαρά

Η αλήθεια βέβαια είναι πως την επιλογή της Συγγρού να επενδύουν στα λάθη ή την πολυφωνία του αντιπάλου δεν την ακολούθησαν όλα τα στελέχη της δεξιάς παράταξης. Εκφράζοντας πιθανότατα και μια πολιτική αποστασιοποίηση από την ακροδεξιά πανστρατιά ακροδεξιών, φιλοβασιλικών και φιλο-χουνταίων που σήμανε ο Σαμαράς, στελέχη όπως ο Πρ. Παυλόπουλος, ο οποίος δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές, αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εμπρηστική γραμμή μισαλλοδοξίας και δημιουργίας κλίματος αβεβαιότητας που λειτουργεί σαν αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, είναι ικανή δηλαδή να αποσταθεροποιήσει μια καλά λειτουργούσα οικονομία, όχι την ελληνική… Η δήλωσή του Π. Παυλόπουλου στο πλαίσιο τηλεοπτικής συνέντευξης «θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει την ευθύνη απέναντι στον Ελληνικό λαό να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη» κι ότι «δεν έχω κανένα δικαίωμα να φοβάμαι κάτι που θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός» ήταν η κορυφή του παγόβουνου των αντιρρήσεων που κλιμακώνονται εντός της ΝΔ απέναντι στην γραμμή Πολιτική Άνοιξης που υιοθετεί ο Σαμαράς κι έχει επιβάλει στο κόμμα. Κριτήριο προφανώς γι’ αυτές τις επιλογές δεν είναι αυστηρά και μόνον οι δικές του πολιτικές και ιδεολογικές κλίσεις, αλλά και η προσωπική του επιβίωση. Ο πρόεδρος της ΝΔ, εν ολίγοις πασχίζει να αποφύγει τον αποκεφαλισμό του το βράδυ των εκλογών, που στη ΝΔ έχει τον χαρακτήρα του κανόνα για όσους αρχηγούς χάνουν τις εκλογές. Σε αυτό το βωμό ο Σαμαράς, πολύ πιθανά θυσίασε και την εκλογική απήχηση της ΝΔ, επιλέγοντας να παίξει το ρόλο της «σοβαρής Χρυσής Αυγής», ξέροντας ότι αυτή η γραμμή ισοδυναμεί με την ευθανασία δελφίνων και μνηστήρων που κυρίως προέρχονται από το κεντροδεξιό στρατόπεδο ή τουλάχιστον με την δημιουργία σοβαρότατων εμποδίων στον δρόμο τους.

Στην ίδια φυσικά κατεύθυνση κινείται και το ΠΑΣΟΚ. Παγιδευμένο σε μια γραμμή προσωπικής επιβίωσης του Βαγγέλη Βενιζέλου και δικαίωσης των καταστροφικών επιλογών της προηγούμενης τετραετίας τζογάρει κι αυτό στον φόβο. Με πιο πειστικό επιχείρημα «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μην βγει η Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και βεβηλωθούν τα ιερά και τα όσια της ελληνικής Δημοκρατίας». Πρόκειται για αστειότητες φυσικά αν σκεφτούμε ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής στηρίχθηκε ακριβώς στη φτώχεια και την υποβάθμιση της δημοκρατίας που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί επέφεραν με τα Μνημόνια και τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Και τώρα από κοινού εμφανίζονται παντελώς ανήμπορα και τα δύο κόμματα να προτάξουν ένα θετικό όραμα, ακόμη και να εξαγγείλουν μια υπόσχεση βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Παραχωρήσεις στους πλούσιους

Η επιλογή που έκανε η ΝΔ εύκολα πλέον μπορεί να κριθεί ως μια επική αποτυχία, όπως δείχνουν καθαρά οι δημοσκοπήσεις που σε όλη τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης ιδεολογικής τρομοκρατίας αναδείκνυαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα. Ειρήσθω εν παρόδω, όλη η υπόλοιπη συζήτηση για την ψαλίδα που κλείνει ή σταθεροποιείται,για τον αν καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Α. Σαμαράςή ο Αλ. Τσίπρας και άλλα πολλά είναι σχεδόν αδιάφορη στον βαθμό που η διακύβευση των εκλογών είναι η πρωτιά. Τα υπόλοιπα είναι παρηγοριά στον άρρωστο, εν προκειμένω την ηγεσία της ΝΔ… Υπό το βάρος αυτής της αποτυχίας αναγκάστηκε η Συγγρού να προβεί σε μια υποψία παραχωρήσεων το προηγούμενο Σάββατο 10 Ιανουαρίου, επιχειρώντας να καλύψει το χαμένο έδαφος και κυρίως να παρακινήσει τον κόσμο να ψηφίσει ΝΔ, κι όχι απλώς και μόνο να εξηγεί γιατί δεν πρέπει να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και να επιλέξουν ως το μικρότερο κακό τη ΝΔ.

Και πάλι όμως το κακό με τον Α. Σαμαρά και το επιτελείο του είναι πως νόμιζαν ότι ζουν σε μια χώρα, όπου το 60% του πληθυσμού έχει εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η υπόσχεση που έδωσε ότι θα μειώσει τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή από το 42% στο 33%, όταν ο κόσμος αν κάτι ήθελε να ακούσει είναι επαναφορά του αφορολόγητου και μείωση του κατώτατου όχι του ανώτατου φορολογικού συντελεστή, που αφορά τους πλούσιους; Ή η υπόσχεση που έδωσε ότι θα προχωρήσει στην θέσπιση ενιαίου φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο ύψος του 15%, που είναι ένα μέτρο το οποίο ευνοεί κατά προκλητικό τρόπο τις μεγάλες επιχειρήσεις που λόγω κερδών πληρώνουν υψηλότερο φόρο ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δημιουργήσει κενό στα δημόσια έσοδα, τα οποία στη συνέχεια θα σημάνουν νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών. Υπάρχει φυσικά κι ένα ακόμη ερώτημα που δημιουργείται ακούγοντας τις εξαγγελίες του Α. Σαμαρά οι οποίες επιπλέον περιελάμβαναν πλήρη προστασία στην πρώτη κατοικία, χορήγηση επιδόματος στους υπερήλικους ομογενείς (Πόντιους και Βορειοηπειρώτες), κατάργηση τεκμηρίων διαβίωσης και πόθεν έσχες για την πρώτη κατοικία και πολλά ακόμη εξ ίσου εύηχα: Γιατί όλα αυτά δεν τα εφάρμοσε ο Σαμαράς κι η συγκυβέρνηση από το 2012 μέχρι και το τέλος του 2014, όταν δηλαδή μπορούσαν; Τι τους εμπόδισε να τα υλοποιήσουν; Ή, ποιος εγγυάται ότι δεν θα έχουν κι αυτές οι εξαγγελίες την τύχη που είχαν τα 18 σημεία της επαναδιαπραγμάτευσης βάσει των οποίων ζήτησε την ψήφο των εκλογέων τον Ιούνιο του 2015; Κι όταν υφάρπαξε την ψήφο των εκλογέων, με την αμέριστη βοήθεια των Ευρωπαίων, και πάλι τζογάροντας αδίστακτα στον φόβο και τα πιο κτηνώδη ένστικτα, μετά, έδρασε σαν να είχε πάρει εν λευκώ εντολή να κυβερνήσει, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του εξαγγελίες και δεσμεύσεις… Όλα αυτά είναι που δεν ξεχνούν οι εκλογείς και τον καταδικάζουν να κοιτάει σταθερά την πλάτη του πρώτου κόμματος.