Με γερμανική βούλα πλέον ο κρατικός προϋπολογισμός (Πριν, 23/5/2010)

Δικαίωμα βέτο στις κρατικές δαπάνες αποκτά το Βερολίνο

Προανάκρουσμα νέων μέτρων οι δηλώσεις Στρος Καν για μειώσεις σε μισθούς

Με φυγή προς τα μπρος προσπαθεί να επιλύσει η Γερμανία τις αντιφάσεις που εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό της ευρωζώνης, με αφορμή την δημοσιονομική κρίση. Την εβδομάδα που πέρασε το Βερολίνο έθεσε με ακόμη πιο αυστηρό τρόπο την πρότασή του για ένα σύστημα κυρώσεων σε βάρος των χωρών που εμφανίζουν ελλείμματα. Πρόκειται ειδικότερα για ένα σύστημα κλιμακούμενων ποινών το οποίο θα ξεκινά από την στέρηση του δικαιώματος ψήφου για έναν χρόνο των χωρών που είναι υπόλογες για «δημοσιονομική κραιπάλη» στα συμβούλια υπουργών, θα συνεχίζει με χρηματικά πρόστιμα και θα φθάνει στην ελεγχόμενη χρεοκοπία κι ακόμη την έξοδο από την ευρωζώνη ή την ΕΕ. Καθοριστικός σταθμός σε αυτή τη διαδικασία θα είναι η υποχρέωση κάθε κυβέρνησης να στέλνει σε άλλες κυβερνήσεις προς έγκριση τον κρατικό προϋπολογισμό της πριν εισαχθεί για συζήτηση και ψήφιση στη δική της Βουλή!

Πρόκειται για μέτρα που θα οξύνουν στο έπακρο το δημοκρατικό ζήτημα μια κι εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει ότι δεν θα είναι η Γερμανία αυτή η χώρα που θα στέλνει τον προϋπολογισμό της στον κάθε Γιωργάκη. Αντίθετα οι κυβερνήσεις των μεσογειακών χωρών θα είναι αυτές που θα εξευτελίζονται, λειτουργώντας σαν προτεκτοράτα, καθώς θα περιμένουν από το Βερολίνο το πράσινο φως για τη συζήτηση στη Βουλή. Απώτερος στόχος αυτής της διαδικασίας είναι να θωρακιστεί η πολιτική λιτότητας στις χώρες του νότου που οι κυβερνήσεις τους αποδεικνύονται ευάλωτες στις πιέσεις του εργατικού κινήματος κι επίσης, απώτερος στόχος θα είναι ο ίδιος ο γερμανικός ιμπεριαλισμός να εγγυηθεί τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και την μείωση μισθών και συντάξεων, προς όφελος του κεφαλαίου εν γένει. Αυτό που επιδιώκει η Γερμανία είναι να μην χρειαστεί ξανά να πληρώσει, όπως πλήρωσε πρόσφατα έστω κι αν τα χρήματα που έδωσε σε τελικά ανάλυση πήγαν στα ταμεία των γερμανικών τραπεζών που έχουν αγοράσει ελληνικά ομόλογα. Ακόμη κι έτσι όμως και παρότι η δημοσιονομική πολιτική έγινε ακόμη πιο σφιχτή με τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν Ισπανία κι Πορτογαλία, το Βερολίνο θέλει να αποτρέψει νέες αφορμές χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής – όπως συνέβη με την πρόσφατη αγορά κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ύψους 16,5 δισ. ευρώ, στο πλαίσιο της απόφασης των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 9ης Μαΐου. Η διαδικασία έγκρισης των κρατικών προϋπολογισμών από την γερμανική Βουλή θα ευνοήσει άμεσα το ελληνικό κεφάλαιο καθώς οι διαταγές της Γερμανίας για άγριες περικοπές στον προϋπολογισμό θα στηρίξουν τα δικά του συμφέροντα. Παρόλα αυτά το δικαίωμα βέτο που αποκτά το Τέταρτο Ράιχ από τις μισθολογικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού μέχρι τις επιχορηγήσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ανοίγει τον δρόμο ώστε μετά τη νομισματική πολιτική το αστικό κράτος να παραιτηθεί κι από τον τυπικό έστω έλεγχο της δημοσιονομικής πολιτικής. Πρόκειται για μεγάλης σημασίας αλλαγή, πραγματική τομή στο πλαίσιο και το περιεχόμενο άσκησης οικονομικής πολιτικής.

Είναι αναγκαίο ωστόσο να ειπωθεί πως ακόμη κι αυτό το μέτρο που συνιστά μια νέα οικονομική και πολιτική κατοχή και θα οδηγήσει σε πείνα, δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Οι αποκλίσεις των εσόδων από τα έξοδα μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνονται αντιμετωπίσιμες αν η εργατική τάξη οδηγηθεί στην εξαθλίωση, κατά βάθος όμως αποτελώντας διαθλασμένη έκφραση της άλωσης της ελληνικής οικονομίας από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, συνιστούν το αποτέλεσμα κι όχι την αιτία. Υπό αυτή την έννοια ακόμη κι από μηδενική βάση, ισοσκελισμένο δηλαδή προϋπολογισμό, να ξεκινούσε ο ελληνικός καπιταλισμός, η δημιουργία ελλειμμάτων θα ήταν ξανά θέμα χρόνου κι άμεσο αποτέλεσμα των ανισοτήτων που γεννά το ενιαίο νόμισμα, προς όφελος του γερμανικού κεφαλαίου. Γι’ αυτό το λόγο η έξοδος από το ευρώ στην πορεία αντικαπιταλιστικής Εξόδου από την ΕΕ, αποτελεί μοναδική προϋπόθεση για την υπέρβαση της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης, στο πλαίσιο μιας σειράς αλληλοσυμπληρούμενων στόχων όπως η παύση πληρωμών, η κρατικοποίηση τραπεζών κι ο περιορισμός στη διεθνή κίνηση κεφαλαίων έτσι ώστε να καταστούν εφικτές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, αύξηση δαπανών για παιδεία και υγεία κοκ.

Στον αντίποδα αυτών των μέτρων (που η δυνατότητα υλοποίησής τους θεμελιώνεται από την εκρηκτική αύξηση του κοινωνικού πλούτου), ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, ζήτησε νέες μειώσεις στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Η ανακοίνωσή του (που διαψεύσθηκε μεν αλλά με την ταυτόχρονη υπογράμμιση της ανάγκης βελτίωσης της ελληνικής ανταγωνιστικότητας…) έγινε μια μέρα πριν φθάσει η πρώτη δόση του δανείου στην Τράπεζα της Ελλάδας, ύψους 20 δισ. ευρώ και προετοιμάζει το έδαφος για τα νέα μέτρα που θα απαιτηθούν εν όψει της δεύτερης δόσης, ύψους 9 δισ. ευρώ που θα καταβληθεί τον Σεπτέμβρη και της τρίτης ισόποσης δόσης που θα καταβληθεί τον Δεκέμβρη. Η απαίτηση κι άλλων αντιλαϊκών μέτρων εμφανίζεται ήδη επιβεβλημένη για την τρόικα και την κυβέρνηση Παπανδρέου στο ραγδαία επιδεινούμενο οικονομικό περιβάλλον αυξανόμενου πληθωρισμού (κατά 4,7% αυξήθηκε τον Απρίλη σε σχέση με τον Μάρτη), ραγδαίας πτώσης της καταναλωτικής ζήτησης και ύφεσης, που οδηγεί σε ναυάγιο τους στόχους αύξησης των φορολογικών εσόδων. Κατ’ επέκταση, η κινδυνολογία του Μαξίμου με αφορμή την μεγάλη επιτυχία της απεργιακής συγκέντρωσης της Πέμπτης (τυχόν ανατροπή ή καθυστέρηση εφαρμογής των μέτρων θα φέρει νέα, ακόμη πιο σκληρά) αποδεικνύεται εκ προοιμίου αβάσιμη καθώς τα νέα, πιο σκληρά μέτρα είναι ήδη προ των πυλών κι η ανακοίνωσή τους θέμα χρόνου. Γι αυτό τον λόγο η ανατροπή του μνημονίου συνεργασίας με την τρόικα αποτελεί μονόδρομο για τους εργαζόμενους!

Καταιγισμός νέων αντιλαϊκών μέτρων μέχρι το καλοκαίρι (Πριν, 3 Απριλίου 2010)

«Όσο προλαβαίνουμε» φαίνεται να είναι το σύνθημα της κυβέρνησης

Αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ιδιωτικοποιήσεις κι ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων οι κυβερνητικές προτεραιότητες

Την άμεση και χωρίς καθυστερήσεις προώθηση ενός νέου γύρου αντεργατικών μέτρων ζήτησε ο πρωθυπουργός από τους υπουργούς του στο άτυπο υπουργικό συμβούλιο της Μεγάλης Τρίτης. Μάλιστα επιδιώκοντας να αποφύγει ενδεχόμενες διαφοροποιήσεις και τυχόν αποστασιοποιήσεις των υπουργών από τις οδηγίες του εξάρτησε την ίδια την παραμονή τους στην κυβέρνηση από την υλοποίηση αυτών των μέτρων. Διαφορετικά, στον επόμενο ανασχηματισμό τους περιμένει η έξοδος από την κυβέρνηση.

Ειδικότερα, τα μέτρα που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν νόμοι τους αμέσως επόμενους μήνες, με τελευταία προθεσμία το καλοκαίρι έτσι ώστε οι δημοτικές εκλογές να μην διεξαχθούν με τη βαριά σκιά τους σηματοδοτώντας τον καταποντισμό των ΠΑΣΟΚων υποψηφίων, αφορούν: Πρώτο, την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου το οποίο ήδη συζητείται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Πρόκειται για ένα νόμο που ενώ θα επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με το σφίξιμο του φορολογικού κλοιού γύρω από μεγαλογιατρούς και άλλους μεγαλοαστούς, στην πράξη θα διαιωνίζει την φορολογική αδικία εις βάρος των μισθωτών και θα διευρύνει τα προνόμια του κεφαλαίου, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την μείωση των συντελεστών φορολόγησης από το 25% στο 20% για τα αδιανέμητα κέρδη των ανωνύμων εταιρειών.

Δεύτερο, την ψήφιση του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου που ως ακρογωνιαίους λίθους θα έχει την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη, την εξίσωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κατεύθυνση κατάργησης των ευνοϊκών προβλέψεων που υπήρχαν για τις γυναίκες και ανόδου του ορίου ηλικίας τους και τέλος στην ανασύνθεση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, στην κατεύθυνση της δραματικής μείωσης των επαγγελμάτων και του αριθμού των εργαζομένων που ωφελούνταν από τις προβλέψεις τους. Ανακοίνωση μάλιστα του υπουργείου Απασχόλησης, που εκδόθηκε την Μεγάλη Τετάρτη και θέτει ως χρονικό όριο της «δημόσιας διαβούλευσης» την Παρασκευή 17 Απρίλη αποκαλύπτει τον εικονικό χαρακτήρα του μέτρου που ψηφίσθηκε στις αρχές της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ με ονομαστικό στόχο την διαφάνεια και την συμμετοχή των πολιτών. Όλα αυτά όμως πάνε περίπατο και μετατρέπονται στο αντίθετό τους μπροστά στην ανάγκη επιβολής της πιο άγριας και ταξικής πολιτικής που έχει ποτέ εφαρμοστεί κατά την μεταπολεμική περίοδο!

Το τρίτο σε σημασία μέτρο που θα ψηφισθεί θα αφορά στις εργασιακές σχέσεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επικαλούμενη την ανάγκη εξορθολογισμού του χάους που ισχύει στην αγορά εργασίας, στην πράξη θα το νομιμοποιήσει! Δηλαδή, όλες οι πρακτικές καταπάτησης θεσμοθετημένων εργατικών δικαιωμάτων και απορύθμισης εργασιακών σχέσεων, υπό το φως πάντα σχετικών οδηγιών της ΕΕ, θα ενσωματωθούν στο εργατικό δίκαιο. Έτσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιβραβεύσει την εργοδοτική αυθαιρεσία, δίνοντας το έναυσμα για νέους γύρους αμφισβήτησης και καταστρατήγησης των εργατικών δικαιωμάτων.

Το τέταρτο μέτρο θα αφορά την λεγόμενη κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, μέσω της άρσης των κανονιστικών απαγορεύσεων που υπάρχουν σε σειρά επαγγελματικών δραστηριοτήτων: από τις άδειες των επαγγελματικών οχημάτων, μέχρι τις προϋποθέσεις για άνοιγμα φαρμακείων, συμβολαιογραφείων, δικηγορικών γραφείων, κ.λπ. Ως πρόσχημα η κυβέρνηση θα επικαλεστεί το χτύπημα του παρασιτισμού (βλέπε τιμές αδειών ταξί) και την πτώση των τιμών προς όφελος των καταναλωτών. Στην πράξη οι μοναδικοί ευνοημένοι θα είναι πολυεθνικές μεταφορικές ή δικηγορικές εταιρείες ειδικότερα από την Ευρώπη που θα μπορούν να αλώσουν και τον χώρο των υπηρεσιών κι επίσης η διευκόλυνση ντόπιων μονοπωλιακών ομίλων που θα μπορέσουν να εισχωρήσουν και στο χώρο του εμπορίου καθετοποιώντας τη δραστηριότητά τους (βλέπε Αλάπις του ομίλου Λαυρεντιάδη, κ.α.). Πρόκειται για ένα γνήσιο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα με στόχο την διευκόλυνση του μεγάλου κεφαλαίου.

Η πέμπτη κατηγορία μέτρων θα αφορά ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, με τον ΟΣΕ – όπου θα επιχειρηθεί να ολοκληρωθεί ότι άφησε στη μέση η ΝΔ – να έχει απόλυτη προτεραιότητα. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην ψήφιση μιας σειρά νόμων που ως άμεσο στόχο θα έχουν να διευκολύνουν την επιχειρηματική δράση, αίροντας θεσμικά εμπόδια που ως τώρα υπήρχαν. Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα ψηφισθεί ο νόμος για την απλούστευση των διαδικασιών ίδρυσης επιχειρήσεων, για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (πασπαλισμένος με άφθονη μπουρδολογία για πράσινη ανάπτυξη) κι ο νέος αναπτυξιακός νόμος.

Τέλος, επιπλέον νόμοι που θα αφορούν το πολιτικό σύστημα (όπως ο Καλλικράτης που στοχεύει στη δημιουργία 370 δήμων κι ο νέος εκλογικός νόμος) θα βαθύνουν τον αντιδραστικό, ολιγαρχικό χαρακτήρα του, παρεμποδίζοντας την λαϊκή έκφραση και αντιπροσωπευτικότητα και μεγαλώνοντας την πρόσδεση των πολιτικών στην ολιγαρχία. Η αναγκαιότητα ψήφισης αυτών των νόμων θωράκισης του πολιτικού συστήματος υπαγορεύεται από το αντιδραστικό περιεχόμενο της οικονομικής πολιτικής και την εξαφάνιση και των τελευταίων ψηγμάτων κοινωνικής πολιτικής, έτσι ώστε οι βουλευτές να μπορούν να ψηφίζουν το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο χωρίς την ανάγκη να λογοδοτήσουν, ούτε τον κίνδυνο να «μαυριστούν» από τους ψηφοφόρους τους.

Η κατεπείγουσα ψήφιση των 30 παραπάνω νομοσχεδίων θα γίνει με την επίκληση της ανάγκης παραγωγής έργου εν όψει της αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και του «καλοπιάσματος» των αγορών για να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού. Χωρίς να αναιρούνται αυτά, ο πραγματικός στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι να προλάβει να εφαρμόσει όσα περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα μπορεί για όσο καιρό ακόμη οι εργατικές αντιδράσεις δεν έχουν προσλάβει κατακλυσμιαίο, απειλητικό για την κυβέρνηση, χαρακτήρα. Κάτι που θα συμβεί όταν τα δραματικά για την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία αποτελέσματα αυτής της εξοντωτικής πολιτικής γίνουν ορατά στον καθένα με την έκρηξη της ανεργίας, την κάθετη μείωση μισθών και ημερομισθίων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την αύξηση των τιμών που θα φέρει η άνοδος του μονοπωλιακού βαθμού οργάνωσης της αγοράς και την ραγδαία εξάπλωση της φτώχειας.