Στο έλεος της αντι-πυραυλικής ασπίδας (Επίκαιρα, 25/2-3/3/2010)

Θα μπορούσε να εκληφθεί κι ως ανέκδοτο: Σε τι τελικά συνίσταται η πολυαναμενόμενη «αλλαγή» του Μπαράκ Ομπάμα ως προς την πολιτική που ακολουθούσε ο προκάτοχός του; Στην αντικατάσταση της Πολωνίας και της Τσεχίας, στο πλαίσιο του ίδιου – εμπρηστικού για την ειρήνη – σχεδίου για την δημιουργία αντιπυραυλικής ασπίδας, από την Ρουμανία και την Βουλγαρία…

Απογοήτευση και ανησυχία προκάλεσε η δημοσιοποίηση των αμερικανικών σχεδίων για αντιπυραυλική ασπίδα λίγους μόλις μήνες την επίσημη απόρριψη των σχεδίων της κυβέρνησης Μπους από τη νέα κυβέρνηση του Ομπάμα. Ο λόγος είναι ότι αν τελικά ευοδωθεί το σχέδιο θα οδηγήσει σε μία εκ βάθρων ανατροπή της στρατηγικής ισορροπίας στην περιοχή των Βαλκανίων και ευρύτερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, εις βάρος της σταθερότητας.

Η πρώτη επίσημη παραδοχή του σχεδίου ήρθε στις αρχές Φεβρουαρίου από το Βουκουρέστι δια στόματος του προέδρου Τραϊάν Μπασέσκου, ο οποίος δήλωσε ότι το συμβούλιο εθνικής άμυνας της Ρουμανίας ενέκρινε κι επισήμως την εγκατάσταση στην Μαύρη Θάλασσα εκτοξευτήρων πυραύλων που θα αποτελέσουν μέρος της αντιπυραυλικής ασπίδας. Με βάση δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου η πρόταση είχε υποβληθεί με κάθε επισημότητα κατά την επίσκεψη του αμερικανού αντιπροέδρου, Τζο Μπάιντεν, στην Ρουμανία τον Οκτώβρη – οπότε λύθηκε κι η απορία για τα στραβά μάτια της «διεθνούς κοινότητας» στην εμφανή καλπονοθεία του Μπασέσκου στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου, όταν ο σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος έχασε τη νίκη μέσα από τα χέρια του, προς διάψευση όλων των έξιτ πολς και των προβλέψεων. Από τη Σόφια η σχετική ανακοίνωση έγινε πιο καθυστερημένα, με τον βούλγαρο πρωθυπουργό να καλύπτεται πίσω από τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα του μέσω της συμμετοχής της στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και την ΕΕ. «Αν είσαι μέλος του ΝΑΤΟ πρέπει να εργάζεσαι για τη συλλογική ασφάλεια», ήταν οι δηλώσεις του Μπόικο Μπορίσοβ, την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου. Η φιλοξενία στοιχείων της αντιπυραυλικής ασπίδας από την Βουλγαρία επιβεβαιώνει την ευρύτερη φιλοαμερικανική στροφή της Σόφιας, μετά τις εκλογές του περασμένου Ιουλίου. Κορυφαία πράξη αυτής της στροφής αποτελούν οι αποστάσεις που κρατά η Σόφια το τελευταίο διάστημα από το ρωσικό σχέδιο κατασκευής των αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου και πετρελαίου Σάουθ Στριμ και Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη.

Παρότι τόσο οι δύο χώρες που θα φιλοξενήσουν την αμερικανική αντιπυραυλική ασπίδα, όσο κι οι ίδιες οι ΗΠΑ επιχείρησαν να υποβαθμίσουν την απειλή που γεννάται για την Ρωσία, η αντίδραση της Μόσχας ήταν ακαριαία και σκληρή. Ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, από την πρωτεύουσα της Νικαράγουα όπου βρισκόταν, ζήτησε αμέσως εξηγήσεις από την Σόφια, εκφράζοντας έτσι την δυσφορία της ρωσικής διπλωματίας, που δεν πείσθηκε καθόλου από τις δικαιολογίες της Ουάσιγκτον πως η αντιπυραυλική ασπίδα στρέφεται κατά του Ιράν. Η Μόσχα αντίθετα θεώρησε πως η επαναφορά του σχεδίου του Μπους, που αντί για εγκατάσταση συστοιχίας εκτοξευτήρων στην Πολωνία και ραντάρ στην Τσεχία τώρα προβλέπει την εγκατάσταση εκτοξευτήρων στην Πολωνία και την Βουλγαρία, απειλεί την αποτελεσματικότητα του πυρηνικού της οπλοστασίου και σηματοδοτεί την επιθετική διείσδυση της Ουάσιγκτον στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της Ρωσίας.

Κατά συνέπεια, ανεξαρτήτως των καθησυχαστικών δηλώσεων αμερικανικών παραγόντων όπως του πρέσβη των ΗΠΑ στη Σόφια που υπενθύμισε τη δήλωση του Ομπάμα πως οι ΗΠΑ θέλουν «μια ισχυρή, ειρηνική και ευημερούσα Ρωσία», οι συνέπειες από την αμερικανική πρωτοβουλία αναμένεται να είναι πολύ σοβαρές. Θα γίνουν δε εμφανείς σε τρία επίπεδα. Αρχικά, παύουν να θεωρούνται σίγουρα τα αποτελέσματα των αμερικανο-ρωσικών διαπραγματεύσεων σχετικά με την ανανέωση της συμφωνίας για την μείωση των πυρηνικών που έληξε τον Δεκέμβριο του 2009. Μια διαδικασία δηλαδή που αποτέλεσε την κορωνίδα της διαδικασίας «επανεκκίνησης» των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων την οποία εγκαινίασε ο Ομπάμα με την επίσκεψή του στην Μόσχα βρίσκεται στο εξής σε «κατάσταση αναμονής» ή «απενεργοποίησης». Κατά δεύτερο οι ΗΠΑ δεν αποκλείεται να εισπράξουν το αντίτιμο της πολιτικής τους εκεί που πονούν περισσότερο, στο Αφγανιστάν, καθώς η ομαλή τροφοδοσία των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων κατοχής εδώ κι ένα χρόνο εξαρτάται εν πολλοίς από την δυνατότητα χρησιμοποίησης των ρωσικών αεροδρομίων. Πλέον, γιατί να συνεχίσει να στηρίζει τους Αμερικάνους στο Αφγανιστάν η Ρωσία; Επίσης, γιατί να συνεχίσει να στηρίζει την αμερικανική πολιτική οικονομικού στραγγαλισμού του καθεστώτος του Αχμαντινετζάντ και να μην προβάλλει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως πιθανά θα πράξει και το Πεκίνο, στο νέο πακέτο κυρώσεων που θα προτείνει η Ουάσιγκτον εναντίον του Ιράν;

Ευρύτερα, η πρωτοβουλία του Μπαράκ Ομπάμα για την αντιπυραυλική ασπίδα, που θα χρηματοδοτηθεί με 8,4 δισ. δολ. από τον αμερικανικό κρατικό προϋπολογισμό για το επόμενο οικονομικό έτος, κλιμακώνει την αντιπαράθεση με τη Ρωσία κι αυξάνει την αστάθεια σε όλη την περιοχή κι όχι μόνο τα Βαλκάνια, περιλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής. Είναι χαρακτηριστικό πως ακριβώς με την ίδια δικαιολογία, την ιρανική απειλή – όταν η μοναδική επίσημη απειλή στην περιοχή προέρχεται από το Ισραήλ και στρέφεται κατά του Ιράν, η Ουάσιγκτον επέβαλε την αναβάθμιση των πυραύλων Πάτριοτ στο Κουβέιτ, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εξασφαλίζοντας νέες δουλειές στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Ο εκσυγχρονισμός των Πάτριοτ επίσης διευκολύνει τα τυχοδιωκτικά σχέδια του Ισραήλ, για επίτευξη ενός προληπτικού πλήγματος στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, όταν ξέρει πως η θωράκισή του αυτόματα καθίσταται πιο αποτελεσματική, με έξοδα μάλιστα που θα καταβάλλουν οι πετρομοναρχίες του Κόλπου!

Σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από τα παραπάνω (διακατεχόμενα από παθολογική υποτέλεια απέναντι στις ΗΠΑ) καθεστώτα κινήθηκε η Άγκυρα που αρνήθηκε να διευκολύνει τους Αμερικανούς, δηλώνοντας την απροθυμία της να φιλοξενήσει τα ραντάρ της αντιπυραυλικής ασπίδας! Η άρνησή της έρχεται ως φυσικό επακόλουθο των αυτοτελών διπλωματικών της πρωτοβουλιών και βλέψεων στην περιοχή, εξέχουσα θέση στις οποίες καταλαμβάνουν οι αναβαθμισμένες διμερείς διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν. Σε αυτό το πλαίσιο επισκέφθηκε την Τεχεράνη πριν δύο εβδομάδες ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, ενώ ο εκπρόσωπος της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη απείχε κατά τη διάρκεια κρίσιμων ψηφοφοριών που αφορούσαν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Δεν προχωρούν επομένως ανεμπόδιστα τα αμερικανικά σχέδια κι ούτε όλα τα καθεστώτα της περιοχής στοιχίζονται πίσω από την Ουάσιγκτον.

Πολιτική κρίση κι εκλογές προκάλεσε στη Ρουμανία το ΔΝΤ (Επίκαιρα, 11/12/2009)

Ξεχάστε το πρώτο υπουργικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ακόμη κι όσους τα ‘σπαγαν την Κυριακή με αφορμή τις διαδηλώσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Οι πραγματικοί αντιεξουσιαστές βρίσκονται στο… Διεθνές Νομισματικό Ταμείο! Προς επίρρωση οι κυβερνήσεις που έχουν ανατραπεί τα λίγα τελευταία χρόνια μόνο και μόνο επειδή εφάρμοσαν ή επιχείρησαν να εφαρμόσουν τα εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας που απαιτεί για να εγκρίνει τις έκτακτες δανειοδοτήσεις.

Τελευταίο κρούσμα της… αντιεξουσιαστικής μανίας του ΔΝΤ είναι η Ρουμανία όπου την προηγούμενη Κυριακή διεξήχθη ο δεύτερος γύρος των πρόωρων προεδρικών εκλογών όπου μετά από συνεχείς ανατροπές επανεκλέχτηκε ο Τραϊάν Μπασέσκου.

Η αντίστροφη μέτρηση για τις προεδρικές εκλογές στη Ρουμανία σήμανε – επισήμως – στις αρχές Οκτώβρη όταν ο «μεγάλος συνασπισμός» σοσιαλδημοκρατών και κεντροδεξιάς κατέρρευσε, επ’ αφορμή την παύση του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Εσωτερικών. Τότε ο ηγέτης των σοσιαλδημοκρατών, Μιρτσέα Τζοάνα, διέταξε την αποχώρηση όλων των μελών του κόμματός του από την κυβέρνηση ανοίγοντας το δρόμο για την πτώση της. Πίσω ωστόσο από την διαμάχη του υπουργού Εσωτερικών με τον πρωθυπουργό, που ξεκίνησε με αφορμή τις αμφιβολίες του πρώτου για το αδιάβλητο των προσεχών εκλογών, βρισκόταν η οργή των Ρουμάνων για τα μέτρα λιτότητας που επέβαλε το ΔΝΤ.

Η Ρουμανία μαζί με άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως για παράδειγμα οι Βαλτικές δημοκρατίες κι η Ουγγαρία, κατέγραφε όλα τα προηγούμενα χρόνια αλλεπάλληλα ρεκόρ στους ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ της. Το πετύχαινε αυτό δε χάρη του εύκολου δανεισμού. Το πάρτι τελείωσε το 2008 με το ξέσπασμα της κρίσης που βρήκε τη χώρα των Καρπαθίων εντελώς ανέτοιμη. Τότε, το ρεκόρ ανόδου του ΑΕΠ μετατράπηκε σε ρεκόρ πτώσης και το 2009 αναμένεται να κλείσει με πτώση του εθνικού προϊόντος κατά 8,5%, έκρηξη της ανεργίας (σε επίπεδα πολλαπλάσια του αναξιόπιστου 7% που ανακοινώνει η στατιστική υπηρεσία) και ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της έναντι του ευρώ. Η προσφυγή τον Μάρτιο του 2009 της Ρουμανίας στο ΔΝΤ, υπό τις ευλογίες και την παρότρυνση της ΕΕ που αρνήθηκε να ενεργοποιήσει δικούς της μηχανισμούς για την διευκόλυνση μιας χώρας μέλους της, με στόχο να εξασφαλίσει τη χορήγηση δανείου ύψους 1,5 δισ. ευρώ βάζει αμέσως φωτιά στο κοινωνικό καζάνι της χώρας. Το ρόλο θρυαλλίδας ανέλαβαν οι δρακόντειοι όροι που έθεσε το ΔΝΤ για να εγκρίνει το δάνειο: Απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων και μείωση μισθών ή πολυετές πάγωμά τους για τους υπόλοιπους δημόσιους υπάλληλους. Η οργή κορυφώθηκε με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να χορηγήσει υποχρεωτικά άδεια 9 ημερών χωρίς αποδοχές σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους και το κύμα χρεοκοπιών που έπληξε τον ιδιωτικό τομέα στο πλαίσιο του οποίου 26.000 επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο μόνο αυτό το χρόνο. Το αποτέλεσμα ήταν στις αρχές Οκτώβρη να πραγματοποιηθεί στη Ρουμανία η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γίνει εδώ και 80 χρόνια! Εκπαιδευτικοί, γιατροί, νοσηλευτές, δικαστικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμη και αστυνομικοί κατέκλυσαν τους δρόμους του Βουκουρεστίου αποδοκιμάζοντας την κυβέρνηση και ειδικότερα τον πρόεδρο Τραΐάν Μπασέσκου και ζητώντας του να παραιτηθεί όπως άλλωστε είχε δεσμευθεί στο παρελθόν ότι θα έκανε αν οι άνεργοι ξεπερνούσαν το 1 εκ.! Το αίτημα που δέσποζε σε όλες τις κινητοποιήσεις ήταν η αύξηση του βασικού μισθού που ανέρχεται στο εξευτελιστικό ποσό των 145 ευρώ τον μήνα! Η πτώση της κυβέρνησης, μετά την απώλεια της δεδηλωμένης που ακολούθησε την πρόταση μομφής της αντιπολίτευσης, ώθησε κορυφαία συνδικαλιστικά όργανα να ζητήσουν την αποχή των Ρουμάνων από τις εκλογές στις 22 Νοεμβρίου δεδομένου ότι η ευθύνη για την ύφεση και τη λιτότητα επιμεριζόταν εξ ίσου και στα δύο κόμματα που συγκυβερνούσαν.

Επειδή όμως πρόεδρος της χώρας ήταν ο Τραϊάν Μπασέσκου, ο ηγέτης των σοσιαλδημοκρατών, Μιρτσέα Τζοάνα, μπορούσε κατά τη διάρκεια της δίμηνης προεκλογικής περιόδου να εμφανίζεται ως αντιπολίτευση – χωρίς ωστόσο να αμφισβητεί τους όρους του ΔΝΤ και να στηρίζει τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις. Ο Τζοάνα, υπουργός Εξωτερικών στην προηγούμενη κυβέρνηση και πρέσβης της Ρουμανίας στις ΗΠΑ πριν αναλάβει κυβερνητική θέση, έχει ως πρότυπό του τον Τόνι Μπλερ και τον Μπιλ Κλίντον. Παρότι στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 22 Νοέμβρη (όπου σημειώθηκαν ουκ ολίγα παρατράγουδα με διπλοψηφίες και εξαγορές ψηφοφόρων) ο Τζοάνα τερμάτισε δεύτερος κερδίζοντας το 31% των ψήφων, ενώ ο Μπασέσκου πήρε το 32,4%, μέχρι και την Κυριακή έθρεφε σοβαρές ελπίδες νίκης λόγω της στήριξης που του προσέφερε ο τρίτος υποψήφιος συντηρητικός Κριν Αντονέσκου, που είχε κερδίσει το 20% των ψήφων, όπως κι άλλα μικρότερα κόμματα. Η δυναμική ήταν τέτοια ώστε και τα τρία έξιτ πολς που ανακοινώθηκαν την Κυριακή το βράδυ, όπως κι οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων ημερών, έδιναν καθαρή νίκη στον σοσιαλδημοκράτη.

Η ανατροπή προαναγγέλθηκε από τον ίδιο τον Μπασέσκου το βράδυ της Κυριακής όταν διέψευσε τα έξιτ πολς υποστηρίζοντας δημόσια ότι αυτός θα είναι ο νικητής. Όπως κι έγινε. Η νίκη του Μπασέσκου με 50,4% (έναντι 49,6% που κέρδισε ο Τζοάνα) εγγυάται την επιβολή όλων των ειδεχθών όρων του ΔΝΤ, που θα οδηγήσουν σε παροξυσμό τη φτώχεια κι επίσης εγγυάται την αδιατάρακτη συνέχιση του καθεστώτος πρωτοφανούς διαφθοράς που επικρατεί στη χώρα.

Αρέσει σε %d bloggers: