Χάσμα εντός ΕΕ, το Ράιχ προελαύνει (Επίκαιρα 18-24 Οκτωβρίου, 2012)

Στο Βερολίνο η κατάρτιση των προϋπολογισμών στους αδύναμους της Ευρώπης ο λογαριασμός!

Στην αρχή ήταν οι χώρες που δήλωναν ότι αδυνατούν να αντέξουν τα επιτόκια που επέβαλε η αγορά για την δανειοδότησή τους και προσέφευγαν στον λεγόμενο «Μηχανισμό Στήριξης». Πρακτικά μέχρι σήμερα είναι η Ελλάδα, που άνοιξε τον δρόμο τον Μάιο του 2010 και κι επίσης η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα με την απόφαση της ΕΕ, στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, τα Μνημόνια χαρακτηρίστηκαν υποχρεωτικά και για εκείνες τις χώρες που θα προσέφευγαν στον Μηχανισμό Στήριξης για την χρηματοδότηση των τραπεζών τους. Η επιβολή των Μνημονίων δηλαδή, που πλήττει πρώτα και κύρια το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας, ορίστηκε ως απαραίτητη προϋπόθεση για την διάσωση των τραπεζών. Αυτή η απόφαση αφορούσε, στην πράξη, την Ιταλία και πρωτίστως την Ισπανία, που τον τελευταίο χρόνο τα επιτόκια δανεισμού τους βρίσκονται σχεδόν μόνιμα στην κόψη του ξυραφιού, ανάγοντας σε μια υπόθεση χρόνου την προσφυγή των κυβερνήσεων τους στον Μηχανισμό. Πρόκειται μάλιστα για μια κίνηση που θα είχε ολοκληρωθεί αν ο Μηχανισμός ήταν έτοιμος να υποδεχθεί τα δυσθεώρητα μεγέθη των δύο αυτών χωρών, που το δημόσιο χρέος τους (αθροιστικά) προσεγγίζει τα 3 τρισ. ευρώ! Το μήνυμα επομένως ήταν πως «δωρεάν γεύμα» δεν υπάρχει, ασχέτως μάλιστα αν άλλος τρώει (οι τράπεζες) κι άλλος πληρώνει (οι συνταξιούχοι)…

Το συγκεκριμένο σχήμα, παρά τον κραυγαλέα και προκλητικά άδικο χαρακτήρα του, κρίθηκε τόσο επιτυχημένο από τους ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε αποφασίστηκε να γενικευτεί σε ακόμη περισσότερες χώρες. Έτσι, στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 18 και 19 Οκτωβρίου, με βάση προσχέδιο απόφασης που κυκλοφόρησε φέροντας ημερομηνία 8 Οκτωβρίου, θέμα συζήτησης ήταν η ενοποίηση των κρατικών προϋπολογισμών των 17 κρατών μελών της ευρωζώνης. Πρόκειται για μια απόφαση που συνιστά τομή στην εξέλιξη της ευρωζώνης και της ΕΕ για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς, ξεκινώντας από την ορολογία, και μόνο η αναφορά στη «νέα οικονομική διακυβέρνηση», όπως επαναλαμβάνεται στο προσχέδιο, συνοδεύεται από ένα συγκεκριμένο και βαρύ, αρνητικό πολιτικό φορτίο. Η «διακυβέρνηση», όρος που αναδύθηκε ταυτόχρονα με την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού την δεκαετία του ’80, υποτίθεται πως σηματοδοτεί την «απο-ιδεολογικοποίηση» της εξουσίας και την επικέντρωσή της σε τεχνικά θέματα και μετρήσιμους στόχους, που στέκονται πάνω από πολιτικές αντιπαραθέσεις. Στην πράξη σήμανε ακριβώς το αντίθετο: Την εγκατάλειψη κάθε ίχνους αναδιανεμητικής, φιλολαϊκής πολιτικής και την μόνιμη και αποκλειστική ενασχόληση της πολιτικής με την εξυπηρέτηση των αγορών, δηλαδή των μεγάλων επιχειρήσεων και την διευκόλυνση του ανταγωνισμού, καταργώντας κάθε ρύθμιση, που χαρακτηριζόταν ως εμπόδιο. Διακυβέρνηση λοιπόν σημαίνει νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση.

«Μνημόνια παντού»

Το εχθρικό απέναντι στην κοινωνία περιεχόμενο της «νέας οικονομικής διακυβέρνησης» που υπόσχονται οι Βρυξέλλες αποκαλύπτεται από την προτεραιότητα που δίνεται στην δημοσιονομική πειθαρχία. Καθόλου τυχαίος δεν ήταν ο τίτλος της στήλης alphaville των Financial Times όταν αποκάλυψε πρώτη το επίμαχο προσχέδιο: «Μνημόνια για όλους». Σε αυτό το πλαίσιο, η μεταφορά στις Βρυξέλλες ακόμη και της διαδικασίας σύνταξης κρατικού προϋπολογισμού (μετά την άσκηση νομισματικής πολιτικής) σημαίνει ότι μπροστά στον «υπέρτατο» στόχο της εξισορρόπησης των δημοσίων δαπανών και εσόδων, δεν θα αναγνωρίζεται καμιά άλλη κοινωνική προτεραιότητα! Μέχρι στιγμής, η αλήθεια είναι πως όλες οι αρμόδιες υπηρεσίες που ήταν επιφορτισμένες με την σύνταξη του κρατικού προϋπολογισμού στα υπουργεία Οικονομικών κάθε χώρας, ήξερα τον τρόπο να πετύχουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Η παραμονή των ελλειμμάτων ακόμη και τη χρονιά που διανύουμε, με την κρίση να συνεχίζει να δείχνει τα δόντια της, δεν οφείλεται στην άγνοια ή την επιστημονική – τεχνική τους ανεπάρκεια. Οφείλεται στην κοινωνική ευαισθησία που επιδείκνυαν οι σχετικές υπηρεσίες και το ένστικτο αυτοσυντήρησης που κυριαρχούσε στις κυβερνήσεις ώστε να μεριμνούν για την κοινωνική συνοχή και να μην διαγράφουν με μια κίνηση το κονδύλι για τη χρηματοδότηση ενός μεγάλου νοσοκομείου, έτσι ώστε «να βγουν τα νούμερα». Ενδεχομένως να πρόκειται για το τρισκατάρατο «πολιτικό κόστος» που αναθεματίζει η πολιτική ελίτ… Αυτή τη βρόμικη δουλειά σκοπεύουν να βγάλουν οι Βρυξέλλες, ζητώντας να έχουν λόγο στην σύνταξη κάθε κρατικού προϋπολογισμού. Αν η πρώτη συνέπεια της «ενοποίησης των προϋπολογισμών» θα είναι η διαιώνιση της λιτότητας και των περικοπών, στην βάση των παραπάνω φαίνεται πως, δεύτερη αρνητική συνέπεια, θα είναι η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, τουλάχιστον θεμελιωδών παραμέτρων της όπως είναι η απόφαση επιμερισμού των δημοσίων δαπανών, για παράδειγμα. Εδώ μάλιστα πολύ σύντομα θα αποδειχθεί πως οι «ενιαίοι κανόνες στη σύνταξη των προϋπολογισμών» θα είναι εξ ίσου μεροληπτικοί με τους «ενιαίους κανόνες της ελεύθερης αγοράς», ευνοώντας στο τέλος αποκλειστικά και μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις της Γερμανίας… Αν για παράδειγμα αγοράσουν γερμανικές πολυεθνικές ελληνικά νοσοκομεία ή χτίσουν και δικά τους ακόμη, δεν είναι προφανές ότι στις περικοπές δημοσίων δαπανών προτεραιότητα θα έχει η δημόσια και δωρεάν υγεία, με τελικό στόχο οι ασθενείς να γίνουν πελάτες των Γερμανικών νοσοκομείων κι έτσι εκ του ασφαλούς οι γερμανικές επενδύσεις να αποβούν κερδοφόρες;

Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι μέχρι στιγμής έχουν καταγραφεί αντιδράσεις στο γερμανικό σχέδιο. Ο Ιταλός υπουργός Βιομηχανίας, για παράδειγμα, με βάση ρεπορτάζ των Financial Times στις 8 Οκτωβρίου απέρριψε κάθε σκέψη να αποκτήσει λόγο η ΕΕ σε θέματα που αφορούν τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις ή την δημοσιονομική πειθαρχία. Παρότι μένει να αποδειχθεί αν πρόκειται για πραγματική διαχωριστική γραμμή ή για προεκλογικές μεγαλοστομίες, δεν περνάει απαρατήρητη  η αντίδραση που καταγράφηκε.

Πουκάμισο αδειανό η «ανάπτυξη»

Οι Βρυξέλλες χρυσώνουν την μεταβίβαση της ευθύνης σύνταξης των κρατικών προϋπολογισμών στις υπηρεσίες των Βρυξελλών κι από ‘κει στην Γερμανία, παρουσιάζοντάς την ως προαπαιτούμενο για επενδύσεις και την εφαρμογή αναπτυξιακών υποτίθεται μέτρων που θα προωθήσουν την ενοποίηση των αγορών. Κι αυτά όμως τα μέτρα δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της δημιουργίας θέσεων εργασίας, όσο συνεχίζεται η πολιτική της λιτότητας και των περικοπών, που έχει οδηγήσει την ανεργία σε επίπεδα ρεκόρ (11,4% στην ευρωζώνη των 17 και 10,5% στην ΕΕ των 27 τον Αύγουστο) για τα τελευταία δέκα χρόνια.

Στην πραγματικότητα η Γερμανία, ζητώντας «γη και ύδωρ» από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης, κόβει απότομα την συζήτηση για την «αμοιβαιοποίηση» του δημόσιου χρέους, όπως περιγράφεται η πρόταση ανάληψης από την Γερμανία μέρους τουλάχιστον του δημόσιου χρέους των υπερχρεωμένων χωρών. Το είχε ξεκαθαρίσει άλλωστε από πέρυσι η γερμανίδα καγκελάριος: Πρώτα δημοσιονομικό συμμάζεμα και μετά ευρωομόλογα ή «αμοιβαιοποίηση» του δημόσιου χρέους. Επί της ουσίας πρόκειται για ένα εύσχημο τρόπο για να δηλώσει η Μέρκελ, με την χαρακτηριστική γερμανική της διαλλακτικότητα, …«ποτέ»!

Το σχέδιο ενοποίησης των κρατικών προϋπολογισμών, που αναμφισβήτητα σηματοδοτεί ένα μεγάλο βήμα μπροστά στην ευρωπαϊκή ενοποίηση – αλλά σε λάθος κατεύθυνση, δεν σημαίνει μόνο λιτότητα και πλήγμα στην κυριαρχία. Σημαίνει επίσης και νέα ρήγματα στην ΕΕ, δεδομένου ότι η απόσταση που χωρίζει τους 17 από τους 27 μεγαλώνει. Πρόκειται για την ντε φάκτο δημιουργία μιας ΕΕ δύο ταχυτήτων, που έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση του Λονδίνου, παρότι η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον, κάθε άλλο παρά αμφισβητεί την ανάγκη της λιτότητας. Οι πιθανότητες έτσι για ένα νέο βέτο, όπως έγινε και τον Δεκέμβριο του 2011 με αφορμή το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, στην προσεχή ή την επόμενη σύνοδο κορυφής (στις 22 Νοεμβρίου που θα ασχοληθεί με τον προϋπολογισμό) και θα εκπορεύεται από τα ανταγωνιστικά συμφέροντα του Σίτι δεν είναι καθόλου απίθανο. Το ερώτημα ωστόσο είναι πώς και πότε θα τεθεί το άλλο βέτο που θα εκφράζει τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών κοινωνιών…

Γερμανική τορπίλη στην Ιρλανδική οικονομία (Επίκαιρα, 18-24/11/2010)

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο δολοφόνος παραμένει, πρώτος – πρώτος μάλιστα, στο πλήθος παρατηρώντας το πτώμα. Είναι η πρώτη φορά όμως που συνεχίζει να κρατάει την καπνισμένη κάνη, όλοι τον αναγνωρίζουν και όλοι συνεχίζουν αμέριμνοι να σχολιάζουν τη δολοφονία και τις αδυναμίες του θανόντα!

Ο κατά συρροή δολοφόνος δεν είναι άλλος από την Γερμανία και το πτώμα αυτή τη φορά ανήκει στην Ιρλανδία.

Ο (ξεδοντιασμένος πλέον) κέλτικος τίγρης κατέλαβε για μια ακόμη φορά τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την προηγούμενη εβδομάδα με αφορμή την άνοδο των επιτοκίων διαπραγμάτευσης των 10ετών κρατικών ομολόγων του την Πέμπτη 11 Νοέμβρη σε επίπεδα ρεκόρ, στο 9,24%, που δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ άλλοτε όσα χρόνια η Ιρλανδία βρίσκεται στη ζώνη του ευρώ. Το ίδιο ακριβώς σημειώθηκε την ίδια μέρα επίσης με τα ισπανικά, τα ιταλικά και τα πορτογαλικά ομόλογα! Άνοδος των επιτοκίων διαπραγμάτευσής τους σε ύψη ρεκόρ, ταυτόχρονη πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ έναντι του δολαρίου, λόγω των ανησυχιών για τη συνοχή της ευρωζώνης, και όργιο κάθε άλλο παρά αβάσιμων φημών ότι η Ιρλανδία ετοιμάζεται να ακολουθήσει τον πύρινο δρόμο της Ελλάδας προσφεύγοντας στον μηχανισμό στήριξης Βρυξελλών και ΔΝΤ.

Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων

Το κρίσιμο ερώτημα όμως αφορά την αιτία που προκάλεσε αυτή τη φορά την άνοδο των επιτοκίων. Πίσω από την εκρηκτική αύξηση των επιτοκίων στη δευτερογενή αγορά ήταν το Βερολίνο! Οι Γερμανοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί για την αναζωπύρωση της κρίσης χρέους της ευρωζώνης, την ώθηση των περιφερειακών χωρών της στο χείλος της καταστροφής και την δημιουργία μιας ευρωζώνης δύο ταχυτήτων! Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο 6-7 Νοέμβρη, όταν η Ελλάδα ζούσε τον πυρετό του πρώτου γύρου των περιφερειακών εκλογών, μιλώντας ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, στο εβδομαδιαίο πολιτικό περιοδικό Der Spiegel έκανε για πρώτη φορά γνωστές ορισμένες διευκρινιστικές λεπτομέρειες σχετικά με το γερμανικό σχέδιο «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» που θα αποφασιστεί (θα επικυρωθεί καλύτερα) τον Δεκέμβρη στη Σύνοδο Κορυφής των 27 ηγετών της ΕΕ. Ειδικότερα μιλούσε για μια διαδικασία δύο σταδίων. Το πρώτο στάδιο το γνωρίσαμε καλά στην Ελλάδα. Προβλέπει την επιβολή αιματηρών μέτρων λιτότητας. Το δεύτερο στάδιο περιλαμβάνει την αναδιάρθρωση του χρέους με την υποτίμηση μέρους της αξίας των ομολόγων που έχουν εκδοθεί και η οποία θα βαρύνει τους πιστωτές. Οι κάτοχοι δηλαδή των ομολόγων θα χάνουν ένα εκ των προτέρων γνωστό ποσοστό της ονομαστικής αξίας τους και ως αντάλλαγμα ο εκδότης θα τους εγγυάται την αποπληρωμή του υπολοίπου. Ο γερμανός υπουργός μάλιστα για να καθησυχάσει τις αγορές τόνισε ότι η συγκεκριμένη πρόβλεψη, η «ρήτρα χρεοκοπίας» θα περιληφθεί στις εκδόσεις που θα γίνουν μετά το 2013. Δεν επηρεάζεται επομένως η αξία των ομολόγων που είναι ήδη σε κυκλοφορία, με βάση τους δικούς τους ισχυρισμούς, πάντα. Επομένως κατά τον γερμανό υπουργό δεν γεννάται λόγος ανησυχίας σήμερα.

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία η άνοδος των επιτοκίων

Στην πράξη έγινε το εντελώς αντίθετο που ήταν και το αναμενόμενο: η γερμανική δήλωση οδήγησε σε έκρηξη το κόστος δανεισμού και τα επιτόκια. Συγκεκριμένα, αμέσως μετά την σχετική δήλωση το βρετανικό γραφείο συμψηφισμού πράξεων επί ομολόγων LCH.Clearnet, που κατέχει ηγετική θέση στον κλάδο, απαίτησε από τράπεζες και θεσμικούς επενδυτές που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν ιρλανδικά ομόλογα ως «καλύμματα» σε πράξεις επαναγοράς για άντληση ρευστού την πληρωμή ενός επιπλέον περιθωρίου ύψους 15%! Αυτή η απαίτηση προκάλεσε κύμα μαζικών πωλήσεων στα ιρλανδικά ομόλογα. Δηλαδή, πολύ πριν οριστικοποιηθεί η πρόταση της Γερμανίας, η αγορά ήδη προσδιόρισε το επιπλέον ασφάλιστρο κινδύνου για τα ιρλανδικά ομόλογα στο 15% τινάζοντας την αγορά στον αέρα και οδηγώντας την Ιρλανδία στο χείλος της καταστροφής. Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως οι διαβεβαιώσεις που ακολούθησαν από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μανουέλ Μπαρόζο, ότι αν η Ιρλανδία ζητήσει στήριξη υφίστανται διαδικασίες να την υποστηρίξουν, έπεσαν στο κενό, δεν μπόρεσαν δηλαδή να οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση τα επιτόκια. Εξ ίσου άσφαιρες αποδείχθηκαν και οι διαβεβαιώσεις του ιρλανδού υπουργού Οικονομικών ότι μέχρι τον Ιούλιο του 2011 η Ιρλανδία δεν αντιμετωπίζει χρηματοδοτικές ανάγκες, δεν έχει επομένως ανάγκη προσφυγής στις αγορές. Το πρόβλημα δεν υπήρχε στο Δουβλίνο, αλλά στο Βερολίνο! Η αντίδραση των αγορών προκλήθηκε από το ερέθισμα που δέχτηκαν από τα γερμανικά εμπρηστικά στο περιεχόμενό τους σχέδια και όχι από κάποια εξέλιξη που σχετίζεται με την ιρλανδική οικονομία.

Τα παραπάνω, πέρα για πέρα οφθαλμοφανή, διατυπώθηκαν ωμά και στον διεθνή Τύπο. Δήλωνε για παράδειγμα ευρωπαίος πολιτικός στους Financial Times που δεν αποκάλυπταν το όνομα του στις 9 Νοέμβρη, δύο μέρες δηλαδή πριν κορυφωθεί η αύξηση των επιτοκίων: «Είναι εμφανές ότι τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί από την 29η Οκτώβρη (σ.σ. ημέρα ολοκλήρωσης της συνόδου κορυφής της ΕΕ). Δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο έχουν γίνει εξ ολοκλήρου κατανοητές οι επιπτώσεις των γερμανικών θέσεων. Ανοίγουν την πόρτα στους βραχυπρόθεσμους επενδυτές να πραγματοποιήσουν μια πραγματική δολοφονία»! Το ίδιο υποστήριζε επίσης στους Financial Times δύο μέρες μετά διακεκριμένος αρθρογράφος τους: «Δυστυχώς για το Δουβλίνο η Γερμανία έκανε σαμποτάζ στη μηχανή του χρήματος, επιμένοντας οι μελλοντικές χρεοκοπίες να επιφέρουν απώλειες στους κατόχους ομολόγων. Τίποτε ακόμη δεν έχει κριθεί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ασκεί πιέσεις κατά του Βερολίνου. Αλλά οι κάτοχοι ομολόγων δικαιολογημένα ανησυχούν. Αν η Γερμανία κάνει το δικό της, τότε τα αυτόματα κουρέματα θα γίνουν αυτο-εκπληρούμενες προφητείες: κλυδωνιζόμενα κράτη που ζητούν δανεικά θα γίνονται στόχος επιθέσεων από βραχυπρόθεσμους πωλητές που θα εξασφαλίζουν κέρδη όταν το κράτος στοχεύει να χρεοκοπήσει»!

Επιταχύνεται η αναδιάρθρωση χρέους

Τα συμπεράσματα εξάγονται σχεδόν αυτόματα. Η διαδικασία «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» που επιχειρεί να θεσπίσει η Γερμανία δεν αφορά το 2013, όταν λήγει η ισχύς του υπάρχοντος μηχανισμού που δημιουργήθηκε τον Μάιο, όπως δηλώνουν οι εκπρόσωποι της ΕΕ και πολύ πιθανό τυπικά να αναφερθεί στο κείμενο των αποφάσεων. Οι σχετικές διαβεβαιώσεις του Σόιμπλε και της Μέρκελ, με βάση τις οποίες δεν τίθεται ζήτημα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους το αμέσως επόμενο διάστημα, αποδείχτηκαν ήδη κενό γράμμα. Η υπογραφή των διατάξεων τον Δεκέμβρη θα επιταχύνει με ρυθμό απρόβλεπτο τις εξελίξεις οξύνοντας άμεσα τα προβλήματα χρηματοδότησης των δανειακών αναγκών των υπερχρεωμένων κρατών-μελών της ευρωζώνης και φέρνοντας πολύ κοντά το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας, δηλαδή αναδιάρθρωσης του χρέους με ευθύνη των τραπεζών. Το άμεσο αποτέλεσμα της ρήτρας χρεοκοπίας που θα ενσωματώσει η ίδια η αγορά με τους δικούς της ληστρικούς όρους στα ομόλογα των υπερχρεωμένων χωρών θα είναι η εκτίναξη των επιτοκίων στα επίπεδα που βρίσκονταν πριν την ένταξη στο ευρώ. Με τη μία επομένως εξανεμίζεται ένα σημαντικότατο, αν όχι το μοναδικό, όφελος από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος: τα φθηνά επιτόκια. Άλλωστε, η μείωσή τους δεν ήταν το ισχυρότερο επιχείρημα του Κώστα Σημίτη το 2000 όταν πρόβαλε την ένταξη στην ευρωζώνη ως το μαγικό ραβδί που θα λύσει όλα τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας; Τώρα ποιο θα είναι το θέλγητρο που θα καθιστά συμφέρουσα την παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ, όταν αποδεικνύεται παράγοντας επιδείνωσης των οικονομικών αντιθέσεων και ανισορροπιών;

Νέο πρόγραμμα λιτότητας

Επιστρέφοντας στην Ιρλανδία, εντύπωση επίσης προκαλεί, πέραν της ανοχής που έχουν εξασφαλίσει οι κατά συρροή γερμανοί «οικονομικοί δολοφόνοι», και η κατάφωρη κοινωνική αδικία που συντελείται στο εσωτερικό της Ιρλανδίας. Αν αφορμή για την τελευταία αύξηση των επιτοκίων δανεισμού αποτέλεσαν τα αυτοκρατορικά σχέδια της Γερμανίας που επιχειρεί να αλώσει την Ευρώπη με όχημα το ευρώ, η αιτία των δημοσιονομικών της ανισορροπιών βρίσκεται στις τράπεζες. Το έχουμε ξαναγράψει: Το δημόσιο χρέος της Ιρλανδία το 2007 κυμαινόταν στο 28% του ΑΕΠ, το 2008 στο 37% και πέρυσι, το 2009, έφθασε στο 58%. Η αιτία πίσω από τον διπλασιασμό του σε δύο χρόνια εντοπίζεται στην απόφαση της ιρλανδικής κυβέρνησης τον Σεπτέμβρη του 2008 να εγγυηθεί την βιωσιμότητα όλων των τραπεζών. Μια απόφαση που στοίχισε στην Ιρλανδία των 4,5 εκ. ανθρώπων με ένα ΑΕΠ που έχει συρρικνωθεί στα 160 δις. ευρώ (από 190 δις. πέρυσι) τουλάχιστον 72 δις. και την μετατροπή του δημοσιονομικού πλεονάσματος ύψους 27% του ΑΕΠ σε έλλειμμα ύψους 32%! Καμία άλλη χώρα της ευρωζώνης δεν εμφανίζει σήμερα τόσο υψηλό έλλειμμα. Εξ ολοκλήρου δε οφείλεται στον τραπεζικό τομέα και δη σε μία συγκεκριμένη τράπεζα, την Anglo Irish Bank, που αποδεικνύεται μαύρη τρύπα με κάθε πρόγραμμα αναπλήρωσης κεφαλαίου της να το υποδέχεται νέα ανακοίνωση για αυξημένες επισφάλειες και νέες παραγραφές μη εξυπηρετούμενων δανείων που καθιστούν αναγκαίο ένα νέο πρόγραμμα αναπλήρωσης κεφαλαίου. Ενώ λοιπόν οι τράπεζες βούλιαξαν τα δημόσια οικονομικά, το κόστος μεταφέρεται στους φορολογούμενους. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τρία προγράμματα λιτότητας έχουν επιβληθεί μέχρι στιγμής και είναι στα σκαριά και τέταρτο, ύψους 15 δις. ευρώ, το οποίο θα ανακοινωθεί από μέρα σε μέρα, εάν φυσικά δεν πέσει η κυβέρνηση (που στηρίζει την πλειοψηφία της σε 3 μόνο έδρες) κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή…

Αρέσει σε %d bloggers: