Τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο (Κυριακή 11 Νοεμβρίου, Πριν)

Κατάρρευση δημοσίων εσόδων

ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

Το πιο βαθιά αντιλαϊκό και προκλητικά φιλοεπιχειρηματικό πακέτο μέτρων λιτότητας είναι αυτό που ψηφίσθηκε στη Βουλή την Τετάρτη το βράδυ, από μια οριακή πλειοψηφία 153 βουλευτών, καθώς σε σύνολο 199 παρόντων από τους 127 βουλευτές της ΝΔ, 126 ψήφισαν «ναι» και 1 «παρών» κι από τους 33 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, 27 ψήφισαν «ναι», «παρών» 3 και «όχι» 2. Από τους 16 βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, 14 ψήφισαν «παρών» και 2 «κατά», δημιουργώντας όλοι μαζί τις προϋποθέσεις για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης «κοινωνικής σωτηρίας με κορμό τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ… που θα σταματήσει την καταστροφή και θα ανασυγκροτήσει τη χώρα από την καταστροφή και το χάος», όπως τεχνηέντως …ακαθόριστα περιέγραψε στην ομιλία του ο πρόεδρος της     Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο Τρίτο Μνημόνιο και απαιτήθηκαν από την εργοδοσία της Ελλάδας, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ θα οδηγήσουν στην φτώχεια και την εξαθλίωση εκατομμύρια εργαζόμενους, ανέργους, συνταξιούχους και νέους ανθρώπους. Αυτό είναι και το πραγματικό τους ζητούμενο: Μια πολύ πιο απότομη και στρατηγική μεταβολή στην ισορροπία των κοινωνικών – ταξικών συσχετισμών που θα βελτιώσει τη θέση του κεφαλαίου. Υπ’ αυτό το πρίσμα και μόνο πρέπει να εξετασθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων κι όχι από το κατά πόσο θα συμβάλουν στην επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος χάρη του οποίου, για να μην ξεχνιόμαστε, επιβλήθηκε όχι μόνο το τρίτο Μνημόνιο, αλλά και το πρώτο τον Μάιο του 2010, το δεύτερο τον Φεβρουάριο του 2012 και το πρώτο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα τον Ιούνιο του 2011. Το τρίτο μνημόνιο αργά ή γρήγορα θα το διαδεχθούν νέα μέτρα για να καλύψουν τα χρηματοδοτικά κενά που δημιουργούνται από τους υψιπετείς στόχους των προηγούμενων μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν. Αδιάψευστος μάρτυρας είναι, για παράδειγμα, τα ληξιπρόθεσμα χρέη ύψους 10,1 δισ. ευρώ που έχουν συσσωρευτεί από τις αρχές του 2012, με βάση στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, οδηγώντας το σύνολο των ληξιπρόθεσμων χρεών στα 53,2 δισ. ευρώ!

Οι αποκλίσεις μεταξύ προβλεπομένων και πραγματικών εσόδων και οι μαύρες τρύπες που συνεχώς δημιουργούνται στα δημόσια έσοδα, επισπεύδοντας την λήψη ενός νέου πακέτου μέτρων, είναι γνήσιο τέκνο, συνειδητό αποτέλεσμα κι όχι παραπροϊόν, ανεπιθύμητο δημιούργημα, της ακολουθούμενης πολιτικής. Τα ληξιπρόθεσμα «νέας γενιάς» δημιουργούνται είτε από νοικοκυριά που αδυνατούν να ανταποκριθούν στην καταιγίδα νέων φόρων ή από επιχειρήσεις που οδηγούνται στο λουκέτο κι από ελεύθερους επαγγελματίες που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν. Ενδεικτικό είναι το στοιχείο πως το 22% των υπόχρεων να υποβάλουν ΦΠΑ κατά τους πρώτους εννιά μήνες δεν υπέβαλαν.

Κυβέρνηση και Τρόικα επομένως συνειδητά, όλα αυτά τα χρόνια, επιλέγουν την δημιουργία ύφεσης, το ξεζούμισμα της ελληνικής οικονομίας ξέροντας ότι είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την εκθεμελίωση των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Πλήρη απορρύθμιση της αγοράς προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου που θα μπορεί πλέον να επενδύει όπου επιλέγει χωρίς κανέναν περιορισμό, φέρνει το τρίτο Μνημόνιο που ψηφίσθηκε την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου. Ταυτόχρονα εκατομμύρια συνταξιούχοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι θα οδηγηθούν στην φτώχεια καθώς οι αποδοχές τους θα μειωθούν σημαντικά και το κράτος θα βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη τους.

Αντισυνταγματικό έκριναν το τρίτο μνημόνιο διακεκριμένοι συνταγματολόγοι, όπως συνέβη και με το δεύτερο…

Τα μέτρα του τρίτου Μνημονίου που εκτείνονται στην 4ετία 2013 – 2016  υπολογίζεται να αποφέρουν στα δημόσια ταμεία 14,244 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 9,374 δισ. το 2013 και τα 4,186 το 2014. Εξετάζοντας τις πηγές προέλευσης το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων θα προέλθει από μειώσεις σε συντάξεις (5,475 δισ. ευρώ), τις αντιδραστικές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα (3,89 δισ. ευρώ) τις περικοπές σε μισθούς (1,497 δισ. ευρώ) και στην υγειονομική περίθαλψη (1,113 δισ. ευρώ). Οι παρεμβάσεις του Μνημονίου διακρίνονται στις εξής κατηγορίες: Μείωση μισθών και συντάξεων, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές κοινωνικών δαπανών, επιπλέον φόροι και εισπρακτικά μέτρα, μέτρα απελευθέρωσης των αγορών, ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και, τέλος, ιδιωτικοποιήσεις. Αξίζει να αναφερθεί η γνωμοδότηση των καθηγητών συνταγματικού δικαίου Κ. Χρυσόγονου και Α. Καϊδατζή (κατόπιν ερωτήματος του Αλέξη Τσίπρα) ότι τα συγκεκριμένα μέτρα παραβιάζουν ουκ ολίγες διατάξεις του συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, ενώ όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «πάσχει από συνταγματική άποψη ακόμη και η διαδικασία ψήφισής του». Όπως συνέβη δηλαδή και με τα προηγούμενα Μνημόνια είναι εντελώς διάτρητο…

Για την καλύτερη παρακολούθηση, υποτίθεται, όλων των παραπάνω και πάνω απ’ όλα των δημοσίων εισπράξεων υπάρχει στο μεσοπρόθεσμο ειδικό άρθρο για τη σύσταση θέσης γενικού γραμματέα εσόδων και αντίστοιχης γενικής γραμματείας. Στην πράξη αυτό που θα γίνει θα είναι μια ανεξαρτητοποίηση, κατ’ αντιστοιχία του ό,τι συνέβη με την Τράπεζα Ελλάδας, της πολιτικής εσόδων και των αντίστοιχων μηχανισμών από την εκλεγμένη πολιτική ηγεσία, στο όνομα της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητάς τους. Στην εισηγητική έκθεση αναφέρεται ρητά ο στόχος «της απαλλαγής από κάθε είδους πολιτικές παρεμβάσεις του κρίσιμου τομέα των δημοσίων εσόδων». Μια τέτοια θωράκιση, πρακτικά, θα περιορίσει ακόμη περισσότερο τα πεδία άσκησης πολιτικής και παρέμβασης της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας, προς όφελος άλλων, εξωχώριων, κέντρων. Κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με απλές υποθέσεις. Το σχέδιο της Τρόικας, της Τασκ Φορς της οποίας ηγείται ο γκαουλάιτερ Χορστ Ράιχενμπαχ και, μέσω αυτών, της ίδιας της Γερμανίας και των πιστωτών έχει κατατεθεί κι είναι γνωστό: να βάλουν χέρι απ’ ευθείας οι ίδιοι στα δημόσια έσοδα έτσι ώστε να εξυπηρετείται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα το δημόσιο χρέος, εις βάρος φυσικά των κοινωνικών αναγκών. Μια γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων που θα έχει αποσπάσει σε μια δική της ανεξάρτητη δομή κάθε σχετική υπηρεσία και της οποίας πολύ πιθανά να ηγείται αργά ή γρήγορα απ’ ευθείας ένας κοινοτικός αξιωματούχος διευκολύνει τα μέγιστα την υλοποίηση αυτού του εφιαλτικού σχεδίου. Και μέχρι τότε όμως δεν είναι λίγα αυτά που έρχονται…

Το τρίτο Μνημόνιο αποδεικνύεται η χαριστική βολή στο Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας, που μειώθηκε πρώτη φορά πριν τρία σχεδόν χρόνια οπότε από Δώρο έγινε επίδομα και τώρα απλώς …καταργείται για χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους, εργαζόμενους στους ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, ενστόλους κι επίσης για τους συνταξιούχους. Οι συνταξιούχοι, για τους οποίους υποτίθεται ο Σαμαράς θα διόρθωνε τις αδικίες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, θα υποστούν επιπλέον κλιμακούμενες περικοπές. Ειδικότερα, όσοι παίρνουν συντάξεις μεταξύ 1.000 και 1.500 ευρώ θα υποστούν περικοπές της τάξης του 5%, όσοι παίρνουν από 1.500 μέχρι 2.000 κατά 10% κι όσοι παίρνουν σύνταξη πάνω από 2.000 ευρώ τον μήνα θα υποστούν μειώσεις κατά 15%. Σημαντική μείωση επέρχεται στους μισθούς πανεπιστημιακών, στρατιωτικών, διπλωματών, δικαστικών, ερευνητών, κ.α. Η μέθοδος που ακολουθείται στηρίζεται στον ορισμό ενός βασικού μισθού (για παράδειγμα του λέκτορα στα 1.065 ευρώ, του ανθυπολοχαγού στα 875, του ακόλουθου πρεσβείας στα 1.061  ευρώ, κοκ) κι από κει και πέρα ορίζεται μια κλίμακα συντελεστών ανά βαθμίδα εξέλιξης που καθορίζει τις αυξήσεις και τους τελικούς μισθούς. Για τους πανεπιστημιακούς, ενδεικτικά η κλίμακα είναι ως εξής: λέκτορας: 1,00, επίκουρος καθηγητής: 1,08, αναπληρωτής καθηγητής: 1,25 και καθηγητής: 1,37. Σε αυτούς τους μισθούς προστίθενται στο τέλος κι ορισμένα επιδόματα.

Πολλές σελίδες του μεσοπρόθεσμου είναι αφιερωμένες στην περιγραφή των διαδικασιών που θα ακολουθηθούν για την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Περιγράφονται ειδικότερα τέσσερις ξεχωριστές διαδικασίες. Αρχικά η μετάταξη ή μεταφορά μόνιμων υπαλλήλων και υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου. Δεύτερο, καθεστώς διαθεσιμότητας που αφορά εργαζομένους των οποίων οι θέσεις καταργούνται κι οι οποίοι στο πλαίσιο της διαθεσιμότητας μετατάσσονται εκουσίως ή υποχρεωτικά, μπορούν να τοποθετηθούν σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία του δημοσίου, ΝΠΔΔ, ΟΤΑ ή άλλου φορέα και τέλος να υπαχθούν σε ειδικά προγράμματα επαγγελματικής εκπαίδευσης ή επανακατάρτισης. Η διαθεσιμότητα διαρκεί ένα χρόνο και στη διάρκεια αυτού του χρόνου καταβάλλονται στον εργαζόμενο τα τρία τέταρτα των αποδοχών του. Ο τρίτος τρόπος απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων είναι το καθεστώς της αργίας κι αφορά υπαλλήλους οι οποίοι διώκονται για κακούργημα, τους έχουν επιβληθεί ποινές ή έχουν παραπεμφθεί σε πειθαρχικά. Τέλος, καταργούνται ειδικότητες και οργανικές θέσεις υπαλλήλων «με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου οι οποίοι δεν έχουν προσληφθεί με διαγωνισμό ή με διαδικασία επιλογής σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια», όπως χαρακτηριστικά γράφεται. Με την εφαρμογή των παραπάνω μέτρων αναμένεται πως μέχρι το τέλος του 2012 θα γίνουν 2.000 απολύσεις και 25.000 μέχρι το τέλος του 2013. Σημαντική μείωση των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα θα επέλθει και μέσω του αυστηρού περιορισμού των προσλήψεων. Σε αυτή την κατεύθυνση θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα ο κανόνας της μίας πρόσληψης ανά πέντε αποχωρήσεις.

Σημαντική μείωση των δημοσίων δαπανών θα περιέλθει μέσα από την κατάργηση πολλών επιδομάτων ανεργίας και το νέο σύστημα υπολογισμού του επιδόματος στήριξης τέκνων, μια και στο εξής θα χορηγείται με βάση εισοδηματικά κριτήρια. Επίσης από την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης όλων των φορέων κοινωνικής ασφάλισης κατά 2 χρόνια (μέτρο που θα απογειώσει την ανεργία και την φτώχεια) και την σημαντική μείωση του εφ’ άπαξ που για τους ασφαλισμένους ορισμένων ταμείων φτάνει ακόμη και το 83%. Επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου θα επέλθει και μέσα από την κατάργηση του επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης (ΕΚΑΣ) για χαμηλοσυνταξιούχους κάτω των 64 ετών.

Οι περισσότερες σελίδες του μεσοπρόθεσμου είναι αφιερωμένες στην λεγόμενη απελευθέρωση επαγγελμάτων και δραστηριοτήτων ή καλύτερα στην απορρύθμιση. Οι κλάδοι που θίγονται, συχνά μέσω άρθρων που είναι δύσκολα κατανοητά στο ευρύ κοινό και δεν αποκλείεται επομένως να είναι φωτογραφικές διατάξεις, είναι οι ακόλουθοι: ξεναγοί, φοροτέχνες – λογιστές, φορτοεκφορτωτές, οδηγοί βυτιοφόρων μεταφοράς πετρελαιοειδών κ.α. Συνολικά πρόκειται για μια λαίλαπα μέτρων που καταργεί διατάξεις οι οποίες αποτελούσαν εμπόδιο στην δραστηριοποίηση του μεγάλου κεφαλαίου σε πολλούς κλάδους. Για παράδειγμα το άρθρο που αναφέρει ότι «κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει δικαίωμα πώλησης και διακίνησης εφημερίδων, περιοδικών και εν γένει εντύπων» είναι εμφανές ότι δίνει το δικαίωμα στους εκδότες να πουλούν τα προϊόντα τους απ’ ευθείας οι ίδιοι σε δικά τους σημεία πώλησης. Δυνατότητα που αν ασκηθεί μέχρι τέλους θα αποτελέσει πλήγμα στην ελευθεροτυπία, δεδομένου ότι τα μικρά έντυπα θα πάψουν να έχουν μια ισότιμη θέση μαζί με τα μεγάλα στα ίδια σημεία πώλησης κι αυτό που θα δούμε είναι τις νέες μιντιακές αυτοκρατορίες να αποκόβονται από την παραδοσιακά δίκτυα διανομής χτίζοντας τα δικά τους.

Προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου θα λειτουργήσει η περίφημη «απελευθέρωση» και στον τομέα της υγείας. (Οι καταστροφικές προβλέψεις για την παιδεία αναλύονται ξεχωριστά στη σελίδα 15). Ενώ από την μια μεριά επιβάλλει εισιτήριο 25 ευρώ για κάθε ασθενή που επισκέπτεται νοσοκομείο και πάγια επιβάρυνση 1 ευρώ για κάθε συνταγή, δυσχεραίνοντας την πρόσβαση στην δημόσια υγεία, την ίδια ώρα διευκολύνεται και απλοποιείται η διαδικασία βεβαίωσης λειτουργίας ιδιωτικού εταιρείας παροχής υπηρεσιών υγείας. Ειδική μέριμνα υπάρχει ακόμη και για την λειτουργία ιδιωτικών μονάδων χρόνιας αιμοκάθαρσης, ενώ «βεβαίωση λειτουργίας οδοντοτεχνικού εργαστηρίου χορηγείται όχι μόνο σε όσους έχουν άδεια ή βεβαίωση άσκησης επαγγέλματος αλλά και σε φυσικά πρόσωπα και εταιρείες με οποιαδήποτε νομική μορφή, με την προϋπόθεση να ορίζεται επιστημονικά υπεύθυνος ο κάτοχος βεβαίωσης άσκησης επαγγέλματος οδοντοτεχνίτη».

Ζούγκλα οι εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα

ΕΓΚΩΜΙΑ ΣΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΙΚΟ ΚΡΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ

Εκεί που ο οίστρος των απελευθερώσεων «χτυπάει κόκκινο» είναι φυσικά στα εργασιακά. Το Μνημόνιο για να κάνει πιο εύκολη τη δουλειά των ιδιωτών που εμπλέκονται στο σκλαβοπάζαρο μέσω ιδιωτικών γραφείων εύρεσης εργασίας καταργεί ακόμη και τον ελάχιστο χώρο των 75 τετ. μέτρων που απαιτούταν μέχρι πρόσφατα για να λειτουργήσει ένα ιδιωτικό γραφείο εύρεσης εργασίας.

Ενώ όμως από την μια οι νεοφιλελεύθεροι τα δίνουν όλα στον ιδιωτικό τομέα, από την άλλη επικαλούνται το κράτος. Θαυμάστε τον καιροσκοπισμό τους! Γράφει στην εισηγητική έκθεση: «Σε μια περίοδο συντεταγμένης προσπάθειας εξυγίανσης των δημοσιονομικών μεγεθών και αποκατάστασης της μακροοικονομικής ισορροπίας ο ρόλος του κράτους πρέπει να είναι περισσότερο αποφασιστικός. Αυτό άλλωστε υποδηλώνει και η εμπειρία των τελευταίων τριάντα ετών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού πολλές ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετώπιζαν παρόμοια προβλήματα δημοσιονομικής στενότητας και ανισορροπίας των μακροοικονομικών μεγεθών τους, ενίσχυσαν τον ρόλο του κράτους στη διαδικασία διαμόρφωσης αμοιβών στην οικονομία»!

Οι νεοφιλελεύθεροι αποδεικνύονται πολιτικοί απατεώνες πρώτης τάξεως! Γιατί, από την μια καταμαρτυρούν στο κράτος τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ανθρώπινου πολιτισμού όταν θέλουν να επιβάλουν την ασυδοσία της αγοράς, λες και δεν είναι δικό τους δημιούργημα το κράτος, ενώ από την άλλη το χρησιμοποιούν σαν πολιορκητικό κριό όταν θέλουν να τσακίσουν τις εργατικές αμοιβές. Έτσι καθορίζεται με νόμο ο κατώτατος μισθός υπαλλήλων και το ημερομίσθιο εργατοτεχνιτών (586,08 ευρώ και 26,18 για άνω των 25 και 510,95 ευρώ και 22,83 για τους κάτω των 25 αντίστοιχα), αλλάζει προς το συμφέρον των εργοδοτών το σύστημα προσδιορισμού της αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης, μειώνοντας δηλαδή το κόστος της απόλυσης, προωθεί ακόμη παραπέρα την ελαστικοποίηση των ωρών εργασίας και καθορίζει ότι στο πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κάθε «μισθολογικός όρος ισχύει για τους εργαζόμενους που απασχολούνται από εργοδότες των συμβαλλομένων εργοδοτικών οργανώσεων». Κοινώς, αν κάποιων εργοδοτών σε έναν κλάδο της οικονομίας δεν τους κάνουν οι κατακτήσεις, αποχωρούν και δεν δίνουν μία…

Το κράτος αποδεικνύεται αναντικατάστατο εργαλείο για τους εργοδότες όταν πρόκειται να μειώσει τις εισφορές στο ΙΚΑ κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες «για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, της επιχειρηματικότητας και την μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας». Επίσης όταν καταργεί την υποχρέωση θεώρησης του βιβλίου απασχολουμένων στην εκτέλεση οικοδομικών εργασιών και τεχνικών έργων αφήνοντας το έργο τους στο Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, που ως γνωστό βρίσκονται σε βαθιά παρακμή λόγω έλλειψης προσωπικού. Πρόκειται για απίστευτη υποκρισία που δείχνει όμως ποιος τινάζει στον αέρα τις εργασιακές σχέσεις, επιβάλλοντας το νόμο της ζούγκλας.

ΜΟΝΟ 2,78% ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ιδιωτικοποιήσεις: Όλα στο σφυρί…

ΕΣΟΔΑ 9,5 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Αναφέρει η εισηγητική έκθεση, στο κεφάλαιο που αφορά την ιδιωτικοποίηση της έκτασης του Μητροπολιτικού πάρκου του Ελληνικού πως «η αξιοποίηση της έκτασης αυτής έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς αναμένεται να παρουσιάσει εξαιρετικής σημασίας οφέλη σε πολλαπλό επίπεδο – οικονομικό, δημοσιονομικό, αναπτυξιακό και περιβαλλοντικό – τόσο για την Αθήνα όσο και για τη χώρα ευρύτερα». Πρόκειται για κενά περιεχομένου λόγια από κάθε άποψη: Από περιβαλλοντική, μιας και οι διαδικασίες έγκρισης φαστ τρακ αν κάτι εγγυώνται είναι την κατάφωρη παραβίαση των προστατευτικών ρυθμίσεων, από αναπτυξιακή μιας και ούτε θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν ενώ αυτές που θα δημιουργήσουν θα είναι κακοπληρωμένες και ελαστικές αλλά πολύ περισσότερο από δημοσιονομική σκοπιά τα αναμενόμενα οφέλη θα αποδειχθούν μια τρύπα στο νερό.

Συνολικά, τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις αναμένεται να φτάσουν τα 9,486 δισ. ευρώ με βάση το πλάνο που παρατίθεται στο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο. (Η αναφορά της πηγής όποτε γίνεται λόγος για ιδιωτικοποιήσεις κρίνεται κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη καθώς κάθε πηγή του υπουργείου Οικονομικών – και δεν μιλάμε γενικά για την κυβέρνηση – σε κάθε διαφορετικό κείμενο που δίνει στη δημοσιότητα, γράφει ότι της …κατέβει ή ότι κάθε φορά τους εξυπηρετεί, για να κλείσουν τα χρηματοδοτικά κενά και να δώσουν την εικόνα του νοικοκυρέματος. Ως αποτέλεσμα οι αποκλίσεις κάθε φορά είναι αβυσσαλέες). Με βάση λοιπόν το κείμενο που ψηφίστηκε την Τετάρτη, αναμένουν 9,486 δις. ευρώ, τα οποία κατανέμονται ως εξής: 2,557 δισ. ευρώ για το 2013, 2,347 δισ. το 2014, 1,141 για το 2015 και 3,441 δισ. για το 2016.

Τα χρήματα αυτά, ακόμη κι αν εισπραχτούν στο ακέραιο κάτι που είναι από δύσκολο έως απίθανο, θα κατατεθούν στον ειδικό λογαριασμό ο οποίος εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος κι όχι τις ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού για την πληρωμή συντάξεων ή την χρηματοδότηση των σχολείων. Κατά συνέπεια οι μοναδικοί ωφελημένοι θα είναι οι πιστωτές. Η τραγωδία όμως έγκειται στο γεγονός ότι αυτό το ποσό δεν αντιπροσωπεύει παρά ένα εντελώς αμελητέο κλάσμα στο σύνολο του δημόσιου χρέους. Αν υποθέσουμε πως το δημόσιο χρέος το 2012 θα μείνει στα 340,6 δισ. ευρώ (όπως αναφέρει το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο – ενδεχόμενο που τείνει στο αδύνατο…), τότε τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν αντιπροσωπεύουν παρά το 2,78% του δημόσιου χρέους, σε όρους σημερινής αξίας. Πρόκειται πραγματικά για οικονομικό παραλογισμό, αν το δούμε από καθαρά οικονομική άποψη. Το όφελος δηλαδή του δημοσίου θα είναι τόσο μικρό (και στην πράξη ακόμη μικρότερο καθώς η τιμή που θα πιάσουν ΔΕΚΟ και ακίνητα θα είναι χαμηλότερη ενώ το χρέος πολύ σύντομα θα ξεφύγει) ώστε απλώς δεν συμφέρει. Με οικονομικά δηλαδή κριτήρια, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων θα αποδώσει ελάχιστα στα δημόσια ταμεία, ενώ θα έχει στερήσει το ελληνικό δημόσιο από έναν θησαυρό ανυπολόγιστης σημασίας.

Κατά συνέπεια δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη και να τους πάρουμε σοβαρά. Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, σε μια τιμή που ισοδυναμεί με το 2,78%(!!!) του δημόσιου χρέους δεν προωθείται από την Τρόικα εσωτερικού και την Τρόικα εξωτερικού για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Αυτό είναι η δικαιολογία ώστε η κυβέρνηση να αποσπάσει με βίαιο τρόπο την συναίνεσή μας για την εκχώρηση του δημόσιου πλούτου στους απατεώνες του ιδιωτικού τομέα. Προωθείται από την κυβέρνηση, ώστε να εξυπηρετήσει το ιδιωτικό κεφάλαιο στην Ελλάδα δηλαδή τους χρηματοδότες της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ (για όσο καιρό ακόμη θα υπάρχει) και της ΔΗΜΑΡ, ενώ οι εκπρόσωποι των πιστωτών πιέζουν για την άρον – άρον υλοποίηση του προγράμματος ώστε οι δικές τους επιχειρήσεις να βάλουν πόδι στην ελληνική αγορά, σε μια περίοδο μάλιστα που όλες οι τιμές βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Δεν βρίσκονται συχνά τέτοιες ευκαιρίες…

Δέκα χρόνια εκτός αγορών και τριάντα εντός φτώχειας η Ελλάδα (Επίκαιρα, 28 Ιούλη 2011)

Δύο συμπεράσματα κρατάμε από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης της 21ης Ιουλίου: Πρώτο, ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να σηκώσει τα χέρια ψηλά δηλώνοντας ότι αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα χρέη της για την επόμενη δεκαετία, μέχρι το 2020. Κι αυτό ceteris paribus, μένοντας δηλαδή όλα τα υπόλοιπα σταθερά, αν δεν υπάρξει με άλλα λόγια κάποια σημαντική μεταβολή εντός ή εκτός Ελλάδας κι είναι κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα μετά την αξιολόγηση της Fitch αποτελεί κι επισήμως το πρώτο κράτος μέλος της ευρωζώνης που χρεοκοπεί.

Όλα τα υπόλοιπα περί «τεράστιου βήματος μπροστά» ήταν κυβερνητικές μεγαλοστομίες, φθηνές μάχες εντυπώσεων. Άλλωστε τα ίδια ακριβώς έλεγε ο πρωθυπουργός και πέρυσι τον Μάη όταν αποδεχόταν το πρώτο Μνημόνιο της ντροπής, τα ίδια έλεγε και την επομένη της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου. Κάθε τρεις και λίγο δηλαδή οι ίδιοι βερμπαλισμοί για να διαπιστώσουμε – ω του θαύματος! – ό,τι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας είναι πάλι μπροστά μας.

Κι ενώ οι ανέξοδες υποσχέσεις περισσεύουν ούτε κουβέντα δεν ειπώθηκε από τον πρωθυπουργό και τον αρμόδιο υπουργό, Βαγγέλη Βενιζέλο, για τα εξής απλά ερωτήματα: πότε θα ξαναβγεί η Ελλάδα στις αγορές και επίσης ποιό θα είναι επακριβώς το ύψος του χρέους μετά κι απ’ αυτές τις «διευκολύνσεις»… Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα απλώς συνάγεται: μετά από 10 χρόνια. Το αποτέλεσμα δηλαδή της «σωτηρίας» μας θα είναι να παραμείνει η Ελλάδα αποκλεισμένη από τις αγορές για μια δεκαετία, όταν το περυσινό Μνημόνιο, «σωτήριο» κι εκείνο, προέβλεπε ότι η Ελλάδα θα ξαναβγεί στις αγορές το 2012. Όσο για την απάντηση στο δεύτερο ερώτημα, ακόμη διερευνάται…

Η «λύση» που δόθηκε στη σύνοδο κορυφής της 21ης Ιουλίου, συνολικού ύψους 158 δισ. ευρώ (εκ των οποίων τα 109 δισ. περιλαμβάνονται στο νέο πακέτο) μπορεί άμεσα να απομακρύνει τον κίνδυνο χρεοκοπίας και να μειώνει κατά ένα μέρος το δημόσιο χρέος (λόγω της ανταλλαγής ομολόγων με μια έκπτωση της τάξης του 20%) επ’ ουδενί ωστόσο δεν καθιστά βιώσιμο, δηλαδή διαχειρίσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η μείωση του χρέους αν ολοκληρωθεί με επιτυχία η ανταλλαγή των ομολόγων με νέα 30ετούς διάρκειας, θα είναι της τάξης του 24%, με βάση δηλώσεις του γάλου προέδρου Νικολά Σαρκοζύ που έγιναν το ίδιο το βράδυ της συνόδου. Από την μεριά της ελληνικής κυβέρνησης, ωστόσο, δεν ανακοινώθηκε κανένας τέτοιος υπολογισμός παρότι από το πρόγραμμα των άγριων περικοπών το μοναδικό που έχει εξαιρεθεί είναι οι… υπερφίαλες δηλώσεις. Ακόμη όμως κι αυτό το ποσοστό του 24% είναι σημαντικά μικρότερο της ανόδου που έχει καταγράψει το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ από τον Οκτώβρη του 2009 οπότε αποφασίστηκε η ένταξη της χώρας στον «μηχανισμό σωτηρίας», με βάση δηλώσεις του υφυπουργού Οικονομικών, Φίλιππου Σαχινίδη. Στο 115% του ΑΕΠ το παρέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να το φθάσει στο 165% με την αρωγή του ΔΝΤ και της ΕΕ, μέσα σχεδόν σε ενάμισι χρόνο, που διαρκεί η «σωτηρία» μας!

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα αν αναλογιστούμε την περαιτέρω άνοδο που θα καταγράψει το δημόσιο χρέος λόγω της συρρίκνωσης του ΑΕΠ. Και επ’ αυτού το νέο «σχέδιο σωτηρίας» κάνει ό,τι μπορεί. Μάρτυρας το νέο Μνημόνιο που θα ψηφισθεί το φθινόπωρο κατ’ απαίτηση των ηγετών της ευρωζώνης, όρος που αποκρύφτηκε από την ελληνική κυβέρνηση για να μην δηλητηριαστεί ενδεχομένως το γιορτινό κλίμα με τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες. Το νέο, τρίτο Μνημόνιο θα περιλαμβάνει καινούργια αιματηρά μέτρα λιτότητας που θα εφαρμοστούν όσο διαρκεί η αποπληρωμή των δανείων (μέχρι το 2050) θα συρρικνώσουν το λαϊκό εισόδημα και θα προκαλέσουν νέα ασφυξία στην αγορά, οδηγώντας στο κλείσιμο κι άλλων μικρομάγαζων και μεσαίων επιχειρήσεων, με δραματικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο, την ανεργία και φυσικά τα δημόσια έσοδα. Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή λιτότητας – φτώχειας – συρρίκνωσης δημοσίων εσόδων – πτώσης των ρυθμών μεγέθυνσης. Αυτό είναι το σχέδιο που εφαρμόζεται από την κυβέρνηση και το οποίο αποδεδειγμένα πλέον μπορούμε να πούμε ότι οξύνει και δεν επιλύει την κρίση.

Στο κοινό ανακοινωθέν της συνόδου ωστόσο η αιματηρή λιτότητα που εφαρμόζεται εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο δοξάζεται από το πρώτο του κιόλας άρθρο: «Επικροτούμε τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση με στόχο τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών και τη μεταρρύθμιση της οικονομίας, καθώς και τη νέα δέσμη μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικοποιήσεων, η οποία θεσπίσθηκε πρόσφατα από το ελληνικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για πρωτοφανείς αλλά αναγκαίες προσπάθειες προκειμένου να επανέλθει η ελληνική οικονομία σε βιώσιμη πορεία οικονομικής ανάπτυξης», αναφέρεται στο ανακοινωθέν, χωρίς οι 17 ηγέτες της ευρωζώνης να νιώθουν την παραμικρή ανάγκη να απολογηθούν γιατί εφ’ όσον αυτά τα μέτρα ήταν τα αναγκαία φθάσαμε πάλι στο χείλος της χρεοκοπίας… Η κατάσταση δεν σώζεται ούτε από τα 15 δισ. που θα δοθούν στην Ελλάδα μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Οι Ευρωπαίοι μάλιστα για να ψαλιδίσουν τις προσδοκίες φρόντισαν από το τελικό ανακοινωθέν και έκοψαν τον όρο «σχέδιο Μάρσαλ» που υπήρχε στο προσχέδιο το οποίο κυκλοφόρησε πριν την έναρξη της κρίσιμης συνεδρίασης…

Αυτό ωστόσο που δεν είπε ούτε η ελληνική ούτε η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία αναφέρθηκε σε ρεπορτάζ των New York Times το προηγούμενο Σαββατοκύριακο (23-24 Ιούλη): «Η Ελλάδα θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα χρειαστεί νέα αναδιάρθρωση χρέους». Τα βάσανα που γεννάει η εξυπηρέτηση αυτού του δημόσιου χρέους δεν τελείωσαν επομένως ούτε με την απόφαση της 21ης Ιουλίου. Κι ο λόγος είναι εμφανής: παρά το κούρεμα μέρους των ομολόγων κατά 20%, από το νέο πακέτο των 109 δισ. ευρώ, τα 60 δισ. ευρώ είναι επιπλέον δάνεια που προστίθενται στα 110 δισ. του περυσινού πρώτου δανείου της Τρόικας. Πρόκειται για δάνεια που στοχεύοντας να εξυπηρετήσουν την αποπληρωμή ομολόγων που λήγουν (κι όχι την πληρωμή των συντάξεων ή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων) αυξάνουν τον όγκο του δημόσιου χρέους, δυσχεραίνοντας την αποπληρωμή του. Έστω στο μέλλον.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι καθόλου τυχαία η επιμονή των ευρωπαίων ηγετών να συμπεριληφθεί στο τελικό ανακοινωθέν συγκεκριμένη πρόβλεψη για εγγυήσεις. Αναφέρεται συγκεκριμένα στο άρθρο 9 πως «θα τεθεί σε εφαρμογή συμφωνία παροχής εγγυήσεων ώστε να καλύπτεται ο κίνδυνος που προκύπτει για τα κράτη μέλη της ευρωζώνης από τις εγγυήσεις τους προς το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Ο λόγος για τον οποίο επέβαλαν αυτό το άρθρο Ολλανδοί και Φιλανδοί, αφού πρώτα το ψήφισαν στα κοινοβούλια τους, είναι επειδή καταλαβαίνουν πως το πρόβλημα του ελληνικού δημοσίου χρέους δεν λύθηκε, απλώς δόθηκε μια πίστωση χρόνου που θα επιτρέψει στην Γερμανία να δώσει μια πιο σφαιρική και στρατηγική λύση όταν θα ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός της «συντεταγμένης χρεοκοπίας», τον Ιούλιο του 2013. Το ζητούμενο από τη μεριά της Γερμανίας ήταν να κρατηθεί η ελληνική οικονομία ζωντανή έστω «διασωληνωμένη» μέχρι τότε. Και τότε το Τέταρτο Ράιχ θα δώσει μια «καθαρή λύση», όπως εκ παραδόσεως γνωρίζει να κάνει…

Μεσοπρόθεσμο κατά διαταγή τοκιστών και βιομήχανων (Πριν, 26 Ιούνη 2011)

Υπό τη μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων παρουσιάζονται τα σημαντικότερα σημεία του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου και του Εφαρμοστικού Νόμου, που η κυβέρνηση θέλει να ψηφίσει την εβδομάδα που έρχεται. Πρόκειται για νόμους που θα προκαλέσουν την εξαθλίωση της κοινωνικής πλειοψηφίας και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

ΦΟΡΟΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΜΕΣΩ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

Σημαντική μείωση του αφορολόγητου ορίου

– Τι προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο και ο λεγόμενος εφαρμοστικός νόμος;

– Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015, το οποίο η κυβέρνηση θέλει να έχει ψηφίσει μέχρι την Τρίτη, περιλαμβάνει ένα σύνολο μέτρων με στόχο τη συγκέντρωση 28,3 δισ. ευρώ. Προβλέπει επίσης (με ένα αυστηρό και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για κάθε τρίμηνο) την ιδιωτικοποίηση του συνόλου σχεδόν της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου της Ελλάδας με στόχο την άντληση 50 δισ. ευρώ. Ο εφαρμοστικός νόμος (που ανακοινώθηκε την Πέμπτη από το νέο υπουργό Οικονομικών) θα κατατεθεί στη Βουλή τη Δευτέρα με στόχο να ψηφιστεί μέχρι την Πέμπτη, εξειδικεύει τα μέτρα εκείνα που κρίνονται αναγκαία για την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Συγκεκριμένα και με βάση τις ανακοινώσεις του αρμόδιου υπουργού, Ευ. Βενιζέλου, αφορούν: μείωση του αφορολόγητου ορίου από 12.000 στα 8.000 ευρώ, κεφαλικός φόρος ύψους από 1% έως 4% υπό τη μορφή της εισφοράς αλληλεγγύης, επιβολή τέλους επιτηδεύματος ύψους κατά μέσο όρο 300 ευρώ ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή σε ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες, εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης, κ.ά.

Στο ίδιο το Μεσοπρόθεσμο προβλέπονται μια σειρά από μέτρα που ως αποτέλεσμα θα έχουν τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και την κάθετη μείωση των εισοδημάτων: ενιαίο μισθολόγιο σε δημοσίους υπαλλήλους, μείωση επικουρικών συντάξεων, εισφορά υπέρ των ανέργων σε δημόσιους υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες και τον ιδιωτικό τομέα, μείωση του εφάπαξ των δημοσίων, κατάργηση υπερωριών στο δημόσιο τομέα και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Από την άλλη μεριά κερδισμένοι του Μεσοπρόθεσμου είναι οι ομολογιούχοι, ξένοι και ντόπιοι πιστωτές. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δηλαδή και η τρόικα (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) είναι μεσίτες και ενδιάμεσοι των ξένων τραπεζών. Ενδεικτικά προβλέπεται ότι με την εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου το κονδύλι των αποδοχών και συντάξεων (όπου περιλαμβάνονται μισθοί συντάξεις και λοιπές παροχές) από 21,6 δισ. ευρώ το 2011 θα μειωθεί το 2015 στα 20,4 δισ. ευρώ. Οι δαπάνες περίθαλψης, ασφάλισης και κοινωνικής προστασίας (όπου περιλαμβάνονται επιχορηγήσεις ασφαλιστικών ταμείων, δαπάνες περίθαλψης, ΕΚΑΣ, επιδόματα πολυτέκνων, κ.ά.) από 17,6 δισ. ευρώ το 2011 θα μειωθούν σε 15,6 δισ. το 2015. Μοναδικοί κερδισμένοι αυτών των βάρβαρων περικοπών θα είναι οι… τοκιστές και οι σουλατσαδόροι. Από 16 δισ. ευρώ που είναι το κονδύλι των τόκων για φέτος, το 2015 θα φτάσει τα 23,4 δισ. Ό,τι θα χάσουν με άλλα λόγια οι συνταξιούχοι και εργαζόμενοι θα το βάλουν στην τσέπη οι τραπεζίτες και οι μεσίτες τους.

Η μη ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου, όπως χαρακτηρίζεται το Μεσοπρόθεσμο και του Εφαρμοστικού νόμου δεν θα έθετε σε κίνδυνο τη χορήγηση της 5ης δόσης του δανείου;

– Πρόκειται για κινδυνολογία. Η 5η δόση θα δοθεί επειδή θα κατευθυνθεί στην εξόφληση ομολόγων που λήγουν. Δεν πάει στην πληρωμή συντάξεων και μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση για να αποσπάσει τη συναίνεση της κοινωνίας.

– Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν θα μειώσουν το δημόσιο χρέος;

– Η κυβέρνηση διατείνεται πως η υλοποίηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων θα επιτρέψει την συγκέντρωση 50 δισ. ευρώ που θα καταστήσουν εφικτή τη μείωση του δημόσιου χρέους κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες.

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα είναι λιγότερα για δύο λόγους: Αρχικά, επειδή η καταβύθιση των τιμών των μετοχών του ελληνικού χρηματιστηρίου σε χαμηλά επίπεδα 14ετίας έχει ως αποτέλεσμα η κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων ΔΕΚΟ να κινείται σε πολύ χαμηλά και για την ακρίβεια απαγορευτικά επίπεδα. Για παράδειγμα η αποτίμηση της ΕΥΔΑΠ (του συνόλου των μετοχών της) ανέρχεται σε 550 εκατ. ευρώ, του ΟΛΠ σε 370 εκατ., της ΕΥΑΘ σε 170 εκατ. κ.λπ. Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο οι ιδιωτικοποιήσεις ακόμη κι αν υλοποιηθούν δεν θα αποδώσουν τα αναμενόμενα οικονομικά οφέλη σχετίζεται με τη διαδικασία που θα επιλεγεί κι ιδιαίτερα με το θεσμό της επιφάνειας. Με αυτό τον τρόπο φιλέτα της δημόσιας περιουσίας θα επιτραπεί να δοθούν έναντι πινακίου φακής με το επιχείρημα ότι δεν πουλιούνται, αλλά… ενοικιάζονται.

Συνολικά οι ιδιωτικοποιήσεις είναι (ένα επιπλέον) αντάλλαγμα που παίρνουν οι χώρες του κέντρου της ευρωζώνης (πέρα από τη διάσωση των τραπεζών τους) για να εγκρίνουν το νέο δάνειο ύψους 138 δισ. ευρώ. Για αυτό το λόγο η ΕΕ θα ορίσει δικούς της παρατηρητές, δηλαδή γκαουλάιτερ, στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας που θα αναλάβει το ξεπούλημα.

– Τα νέα αυτά μέτρα δεν συνιστούν μια ασφαλή διαχείριση της ελληνικής δημοσιονομικής κρίση;

– Τα παραπάνω μέτρα αποδεικνύουν πρώτα και κύρια την παταγώδη αποτυχία των πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί μέχρι τώρα. Το δεύτερο δάνειο θα δοθεί γιατί παρά τα όσα λέγονταν πέρυσι, η Ελλάδα αδυνατεί να βγει στις αγορές και να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος της. Εκχωρείται δηλαδή προκειμένου να αποπληρωθούν ή να διακανονιστούν τα ομόλογα που λήγουν από τον Ιούλιο του 2011 μέχρι το 2015, η συνολική αξία των οποίων ανέρχεται στα 198 δισ. ευρώ. Η κατ’ έτος κατανομή τους φαίνεται στο διάγραμμα. Το νέο δάνειο θα καταστήσει ακόμη πιο σίγουρη τη χρεοκοπία της Ελλάδας στο βαθμό που θα αυξήσει το ύψος του δημόσιου χρέους από τα 350 δισ. στα 480 περίπου δισ. ευρώ. Απλώς μεταθέτει τη χρεοκοπία για αργότερα, ενώ ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα στις τράπεζες του κέντρου να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Παραπέρα, πρόκειται για μέτρα καταδικασμένα να αποτύχουν στο βαθμό που η λιτότητα την οποία επιβάλουν δεν θα επιτρέψει την εκπλήρωση των στόχων συγκέντρωσης φορολογικών εσόδων, όπως άλλωστε συνέβη το 2010 κι έχει συμβεί το πρώτο πεντάμηνο του τρέχοντος έτους. Παρ’ όλα αυτά, αν ψηφιστούν τα παραπάνω μέτρα, ακόμη κι αν αποτύχουν στους ονομαστικούς τους στόχους, θα έχουν καταφέρει μια άνευ προηγουμένου αλλαγή των ταξικών συσχετισμών σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας και προς όφελος του κεφαλαίου. Κι αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο επιβάλλονται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη σύμφωνη γνώμη της αστικής τάξης. Η ανάγκη μείωσης του δημόσιου χρέους είναι μόνο η αφορμή και γι’ αυτό το λόγο το δημόσιο χρέος τελικά αυξάνεται…

– Τι άλλο μπορεί να γίνει άμεσα;

– Αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι μη ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου και του εφαρμοστικού νόμου υπό το βάρος των εργατικών και λαϊκων κινητοποιήσεων. Στη συνέχεια η παύση εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Η ελληνική κυβέρνηση δηλαδή, αξιοποιώντας πρόσφατα δεδικασμένα και νόμους του διεθνούς δικαίου που δίνουν σε ένα κυρίαρχο κράτος το δικαίωμα να κάνει παύση πληρωμών, να ανακοινώσει στους πιστωτές της ότι μονομερώς αθετεί τις υποχρεώσεις της. Όπως έκανε η Ρωσία το 1998, η Αργεντινή το 2002 και η Ισημερινός το 2009. Αναγγέλλοντας παύση πληρωμών παγώνουν οι τόκοι και αρχίζει η κάθετη πτώση της αξίας των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά. Από κει και πέρα να αξιοποιήσει δυνάμει ανατρεπτικά εργαλεία, όπως ο λογιστικός έλεγχος, στην κατεύθυνση ακόμη και της διαγραφής του συνόλου του δημόσιου χρέους.

– Οι νόμοι που έχουν ψηφιστεί τον τελευταίο χρόνο δεσμεύουν για πάντα την Ελλάδα;

– Η ισχύς των νόμων αποφασίζεται κάθε φορά από την ισχύ των… δρόμων. Η δυνατότητα αμφισβήτησης και ακύρωσης των Μνημονίων και της πρώτης Δανειακής Σύμβασης, που προηγήθηκε του πρώτου Μνημονίου, είναι σημαντική, γιατί η Δανειακή Σύμβαση δεν έχει εγκριθεί από την ελληνική Βουλή, απ’ όπου έπρεπε να τύχει της θετικής ψήφου 180 βουλευτών και όχι απλής πλειοψηφίας! Κατά συνέπεια τα 110 δισ. ευρώ του πρώτου δανείου δόθηκαν χωρίς να έχουν ακολουθηθεί όλες οι τυπικές διαδικασίες που προβλέπονται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Άρα μια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αμφισβητήσει την υποχρέωσή της να αποπληρώσει το πρώτο δάνειο όσο και το δεύτερο για το οποίο ακόμη δεν έχουμε δει τη δανειακή σύμβαση που το συνοδεύει…

Μεσοπρόθεσμο: Κοινωνικός κανιβαλισμός σε 16 σελίδες με πίνακες (Πριν, 19.6.2011)

Η απόφαση του “όλου ΠΑΣΟΚ” να ψηφίσει το δεύτερο Μνημόνιο άνοιξε την όρεξη σε Γαλλο-γερμανούς που συμβίβασαν τις διαφορές τους για τη αναδιάρθρωση

Σε συμφωνία φαίνεται να οδηγούνται Μέρκελ και Σαρκοζύ, μετά τη συνάντηση των δύο ηγετών στο Βερολίνο την Παρασκευή, καταφέρνοντας να γεφυρώσουν τις διαφορές τους σχετικά με την μορφή που θα λάβει η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η Γαλλία, να υπενθυμίσουμε, αρνιόταν κατηγορηματικά την συμμετοχή ιδιωτών πιστωτών, ενώ η Γερμανία, και με βάση απόφαση της Βουλής της, έθετε ως όρο για την εκταμίευση της συμμετοχής της στο νέο δάνειο την δεσμευτική συμμετοχή ιδιωτών στις απώλειες που θα καταγραφούν. Οι αιτίες αυτής της διάστασης δεν αφορούσαν στα συμφέροντα των γερμανών φορολογουμένων όπως δημόσια υποστηρίζει το Βερολίνο, επιδιώκοντας να χαιδέψει τα αυτιά των Γερμανών, αλλά στο διαφορετικό βαθμό έκθεσης στο ελληνικό χρέος των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι Financial Times σε εντιτόριάλ τους την Δευτέρα 13 Ιουνίου. «Το Βερολίνο επιμένει στις απώλειες ιδιωτών ομολογιούχων ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση του δεύτερου δανείου διάσωσης. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί. Η Γερμανία συμβάλει στο δάνειο σύμφωνα με το μερίδιό της στην οικονομία της ευρωζώνης και όχι με βάση την έκθεση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος στην Ελλάδα. Οι γερμανικές τράπεζες και οι ασφαλιστικές μπορεί να βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες αλλά αποτελούν παραδείγματα σωφροσύνης σε σχέση με τις γαλλικές. Η χείρα βοηθείας του Βερολίνου στην Αθήνα διασώζει συγκαλυμμένα τις δικές του τράπεζες αλλά επιπλέον μικραίνει το βάρος που το Παρίσι θα έπρεπε διαφορετικά να αναλάβει»! Αυτό είναι και το διακύβευμα της «διάσωσης της Ελλάδας» με το νέο, δεύτερο δάνειο: Η διασφάλιση των γαλλογερμανικών τραπεζών που αφού για δεκαετίες κερδοσκόπησαν αγρίως επί του ελληνικού χρέους επιβάλλοντας αυτές οι ίδιες τοκογλυφικά επιτόκια για να δανείσουν το ελληνικό δημόσιο, επικαλούμενες το ρίσκο που περικλείει η επένδυσή τους, τώρα που ήρθε η ώρα να πληρώσουν γι’ αυτό το ρίσκο, μετακυλύουν το κόστος στο κράτος! Η κοινή δήλωση των ηγετών Γαλλίας και Γερμανίας την Παρασκευή φαίνεται να βάζει ένα τέλος σε αυτή την μείζονος σημασίας  διαμάχη, μέσω της πρόκρισης της εθελοντικής και όχι δεσμευτικής συμμετοχής ιδιωτών στην αναδιάρθρωση.

Το δικό της προωθητικό ρόλο σε αυτό το συναινετικό αποτέλεσμα έπαιξε καταχώρηση στον ευρωπαϊκό Τύπο την οποία υπέγραφαν οι ηγέτες των 70 μεγαλύτερων γαλλο-γερμανικών πολυεθνικών που ζητούσαν… αλληλεγγύη. Παρότρυναν ειδικότερα τους δύο ηγέτες να αναλάβουν την ευθύνη τους καταλήγοντας σε μία κοινή θέση, υποστηρίζοντας ότι μια πιθανή «κατάρρευση του ευρώ θα ήταν καταστροφικό πισωγύρισμα για την Ευρώπη». Μεταξύ των υπογραφόντων διακρίνονται οι διευθυντές κολοσσών όπως η Deutsche Telekom και άλλων πολυεθνικών των δύο χωρών που έχουν εξαγοράσει ή αναμένεται να εξαγοράσουν ελληνικές ΔΕΚΟ αν τυχόν και εφαρμοστεί το πρόγραμμα ξεπουλήματος που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο. Πρόκειται πραγματικά για αποκάλυψη, επειδή έτσι καταδεικνύεται ποιος είναι όχι απλώς ο μεγάλος κερδισμένος αλλά και η κινητήρια δύναμη της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης: οι πολυεθνικές του κέντρου που βλέπουν την ακτίνα οικονομικής δράσης τους να επεκτείνεται πολύ πέραν των συνόρων τους, ενσωματώνοντας στην οικονομική τους επικράτεια δεκάδες άλλες χώρες! Ό,τι δεν κατάφερε ο Χίτλερ. Η άμεση και στρατηγική σύμπτωση αυτών των δύο συμφερόντων, των τραπεζιτών και του παραγωγικού κεφαλαίου, ανεξαρτήτως των επιμέρους αντιθέσεων, είναι σε τελική ανάλυση που επιβάλλει – ως προς το παρόν – την έγκριση του νέου δανείου και τη διάσωση του ευρώ.

Τον καθοριστικό ρόλο ωστόσο για να ανάψει το πράσινο φως για την «διάσωση της Ελλάδας» έδωσε η προώθηση στη Βουλή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής μετά τη προσωρινή ρωγμή που δημιουργήθηκε τη μέρα της γενικής απεργίας, κάτω από την λαϊκή κατακραυγή. Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός φάνηκε να κλείνει αυτό το ρήγμα, διευκολύνοντας την τελική ψήφισή του από τη Βουλή. Για τη Γερμανία και τη Γαλλία, που συνέβαλαν στο κλείσιμο του ρήγματος ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Γ. Παπανδρέου την κρίσιμη στιγμή που οι αμφισβητήσεις είχαν κορυφωθεί, η προώθηση του Μεσοπρόθεσμου αποτελεί τον απαράβατο όρο για την έγκριση της αναδιάρθρωσης στον βαθμό που τους πουλάει έναντι πινακίου φακής τα καλύτερα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας. Βερολίνο και Παρίσι μάλιστα θα έχουν εξ αρχής λόγο στην προώθιηση των ιδιωτικοποιήσεων καθώς στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο προβλέπεται ρητά πως «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη μέλη της ευρωζώνης μπορούν να ορίσουν δύο παρατηρητές» στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας το «μεγάλο φαγοπότι» σε βάρος της περιουσίας του ελληνικού λαού. Πως να μη στηρίζουν με χέρια και με πόδια τον Γιωργάκη; Μόνο σε μπανανίες τη δεκαετία του ’60 επέβαλαν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στις κυβερνήσεις των αποικιών τοποτηρητές για να είναι σίγουροι πως οι υποτακτικοί τους θα κάνουν ό,τι πρέπει με τον τρόπο που πρέπει!

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ή δεύτερο Μνημόνιο ωστόσο είναι καταδικασμένο να αποτύχει, όπως απέτυχε και το πρώτο Μνημόνιο το οποίο υποτίθεται ότι θα επέτρεπε στην Ελλάδα να βγει στις αγορές και να ανακτήσει την χαμένη της αξιοπιστία. Ο προβλέψεις του δεύτερου μνημονίου θα μείνουν στα χαρτιά, όπως για παράδειγμα η μείωση του δημόσιου χρέους ακόμη και κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες που αναφέρεται ρητά, στην περίπτωση που ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας. Από αυτό το πρόγραμμα η κυβέρνηση ελπίζει να εισπράξει 50 δισ. ευρώ. Ο λόγος της αποτυχίας περιγράφεται στις σελίδες του Μεσοπρόθεσμου, πάνω μάλιστα από μία φορά, όταν για παράδειγμα οι αιτίες των δημοσιονομικών αποκλίσεων αποδίδονται στην μεγαλύτερη της αναμενόμενης ύφεσης που επηρέασε αρνητικά τα δημόσια έσοδα. Κι αφού την έπαθαν πέρυσι, προαναγγέλλουν ακριβώς το ίδιο για φέτος, του χρόνου, του παραχρόνου, μέχρι και το 2015! Λιτότητα δηλαδή για πάντα!

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι ο εξορθολογισμός των δημόσιων οικονομικών και η μείωση των ελλειμμάτων, που έχουν «ξεφύγει» προ πολλού. Το πρώτο πεντάμηνο του έτους ενδεικτικά το ταμειακό έλλειμμα, με βάση ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας, έφθασε τα 10,13 δισ. ευρώ (από 9,5 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι). Σε αυτή την αποτυχία μάλιστα συνέβαλαν τόσο τα έσοδα, που μειώθηκαν σε σχέση με πέρυσι, όσο και οι δαπάνες που αυξήθηκαν! Το μεγάλο ζητούμενο επομένως είναι ο οδυνηρός «κοινωνικός μετασχηματισμός» που πραγματοποιείται μέσα από τις περικοπές των κονδυλίων απ’ όπου η κυβέρνηση περιμένει να εξοικονομήσει 28,3 δισ. ευρώ. Σε αυτό το πρόγραμμα βάζει πλάτη πλέον το “όλον ΠΑΣΟΚ” (προσβλέποντας είτε στη δόξα είτε στη μίζα που θα πέφτει σαν βροχή με κάθε ιδιωτικοποίηση) φέροντας συλλογικά την ευθύνη για την κοινωνική γενοκτονία που έρχεται. Για παράδειγμα, μόνο το 2012 προβλέπεται περικοπή των επιχορηγήσεων στους ΟΤΑ, ύψους 250 εκ. ευρώ, κέρδη στον προϋπολογισμό από την μείωση μισθών ύψους 660 εκ., από την μείωση των δαπανών περίθαλψης μέσω του νέου υγειονομικού χάρτη ύψους 204 εκ. ευρώ, από την μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης ύψους 493 εκ., και άλλα. Η ραγδαία υποβάθμιση της δημόσιας υγείας δεν θα επέλθει μόνο μέσα από την εξαφάνιση της κρατικής χρηματοδότησης. Θα συμβεί επίσης μέσα από την επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων. Προβλέπεται συγκεκριμένα «η δημιουργία ενός διεθνούς γραφείου συνεργασίας και η υπογραφή διεθνών συμφωνιών για την υποδοχή ασθενών από άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές. Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να συνδυασθεί και με εξελίξεις στο λεγόμενο θεραπευτικό τουρισμό κυρίως σε τουριστικά ανεπτυγμένες περιοχές και κοντά στα σύνορα (Βουλγαρία, Αλβανία, Τουρκία, Σκόπια)». Οι εργαζόμενοι επομένως θα διωχθούν από τα δημόσια νοσοκομεία που με χρήματα δικά τους κατασκευάστηκαν, εξοπλίστηκαν και στελεχώθηκαν τουλάχιστον… τρεις φορές: μέσω της υποβάθμισής τους λόγω των περικοπών, μέσω του εισιτηρίου το οποίο οι φτωχότεροι δεν έχουν να πληρώσουν και μέσω της κράτησης των καλύτερων κλινών και μονάδων για τα γερά πορτοφόλια της Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Κι όλα αυτά για τους… τοκιστές. Το μοναδικό κονδύλι που θα αυξάνεται σταθερά αφορά στους τόκους για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, που ενώ όλη την περίοδο 2000-2006 απορροφούσαν το 4-5% του ΑΕΠ, αυτή τη στιγμή ξεπερνούν το 7% και οι προβλέψεις για το 2015 κυμαίνονται από 9,3% του ΑΕΠ μέχρι 11,1%!

Τεράστιας επίσης σημασίας είναι και η πολιτική οπισθοδρόμηση που φέρνει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι μόνο η πρόθεση της στερούμενης κάθε νομιμοποίησης κυβέρνησης Παπανδρέου να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση στην υλοποίηση ενός προγράμματος εξοντωτικής λιτότητας και οικονομικής κατοχής από τους δανειστές μας. Είναι επίσης η πρόβλεψη διασύνδεσης του συστήματος ποινικού μητρώου της Ελλάδας με αντίστοιχα συστήματα άλλων κρατών της ΕΕ, κι αυτό σε μια συγκυρία που τυπικά η Συνθήκη του Σένγκεν καταρρέει! Είναι επίσης η ψήφιση του με την μορφή του ενός μόνο άρθρου που κι αυτό συνίσταται σε 16 πίνακες κοινωνικά καταστροφικών, τεχνικά ανεδαφικών, πολιτειακά έκθετων και κυριαρχικά επιζήμιων αν όχι προδοτικών προβλέψεων που αναιρούν τον κρατικό προϋπολογισμό και κατοχυρωμένα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Πρόκειται για ένα από τα πιο άγρια (σε βαθμό κανιβαλισμού) προγράμματα δομικών προσαρμογών που έχουν εφαρμοστεί από το ΔΝΤ με τεράστια ευθύνη της ΕΕ. Γι αυτό πρέπει να μείνει στα χαρτιά. Η μαζική και μαχητική απεργία της 15ης Ιούνη άνοιξε το δρόμο, έδωσε πάλι την πρωτοβουλία των κινήσεων στην πλατεία Συντάγματος. Οι επόμενες κινήσεις μπορούν να οδηγήσουν το χάσμα στα άκρα, να είναι νικηφόρες ζητώντας παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ευρώ και ΕΕ, ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και κάθε κυβέρνησης που θα επιδιώξει να εφαρμόσει λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις με ή χωρίς Μνημόνιο.

Μεσοπρόθεσμο: Στρατηγικό πλαίσιο επίθεσης του κεφαλαίου (Πριν, 12.6.11)

Μια στρατηγικής σημασίας προσπάθεια του κεφαλαίου να συντρίψει τις κατακτήσεις των εργαζομένων αποτελεί το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 – 2015, με το οποίο η κυβέρνηση ευελπιστεί να μας αφαιρέσει 28,3 δισ. ευρώ. Τα μέτρα που περιλαμβάνει ισοδυναμούν με λαίλαπα: μειώσεις συντάξεων, κατάργηση φοροαπαλλαγών, αύξηση ΦΠΑ και των τελών κυκλοφορίας, περικοπές επιδομάτων του ΟΑΕΔ, πρόσθετες εισφορές σε δημόσιους υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες και εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα με πρόσχημα την καταπολέμηση της ανεργίας και το σημαντικότερο, ξεπούλημα κάθε ίχνους δημόσιας περιουσίας: Επιχειρήσεις, υποδομές, μονοπωλιακά δικαιώματα και ακίνητα, όλα βγαίνουν στο σφυρί! Οι εντολές μάλιστα από την Τρόικα είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, το οποίο θα επιβλέπουν τοποτηρητές του ΔΝΤ και της ΕΕ που θα εγκατασταθούν στις νευραλγικές υπηρεσίες, να γίνει άρον – άρον, έτσι ώστε τα αρπακτικά που καραδοκούν να βάλουν χέρι στην δημόσια περιουσία να εκμεταλλευθούν τις χαμηλές τιμές των μετοχών στο χρηματιστήριο. Πρώτο θύμα του πλιάτσικου είναι ο ΟΤΕ καθώς άμεσα θα πουληθεί το 10% των μετοχών του.

Στόχος είναι να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015 για να πληρωθούν οι ξένοι πιστωτές που απομυζούν ένα ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα των δημοσίων εσόδων. Ομολογείται για παράδειγμα ότι «οι δαπάνες για τόκους από 4-5% το ΑΕΠ σε όλη την περίοδο 2000-2006 έφθασαν πλέον να ξεπερνούν το 7% του ΑΕΠ». Δεν υπάρχει πειστικότερο επιχείρημα για την ανάγκη παύσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους…

Το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δεν αποτελεί ωστόσο …ταμπού για την κατοχική κυβέρνηση του Γιωργάκη Τσολάκογλου και των 52 συνεργατών του. Όπως αναφέρεται θα ανανεώνεται όσες φορές χρειαστεί έτσι ώστε αν διαπιστώνεται απόκλιση στους στόχους να ανακοινώνονται νέα μέτρα, ακόμη πιο αντιλαϊκά. Πρόκειται για ένα ενδεχόμενο κάθε άλλο παρά θεωρητικό στο βαθμό που η συνέχιση της ύφεσης θα μετατρέψει σε κενό γράμμα τους στόχους για αύξηση των δημοσίων εσόδων. Μιλάμε μάλιστα για ρυθμούς συρρίκνωσης του παραγόμενου προϊόντος που δεν έχουν όμοιο στη σύγχρονη ιστορία καθώς μόνο στην τριετία υπερβαίνουν ακόμη και το 10% (2009: -2%, 2010: -4,5%, 2011: -3,8%)! Πλέον αμφισβητείται και ο στόχος αύξησης του ΑΕΠ ακόμη και για το 2012.

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο αποτελεί προϋπόθεση για να δοθεί η πέμπτη δόση των 12 δισ. ευρώ και το νέο δάνειο ύψους 90-100 δισ. με το οποίο θα αντιμετωπιστεί η αδυναμία της κυβέρνησης να βγει στις αγορές και να δανειστεί, όπως υποτίθεται ότι θα γινόταν το 2012, βάση του Μνημονίου που υπογράφτηκε πέρυσι. Παρά ωστόσο την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης να κάνει πράξη αυτά που υποσχόταν πέρυσι, δεν διστάζει να διατυπώνει νέους εκβιασμούς και να επισείει για μια ακόμη φορά τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, προκειμένου να γίνει δεκτό χωρίς αντιδράσεις το νέο πακέτο μέτρων! «Ένα σενάριο μη πραγματοποίησης παρεμβάσεων είναι φανερό ότι θα οδηγούσε στο μόνιμο αποκλεισμό της χώρας από τις αγορές και τελικά την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας», διατυπώνεται χωρίς καμιά ντροπή στην αιτιολογική έκθεση!

Στην πραγματικότητα το Μνημόνιο ισοδυναμεί με εκτροπή που καθιστά εφ’ όρου ζωής υπόλογα για κακουργηματικές πράξεις όχι μόνο τα 52 μέλη του υπουργικού συμβουλίου αλλά και όσους ΠΑΣΟΚους το ψηφίσουν στη Βουλή διευκολύνοντας με αυτό τον τρόπο το πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου.

Καθόλου ασήμαντη δεν είναι και η πολιτική οπισθοδρόμηση που επέρχεται με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015. Δεν είναι μόνο ο πραξικοπηματικός τρόπος με τον οποίο κατατέθηκε άρον – άρον μετά τη συζήτηση του και την ομόφωνη αποδοχή του στο άτυπο υπουργικό την Πέμπτη. Πολύ πιο ενδεικτική είναι η πρόθεση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση σε ένα πλαίσιο άσκησης πολιτικής που ούτε τώρα δεν φέρει την παραμικρή νομιμοποίηση. Αντίθετα συνιστά εκτροπή, κάνει πατσαβούρι το Σύνταγμα και νομιμοποιεί τους γκαουλάιτερ σε κάθε υπουργείο που θα συμπεριφέρονται σε υπουργούς και γραμματείς σαν να είναι σκυλίτσες τους, σε αυτούς μάλιστα του υπουργούς που δε χάνουν ευκαιρία να κάνουν επίδειξη δύναμης στους εργαζόμενους. «Υλοποιείται η δέσμευσή μας για πολυετείς προϋπολογισμούς» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην αιτιολογική έκθεση, σε μια επίδειξη θράσους και αλαζονείας που επιδιώκει να δώσει χαρακτηριστικά μονιμότητας στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχουν επιβάλει…