Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ …συνέτριψε για μια ακόμη φορά τον Σόιμπλε

Αν κάποιος περίμενε να καταλάβει από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που διεξήχθη την Κυριακή 9 Απριλίου 2017 τι αποφασίσθηκε στη σύνοδο του Γιούρογκρουπ στην πρωτεύουσα της Μάλτας μόνο σαμπάνιες δε θα άνοιγε για τη νέα …ήττα που υπέστησαν οι δανειστές.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Οι διατυπώσεις που περιέχονται στην Πολιτική Απόφαση (δες εδώ) ισοδυναμούν με συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Σταχυολογούμε δύο μόνο από τα μαργαριτάρια που περιέχονται, με τα οποία επιχειρήθηκε να συγκαλυφθεί η ταπεινωτική υποχώρηση της κυβέρνησης στη Βαλέτα: «Ολοκλήρωση του προγράμματος και έξοδος από επιτροπεία», «η συμφωνία δεν περιλαμβάνει επιπλέον δημοσιονομική προσαρμογή» και πολλά άλλα.

Στον αντίποδα της προσπάθειας εξωραϊσμού της κατάστασης η συμφωνία της Μάλτας είναι ζημιογόνα για τα λαϊκά συμφέροντα και προάγγελος νέας φτώχειας, όπως κάθε άλλη συμφωνία από το 2010 και μετά, για πέντε λόγους:

Νέα μέτρα ύψους 3,6 δισ. τουλάχιστον

Πρώτο, περιλαμβάνει επιπλέον μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, ύψους 1% του ΑΕΠ (δηλ. 1,8 δισ. ευρώ) για το 2019 που θα αφορούν μειώσεις στις συντάξεις κι άλλο 1% του ΑΕΠ (1,8 δισ. ευρώ) για το 2020 που θα αφορούν μεγάλη μείωση του αφορολόγητου, από τα 8.636 που είναι μέχρι σήμερα για τους άγαμους.  Μάλιστα, το καλοκαίρι του 2018 το ίδιο του ΔΝΤ (ο «κακός» της παρέας) θα εξετάσει μην τυχόν κι είναι απαραίτητο τα μέτρα του 2020 να εφαρμοστούν το 2019.

Δεύτερο, δεν έχει συγκεκριμενοποιηθεί η ημερομηνία επιστροφής των εκπροσώπων των δανειστών στην Αθήνα, που μάλλον παραπέμπεται για μετά την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ που θα διεξαχθεί από 20 ως 23 Απριλίου 2017. Γεγονός που αφήνει ανοικτές όλες τις ημερομηνίες για το κλείσιμο της αξιολόγησης χωρίς να αποκλείεται να φτάσουμε τον Ιούλιο οπότε λήγουν ομόλογα ύψους 6 δισ. ευρώ (17 Ιουλίου 2 δισ. σε ιδιώτες και 20 Ιουλίου 4 δισ. σε ΕΚΤ και εθνικές κεντρικές τράπεζες).

Τρίτο, δεν προβλέπεται ούτε καν η άμεση εφαρμογή του (κενού περιεχομένου) μεσοπρόθεσμου πακέτου για την ελάφρυνση του χρέους, το οποίο συμφωνήθηκε στο Γιούρογκρουπ του Μαΐου του 2016. Εκπρόσωπος του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, ξεκαθάρισε τη Δευτέρα 10 Απριλίου, δηλαδή μια μέρα μετά τα όσα δήλωσε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός, ότι πρώτα θα ψηφιστούν τα μέτρα στη Βουλή και μετά θα εξεταστεί η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Το ίδιο είχε δηλώσει κι ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, την Πέμπτη 6 Απριλίου…

Επιπλέον δεν αποκλείεται ακόμη κι αυτά τα μεσοπρόθεσμα μέτρα να δίνονται με …δόσεις. Να εγκρίνονται δηλαδή εάν κι εφ’ όσον ψηφίζονται συγκεκριμένα αντιλαϊκά μέτρα από τη Βουλή. Να λειτουργούν επομένως σαν καρότο, παρότι οι επιπτώσεις τους στο ύψος του χρέους είναι αδιάφορες…

Τέταρτο, η συμφωνία για δημοσιονομικά πλεονάσματα ύψους 3,5% για 5 χρόνια μετά το 2018 σημαίνει πως ούτε το πρόγραμμα ούτε η επιτροπεία τελειώνει τον Ιούλιο του 2018. ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δέχτηκαν από τώρα την επέκταση χειρότερων Μνημονιακών όρων για την επομένη της λήξης του προγράμματος χωρίς μάλιστα να υπάρχει πρόβλεψη για το πώς θα καλυφθούν τότε οι δανειακές ανάγκες της χώρας, δεδομένου ότι άνετα προεξοφλείται από τώρα πώς θα είναι αδύνατο να καλυφθούν με πρόσβαση στις αγορές.

Μοίρασμα της φτώχειας

Πέμπτο και τελευταίο, η κυβέρνηση επικαλείται ως επιτυχία της το περιθώριο άσκησης κοινωνικής πολιτικής που θα δημιουργηθεί σε περίπτωση υπέρβασης του στόχου δημοσιονομικού πλεονάσματος ύψους 3,5%. Μεγαλύτερη πολιτική απάτη δεν υπάρχει! Στην ουσία η κυβέρνηση διατείνεται πώς αν το πλεόνασμα φτάσει στο 3,6% του ΑΕΠ, τότε θα δοθεί για συσσίτια στα σχολεία το 0,1% του ΑΕΠ. Αν το πλεόνασμα φτάσει το 3,7% τότε θα δοθεί το 0,2%, κοκ. Κατ’ αρχήν να διευκρινίσουμε πώς δεν υπήρχε καν η ανάγκη νομοθέτησης αυτής της δυνατότητας. Ήταν δεδομένο πώς επιτρεπόταν  να χρησιμοποιήσει κατά βούληση η κυβέρνηση το παραπάνω ποσό.

Στην πράξη ωστόσο ακόμη και σε εκείνη την υποθετική και ακραία περίπτωση που το πλεόνασμα φτάσει το 7%, οπότε θα δώσει για κοινωνική πολιτική το μισό του πλεονάσματος, δηλαδή το 3,5%, τι θα έχει συμβεί; Θα έχει χρηματοδοτήσει από την μείωση του αφορολόγητου και την περικοπή των συντάξεων τα συσσίτια στα σχολεία. Δηλαδή, θα πεινάει ο συνταξιούχος για μην λιποθυμάει από την πείνα ο μαθητής. Αυτή είναι η κοινωνική πολιτική στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ…

Η κυβέρνηση πιστεύει ότι η ανακοίνωση εκ μέρους της Γιούροστατ στις 24 Απριλίου του υψηλού σχετικά πλεονάσματος θα λειτουργήσει σαν κυματοθραύστης απέναντι στις πιέσεις για επιπλέον μέτρα. Φρούδες ελπίδες! Να υπενθυμίσουμε ότι και πέρυσι η κυβέρνηση στα ίδια πελάγη ευτυχίας έπλεε για να τρέχει τον Μάιο να ψηφίζει νύχτα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα…

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή προοπτική μοναδική λύση παραμένει η άμεση παύση πληρωμών επί του δημόσιου χρέους κι η έξοδος από ευρώ κι ΕΕ στο πλαίσιο μιας πολιτικής ρήξης!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon στις 10 Απριλίου 2017

G20: Οι ιέρακες των ελλειμμάτων επιστρέφουν (Επίκαιρα 1/7/2010-7/7/2010)

Νεκραναστήθηκε ο Χούβερ! Οι οικονομικές πολιτικές που βούλιαξαν την υφήλιο στην πιο βαθιά ύφεση με την κρίση του 1930 είναι εδώ! Αυτό είναι το μήνυμα από τη σύνοδο των ηγετών των 20 πλουσιότερων χωρών του πλανήτη που πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Το κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε το βράδυ της Κυριακής μετά από πολλές διαφωνίες και παζάρια συμπυκνώνει τον θρίαμβο της σκληρής μονεταριστικής πολιτικής που αντιπροσωπεύει η Γερμανία και πλέον ολόκληρη η ΕΕ και την ήττα της γραμμής του αμερικανού προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, που ζήταγε διεύρυνση των ελλειμμάτων προκειμένου να στηριχθεί η μεγέθυνση των οικονομιών.

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο κατευθύνσεων είχε κορυφωθεί πολύ πριν οι ηγέτες των 20 πλουσιοτέρων του πλανήτη φθάσουν στον Καναδά για να συνεδριάσουν δίνοντας την αφορμή για να βγουν στον δρόμο χιλιάδες διαδηλωτές που αποδοκίμαζαν το ρόλο τους αλλά και την κυβέρνηση του Καναδά που δεν δίστασε να δαπανήσει 1 δισ. δολ. για την ασφάλεια της διοργάνωσης. Ποσό που σύμφωνα με την «Συμμαχία του Οντάριο ενάντια στη φτώχεια» θα αρκούσε για να συνεχιστούν πέντε χρόνια ακόμη οι παροχές τροφίμων στους φτωχούς, οι οποίες τερματίστηκαν με το τελευταίο πακέτο περικοπών δημοσίων δαπανών. Με το σπαθί του επομένως ο Καναδάς προσέφερε τη φιλοξενία μας τέτοιας συνόδου…

Η διαπάλη γύρω από το δίλημμα «δημοσιονομική σταθερότητα ή μεγέθυνση» ή αλλιώς «ύφεση ή ελλείμματα» ξεκίνησε με αφορμή επιστολή του αμερικανού προέδρου προς τους υπόλοιπους 19 ηγέτες, όπου τόνιζε τη ανησυχία του για «την ασθενική ζήτηση του ιδιωτικού τομέα και τη συνεχιζόμενη σημαντική εξάρτηση από τις εξαγωγές από ορισμένες χώρες με ήδη μεγάλα εξωτερικά πλεονάσματα». Η καμπάνα προφανώς χτυπούσε για την Γερμανία που δεν δίστασε να βγει στην αντεπίθεση. Τις εγκληματικές ευθύνες άλλωστε που επωμίζεται το Βερολίνο τις είχε καταδείξει κι ο αρχι-κερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος, μιλώντας σε ένα συνέδριο στην γερμανική πρωτεύουσα: «Υπάρχει ένα θεμελιώδες λάθος στην προσέγγιση της Γερμανίας προς την ΕΕ. Επιμένοντας σε πολιτικές που επιτείνουν την κυκλική κίνηση, η Γερμανία θέτει σε κίνδυνο την ΕΕ», ήταν τα λόγια του που έθεσαν σε εντελώς ασυνήθιστες, αντεστραμμένες βάσεις την σύγκρουση πολιτικών και ανθρώπων της αγοράς με τους τελευταίους να εμφανίζονται ότι νοιάζονται για την μεγέθυνση της οικονομίας και την δημιουργία θέσεων εργασίας και τους εκλεγμένους ηγέτες να θυσιάζουν το μέλλον των κοινωνιών στο βωμό της δημοσιονομικής σταθερότητας. Στη συνέχεια μάλιστα ο Σόρος, δημιουργώντας συνειρμούς με την δεκαετία του ’30, κατηγόρησε τις κυβερνήσεις της γηραιάς ηπείρου ότι «ωθούν την Ευρώπη σε μια περίοδο παρατεταμένης στασιμότητας κι ακόμη χειρότερα. Αυτό στη συνέχεια θα δημιουργήσει δυσαρέσκεια και κοινωνική αναταραχή»!

Απαντώντας, ο υπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, με άρθρο του στην γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt τόνισε ότι «οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να εθιστούν στον δανεισμό ως ένα γρήγορο τρόπο για να στηρίξουν τη ζήτηση. Η ζήτηση δια των ελλειμμάτων δεν μπορεί να γίνει μια διαρκή κατάσταση». Από κοντά του κι οι πιο κορυφαίοι παράγοντες της ΕΕ, όπως ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, που υπογράμμισε από το Τορόντο ότι «δεν υπάρχει περιθώριο για δαπάνες μέσω ελλειμμάτων». Ο πρόεδρος επίσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ο οποίος με συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα La Republica επιχείρησε να διασκεδάσει τις πέρα για βάσιμες προβλέψεις (κι όχι απλώς ανησυχίες) τονίζοντας ότι «είναι λάθος να πιστεύεται πως τα μέτρα λιτότητας στην Ευρώπη θα οδηγήσουν σε στασιμότητα».

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ έχει πράγματι δίκιο. Η λιτότητα δεν θα οδηγήσει σε στασιμότητα την Ευρώπη, γιατί η στασιμότητα έχει ήδη πλήξει την γηραιά ήπειρο, ακριβώς λόγω αυτών των μέτρων λιτότητας, που αναγγέλλονται με καταιγιστικούς ρυθμούς στην μια χώρα μετά την άλλη. Η αρχή έγινε από την ίδια την Γερμανία που εξήγγειλε ένα πρόγραμμα άγριων περικοπών ύψους 80 δισ. ευρώ μέχρι το 2014. Τελευταίο κρούσμα ήταν οι περικοπές που εξήγγειλε η πρόσφατα εκλεγείσα βρετανική κυβέρνηση, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ως οι μεγαλύτερες από τα χρόνια της Θάτσερ, περιλαμβάνοντας: περικοπές στους προϋπολογισμούς όλων των υπουργείων κατά 25%, πάγωμα των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων για δύο χρόνια, μείωση των κοινωνικών δαπανών κατά 10 δισ. λίρες και αύξηση στους φόρους κατανάλωσης. Επάνω σε αυτό το ντελίριο σιγά που θα γλίτωναν τα ελληνικά νησιά, που προεξόφλησε ο Guardian ότι θα ξεπουλήσουμε, καταφέρνοντας με το δημοσίευμά του να βγάλει στο σφυρί την ίδια την αξιοπιστία και τη σοβαρότητά του. Στο ίδιο μήκος κύματος με την Αγγλία βρέθηκε και η Γαλλία που εξήγγειλε μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 45 δισ. και αύξηση των φόρων κατά 5 δισ. ευρώ, με στόχο να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ το 2013, από 8% που είναι φέτος. Τον ίδιο στόχο αναμένεται να υπηρετήσει και η σχεδιαζόμενη αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 έτη από τα 60, που εφαρμόστηκαν το 1982 επί κυβέρνησης Μιτεράν. Το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο του Σαρκοζύ έβγαλε στους δρόμους της Γαλλίας την προηγούμενη ακριβώς Πέμπτη περισσότερους από 2 εκ. διαδηλωτές σε μια απεργία που ακόμη κι από τα εργατικά συνδικάτα θεωρήθηκε προθέρμανση για την μεγάλη απεργία που έχουν εξαγγείλει για τον Σεπτέμβρη.

Η στοίχιση του Παρισιού πίσω από το Βερολίνο δεν κρύβει ωστόσο τις αποστάσεις που τηρεί ο γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζύ, από την γραμμή δημοσιονομικής πειθαρχίας που ακολουθεί η Άνγκελα Μέρκελ επιβάλλοντας την στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη. Οι ενστάσεις του Παρισιού έγιναν εμφανείς όλη την προηγούμενη περίοδο (από την περίοδο ακόμη των συζητήσεων για την επίλυση του «ελληνικού ζητήματος») φθάνοντας στο σημείο να δημιουργήσουν ένα ορατό ρήγμα στον γαλλογερμανικό άξονα, που ακόμη δεν έχει κλείσει. Υπό αυτό το πρίσμα, της απάντησης στο δίλημμα «ύφεση ή ελλείμματα», είναι αξιοπρόσεκτες και διόλου αμελητέες οι διπλωματικές μετακινήσεις που έχουν συμβεί καθώς ανατρέπουν ισορροπίες δεκαετιών, με το Παρίσι να απομακρύνεται από το Βερολίνο και να προσεγγίζει την Ουάσινγκτον, και το Λονδίνο να ακολουθεί την αντίστροφη πορεία καθώς απομακρύνεται από την Ουάσινγκτον και προσεγγίζει το Βερολίνο.

Ο δημοσιονομικός… σεχταρισμός του Βερολίνου έφτασε σε τέτοιο επίπεδο ώστε ΕΕ και ΔΝΤ την προηγούμενη Παρασκευή αποφάσισαν να αναστείλουν τις επόμενες δόσεις του δανείου στη Ρουμανία τιμωρώντάς την έτσι επειδή το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ως αντισυνταγματικές τις αποφάσεις της κυβέρνησης να επιβάλει μείωση στις συντάξεις κατά 15% και στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 25%. Τους εκδικήθηκαν δηλαδή επειδή σεβάστηκαν και εφάρμοσαν το Σύνταγμα τους…

Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που παρατηρούνται στην διπλωματία ακόμη και οι παραβιάσεις της δημοκρατικής νομιμότητας μπροστά στον… υπέρτατο στόχο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, έχουν μικρή σημασία μπροστά στις δραματικές συνέπειες της πολιτικής λιτότητας που είναι ήδη ορατές στους αναιμικούς ρυθμούς μεγέθυνσης των ευρωπαϊκών οικονομιών, από την Γερμανία και την Αγγλία, μέχρι την Ισπανία και τη Γαλλία, που εξακολουθούν να κινούνται στη ζώνη του οικονομικού λυκόφωτος μεταξύ 0,1% και 0,5%. Από την άλλη μεριά στις ΗΠΑ, φαίνονται πιο καθαρά και οι παγίδες που συνοδεύουν την διαφαινόμενη ανάκαμψη, οδηγώντας τον αμερικανό πρόεδρο να ανεβάσει τους τόνους της κριτικής απέναντι στους Ευρωπαίους. Ειδικότερα, αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι την βαθύτερη μεταπολεμική ύφεση την ακολουθεί η πιο αργόσυρτη ανάκαμψη που δημιουργεί τις λιγότερες θέσεις εργασίας, όπως υπενθύμιζε η International Herald Tribune το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Πιο συγκεκριμένα, η άνοδος των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ κατά 2,7% το πρώτο τρίμηνο, δεν ήταν απλώς μικρότερη της αναμενόμενης (3%) και του προηγούμενου τριμήνου (5,6%), αλλά κι όλων των επιδόσεων που ιστορικά καταγράφονταν την επομένη της εξόδου από περιόδους ύφεσης, όπως για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν οι συνήθεις ρυθμοί μεγέθυνσης ήταν της τάξης του 7%, ακόμη και του 9%. Ο αμερικάνος πρόεδρος αυτήν ακριβώς την κατάσταση βλέπει όπου ακόμη και ρυθμοί μεγέθυνσης του 3% αποδεικνύονται ανεπαρκείς για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ακόμη χειρότερα, αρνούμενη η Ευρώπη να ρίξει ρευστό στην οικονομία (και πρωταγωνιστώντας μάλιστα στην έκδοση ενός τελικού ανακοινωθέντος από το G20 όπου τίθεται ο στόχος μείωσης στο μισό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων των ανεπτυγμένων οικονομιών μέχρι το 2013) αυξάνει τους κινδύνους για μια διπλή ύφεση, με τους τρέχοντες αναιμικούς ρυθμούς ανάκαμψης να αποτελούν ένα μικρό, αντιληπτό μόνο στους ειδικούς διάλειμμα πριν η παγκόσμια οικονομία βυθιστεί ξανά σε μια νέα βαθιά ύφεση.

Πολιτική απόφαση η προσφυγή στο ΔΝΤ (Πριν 19 Απρίλη 2010)

Η προσφυγή δεν είναι μονόδρομος

«ΠΑΣΑ» ΣΤΗΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Τη δεκαετία του ’80 το ΠΑΣΟΚ, όταν οι διαψεύσεις ήταν πολύ περισσότερες από τα προοδευτικά μέτρα που υιοθετούσε στην κατεύθυνση της αναδιανομής  και των ελευθεριών, ήταν το κόμμα του ψεύτη. Τη δεκαετία του ’90 το ΠΑΣΟΚ έγινε το κόμμα του λαμόγιου με την καλοσχεδιασμένη κομπίνα του χρηματιστηρίου να σηματοδοτεί την πιο βίαιη και εκτεταμένη αναδιανομή πόρων σε καιρό ειρήνης. Την τρέχουσα δεκαετία το ΠΑΣΟΚ γίνεται το κόμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το ΠΑΣΟΚ είναι το πολιτικό κόμμα που αναλαμβάνει, μετά τις δραματικές εξελίξεις της προηγούμενης εβδομάδας, την ιστορική ευθύνη προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει τη ευθύνη καταποντισμού του ελληνικού καπιταλισμού και ένταξής του στην κατηγορία των «αποτυχημένων κρατών».

Βέβαια ακόμη και την Παρασκευή, μετά τη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε πως η επιστολή που απέστειλε την Πέμπτη ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, σε ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ δεν συνιστά αίτημα για βοήθεια, δηλαδή για ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Ένας μηχανισμός που αποφασίστηκε από τους ηγέτες της ευρωζώνης στις 25 Μαρτίου και συγκεκριμενοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή μετά την τηλεδιάσκεψη των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, όταν αποφασίσθηκε να δοθεί στην Ελλάδα από την ΕΕ δάνειο ύψους 30 δισ. ευρώ με επιτόκιο 5%.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι τελείως διαφορετική. Η πραγματικότητα είναι πως η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να προσφύγει στο ΔΝΤ! Φάνηκε πεντακάθαρα από την απάντηση που έδωσε ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής προχθές Παρασκευή σε ερώτηση του Αλ. Τσίπρα, όταν επιχειρώντας να αποσείσει από πάνω του το τεράστιο πολιτικό κόστος της προσφυγής επέρριψε την ευθύνη στη ΝΔ και την συντηρητική παράταξη της Ευρώπης, τονίζοντας με την ευκαιρία «πως το ΔΝΤ είναι εδώ»! Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ και του ίδιου του Γιωργάκη να έρθει το ΔΝΤ φάνηκε ξεκάθαρα κι από την εισήγησή του στο άτυπο υπουργικό συμβούλιο της Πέμπτης όταν δήλωνε πως θα πάμε στο ΔΝΤ ακόμη κι αν τα επιτόκια πέσουν! Τα όσα είπε και διανεμήθηκαν στους δημοσιογράφους είναι πολύ χαρακτηριστικά – απαιτείται βέβαια μια ξεχωριστή προσπάθεια για να γίνουν κατανοητά λόγω των απίστευτων ασυναρτησιών του, αποτέλεσμα της τρικυμίας που έχει στο μυαλό του: «Εμείς πρέπει να διαμορφώσουμε ένα κλίμα σταθερότητας, ανεξάρτητα από την πορεία των επιτοκίων. Ακόμη και στην περίπτωση που είναι ευνοϊκά τα επιτόκια, πρόβλημα μπορεί να παραμένει ότι, κάθε εβδομάδα ή κάθε μήνα που θα πρέπει να βγαίνουμε στην αγορά, το ερώτημα είναι τι θα γίνει, θα είναι ψηλά, χαμηλά, τι λένε οι οίκοι αξιολόγησης, τα rating agencies, όπως λένε. Αυτό έχει δημιουργήσει μια ψυχολογική τρομοκρατία στην οικονομία μας, αλλά και στον έλληνα πολίτη,, που εμείς πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Να εγγυηθούμε ασφάλεια και σιγουριά. Άρα, λοιπόν πέρα από τον άμεσο δανειακό μας προγραμματισμό, η σταθερότητα είναι επίσης ένα στοιχείο αξιολόγησης για το κατά πόσο θα χρησιμοποιήσουμε ή όχι αυτό τον μηχανισμό»!

  • Ενεργοποίηση του μηχανισμού διάσωσης και προσφυγή στο ΔΝΤ ψηφίζει με χέρια και πόδια η αστική τάξη και προωθεί το ΠΑΣΟΚ. Επιλέγουν τον διεθνή διασυρμό της χώρας προκειμένου να επιβάλλουν ένα αντεργατικό πραξικόπημα, υπό την ομπρέλα των όρων του ΔΝΤ, χωρίς προηγούμενο τις τελευταίες δεκαετίες.
  • Στο σφαγείο του ΔΝΤ «ανεξάρτητα από την πορεία των επιτοκίων» είπε ο Γ. Παπανδρέου

Η ενεργοποίηση του μηχανισμού διάσωσης θα γίνει για να γλιτώσουμε το… άγχος, με βάση τις δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού στο άτυπο υπουργικό συμβούλιο της Πέμπτης, λίγες ώρες πριν στείλει ο υπουργός Οικονομικών επιστολή προς ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ καλώντάς τους να έρθουν από αύριο Δευτέρα για να αποφασίσουν τους όρους εκχώρησης του δανείου. Επειδή κατά τον Γ. Παπανδρέου, τον μεγαλύτερο πολιτικό απατεώνα που έχει περάσει ποτέ από την Ελλάδα, θα μας τρώει η ανασφάλεια κι η αβεβαιότητα κάθε φορά που θα εκδίδουμε ομόλογα, γι αυτό το λόγο φέρνουμε το ΔΝΤ για να έχουμε σίγουρο το κεφάλι μας, να έχουμε «ασφάλεια και σιγουριά». Μάλιστα, «ανεξάρτητα από την πορεία των επιτοκίων»!

Είναι προφανές ότι ο Γιωργάκης εκτελεί συμβόλαιο. Η απόφασή του να παραπέμψει την Ελλάδα στο ΔΝΤ δεν επιβλήθηκε από την πορεία των επιτοκίων την προηγούμενη εβδομάδα, που μια και αφορούσαν την δευτερογενή αγορά και δεν διαμορφώθηκαν από την απ’ ευθείας έκδοση ομολόγων του δημοσίου, μόνο ενδεικτικό ρόλο είχαν για την πορεία τους στην επόμενη έκδοση κι ειδικότερα για τις κρίσιμες εκδόσεις του Μάη. Η απόφαση του Παπανδρέου για προσφυγή στο ΔΝΤ λήφθηκε κατ’ απαίτηση της ελληνικής ολιγαρχίας που είδε τις περικοπές στον δημόσιο τομέα και… ζήλεψε. Ανέκαθεν άλλωστε ο ιδιωτικός τομέας κρατούσε τα σκήπτρα στην μείωση του εργατικού κόστους και την επιβολή αντεργατικών πολιτικών. Μετά όμως τα μέτρα της 3ης Μαρτίου, όταν ανακοινώθηκε η κατάργηση του 14ου μισθού και των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων, η σκυτάλη της λιτότητας πέρασε στον δημόσιο τομέα. Η προσφυγή στο ΔΝΤ θα αποκαταστήσει την… τάξη, εκχωρώντας εκ νέου στον ιδιωτικό τομέα τα πρωτεία στην εξαθλίωση των εργαζομένων του. Το δήλωσε άλλωστε κι ο ίδιος ο διευθυντής του μισητού διεθνούς οργανισμού, Ντομινίκ Στρος Καν, την Δευτέρα όταν τόνιζε σε συνέντευξή του ότι ο αποπληθωρισμός αποτελεί το «μοναδικό αποτελεσματικό φάρμακο» για την Ελλάδα! Τι εννοεί με τον όρο αποπληθωρισμό; Μείωση μισθών και τιμών. Αυτός είναι ο στόχος τους!

Εδώ χρειάζεται να ανοίξουμε μια παρένθεση. Στην Ελλάδα ειδικότερα ξέρουμε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα πως ο πληθωρισμός δημιουργείται από τις ανατιμήσεις που επιβάλει το κεφάλαιο στα προϊόντα που παράγει ή και πουλάει. Δημιουργείται επίσης από την αχαλίνωτη κερδοσκοπία, την οποία κανένας μα κανένας υπουργός δεν έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει γιατί κατά την προεκλογική περίοδο σε ποιον θα απευθυνθεί για να του δώσει λεφτά να καλύψει την εκστρατεία του; Μάρτυρας της απροθυμίας του κράτους να ελέγξει την κερδοσκοπία το πρόσφατο όργιο με τις τιμές της βενζίνης. Θεατές ήταν τα αρμόδια υπουργεία. Αποτέλεσμα της κερδοσκοπικής κραιπάλης των ιδιωτών και της κρατικής φορομπηξίας ήταν η απογείωση του πληθωρισμού στη Ελλάδα τον Μάρτιο που έφθασε το 3,9% από 2,9% τον Φεβρουάριο ενώ στην ευρωζώνη ήταν 1,4%. Κατά συνέπεια σε ότι αφορά τις τιμές, την μία από τις δύο παραμέτρους που θα επιφέρουν τον αποπληθωρισμό του ΔΝΤ, υπάρχει μια θεόρατη επιγραφή «μην αγγίζετε»! Κι από κάτω υπογράφουν τα αρμόδια υπουργεία. Στην ίδια λίστα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας με τον πληθωρισμό υπάρχουν επίσης κι οι χώρες όπου ο στόχος του Ντομινίκ Στρος Καν υλοποιήθηκε: Πρώτη απ’ όλες η Λετονία με αρνητικό πληθωρισμό -4% κι ακολουθούν Ιρλανδία (-2,4%) κι η Λιθουανία (-0,4%)! Πρακτικά δηλαδή οι χώρες που στενάζουν κάτω από την μπότα του ΔΝΤ ή των εξοντωτικών και μακροχρόνιων προγραμμάτων λιτότητας. Εκεί εμφανίζεται αποπληθωρισμός. Το σχέδιο για την Ελλάδα επομένως θα περιλαμβάνει αλλεπάλληλες ανατιμήσεις προϊόντων και υπηρεσιών λόγω φορομπηξίας και αύξησης των κερδών και ταυτόχρονα μειώσεις σε μισθούς, ημερομίσθια και συντάξεις! Αυτός είναι ο δυσερμήνευτος για τους μη επαΐοντες αποπληθωρισμός του Ντομινίκ Στρος Καν.

Δεν λείπουν βέβαια κι όσοι διατείνονται ότι πλέον, μετά ειδικότερα την ανάδειξη του προερχόμενου από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας και μέγα χαμαιλέοντα της πολιτικής Ντομινίκ Στρος Καν στην ηγεσία του διεθνούς οργανισμού, το ΔΝΤ δεν είναι και τόσο μισητό. Κατ’ άλλους έβγαλε και τα συμπεράσματά του από την καταστροφή που προκάλεσε σε δεκάδες χώρες του Τρίτου Κόσμου και πλέον αποφεύγει τις θεραπείες σοκ. Τάδε έφη ο Γιάννος Παπαντωνίου από τηλεοράσεως προχθές το βράδυ και δεκάδες ακόμη περισσότερο ενεργοί ΠΑΣΟΚοι που επιχειρούν έτσι να χρυσώσουν το χάπι.

Το τι ακριβώς θα ζητήσουν τα στελέχη της αγίας τριάδας Κομισιόν – ΕΚΤ – ΔΝΤ που θα έρθουν από αύριο και θα στρογγυλοκαθίσουν για 15 μέρες στην Αθήνα έχει ήδη αρχίσει να βγαίνει στο ρεπορτάζ των εφημερίδων – παραμένοντας πάντως αδιευκρίνιστο αν αποτελεί ευσεβή πόθο της ελληνικής ολιγαρχίας ή ρεπορτάζ: Μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα κατά 10% και κατάργηση του 14ου μισθού. Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και σε κάθε περίπτωση του κατώτατου, νομοθετικά καθορισμένου μισθού και ημερομισθίου, με πρόσχημα ότι ήδη καταστρατηγείται λόγω της επέκτασης των άτυπων μορφών εργασίας. Απελευθέρωση των σχέσεων εργασίας, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας, που θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση της αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης, την δυνατότητα περαιτέρω ελαστικοποίησης των ωρών εργασίας μέσω της διευθέτησης του ωραρίου σε βάθος χρόνου. Εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και μείωσης του δημόσιου τομέα και των κρατικών δαπανών, σ’ ότι αφορά πάντα τις κοινωνικές παροχές. Κατακρεούργηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων με την μείωση των συντάξεων, των εργοδοτικών εισφορών και της κρατικής χρηματοδότησης και την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης – που θα οδηγήσει φυσικά στην εκτίναξη της ανεργίας. Άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων έτσι ώστε να δημιουργηθούν νέα πεδία δράσης για το πολυεθνικό περισσότερο κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στις υπηρεσίες (όπως εμπόριο, μεταφορές) κ.α. Κατά πόσο επομένως το ΔΝΤ άλλαξε χαρακτήρα εύκολα αποδεικνύεται από τα παραπάνω…

Ούτε φυσικά μπορεί να υποστηριχθεί πως στον βαθμό που το ΔΝΤ αναμένεται να δανείσει την Ελλάδα με ένα μικρό ποσό της τάξης των 10 έως 15 δισ. ευρώ, σε σχέση με την ΕΕ που θα καταβάλει ένα διπλάσιο ποσό της τάξης των 30 δισ., δεν θα είναι το ΔΝΤ αυτός που θα καθορίσει τους όρους. Θα βάλει δηλαδή λεφτά χωρίς να επιβάλλει πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Κάτι τέτοιο έχει αποκλειστεί εδώ και καιρό από τον ίδιο τον Ντομινίκ Στρος Καν που έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα θα δανειοδοτηθεί με τους ίδιους όρους που δανειοδοτείται κάθε άλλη χώρα. Τίποτε λιγότερο…

Η έγκριση που είχε από την ελληνική αστική τάξη το σχέδιο προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ φάνηκε από την δήλωση του προέδρου του ΣΕΒ που πέταξε τη σκούφια του ακούγοντας την είδηση, χωρίς να νιώσει κανέναν ενδοιασμό για την μετατροπή της Ελλάδας σε Λετονία: «Η παράταση της αβεβαιότητας πλήττει καθημερινά την παραγωγική οικονομία, ενώ κινδυνεύει να κάνει ακόμη πιο επαχθές το κόστος δανεισμού μας και ενδεχομένως να αποδυναμώσει την ευρωπαϊκή βούληση στήριξης της χώρας μας. Ρεαλιστικότερη επιλογή θα ήταν η υποβολή αιτήματος για την άμεση ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης που αποφάσισε η ΕΕ. Δεν έχει νόημα να διαπραγματευόμαστε το χρονοδιάγραμμα επιβολής από τις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ διαρθρωτικών αλλαγών που εδώ και χρόνια θα έπρεπε από μόνοι μας να είχαμε υλοποιήσει», ήταν η δήλωσή του. Μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει, για τον πρόεδρο των βιομηχάνων, ο οποίος εδώ που τα λέμε μετά την πώληση της Δέλτα στον Βγενόπουλο και την απόφαση του τελευταίου να τον απολύσει από σύμβουλο, είναι ο τελευταίος που θα ‘πρεπε να μιλάει για την παραγωγική οικονομία.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε κι ο γιος του χουνταίου υπουργού, πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών σε εκδήλωση την Δευτέρα για τις αποκρατικοποιήσεις όταν δήλωνε: «ό,τι εξέθρεψαν ή δεν τόλμησαν να αγγίξουν οι κυβερνήσεις των τριών τελευταίων δεκαετιών θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σήμερα. Άμεσα και αποφασιστικά… Είναι καιρός πλέον να τελειώνουνε με τα ημίμετρα και τα μπαλώματα».

Για την αστική τάξη, επομένως, η άνοδος των επιτοκίων κι η απειλή αδυναμίας δανεισμού εξελίχθηκε σε μια πρώτης τάξης ευκαιρίας για να επιβάλει ένα αντεργατικό πραξικόπημα και να αναιρέσει κατακτήσεις που είχε σεβαστεί ακόμη κι η χούντα. Η τρομοκρατία των σπρεντς αποδείχθηκε το πιο αποτελεσματικό όπλο για να ανοίξει ο δρόμος για το ΔΝΤ, που ακόμη και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουν. Πως αλλιώς θα μπορούσαν να επιβάλλουν τόσο αντιλαϊκά μέτρα;

Κι επιπλέον να γιατί ανέσυραν την εξάρθρωση της «τρομοκρατίας» με διαφορά λίγες ώρες από την απόφαση προσφυγής στο ΔΝΤ. Για να συγκαλύψουν τον πιο βίαιο και αιματηρό κοινωνικό πόλεμο του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους και τους μικρομεσαίους. Σωστά το είπε η Όλγα Τρέμη την περασμένη Δευτέρα στο δελτίο του Μέγκα, κάνοντας το σαρδάμ της δεκαετίας, μετά την εξάντληση της κάλυψης του Επαναστατικού Αγώνα κι ανοίγοντας το θέμα του ΔΝΤ: «Και τώρα περνάμε στο μέτωπο της τρομοκρατίας»! 

  • Μηχανισμός διάσωσης των τραπεζών, όχι της Ελλάδας
  • ΕΠΙΤΑΧΥΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΕ

Αν το ΠΑΣΟΚ και η αστική τάξη στην Ελλάδα μετατρέπονται σε τυφλά όργανα του ΔΝΤ μόνο και μόνο για να αξιοποιήσουν τους όρους με τους οποίους δανειοδοτεί ώστε να επιβάλουν ένα αντεργατικό πραξικόπημα, η ΕΕ έχει τους δικούς της λόγους για να προσφέρει τον περίφημο μηχανισμό στήριξης.

Αρχικά οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ έχουν τεράστιο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Ελλάδα γιατί οι δικές τους τράπεζες έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό δημόσιο χρέος, αγοράζοντας αφειδώλευτα ομόλογα του δημοσίου. Το 60% ειδικότερα των ελληνικών ομολόγων είναι σε ευρωπαϊκές τράπεζες. Κατά συνέπεια στην περίπτωση που η Ελλάδα σηκώσει τα χέρια ψηλά δηλώνοντας ότι αδυνατεί ή δεν προτίθεται να εξυπηρετήσει το χρέος της, δεν θα έχαναν μόνο, ούτε καν κυρίως, οι ελληνικές τράπεζες που κατέχουν μόνο το 30% των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου. Πρωτίστως θα έχαναν οι ευρωπαϊκές που θα εμφάνιζαν στους ισολογισμούς τους τεράστιες ζημιές. Η ενεργοποίηση επομένως του μηχανισμού διάσωσης δεν εκφράζει την αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών αλλά την έγνοια των αστικών κρατών για τη διαφύλαξη των συμφερόντων των δικών τους πολυεθνικών τραπεζικών κολοσσών.

Η διάσωση άλλωστε θα αποδειχθεί εξαιρετικά συμφέρουσα. Γιατί η Γερμανία για παράδειγμα ή η Γαλλία που θα δανείσουν στην Ελλάδα 8,37 και 6,30 δισ. ευρώ (αυτή θα είναι η συμβολή τους στο πακέτο των 30 δισ.) με επιτόκιο 5%, όπως αποφασίστηκε την προηγούμενη Κυριακή, οι ίδιες δανείζονται χρήματα με επιτόκιο 3%. Επομένως η «διάσωση της Ελλάδας» θα προσφέρει στις ιμπεριαλιστικές χώρες ένα επιπλέον μέσο βελτίωσης της θέσης τους στον διεθνή ανταγωνισμό. Παύει με αυτό τον τρόπο να είναι ανεξήγητη η απροθυμία της ΕΚΤ να δανείσει χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο κερδοσκοπικών επιθέσεων με το επιτόκιο του 1% που απολαμβάνουν οι τράπεζες. Αν γεύονταν και τα κράτη αυτά τα οφέλη από που θα κέρδιζαν η Γαλλία και η Γερμανία, σφίγγοντας παραπέρα τη θηλιά τους στο λαιμό καπιταλιστικών σχηματισμών που κλυδωνίζονται υπό το βάρος της κρίσης;

Ο ορυμαγδός των εξελίξεων αυτήν την εβδομάδα καταδίκασε να περάσουν σε δεύτερη μοίρα κι ορισμένες εξελίξεις που αφορούν την ίδια την ΕΕ, όπως για παράδειγμα η συζήτηση που έγινε στο συμβούλιο των επιτρόπων την προηγούμενη Τετάρτη για τις αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας που θα παίρνουν υπ’ όψη τους τις τελευταίες εξελίξεις. Η εισήγηση που διαμορφώθηκε, μετά την απόρριψη των σκληρών γερμανικών προτάσεων, περιλαμβάνει την περικοπή των χρηματοδοτήσεων κι ακόμη την επιβολή χρηματικών προστίμων στις χώρες που εμφανίζουν κατ’ επανάληψη υψηλά ελλείμματα και χρέη!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

  • Κοινωνικό ηφαίστειο η Ελλάδα
  • ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΕΣ ΕΚΡΗΞΕΙΣ

Ορισμένα από τα μέτρα που ζητούν ΔΝΤ και ΕΕ ήδη τα έχει λάβει το ΠΑΣΟΚ ή είναι στην πορεία ψήφισής τους στη Βουλή. Για παράδειγμα, το ασφαλιστικό που προβλέπει μείωση συντάξεων ακόμη και κατά 30% ή το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων βάση του οποίου αναμένουν από την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, της ΕΥΔΑΠ, της ΕΥΑΘ, της ΔΕΠΑ και της ΛΑΡΚΟ να εισπράξουν εντός του 2010 τουλάχιστον 1,5 δισ. ευρώ. Στα μέτρα του ΔΝΤ είναι επίσης κι ο «Καλλικράτης» που προβλέπει την απόλυση χιλιάδων συμβασιούχων στους ΟΤΑ κι η αύξηση των έμμεσων φόρων που επέβαλλε πρόσφατα η κυβέρνηση. Ακόμη όμως κι αυτή η χιονοστιβάδα αντεργατικών μέτρων που επέβαλε τους έξι τελευταίους μήνες η κυβέρνηση θα αποδειχθεί ανεπαρκής από το ΔΝΤ. «Τα μέτρα φθάνουν» λένε άπαντες, για να συμπληρώσουν «για το 2010». Για την επόμενη διετία θα έλθει νέος οδοστρωτήρας, η πλήρης εφαρμογή του οποίου θα είναι όρος για να εκταμιευτούν οι επόμενες δόσεις των δανείων του ΔΝΤ, οπότε το φόβητρο κάθε φορά θα είναι πως αν δεν υλοποιήσουμε κι αυτό το μέτρο θα κοπεί η επόμενη δόση, όπως άλλωστε συνέβη στην Ουκρανία όταν προεκλογικά η Τιμοσένκο αποφάσισε να μην μειώσει τις συντάξεις ή στην Ρουμανία όταν προεκλογικά πάλι χαλάρωσαν ορισμένους όρους.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής και των αποφάσεων που τώρα λαμβάνονται θα είναι πραγματικά ιστορικών διαστάσεων. Σε κοινωνικό επίπεδο η κατάσταση είναι ήδη έκρυθμη. Μια ματιά να ρίξει κανείς στις στρατιές των ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν φαγητό στους κάδους απορριμμάτων, στην 3η Σεπτεμβρίου που έχει γεμίσει με πόρνες κάθε ηλικίας, στο αστυνομικό δελτίο όπου το έγκλημα έχει χτυπήσει κόκκινο και στα φανάρια που συνωστίζονται επαίτες εύκολα διακρίνεται μια κοινωνία που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, που έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, πριν ακόμη εφαρμοστεί κι η γερή φουρνιά των αντιλαϊκών μέτρων. Πριν δηλαδή ακόμη αυξηθεί η ανεργία όπως άπαντες προβλέπουν και πριν μειωθούν οι μισθοί στο δημόσιο κι οι συντάξεις. Το αμέσως επόμενο βήμα θα είναι τυφλές κοινωνικές εκρήξεις, απίστευτης βιαιότητας!

Σε οικονομικό δε επίπεδο ακόμη και αυτά τα μέτρα αν υλοποιηθούν το μόνο που θα εξασφαλίσουν θα είναι την επίσπευση των επόμενων. Ένα σπιράλ θανάτου όπως το περιέγραψε οι μεγαλοκερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος σφιχτής οικονομικής πολιτικής, πτώσης φορολογικών εσόδων και βύθισης της οικονομίας. Προς επιβεβαίωση το αδιέξοδο στο οποίο κατέληξε η σύσκεψη των διευθυντών εφοριών στο υπουργείο Οικονομικών την προηγούμενη εβδομάδα όταν έγινε εμφανές πως το μόνο αποτέλεσμα των τελευταίων μέτρων ήταν η μείωση των φορολογικών εσόδων το πρώτο τρίμηνο σε σχέση με πέρυσι κατά 216 εκ. ευρώ. Από τις 67 εφορίες 3 μόνο εμφάνισαν αύξηση εσόδων! Κι η ύφεση θα βαθύνει ακόμη περισσότερο.

Σε πολιτικό επίπεδο η προσφυγή στο ΔΝΤ (που έγινε μάλιστα άρον – άρον για να επωφεληθεί όσου πολιτικού χρόνου έχει απομείνει) σημαίνει το τέλος του ΠΑΣΟΚ. Η απόφαση του Παπανδρέου αποτελεί την μεγαλύτερη εκδίκηση απέναντι στο κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του, το οποίο αφού δεν μπόρεσε να το αλλάξει, το οδηγεί σε διάλυση και σε πολιτικό αφανισμό. Όπως ακριβώς συνέβη και στην Ουγγαρία με τις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής όπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα τιμωρήθηκε κερδίζοντας το 18% των ψήφων για την απόφασή του να οδηγήσει τη χώρα στο ΔΝΤ, όπως ακριβώς είχε συμβεί και στη Γερμανία όταν ο Σρέντερ επέβαλε την αντιλαϊκή Ατζέντα 2010, καταστρέφοντας το κράτος πρόνοιας, κοκ.

Αρέσει σε %d bloggers: