Αργεντινή, η χώρα των εκπλήξεων!

Μπορείτε να σκεφτείτε τις αντιδράσεις του διεθνούς Τύπου στην περίπτωση που ένας ηγέτης εν μέσω κρίσης, καλπάζοντος πληθωρισμού και συνεχούς κατρακύλας της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος ανακοίνωνε αυξήσεις στους μισθούς, μείωση στο φόρο εισοδήματος, αυξήσεις στις επιδοτήσεις, κατάργηση του ΦΠΑ και πάγωμα για 90 ημέρες στις τιμές των καυσίμων; Και το οποίο μάλιστα πάγωμα προκαλούσε την οξύτατη αντίδραση βιομηχάνων, εισαγωγέων  και παραγωγών πετρελαίου που αντέτειναν ότι σε ένα περιβάλλον καθημερινής μείωσης της αξίας του εθνικού νομίσματος το πάγωμα των τιμών θα οδηγήσει είτε στη χρεοκοπία τους είτε σε ανεπαρκή τροφοδοσία της αγοράς και σε ελλείψεις; Διεθνής Τύπος και οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ για παράδειγμα, θα κατακεραύνωναν την κυβέρνηση που προχώρησε σε τέτοιες εξαγγελίες κατηγορώντας την για λαϊκισμό και ανευθυνότητα, ενώ θα ζητούσαν την εσπευσμένη επιστροφή στον …ορθό οικονομικό δρόμο. Όλα αυτά θα συνέβαιναν με απόλυτη βεβαιότητα, και τα έχουμε δει να υλοποιούνται ουκ ολίγες φορές, εκτός κι αν…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Εκτός αν ο πολιτικός που τα εξαγγέλλει είναι άνθρωπος των αγορών κι αυτές οι ανακοινώσεις αποτελούν την τελευταία του ελπίδα να διατηρηθεί στην εξουσία, όπως συμβαίνει με τον πρόεδρο της Αργεντινής, Μαουρίτσιο Μάκρι, που στις 11 Αυγούστου δέχθηκε μια ταπεινωτική, αν και 100% προβλέψιμη, ήττα. Στην πολιτική όμως συχνά μετράει και το μέγεθος. Κι η διαφορά των 15,6 μονάδων με την οποία κέρδισε τον πρώτο γύρο των εκλογών ο Αλμπέρτο Φερνάντες (κερδίζοντας 47,7% των ψήφων έναντι 32,1% του νεοφιλελεύθερου και βαθύπλουτου σημερινού προέδρου) δεν είναι μόνο ταπεινωτική, αλλά επίσης αποκλείει υπό κανονικές συνθήκες και το ενδεχόμενο της πολιτικής ανάκαμψης. Γι’ αυτό και επιστράτευσε εργαλεία που ο ίδιος καταδίκαζε απερίφραστα, χαρακτηρίζοντάς τα υπεύθυνα για τα οικονομικά προβλήματα της Αργεντινής.

Φυσικά, επ’ ουδενί δεν πρόκειται ακόμη κι αυτά τα μέτρα να εξασφαλίσουν την πρώτη θέση στον δεξιό πρόεδρο, εκλεκτό των αγορών. Στην καλύτερη περίπτωση να μικρύνουν τη διαφορά και να κάνουν την ήττα πιο αξιοπρεπή, μιας και οι μνήμες της φτωχοποίησης τα 3,5 χρόνια που διήρκεσε η θητεία του δε σβήνουν σε 1,5 μήνα. Η σύγκριση μάλιστα με τη θητεία των Κίρχνερ, πρώτα του Νέστορ Κίρχνερ που κυβέρνησε από το 2002 μέχρι το 2010 οπότε πέθανε από έμφραγμα κι έκτοτε της συζύγου του, Κριστίνα Κίρχνερ, είναι συντριπτική εναντίον του δεξιού Φερνάντες, ο οποίος το 2008 παραιτήθηκε από την κυβέρνηση του Κίρχνερ, διαφωνώντας για την γενναιόδωρη οικονομική του πολιτική. Αποτέλεσμα ωστόσο εκείνης της περιόδου, που αποκαλείται και Κιρχνερισμός, ήταν η φτώχεια να μειωθεί κατά 71% και ακραία φτώχεια κατά 81%! Επί Μάκρι, αντίθετα, όχι μόνο φτώχεια και ανεργία αυξήθηκαν ξανά, αλλά χτύπησαν επίσης «κόκκινο» ο πληθωρισμός και το δημόσιο χρέος. Κατάφερε δηλαδή το ακατόρθωτο: ενώ οι δεξιοί συνήθως καμαρώνουν για την τιθάσευση των δημόσιων οικονομικών και των κάθε λογής οικονομικών δεικτών θυσιάζοντας στο βωμό τους την κοινωνική συνοχή, η νεοφιλελεύθερη συνταγή του Μάκρι, όπως επιβλήθηκε με την αμέριστη βοήθεια του ΔΝΤ που χορήγησε στη χώρα δάνειο ρεκόρ ύψους 57 δισ. δολ., οδήγησε στα βράχια και τους δείκτες και τους ανθρώπους!

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο το έδαφος στην οικονομία της Αργεντινής τρίζει κι αυτό όχι λόγω των φιλολαϊκών εξαγγελιών του απερχόμενου προέδρου Μάκρι. Τρίζει γιατί οι οίκοι αξιολόγησης ενεργοποίησαν ήδη τον γνωστό φαύλο κύκλο που μετατρέπει τον μακρινό κίνδυνο σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Πρωταγωνιστές ήταν οι Fitch και S&P Global Ratings που την Παρασκευή 16 Αυγούστου υποβάθμισαν την οικονομία της Αργεντινής (σε CCC από B και B- από B, αντίστοιχα) δίνοντας νέα ώθηση στην πτώση των τιμών των μετοχών, της ισοτιμίας του πέσο έναντι του δολαρίου και της ανόδου των αποδόσεων των ομολόγων. Οι επιπτώσεις όλων αυτών των αρνητικών εξελίξεων στη καθημερινή ζωή είναι κατακλυσμιαίες καθώς μεταφράζονται σε ανεξέλεγκτη άνοδο των τιμών (ακόμη και το βοδινό κρέας έχει αυξηθεί κατά 67% από τον Μάιο του 2018 ως τον Μάιο του 2019), μείωση της ζήτησης και κατάρρευση της αγοράς που αδυνατεί να λειτουργήσει σε τόσο απρόβλεπτες συνθήκες.

Στο έδαφος αυτής της εν εξελίξει επίθεσης των αγορών στην Αργεντινή, που ισοδυναμεί με την τιμωρία ενός λαού επειδή δεν ψηφίζει τον εκλεκτό τους, ο αδιαμφισβήτητος νικητής των εκλογών που ως αντιπρόεδρο θα έχει την Κριστίνα Κίρχνερ εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχεια του Κιρχνερισμού, ήδη προανήγγειλε επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού από το ΔΝΤ. Με άρθρο που έγραψε στην μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα της Αργεντινής, Clarin, χωρίς μισόλογα, αμφισημίες και λεονταρισμούς χαρακτήρισε επιβλαβή για την Αργεντινή τη συμφωνία με το ΔΝΤ και ξεκαθάρισε ότι «υπάρχει μόνο μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα κι αυτή είναι ότι η Αργεντινή σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει το δάνειο που έλαβε».

Παρότι ο Φερνάντες δεν προανήγγειλε παύση πληρωμών, παρά μόνο τροποποίηση των όρων αποπληρωμής (με πιθανή επιμήκυνση των δόσεων εξόφλησης) δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Αργεντινή θα μπορέσει να αποπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Η αβεβαιότητα πηγάζει από το γεγονός ότι το 80% του δημόσιου χρέους της είναι σε δολάρια, με την αποπληρωμή του να γίνεται όλο και πιο δυσβάσταχτη όσο υποτιμάται το πέσο. Για το 2019 οπότε έχει να αποπληρώσει 33,7 δισ. δολ. τα 6,3 δισ. που αναμένει από το ΔΝΤ προσφέρουν μια μικρή ανακούφιση. Δεν εγγυώνται ωστόσο ότι θα αποπληρωθούν στο ακέραιο όλες οι λήξεις. Για το 2020 τα πράγματα είναι ακόμη πιο αβέβαια, ειδικά αν συνεχιστεί η υπονόμευση της νέας κυβέρνησης από τις διεθνείς αγορές…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Καταρρέει η Αργεντινή σε ένα τείχος σιωπής

Η είδηση δεν αφορά την επικείμενη χρεοκοπία της χώρας που γέννησε τον Τσε. Έχοντας χρεοκοπήσει επίσημα οκτώ φορές στην ιστορία της η Αργεντινή, με τελευταία φορά το 2001 όταν πάγωσαν προσωρινά αποπληρωμές ύψους 100 δισ. δολ., το ενδιαφέρον έχει πάψει να συγκεντρώνεται στις δημοσιονομικές της περιπέτειες. Η είδηση σχετίζεται με την σκανδαλώδη προστασία που απολαμβάνει το εν ενεργεία πολιτικό της προσωπικό, καθώς παρότι οδηγεί τη χώρα στα βράχια με μια γενναία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, αν δεν προηγηθεί επίσημη στάση πληρωμών, να είναι θέμα χρόνου, σύσσωμος ο διεθνής Τύπος ακόμη και τώρα επαινεί κι εγκωμιάζει τον πρόεδρο της Αργεντινής, κι εκλεκτό του ΔΝΤ Μαουρίτσιο Μάκρι. Από δεκάδες δημοσιεύματα που αποτελούν ορισμό της παραπληροφόρησης επιλέγουμε το ακόλουθο των New York Times, που συμπυκνώνει τη μεροληπτική στάση της Ουάσιγκτον απέναντι του: «Τα υποσχόμενα οφέλη από τις μεταρρυθμίσεις του – σταθερό νόμισμα, τιθάσευση του πληθωρισμού, νέες επενδύσεις και θέσεις εργασίας – θα χρειαστούν χρόνια για να υλοποιηθούν»!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Για την εφημερίδα – σύμβολο των Δημοκρατικών και του φιλελεύθερου κατεστημένου, επιτόκια δανεισμού στο ύψος του 70%, πληθωρισμός στο ύψος του 60%, υποτίμηση της συναλλαγματική αξίας του νομίσματος κατά 50% το 2018, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 13% μόνο το 2018 κι η έκρηξη της φτώχειας και της ανεργίας είναι προσωρινά …μικροπροβλήματα που δεν ισοδυναμούν με ακύρωση και διάψευση των εξαγγελιών του νεοφιλελεύθερου προέδρου. Απλώς …μεταθέτουν στο μέλλον την υλοποίηση των εξαγγελιών του. Αξίζει ωστόσο να αντιπαραβάλουμε την ασυλία που απολαμβάνει ο αργεντινός πρόεδρος με τα πρωτοσέλιδα της ίδια εφημερίδας, όταν ο υπερπληθωρισμός πλήττει την Τουρκία ή τη Βενεζουέλα, όπου στο πηδάλιο βρίσκονται ηγέτες που από διαφορετικές θέσεις συγκρούονται με τις ΗΠΑ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ρεπορτάζ, αποστολές και δακρύβρεχτα ρεπορτάζ δημιουργούν φαινόμενα χιονοστιβάδας, ωθώντας τις αγορές να εντείνουν τις επιθέσεις τους στα εθνικά νομίσματα των χωρών, προκαλώντας φυγή κεφαλαίων, κ.α.

Στη στάση των διεθνών κεφαλαίων βρίσκεται ωστόσο κι η αιτία για τη …στοργή με την οποία περιβάλουν οι Αμερικάνοι την Αργεντινή. Αποτέλεσμα αυτής της «στοργής» ήταν ακόμη και το πρώτο δάνειο ύψους 57 δισ. δολαρίων που ενέκρινε το ΔΝΤ υπέρ της Αργεντινής για να αποφύγει την κήρυξη στάσης πληρωμών. Πίσω από την απόφαση του μισητού διεθνούς οργανισμού βρίσκεται ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ που ήθελε να διασφαλίσει ότι οι χώρες με δεξιές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αντι-παραδείγματα απέναντι στη Βενεζουέλα. Στα απόνερα αυτής της επίπλαστης εικόνας οι πρόεδροι της Βραζιλίας και της Αργεντινής κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Μπολσονάρου στο Μπουένος Άιρες υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν τα πάντα για να επιστρέψει η δημοκρατία στη Βενεζουέλα. Υποσχέθηκε δημοκρατία ο Μπολσονάρου που φλερτάρει δημόσια με το φασισμό και τις χούντες και στη χώρα του οι παρακρατικές συμμορίες δολοφονούν ακτιβιστές… Τα ύστερα του κόσμου…

Οι κίβδηλοι όρκοι πίστης στη δημοκρατία, το δάνειο μαμούθ του ΔΝΤ (που από το 1958 έχει υπογράψει 22 συμφωνίες με την Αργεντινή, με τις περισσότερες να λήγουν κακήν – κακώς) και το πέπλο σιωπής που έχουν δημιουργήσει γύρω από την κοινωνική εξαθλίωση στην Αργεντινή υπηρετούν ένα και μοναδικό στόχο:  Να προστατεύσουν το μεγάλο πλιάτσικο που συνεχίζει να συντελείται σε βάρος της Αργεντινής, έκφραση του οποίου είναι το υπέρογκο δημόσιο χρέος. Σε αντίθεση με την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της ευρωζώνης που αντιμετώπισαν δημοσιονομική κρίση το 2010-2011, η Αργεντινή όπως συμβαίνει με πολλές άλλες χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας δανείζεται, δηλαδή δημιουργεί δημόσιο χρέος, για να μπορεί η οικονομική της ελίτ να εξάγει το χρηματικό της πλούτο στο εξωτερικό. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι πλούτος που αντιστοιχεί στο 80% του ΑΕΠ της χώρας βρίσκεται αποθησαυρισμένος στο εξωτερικό. Κι ενώ το εξωτερικό ισοζύγιο της χώρας τινάσσεται στον αέρα από την οικονομική ελίτ, οι όροι που θέτει το ΔΝΤ (ξέρετε, εκείνο που «έχει αλλάξει», που «έχει μάθει από τα λάθη του», κ.λπ., κ.λπ.) μεταφέρει το κόστος της προσαρμογής στις πλάτες των φτωχών. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η κατάργηση κατά τη θητεία του Μάκρι των κρατικών επιδοτήσεων σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο και ηλεκτρική ενέργεια, που έχει οδηγήσει δεκάδες χιλιάδες οικογένειες χωρίς θέρμανση και την ενεργειακή φτώχεια στα ύψη.

Τούτων δοθέντων η κατακρήμνιση των ποσοστών δημοτικότητας του Μαουρίτσιο Μάκρι εν όψει των εκλογών που θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο και η διθυραμβική εμφάνιση της πρώην προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ που ζητάει την ψήφων των Αργεντινών ως αντιπρόεδρος του υποψηφίου Φερνάντες μόνο έκπληξη δεν προκαλεί. Ειδικότερα η Κίρχνερ, που το 2015 δε ζήτησε την ψήφο των Αργεντινών επειδή δε μπορούσε λόγω ορίου που θέτει το σύνταγμα, συνεχίζει ωστόσο να είναι γερουσιάστρια, αν κάπου χρωστάει τη δημοφιλία της είναι στην μονομερή αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Αργεντινής. Στην απόφασή της δηλαδή να αλλάξει τους όρους αποπληρωμής των κρατικών ομολόγων. Ήταν μια επιλογή που, χωρίς να ισοδυναμεί με στάση πληρωμών, προκάλεσε τότε την οργή των κερδοσκόπων και μέχρι σήμερα την μήνι του διεθνούς Τύπου, που με κάθε ευκαιρία τη χαρακτηρίζει λαϊκίστρια. Αυτή η απόφαση ωστόσο επέτρεψε στην Αργεντινή να ανακάμψει οικονομικά. Αντίθετα, ο διάδοχός της Μάκρι δίνοντας προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και την πληρωμή των αρπακτικών κεφαλαίων έχει οδηγήσει την οικονομία σε κατάρρευση και το λαό στην εξαθλίωση, με τη φτώχεια από 26% το 2017 να έχει αυξηθεί στο 32% το 2018.

 Πηγή: Νέα Σελίδα