Απαγόρευση των διαδηλώσεων ονειρεύεται ο Μακρόν!

Κράτος μεγάλου αδελφού χτίζει ο νεοεκλεγείς γάλλος πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, με αφορμή την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Την Τρίτη 18 Ιουλίου, κι ενώ η προσοχή των Γάλλων ήταν στραμμένη στις αντιδράσεις της στρατιωτικής ηγεσίας απέναντι στις περικοπές δημοσίων δαπανών, ψηφίστηκε από τη Γερουσία με ψήφους 229 έναντι 106 ένας νέος αντιτρομοκρατικός νόμος που διαιωνίζει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης το οποίο επιβλήθηκε για πρώτη φορά το 2015. Αφορμή ήταν οι αιματηρές επιθέσεις στο Παρίσι που στοίχισαν τη ζωή σε 130 άτομα. Έκτοτε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης έχει ανανεωθεί 6 φορές. Τελευταία φορά ήταν στις 6 Ιουλίου από τον Εμ. Μακρόν με ισχύ ως την 1η Νοεμβρίου 2017.

Έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε αυτούς τους 20 μήνες το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που μεταξύ άλλων υπερεξουσιών δίνει στην αστυνομία την αρμοδιότητα να προχωρά σε κατ’ οίκον περιορισμό υπόπτων και έρευνα σε σπίτια χωρίς εισαγγελική εντολή, όπως επίσης να απαγορεύει δημόσιες συγκεντρώσεις για λόγους ασφαλείας και χωρίς έγκριση από δικαστήριο. Ανακοίνωση που εξέδωσε η Διεθνής Αμνηστία στις 31 Μαΐου τόνιζε την κατάχρηση που παρατηρήθηκε από τις αρχές το προηγούμενο διάστημα. Συγκεκριμένα, όλη αυτή την περίοδο εκδόθηκαν 155 αποφάσεις απαγόρευσης δημόσιων συνελεύσεων και 638 απαγορεύσεις σε συγκεκριμένα άτομα να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις. Οι συνελεύσεις δε και οι διαδηλώσεις, όπως εύκολα μπορεί να υποθέσει κανείς, δεν είχαν οργανωθεί από το Ισλαμικό Κράτος για να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη των Γάλλων πολιτών στους πολιορκημένους ισλαμιστές της Παλμύρας και της Μοσούλης. Αφορούσαν διαδηλώσεις ενάντια στον αντεργατικό νόμο του Φρανσουά Ολάντ! Επί της ουσίας δηλαδή η γαλλική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε τα δρακόντεια μέτρα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να διευκολύνει την αστυνομική καταστολή και να περάσει με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις ένας προκλητικά φιλοεργδοτικός νόμος.

«Νόμοι έκτακτης ανάγκης με σκοπό να προστατεύσουν το γαλλικό λαό από την απειλή της τρομοκρατίας χρησιμοποιούνται αντίθετα για να περιορίσουν το δικαίωμα στις ειρηνικές διαμαρτυρίες δήλωνε στο France24 ο Φράνκο Περολίνι, στέλεχος της Διεθνούς Αμνηστίας, στις 31 Μαΐου 2017.

Αυτό το καθεστώς θέλει να διαιωνίσει ο Μακρόν, αξιοποιώντας την προεκλογική του εξαγγελία για κατάργηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Θα τηρήσει όμως την υπόσχεσή του ενσωματώνοντας προβλέψεις του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Έτσι το καθεστώς έκτακτης ανάγκης θα γίνει καθημερινότητα και κανόνας!

Η σπουδή του γάλλου προέδρου να εφοδιάσει την αστυνομία με βαθιά αντιδημοκρατικά εργαλεία απαγόρευσης των διαδηλώσεων που θα ζήλευαν και χούντες συνδέεται με τα σχέδια του για την ψήφιση νέων αντεργατικών μέτρων από το Σεπτέμβριο. Προνοητικός λοιπόν ο Μακρόν φροντίζει από τώρα να καταστείλει τις αντιδράσεις πριν καν εκδηλωθούν…

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα neaselida.gr

Μακρόν ο …τρομερός;

Ξεχείλιζαν από συμβολισμούς οι επιλογές του γάλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν τις προηγούμενες μέρες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εβδομάδα του ξεκίνησε με μια ομιλία που απευθυνόταν προς τα δύο κοινοβουλευτικά σώματα, πιστή αντιγραφή των ομιλιών προς το Έθνος που εκφωνούν κάθε χρόνο οι αμερικανοί πρόεδροι προαναγγέλλοντας τις κατευθύνσεις της πολιτικής του Λευκού Οίκου. Η αναφορά στον περίφημο «άξονα του κακού» εκ μέρους του Τζορτζ Μπους τον Ιανουάριο του 2002, και κυρίως όσα ακολούθησαν, είναι επαρκές δείγμα της σημασίας που έχει για κάθε αμερικάνο πρόεδρο αυτή η ομιλία. Στη Γαλλία ποτέ δεν υπήρχε τέτοια παράδοση. Ούτε η ομιλία του Μακρόν θεωρήθηκε αντίστοιχου επιπέδου. Ο τηλεοπτικός φακός συνέλαβε υπουργούς του να μισοκοιμούνται, ενώ κορυφαία Μέσα εντός κι εκτός της Γαλλίας δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους. Το Politico χαρακτηριστικά τον κατηγόρησε για …αφλογιστία και την ομιλία ως μακρά περίληψη της προεκλογικής του πλατφόρμας!

Το αποτέλεσμα ωστόσο, δεν έχει τόσο σημασία όσο έχουν οι προθέσεις. Κι η πρόθεση του νέου γάλλου προέδρου είναι να επιφέρει βαθιές ρήξεις σε κάθε επίπεδο, σε μια άγρια νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Μάλιστα, η επιλογή του να απευθυνθεί σε γερουσιαστές και βουλευτές μία μέρα πριν τον πρωθυπουργό του, Εντουάρ Φιλίπ, μπορεί πράγματι να έκρυβε μια δόση υπονόμευσής του, όπως τον κατηγόρησε η δεξιά αντιπολίτευση. Κυρίως όμως σηματοδοτούσε την πολιτική ευθύνη και την κάλυψη του προεδρικού Μεγάρου στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που εξήγγειλε ο Φιλίπ την επομένη. Το πολιτικό σίριαλ που σταθερά προβάλλεται στη Γαλλία με τον πρόεδρο να αδειάζει πολιτικά τον πρωθυπουργό μετά από κοινωνικές αντιδράσεις και να τον αντικαθιστά δε θα επαναληφθεί στη θητεία του, σαν να διαμήνυε ο Μακρόν.

Και πράγματι οι εξαγγελίες του Φιλίπ έχρηζαν πολιτικής κάλυψης λόγω της επιθετικότητάς τους. Ανήγγειλε, για παράδειγμα, αύξηση στην τιμή των τσιγάρων κατά 43%, από 7 στα 10 ευρώ. Επίσης, πάγωμα των δημοσίων δαπανών για το 2018, κι άλλα μέτρα ώστε το έλλειμμα να παραμείνει κάτω του 3%. Οι ωδές στη δημοσιονομική σταθερότητα δεν απέτρεψαν τον γάλο πρωθυπουργό από την εξαγγελία σημαντικών μειώσεων στην εταιρική φορολογία από το 33% που είναι σήμερα στο 25% μέχρι το 2022, οπότε λήγει η θητεία του σημερινού προέδρου.

Κλειστά ωστόσο κράτησαν τα χαρτιά τους τόσο γάλλος πρόεδρος όσο και ο πρωθυπουργός για τη μητέρα των μαχών που πολύ σύντομα θα κλονίσει τη Γαλλία: την αντιπαράθεση για τις εργασιακές σχέσεις και το ωράριο εργασίας. Ο Μακρόν από την εποχή ακόμη που ήταν σύμβουλος του Ολάντ λοιδορούσε δημοσίως το 35ωρο, παρότι ήξερε ότι είναι κενό γράμμα, χαρακτηρίζοντας τη Γαλλία «Κούβα  χωρίς ήλιο». Τώρα ήρθε η ώρα να κάνει πράξη τις εξαγγελίες του. Τα εργατικά συνδικάτα ήδη έχουν αρχίσει τις προετοιμασίες. Η CGT για παράδειγμα έχει ήδη προαναγγείλει γενική απεργία για τις 12 Σεπτεμβρίου, θέτοντας στο κέντρο των διεκδικήσεών της το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων. Ξεκαθαρίζει έτσι πώς δε θα μείνει αδρανής περιμένοντας από τον Μακρόν την πρώτη κίνηση.

Τα Ηλύσια πεδία από την άλλη ήδη οργανώνουν την πολιτική τους αντεπίθεση. Η εξαγγελία του Μακρόν για μείωση του αριθμού των βουλευτών και των γερουσιαστών κατά ένα τρίτο, μπορεί να χαϊδεύει τα αφτιά των πολιτών που θεωρούν τα δημόσια αξιώματα πηγές θεμιτού και αθέμιτου βιοιπορισμού κατά βάση ανεπάγγελτων, επί της ουσίας όμως δημιουργεί ολιγαρχικά κοινοβουλευτικά σώματα. Όσο λιγότεροι είναι οι βουλευτές τόσο πιο εύκολα ελέγχονται από την οικονομικά κέντρα! Επιπλέον, η εξαγγελία του για αύξηση της αναλογικότητας στις κοινοβουλευτικές εκλογές με μαθηματική βεβαιότητα θα δώσει μεγάλη ώθηση στο Εθνικό Μέτωπο, που σήμερα υπο-εκπροσωπείται με 6 βουλευτές. Το είχε επιχειρήσει και ο Φρανσουά Μιτεράν το 1986 για να το ανακαλέσει ο διάδοχός του Ζακ Σιράκ λίγα χρόνια αργότερα. Το κακό ωστόσο με την άνοδο της Άκρας Δεξιάς, που δε χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει ότι η τάση της στις δημοσκοπήσεις είναι μονής κατεύθυνσης, είχε ήδη συντελεστεί. Γιατί τώρα να είναι διαφορετικά τα αποτελέσματα; Δεν αποκλείεται ωστόσο αυτό ακριβώς να είναι το πολιτικό σχέδιο του Μακρόν: η περαιτέρω άνοδος της Άκρας Δεξιάς ώστε να δημιουργηθεί ένας νέος δικομματισμός που θα έχει στην μια άκρη του φάσματος τη Λε Πεν και στην άλλη τον ίδιο τον Μακρόν, ο οποίος φιλοδοξεί να καλύψει το κενό που δημιουργεί η αργή και βασανιστική …τήξη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, όπως επιβεβαιώθηκε με τη νέα αποχώρηση του Μπενουά Αμόν. Η αναμόρφωση του γαλλικού πολιτικού συστήματος, που είναι ούτως ή άλλως υπό εξέλιξη, σε μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να εξασφαλίσει την μακροημέρευση του Μακρόν καθώς κάθε πέντε χρόνια θα εμφανίζεται ως το μικρότερο κακό και πόλος έλξης του συνταγματικού τόξου. Κι ας αυξάνει ώρες εργασίας και φόρους, ας ελαστικοποιεί τις εργασιακές σχέσεις, κοκ.

Τη δική της βαρύνουσα στήριξη στην υλοποίηση του νεοφιλελεύθερης έμπνευσης σχεδίου του Μακρόν θα προσφέρει η διεκδίκηση ενός αναβαθμισμένου ρόλου της Γαλλίας στο εξωτερικό. Η επίσκεψή του στο Μαλί για δεύτερη φορά από την ημέρα της εκλογής του και η θεαματική του επίσκεψη από ελικόπτερο στο πυρηνικό υποβρύχιο «Ο Τρομερός», θυμίζοντας Πούτιν, υποδηλώνουν το ενδιαφέρον της Γαλλίας να μετατρέψει την Αφρική σε δική της ενδοχώρα και επίσης, το ειδικό βάρος που διαθέτει στην ΕΕ, ως η μοναδική πυρηνική δύναμη μετά την αποχώρηση της Αγγλίας. Κατ’ επέκταση τις πολλές και διαφορετικές αξίες χρήσεις της Γαλλίας στο πλαίσιο της γαλλογερμανικής συμμαχίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα

Μεταξύ της νεοφιλελεύθερης Σκύλλας και της φασιστικής Χάρυβδης η Γαλλία

Με την ελπίδα τα πιο απρόβλεπτα σενάρια να μείνουν στα χαρτιά οδεύουν στις κρίσιμες γαλλικές προεδρικές εκλογές της 23ης Απριλίου τα επιτελεία των βασικών υποψηφίων, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν νίκη στη δεύτερη Κυριακή του νεοφιλελεύθερου Εμανουέλ Μακρόν, που εργαζόταν στην τράπεζα Ρότσιλντ και διετέλεσε σύμβουλος και στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών του Φρανσουά Ολάντ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μέχρι τότε ωστόσο κανείς δεν θα κοιμάται ήσυχος. Οι δημοσκοπήσεις (αν εξακολουθούν να έχουν κάποια σημασία οι μετρήσεις τους) βγάζουν πρώτη την επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, φασίστρια Μαρίν Λεπέν, στις εκλογές της πρώτης Κυριακής με 26%, ενώ για τη δεύτερη Κυριακή τη δείχνουν σταθερά δεύτερη με το ανώτερο ποσοστό στο 45%. Υπό τον όρο φυσικά ότι η συμμετοχή θα κινηθεί σε φυσιολογικά επίπεδα, γύρω στο 65%, οπότε θεωρείται αδύνατο η Λε Πεν να φτάσει τα 15 εκ. ψήφων που χρειάζεται όταν ποτέ στο παρελθόν δεν έχει ξεπεράσει τα 6 εκ.

Ο Μακρόν βλέπει την πλάτη της Λε Πεν την πρώτη Κυριακή με 24%, ενώ τη δεύτερη Κυριακή αναδεικνύεται νικητής με ένα ποσοστό της τάξης του 54%. Μεγαλύτερη ωστόσο σημασία δεν έχουν τα ποσοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων. Έχει για παράδειγμα η μέτρηση που δείχνει την κόρη του Ζαν Μαρί Λε Πεν να διαθέτει το μεγαλύτερο προβάδισμα έναντι του αντιπάλου της, Εμ. Μακρόν, στους νέους ηλικίας 18 ως 24 ετών: 39% έναντι 21%. Ή, η συντριπτική της υπεροχή στους χειρώνακτες εργάτες όπου προηγείται με 49%. Επίσης, στους απόφοιτους λυκείου όπου προπορεύεται με 36% έναντι 15% που κερδίζει ο πρώην τραπεζίτης.

Η μαζική απόρριψη του Μακρόν από τα κοινωνικά στρώματα που πλήρωσαν πρώτα το λογαριασμό της κρίσης εξηγείται (και μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί) εξ αιτίας του πρωταγωνιστικού ρόλου που διαδραμάτισε στην εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Ολάντ. Το όνομά του, για παράδειγμα, φέρει ο νόμος που διεύρυνε το ωράριο λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων, ενώ είναι ηθικός αυτουργός όλων των μέτρων που φιλελευθεροποίησαν την οικονομία έτσι ώστε το 2016 το 86,4%των συνολικών προσλήψεων να είναι προσωρινές θέσεις κι εξ αυτών το 80% να αφορά συμβάσεις διάρκειας μικρότερης του 1 μήνα! Η θαλπωρή που προσέφερε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στην ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του τραπεζίτη Μακρόν εξηγεί επιπλέον τις αιτίες της ελεύθερης πτώσης του, όπως δείχνουν τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά, της τάξης του 13,5%, που συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις ο εκλεκτός των Σοσιαλιστών, Μπενουά Αμόν, αδυνατώντας έστω και να προσεγγίσει τον ιστορικό του αντίπαλο της κεντροδεξιάς και πανταχόθεν βαλλόμενο Φρανσουά Φιγιόν που φαίνεται να συσπειρώνει ακόμη και τώρα το 19,5% των ψηφοφόρων. Κι αφού μάλιστα οι αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του έχουν λάβει μορφή επιδημίας, μετά τις αποκαλύψεις για τις χαριστικές μισθοδοσίες στα μέλη της οικογένειάς του. Σκάνδαλα που επέτειναν στο έπακρο καθιστώντας μη αντιστρεπτή τη φθορά του παραδοσιακού δικομματικού πολιτικού συστήματος.

Το στοίχημα επομένως που ανέλαβε η αστική τάξη της Γαλλίας δίνοντας το χρίσμα στον Μακρόν είναι πολύ υψηλού ρίσκου, δεδομένου ότι ο πρώην υπάλληλος των Ρότσιλντ  στο δεύτερο γύρο εμφανίζει την μικρότερη δυνατή συσπείρωση μεταξύ όσων βρίσκονται στην Αριστερά κι ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά – εργατικά δικαιώματα. Πολύ δικαιολογημένα για παράδειγμα το 45% των ψηφοφόρων του Μελανσόν δε θα ψηφίσει τον Μακρόν τη δεύτερη Κυριακή.

Σε αυτό το πλαίσιο, το κενό μιας Αριστεράς που θα αποκαλύπτει και θα αναδεικνύει το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ φαντάζει όχι απλώς αβυσσαλέο, μα και απειλητικό! Γιατί, σε επίπεδο δημαγωγίας το καλύπτει εδώ και τώρα η ρατσιστική άκρα Δεξιά του Εθνικού Μετώπου μόνο και μόνο για να εκφράσει τα συμφέροντα τμημάτων του γαλλικού κεφαλαίου που συνθλίβονται από τη γερμανική μπότα, χωρίς να μπορεί κανείς να αποκλείσει πως ζητούμενο, τελικά, από την αντι-ΕΕ ρητορεία της Λε Πεν δεν είναι μια καλύτερη συμφωνία προς όφελος των γάλλων τραπεζιτών και βιομηχάνων. Κι έτσι, τα εργατικά συμφέροντα μένουν για μια ακόμη φορά χωρίς εκπροσώπηση…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Πριν στις 12 Μαρτίου 2017