Στον πάγο οι μεταρρυθμίσεις του Μακρόν

 

Επί της ουσίας, το σχέδιο του γάλλου προέδρου για την μεταρρύθμιση της Ευρώπης και δη της ευρωζώνης είχε απορριφθεί πολλές μέρες πριν την επίσκεψή του στο Βερολίνο, ακόμη και πριν την ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο, την Τρίτη 17 Απριλίου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο «πάγος» μπήκε με ένα έγγραφο που κυκλοφόρησε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Δεξιάς στη Γερμανία, βάσει του οποίου απορρίπτονταν η σημαντικότερη θέση του Εμμανουέλ Μακρόν, μαζί με τη δημιουργία κοινού προϋπολογισμού της ευρωζώνης και αρμόδιου υπουργού, που αφορά στην μετεξέλιξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Η κοινοβουλευτική ομάδα της γερμανικής Δεξιάς, που καθόρισε και τη στάση της Άνγκελα Μέρκελ στο πλαίσιο της διμερούς τους συνάντησης, έθεσε δύο όρους που παραπέμπουν το γαλλικό σχέδιο στις ελληνικές καλένδες. Συγκεκριμένα, τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου μέσω της μεταρρύθμισης των ευρωπαϊκών συνθηκών, σε αντίθεση με την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη δημιουργία του στη βάση αποφάσεων πλειοψηφίας από τα 19 κράτη μέλη της ευρωζώνης, κι επίσης τον αυστηρό και συνεχή έλεγχο όλων των διαδικασιών συγκρότησης του ΕΝΤ από τα εθνικά κοινοβούλια. Χριστιανοδημοκράτες και Χριστιανοκοινωνιστές με αυτό τον τρόπο συνέθλιψαν το γαλλικό σχέδιο στις συμπληγάδες 19 κοινοβουλίων που, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, περνούν από …κόσκινο κάθε απόφαση που σχετίζεται με ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις από τη μια και από την άλλη, μιας μεταρρύθμισης που δε θα γίνει μάλλον ποτέ αν ληφθούν όπως πρέπει υπ’ όψη οι πολιτικές δονήσεις που προκαλούν στην Ευρώπη οι τελευταίες εκλογές από την Ουγγαρία και την Ιταλία, μέχρι την ίδια τη Γερμανία. Άλλωστε κι η στάση της γερμανικής Δεξιάς υπαγορεύτηκε από την αλλαγή του πολιτικού κλίματος και την άνοδο της άκρας Δεξιάς που κατήγγειλε ο Μακρόν μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο. CDU και CSU, όταν επικαλέστηκαν τον κίνδυνο μεταφοράς κονδυλίων από τον γερμανικό προϋπολογισμό στις αδύναμες χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης, θυμίζοντας σε όλους ότι το deutschland uber alles προηγήθηκε του Τραμπικού America First, έστειλαν το δικό τους μήνυμα στους δεξιούς γερμανούς ψηφοφόρους, εν όψει των ευρωεκλογών που θα γίνουν τον επόμενο χρόνο, επιχειρώντας να ανακόψουν τη δυναμική της φιλοναζιστικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Να θυμίσουμε ότι στις εκλογές του φθινοπώρου η γερμανική Δεξιά έχασε 1 εκ. ψηφοφόρους προς τους νεοφιλελεύθερους Ελεύθερους Δημοκράτες και την Εναλλακτική.

Το αποτέλεσμα ωστόσο ισοδυναμεί με μια πρόωρη και σοβαρότατη πολιτική ήττα για τον γάλλο πρόεδρο που συνειδητοποίησε, όπως έγραψε η ιστοσελίδα Πολίτικο, πώς «είναι πιο εύκολο να γίνει στα 39 του πρόεδρος στη Γαλλία παρά να μεταρρυθμίσει την Ευρώπη». Εμείς θα προσθέταμε  και …«ερήμην της Γερμανίας». Γιατί το γαλλικό σχέδιο ισοδυναμούσε όχι μόνο με μια φυγή προς τα μπρος αλλά και με μια εκ βάθρων αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών σε ηπειρωτικό επίπεδο.

Φιλοδοξώντας ο Εμμανουέλ Μακρόν να μπει με ανεξίτηλα χρώματα η γαλλική σφραγίδα σε μια ιστορικής σημασίας μεταρρύθμιση της ευρωζώνης απαντούσε στην πίεση της νεοφασίστριας Λε Πεν που ζητά επιστροφή στο γαλλικό έθνος – κράτος ως απάντηση στην καταθλιπτική γερμανική πολιτική κυριαρχία εντός της ΕΕ. Το σχέδιο του Μακρόν ισοδυναμούσε με μια αντεπίθεση της γαλλικής ελίτ που ζητούσε δυαρχία με το Βερολίνο εξασφαλίζοντας έτσι την αναβάθμιση της θέσης της. Η γαλλική αντεπίθεση ήταν και μια απάντηση στο Brexit καθώς υπονοούσε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος για τη διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων από την έξοδο: είναι μια επιθετική μεν, αλλά δημιουργική (χωρίς δηλαδή να συνοδεύεται από απειλές αποχώρησης) διεκδίκηση μεταρρυθμίσεων εντός της ΕΕ. Η δύσκολη θέση του Μακρόν αποδόθηκε ανάγλυφα από τον σχολιαστή των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, Βόλφγκανγκ Μινχάου, στις 15 Απριλίου όταν έγραφε πώς «η Γαλλία τώρα είναι ακριβώς σε εκείνη τη θέση, για την οποία είχε προειδοποιήσει η ηγέτης του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λε Πεν: σε μια νομισματική ένωση στην οποία η φωνή της Γαλλίας μετράει λιγότερο και σε μια γεωπολιτική κατάσταση στην οποία η Αγγλία είναι ο πιο αξιόπιστος γείτονας».

Ο Εμμανουέλ Μακρόν στόχευε επίσης και σε απτά πολιτικά κέρδη μέσα από την ευόδωση του μεταρρυθμιστικού του σχεδίου. Η αποδοχή των προτεινόμενων εκ μέρους του αλλαγών θα έδινε σημαντική ώθηση και στα δικά του πολιτικά του σχέδια για ένα ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα που θα διαπερνούσε το ιστορικό σχίσμα Αριστεράς – Δεξιάς, συνενώνοντας επίσης την ιταλική κεντροαριστερά του Ματέο Ρέντσι, τους ισπανούς Ciudadanos, κ.α. Οι ύμνοι τους προς στο φιλελευθερισμό μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο και οι αιχμές απέναντι στην ξενοφοβική Δεξιά και τον εθνικισμό (βλέπε Πολωνία, Ουγγαρία) θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα πρωτόλειο ιδεολογικό μανιφέστο του υπό σχηματισμό κόμματός του.

Μόνο που άλλες ήταν οι βουλές της Γερμανίας…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Αντιμέτωπος με την κοινωνία ο Μακρόν

Δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, τουλάχιστον εντός της Γαλλίας, τα αλλεπάλληλα ταξίδια του γάλλου προέδρου στο εξωτερικό και η αναβάθμιση του ρόλου του Παρισιού στις διεθνείς συρράξεις, όπως φάνηκε από τις δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας τις προηγούμενες εβδομάδες.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Όλες οι δημοσκοπήσεις, παρά τις διαφορές που εντοπίζονται στα ποσοστά αποδοχής του Εμμανουέλ Μακρόν δείχνουν μια σοβαρή μείωση στα ποσοστά δημοτικότητάς του. Ενδεικτικά, δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από την εταιρεία αναλύσεων Ifop για το εβδομαδιαίο περιοδικό Le Journal Du Dimanche έδειξε τη δημοτικότητά του να υποχωρεί από 52% τον Δεκέμβριο του 2017 (όταν πραγματοποίησε μια συγκυριακή όπως αποδεικνύεται άνοδο) στο 50%, ενώ άλλη δημοσκόπηση από την BVA έδειξε ότι μόνο ένα ποσοστό της τάξης του 47% έχουν καλή άποψη για τον Μακρόν, έναντι 52% πριν λίγες εβδομάδες και 62% τον Μάιο του 2017, όταν ο Μακρόν κέρδισε τις εκλογές έναντι της Λε Πεν.

Αντίθετα με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, όταν και πάλι τα ποσοστά δημοτικότητας των ενοίκων των Ηλυσίων Πεδίων ακολουθούσαν ελεύθερη πτώση σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους, αυτή τη φορά η αποστοίχιση των γάλλων ψηφοφόρων, πριν καν συμπληρωθεί ένας χρόνος από τις εκλογές, είναι αποτέλεσμα των απωλειών που καταγράφουν τα λαϊκά στρώματα εξ αιτίας νόμων που ψηφίστηκαν. Συγκεκριμένα, οι νέοι φόροι που επιβλήθηκαν στους συνταξιούχους και οδήγησαν σε μείωση των συντάξεων θεωρήθηκαν ως βασική αιτία για την αποδοκιμασία προς τον Μακρόν.

Το χειρότερο όμως για τον γάλλο πρόεδρο που υποσχέθηκε να υπερβεί την αντίθεση Δεξιάς – Αριστεράς είναι ότι η δυσαρέσκεια προς το πρόσωπό του και τη πολιτική του το αμέσως επόμενο διάστημα θα ενταθούν. Στην ατζέντα με τα καθήκοντα της επόμενης μέρας για παράδειγμα δεσπόζει μια νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση της σιδηροδρομικής εταιρείας SNCF, που θεωρείται βέβαιο ότι θα προκαλέσει κύμα απεργιών και διαδηλώσεων από τα εργατικά συνδικάτα. Κόκκινο πανί επίσης θεωρείται και η μόνιμη σχεδόν τάση του Μκαρόν να κυβερνάει με προεδρικά διατάγματα. Με αυτόν τον τρόπο (που τείνει να μετατραπεί σε κανόνα σε όλον τον κόσμο) όχι απλά προσπερνάει, αλλά υποβαθμίζει τη Βουλή και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Οι κοινωνικές διαμαρτυρίες εναντίον του Μακρόν οξύνθηκαν επίσης με αφορμή μια τιτάνια προσπάθεια που έγινε με πρωταγωνιστές 1.700 εθελοντές και 300 υπαλλήλους διάφορων δημόσιων και δημοτικών υπηρεσιών που ως στόχο είχε να καταμετρηθούν οι άστεγοι στην Πόλη του Φωτός. Ο αριθμός τους υπολογίστηκε σε 2.952, ενώ 672 άτομα κοιμούνται σε καταλύματα ανάγκης. Παρόλα αυτά ήταν κοινή εκτίμηση όχι μόνο απ’ όσους πήραν μέρος στην προσπάθεια αλλά και από τη δημοτική αρχή του Παρισιού ότι ο πραγματικός αριθμός των αστέγων είναι σημαντικά μεγαλύτερος, καθώς δεν καταμετρήθηκαν όσοι κοιμόντουσαν σε πάρκινγκ, σε εγκαταλελειμμένα κτίρια ή ακόμη και ο ακριβής αριθμός των ατόμων πολυμελών οικογενειών που έμεναν σε μια σκηνή. Αυτή είναι προφανώς η σκοτεινή όψη της Πόλης του Φωτός…

Η υποχώρηση της δημοτικότητας του Μακρόν αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα στην πολιτική σταθερότητα της γηραιάς ηπείρου, όπου όλες οι κυβερνήσεις των μεγάλων κρατών (Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Ισπανία, κ.λπ.) αποδεικνύεται ότι στηρίζονται σε πήλινα πόδια με πολιτικούς αρχηγούς περιορισμένου βεληνεκούς και ημερομηνία λήξης οι οποίοι στηρίζονται σε εφήμερες συμμαχίες…

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Γαλλία: Οι παροχές στους πλούσιους η άλλη όψη των περικοπών στους φτωχούς

Το αφήγημα με το οποίο ενδύεται η επίθεση του κεφαλαίου στους μισθούς θέλει τις «υψηλές» εργατικές αμοιβές να απειλούν τη δημοσιονομική σταθερότητα, δηλαδή να προκαλούν ελλείμματα και να απειλούν το γενικό …καλό. Ή, να αποτελούν εμπόδιο στις νέες επενδύσεις.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Έτσι, η μείωση των μισθών εμφανίζεται ως επιβεβλημένη για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να αναπτυχθεί η οικονομία. «Δεν είναι αυτό που νομίζετε», σα να λένε εν χορώ υπουργοί και ιδεολογικά κέντρα της ελίτ.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η χρονική σύμπτωση καθιστά περιττές τέτοιες δικαιολογίες. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, αφού η νέα κυβέρνηση έκανε σαφές ότι θα μειώσει με κάθε πολιτικό κόστος τις αμοιβές και θα καταργήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις (ειδικά για το μένος εναντίον των συμβάσεων διάβασε εδώ το άρθρο του Γ. Βασσάλου κι ευρύτερα για τα μέτρα του Μακρόν εδώ) Μια μεγαλεπήβολη πρωτοβουλία συγκεκριμένα έπεισε τον καθένα ότι …ναι, είναι αυτό που νομίζουμε: Δηλαδή, η μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα δεν στοχεύει σε τίποτε άλλο παρά να κλείσει τις τρύπες που θα προκαλέσει στα κρατικά ταμεία η μείωση του φόρου στους πλούσιους. Κάπως, σαν οι παροχές τους να είναι οι περικοπές μας…

Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν από το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου. Βάσει εκτιμήσεών του, η υλοποίηση των πρόσφατων εξαγγελιών του Εμμανουέλ Μακρόν για μείωση του υψηλότερου φορολογικού συντελεστή και εισαγωγή ενός οριζόντιου φόρου στα μερίσματα θα σημάνει πώς οι 100 πλουσιότεροι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν ετησίως 582.380 ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο! Διευρύνοντας το δείγμα, οι 1.000 πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας θα επωφεληθούν 172.220 ευρώ ετησίως έκαστη.

Να θυμίσουμε πώς η προεκλογική εξαγγελία του Μακρόν, που του χάρισε το χαρακτηρισμό «πρόεδρος των πλουσίων» περιέγραφε συνολικές φορολογικές μειώσεις της τάξης του 70%. Γίνεται έτσι εμφανές ότι οι συνέπειες στα δημόσια οικονομικά και συγκεκριμένα τη δυνατότητα του κράτους να συνεχίσει να χρηματοδοτεί κοινωνικές παροχές και να χορηγεί μισθούς ακυρώνεται εκ θεμελίων. Σε αυτό το πλαίσιο και μόνο μπορεί να ερμηνευθεί ο επιτακτικός χαρακτήρας με τον οποίο τίθεται το αίτημα της συντριβής των γαλλικών μισθών.

Αν δε, κάποιος αντιτείνει ότι «μήπως και η Γαλλία έχει γενναίες παροχές και μεγάλο δημόσιο τομέα μιας άλλης εποχής», δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις ΗΠΑ∙ εκεί που ξεκίνησε η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση. Η πιο πρόσφατη εξαγγελία του Τραμπ, που ισοδυναμεί με χέρι φιλίας στην αμερικανική ολιγαρχία, αφορά τη μείωση του εταιρικού φόρου από το 35% στο 20%. Είναι μια μείωση τόσο σαρωτική και άνευ προηγουμένου που έχει εξοργίσει ακόμη και το φιλελεύθερο κατεστημένο, που ποτέ δεν έκρυψε τους δεσμούς αίματος τους οποίους διατηρεί με τον επιχειρηματικό κόσμο. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η κούρσα των περικοπών δεν σχετίζεται με κάποιες υποτιθέμενες υψηλές εργατικές αμοιβές και, το σημαντικότερο, ότι δεν έχει τέλος…

Πηγή: Πριν

Μετωπική Μακρόν με τα συνδικάτα

Κάτι καινούργιο αρχίζει να διαμορφώνεται στη Γαλλία των από κάτω. Την Τρίτη, 10 Οκτωβρίου για πρώτη φορά από το 2007 και τα 9 συνδικάτα του δημόσιου τομέα, που εκπροσωπούν 5,4 εκ. δημοσίους υπαλλήλους κάλεσαν τα μέλη τους να απεργήσουν και να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα αντεργατικά μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Από τη μια άκρη ως την άλλη της χώρας που γέννησε το Διαφωτισμό πραγματοποιήθηκαν 130 διαδηλώσεις. Μαθητές έκλεισαν τα σχολεία σε ένδειξη αλληλεγγύης στους καθηγητές τους, το 50% των καθηγητών απέργησε σύμφωνα με τα συνδικάτα (ενώ το υπουργείο δήλωσε πως η συμμετοχή στην απεργία κινήθηκε στο 17%) το ένα τέταρτο των αεροπορικών πτήσεων ακυρώθηκε, κοκ.

Τα σημαντικότερα από τα μέτρα που προωθεί ο Μακρόν περιλαμβάνουν το πάγωμα των μισθών και την απόλυση 120.000 δημοσίων υπαλλήλων την επόμενη πενταετία (με τους πρώτους 1.600 να φεύγουν το 2018), την αύξηση του φόρου στις συντάξεις και τη μείωση των ασφαλιστικών παροχών με την πρώτη ημέρα της απουσίας λόγω ασθενείας να μην καλύπτεται από την ασφάλεια. Το σημαντικότερο ωστόσο αφορά τη δυνατότητα σύναψης ενδοεπιχειρησιακών συμβάσεων που ακυρώνουν ακόμη και θεμελιακές πλευρές του εργατικού δικαίου και των συλλογικών συμβάσεων, όπως το ύψος του μισθού.

Κοινός παρανομαστής των προωθούμενων μέτρων είναι μια βαθιά νεοφιλελεύθερη αντίληψη που υποστηρίζει ότι το υψηλό εργατικό κόστος ευθύνεται για την οικονομική καχεξία της Γαλλίας. Προς επίρρωση αυτού του επιχειρήματος οι χαμηλότεροι ρυθμοί μεγέθυνσης σε σύγκριση με την υπόλοιπη ευρωζώνη που καταγράφει η Γαλλία από το 2013 και μετά και το γεγονός ότι ακόμη δεν έχουν επανέλθει οι ρυθμοί μεγέθυνσης που υπήρχαν πριν την κρίση του 2008.

Ο ισχυρισμός της νέας γαλλικής κυβέρνησης ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία. Το κόστος εργασίας στη Γαλλία, όπως φαίνεται στον Πίνακα 1, έχει μείνει σχεδόν αμετάβλητο από το 2010, αυξήθηκε μόνο κατά 1,12%. Αυτό που συνέβη στη Γαλλία είναι ότι δεν μειώθηκε το κόστος όπως έγινε στα γειτονικά κράτη Ισπανία (κατά 5,22%), Πορτογαλία (9,09%), Ιταλία (1,93%) και Βέλγιο (0,55%), χωρίς όμως κι αυτές οι χώρες να συγκεντρώσουν επενδύσεις. Η μείωση μισθών επομένως μεταφράστηκε σε νέα κέρδη, όχι επενδύσεις!

Επιπλέον, αν ο «υπερτροφικός» δημόσιος τομέας ήταν η αιτία της κρίσης πώς εξηγείται ότι οι τρεις χώρες με τον μεγαλύτερο δημόσιο τομέα, όπως φαίνεται στον Πίνακα 2,  (Νορβηγία, Δανία και Σουηδία), που …εντελώς συμπτωματικά κι οι 3 είναι εκτός ευρώ, διαβάζουν για την κρίση μόνο από τις σελίδες των Διεθνών; Ενώ, με βάση την εμπειρία μας ξέρουμε ότι η μείωση του προσωπικού δε σημαίνει και μείωση δαπανών καθώς πάντα συνοδεύεται από αναθέσεις έργων σε εξωτερικούς συνεργάτες και βουνά συμβάσεων με ιδιώτες. Ποιο επομένως το όφελος του προϋπολογισμού;

Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς διακυβεύεται στη Γαλλία απευθυνθήκαμε στον Τομά Αλάμ (@thomas__alam) καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Λιλ 2 και δραστήριο συνδικαλιστή στο συνδικάτο SNESUP-FSU.

Πόσο βάση έχει η κριτική του πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ εναντίον του «υπερμεγέθους» δημόσιου τομέα, ρωτήσαμε το συνομιλητή μας. «Πιστεύω ότι ο δημόσιος τομέας πάντα είναι υπερβολικά μεγάλος για μια κυβέρνηση που προωθεί την ατζέντα του ιδιωτικού τομέα. Τα τύμπανα πολέμου αρχίζουν πάντα με μια σύγκριση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας όπου η αναλογία είναι 60 δημόσιοι υπάλληλοι ανά 1.000 κατοίκους. Ωστόσο, με 90 δημόσιους υπαλλήλους ανά 1.000 κατοίκους η έκταση του γαλλικού κράτους είναι ίδια με της Αγγλίας και πολύ μικρότερη από της Σουηδίας (160/1.000 κατοίκους). Το ερώτημα εστιάζεται στο τι είναι πιο αποτελεσματικό και τι αυξάνει την αξία των χρημάτων που δαπανούμε (value for money): ένας δημόσιος τομέας με αφοσιωμένους υπαλλήλους που δεν κοιτούν την ώρα που θα σχολάσουν επειδή νιώθουν ηθική ανταμοιβή ή ένας ιδιωτικός τομέας όπου διοικούν οι μέτοχοι και το κέρδος σε βάρος της ποιότητας των υπηρεσιών και των συνθηκών εργασίας των υπαλλήλων; Παραβλέπουν επίσης ότι από τη δεκαετία του ’80 η αγοραστική δύναμη των μισθών έχει μειωθεί κατά 20%. Αρκετά λοιπόν! Γι’ αυτό απεργήσαμε!»

Δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που βλέπουμε τους Γάλλους στο δρόμο, παλεύοντας να θωρακίσουν τα εργατικά τους δικαιώματα: «Τα μέτρα για τις εργασιακές σχέσεις που προωθεί τώρα η κυβέρνηση είναι συνέχεια των προσπαθειών που σημειώθηκαν επί προεδρίας Ολάντ, με υπουργό Εργασίας τότε την Ελ Κόμρι. Να μην ξεχνάει ωστόσο ότι και τότε οι νέοι ήταν επί μήνες στο δρόμο, ενώ το 60% των πολιτών σύμφωνα με δημοσκοπήσεις απέρριπτε τις προτάσεις».

Η κυβέρνηση παρόλα αυτά γιατί επιμένει ότι το εργατικό κόστος στην Γαλλία είναι τόσο υψηλό που αποθαρρύνει τις επενδύσεις, ρωτήσαμε τον γάλλο καθηγητή. «Αυτά τα επιχειρήματα έχουν ηλικία τουλάχιστον 30 ετών και τα ακούγαμε από το σύνδεσμο γαλλικών βιομηχανιών, το CNPF. Έρευνα ωστόσο της γαλλικής στατιστικής υπηρεσίας μεταξύ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2017, έδειξε ότι τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι η έλλειψη επενδύσεων και κατανάλωσης. Όχι οι εργασιακές σχέσεις! Οι εταιρείες που συμμετέχουν στο χρηματιστηριακό δείκτη CAC40 τα πηγαίνουν περίφημα όπως δείχνει το μέρισμα – ρεκόρ ύψους 50 δισ. ευρώ που διένειμαν το πρώτο εξάμηνο του 2017. Επομένως, έχουμε απέναντι μας μια πολιτική πανευρωπαϊκών διαστάσεων που υποστηρίζει την πλευρά της προσφοράς και χρησιμοποιεί την εργατική νομοθεσία για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και τις συμβάσεις για να αντικαθιστούν τους νόμους. Τα δύο τρίτα των πολιτών όμως είναι ενάντια σε αυτά τα μέτρα».

Πηγή: Νέα Σελίδα

Μπρα ντε φερ για το θρόνο του Σίτι με έπαθλο περισσότερη απελευθέρωση

Καλλιστεία δεν είναι σίγουρο αν μπορούν να χαρακτηριστούν, όπως συχνά περιγράφονται στον ευρωπαϊκό Τύπο, σκληρός πλειοδοτικός διαγωνισμός όμως είναι με βεβαιότητα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κι αυτό γιατί το έπαθλο σε περίπτωση που ευοδωθεί η προσπάθεια την οποία καταβάλουν τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά κέντρα της ΕΕ να πείσουν τις διοικήσεις των τραπεζών που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν από το Σίτι του Λονδίνου ότι αποτελούν τη βέλτιστη επιλογή είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο αρχικά φαινόταν. Στην κούρσα που επισήμως ξεκίνησε μετά το ιστορικής σημασίας βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, που για πρώτη φορά από την ίδρυση της ΕΕ αποφάσισε τη συρρίκνωσή της, στέκονται μέχρι στιγμής πέντε πόλεις – χρηματοοικονομικοί κόμβοι που κάλλιστα μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες: Τα φαβορί (Παρίσι, Φρανκφούρτη) και τα αουτσάιντερ (Δουβλίνο, Άμστερνταμ και Λουξεμβούργο).
Το γενικό περίγραμμα του διακυβεύματος το καθόρισε πολύ έγκαιρα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όταν σε ανακοίνωσή της τόνισε πώς δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί ταχυδρομικές θυρίδες που θα διοικούνται με τηλεχειριστήριο από το Σίτι προκειμένου να φέρουν σε πέρας τις τραπεζικές εργασίες που πρέπει να διεκπεραιωθούν στο έδαφος της ΕΕ. Αυτό σημαίνει δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, στις οποίες πρέπει να συμπεριλάβουμε και μια στεφάνη υποστηρικτικών επιχειρήσεων (νομικές, πληροφορικής, κ.α.). Και για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα των μεγεθών η συζήτηση αφορά 5.500 χρηματοπιστωτικές εταιρείες που θα χάσουν τα δικαιώματα να εκτελούν εργασίες από το Λονδίνο, μεταξύ των οποίων 40 διεθνούς βεληνεκούς τράπεζες. Η Ντόιτσε Μπανκ μόνο αναμένεται να μετακινήσει 4.000 θέσεις εργασίας από το Λονδίνο, από ένα σύνολο 9.000 απασχολουμένων που διαθέτει στη βρετανική πρωτεύουσα. Κι η Γκόλντμαν Σακς επίσης θα μειώσει στο μισό το προσωπικό της στο Λονδίνο μετακινώντας 1.000 θέσεις εργασίας. Κι ο δύο τράπεζες μάλιστα μέχρι στιγμής συγκαταλέγονται σε όσες έχουν επιλέξει που θα μεταφέρουν το σημαντικότερο τουλάχιστον τμήμα των προς μετακίνηση εργασιών τους μέχρι τον Μάρτιο του 2013 οπότε και αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί η αποχώρηση της Αγγλίας από την ΕΕ.
Οι ευκαιρίες που προσφέρει στις πόλεις που ερίζουν η εγκατάσταση των τραπεζών μετά την αποχώρησή τους από το Λονδίνο φάνηκε πολύ καθαρά στις 7 Ιουλίου όταν ο γάλλος πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ επέλεξε τον τραπεζικό τομέα ως το πρώτο θέατρο πολέμου απ΄ όπου θα ξεκινήσει η μάχη για τα εργασιακά δικαιώματα. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε πώς …μόνο και μόνο για να βγει νικητής το Παρίσι στον υπό εξέλιξη (μειοδοτικό για τα εργασιακά δικαιώματα) διαγωνισμό προτίθεται να καταργήσει τον ανώτερο φορολογικό συντελεστή που αντιστοιχούσε στο ψηλότερο κλιμάκιο αμοιβών, να ελαστικοποιήσει τις εργασιακές σχέσεις στον τραπεζικό τομέα, να ακυρώσει μια προγραμματισμένη επέκταση του φόρου στις αγοραπωλησίες μετοχών κι επίσης, να ψηφίσει μια ευνοϊκή για τα διευθυντικά στελέχη εξαίρεση των μπόνους τους από δικαστικές διαμάχες. Η έδρα των τραπεζών επομένως αναδεικνύεται σε μια πολύ καλή αφορμή, απ’ αυτές που ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν πρέπει να επινοούνται, ώστε να επιταχυνθεί η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας. Γιατί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Σίτι λειτουργούσε σαν μαγνήτης για τις πιο διαφορετικές χρηματοπιστωτικές εταιρείες επί δεκαετίες λόγω των όρων επιχειρηματική δραστηριότητας που προσέφερε: δηλαδή ανυπαρξία οποιουδήποτε ρυθμιστικού εμποδίου ή …η χαρά το νεοφιλελεύθερου. Μάλιστα, η απορρύθμιση δεν αφορούσε μόνο τις εργασιακές σχέσεις αλλά και την ευρύτερη αγορά. Αυτό ακριβώς είναι το γέρας του διαγωνισμού ομορφιάς που διεξάγεται μεταξύ των 2 + 3 πόλεων.
Η Φρανκφούρτη αν κάτι έχει να επιδείξει είναι την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του νεοπαγούς Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού που επιτηρεί τις τράπεζες. Η αδυναμία της ωστόσο έγκειται στα μεγέθη της πόλης, δεδομένου ότι η Φρανκφούρτη έχει πληθυσμό μικρότερο των 800.000 κατοίκων και τα τραπεζικά στελέχη όσο κι αν φημίζονται ότι η έκλυτη ζωή τους ξεκινάει και τελειώνει με το ωράριο εργασίας, είναι άλλο να μην απολαμβάνουν τις δυνατότητες που προσφέρει ένα μεγάλο αστικό κέντρο κι άλλο αυτές εξ ορισμού να μην υφίστανται… Τα πλήρως συγκρίσιμα με του Σίτι μεγέθη είναι το ισχυρότερο πλεονέκτημα της γαλλικής πρωτεύουσας. Το Δουβλίνο προσέρχεται στο διαγωνισμό με πιο δυνατό ατού την αγγλική γλώσσα. Το Άμστερνταμ επιδεικνύοντας το βιογραφικό του, ως έδρα μεγάλων τραπεζών, και η πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου με την εξειδίκευση που έχει ήδη αναπτύξει στις πιο εκλεπτυσμένες και περίπλοκες χρηματοπιστωτικές αγορές (ιδιωτικών κεφαλαίων, διασυνοριακές δραστηριότητες, χρηματοπιστωτική τεχνολογία, κ.α.). Το μειονέκτημα των μικροσκοπικών μεγεθών του Λουξεμβούργου αντισταθμίζεται με την παντελή απουσία πολιτικού ρίσκου, δεδομένης της σταθερότητας που το διακρίνει.
Σύντομα θα μάθουμε το φιναλίστ ξέροντας ότι πρόκειται για μια επιλογή δίκοπο μαχαίρι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα