Αμερικανικό σχέδιο ανατροπής του Μαδούρο από την προεδρία

Στην υιοθέτηση των θέσεων της δεξιάς αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας για διεξαγωγή πρόωρων εκλογών προχώρησε το Ευρωκοινοβούλιο την Πέμπτη 27 Απριλίου 2017 αποδεχόμενο ψήφισμα που καλεί τη χώρα να αποκαταστήσει την …τάξη. Με ψήφους 450 υπέρ, 35 κατά και 100 αποχές υιοθετήθηκε απόφαση που μεταξύ πολλών άλλων καλεί την κυβέρνηση να παρουσιάσει εκλογικό χρονοδιάγραμμα (εδώ το πλήρες κείμενο της απόφασης).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με αυτό τον τρόπο οι Βρυξέλλες συμπαρατάσσονται με την μαφιόζικη αντιπολίτευση που ζητά την επίσπευση των προεδρικών εκλογών οι οποίες κανονικά  θα διεξαχθούν το 2019, οπότε τελειώνει η θητεία του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο και επίσης την επίσπευση της εφαρμογής μιας θεραπείας σοκ στο όνομα της αντιμετώπισης του οικονομικού εκτροχιασμού. Στο στόχαστρο φυσικά θα είναι οι κοινωνικές κατακτήσεις. Αυτές που υπερασπίζονται όσοι διαδηλώνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες υπέρ της κυβέρνησης.

Η ΕΕ δεν είναι μόνη της στην προσπάθεια ανατροπής της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Βενεζουέλας, που συνεχίζει το έργο της μπολιβαριανής επανάστασης, όπως ξεκίνησε πριν 18 χρόνια. Για την ακρίβεια οι Ευρωπαίοι ακολουθούν το δρόμο που άνοιξε η Ουάσινγκτον παλεύοντας ακόμη και τώρα να ανατρέψουν πραξικοπηματικά τον Μαδούρο. Για να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο αξιοποιούν τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Βενεζουέλα εξ αιτίας της πτώσης των τιμών του πετρελαίου και του καλπάζοντος πληθωρισμού. Προβλήματα που όσο κι αν είναι υπαρκτά δεν μειώνουν το ασύλληπτο για την ιστορίας της χώρας κοινωνικό έργο της κυβέρνησης προς τα πιο λαϊκά στρώματα. Μόνο την τετραετία που βρίσκεται ο Μαδούρο στο Μιραφλόρες η επέκταση της δωρεάν κάλυψης υγείας άγγιξε το 60% του πληθυσμού, μέχρι τον Ιανουάριο του 2017 παραδόθηκαν 1,4 εκ. κατοικίες είτε δωρεάν ή με συμβολικό τίμημα σε φτωχές οικογένειες, δόθηκαν 4,8 εκ. ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε μαθητές και εγκρίθηκαν προγράμματα πολλών εκατομμυρίων για δωρεάν μετακίνηση, μουσική, τέχνη, πολιτισμό και αθλητισμό. Δεν είναι επομένως καθόλου τυχαίο που οι διαδηλωτές ξεσπούν την «οργή» τους σε καταστήματα διανομής δωρεάν τροφίμων, σε κέντρα υγείας και δημόσια μέσα μεταφοράς. Ταξικό είναι το μίσος τους…

Το σχέδιο ανατροπής του Μαδούρο, σε συνέχεια της πραξικοπηματικής κοινοβουλευτικής ανατροπής της Ντίλμα Ρουσέφ στη Βραζιλία, παρουσιάστηκε κι επίσημα από το αμερικανικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων στις 2 Μαρτίου στο πλαίσιο του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, που είναι τυφλό όργανο της Ουάσινγκτον. Σε τέτοιο βαθμό ώστε το Καράκας ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον οργανισμό ως μια μορφή καταγγελίας των αλλεπάλληλων παρεμβάσεών του στα εσωτερικά της Βενεζουέλας. Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων αποτελεί δεξαμενή σκέψης η οποία χρηματοδοτείται από αμερικανικές πολυεθνικές οι οποίες έχουν συμφέροντα από την αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Για παράδειγμα τη Citigroup, που έχει μπλοκάρει τους λογαριασμούς της κεντρικής τράπεζας της Βενεζουέλας, τις πετρελαϊκές Chevron και Exxon, κ.α. (Εδώ η λίστα χρηματοδοτών του Συμβουλίου που πιέζει για την ανατροπή του Μαδούρο).

Ένα μαύρο μέτωπο που κολυμπάει στο χρήμα…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν 

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ η Βενεζουέλα

madΟρισμένες συμπτώσεις δεν περνούν απαρατήρητες! Ουκ ολίγες φορές για να τονώσει τα αριστερά αντανακλαστικά η κυβέρνηση Τσίπρα και να συγκαλύψει τις σχέσεις που έχει δημιουργήσει με την αστική τάξη, αποτελώντας το βασικό κόμμα υλοποίησης της γραμμής των Μνημονίων, επικαλείται την αμφισβήτηση που δέχονται οι αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

«Πιέζεται ο Μαδούρο, πιέζεται ο Τσίπρας, άρα ο Τσίπρας είναι Μαδούρο» υπονοούν τα στελέχη της κυβέρνησης που πιστεύουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους οι οποίοι ξεχνούν τη θέρμη και την ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση Τσίπρα ιδιωτικοποίησε λιμάνια, αεροδρόμια, Ελληνικό κι εσχάτως τον ΑΔΜΗΕ, μείωσε συντάξεις κι επίσης, εξ ίσου σημαντικό, σφιχταγκαλιάστηκε με τον ιμπεριαλισμό προωθώντας ενεργά τα σχέδια ΗΠΑ και Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο. Ο ενθουσιασμός με τον οποίο έγινε δεκτή η επικείμενη επίσκεψη του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα είναι δηλωτική της πλήρους υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στα σχέδια του αμερικάνικου παράγοντα, που δρομολογήθηκε πολύ πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Το πρωτοσέλιδο ντροπής της Αυγής την Τρίτη 26 Οκτωβρίου («Ο πρόεδρος των ΗΠΑ στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου – Στήριξη Ομπάμα») θα είναι για πολλά χρόνια σύμβολο δουλοφροσύνης και υποτέλειας του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια μέρα ωστόσο που ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε στα …τέσσερα για χάρη του Ομπάμα (αυτή τη φορά) ο Μαδούρο αποδείκνυε τον βαθιά ριζοσπαστικό και αριστερό χαρακτήρα της κυβέρνησης του δεχόμενος (για πολλοστή φορά) τα βέλη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ποιος είπε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν ξέρει να ανταμείβει τους φίλους (του ΣΥΡΙΖΑ) και να τιμωρεί τους εχθρούς (την κυβέρνηση της Βενεζουέλας);

Αφορμή για την ανακοίνωση με την οποία το αμερικάνικο υπουργείο Εξωτερικών στηλίτευε το Καράκας στάθηκε η απόφαση της βενεζολάνικης δικαιοσύνης να απορρίψει το αίτημα διεξαγωγής δημοψηφίσματος για καθαίρεση του προέδρου Μαδούρο. Το αίτημα απορρίφθηκε όταν αποκαλύφθηκε πως μεταξύ όσων είχαν υπογράψει (1.957.779) για να ενεργοποιηθεί η συγκεκριμένη πολύ προοδευτική διάταξη του βενεζολάνικου συντάγματος που ψηφίστηκε το 1999, υπήρχαν 11.000 που είχαν εγκαταλείψει καιρό τώρα τον μάταιο ετούτο κόσμο, 3.000 ανήλικοι και 1.333 ανύπαρκτοι αριθμοί δελτίων ταυτότητας. Η αποτυχία με την οποία στέφθηκε η προσπάθεια συγκέντρωσης υπογραφών πιστοποιείται επίσης από τον διχασμό της αντιπολίτευσης καθώς το 60% των βουλευτών – αντιπάλων του Μαδούρο δεν υπέγραψαν καν, αρνούμενοι τη στρατηγικής της έντασης!

Μετά από αυτή τη «θεσμική» ήττα η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας επιστρέφει στο πεδίο που γνωρίζει καλύτερα να κερδίζει: σε μια καθημερινή μάχη φθοράς ενάντια στην αριστερή κυβέρνηση, αξιοποιώντας σε αυτή την κατεύθυνση παρακρατικές συμμορίες, ναρκέμπορους, οργανωμένο έγκλημα κι επίσης ύποπτες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις χρηματοδοτούμενες από την Ουάσινγκτον που ανέκαθεν αποτελούσαν το συνδετικό κρίκο μεταξύ ντόπιας αντιπολίτευσης και ιμπεριαλισμού. Έτσι θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν στη Βενεζουέλα το πραξικόπημα που επέβαλαν στη Βραζιλία ανατρέποντας τον Αύγουστο την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ, αποδεικνύοντας ότι απέναντι σε μη φιλικά καθεστώτα αν κάτι ασκούν είναι πολιτική πυγμής. Και για τους δούλους…φιλικές επισκέψεις στήριξης και επιβράβευσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Πριν στις 29 Οκτωβρίου 2016

Βενεζουέλα: Στην αντεπίθεση η κυβέρνηση του Μαδούρο

madΤην τακτική του παρατεταμένου πολέμου φθοράς φαίνεται να επιλέγει η δεξιά αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα μετά την αποτυχία της διαδήλωσης που διοργάνωσε στο Καράκας την 1η Σεπτεμβρίου. Επί εβδομάδες η συγκέντρωση στην πρωτεύουσα, υπό το πλήρες συμβολισμών κάλεσμα «Παίρνουμε το Καράκας» και με επίσημο αίτημα τη διοργάνωση δημοψηφίσματος για την καθαίρεση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, που εξελέγη το 2013, παρουσιαζόταν ως η μέρα παραίτησης της αριστερής κυβέρνησης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εξέλιξη δεν δικαίωσε τους διοργανωτές της, που βιάζονται να προλάβουν την ημερομηνία της 10ης Ιανουαρίου γιατί τυχόν δημοψήφισμα που θα γίνει μετά απ’ αυτή την ημερομηνία δεν επιβάλει την άμεση παύση καθηκόντων στον σημερινό πρόεδρο, καθώς η συμμετοχή του κόσμου υπολειπόταν σημαντικά των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί. Στη (σχετική) αποτυχία της συνέβαλε η κυβερνητική αντεπίθεση που εκδηλώθηκε με τρεις τρόπους: Διοργανώνοντας συγκέντρωση των οπαδών της την ίδια μέρα, συλλαμβάνοντας στελέχη της αντιπολίτευσης που στο σπίτι τους είχαν εκρηκτικά για την προετοιμασία δολιοφθορών και θυμίζοντας το προηγούμενο της 11ης Απριλίου 2002 όταν και πάλι ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ανέτρεψε τον Τσάβες, ο οποίος επανήλθε στην εξουσία μετά τη λαϊκή κινητοποίηση.

Και τώρα η Ουάσινγκτον επέλεξε να μην κρύψει την ανοιχτή της στήριξη στα στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως έκανε δια στόματος του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζον Κίρμπι. Το μένος των ΗΠΑ κατά της αριστερής κυβέρνησης της Βενεζουέλας έφτασε σε νέα ύψη την εβδομάδα που πέρασε με αφορμή την απόφαση του Καράκας να ανακαλέσει τον πρέσβη του από τη Βραζιλία, δείχνοντας έτσι την αποδοκιμασία του στο συνταγματικό πραξικόπημα με το οποίο Αμερικάνοι και Βραζιλιάνικη ολιγαρχία καθαίρεσαν την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ.

Στη Βενεζουέλα η αντιπολίτευση (που αποτελεί ένα πολύ τυπικό λατινοαμερικάνικο κράμα μαφιόζων προερχόμενων από το οργανωμένο έγκλημα και πρακτόρων αδρά χρηματοδοτούμενων από τις ΗΠΑ) ποντάρει στην κοινωνική κρίση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η καταβύθιση των τιμών του πετρελαίου έχει κάνει τη ζωή των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων πιο δύσκολη. Μάρτυρες οι ελλείψεις βασικών προϊόντων (μικρότερης έκτασης απ’ αυτές που προβάλλει ο δυτικός Τύπος, αλλά υπαρκτές), η ύφεση που αναμένεται να φτάσει το 11% και ο καλπάζων πληθωρισμός που αγγίζει το 500%. Αυτό που δεν λέγεται όμως είναι ότι αν τυχόν και πάρουν την εξουσία οι πράκτορες των Αμερικανών τότε θα επιβληθούν τόσο βάρβαρα προγράμματα λιτότητας που μπροστά τους οι θεραπείες – σοκ της δεκαετίας του ’80 θα μοιάζουν με (ημερήσια) βόλτα στο πάρκο της Βουλόνης. Τα μέτρα που θα επιβάλλουν οι μαφιόζοι της αντιπολίτευσης θα είναι περικοπή των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας και αθρόες ιδιωτικοποιήσεις (με την κρατική εταιρεία πετρελαίου PDVSA πρώτη απ’ όλες) που θα ακυρώσουν μονομιάς όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις που πέτυχε ο Τσαβισμός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 4 Σεπτεμβρίου 2016

Βενεζουέλα: Με αμερικάνικα εργαλεία το πριόνισμα του Μαδούρο (Επίκαιρα 24-30/4/2014)

d202nicols-maduro-venezuela-2Έχει χαρακτηριστεί κι ως “Μακιαβέλι της μη βίας” ή “Κλαούσεβιτς του μη βίαιου πολέμου”. Πολιτικός επιστήμονας, με διδακτορικό από την Οξφόρδη και πολύμηνη φυλάκιση λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην υποχρεωτική στράτευση κατά τον πόλεμο της Κορέας (1953-1954), φέρει όλες εκείνες τις περγαμηνές που του επιτρέπουν να έχει λόγο ακόμη και για τα πιο σύγχρονα κινήματα. Οι οδηγίες του, που περιέχονται στο βιβλίο του Από την Δικτατορία στην Δημοκρατία, αποτέλεσαν την Βίβλο των εξεγερμένων στις Βαλτικές Δημοκρατίες κατά την απόσχισή τους από την Σοβιετική Ένωση το 1991, στην Γεωργία, στην Σερβία ενάντια στον Μιλόσεβιτς από το κίνημα Ότπορ (που ενισχύθηκε με κάθε δυνατό τρόπο από τον Γιώργο Παπανδρέου όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών), στο Ιράν το 2009 και στην Βιρμανία πιο πρόσφατα. Ο Τζιν Σαρπ (GeneSharp) που επινόησε τον όρο “μαλακά πραξικοπήματα” χρησιμοποιεί ως όχημα προώθησής των βελούδινων επαναστάσεων του το ίδρυμα Άλμπερτ Αϊνστάιν, στην ιστοσελίδα του οποίου είναι αναρτημένα και έτοιμα για κατέβασμα όλα τα βιβλία του Σαρπ, σε 16 μάλιστα διαφορετικές γλώσσες (πατήστε εδώ). Το συγκεκριμένο ίδρυμα έχει χαρακτηριστεί και δημόσια από τον γάλο μαρξιστή διανοούμενο Τιερύ Μεϊσάν ότι προωθεί την ατζέντα της CIA υποκινώντας στην ανατροπή μη αρεστών στην Ουάσινγκτον κυβερνήσεων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι “οδηγίες προς εξεγερμένους” του Τζιν Σαρπ περιλαμβάνουν στην πιο λεπτομερή τους εκδοχή 108 βήματα. Σε αδρές γραμμές ο “τσελεμεντές του πράκτορα της CIA” (κατ’ αντιστοιχία με τον Τσελεμεντέ του αναρχικού, του Γουίλιαμ Πάουελ που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1971 και στην Ελλάδα μετέπειτα) μπορεί να διακριθεί σε πέντε κεφάλαια. Στο πρώτο δεσπόζει η δημοσίευση πληροφοριών, δημοσιευμάτων και δημοσκοπήσεων για γενική δυσφορία απέναντι στην κυβέρνηση. Στο δεύτερο στάδιο ξεχωρίζει η προσπάθεια απονομιμοποίησης της κυβέρνησης, μέσω εκστρατειών για την ελευθερία του Τύπου και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το τρίτο βήμα είναι το πιο αποφασιστικό και περιλαμβάνει το κάλεσμα στον δρόμο με επίμονες, ακόμη και καθημερινές, κινητοποιήσεις ακόμη και καταλήψεις δημόσιων κτιρίων. Στο τέταρτο στάδιο κυριαρχεί ο συνδυασμός των διάφορων μορφών αγώνα με κατ’ αρχήν ζητούμενο όμως την δημιουργία κλίματος ακυβερνησίας και τις εκκλήσεις σε διεθνείς οργανισμούς για παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Στο τελευταίο στάδιο ξεχωρίζει η θεσμική παράλυση και το ρήγμα στους κρατικούς θεσμούς, η έκκληση για παραίτηση του προέδρου της χώρας και η προετοιμασία για παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο.

Η κατσαρόλα επανέρχεται

Κι αν, τέλος πάντων, όλα τα παραπάνω (θεωρητική γενίκευση του “κινήματος της κατσαρόλας” που χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά ενάντια στην κυβέρνηση του Αλιέντε στην Χιλή για να προετοιμάσει την έλευση της χούντας του Πινοτσέτ και στον αντίποδα γνήσιων αντινεοφιλελεύθερων κινημάτων όπως των αγώνων ενάντια στα Μνημόνια στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο ή του κινήματος Occupy Wall Street στις ΗΠΑ) φαίνονται υπερβολικά θεωρητικά, τότε αρκεί μια ματιά στην Ουκρανία. Ή, σε ό,τι συμβαίνει στην Βενεζουέλα από τον Φεβρουάριο ως τώρα…

Από την εμφάνιση του Τσαβισμού μέχρι πέρυσι, όταν ο Νικολάς Μαδούρο κέρδισε τις πρόωρες εκλογές που ακολούθησαν τον πρόωρο θάνατο του Ούγκο Τσάβες, το κίνημα της Μπολιβαριανής επανάστασης έχει κερδίσει τις 19 από τις 18 εκλογές αναμετρήσεις. Στις πιο πρόσφατες, δημοτικές εκλογές, τον Δεκέμβριο του 2013, το κόμμα του Μαδούρο, Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα, κέρδισε τους 255 από τους 337 δήμους της χώρας. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ, ως παρατηρητής των περυσινών εκλογών, χαρακτήρισε το εκλογικό σύστημα της Βενεζουέλας ως “το τελειότερο, ή ένα από τελειότερα στον κόσμο”. Αλλεπάλληλες επαναληπτικές καταμετρήσεις των αποτελεσμάτων σε τυχαία εκλογικά τμήματα δεν έδειξαν ούτε ένα “λάθος”. Παρόλα αυτά έγκυρα, υποτίθεται, διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δεν παύουν να χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας ως δικτατορία, ενώ ο βρετανικός Γκάρντιαν δεν έχει κανένα ενδοιασμό να δημοσιεύει βίντεο που βρίθουν από ανακρίβειες και χοντροειδή ψέμματα ή φωτογραφίες αστυνομικής βίας που προέρχονται από την Αίγυπτο ή την Ελλάδα! Όλα αυτά την ίδια ώρα που αποκρύπτουν ουσιώδεις πληροφορίες για την ταυτότητα των διαδηλώσεων και το προφίλ των ηγετών της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα, την αθρόα χρηματοδότησή τους από τις ΗΠΑ. Κάθε χρόνο η κυβέρνηση του Ομπάμα δίνει 5 εκ. δολ. σε διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Βενεζουέλα, ενώ αυτές τις μέρες εκκρεμεί στο Κογκρέσο η ψήφιση νόμου για την χορήγηση 15 εκ. δολ. σε οργανώσεις που μάχονται για την προώθηση της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα για τις αμερικανοκίνητες δικτατορίες νέας κοπής στην Ονδούρα (2009) και την Παραγουάη (2012) τηρείται σιγή ιχθύος. Η σημασία της αποτροπής της επέκτασης του Τσαβισμού δικαιολογεί, όπως φαίνεται, την ανατροπή εκλεγμένων κυβερνήσεων… Λέξη επίσης δεν γράφεται στα έγκριτα, υποτίθεται, Μέσα για το βιογραφικό των ηγετών της αντιπολίτευσης. Ο Λόπεζ για παράδειγμα πρωτοστάτησε στο πραξικόπημα του 2002 εναντίον του Τσάβες. Κι αν ήταν εκτός φυλακής, μέχρι πριν ένα μήνα, το οφείλει στον Τσάβες που το 2007 ανακοίνωσε την αμνήστευση όλων των επίδοξων χουντικών. Πρωταγωνιστικό επίσης ρόλο στα επεισόδια διαδραματίζουν σεσημασμένοι μεγαλέμποροι ναρκωτικών που η φωτογραφία τους βρίσκεται στις λίστες καταζητούμενων της Ίντερπολ. Και για τα ίδια τα επεισόδια όμως απουσιάζουν οι λεπτομέρειες. Γιατί τότε θα έπρεπε να γραφτεί για τους ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούν εν ψυχρώ πισώπλατα διαδηλωτές και αστυνόμους ή πως η σημαντικότερη μορφή πάλης είναι το κάψιμο κάθε τι δημόσιου που τυχαίνει να βρίσκεται στο δρόμο των διαδηλωτών: Από λεωφορεία και νοσοκομεία μέχρι πανεπιστήμια, δημόσια κτίρια και δημοτικές τηλεοράσεις. Πρόκειται, σύμφωνα με τους διαδηλωτές, όχι για την κορυφή του παγόβουνου πίσω από την μείωση της φτώχειας από το 49% το 1998 στο 25% το 2012 και της ακραίας φτώχειας από το 21% στο 6% την ίδια περίοδο, αλλά για σύμβολα του Σταλινισμού και της Καστροποίησης ή Κουβανοποίησης της χώρας. Μιας χώρας που, όπως παντού αλλού στην Λατινική Αμερική, ποτέ δεν γνώρισε την “σοσιαλμανία” ακόμη και της Δεξιάς όπως συνέβη στην Δυτική Ευρώπη, και ακόμη και σήμερα τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης με την υψηλότερη θεαματικότητα/ακροαματικότητα εξακολουθούν να ανήκουν σε ιδιώτες – ολιγάρχες. Απουσιάζει επίσης η παραμικρή αναφορά για την “γεωγραφία” των διαδηλώσεων, που κατά βάση αφορούν μπλόκα σε δρόμους, και εντοπίζονται στις πιο πλούσιες συνοικίες του Καράκας, όπως το Τσακάο. Είναι σα να διαδηλώνει στην Ελλάδα η Πολιτεία και το Κολωνάκι… Οι άλλες, οι φτωχές συνοικίες στα ανατολικά του Καράκας (Κάτια, Προπάρτια, 23 δε Ενέρο, Λος Εουκάλιτος, Σαν Χουάν, κλπ.) απολαμβάνουν τα ευεργετήματα της Μπολιβαριανής επανάστασης: μόνο για φέτος 100 νέα δημοτικά σχολεία, δεκάδες χιλιάδες δωρεάν προσωπικοί υπολογιστές σε μαθητές και άλλα πολλά, σύμβολα κι αυτά προφανώς της “σταλινοποίησης” της χώρας…

Διάλογος με την αντιπολίτευση

Παρόλα τα παραπάνω, παρά δηλαδή την δεδομένη υποστήριξη του Τσαβισμού από την πλειοψηφία των Βενεζολάνων (ενδεικτικό μάλιστα στοιχείο για την παγκόσμια έλξη που ασκεί ο ιδρυτής του είναι η απόφαση του παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ να ονομάσει “Ούγκο Τσάβες Φρίας” μια διεθνή καμπάνια για την εξάλειψη της πείνας) η κυβέρνηση του Μαδούρο προχώρησε στις 10 Απριλίου σε διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση. Ο διάλογος γίνεται με την παρουσία των υπουργών Εξωτερικών της Βραζιλίας, της Κολομβίας και του Ισημερινού, καθώς και εκπροσώπου του Βατικανού. Οι διαπραγματεύσεις που συνεχίστηκαν και τις μέρες του Πάσχα, παρότι δεν τερμάτισαν τα μπλόκα στους δρόμους, κατάφεραν να διασπάσουν την αντιπολίτευση με αποτέλεσμα τα πιο ακραία στοιχεία να μην πάρουν μέρος. Στο πλαίσιο των εξελισσόμενων συζητήσεων, η κυβέρνηση του Μαδούρο δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει με 1 δισ. δολ. τουλάχιστον 187 προγράμματα σε 74 δήμους που ελέγχονται από την αντιπολίτευση. Σίγουρο ωστόσο πρέπει να θεωρείται ότι η διαλλακτικότητα της κυβέρνησης δεν πρόκειται να κάμψει την επιθετικότητα της αντιπολίτευσης και των Αμερικάνων που την χρηματοδοτούν και την στηρίζουν με ποικίλους τρόπους, για τον απλό λόγο ότι η αιτία πίσω από την έχθρα τους δεν είναι άλλη από τα μεγαλύτερα σε όγκο παγκοσμίως αποθέματα πετρελαίου που βρίσκονται στο υπέδαφος της Βενεζουέλας. Αυτό είναι το μυστικό αντικείμενο του πόθου της Ουάσινγκτον…