Σε σημείο καμπής ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού

Για το Ισραήλ και τους συμμάχους του το 2020 αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα χρόνια από ιδρύσεως του: Τόσο οι διπλωματικές αναγνωρίσεις που πέτυχε όσο και η προώθηση της κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη συνιστούν επιβράβευση της επιθετικής, εμπρηστικής πολιτικής που ακολουθεί αδιαλείπτως τα τελευταία 25 χρόνια, μετά τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν.

Στην πραγματικότητα στην εξωτερική του πολιτική και τις διπλωματικές του σχέσεις το Ισραήλ πυροβόλησε τα πόδια του, καταφέρνοντας για μια ακόμη φορά να ταυτιστεί με την πολιτική αστάθεια και την επιθετικότητα στις διεθνείς σχέσεις, κοινώς ένα ακόμη κράτος ταραξίας. Ενώ ο κανόνας θέλει τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων μεταξύ δύο ή περισσότερων κρατών να προωθεί το διεθνές δίκαιο και την κατανόηση μεταξύ των κρατών, η αναγνώριση του Ισραήλ από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και το Σουδάν υλοποιήθηκε είτε στο πλαίσιο προώθησης επιθετικών σχεδίων, όπως είναι η λυκοσυμμαχία του Ισραήλ με τα σουνιτικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής με στόχο την περικύκλωση του Ιράν, κι ως όρος για την πώληση αμερικανικών όπλων, είτε ως αποτέλεσμα κρατικών εκβιασμών όπως η περίφημη λίστα των ΗΠΑ με τα κράτη που υποθάλπουν την τρομοκρατία, μιας και η άλλη όψη της «διπλωματικής πρώτης» Σουδάν – Ισραήλ ήταν η έξοδος του Σουδάν από αυτήν τη λίστα. Αποδείχθηκε έτσι η αξία χρήσης της: ως μέσο εκβιασμών για την υποταγή ανεξάρτητων κρατών και την υιοθέτηση των αμερικανικών προτεραιοτήτων στην εξωτερική τους πολιτική.

Το επιβλαβές για το διεθνές δίκαιο και την πολιτική σταθερότητα αποτέλεσμα που είχαν οι διπλωματικές επιτυχίες του Ισραήλ φάνηκε από την αποχαλίνωση των επεκτατικών, κατακτητικών σχεδίων του στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Με βάση εκτιμήσεις ισραηλινών οργανώσεων ειρήνης και μόνο με βάση τα σχέδια ανέγερσης νέων εβραϊκών οικισμών που είχαν ανακοινωθεί ως τον Οκτώβριο του 2020 (συγκεκριμένα 12.159 κατοικίες) η χρονιά της πανδημίας αποδείχθηκε χρονιά ρεκόρ στην ανέγερση παράνομων οικισμών. Ποτέ άλλοτε, από το 2012 που ξεκίνησε την καταγραφή η οργάνωση Ειρήνη Τώρα, δεν ανακοινώθηκε ένας τόσος μεγάλος αριθμός εποικισμών, βάσει της έκθεσής της. Οι εποικισμοί πρέπει να αναφερθεί ότι έχουν καταδικαστεί κατ’ επανάληψη από τον ΟΗΕ, με πιο πρόσφατη ψηφοφορία αυτή του 2016, από την οποία απείχαν οι ΗΠΑ, όπως πάντα.

Το 2020 κορυφώθηκαν επίσης οι προσπάθειες οικονομικού στραγγαλισμού των Παλαιστινίων και της Παλαιστινιακής Αρχής, εν είδει τιμωρίας της επειδή απέρριψε το ισραηλινής έμπνευσης σχέδιο ειρήνευσης, που ισοδυναμεί με ακύρωση της Συμφωνίας του Όσλο και δεκάδων αποφάσεων του ΟΗΕ για ένα πλαίσιο επίλυσης που ως ακρογωνιαίους λίθους θα έχει ένα κυρίαρχο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων. Δεν είναι μόνο η συρρίκνωση έως εξαφάνιση των διεθνών δωρεών χάρη στις οποίες συντηρείται η Παλαιστινιακή Αρχή που από κοινού με την παράνομη κατάσχεση των φόρων που υποχρεούται να παρέχει το Ισραήλ στη Ραμάλα τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια της Αρχής. Είναι επίσης η συντονισμένη προσπάθεια Ισραήλ και ΗΠΑ να τερματιστούν οι διεθνείς (αμερικανικές κατά βάση, μέσω της UNRWA) δωρεές προς τους παλαιστίνιους πρόσφυγες που ζουν στα γειτονικά κράτη, κυρίως σε Λίβανο, Συρία και Ιορδανία. Η προσπάθειά τους επιχειρήθηκε να καλυφθεί κι από μια απόφαση του ΟΗΕ να ακυρώσει το καθεστώς προσφύγων για τα παιδιά και τα εγγόνια όσων διώχθηκαν το 1948 από τα παλαιστινιακά εδάφη, που ευτυχώς δεν πέρασε. Αν περνούσε αυτή η απόφαση, που είχε κυρίως πολιτικά συνεπαγόμενα με την έννοια της παραγραφής των εγκλημάτων κατά των Παλαιστινίων το 1948, τότε η συντήρηση των εκατομμυρίων προσφύγων Παλαιστινίων θα γινόταν υπόθεση κρατών που είτε είναι χρεοκοπημένα είτε σε μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση! Κοινώς θα οδηγούνταν στην πείνα…

Αποδείχθηκε επομένως ότι τα διπλωματικά κέρδη που συγκέντρωσε το Ισραήλ δεν τα εξαργύρωσε στην κατεύθυνση επιβολής μιας λύσης με τους Παλαιστινίους υπό καλύτερους όρους, αλλά πάντα στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Χρησιμοποίησε την υποταγή τριών ακόμη αραβικών κρατών για να οξύνει την καταπίεση των Παλαιστινίων και να κάνει τη ζωή τους ακόμη πιο φριχτή και αφόρητη.

Η όξυνση της ισραηλινής επιθετικότητας, ως άμεσο αποτέλεσμα της εύνοιας που επέδειξε ο Τραμπ κατά τη θητεία του, προκάλεσε ωστόσο σοβαρότατες αντιδράσεις και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της Παλαιστίνης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με εξαίρεση το ακροδεξιό απολυταρχικό καθεστώς της Ουγγαρίας και την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη, αυξάνονται με εκθετικό βαθμό οι αντιδράσεις απέναντι στην υπό εξέλιξη πολιτική εθνοκάθαρσης, που αντιγράφει τα έργα και τις ημέρες του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ. Ενδεικτική ήταν η κοινή επιστολή 1.080 βουλευτών από 25 ευρωπαϊκές χώρες προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τους ηγέτες τους, ενάντια στην παράνομη προσάρτηση από το Ισραήλ παλαιστινιακών εδαφών από τη Δυτική Όχθη. Έκφραση της συσσωρευμένης οργής εναντίον της βάρβαρης ισραηλινής κατοχής ήταν και η ανοιχτή διαφοροποίηση του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Τζόζεπ Μπορέλ από το αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο. Η ευρωπαϊκή στάση όσο κι αν βρίθει αντιφάσεων μιας και δε συνοδεύεται από οικονομικές κι άλλες κυρώσεις κατά του Ισραήλ, που δε διστάζει να ψηφίζει εν ω μεταξύ ακόμη και αδιανόητους για ένα δημοκρατικό κράτος νόμους φυλετικής καθαρότητας όπως έκανε το 2018, απέχει προς ώρας τουλάχιστον σημαντικά από την αποσταθεροποιητική στάση των ΗΠΑ.   

Κι εντός της Παλαιστίνης, ωστόσο, όσοι κι όσες πιστεύουν ότι η μακρά σιωπή που παρατηρούμε, μέσω μιας διερχόμενης από αλλεπάλληλα φίλτρα πληροφόρησης, θα διαρκέσει για πολύ …απατώνται. Η Παλαιστίνη βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η απώλεια των ελπίδων ειρηνικής επίλυσης του προβλήματος της κατοχής. Η δήλωση του 85χρονου προέδρου της Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, τον Μάιο του 2020 ότι η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το κράτος της Παλαιστίνης παύουν πλέον να δεσμεύονται από τις υπογεγραμμένες συμφωνίες, «περιλαμβανομένων και των συμφωνιών ασφαλείας», αποτελεί σημείο τομής και μη επιστροφής στη Συμφωνία του Όσλο του 1993. Παράλληλα, η σταδιακή έξοδος από την πολιτική μιας γενιάς Παλαιστινίων που ταυτίστηκε με τις αυταπάτες συνοδεύεται από την αναβάθμιση του κύρους οργανώσεων και στελεχών της αντίστασης που έμειναν μακριά από τη συνδιαλλαγή με το Ισραήλ. Στο πλαίσιο αυτής της νέας ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των Παλαιστινίων, προς όφελος της πτέρυγας του αγώνα και σε βάρος των ενδοτικών, εξελίσσονται εδώ και μήνες οι διαπραγματεύσεις μεταξύ παλαιστινιακών οργανώσεων πότε στην Τουρκία και πότε στην  Αίγυπτο για τον καθορισμό κοινά αποδεκτής ημερομηνίας διεξαγωγής εκλογών, για πρώτη φορά μετά το 2006 όταν αμφιλεγόμενα κέντρα της Παλαιστινιακής Αρχής, με επικεφαλής τον Νταχλάν, απάντησαν με εμφύλιο στη νίκη της Χαμάς. Ως αποτέλεσμα έκτοτε η διάσπαση των Παλαιστινίων μεταξύ κυρίως της Φατάχ που ελέγχει τη Δυτική Όχθη και της Χαμάς που ελέγχει τη Γάζα, αποτελεί εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια αντίστασης. Μένει να δούμε αν ο Μαχμούντ Αμπάς κλείνοντας τον πολιτικό του κύκλο θα ακολουθήσει το δρόμο του Γιασέρ Αραφάτ, δηλαδή θα εγκαταλείψει τις ταλαντεύσεις και θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα σελίδα αγώνα του λαού του, που θα φέρει πιο κοντά την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους σε σύγκρουση με τα σχέδια Ισραήλ και ΗΠΑ…

Σε 2 μέρες το Ισραήλ βομβάρδισε 3 κράτη!

Ξεπέρασε ακόμη και τον χειρότερο εαυτό του το Ισραήλ καταφέρνοντας εντός 48 ωρών να βομβαρδίσει τρία διαφορετικά κράτη της Μέσης Ανατολής: τον Λίβανο, το Ιράκ και τη Συρία!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στον Λίβανο στόχος των ισραηλινών επιθέσεων που υλοποιήθηκαν με τη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών ήταν το κέντρο Τύπου της Χεζμπολάχ, στα νότια προάστια της Βηρυτού, και εγκαταστάσεις της μαρξιστικής οργάνωσης Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση στην Κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί προκάλεσαν την αντίδραση ακόμη και του προέδρου της χώρας, Μισέλ Αούν, ο οποίος χαρακτήρισε τις επιθέσεις ως «κήρυξη πολέμου». Η ισραηλινή επίθεση έρχεται ως συνέχεια της ανέγερσης από το Ισραήλ το 2018 τείχους στα σύνορα των δύο χωρών, κι αποτελεί ωμή παραβίαση της απόφασης του ΟΗΕ υπ. αρ. 1701 με την οποία τερματίστηκε η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 2006. Είναι δε η πρώτη φορά που βομβαρδίζεται η χώρα από το 2006, με αποτέλεσμα ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, να υποσχεθεί απάντηση στους εισβολείς:  «Λέω στον ισραηλινό στρατό που βρίσκεται στα σύνορα ότι από απόψε να μείνουν άγρυπνοι φρουροί. Σε μία, δύο, τρεις, τέσσερις ημέρες να μας περιμένετε»! Κατά πόσο φυσικά αυτές οι απειλές θα γίνουν πράξη είναι άγνωστο….

Οι πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράκ, με την πιο πρόσφατη να έχει ως στόχο στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης, ήταν οι πρώτες μετά το 1981, όταν η ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε πυρηνικό αντιδραστήρα υπό κατασκευή ώστε να εξασφαλίσει πώς το Ισραήλ θα είναι η μία και μοναδική πυρηνική δύναμη στην Μέση Ανατολή. Οι επιθέσεις στο Ιράκ οδήγησαν την ιρακινή πολιτική ηγεσία να ζητήσει την άμεση απομάκρυνση των 5.000 αμερικανών στρατιωτών που εδρεύουν στο Ιράκ από το 2014 όταν επέστρεψαν, μετά την απόσυρσή τους το 2011, με το πρόσχημα αντιμετώπισης του ISIS. Στην κηδεία των νεκρών Ιρακινών κάηκαν αμερικανικές σημαίες, ενώ τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν «θάνατος στις ΗΠΑ» και «θάνατος στο Ισραήλ». Η επίθεση στο Ιράκ προκάλεσε ερωτηματικά και αγανάκτηση και για το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας, μιας ο μοναδικός τρόπος για να φτάσουν στο Ιράκ τα ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη ήταν μέσω Τουρκίας ή Σαουδικής Αραβίας. Κι η Τουρκία αποκλείεται να βοήθησε το Ισραήλ…

Ο βομβαρδισμός της Συρίας από το Ισραήλ, δυστυχώς, δεν αποτελεί είδηση, καθώς συστηματικά τα τελευταία χρόνια η ισραηλινή αεροπορία επιτίθεται στη Συρία υποστηρίζοντας ότι στόχο της είναι ιρανικές δυνάμεις και με αυτόν τον τρόπο αποτρέπει τα σχέδια προώθησης του Ιράν προς τα ισραηλινά σύνορα. Για το Ισραήλ η ιρανική απειλή έχει εξελιχθεί σε μια ιδανική αφορμή για να επεκτείνει την ακτίνα δράσης του σε όλη την Μέση Ανατολή, χωρίς να υπάρχει καμία αντίδραση! Ας σκεφτούμε τι διεθνείς αντιδράσεις θα είχαν ξεσηκωθεί αν το Ιράν ή το Ιράκ βομβάρδιζε μέσα σε 2 ημέρες 3 διαφορετικές χώρες… Θα είχε εξασφαλίσει τις πιο σκληρές οικονομικές κυρώσεις για πολλούς αιώνες. Και τώρα ακόμη και για να μάθουμε τα νέα …κατορθώματα του Ισραήλ πρέπει να ψάξουμε στα μονόστηλα του διεθνούς Τύπου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ισραηλινός εξτρεμισμός απειλεί να τινάξει όλη την Μέση Ανατολή, από την μια άκρη ως την άλλη, στον αέρα! Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι προσπάθειες των ΗΠΑ να αποσείσουν από πάνω τους τις ευθύνες για τις ισραηλινές επιθέσεις, φοβούμενες ένα κύμα επιθέσεων εναντίον των Αμερικανών στρατιωτών ως απάντηση στους πολύνεκρους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Στο πλαίσιο αυτών των προσπαθειών ανακοίνωση του αμερικανικού πενταγώνου τη Δευτέρα 26 Αυγούστου ανέφερε ότι «υποστηρίζουμε την ιρακινή κυριαρχία κι έχουμε κατ’ επανάληψη αποδοκιμάσει πιθανές δράσεις από εξωτερικούς παράγοντες που υποκινούν τη βία στο Ιράκ»… Για το Ισραήλ φυσικά κουβέντα, παρότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν άφησε καμμιά αμφιβολία για τον αυτουργό των βομβαρδισμών όταν δήλωνε, αμέσως μετά το πέρας τους ότι «κάθε χώρα που επιτρέπει να χρησιμοποιείται το έδαφος της για επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ θα αντιμετωπίζει τις συνέπειες και επαναλαμβάνω η χώρα θα αντιμετωπίζει τις συνέπειες»!

Το χειρότερο ωστόσο όχι μόνο για τους λαούς της Μέσης Ανατολής αλλά επίσης για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο είναι ότι οι ισραηλινές επιθέσεις εντάσσονται πλήρως και συμπληρώνουν το δόγμα του Λευκού Οίκου περί άσκησης «μέγιστης πίεσης» στο Ιράν. Οι ΗΠΑ επομένως οπλίζουν το Ισραήλ, τόσο με την μεταφορική όσο και με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Από την άλλη, το Ισραήλ διαμορφώνει τετελεσμένα κι επιχειρεί να επηρεάσει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Μόνο σύμπτωση δεν ήταν για παράδειγμα η χρονική συγκυρία που επέλεξε το Ισραήλ να βομβαρδίσει Λίβανο, Ιράκ και Συρία, καθώς εκείνες τις ημέρες κορυφώνονταν οι υπόγειες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, με τον Τραμπ να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο απ’ ευθείας συνάντησής του με τον ιρανό ομόλογό του Χασάν Ρουχανί. Η πιθανότητα αποκλείστηκε όταν ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ, που χαίρει μεγάλης αναγνώρισης στη διεθνή διπλωματία, δήλωσε πώς ο δρόμος των διαπραγματεύσεων περνάει μέσα από την επιστροφή των ΗΠΑ στη διεθνή συμφωνία, από την οποία αποχώρησε τον Μάιο του 2018. Το Ισραήλ προκάλεσε το Ιράν, ευελπιστώντας  να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, για να εξαλείψει οποιαδήποτε πιθανότητα επαναπροσέγγισης. Πλάι δε σε όλα αυτά είναι κι η προσωπική ατζέντα του Νετανιάχου που ξέρει ότι ο πιο σύντομος δρόμος για μα τερματίσει πρώτος στις πρόωρες εκλογές που προκάλεσε ώστε να τη γλιτώσει από τις διώξεις για σκάνδαλα είναι η όξυνση, ακόμη κι ένας πόλεμος…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Κυρώσεις συλλογικής τιμωρίας των Ιρανών από τον Τραμπ

Τυπικά, αν μείνουμε στις άμεσες συνέπειες, οι κυρώσεις που εξήγγειλε ο Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν τη Δευτέρα, ως απάντηση στην κατάρριψη αμερικανικού κατασκοπευτικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους, είναι μια τρύπα στο …νερό. Κοινό τους γνώρισμα είναι η διακοπή της δυνατότητας πρόσβασης οκτώ κορυφαίων ιρανών αξιωματούχων (μεταξύ των οποίων και του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ) στο διεθνές τραπεζικό σύστημα. Δεν υπάρχει φυσικά ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο τα στελέχη αυτά να διατηρούν λογαριασμούς στο εξωτερικό και δη σε τράπεζες της Δύσης. Οι επιπτώσεις ωστόσο των νέων κυρώσεων θα γίνουν πολύ σύντομα ορατές καθώς μικρές και μεγάλες τράπεζες θα αρνούνται να διεκπεραιώνουν ακόμη και τις πιο μικρές συναλλαγές με το Ιράν, φοβούμενες μην βρεθούν στο στόχαστρο του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

«Σκληροί τραπεζικοί περιορισμοί και η απειλή δευτερευουσών κυρώσεων σε εταιρείες που κάνουν δουλειές με το Ιράν έχουν κάνει σχεδόν αδύνατο για τις ξένες φαρμακευτικές εταιρείες να συνεχίσουν να εργάζονται στη χώρα. Αξιωματούχοι της διοίκησης του Τραμπ υποστηρίζουν ότι οι κυρώσεις δε θα επηρεάσουν το εμπόριο σε είδη ανθρωπιστικής χρήσης, πολλοί όμως είναι σκεπτικοί», έγραφαν οι New York Times σε ρεπορτάζ τους το Νοέμβριο του 2018, που περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τις ελλείψεις σε φάρμακα που μειώνουν τα επίπεδα ινσουλίνης και καταπολεμούν τον καρκίνο. Στη συνέχεια μετέφερε τα λόγια του γάλλου πρεσβευτή στα Ηνωμένα Έθνη, Γκέραρντ Αρώ: «Γεγονός παραμένει ότι οι τράπεζες είναι τόσο τρομοκρατημένες από τις κυρώσεις που δε θέλουν να κάνουν το παραμικρό με το Ιράν». Κι από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει αλλεπάλληλα κύματα κυρώσεων κατά του Ιράν, μεγαλώνοντας το φόβο…

Στόχος επομένως του Τραμπ και της ομάδας των ιεράκων που τον περιβάλλει, με πρώτο και καλύτερο τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Τζον Μπόλτον, δεν είναι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ιράν. Στόχος των ΗΠΑ είναι τα εκατομμύρια των απλών, καθημερινών Ιρανών που θα δεχθούν τις συνέπειες από την πολιτική οικονομικού αποκλεισμού που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ, ελπίζοντας να στρέψουν τον λαό εναντίον του καθεστώτος, κι έτσι αυτό να γίνει πιο ευάλωτο στις πιέσεις και τις απειλές. Πρόκειται προφανώς για ευσεβείς πόθους και σχεδιασμούς του ποδαριού όπως ήταν η διαταγή στρατιωτικής επίθεσης στο Ιράν από τις ΗΠΑ, αμέσως μετά την κατάρριψη του μη επανδρωμένου, μέχρι που κατάλαβαν ότι στα πρώτα λεπτά θα μέτραγαν εκατοντάδες νεκρούς από την ιρανική αντεπίθεση, από μια πολιτική ηγεσία τόσο ανιστόρητη, που παραγνωρίζει το αίσθημα ανωτερότητας που προσφέρει σε εκατομμύρια Ιρανούς η ιστορία τους. Κι επίσης, τόσο αστοιχείωτη που αποκαλεί τον Χαμενεΐ με το όνομα του …Χομεϊνί που πέθανε το 1989! Οι καρκινοπαθείς ωστόσο πεθαίνουν αβοήθητοι στο Ιράν εξ αιτίας των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που υπαγορεύει την μεσανατολική πολιτική της ομάδας Τραμπ.

Στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής είναι η διαφύλαξη της στρατιωτικής κυριαρχίας και υπεροχής των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή κι όχι φυσικά η αποτροπή ενός Ιράν εξοπλισμένου με πυρηνικά όπλα. Αν οι ΗΠΑ θεωρούσαν τα πυρηνικά απειλή θα επέβαλλαν κυρώσεις πρώτα και κύρια στο Ισραήλ που αυθαίρετα και κατά παράβαση διεθνών συμφωνιών έχει χτίσει εδώ και δεκαετίες το δικό του πυρηνικό οπλοστάσιο, όπως αποκάλυψε ισραηλινός επιστήμονας.

Ενδεικτικό στοιχείο ωστόσο της αμερικανικής επιθετικότητας είναι ότι τα αιτήματα των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν δεν περιορίζονται καν στα πυρηνικά, τα οποία είχαν τεθεί υπό διεθνή έλεγχο με τη συμφωνία που υπογράφτηκε επί Ομπάμα το 2015, ενώ οι διεθνείς παρατηρητές συνεχίζουν να βεβαιώνουν την συμμόρφωση του Ιράν με τη συμφωνία από την οποία αποχώρησαν οι ΗΠΑ τον Μάιο του 2018. Οι όροι που θέτουν οι ΗΠΑ για να συνομιλήσουν με το Ιράν ισοδυναμούν με το πολιτικό του ξεδόντιασμα και την άνευ όρων παράδοσή του. Οι αξιώσεις των ΗΠΑ περιγράφτηκαν με κάθε λεπτομέρεια από τον υπουργό Εξωτερικών τους, Μάικ Πομπέο, στις 20 Μαΐου στο πλαίσιο ομιλίας του στο ίδρυμα Χέριτατζ στην Ουάσινγκτον. Από αυτούς τους 12 όρους, μόνο οι 2 πρώτοι αφορούσαν τα πυρηνικά, περιλαμβάνοντας μάλιστα δέσμευση από το Ιράν ότι ποτέ δε θα επιδιώξει να υλοποιήσει σχετικές διαδικασίες εμπλουτισμού! Οι υπόλοιποι όροι αφορούσαν: την παροχή απεριόριστης πρόσβασης σε όλα τα σημεία της χώρας στην Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, τερματισμό του προγράμματος βαλλιστικών πυραύλων, απελευθέρωση όλων των πολιτών των ΗΠΑ όπως επίσης και των συμμάχων τους, διακοπή κάθε βοήθειας σε οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και η Ισλαμική Τζιχάντ, σεβασμό της κυριαρχίας της ιρακινής κυβέρνησης και διάλυση των σιιτικών στρατιωτικών μονάδων, διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας στους Χούτι της Υεμένης, απόσυρση των ιρανικών μονάδων από τη Συρία, τερματισμό της υποστήριξης στους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν και της βοήθειας που προσφέρουν οι Φρουροί της Επανάστασης σε πολλές ομάδες ανά τον κόσμο και, τέλος, τερματισμό σε κάθε απειλή εναντίον των γειτόνων πολλοί από τους οποίους είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα…

Κανείς προφανώς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι το Ιράν δεν έχει φιλοδοξίες που υπερβαίνουν τα σύνορά του. Σε μια περιοχή ωστόσο  που οι συγκρούσεις οι οποίες μαίνονται υπερβαίνουν τον αριθμό των κρατών, που οι ΗΠΑ έχουν εγκαταστήσει δεκάδες στρατιωτικές βάσεις, υπογράφουν κάθε χρόνο συμβόλαια πώλησης όπλων αξίας εκατοντάδων δισ. δολ. και έχουν μετατρέψει τέσσερις χώρες μέχρι στιγμής (Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη) σε κρανίου τόπο με εκατομμύρια νεκρούς και πρόσφυγες, ο τελευταίος που απειλεί την ειρήνη και την ασφάλεια είναι το Ιράν…

 Πηγή: Νέα Σελίδα

«Συμφωνία του αιώνα» για την εξαφάνιση των Παλαιστινίων

Ο δολοφόνος όχι απλώς επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, αλλά ορισμένες φορές με στολή Στρατού Σωτηρίας!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα αποτελούν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή, που αφού έκαναν τα πάντα για να υπονομεύσουν όσο κύρος  διέθεταν ως ανεξάρτητοι κι αμερόληπτοι διαμεσολαβητές, τώρα εμφανίζονται με ένα σχέδιο επίλυσης του Παλαιστινιακού, που το βαφτίζουν μάλιστα κι ως «Συμφωνία του αιώνα» προσπαθώντας πριν καν δει το φως της δημοσιότητας να περιβληθεί με την αίγλη που απαιτείται ώστε να γίνει αποδεκτό.

Πλευρές του σχεδίου διέρρευσαν στην Washington Post και πράγματι προκαλούν δέος. Το πραγματικά καινοτόμο στοιχείο τους, κάτι που δεν θα διανοούταν καν να το θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οποιαδήποτε άλλη αμερικανική κυβέρνηση στο παρελθόν, έγκειται στην προσπέραση του κεκτημένου των ψηφισμάτων του ΟΗΕ κι όσων θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτα ως τώρα από το διεθνές δίκαιο ή στο πλαίσιο όσων είχαν επισήμως συνομολογηθεί μεταξύ των δύο πλευρών, αποτελώντας κοινή βάση, στο πλαίσιο της Συμφωνίας του Όσλο του 1993, ενδεικτικά. Σε αυτά τα κεκτημένα συγκαταλέγεται για παράδειγμα η προοπτική ίδρυσης Παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα της 4ης Ιουνίου του 1967, πριν δηλαδή τον πόλεμο των 6 ημερών, και με δικαίωμα επιστροφής των εκδιωχθέντων Παλαιστινίων.

Το σχέδιο του Τραμπ, με βάση όσα «διέρρευσαν» είναι το πρώτο σχέδιο επίλυσης που ακυρώνει αυτό το δεδομένο. Δεν αναγνωρίζει δηλαδή το δικαίωμα των Παλαιστινίων για ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, αλλά κάνοντας λόγο για «αυτονομία» και τίποτε παραπάνω στην πράξη θέτει σε κίνδυνο ακόμη κι αυτή την υβριδική μορφή, το πρόπλασμα ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστινιακής Αρχής. Το αμερικανικό σχέδιο που «ζυμώνεται» από τον γαμπρό του Τραμπ, Γιάρεντ Κούσνερ, ο οποίος «οργώνει» γι’ αυτό το λόγο την Μέση Ανατολή σε αναζήτηση συμμαχιών και προθύμων που θα το υποστηρίξουν, ως «γλυκαντικά» πιθανά θα έχει χρηματοδοτήσεις που ενδεχομένως να εισρεύσουν με στόχο να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή των κατοίκων της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. Καθόλου τυχαίες δεν είναι οι αναφορές της αμερικανικής ηγεσίας στην ευημερία των Παλαιστινίων, την οποία ωστόσο οι ίδιοι έχουν υπονομεύσει, αποφασίζοντας για παράδειγμα να σταματήσουν τις χρηματοδοτήσεις προς την Παλαιστινιακή Αρχή με το επιχείρημα ότι υποστηρίζει οικονομικά οικογένειες «τρομοκρατών», όπως χαρακτηρίζονται όσοι αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή.

Το σχέδιο του Τραμπ κάνει κουρέλια το διεθνές δίκαιο και είναι υπαγορευμένο από το Ισραήλ, τα συμφέροντα του οποίου διαφυλάσσει κι αναβαθμίζει στο όνομα των «νέων πραγματικοτήτων». Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το ψήφισμα 2334 του ΟΗΕ που εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2016, βάσει του οποίου για πολλοστή φορά, η Ιερουσαλήμ αναγνωρίζεται ως αναπόσπαστο τμήμα των κατεχομένων Παλαιστινιακών εδαφών. Γεγονός που δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να αποφασίσουν την μετεγκατάσταση της πρεσβείας τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, θεωρώντας πιθανά ισχυρότερο το νόμο που ψήφισε η Κνεσέτ το 1980, με το οποίο αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως αιώνια κι αδιαίρετη πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Δεν αποκλείεται μάλιστα οι ΗΠΑ, που μόλις πριν λίγες εβδομάδες αναγνώρισαν την  προσάρτηση (διεθνώς απαγορευμένη πρακτική!) των συριακών Υψωμάτων του Γκολάν στο Ισραήλ να προωθούν την προσάρτηση στο Ισραήλ της Γάζας και της Δυτικής Όχθης καταργώντας στην πράξη ακόμη κι όσα πέτυχε η Συμφωνία του Όσλο, πάντα στο όνομα των «νέων πραγματικοτήτων». Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται κι οι εβραϊκοί εποικισμοί που μαζικά ανεγείρονται στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, διασπώντας τη γεωγραφική ενότητά τους και ναρκοθετώντας το αίτημα της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Μόνο το δεύτερο εξάμηνο του 2018 ξεκίνησε η έγκριση και η ανέγερση 4.350 κατοικιών στη Δυτική Όχθη, ενώ το Φεβρουάριο του 2019 το Ισραήλ ενέκρινε την ανέγερση 4.416 νέων κατοικιών σε εβραϊκούς εποικισμούς. Εκτιμάται ότι στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη τουλάχιστον 650.000 έποικοι διαβιούν σε υπερσύγχρονες κατοικίες με όλες τις ανέσεις, που φυλάσσονται από τον στρατό. Η ανέγερση των εβραϊκών εποικισμών στα κατεχόμενα έχει καταγγελθεί επανειλημμένως από τον ΟΗΕ, που έλαβε μάλιστα και πρακτικά μέτρα για να σταματήσει την εμπλοκή εταιρειών σε οικοδομικές και άλλες κατασκευαστικές δραστηριότητες. Με το ψήφισμα 2016 του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παράδειγμα συμφωνήθηκε η δημιουργία βάσης δεδομένων όπου θα καταγράφονται όλες οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται οικονομικά στους εβραϊκούς εποικισμούς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Η δημοσιοποίηση αυτής της βάσης αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον…

Ο οικοδομικός οργασμός στα κατεχόμενα συντελείται την ίδια ώρα που κατεδαφίζονται κατά εκατοντάδες τα σπίτια των Παλαιστινίων ενώ οι εξώσεις είναι καθημερινό φαινόμενο, στο πλαίσιο της εθνοκάθαρσης που συντελείται κατ’ εφαρμογήν της πρόσφατης δήλωσης του νικητή των ισραηλινών εκλογών Νετανιάχου ότι «το Ισραήλ είναι το κράτος – έθνος όχι όλων των πολιτών του, αλλά μόνο του εβραϊκού λαού»! Στόχος είναι οι Παλαιστίνιοι να αναγκαστούν τα εγκαταλείψουν τα πατρογονικά τους εδάφη. Η «συμφωνία του αιώνα» του Τραμπ προωθεί αυτό ακριβώς το σχέδιο.

Το πιθανότερο ωστόσο είναι το σχέδιο «επίλυσης» να καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων. Κι αυτό όχι μόνο επειδή η Παλαιστινιακή Αρχή έκοψε κάθε σχέση με την Ουάσιγκτον από τον Δεκέμβριο του 2017, αποδοκιμάζοντας έτσι την ταύτισή της με το Ισραήλ. Το πρόβλημα για τον άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ βρίσκεται ότι, ευτυχώς ακόμη, η Ευρωπαϊκή Ένωση κι ο Αραβικός Σύνδεσμος τάσσονται καθαρά υπέρ των αποφάσεων του ΟΗΕ για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Η σαφής τους θέση αποτυπώθηκε πολύ πρόσφατα στην κοινή σύνοδο κορυφής ΕΕ – Αραβικής Ένωσης στο Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου, δημιουργώντας ένα ανάχωμα στην αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Σαουδική Αραβία: Η οικονομική βάση ενός σιωπηρού πραξικοπήματος

Κορυφή του παγόβουνου βαθύτερων και σαρωτικών αλλαγών ήταν οι συλλήψεις για διαφθορά 4 υπουργών και δεκάδων άλλων αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και των ιδιοκτητών τριών ημι-ανεξάρτητων τηλεοπτικών σταθμών, που συγκλόνισαν το σαουδαραβικό βασίλειο και όχι μόνο.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το ειδικό βάρος της Σαουδικής Αραβίας στην παγκόσμια οικονομία ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αργού πετρελαίου και στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο ανέκαθεν προσέδιδε στις εξελίξεις στο εσωτερικό του Ριάντ διεθνή σημασία.

Οι αλλαγές που έχουν τροχοδρομηθεί στο βασίλειο των Σαούντ είναι πριν και πάνω απ’ όλα οικονομικές. Επιβλήθηκαν πρώτο, από την πτώση της τιμής του πετρελαίου από ένα επίπεδο άνω των 100 δολ. το βαρέλι που έφτασε η τιμή του το 2014 για να μειωθεί ακόμη και κάτω από τα 30 δολ. το 2016, δεύτερο, από την ανάδυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που κατακτούν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της κατανάλωσης λόγω των αθρόων επιδοτήσεων και της ευαισθησίας για την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη και, τρίτο, λόγω της εισόδου στην αγορά του σχιστολιθικού αμερικανικού πετρελαίου που ωθεί ακόμη πιο χαμηλά τις τιμές, σε βαθμό κανείς να μην μπορεί να προεξοφλήσει αν στο νέο ενεργειακό τοπίο θα ξαναδούμε ποτέ τις υψηλές τιμές που είδαμε προ τριετίας. Επίσης, αν οι πετρελαιοεξαγωγικές χώρες θα ξαναδούν ποτέ πλημμυρισμένα από ρευστό τα κρατικά τους ταμεία. Πλάι σε αυτά, μια ακόμη δύναμη που καθιστούσε επιβεβλημένη την αλλαγή του κυρίαρχου οικονομικού υποδείγματος στην πετρομοναρχία των Σαούντ ήταν η ανεργία που φτάνοντας το 25% θερίζει τη νεολαία κάτω των 30 ετών, οι οποίοι μάλιστα αποτελούν το 70% του πληθυσμού!

Επάνω σε αυτό το έδαφος θεμελιώθηκε το «Όραμα 2030»∙ είναι η …εμπορική ονομασία, ο διακριτικός τίτλος ενός πολύ φιλόδοξου σχεδίου απεγκλωβισμού της σαουδαραβικής οικονομίας από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που ως σημείο εκκίνησης είχε μια επένδυση ύψους 50 δισ. δολ. η οποία ανακοινώθηκε το Φεβρουάριο σε ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά που ως το 2023 θα παράγουν 9,5 – 10 γιγαβάτ! Ακρογωνιαίοι λίθοι του «Οράματος 2030» είναι τρία συγκεκριμένα σχέδια γιγαντιαίων οικονομικών μεγεθών.

Το πρώτο αφορά μια ολόκληρη πόλη αφιερωμένη στην ψυχαγωγία κοντά στην πρωτεύουσα Ριάντ.

Το δεύτερο τη δημιουργία ενός οικο-τουριστικού συγκροτήματος νησιών στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου θα επενδύσει και ο Ρίτσαρντ Μπράνσον της Virgin, προσθέτοντας στην περιρρέουσα χλιδή μια νότα ανεμελιάς. Και τα δύο αυτά σχέδια επιδιώκουν να παραμείνουν εντός της χώρας τα δισ. που δαπανούν οι πολίτες της ετησίως για διασκέδαση και τουρισμό στο εξωτερικό και γι’ αυτό το λόγο συζητιέται να μην έχουν ισχύ εκεί πολλοί από τους γνωστούς κανόνες. Και μπικίνια και αλκοόλ επομένως θα επιτρέπονται παραπέμποντας στην τακτική της Κίνας να αλλάξει τις οικονομικές σχέσεις στο εσωτερικό μέσω της δημιουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που προϊόντος του χρόνου μετατράπηκαν από εξαίρεση σε κανόνα.

Το τρίτο και πιο σημαντικό σχέδιο αποσκοπεί στη δημιουργία ενός κόμβου, ονόματι ΝΕΟΜ, που θα συγκεντρώσει εταιρείες υψηλής τεχνολογίας (ψηφιακή οικονομία, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βιοτεχνολογία, κ.α.). Μάλιστα, στην παρουσίαση του σχεδίου (εδώ λεπτομέρειες) κέρδισε τις εντυπώσεις η εμφάνιση ενός ανθρωποειδούς ρομπότ, με γυναικεία μορφή και το συμβολικό όνομα Σοφία, που συνομίλησε με τους επισκέπτες και κυρίως ευχαρίστησε τη Σαουδική Αραβία για την τιμή που της έκανε να της χορηγήσει ιθαγένεια. Έτσι, η Σαουδική Αραβία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που χορήγησε τα δικαιώματα του πολίτη σε ένα ρομπότ. Για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για τη γενναιοδωρία των Σαουδαράβων να υπενθυμίσουμε πώς στο βασίλειό τους κανείς δεν απολαμβάνει τέτοια δικαιώματα, με την έννοια που τα ξέρουμε στη Δύση. Δεν πρόκειται με άλλα λόγια να ζητήσει δικαίωμα ψήφου, ούτε και μπορούσε να ισχύει για την περίπτωση της η υποχρέωση της μαντήλας, όπως ισχύει απαρεγκλίτως για κάθε γυναίκα…

Σημείο τομής σε αυτήν την προσπάθεια δομικής αλλαγής της σαουδαραβικής οικονομίας αποτελεί η ιδιωτικοποίηση της εταιρείας Aramco, που έχει προγραμματιστεί για το 2018, όταν η πορεία ανόδου της τιμής του πετρελαίου των τελευταίων μηνών, που το οδήγησε στα 64 δολάρια θα είναι σε εξέλιξη και οι προσδοκίες περαιτέρω ανόδου βάσιμες βάσιμες. Ακόμη κι αυτό το 5% των μετοχών που θα πουληθούν κατά κοινή ομολογία θα είναι η μεγαλύτερη δημόσια εγγραφή στην ιστορία δεδομένου ότι η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας εκτιμάται από 1 ως 1,5 τρισ. δολ..  Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης να αναφέρουμε ότι η αξία της Apple ανέρχεται στα 830 δισ. δολ. …μόνον!

Αναπόφευκτο λοιπόν είναι οι κλυδωνισμοί που δημιουργεί η υλοποίηση αυτού του σχεδίου να δημιουργούν αναταράξεις σε όλη την κλίμακα της εξουσίας, ακόμη και σε μέλη της βασιλικής οικογένειας που πίστευαν ότι είναι υπεράνω του νόμου. Πολύ περισσότερο όταν τα οικονομικά σχέδια του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, του 32χρονου γιού του βασιλιά που έχει συγκεντρώσει στα χέρια του όλη την εξουσία, συνοδεύονται από μια εξωτερική πολιτική που είναι τόσο επιθετική όσο και αποτυχημένη! Μάρτυρας το εμπάργκο στο Κατάρ, που αν κάτι κατάφερε ήταν να το στρέψει οριστικά και αμετάκλητα στο Ιράν κι ο πόλεμος στην Υεμένη (περισσότερα εδώ κι εδώ) που έχει προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική καταστροφή. Και τώρα με την παραίτηση του λιβανέζου πρωθυπουργού Σάαντ Χαρίρι απειλεί να γενικεύσει την αστάθεια.

Οι συλλήψεις, που ισοδυναμούσαν με σιωπηλό πραξικόπημα και έτυχαν της επιδοκιμασίας του Τραμπ, στόχευαν στην εξάλειψη των εμποδίων που θα επιτρέψουν την υλοποίηση των παραπάνω αλλαγών.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα