Στη φόρα η γερμανική απάτη με τα πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα

Αλλεπάλληλες είναι οι επίσημες εκθέσεις και οι δημοσιεύσεις που αποδεικνύουν ότι τα πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα ρυπαίνουν περισσότερο την ατμόσφαιρα σε σχέση με τα βενζινοκίνητα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πιο πρόσφατη η έρευνα (εδώ η περίληψή της στα ελληνικά) της οργάνωσης Μεταφορές και Περιβάλλον (Transport & Environment), με έδρα τις Βρυξέλλες, που έδειξε ότι ένα μέσο πετρελαιοκίνητο αυτοκίνητο εκπέμπει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του 42,65 τόνους διοξειδίου του άνθρακα ή 3,65 τόνους περισσότερο από ένα αντίστοιχο βενζινοκίνητο. Η ίδια έρευνα έφερε επίσης στην επιφάνεια και την απάτη στη οποία καταφεύγουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες για να δείξουν ότι εκπέμπουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα: εστιάζουν μόνο στις εκπομπές της εξάτμισης! Η προαναφερθείσα οργάνωση ωστόσο ερεύνησε το περιβαλλοντικό αποτύπωμα κάθε αυτοκινήτου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του: από την παραγωγή του, περιλαμβανομένης της προέλευσης των πρώτων υλών και της ενέργειας που καταναλώθηκε στην κατασκευή, ως τη δυνατότητα ανακύκλωσης των επιμέρους υλικών του μετά την απόσυρση.

Για να μπορέσει να προχωρήσει αυτή η κολοσσιαίων διαστάσεων απάτη της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας το Βερολίνο επιδόθηκε σε ένα όργιο πολιτικών πιέσεων και εκβιασμών. Ορισμένα στιγμιότυπα αυτών των πρακτικών έφερε στην επιφάνεια ο δημοσιογράφος του βρετανικού Γκάρντιαν, Τζορτζ Μόνμπιοτ, σε άρθρο του στις 19 Σεπτεμβρίου με τίτλο «Ποιος είναι ο κύριος οικο-βάνδαλος του κόσμου; Είναι η Άνγκελα Μέρκελ!». Τα περιστατικά που αναφέρει δικαιολογούν και με τον παραπάνω τον τίτλο και αφορούν τις αντιδράσεις της καγκελαρίου κάθε φορά που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιχειρούσε, στη βάση ευρημάτων που έδειχναν ότι τα πετρελαιοκίνητα ρυπαίνουν περισσότερο από τα βενζινοκίνητα, να ακυρώσει τη στρατηγική κατεύθυνση προώθησης των πετρελαιοκίνητων. «Λέγεται ότι απείλησε τον τότε πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ιρλανδό πρωθυπουργό Έντα Κένυ, με ακύρωση των δανείων διάσωσης της Ιρλανδίας. Είπε στους Ολλανδούς και τους Ούγγρους ότι οι αυτοκινητοβιομηχανίες στις χώρες τους θα κλείσουν. Έκλεισε μια βρόμικη συμφωνία με τον Ντέιβιντ Κάμερον, που του πρότεινε να ματαιώσει ευρωπαϊκές τραπεζικές ρυθμίσεις αν τη βοηθούσε να μπλοκάρει τις ρυθμίσεις. Μέσω αυτών των βάρβαρων στρατηγικών κατάφερε να εκτροχιάσει τη συμφωνία. Η δωρεά 700.000 ευρώ που έλαβε το κόμμα της από τους μεγαλύτερους μετόχους της BMW μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δε δυσαρεστήθηκαν με ό,τι πέτυχε»…

Οι συνεχείς αποκαλύψεις για τις αρνητικές επιπτώσεις των πετρελαιοκίνητων έχουν οδηγήσει μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, όπως το Παρίσι και το Στρασβούργο, να απαγορεύσουν την είσοδο τους στα κέντρα των πόλεων. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή απ’ ότι συμβαίνει στην Ελλάδα…

Με αυτά όμως και με άλλα (πχ ντίζελ-γκέιτ στις ΗΠΑ) αποκαλύπτεται πόσο κίβδηλο και υποκριτικό είναι το ενδιαφέρον της Γερμανίας για το περιβάλλον κι επίσης, ότι ο καπιταλισμός δε θα γίνει ποτέ πράσινος…

Πηγή: Πριν

Grexit με όρους Βέρμαχτ; Όχι, ευχαριστούμε!

Ήδη, πριν καν αρχίσουν οι συνομιλίες για το σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης γίνεται αισθητός στην Ελλάδα ο αντίκτυπος των εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δικαίως φυσικά, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το καθεστώς της Μνημονιακής επιτήρησης μετέφερε ντε φάκτο τα κέντρα αποφάσεων στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Πολύ περισσότερο τη συζήτηση θεμάτων όπως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και το δημόσιο χρέος, που δεν αφήνουν ανεπηρέαστη σχεδόν καμιά άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Ωστόσο, πριν δούμε τις ανατροπές που φέρνει στη μέχρι σήμερα ισορροπία η εκρηκτική άνοδος των Ναζί της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στο 12,6% και των Φιλελεύθερων (FDP) στο 10,7% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος, αξίζει να διευρύνουμε λίγο το οπτικό μας πεδίο για έναν και μόνο λόγο. Για να καταστεί σαφές ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε μάρτυρες ιστορικών αλλαγών στην ευρωζώνη, τουλάχιστον. Οι αλλαγές που προετοιμάζονται θα είναι ριζικές!

Η προτεραιότητα αυτών των αλλαγών επισπεύδεται και δεν αναιρείται από τις πρόσφατες σχετικές μεν, αλλά ορατές, επιτυχίες που καταγράφει η ευρωπαϊκή οικονομία με πιο χαρακτηριστικό μέγεθος ότι φέτος για πρώτη φορά το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα ξεπεράσει το επίπεδο του 2007. Κοινώς, το στοίχημα που έβαλε ο Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012 δηλώνοντας ότι «θα κάνει ότι απαιτείται για να σωθεί το ευρώ» το κέρδισε. Σε αυτό το πλαίσιο όπως έγραψε, στις 26 Σεπτεμβρίου ο προβεβλημένος αρθρογράφος των Financial Times Μάρτιν Γουλφ «η ανάκαμψη είναι μάλλον μια ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις, τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε επίπεδο ευρωζώνης. Το ερώτημα είναι ποιές μεταρρυθμίσεις να διαλέξεις», συμπλήρωνε[1]. Κι έχει δίκιο…

Νέα περίοδος για την Ευρωζώνη

Η προτεραιότητα της αλλαγής της ευρωζώνης υπαγορεύτηκε από την έξοδο της Αγγλίας από την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2016. Παρότι η ευρωζώνη δε θίχτηκε άμεσα, η εξ αντανακλάσεως αύξηση του ειδικού βάρους της Γαλλίας λόγω της απομάκρυνσης του παραδοσιακού ανταγωνιστή της από τα ευρωπαϊκά πράγματα έδωσε νέα ώθηση στα σχέδια του Παρισιού για βαθύτερη οικονομική ενοποίηση στην ηπειρωτική Ευρώπη. Εξ ου και οι απρόβλεπτα ρηξικέλευθες προτάσεις του γάλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για κοινό προϋπολογισμό, πλήρη ενοποίηση των γαλλο-γερμανικών αγορών μέχρι το 2024, κοινό ευρωπαϊκό στρατό, επέκταση της ΕΕ προς την Αφρική ώστε να αναβιώσει η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία ως αντίβαρο στην αμερικανικό ιμπεριαλισμό, κ.α.

Ριζικές αλλαγές είναι προ των πυλών για έναν επιπρόσθετο, δεύτερο σοβαρό λόγο. Επειδή ακόμη κι αν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ φέτος επιτρέψει στα επίπεδα πριν την κρίση, οι πληγές που άνοιξε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009 και η κρίση του ευρώ την περίοδο 2010-2012 είναι ακόμη εδώ. Τις περιέγραψε ανάγλυφα έκθεση του ΔΝΤ που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2017, έστω κι αν ο αναγνώστης έπρεπε να φτάσει στην 65η από τις 66 σελίδες για να τις διαβάσει: «Η κρίση των ετών 2007-2008 σηματοδότησε το τέλος της τάσης σύγκλισης και την αρχή μιας τάσης απόκλισης, η οποία μόνον αργά διορθώνεται»[2]! Επομένως, οι πούροι και λοιποί νεοφιλελεύθεροι λάτρεις της αριστείας θα χρειαστεί να περιμένουν πολύ για να την καμαρώσουν στη μικρή μας νομισματική περιοχή. Κι αν κάτι κρατάμε από την κρίση του ευρώ είναι ότι οι αποκλίσεις πληρώνονται… Καλοί μάλιστα οι ύμνοι στις μεταρρυθμίσεις που ως γνωστόν προσφέρονται δια πάσαν νόσον κι όχι μόνον, αλλά το συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει από τις αποκλίνουσες πορείες που ακολουθούν οι χώρες της ευρωζώνης, είναι πως το κοινό νόμισμα τινάζει στον αέρα τη σύγκλιση και δεν την επιταχύνει… Οι αιτίες επομένως των κρίσεων αναπαράγονται όσο οι μεταρρυθμίσεις υλοποιούνται. Χειρότερα κι από το Σίσυφο…

Φτάνουμε έτσι στον εκλογικό θρίαμβο που κατήγαγαν οι λάτρεις της Βέρμαχτ και του Φρίντμαν, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία. Μαζί οδηγούνται στην κόλαση σε περιβάλλοντα κοινωνικής ευημερίας, μαζί και στον παράδεισο σε περιόδους όξυνσης της κρίσης. Κι όσο για αυτούς που αναζητούν την αιτία της ανόδου των φασιστών στους μετανάστες, ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στην εξέλιξη της γερμανικής ανεργίας όπως αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα.

Αδιάκοπα μειωνόταν όσο το 1 εκ. μεταναστών και προσφύγων πέρναγε τα γερμανικά σύνορα το 2015 και 2016 και ενσωματωνόταν στο εργατικό δυναμικό, προς μεγάλη χαρά της γερμανικής αστικής τάξης. Επομένως πίσω από την άνοδο των Χιτλερο-θατσερικών είναι κάτι πιο βαθύ: η βούληση του κεφαλαίου να αναπροσαρμόσει την τακτική του, αναθεωρώντας ακόμη και ακρογωνιαίους λίθους της πολιτικής της Μέρκελ. Αυτά είναι τα επίδικα της νέας συμμαχικής κυβέρνησης της Γερμανίας, αν φυσικά δεν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις σοβαρών κέντρων όπως του Ifo για επαναληπτικές εκλογές.

Στο τραπέζι τίθεται εκ νέου και το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ σε συνδυασμό με την τύχη του χρέους. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια κοινή αντίληψη από τους λάτρεις των θαλάμων αερίων και της ελεύθερης αγοράς να βγει η Ελλάδα από το ευρώ με αντάλλαγμα ακόμη και τη διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους της.

Το ερώτημα που τίθεται είναι προφανές: στο βαθμό που αυτή η άποψη έχει κοινά σημεία με τη δική μας άποψη για έξοδο από το ευρώ και διαγραφή του δημόσιου χρέους μήπως αξίζει να την υποστηρίξουμε; Μήπως δηλαδή στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής της Εναλλακτικής και των Φιλελεύθερων βρίσκει σημεία επαφής και μέρος των ριζοσπαστικών, πατριωτικών προτάσεων που αναδείχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια κι έτσι με την ευόδωσή τους, ανοίγει ο δρόμος για πιο βαθιές ρήξεις;

Γερμανία: το παράσιτο της Ευρώπης

Αρχικά, ας μην είμαστε σίγουροι ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια μικρότερη και «ποιοτικότερη» ευρωζώνη, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του Νότου, όπως διεκδικούν οι Φιλελεύθεροι. Στην παρουσία των μόνιμων δημιουργών προβλημάτων αποδίδεται εν πολλοίς η χαμηλή ισοτιμία του ευρώ που απογειώνει τις γερμανικές εξαγωγές. Πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ[3] εκτιμούσε ότι «η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ θα ήταν 10-20% χαμηλότερη για τη Γερμανία, δεδομένου του πλεονάσματος τρεχουσών συναλλαγών της». Άρα, μια Γερμανία που δεν θα είναι λαθρεπιβάτης των άλλων ευρωπαϊκών οικονομιών όπως σήμερα (για να μειώνει έτσι τη δική της συναλλαγματική της ισοτιμία έναντι των νομισμάτων των βασικότερων ανταγωνιστών της) θα είναι μια ασθμαίνουσα Γερμανία, χωρίς οικονομικές φιλοδοξίες και ιμπεριαλιστικές τάσεις. Αρκεί μια ματιά στην εκτίναξη του πλεονάσματος του εμπορικού της ισοζυγίου μετά την εισαγωγή του ευρώ, όπως αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα, για να κατανοήσουμε τα τεράστια οφέλη που αποκόμισε το Τέταρτο Ράιχ από το κοινό νόμισμα και γιατί επιπλέον είναι από τους διαπρύσιους υποστηρικτές του.

Επιπλέον, μια ευρωζώνη που θα απολέσει έστω κι ένα μέλος, ακόμη κι αν αυτή είναι η Ελλάδα που αντιπροσωπεύει το 1,63% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, χάνει το μοναδικό γνώρισμα της διαρκούς επεκτασιμότητας. Μια εγγύηση στους επενδυτές που διασφάλιζε το μη αντιστρεπτό της διαδικασίας. Και στην επερχόμενη κρίση το ερώτημα θα αφορά αν ο επόμενος αδύναμος κρίκος είναι η Πορτογαλία ή η Ισπανία…

Ας υποθέσουμε ωστόσο ότι ο νέος γερμανικός συνασπισμός εξουσίας καταλήγει να κόψει μερικά κλαδιά από το δένδρο είτε ως παραδειγματισμό για τα υπόλοιπα ή για να αρχίσει έτσι το ξερίζωμα του όπως διεκδικούν ορισμένα μειοψηφικά τμήματα της Γερμανικής ελίτ, που αντιγράφοντας τον Τραμπ προκρίνουν την απαλλαγή του Τέταρτου Ράιχ από κάθε εξωτερικό βαρίδι, παραβλέποντας ότι η Γερμανία, κατά την άποψή μας πάντα, μόνο πάνω στην πλάτη των άλλων Ευρωπαίων θριάμβευε…

Συμφέρει την Ελλάδα ή όχι η έξοδος από το ευρώ και η διαγραφή μέρος έστω του δημόσιου χρέους; Ξέροντας μάλιστα ότι μπορεί άμεσα να επιφέρει μια υποτίμηση η οποία θα δώσει ώθηση στην αξιοποίηση των παραγωγικών συντελεστών και τις εξαγωγές αυξάνοντας την απασχόληση…

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διαγραφή μέρους του χρέους της, υπό τους όρους της ξαναγεννημένης από τις στάχτες της Βέρμαχτ, θα είναι εξ ίσου καταστρεπτική με την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ!

Η παραμονή στην ΕΕ ακυρώνει τα οφέλη του Grexit

Για να φανεί αυτό ας στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας εκεί που κρύβεται ο διάβολος∙ στις λεπτομέρειες. Ο ηγέτης των Ελεύθερων Δημοκρατών, Κρίστιαν Λίντνερ, που κάνει επίδειξη γερμανικής μεθοδικότητας διατηρώντας καθημερινά ένα μούσι τριών ημερών, δήλωσε ότι «θα πρέπει τώρα να ξεκινήσει το Grexit, ώστε να απελευθερωθεί η χώρα από το ευρώ και από τα χρέη της» ενώ έσπευσε να συμπληρώσει «παραμένοντας όμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Αξίζει επίσης να θυμηθούμε πως γερμανικά σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ή ακόμη και διαχωρισμού του ευρώ σε δύο ζώνες, μία των βορείων και μία των νοτίων, που ήκμασαν στο απόγειο της κρίσης περιείχαν ως εκ των ων ουκ  άνευ όρο την υψηλή εποπτεία της ΕΚΤ που θα συναποφασίζει για τη νομισματική πολιτική.

Κατά συνέπεια, η έξοδος από το ευρώ θα είναι όχι μόνο σχετική, αλλά και κενή περιεχομένου στο βαθμό που δε θα συνοδεύεται από την έξοδο από την ΕΕ. Κι αυτό επειδή παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει:

  • Πλήρης ισχύς του κανονισμού ΕΕ 472/2013 (της 21ης Μαΐου 2013) που αναφέρει πως «τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφ όσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής».
  • Αναντίρρητη εφαρμογή των προβλέψεων του Εαρινού Εξαμήνου για δημοσιονομική λιτότητα και απαγόρευση κάθε επεκτατικής πολιτικής, που θα επέτρεπε να δοθούν πχ αυξήσεις σε συντάξεις και περιλαμβάνει τη δημιουργία ελλειμμάτων.
  • Απαγόρευση άσκησης βιομηχανικής πολιτικής και σεβασμό ενός καταμερισμού εργασίας εντός της ΕΕ που για την Ελλάδα επιφυλάσσει δραστηριότητες τουρισμού και εφοδιαστικών αλυσίδων.
  • Υπαγωγή της γεωργίας στις απαγορεύσεις και τις δουλείες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής που αποκλείουν τον εθνικό σχεδιασμό και την ανάπτυξη καθετοποιημένης μεταποιητικής παραγωγής.
  • Απαγόρευση του δικαιώματος εθνικοποίησης των χρεοκοπημένων «συστημικών» τραπεζών και δημιουργίας φραγμών στην κίνηση κεφαλαίου που θα προστάτευε μια εθνική νομισματική πολιτική.
  • Συνέχιση μιας πολιτικής ανοιχτών εμπορικών συνόρων που κατέστρεψε την εγχώρια παραγωγή καθώς αδυνατούσε να ανταγωνιστεί τα φθηνότερα ή/και ποιοτικότερα εισαγόμενα.

Εν ολίγοις, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διαγραφή μέρους του χρέους που συζητά ο γερμανικός ιμπεριαλισμός δεν αποτελεί ακύρωση των μέχρι σήμερα πολιτικών που οδήγησαν στη φτωχοποίηση, αλλά εκσυγχρονισμό και ανανέωσή τους ή προσαρμογή στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η κρίση. Επ’ ουδενί μερική έστω ευόδωση των στόχων για έξοδο από το ευρώ και διαγραφή μέρους του χρέους που παλεύει το λαϊκό κίνημα και αποτελεί (υπό όρους πάντα) προϋπόθεση εξόδου από την κρίση.

Κατά συνέπεια η μόνη απάντηση που ταιριάζει στα σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, υπό την αιγίδα της Βέρμαχτ, είναι «όχι, ευχαριστούμε»… Η έξοδος από το ευρώ είναι αδιαχώριστη από την έξοδο από την ΕΕ, έστω κι αν δεν ταυτίζεται!

[1] Imaginative reform is vital for the Eurozone to thrive, Martin Wolf, Financial Times 26 Σεπτεμβρίου 2017.

[2] IMF country report, No. 17/235, July 2017, Euro Area policies. http://www.imf.org/en/Publications/CR/Issues/2017/07/25/Euro-Area-Policies-2017-Article-IV-Consultation-Press-Release-Staff-Report-and-Statement-by-45121

[3] IMF says dollar undervalued; euro, yen, yuan broadly in line with fundamentals, Reuters 28 Ιουλίου 2017, https://www.reuters.com/article/us-imf-currencies/imf-says-dollar-overvalued-euro-yen-yuan-broadly-in-line-with-fundamentals-idUSKBN1AD1YT

Πηγή: Kommon

Γερμανία: στο τέλος της συναίνεσης κερδίζει πάντα ο φασισμός!

Πολλαπλά μηνύματα έστειλαν οι γερμανοί ψηφοφόροι και προς διαφορετικές κατευθύνσεις με την ψήφο τους στις 24 Σεπτεμβρίου, έστω κι αν αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εκ πρώτης όψης η Άνγκελα Μέρκελ ξεκινά μια τέταρτη θητεία στη γερμανική καγκελαρία, κατακτώντας μια θέση δίπλα στον Αντενάουερ που έχτισε την μεταπολεμική Γερμανία και τον Κολ, που έφερε σε πέρας την προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας. Το επίτευγμα της Μέρκελ αφορά την ενορχήστρωση της επίθεσης του γερμανικού κεφαλαίου στην ίδια της τη χώρα και όλη την Ευρώπη. Δεν είναι και λίγο…

Το τίμημα ωστόσο που πλήρωσε το γερμανικό κατεστημένο δεν είναι κι αμελητέο, καθώς ο πάλαι ποτέ κραταιός ως …θάνατος γερμανικός δικομματισμός ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν. Αιώνες φαίνεται να έχουν περάσει από τη δεκαετία του ’70, όταν η Δεξιά (CDU/CSU) και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) κέρδιζαν ακόμη και το 90% των ψήφων. Την Κυριακή η Δεξιά συγκέντρωσε 33% (από 41%) χάνοντας 1 εκ. ψήφους και επιτυγχάνοντας το χειρότερο εκλογικό της ποσοστό από το 1949. Οι Σοσιαλδημοκράτες, που κουβάλησαν τον Ιανουάριο μέχρι και τον Σουλτς από το Ευρωκοινοβούλιο (όπου εξελέγη με το χρίσμα της Μέρκελ, για να μην ξεχνιόμαστε) διεκδικώντας έναν αέρα ανανέωσης, συγκέντρωσαν 20,5% των ψήφων, χάνοντας 5 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και πετυχαίνοντας κι αυτοί το χειρότερο αποτέλεσμα τους από το 1933!

Το πρώτο μήνυμα επομένως αφορά το πλήγμα που δέχτηκε ο δικομματισμός. Οι ψηφοφόροι τους γύρισαν την πλάτη λόγω της τυφλής υποταγής τους στα κελεύσματα της αστικής πολιτικής που προκρίνει τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Έτσι, όσο περισσότερο ομοιάζουν Δεξιά και Σοσιαλδημοκράτες, τόσο περισσότερο οι ψηφοφόροι τους μαυρίζουν.

Το δεύτερο μήνυμα είναι η στροφή στην άκρα και άγρια Δεξιά. Αντίθετα όμως με τις δεσπόζουσες ερμηνείες, η άνοδος της φιλοναζιστικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) από το 5% στο 12,6% και των θατσερικών Φιλελεύθερων (FDP) από 5% στο 10,7% προετοιμάστηκε από την Μέρκελ. Προφανώς και οι δύο αυτοί σχηματισμοί αμφισβητούν σε βαθμό αναιρέσεως ουσιώδεις πλευρές της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής της, η Μέρκελ ωστόσο τους άνοιξε το δρόμο για να ξεπεραστεί τελικά από τους γνήσιους φιλελεύθερους και τους αμόλυντους ρατσιστές. Η Μέρκελ που θέλει να μείνει στην ιστορία ως «μητέρα του έθνους» ξεκίνησε τις ρατσιστικές επιθέσεις στους λαούς της Νότιας Ευρώπης, όταν ξέσπασε η κρίση για να συγκαλύψει την εξυπηρέτηση που έκανε στην Ντόιτσε Μπανκ με τα λεγόμενα δάνεια διάσωσης κι η ίδια η Μέρκελ επίσης έχει οδηγήσει την τιμή του μισθού στα χαμηλότερα επίπεδα από ιδρύσεως γερμανικού κράτους… Γνήσια τέκνα της επομένως είναι τα ναζίδια της Εναλλακτικής νοσταλγοί του Χίτλερ και του Ολοκαυτώματος, που αναδείχτηκαν σε τρίτο κόμμα, και οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς των Φιλελεύθερων.

Η δεξιά στροφή που συντελείται στη Γερμανία όμως θα έχει και συνέχεια. Η προσπάθεια της Μέρκελ να ανακτήσει μέρος έστω των ψηφοφόρων της που στράφηκαν στην ναζιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία (ο ηγέτης της οποίας Αλεξάντερ Γκάουλαντ δήλωσε πρόσφατα ότι «οι Γερμανοί έχουν το δικαίωμα να είναι υπερήφανοι για τα κατορθώματα των Γερμανών στρατιωτών σε δύο παγκοσμίους πολέμους»!) θα σημάνει ότι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός στο εξής θα εκπορεύονται κι επισήμως από την καγκελαρία. Σημαίνει επίσης ότι στη νέα Μπούντεστανγκ όπου θα κάθονται 80 ναζί βουλευτές η ίδια η Μέρκελ θα επιχειρήσει να γίνει ο εκφραστής του συνθήματος «πρώτα η Γερμανία», κατ’ αντιστοιχία του συνθήματος που όρισε ως προμετωπίδα του ο Τραμπ στις ΗΠΑ. Οι εκλογές που θα γίνουν το 2018 στη Βαυαρία όπου το αδελφό κόμμα του CDU, το CSU συγκέντρωσε κι αυτό το χαμηλότερο ποσοστό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (38,5% από 49,3% το 2013) θα επισημοποιήσουν την στροφή στα άκρα δεξιά του πολιτικού mainstream.

Προφανώς, η στροφή στην άκρα Δεξιά που προετοιμάστηκε από την Μέρκελ δεν είναι παρά η αντανάκλαση στο πολιτικό πεδίο πολύ βαθύτερων κοινωνικών διεργασιών που ως κοινό παρανομαστή έχουν την σκλήρυνση της αστικής πολιτικής, όπως συντελείται παγκόσμια εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης. Το 1 εκ. των μεταναστών και προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία ήταν μόνο η αφορμή. Κι αν δεν υπήρχαν αυτοί, θα βρισκόταν κάτι άλλο. Τα κόμματα σε αυτό το άνυδρο τοπίο προσαρμόζονται στις επιταγές του κεφαλαίου προκρίνοντας την όξυνση της ταξικής πάλης και νέους γύρους ανηλεών επιθέσεων στο εισόδημα και τα κοινωνικά δικαιώματα. Προσδεθείτε…

Πολλαπλά συμπεράσματα επιδέχεται και η ήττα των Σοσιαλδημοκρατών, που μάλλον πρέπει να ζητήσουν κατάργηση των εκλογών καθώς κάθε φορά που στήνονται κάλπες χάνουν λίγα εκατομμύρια ψηφοφόρους, αρχής γενομένης από τις εκλογές του 2005, όταν ο Σρέντερ ηττήθηκε από την Μέρκελ για να συνεχίσουν μέχρι τώρα ακάθεκτοι την πορεία προς τον πάτο. Αιτία της συντριβής του SPD που δεν φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης είναι η χιονοστιβάδα αντεργατικών μέτρων που ψήφισε η κυβέρνησή του (υπό την επωνυμία Χαρτζ 4) με τη συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Επίσης, η συμμετοχή του στον αποκαλούμενο «μεγάλο συνασπισμό» που έφερε την Μέρκελ στη καγκελαρία και το SPD στο πολιτικό περιθώριο. Για τούτο το λόγο και από νωρίς το απόγευμα της Κυριακής οι σοσιαλδημοκράτες έσπευσαν να ανακοινώσουν ότι δεν θα ενταχθούν στον μεγάλο συνασπισμό εγκαινιάζοντας έτσι μια πορεία απογαλακτισμού της από την Δεξιά. Κι αυτό είναι το τρίτο συμπέρασμα από τις γερμανικές εκλογές, που δεν αφορά μόνο την Γερμανία ούτε καν μόνο το Λίνκε που ετοιμάζεται κι αυτό να προβάρει κυβερνητικά κουστούμια στοχεύοντας να συμμετέχει στην κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές: Στο τέλος του δρόμου της συναίνεσης καραδοκεί ο φασισμός, που προβάλλει ως το διαφορετικό κι η δύναμη της ανανέωσης και της συνέπειας, ενώ για τους πρωταγωνιστές της συναίνεσης πάντα η απαξίωση!

Η πολιτική συντριβή των γερμανών σοσιαλδημοκρατών έχει μια ξεχωριστή επικαιρότητα για τα ελληνικά πράγματα, επειδή ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί το τελευταίο αποκούμπι του ΣΕΒ και των πιστωτών, φλέρταρε με το παράδειγμα του SPD. Θυμάμαι σαν και τώρα να ρωτάω πρωτοκλασσάτο στέλεχος του το Σεπτέμβριο του 2015 για το πώς θα μπορούν να κρατήσουν το κόμμα τους ενωμένο μετά την στροφή 180 μοιρών που έκαναν υπογράφοντας το άθλιο μνημόνιο Τσίπρα τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς. Η φαιδρή απάντηση που έλαβα, σε πλήρη δυσαρμονία με το βαθυστόχαστο ύφος του συνομιλητή ΣΥΡΙΖΑίου, περιέγραφε και επικαλούταν την στροφή 180 μοιρών που έκανε ο Σρέντερ με την ψήφιση της Ατζέντας 2010, για να με πείσει ότι οι ψηφοφόροι είναι ένα πολιτικό σφουγγάρι που απορροφά ό,τι του δώσεις χωρίς αντιρρήσεις και ακολουθεί αδιαμαρτύρητα τις πολιτικές στροφές. Κι αν αυτό συνέβη στη Γερμανία, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ,  γιατί να μη γίνει κι εδώ;

Μερικές φορές όμως αυτό το σφουγγάρι σε σβήνει κι από τον πολιτικό χάρτη…

Πηγή: Kommon

Η Ελλάδα στοιχειώνει ακόμη τη Γερμανική Αριστερά (Λίνκε)

Μέχρι το καλοκαίρι του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε σχεδόν για όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά την ελπίδα, δεδομένου ότι μια επιτυχής σύγκρουσή του με την ΕΕ και τη Γερμανία θα έβαζε φρένο στις πολιτικές της λιτότητας. Η συνέχεια είναι γνωστή…

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κι από τότε μέχρι σήμερα όμως το φάντασμα της Ελλάδας εξακολουθεί να υπερίπταται της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Τώρα ως απειλή. Παλιότερα ως ελπίδα.

Η Ελλάδα δίχασε τη γερμανική Αριστερά (Λίνκε) για πολλοστή και τελευταία (μέχρι στιγμής) φορά όταν συζητούσε την τακτική που θα ακολουθήσει στην προεκλογική εκστρατεία. Από το υψηλότερο μέχρι το χαμηλότερο επίπεδο του κόμματος δημιουργήθηκαν δύο στρατόπεδα: Το πρώτο, το πιο μαχητικό μέρος του κόμματος, πρόκρινε να ιεραρχηθούν δύο θέματα: Η Ελλάδα και το προσφυγικό. Και μέσω αυτών να αποδοκιμαστεί η νεοφιλελεύθερη και ταξική πολιτική της Μέρκελ. Το δεύτερο στρατόπεδο, το σοσιαλδημοκρατικό, χαρακτήρισε αυτά τα θέματα εξόχως αντιδημοφιλή και συνταγή εκλογικής αποτυχίας, ενώ πρόκρινε να ζητήσουν την ψήφο των Γερμανών με στόχους ελάχιστα διχαστικούς που αποτελούν κοινό τόπο για την πλειοψηφία των ψηφοφόρων και θα δημιουργούν τους όρους για ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες. Αν όχι τώρα στο μέλλον… Η πρώτη γραμμή αν και κέρδισε στις εσωκομματικές διαδικασίες ηττήθηκε κατόπιν αλλεπάλληλων εσωκομματικών πραξικοπημάτων, όπως μας δήλωσαν κατά την παραμονή μας στη Γερμανία ακόμη και στελέχη του κόμματος που επέλεξαν να κρατήσουν μια ουδέτερη στάση, λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης. Το αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης δεν ήταν μόνο ένας πρωτοφανής διχασμός (για το κόμμα που φέτος γιόρτασε τα 10 του χρόνια) ελάχιστα ορατός στους έξω, αλλά και μια υποτονική εκλογική εκστρατεία (περιορισμένη σε αφίσες, ελάχιστες δημόσιες ομιλίες και άφθονη τηλεοπτική παρουσία) ορατή στους πάντες.

Συνομιλητές μας εκτίμησαν ότι η επέτειος των δέκα ετών συμπίπτει με μια ιστορικής σημασίας πολιτική στροφή και μετάλλαξη της Αριστεράς σε κόμμα – λέσχη συζητήσεων και ομάδα πίεσης που θα έχει στραμμένο το ενδιαφέρον της στην Μπούντεστανγκ και τις κρατιδιακές εκλογικές και κυβερνήσεις. Μακράν δηλαδή των ριζοσπαστικών ελπίδων που γέννησε τον Ιούνιο του 2007 η συγχώνευση του PDS με το WASG…

Η Αριστερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τους τελευταίους μήνες δεν έπαψε να κινείται γύρω στο 9%, με τους πιο αισιόδοξους εξ όσων μιλήσαμε από το κόμμα της Αριστεράς να εκτιμούν ότι θα πάρει διψήφιο ποσοστό. Η ηλικιακή σύνθεση του εκλογικού της σώματος κάθε άλλο παρά ενιαία είναι: έχει από τη μια στην ανατολική Γερμανία τους ηλικιωμένους που αναπολούν την ευημερία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κι από την άλλη, στη δυτική, κατά βάση νέους ανθρώπους που απορρίπτουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό τον υπαρκτό καπιταλισμό της Μέρκελ. Άξια αναφοράς είναι η στροφή ψηφοφόρων της Αριστεράς προς την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία, που υποδηλώνει την απογοήτευση τους από την υπό εξέλιξη πολιτική στροφή του κόμματος

Παρόλα αυτά τίποτε δε φάνηκε ικανό να σταματήσει την Μέρκελ από τον εκλογικό της περίπατο και τη διεκδίκηση της τέταρτης θητείας της!

«Για να κατανοήσουμε το λεγόμενο θαύμα της Μέρκελ πρέπει να ανατρέξουμε στο ρόλο των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων όταν βοήθησαν το κεφάλαιο να περάσει την αντεργατική αναδιάρθρωση Χαρτζ 4», μας δήλωσε ο Αντρέας Έσσε, συνταξιούχος στοιχειοθέτης – τυπογράφος και συνδικαλιστής του συνδικάτου Ver.di, που έχει επισκεφθεί κατ’ επανάληψη την Ελλάδα στο πλαίσιο αποστολών αλληλεγγύης. «Από τότε σοσιαλδημοκράτες και Πράσινοι έπαψαν να αποτελούν αντίπαλο δέος για το συντηρητισμό», ήταν τα λόγια του.

«Στη Μέρκελ οφείλουμε να αναγνωρίσουμε κι ένα ταλέντο: Να αφουγκράζεται αιτήματα άλλων πολιτικών χώρων και να τα υιοθετεί με τον δικό της τρόπο, διευρύνοντας το κοινό της», μας δήλωσε ο Χανς Κέμπριχ, μηχανικός στο τμήμα μοτοσυκλετών της BMW και στέλεχος του τμήματος Διεθνών Υποθέσεων του συνδικάτου IG Metall. «Αυτό ακριβώς έκανε η Μέρκελ με το θέμα του ελάχιστου ωρομίσθιου, αυτό ακριβώς έκανε και με το μεταναστευτικό, αφαιρώντας το έδαφος της κριτικής».

Ποια είναι η στάση των συνδικάτων απέναντι στις εκλογές ρωτήσαμε τους δύο συνομιλητές μας. «Από τη στιγμή που τα συνδικάτα μετατράπηκαν σε κοινωνικούς εταίρους εξαφανίστηκε κάθε έδαφος μαχητικής αντιπαράθεσης με τις κυβερνήσεις και στη συνέχεια στρώθηκε ο δρόμος για την χαμηλόμισθη κι επισφαλή εργασία», δήλωσε ο Αντρέας. Για τον Χανς ωστόσο (που κι αυτός έχει επισκεφθεί πολλές φορές την Ελλάδα για να εκφράσει την αλληλεγγύη των συνδικάτων) υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό για την Αριστερά, ανεξαρτήτως κόμματος: «Στον κλάδο των υπηρεσιών το τελευταίο διάστημα έχουν αναπτυχθεί αγώνες που ήταν αδιανόητοι πριν λίγες δεκαετίες. Στο εμπόριο εκδηλώνονται συνέχεια απεργίες. Για παράδειγμα στο νοσοκομείο Charite απεργούν εδώ και πολύ καιρό οι νοσοκόμοι προβάλλοντας ασυνήθιστα επιθετικά αιτήματα, όπως χαρακτηριστικά να οριστεί στη σύμβαση εργασίας πόσοι νοσοκόμοι θα εργάζονται ανά βάρδια, ανά όροφο, στη μονάδα εντατικής θεραπείας κλπ. για να μην υπάρχει άγχος και ανταγωνισμός. Ανάλογη άγρια απεργία είχαμε και στην αυτοκινητοβιομηχανία της Mercedes. Εκεί οι απεργοί διεκδικούσαν να τερματιστεί η εκχώρηση εργασιών σε τρίτους, με στόχο  την εξοικονόμηση πόρων (outsourcing)».

Η απάθεια επομένως που φαίνεται να δείχνει το εκλογικό σώμα μόνο επιφανειακή είναι…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Άξελ Τρόοστ: Στόχος για την Αριστερά η συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας

Κατά την παραμονή μας στο Βερολίνο συζητήσαμε με τον οικονομολόγο (δρ.) Άξελ Τρόοστ, βουλευτή της Αριστεράς, υπεύθυνο του κόμματος για οικονομικά ζητήματα.

Με ποια αιτήματα συμμετέχει η Αριστερά στις ομοσπονδιακές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου;

Τέσσερα είναι τα αιτήματα που βρέθηκαν στην προμετωπίδα της Αριστεράς όλες τις προηγούμενες μέρες: Ειρήνη, κοινωνική δικαιοσύνη, καλή εργασία και ασφαλείς συντάξεις.

Με μια ανεργία στο επίπεδο του 3,7%, που αγγίζει την πλήρη απασχόληση, τι επιπλέον ζητάτε για την εργασία;

Αυτό που ζητούμε είναι ποιοτικές θέσεις εργασίας. Η ανεργία μειώθηκε επειδή αυξήθηκε η επισφαλής εργασία, η υπενοικίαση εργαζομένων, τα συμβόλαια εργασίας για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και οι συμβάσεις έργου. Πρόκειται όμως για μορφές εργασίας χωρίς καθόλου δικαιώματα.

Πώς εξειδικεύεται το αίτημα σας για ποιοτικές θέσεις εργασίας;

Ζητούμε αύξηση του ελάχιστου ωρομίσθιου από 8,84 ευρώ που είναι σήμερα στα 12 ευρώ. Επιπλέον διεκδικούμε περισσότερη απασχόληση στο δημόσιο τομέα. Νέες προσλήψεις στη δημόσια υγεία, περισσότερους δασκάλους, καλύτερη περίθαλψη των μικρών παιδιών και περισσότερη αστυνομία – όσο κι αν ακούγεται παράξενο… Πρέπει να πω ωστόσο ότι δεν είναι μόνο η Αριστερά που προβάλλει αυτά τα αιτήματα.

Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει την Αριστερά από τα υπόλοιπα κόμματα;

Η πρότασή της για τη χρηματοδότηση αυτών των προσλήψεων. Η Αριστερά είναι το μόνο κόμμα που προτείνει τη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων ως έναν τρόπο να μειωθεί η εντεινόμενη ανισότητα μεταξύ πλούτου και φτώχειας. Υπάρχει μάλιστα μια μεγάλη συζήτηση στη Γερμανία αυτήν την περίοδο σχετικά με την προβλεπόμενη αύξηση των πολεμικών δαπανών κατά 2%. Η Αριστερά δεν το δέχεται καθόλου κι ούτε θα επιτρέψει να συμβεί.

Δεδομένης της άνετης νίκης της Ά. Μέρκελ, αυτές οι εκλογές φέρνουν κάτι καινούργιο;

Δύο είναι τα καινούργια στοιχεία που θα φέρουν οι κάλπες στην πολιτική μας ζωή. Το πρώτο είναι η αύξηση της εκλογικής δύναμης των Φιλελεύθερων (FDP), που μάλλον θα ξαναμπούν στη Βουλή. Το δεύτερο, πολύ πιο σημαντικό, είναι η είσοδος στη Βουλή της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD). Είναι η πρώτη φορά μετά το 1945 που ένα δεξιό, εθνικιστικό κόμμα εισέρχεται στην ομοσπονδιακή Βουλή.

Πώς το κατάφερε αυτό η Εναλλακτική;

Το επίτευγμά της ήταν πώς κατάφερε να κινητοποιήσει έναν λανθάνον ρατσισμό που ανέκαθεν υπήρχε στη Γερμανία κι εκφραζόταν σε τραπέζια, στις μπυραρίες και πάντα ιδιωτικά. Αυτό που πέτυχε τώρα ήταν να αρθρώσει σε δημόσιο, πολιτικό λόγο αυτές τις ακροδεξιές πεποιθήσεις.

Αυτές οι δύο πολιτικές αλλαγές τι θα σημάνουν για τη διεθνή ατζέντα της γερμανικής πολιτικής;

Ότι όλο και πιο δύσκολα η Μέρκελ θα παίρνει αποφάσεις υπέρ της ΕΕ και της Ελλάδας. Η φιλο-ευρωπαϊκή πολιτική θα συρρικνωθεί περισσότερο.

Ποια είναι η μακροπρόθεσμη προοπτική για την οποία εργάζεται η Αριστερά;

Στις επόμενες εκλογές η Αριστερά πρέπει να φιλοδοξεί να συμμετέχει σε κυβέρνηση συμμαχίας με του Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους. Σε αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, ούτε με πολιτικούς όρους, ούτε με αριθμητικούς. Είναι ωστόσο μια πολιτική προοπτική για την οποία αξίζει να εργαστούμε από την επόμενη κιόλας των εκλογών.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ξέγνοιαστος περίπατος της Μέρκελ με τη βοήθεια των σοσιαλδημοκρατών

Όποιος επιχειρήσει να μεταφέρει στις εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γερμανία στις 24 Σεπτεμβρίου τις εκ βάθρων ανατροπές που σηματοδότησαν οι εκλογές στις ΗΠΑ το Νοέμβριο του 2016 με την μετεωρική άνοδο του Τραμπ, ή την απαξίωση του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού που προκάλεσαν οι προεδρικές εκλογές του Μαΐου στη Γαλλία με το δίδυμο Λεπέν – Μακρόν να ανατρέπει τη χρόνια ισορροπία γύρω από το δίπολο κεντροδεξιάς – σοσιαλδημοκρατών, ή ακόμη και τα απογοητευτικά αποτελέσματα για την Τερέζα Μέι στις βρετανικές κάλπες που την οδήγησαν να μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που προκάλεσε πρόωρες εκλογές, θα διαψευστεί οικτρά!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το Βερολίνο φαίνεται να απέχει έτη φωτός από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι. Η δε Άνγκελα Μέρκελ διεκδικεί την τέταρτη θητεία της στη γερμανική καγκελαρία και μοιάζει σχεδόν ατσαλάκωτη, χωρίς να κουβαλάει κανένα βαρίδι από το μακρινό 2005 όταν κέρδισε τις πρώτες εκλογές, λες και δεν έχει να απολογηθεί για τίποτε απ’ όσα συνέβησαν αυτά τα 12 χρόνια.

Αυτή η εικόνα επιφανειακής (και γνήσια γερμανικής) ηρεμίας αντανακλάται πιστά στις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας έξι εβδομάδες πριν ανοίξουν τα εκλογικά τμήματα. Συγκεκριμένα, η δεξιά συμμαχία χριστιανοδημοκρατών και χριστιανοκοινωνιστών (CDU-CSU) αναμένεται να κερδίσει από 37% έως 40%, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD 24-25%,το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία AfD 10%, το φιλο-επιχειρηματικό φιλελεύθερο κόμμα FDP από 8% ως 9%, το κόμμα της Αριστεράς 9% και οι Πράσινοι 7%.

Το παραπάνω αποτέλεσμα, όσο κι αν είναι αναμενόμενο, περιλαμβάνει μια μείζονα ανατροπή. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου για πρώτη φορά από το 1945 θα εκπροσωπηθεί ένα κόμμα της ρατσιστικής άκρας Δεξιάς στη γερμανική βουλή, καθώς ποτέ άλλοτε δεν είχαν καταφέρει συγγενείς πολιτικοί σχηματισμοί νοσταλγοί του χιτλερισμού να ξεπεράσουν το όριο του 5% που επιτρέπει την αντιπροσώπευση στη Βουλή. Με βάση πολιτικές έρευνες που έχουν δει πρόσφατα το φως της δημοσιότητας η δεξαμενή απ’ όπου αντλεί ψήφους η φασιστική Δεξιά για να φτάσει στο 10% δεν περιλαμβάνει μόνο τα απομεινάρια του ναζισμού, που αποτελούν ντροπή της ανθρωπότητας. Δηλαδή, υπέργηρους πλέον οπαδούς των Ναζί και συντηρητικούς συνταξιούχους της Βαυαρίας και του υπόλοιπου γερμανικού Νότου. Περιλαμβάνουν επίσης, σε αυξανόμενο βαθμό και μεσήλικες, μέλη της παραδοσιακής, φθίνουσας ποσοτικά, εργατικής τάξης. Η στράτευσή των «μπλε κολάρων» γύρω από την Εναλλακτική για τη Γερμανία αποτελεί μια επιπλέον ένδειξη συντηρητικοποίησης της Γερμανίας όπως επίσης τα αυξημένα ποσοστά αποδοχής της Μέρκελ στη νεολαία, σε σχέση με το εθνικό μέσο όρο. Ειδικότερα, διαψεύδοντας μια διαχρονική σταθερά των δημοσκοπήσεων σε Βορρά και Νότο που θέλει τη νεολαία να έλκεται από την Αριστερά και τις ιδέες της κοινωνικής αλλαγής, δημοσκόπηση του ιδρύματος FORSA έδειξε ότι οι νέοι μεταξύ 18 και 21 ετών σε ποσοστό 57% επιλέγουν την Μέρκελ (και μόλις 21% τον υποψήφιο των σοσιαλδημοκρατών, Μάρτιν Σουλτς) όταν σε όλες τις ηλικίες το ποσοστό αποδοχής της ανέρχεται στο 53%.

Η εκλογική επιτυχία της γερμανικής Δεξιάς δεν είναι ωστόσο τίποτε περισσότερο από την άλλη όψη της παταγώδους αποτυχίας της γερμανικής Αριστεράς, σε κάθε εκδοχή, καθώς όλες της οι εκφάνσεις αν κάτι προσθέτουν είναι επιπλέον αιτίες για να της γυρίσουν οι ψηφοφόροι την πλάτη τους. Οι Πράσινοι λόγω της ευθύνης που επωμίστηκαν συναινώντας στο διαμελισμό και το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999, και το κόμμα της Αριστεράς αποδεχόμενο και ψηφίζοντας σχέδια περικοπής κοινωνικών δαπανών σε εκείνα τα κρατίδια όπου συμμετείχε σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Δύσκολο έως αδύνατο επομένως να πείσει ότι αποτελεί μια αταλάντευτη δύναμη εναντίωσης στη λιτότητα. Στη ίδια δεινή επίσης θέση βρίσκεται και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που εξακολουθεί να είναι ταυτισμένο αφενός με τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του Σρέντερ και αφετέρου με τα έργα και τις ημέρες του «μεγάλου συνασπισμού» με την Μέρκελ. Σε αυτό το πλαίσιο ακόμη και η ώθηση που του έδωσε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Σουλτς, φτάνοντας στο σημείο να συγκεντρώνει ίδια ποσοστά με τη Μέρκελ την πρώτη περίοδο, πολύ γρήγορα εξανεμίστηκε, όταν ο αέρας ανανέωσης αποδείχθηκε σκέτος …αέρας.

Η απογοήτευση που προκαλεί όλη η Αριστερά δεν θα ήταν τόσο κραυγαλέα κι άξια σχολιασμού αν πίσω από την επίπλαστη εικόνα ευημερίας και ξέγνοιαστης σταθερότητας που δημιουργεί η Μέρκελ (με σύμβολο μια δική της φωτογραφία από τις διακοπές στο Νότιο Τιρόλο φορώντας επί πέντε συναπτά έτη τα ίδια ρούχα – υπόδειγμα έξυπνου και καινοτόμου πολιτικού μάρκετινγκ, εδώ το σχετικό δημοσίευμα) και ενάντια σε αυτή την εικόνα δεν υπήρχαν εντονότατες κοινωνικές αντιθέσεις που, κατά τη γνώμη του γράφοντα, όσο κι αν κρύβονται κάτω από το χαλί αργά ή γρήγορα θα βγουν στην επιφάνεια. Η δημοσκοπική ως προς το παρόν άνοδος της Εναλλακτικής, ακόμη και εν έτει 2017 όταν η κρίση που προκάλεσε το μεταναστευτικό με την πολιτική ανοικτών θυρών την οποία υιοθέτησε η Μέρκελ ανήκει στο παρελθόν, είναι μια στρεβλή ως διαστροφική έκφραση αυτής της συσσωρευμένης κοινωνικής αγανάκτησης.

Η κοινωνική δυσφορία είναι αποτέλεσμα των οξύτατων ταξικών αντιθέσεων που κορυφώθηκαν κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Την προηγούμενη δεκαετία το κενό που χώριζε το κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας απ’ όλες τις άλλες χώρες πολλαπλασιάστηκε. Έτσι το 2016 το κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας έφτασε τα 34.500 ευρώ, ενώ της Γαλλίας τα 31.700, της Αγγλίας τα 31.400, της ευρωζώνης τα 29.600, της ΕΕ τα 26.900, της Ιταλίας τα 25.900 κοκ. Αυτά τα χρόνια ωστόσο, η εισοδηματική άνοδος δεν ήταν συμμετρική. Παρότι μάλιστα το ποσοστό ανεργίας έχει μειωθεί σε επίπεδα ρεκόρ στο 5,5%, το ποσοστό των φτωχών αυξάνεται σταθερά, αγγίζοντας πλέον το 16%, από 14% που ήταν πριν 14 χρόνια.

«Αλλά αν και η ανεργία συρρικνώθηκε, τα χαμηλότερα εισοδήματα κέρδισαν λιγότερα αρχικά σε σχέση με τους καλύτερα αμειβόμενους», έγραφαν οι Financial Times στις 17 Αυγούστου. «Καθοριστικό ρόλο στη μείωση της ανεργίας» συνέχιζε το βρετανικό φύλλο «και στην άνοδο της απασχόλησης στο επίπεδο ρεκόρ των 44 εκ. διαδραμάτισε η επέκταση των λεγόμενων mini jobs, ελάχιστα ρυθμισμένων, θέσεων εργασίας μερικής απασχόλησης από 4,1 εκ. το 2002 σε πάνω από 7,5 εκ. αυτό το χρόνο. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι έχουν δημιουργηθεί ευκαιρίες, για παράδειγμα, για μητέρες ανήλικων παιδιών, φοιτητές και συνταξιούχους. Οι επικριτές όμως υποστηρίζουν ότι τα mini jobs συχνά αντικαθιστούν θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης, κυρίως στον επισιτισμό και το λιανικό εμπόριο. Το συνδικάτο DGB υποστηρίζει ότι αντί να ανοίξουν το δρόμο για μόνιμες θέσεις εργασίας τα mini jobs δημιουργούν αδιέξοδο για τους εργαζόμενους».

Ο Μάρτιν Σουλτς, διαβλέποντας αυτή την κοινωνική πόλωση, επέλεξε ως βασικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας των σοσιαλδημοκρατών το σλόγκαν «καιρός για περισσότερη ισότητα, καιρός για Μάρτιν Σουλτς». Ήταν η εποχή των μεγάλων προσδοκιών. Πολύ σύντομα όμως ήρθε η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Όταν για την ακρίβεια ο Σουλτς έπρεπε να δώσει σάρκα και οστά στο σύνθημά του, υποσχόμενος για παράδειγμα καλύτερες, υψηλότερα αμειβόμενες και πιο ποιοτικές θέσεις εργασίας κι αντί αυτών επέλεξε να επιδείξει τη συνέχεια στο πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών, περιορίζοντας το «ριζοσπαστισμό» του σε αιτήματα μείωσης των φορολογικών συντελεστών. Δηλαδή εκφυλίζοντάς τον…

Τι πιο φυσιολογικό μετά για το 40% των πιο φτωχών Γερμανών, που δεν έχουν κανένα περιουσιακό στοιχείο ούτε καν καταθέσεις στην τράπεζα, από το να γυρίσουν την πλάτη στην υπαρκτή Αριστερά κι η Μέρκελ να ετοιμάζεται για έναν ακόμη εκλογικό περίπατο στο δρόμο (με τις …λεύκες) που άνοιξε η σοσιαλδημοκρατία;

Πηγή: περιοδικό Επίκαιρα