Προσωρινή η εκεχειρία στην Παλαιστίνη

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Με την παρέμβαση του Κατάρ και της Αιγύπτου τερματίστηκαν, προσωρινά, οι ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που σημάδεψαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στοιχίζοντας τη ζωή σε 25 Παλαιστίνιους και 4 Ισραηλινούς. Η εκεχειρία, που έχει γίνει ήδη σεβαστή από τα δύο μέρη βάζοντας τέλος στην αιματοχυσία, αυτό που εγγυάται είναι μια προσωρινή ανακωχή μέχρι τις 5 Ιουνίου, οπότε λήγει το Ραμαζάνι. Η αναγγελία εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης ότι αμέσως μετά το τέλος της μεγαλύτερης γιορτής των μουσουλμάνων θα δοθεί στη δημοσιότητα η περίφημη «Συμφωνία του Αιώνα» για το παλαιστινιακό θεωρείται σίγουρο ότι θα πυροδοτήσει νέες συγκρούσεις λόγω της προκλητικής εύνοιας που το διαπερνά υπέρ φυσικά των Ισραηλινών…

Το έναυσμα για τα γεγονότα του προηγούμενου Σαββατοκύριακου δόθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Μαΐου κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου 2018 με την επωνυμία Μεγάλη Πορεία για την Επιστροφή, και ως αίτημα έχουν την επιστροφή των Παλαιστινίων στα σπίτια τους απ’ όπου διώχθηκαν το 1948 με την Νάκμπα (καταστροφή) και τον τερματισμό του ισραηλινού αποκλεισμού στη Γάζα που διαρκεί πλέον 12 χρόνια. Η δολοφονία από το Ισραήλ δύο παλαιστινίων διαδηλωτών 19 και 31 ετών οδήγησε την παλαιστινιακή αντίσταση να εκτοξεύσει εκατοντάδες ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ.

Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ασύμμετρες όπως σταθερά συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο (αρκεί να αναφερθεί από τις 30 Μαρτίου 2018 ότι έχουν σκοτωθεί 305 Παλαιστίνιοι και 2 Ισραηλινοί στρατιώτες) δεν ήταν το μοναδικό κόστος που κατέβαλε ο παλαιστινιακός λαός. Συμπεριλαμβάνονται και δεκάδες κτίρια που βομβάρδισε η ισραηλινή αεροπορία, με αποτέλεσμα την πλήρη κατεδάφισή τους, ως ένα μέσο για να καταστήσει τη ζωή των 2 εκ. κατοίκων της Γάζας αβίωτη και να τους στρέψει εναντίον των δυνάμεων της αντίστασης.

Πρόκειται για μια χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία άμαχοι πολίτες που γίνονται άστεγοι έχοντας επίσης χάσει κι όλη τους την περιουσία χρησιμοποιούνται για την επίτευξη στρατιωτικών στόχων…

Το Ισραήλ δεν αποκλείεται να προέβη σε αυτή την επίδειξη ωμής δύναμης εναντίον της Γάζας, που διοικείται από τη Χαμάς η οποία κέρδισε τις μοναδικές ελεύθερες εκλογές που διοργανώθηκαν στην περιοχή, αξιοποιώντας από τώρα το πλεονέκτημα που θα αποκτήσει σε έναν μήνα, όταν με τη δημοσιοποίηση της «Συμφωνίας του Αιώνα» θα εμφανίζεται ως η μοναδική δύναμη που την υιοθετεί ανεπιφύλακτα. Κι αυτό γιατί όλες οι αποκαλύψεις σχετικά με το περιεχόμενό της αν κάτι επιβεβαιώνουν είναι ότι η πρόταση του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ, Γιάρεντ Κουσνέρ, αποτελεί την πιο μεροληπτική, ετεροβαρής και προκατειλημμένη πρόταση επίλυσης που έχει ποτέ καταθέσει η Ουάσιγκτον.

Πέραν όσων ήδη δημοσίευσε η αμερικανική εφημερίδα Washington Post (διάβασε εδώ προηγούμενο σχετικό άρθρο), ένα άλλο δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η αμερικανική πρόταση ακυρώνει ακόμη και τις πιο σημαντικές αποφάσεις του ΟΗΕ για το παλαιστινιακό κράτος. Μεταξύ αυτών η απόφαση πώς πρωτεύουσα του θα είναι η Ανατολική Ιερουσαλήμ. Θέση που υπονομεύθηκε έμπρακτα όταν οι ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2017 αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και τον Μάιο του 2018 μετέφεραν εκεί την πρεσβεία τους από το Τελ Αβίβ. Η «Συμφωνία του Αιώνα» προβλέπεται πώς θα υπογραφτεί από τρία μέρη, το Ισραήλ, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τη Χαμάς, ιδρύοντας ένα κράτος που θα ονομαστεί «Νέα Παλαιστίνη». Εντός ενός έτους μετά τις υπογραφές θα διεξαχθούν εκλογές στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ενώ εντός 3 ετών θα αποφυλακιστούν όλοι οι αντιστασιακοί Παλαιστίνιοι που κρατά έγκλειστους το Ισραήλ. Με βάση τις προβλέψεις της «Συμφωνίας του Αιώνα», η Ιερουσαλήμ που ακόμη και τώρα έχει 435.000 Παλαιστίνιους περνάει στο Ισραήλ, όπως και οι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη που θα ενσωματωθούν στο κράτος του Ισραήλ, παρότι όχι μόνο ο ΟΗΕ αλλά ακόμη και εβραϊκές οργανώσεις των ΗΠΑ με ιδιαίτερη επιρροή έχουν καταγγείλει την τακτική των εποικισμών. Η Δυτική Όχθη και η Γάζα θα ενώνονται στο πλαίσιο του νέου κράτους μέσω ενός αυτοκινητόδρομου που θα χτιστεί 30 μέτρα πάνω από το έδαφος. Το κόστος της κατασκευής θα το αναλάβουν Κίνα (κατά 50%), Νότια Κορέα, Αυστραλία, Καναδάς, ΗΠΑ και ΕΕ (από 10% κάθε μέρος). Το νέο κράτος δε θα έχει δικό του στρατό και για την ασφάλειά του (έναντι ποιανών άραγε;) θα μεριμνεί ο ισραηλινός στρατός που θα πληρώνεται μάλιστα γι’ αυτή του την υπηρεσία από την Παλαιστινιακή κυβέρνηση. Κι επειδή όλα τα παραπάνω δεν ήταν πιθανά αρκετά για να ικανοποιηθεί ο Μπενζαμίν Νετανιάχου, στο σχέδιο επίλυσης προβλέπονται κυρώσεις και μέτρα που φτάνουν ακόμη και σε πόλεμο για την ΟΑΠ και τη Χαμάς (η οποία προβλέπεται να παραδώσει τον οπλισμό της στην Αίγυπτο και να αποζημιωθεί γι’ αυτό) σε περίπτωση που δε συναινέσουν στο σχέδιο επίλυσης, με βάση πάντα όσα αποκαλύπτει η ισραηλινή εφημερίδα.

Αν αποδειχθούν αληθινά όσα διέρρευσαν μέσω της ισραηλινής εφημερίδας, τότε η Παλαιστινιακή πλευρά θα βρεθεί στο κέντρο πρωτοφανών πολιτικών πιέσεων και ωμών οικονομικών εκβιασμών που θα απειλήσουν ακόμη και την ύπαρξή της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τη σημερινή μορφή. Η διακοπή των αμερικανικών χρηματοδοτήσεων πέρυσι προς την υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες δείχνει πόσο στενεύει ο κλοιός για την Παλαιστίνη. Σε αυτό το πλαίσιο οι βομβαρδισμοί της Γάζας δεν αποκλείεται να ήταν απλώς προειδοποιητικές βολές…

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ το Ιράν

Σε νέα φάση εισέρχονται οι αμερικανικές προσπάθειες αποσταθεροποίησης ακόμη και αλλαγής του καθεστώτος του Ιράν, δεδομένου ότι πλέον έληξε και η τελευταία προθεσμία που είχε δώσει η Ουάσιγκτον σε πολλές χώρες που προμηθεύονταν πετρέλαιο από το Ιράν για να μην εφαρμόσουν τις οικονομικές κυρώσεις. Στόχος των ΗΠΑ είναι το Ιράν να χάσει όλα του τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου και να στερηθεί έτσι των σημαντικότερων πόρων που του επιτρέπουν να ασκεί κοινωνική πολιτική. Η επιθετική γραμμή ου Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν ξεκίνησε πέρυσι, όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν – παρότι οι επιθεωρητές της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας βεβαίωναν ότι η Τεχεράνη είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις που ανέλαβε, συνεχίστηκε με τις οικονομικές κυρώσεις και κορυφώθηκε με την αναγγελία από τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Τζον Μπόλτον, ότι το αεροπλανοφόρο Αβραάμ Λίνκολν κατευθυνόταν προς το Ιράν.

Λάδι τη φωτιά της Μέσης Ανατολής έριξε επίσης η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στο Ιράκ, όπου μετέβη μετά την επίσκεψή του στη Φιλανδία κι αφού ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Βερολίνο, προς επιβεβαίβση φημών για προβλήματα στις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις εξ αιτίας του αγωγού Nord Stream 2. Κατά τις επαφές του με την ιρακινή πολιτική ηγεσία τους επισήμανε την ευθύνη που φέρει να προστατεύει τα αμερικανικά συμφέροντα εντός των ιρακινών συνόρων και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την διακοπή των ενεργειακών σχέσεων μεταξύ Ιράκ και Ιράν.

Η εμπρηστική γραμμή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με τη γραμμή του Ομπάμα, ο οποίος πιστώνεται την ιστορικής σημασίας συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν. Συναντά επιπλέον αντιδράσεις κι εντός του αμερικανικού κατεστημένου. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι New York Times την Τετάρτη 8 Μαΐου ότι η απόφαση του Τραμπ να εντάξει την Επαναστατική Φρουρά του Ιράν στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων (που οδήγησε το Ιράν να εντάξει την αμερικανική διοίκηση στις τρομοκρατικές οργανώσεις…) συνάντησε αντιδράσεις από αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών και του Πενταγώνου…

Πληγή που δεν κλείνει η Συρία

Σε μικρότερη κλίμακα μεν, αλλά συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί στη Συρία, που έχει μετατραπεί στο πιο παράλογο θέατρο πολέμου των τελευταίων δεκαετιών όπου ξένοι στρατοί και ομάδες ενόπλων μάχονται ανηλεώς στο έδαφός της.

Πρωταγωνιστής των πιο πρόσφατων εχθροπραξιών είναι η Τουρκία και η ένοπλη ομάδα Συριακός Εθνικός Στρατός που υποστηρίζεται από την Άγκυρα. Στο στόχαστρό τους είναι η ομάδα YPG, που πολέμησαν μαζί με τους Αμερικανούς εναντίον του ISIS. Για τους Τούρκους ωστόσο δεν είναι τίποτε άλλο από σύμμαχοι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, ΡΚΚ, το οποίο, για την Άγκυρα, αποτελεί την επιτομή της τρομοκρατίας. Πολύ περισσότερο αφότου κατάφερε να το εντάξει στις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων των ΗΠΑ ακόμη και της ΕΕ.

Η πρόσφατη κλιμάκωση με αφορμή το θάνατο ενός τούρκου στρατιώτη, έφερε στην επιφάνεια την πυρετώδη προσπάθεια που καταβάλλει η Τουρκία για να αποκλείσει το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κουρδικού θύλακα στα βόρεια της Συρίας που θα απειλούσε τη δική της εδαφική ακεραιότητα. Σύμμαχο σε αυτή την προσπάθεια έχουν τη Ρωσία, με την οποία υπέγραψαν σχετική συμφωνία συνεργασίας το Σεπτέμβριο του 2018.

Η Τουρκία ωστόσο συγκαλύπτει τους πραγματικούς της στόχους και νομιμοποιεί τις περιπολίες τούρκων στρατιωτικών επικαλούμενη τους κινδύνους που γεννιούνται για τους κατοίκους του Ιμπλίντ από τους τελευταίους θύλακες ισλαμιστών ενόπλων. «Είναι μια πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τουλάχιστον 3,5 εκ. πολίτες λέγεται ότι ζουν στο Ιμπλίντ» δήλωσε ο τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. «Αν η κατάσταση κλιμακωθεί στο Ιμπλίντ αυτοί οι άνθρωποι θα πλημυρίσουν όχι μόνο τα τουρκικά σύνορα αλλά και για την Ευρώπη». Για το καλό της Ευρώπης, αγωνίζεται κι αυτός…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Στις ΗΠΑ το κλειδί για τη λύση του Παλαιστινιακού (Οδοιπορικό, περ. Γιατρών του Κόσμου, τ. 47)

«Αυτό που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι η διαδικασία εισόδου στη Λωρίδα της Γάζας. Στην σημείο ελέγχου του Έρεζ μπαίνεις σε ένα χώρο που μοιάζει με σύγχρονο αεροδρόμιο. Αφήνοντάς το κινείσαι μέσω ενός ελικοειδούς συνόλου από πόρτες και τοίχους σαν ένας ταξιδιώτης του χρόνου που μεταφέρεται στο παρελθόν, σε ένα χωματόδρομο. Εδώ ήταν το βιομηχανικό κέντρο της Γάζας, πριν τον τελευταίο βομβαρδισμό. Τώρα, άνθρωποι με γαϊδούρια και κάρα μεταφέρουν πέτρες από τα χαλάσματα. Κινούμενος από το Ισραήλ στη Γάζα μεταφέρεσαι από μια χώρα του 21ου αιώνα σε ένα παραμορφωμένο τοπίο. Η ανοικοδόμηση είναι αδύνατη καθώς το Ισραήλ απαγορεύει την είσοδο των υλικών. Οι άνθρωποι έχουν ελάχιστα στη διάθεσή τους πέρα από τα ερείπια που τους περιβάλουν». Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε κάποιον ακτιβιστή από τους χιλιάδες που αγωνίζονται να σπάσει το απάνθρωπο εμπάργκο στην μαρτυρική Γάζα. Προέρχονται (όπως δημοσιεύτηκαν στην International Herald Tribune στις 22 Μαρτίου) από την βαρόνη Κάθριν Άστον, υπουργό Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ και λίγους μήνες. Απηχούν δε την αυξανόμενη αγανάκτηση της διεθνούς κοινής γνώμης απέναντι στο Ισραήλ το τελευταίο διάστημα, που μετ’ επιτάσεως τίθεται το εξής ερώτημα: Είναι επιτέλους δυνατό κάποιος να επιβάλει στο Ισραήλ τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου; Μπορούν, ειδικότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες να το αναγκάσουν, σε τελική ανάλυση, να σεβαστεί τις διεθνείς αποφάσεις και να επιτρέψει την δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους;

Η απάντηση δεν είναι για όλους προφανής. Για παράδειγμα, το αμερικανικό περιοδικό Time στις 29 Μάρτη αναφερόμενο στην τελευταία απόφαση του Ισραήλ να επεκτείνει τους παράνομους εβραϊκούς εποικισμούς, χτίζοντας  1.600 επιπλέον κατοικίες τόνιζε πως «η Ουάσινγκτον έχει ελάχιστη δύναμη να αναγκάσει το Ισραήλ να παγώσει τους εποικισμούς». Είναι όμως έτσι;

Τους τελευταίους λίγους μήνες δύο πολύ σημαντικά γεγονότα έχουν φέρει σε εξαιρετικά δυσμενή θέση το Ισραήλ. Το πρώτο σχετίζεται με την δολοφονία στο Ντουμπάι του Μαχμούντ αλ Μαμπχούχ, στελέχους της ριζοσπαστικής ισλαμικής οργάνωσης Χαμάς, η δημοκρατική εκλογή της οποίας στην κυβέρνηση της Παλαιστίνης προ τετραετίας έδωσε την αφορμή στο Ισραήλ να επιβάλει στους Παλαιστίνιους τη συλλογική τιμωρία του εμπάργκο. Δεν ήταν ωστόσο η δολοφονία αυτή καθαυτή που οδήγησε το Ισραήλ στο εδώλιο του κατηγορουμένου, όσο ήταν οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε. Και συγκεκριμένα η χρησιμοποίηση από τους εκτελεστές της Μοσάντ διαβατηρίων ευρωπαίων πολιτών! Το Ισραήλ ειδικότερα έφτιαξε πλαστά αντίγραφα από διαβατήρια ευρωπαίων πολιτών που είχαν επισκεφθεί τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ και με αυτά τροφοδότησε τους πράκτορές του για να αποκρύψει την πραγματική τους ταυτότητα. «Η έκθεση της βρετανικής Υπηρεσίας Σοβαρού Οργανωμένου Εγκλήματος συμπέρανε ότι τα διαβατήρια πρέπει να είχαν αναπαραχθεί στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν ή σε κάποια άλλη συναλλαγή με την ισραηλινή γραφειοκρατία. Δεν υπήρχε κανένας άλλος δεσμός ανάμεσα στα 12 άτομα των οποίων κλάπηκαν τα διαβατήρια. Η έρευνα έδειξε ότι τα στοιχεία των θυμάτων λήφθηκαν, αποθηκεύτηκαν και διοχετεύθηκαν όταν παρέδωσαν τα διαβατήριά τους σε ισραηλινούς αξιωματούχους ή σε κάποιους που συνδέονταν μαζί τους», έγραφε η βρετανική εφημερίδα Guardian Weekly στις 2 Απρίλη. Καθόλου τυχαία δεν ήταν στη συνέχεια η απόφαση του βρετανικού Φόρεϊν Όφις να εκδώσει ταξιδιωτική οδηγία στην οποία τονιζόταν πως οι ισραηλινοί αξιωματούχοι δεν πρέπει να θεωρούνται πλέον αξιόπιστοι για να πάρουν στα χέρια τους διαβατήρια ούτε φυσικά ήταν τυχαία κι η απέλαση ισραηλινού διπλωμάτη που πιθανότατα συνδεόταν με τη Μοσάντ. Οργισμένη ήταν επίσης η αντίδραση εναντίον του Ισραήλ κι από άλλα υπουργεία Εξωτερικών όταν συνειδητοποίησαν ότι το Ισραήλ είχε πλαστογραφήσει διαβατήρια ανύποπτων πολιτών του, οι οποίοι τώρα κινδύνευαν να γίνουν στόχοι αντιποίνων από παλαιστινιακές οργανώσεις!

Το δεύτερο περιστατικό δεν σχετιζόταν με τον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών. Συνέβη μέρα μεσημέρι κι ως θύμα είχε έναν από τους θερμότερους φίλους του Ισραήλ: τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν! Ειδικότερα, η προκλητική και πέρα από κάθε πρωτόκολλο απόφαση του Ισραήλ να ανακοινώσει την (παράνομη με βάση αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΟΗΕ) επέκταση των εβραϊκών εποικισμών στην κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ την ημέρα που επισκεπτόταν το Ισραήλ ο αμερικανός αντιπρόεδρος προκάλεσε την μεγαλύτερη κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών όπως δήλωσε ο ίδιος ο ισραηλινός πρέσβης στην Ουάσινγκτον. Το ρήγμα επιβεβαιώθηκε κατά την επίσκεψη του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, στην αμερικανική πρωτεύουσα στις 23 Μάρτη όπου η απουσία της καθιερωμένης υποδοχής, κοινών φωτογραφιών και συνέντευξης Τύπου μετέφερε τα εν… Λευκό Οίκο εν δήμω. Η πρόκληση του Ισραήλ επαναλήφθηκε μάλιστα, για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για την αδιαλλαξία του εβραϊκού κράτους, όταν ένα νέο σχέδιο επέκτασης των παράνομων εβραϊκών εποικισμών στην ανατολική Ιερουσαλήμ ανακοινώθηκε λίγες ώρες μόλις πριν από τη συνάντηση με τον Μπαράκ Ομπάμα! Η ίδια η συνάντηση χαρακτηρίστηκε αποτυχημένη καθώς η απαίτηση του Ομπάμα να προβεί το Ισραήλ στην ανακοίνωση ορισμένων μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης όπως η απελευθέρωση φυλακισμένων Παλαιστίνιων κι η διάλυση των σημείων ελέγχου που κάνουν το βίο… αβίωτο των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη απορρίφθηκε από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, χωρίς δεύτερη κουβέντα, με βάση ρεπορτάζ του βρετανικού Economist στις 27 Μάρτη. Κατηγορηματικά επίσης απέρριψε και τη σύσταση για πάγωμα των εβραϊκών εποικισμών.

Η απόφαση των Ισραηλινών για ανέγερση νέων κατοικιών στους εβραϊκούς εποικισμούς συνιστούσε καθαρή πρόκληση προς τη διεθνή κοινότητα επειδή ισοδυναμεί με ακύρωση κάθε ειρηνευτικής συνομιλίας. Χαρακτηριστικά, οι τελευταίες διαπραγματεύσεις μεταξύ Παλαιστινιακής Αρχής και Ισραήλ, με πρωθυπουργό τον Εχούντ Ολμέρτ, διακόπηκαν με ευθύνη των Παλαιστινίων λόγω της απροθυμίας του εβραϊκού κράτους να διακόψει την επέκταση των εποικισμών. Η απόφαση των Παλαιστινίων ήταν πέρα για πέρα λογική καθώς οι 500.000 Εβραίοι που κατοικούν στα κατεχόμενα ακυρώνουν εκ προοιμίου και στην πράξη οποιαδήποτε δυνατότητα εφαρμογής των αποφάσεων του ΟΗΕ για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους που προβλέπουν τη χωροθέτησή του στα σύνορα του 1967 (περιλαμβάνοντας δηλαδή τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα), με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δυνατότητα επιστροφής όλων των προσφύγων. Οι εβραϊκοί εποικισμοί ωστόσο (που χτίζονται μάλιστα στα πιο εύφορα και στρατηγικά, υπερυψωμένα σημεία) έχουν κάνει τη Δυτική Όχθη να θυμίζει… ελβετικό τυρί. Συνυπολογίζοντας δε και το τείχος του αίσχους που έχουν ανεγείρει οι Ισραηλινοί ακόμη κι αυτό το ελβετικό τυρί είναι κομμένο μικρά – μικρά κομματάκια. Έτσι, ακόμη κι αν κάποτε ιδρυθεί το παλαιστινιακό κράτος επ’ ουδενί να μην είναι βιώσιμο, αλλά να είναι μια καρικατούρα, συγκόλληση άσχετων κι αποκομμένων εδαφών που μετά κόπων και βασάνων θα επικοινωνούν μεταξύ τους.

Η εμπρηστική για την ειρήνη και προκλητική πολιτική του εβραϊκού κράτους προκάλεσε την αντίδραση του Κουαρτέτου που συγκροτήθηκε με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Ρωσίας και του ΟΗΕ με σκοπό την εξεύρεση λύσης στο Παλαιστινιακό. Συγκεκριμένα, απόφαση του που συμφωνήθηκε στη Μόσχα, με τη συμμετοχή του ίδιου του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν, και με την οποία απαιτούσε από το Ισραήλ τον τερματισμό της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών εντός 24 μηνών, τόνιζε επιπλέον και τα ακόλουθα: «Το κουαρτέτο καταδικάζει την απόφαση της κυβέρνησης του Ισραήλ για ανέγερση νέων κατοικιών στην ανατολική Ιερουσαλήμ». Ενώ, σε άλλο σημείο ζητούσε από το Ισραήλ τον τερματισμό του αποκλεισμού της Γάζας. Τα ρεπορτάζ μάλιστα των εφημερίδων μετέφεραν σοκαριστικές περιγραφές της υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ, από τη Γάζα απ’ όπου μόλις είχε επιστρέψει. Η φράση της δε που μεταφέρθηκε με την μεγαλύτερη συχνότητα ήταν μία: «Χειρότερα κι απ’ την Αϊτή»!

Το ερώτημα ωστόσο παραμένει: Ποιος μπορεί να αναγκάσει το Ισραήλ να σεβαστεί τις διεθνείς αποφάσεις; Η απάντηση είναι η προφανής – για τους περισσότερους: Οι ΗΠΑ!

Η εικόνα των ΗΠΑ να στέκονται ανήμπορες και αμήχανες μπροστά στο Ισραήλ που ακυρώνει με μια του κίνηση ολόκληρη την αμερικανική πολιτική επαναπροσέγγισης των αραβικών καθεστώτων την οποία προεκλογικά επαγγέλθηκε ο Μπαράκ Ομπάμα, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ μπορούν(!) να επιβάλουν στο Ισραήλ να σεβαστεί τις διεθνείς του υποχρεώσεις και να πάψει να συμπεριφέρεται σαν κράτος – παρίας, αν χρησιμοποιήσουν σαν εκβιαστικό χαρτί τους πακτωλούς χρημάτων με τους οποίους αδιάλειπτα το χρηματοδοτούν! Το μέσο αυτό το εφάρμοσε ο πρώην πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ, αναγκάζοντας τότε το Ισραήλ να προβεί σε υποχωρήσεις. Σήμερα την ανάγκη ενεργοποίησης αυτής της δυνατότητας επικαλείται ο πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ και γνωστός ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Ραλφ Νέιντερ. Αναφέρει λοιπόν σε άρθρο στην ιστοσελίδα του (http://www.nader.org/index.php?/archives/2179-Israel-Aid.html) με ημερομηνία 23 Μαρτίου 2010: «Από το 1996 οι αμερικανοί φορολογούμενοι εξακολουθούν να στέλνουν στο Ισραήλ 3 δισ. δολ. το χρόνο. Πριν εγκαταλείψει την εξουσία ο Τζορτζ Μπους με ένα μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ ενεργοποίησε ένα πακέτο βοήθειας ύψους 30 δισ. δολ. για τα επόμενα δέκα χρόνια που θα αποδίδεται στην αρχή κάθε οικονομικού έτους. Οι πόλεμοι κι οι εποικισμοί του Ισραήλ ακόμη χρηματοδοτούνται από τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων». Και το καλύτερο; «Το Ισραήλ παρέχει καθολική υγειονομική κάλυψη, αντίθετα με ότι συμβαίνει στις ΗΠΑ όπου τίθεται το ερώτημα ποιος θα πρέπει να βοηθάει ποιόν; Και στα υπ’ όψη, η αμερικανική οικονομία βυθίζεται σε ύφεση, με μεγάλα ποσοστά αυξανόμενης φτώχειας, ανεργίας, καταναλωτικού χρέους, πολιτειακών και ομοσπονδιακών ελλειμμάτων». Καλό στην ίδια την Αμερική θα έκανε δηλαδή πρώτα και κύρια η Ουάσινγκτον αν διέκοπτε τη χρηματοδότηση στο Ισραήλ. Και στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο. Αρκεί να το αποφασίσει…

 Ένα καράβι για τη Γάζα

Η πρωτοβουλία Ένα καράβι για τη Γάζα που συγκροτήθηκε πάνω στο θετικό κεκτημένο προηγούμενων αποστολών μεταφέρει ένα μήνυμα αισιοδοξίας κι ελπίδας. Απώτερος στόχος είναι να σπάσει το απάνθρωπο ισραηλινό εμπάργκο στη Λωρίδα της Γάζας, που έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, και τα πλοία του στολίσκου να μεταφέρουν στον λαό της Παλαιστίνης οικοδομικά υλικά για να χτίσει τα σπίτια του, γεννήτριες, τρόφιμα κι άλλα πολύτιμα είδη. Αρωγός σ’ αυτή την διεθνή προσπάθεια είναι η αλληλεγγύη χιλιάδων ανθρώπων από πολλές χώρες του κόσμου, που έκαναν την υπόθεση της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης δική τους, στηρίζοντας την προσπάθεια με κάθε τρόπο.

Ένα καράβι για τη Γάζα (Πριν 18/4/2010)

  • «Η ιστορία γράφεται από εκείνους που οι σοφοί και οι συνετοί της μοιρολατρίας ονομάζουν εξωπραγματικούς»

    Β. Πισσίας: «Η Γάζα δεν είναι μόνη της»

– Σε ποιο σημείο βρίσκονται οι προετοιμασίες για το ταξίδι στη Γάζα;

– Σε πολύ καλό σημείο. Διανύομε την προτελευταία φάση που είναι η ολοκλήρωση του «χτισίματος» των πλοίων. Σε λίγες μέρες θα μπορέσουμε να είμαστε μαζί σας πάνω σ’ αυτά. Η φάση αυτή κλείνει στις αρχές Μάη. Στη συνέχεια τα πλοία αποπλέουν.

– Πόσες αποστολές έχουν μέχρι στιγμής πραγματοποιηθεί και τι αποτελέσματα είχαν;

Επιχειρήσαμε οχτώ φορές. Την πρώτη φορά δημιουργήσαμε το ρήγμα. Ύστερα από 41 χρόνια αποκλεισμού δύο μικρά καΐκια μπήκαν στην Γάζα. Τέσσερις φορές στη συνέχεια προσπαθήσαμε και κατορθώσαμε να κρατήσουμε το ρήγμα ανοιχτό. Μετά, την 28η του Δεκέμβρη του 2008, άρχισε η γενοκτόνα επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα. Τότε το πλοίο που στείλαμε, μόλις ύστερα από δύο μέρες, εμβολίστηκε. Μετά από 15 μέρες, στο αποκορύφωμα των βομβαρδισμών, επιχειρήσαμε ξανά με πλοίο που μετέφερε γιατρούς και φάρμακα, όμως δεχθήκαμε πάλι επίθεση στα διεθνή ύδατα 100 μίλια από τη Γάζα. Το πλοίο καταδιώχθηκε επί τρεις ώρες και απειλήθηκε με πέντε τελεσίγραφα να βυθιστεί. Στο τέλος αποφασίσαμε να επιστρέψουμε αλλά και να ξαναπάμε. Λίγους μήνες αργότερα αποπλεύσαμε και πάλι, δεχθήκαμε και πάλι επίθεση και απειλές στα διεθνή ύδατα, διανύσαμε την απόσταση ως τα ανοιχτά της παλαιστινιακής θάλασσας της Γάζας και τότε ισραηλινό κομάντο έκανε πειρατικό ρεσάλτο, απαλλοτρίωσε το πλοίο που έφερε ελληνική σημαία, συνέλαβε, φυλάκισε και στη συνέχεια απέλασε τα είκοσι μέλη της αποστολής.

– Το ταξίδι στη Γάζα θα είναι μια υπόθεση 30 το πολύ 50 ανθρώπων. Προς τι όλη αυτή η δημοσιότητα στο εγχείρημα μ ανοιχτές εκδηλώσεις, συναυλίες κλπ;

– Το πρώτο μας εγχείρημα, ως το ξεκίνημα του ταξιδιού, ήταν πράγματι υπόθεση μερικών δεκάδων ανθρώπων που έδρασαν σε διαφορετικές χώρες. Το επιχειρησιακό σκέλος εξελίχθηκε αποκλειστικά στην Ελλάδα. Ήταν μια υπόθεση που ως τον απόπλου των δύο καϊκιών υλοποιήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα. Αφότου άρχισε το ταξίδι η συμμετοχή διευρύνθηκε και μετά το ταξίδι το εγχείρημα έγινε κτήμα πολύ περισσότερων ανθρώπων. Τα ταξίδια με μικρά πλοία που ακολούθησαν ήταν χρήσιμα όμως κάποια στιγμή εξάντλησαν τη δυναμική τους.

– Ποιος είναι ο χαρακτήρας του κινήματος «Ελεύθερη Γάζα»; Πρόκειται για μια ομάδα αποφασισμένων ακτιβιστών ή είναι μια πολιτική πρωτοβουλία;

– Στο σημείο αυτό θέλω να πω δυο λόγια από το βήμα που μου παρέχει η εφημερίδα σας, που πιστεύω θα γίνουν στους αναγνώστες σας κατανοητά. Το κίνημα «Ελεύθερη Γάζα», όπως αποκαλείται, είναι ένα κίνημα πολιτικό, διεθνιστικό, με ιδιαίτερες προεκτάσεις ανθρωπιστικού κυρίως χαρακτήρα. Είναι όμως ταυτόχρονα ένα πολιτικό σχέδιο και μια μορφή πολιτικής δράσης που δημιουργεί ένταση, ενίοτε και κρίση. Πολλά από τα στοιχεία αυτού του σχεδίου, τόσο στην σύλληψη όσο και στην εφαρμογή του, σχεδόν επινοήθηκαν, στη συνέχεια αξιολογήθηκαν, ενώ, άλλα καινούρια στοιχεία του, ακόμη ανιχνεύονται. Όλα αυτά, στο πλαίσιο μιας νέας εμπειρίας για τις μορφές πάλης. Μορφές πάλης που μπορεί να υιοθετεί ένα κίνημα πλατιάς αναφοράς που δρα σε ιδιαίτερα έντονες και σύνθετες συνθήκες. Το ζητούμενο συνεπώς είναι να αναπτυχθούν μέσω αυτής της εμπειρίας μορφές πάλης υψηλής πολιτικής και επικοινωνιακής στόχευσης και πολυεπίπεδης συμμετοχής όπου οι πειθαρχίες ενός αποτελεσματικού οργανωτικού πυρήνα μερικών δεκάδων ανθρώπων να συνεργεί μ’ ένα κατάλληλα διαρθρωμένο οργανωτικό περιβάλλον μερικών εκατοντάδων ανθρώπων και όλοι αυτοί από κοινού να κατορθώνουν να πλέουν σε μια αλληλέγγυα ανθρωποθάλασσα. Δεν μας ενδιαφέρει, ένα τέτοιου τύπου εγχείρημα, να αναπτύξει μια λογική κομάντο ή μια εμπειρία ξεκομμένων από τις κοινωνίες ακτιβιστικών δράσεων. Ακόμα κι εάν υποθέσουμε ότι κάποιοι βλέπουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου, πρέπει να κατανοήσουν ότι υπάρχει ολόκληρο το παγόβουνο και ότι αυτό αποφασίζει, κάθε φορά, για το ποιο κομμάτι του «σώματος» του θα προέχει και με τον δικό του τρόπο θα ενεργεί.

Το παρόν εγχείρημα, αυτό που θα εξελιχθεί στην θάλασσα τον Μάη, για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, περιλαμβάνει εκτός από τις μερικές δεκάδες ανθρώπων, σε διάφορες χώρες, που το συγκροτούν και εικοσαπλάσιο αριθμό ανθρώπων σε σχέση με τα προηγούμενα εγχειρήματα. Παράλληλα, απλώνει την προετοιμασία του σε μεγάλη έκταση, δίνοντας της κοινωνικό βάθος, είναι μια νέα, ποιοτικά διαφορετική, φάση των εγχειρημάτων που πριν μερικά χρόνια ξεκίνησαν.

–  Μόλις πρόσφατα ακόμη και το Κουαρτέτο (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, ΕΕ) καταδίκασε το εμπάργκο και ζήτησε από το Ισραήλ την άρση του μεν, χωρίς ωστόσο το ίδιο να λάβει κανένα μα κανένα πρακτικό μέτρο. Εσείς έχετε την αυταπάτη ότι θα πετύχετε εκεί που δεν τολμά καν ο ΟΗΕ;

–  Δεν είναι θέμα τόλμης ή μόνο τόλμης. Το Κουαρτέτο, ο ΟΗΕ, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν διαθέτουν τόλμη. Το ζήτημα είναι ότι δεν διαθέτουν… αρετή. Βλέπουν τον πλανήτη απλά σα μια σκακιέρα, τους λαούς, τα μικρά έθνη, τα μικρά κράτη, σαν άμοιρα πιόνια, για την τύχη των οποίων ορθολογικά και βάση των διεθνών συσχετισμών που αέναα διαμορφώνονται και αναδιαμορφώνονται, αυτοί και μόνον αυτοί ορίζουν. Από την άλλη μεριά, εμείς, πέρα από την όποια τόλμη διαθέτουμε, προσπαθούμε να ενεργούμε σύμφωνα με τις αρχές της πολιτικής και ανθρώπινης (ας μου επιτραπεί ο όρος) αρετής, στηριζόμενοι τόσο στην βούληση όσο και σε σχέδιο. Πιστεύουμε ότι αργά ή γρήγορα αυτή η βούληση μαζί με τα καλά σχέδια, καθώς και η επιθυμία των ανθρώπων για κοινωνίες περισσότερης αρετής, θα έχουν τα αποτελέσματα που τους αναλογούν.

Η σοβαρή πιθανότητα να μην επιτρέψει το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ να φτάσετε στη Γάζα ισοδυναμεί με αποτυχία της αποστολής;

– Όχι. Έτσι κι αλλιώς είναι επιτυχία να προσπαθείς όταν και όπως πρέπει. Η επιτυχία ή η αποτυχία κρίνονται όχι μόνο στον ενεστώτα χρόνο αλλά, προπαντός, στον ιστορικό χρόνο.

–  Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνετε στους Παλαιστίνιους με αυτή την πρωτοβουλία;

–  Ότι δεν είναι μόνοι. Και ότι ο αγώνας τους, δεκαετίες τώρα, μας κάνει να νιώθουμε ότι, χάρη σε αυτούς, δεν είμαστε και εμείς μόνοι.

 

  • Τ. Πολίτης: «Ανυπομονούν οι Παλαιστίνιοι»

–  Ποιοι είναι οι πυλώνες που συγκροτούν σε διεθνές επίπεδο την αποστολή αυτή;

– Η διεθνής αυτή αποστολή στηρίζεται σε πέντε βασικές συνιστώσες, με την έννοια ότι αυτές συμβάλλουν στην υλοποίηση της προσπάθειας παρέχοντας – πέρα από ανθρώπινο δυναμικό- σημαντική οικονομική συνεισφορά για τα σκάφη. Πρόκειται για το «Free Gaza Movement», την διεθνή πρωτοβουλία που συντόνιζε μέχρι σήμερα όλα τα προηγούμενα ταξίδια και σε αυτήν είχαμε ενταχθεί όλοι όσοι από εμάς είχαμε συμμετάσχει στο πρώτο ιστορικό ταξίδι σπασίματος του αποκλεισμού της Γάζας τον Αύγουστο του 2008, το «European Campaign to break the siege of Gaza», που είναι πρωτοβουλία της παλαιστινιακής διασποράς στην Ευρώπη με αναφορά σε πολλές χώρες, η τούρκικη μη κυβερνητική οργάνωση ΙΗΗ, μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα την οποία στηρίζουν περί τις 200 τούρκικες συλλογικότητες, την σουηδική Καμπάνια «Ship to Gaza» και το ελληνικό τμήμα της διεθνούς αυτής αποστολής, την Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα».

– Οι χώροι αυτοί συγκροτούν ένα μωσαϊκό πολιτικών και ιδεολογικών αντιλήψεων. Που συναντώνται;

– Ούτε η διεθνής αυτή αποστολή, αλλά ούτε καν το ελληνικό τμήμα της, δεν συνιστά μια πολιτική συμμαχία. Αναφερόμαστε διεθνώς σε ένα σύνολο μερικών εκατοντάδων ανθρώπων που θα ταξιδέψουν με τα πλοία μέχρι τη Γάζα, πολλών δε περισσότερων που εργάζονται αφανώς για την επιτυχία του εγχειρήματος. Όλοι αυτοί προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικούς πολιτισμούς. Συναντώνται όμως στο ότι όλοι και όλες νοιώθουν αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στον παλαιστινιακό λαό, θέλουν έμπρακτα να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, εμπνέονται από αυτό το δύσκολο εγχείρημα και σίγουρα θα το φέρουν εις πέρας.

–  Πως εισπράττουν οι Παλαιστίνιοι αυτό το διεθνές ρεύμα αλληλεγγύης, τη στιγμή που το απάνθρωπο εμπάργκο συνεχίζεται εδώ και τρία σχεδόν χρόνια;

–  Η αλληλεγγύη μας δεν αφορά μόνο στη Λωρίδα της Γάζας, αφού με το χτίσιμο του ισραηλινού Τείχους της ντροπής και τις συνεχείς βίαιες επεμβάσεις του ισραηλινού στρατού στην Δυτική Όχθη, ο ισραηλινός αποκλεισμός έχει επεκταθεί σε όλη την παλαιστινιακή γη, έτσι ώστε το σπάσιμό του από την θάλασσα της Γάζας να συνεπάγεται το πρώτο ελεύθερο άνοιγμα της Παλαιστίνης προς τον έξω κόσμο. Όλοι οι Παλαιστίνιοι, είτε στη Λωρίδα της Γάζας, είτε στη Δυτική Όχθη, περιμένουν με ανυπομονησία την άφιξη της αποστολής. Νοιώθουν ότι είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό για τον παλαιστινιακό λαό, σε μια εποχή που η συγκροτημένη διεθνής κοινότητα συνεχίζει να επιδεικνύει έλλειψη πολιτικής βούλησης για να διασφαλίσει τα στοιχειώδη δικαιώματά του και τις βιοτικές του ανάγκες. Εκεί που οι διεθνείς οργανισμοί και οι κυβερνήσεις– στην καλύτερη περίπτωση- αδυνατούν ή αρνούνται να επέμβουν, το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη είναι και πάλι έτοιμο να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, να φέρει και πάλι στην επικαιρότητα το θέμα του απάνθρωπου εμπάργκο, να απαιτήσει να πάψει επιτέλους το Ισραήλ να είναι ο τρομοκράτης της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

  • Γ. Αυγερόπουλος: «Ταινία γεμάτη συναισθήματα»

Πως προέκυψε η ιδέα για το ντοκυμαντέρ;

–  Καταρχήν η ιδέα προέκυψε μετά από την αποστολή αυτή καθ’ αυτή. Ήρθε μια μέρα ο Νασίμ Αλάτρας – που έκανε και την δημοσιογραφική παραγωγή της ταινίας- , στο γραφείο μου και μοιράστηκε την σκέψη του μαζί μου. Ήταν μια ιδέα την οποία αγκάλιασαν με ενθουσιασμό τόσο εγώ όσο και όλοι όσοι ασχολήθηκαν με αυτό το πρότζεκτ. Εγώ είχα παρακολουθήσει από τα διεθνή ΜΜΕ την έκβαση της αποστολής και είχα εντυπωσιαστεί τόσο με την πρωτοβουλία όσο και με το θάρρος των ανθρώπων αυτών. Θεωρούσα το γεγονός ιστορικό και ήταν, καθώς για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια έσπασε το εμπάργκο της Γάζας από την θάλασσα που έχει επιβάλλει παράνομα το Ισραήλ. Ταυτόχρονα καθώς έχω δουλέψει στην Γάζα αρκετές φορές γνώριζα τι σήμαινε για τους κατοίκους της το να δουν δυο ξένα καράβια γεμάτα ακτιβιστές να φτάνουν στο λιμάνι της. Αυτό που δεν γνώριζα – και δεν ήταν γνωστό στο ευρύ κοινό – είναι το εντυπωσιακό γεγονός ότι όλη αυτή η προσπάθεια υλοποιήθηκε και πήρε σάρκα και οστά από Έλληνες που με άκρα μυστικότητα δούλεψαν σκληρά για να χτίσουν τα καΐκια και να τα κάνουν αξιόπλοα για ένα τόσο επικίνδυνο ταξίδι. Αρχίσαμε λοιπόν τα γυρίσματα στις αρχές του 2009. Ο συν-σκηνοθέτης μου ο Γιάννης Καρυπίδης που συμμετείχε ως ακτιβιστής στην αποστολή και μας μετέφερε καθημερινά τον ενθουσιασμό όσων συμμετείχαν, ο Νίκος Ζηργάνος που έγραψε το σενάριο, ο Νασίμ φυσικά, εγώ και πολλά μέλη της ομάδας του Εξάντα, όπως ο Γιάννης Παξεβάνης που έγραψε τη μουσική, ο Γιάννης Αυγερόπουλος και ο Γιώργος Αλεξόπουλος στην διεύθυνση φωτογραφίας, η Αναστασία Σκουμπρή που έκανε την διεύθυνση της παραγωγής και ο Γιάννης Μπιλήρης και η Άννα Πρόκου που το μόνταραν. Τελείωσε περίπου 6 μήνες μετά, τον Ιούνιο του 2009. Αυτό ήταν το δικό μας ταξίδι. Και νομίζω πως όλοι κατέθεσαν μέσα στην ταινία ένα κομμάτι της ψυχής τους.
– Ποιά τεχνικά εμπόδια έπρεπε να ξεπεράσετε;
– Το γεγονός ότι δεν είχαμε δικές μας πρωτότυπες εικόνες από την αποστολή, αυτό ήταν ένα πρόβλημα, καθώς θα έπρεπε να δουλέψουμε με ό,τι είχαν τραβήξει οι ίδιοι οι ακτιβιστές. Μιλάμε για τόνους υλικού το περισσότερο κακό και μη αξιοποιήσιμο. Είχαμε απελπιστεί τόσο πολύ που κάποια στιγμή πιστέψαμε πως δεν θα τα καταφέρουμε. Αποφάσισα λοιπόν στο μοντάζ να μετατρέψω αυτή την αδυναμία σε πλεονέκτημα. Τα πλάνα που είχαμε βρει μπορεί να μην ήταν τεχνικά άρτια αλλά απέπνεαν ζωντάνια και αλήθεια. Και ο Ζηργάνος το υποστήριζε αυτός το σενάριο του. Αλλάξαμε την ταινία περίπου 25 φορές μέχρι να πάρει την τελική της μορφή. Και όταν τελείωσε κάναμε μια ιδιωτική προβολή στην οποία προσκαλέσαμε ανθρώπους που δεν είχαν δει ούτε καρέ, καθώς και ανθρώπους που πρωτοστάτησαν στο εγχείρημα, όπως ο Βαγγέλης Πισσίας και ο Πέτρος Γιώτης. Σκεφτόμουν από μέσα μου πως αν αρέσει σε εκείνους που το έζησαν, αν καταφέραμε να δώσουμε έστω και λίγο από τα συναισθήματα που ένιωσαν έχουμε πετύχει. Όταν τα φώτα άναψαν στο τέλος, τους είδα όλους βουρκωμένους.
– Πως ερμηνεύεις την επιτυχία που συνάντησε;
Νομίζω ότι ξαναβάλαμε στην αντζέντα των Ελλήνων το παλαιστινιακό, το οποίο είχε ξεχαστεί τα τελευταία χρόνια. Και το βάλαμε με μια ταινία γεμάτη συναισθήματα, που λέει ότι η ιστορία γράφεται από εκείνους που οι σοφοί και οι συνετοί της μοιρολατρίας ονομάζουν εξωπραγματικούς. Ότι απλοί καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αν πιστεύουν σε ένα δίκαιο σκοπό. Ξέρετε πως στην αληθινή ζωή συνήθως νικάν οι κακοί και ξεχειλίζει το άδικο. Όμως τον Αύγουστο του 2008 αυτός ο κανόνας ανετράπη. Και κάτι τόσο μοναδικό και σπάνιο, έγινε ταινία. Πλέον το ταξίδι για την Γάζα δεν έχει μια χούφτα ακτιβιστές, αλλά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που ταξιδεύουν μαζί τους.