Μήπως εκτός από το Brexit υπάρχει και η λιτότητα;

Ένα και μοναδικό είναι το θέμα που κυριαρχεί στη δημόσια αντιπαράθεση στην Αγγλία, καθ’ οδόν για τις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου: οι όροι της εξόδου της χώρας από την ΕΕ – κι όχι φυσικά αν θα βγει από την Ένωση. Ενδεικτικές είναι οι τοποθετήσεις των δύο πολιτικών ηγετών στην πρώτη τηλεμαχία, με τον Μπόρις Τζόνσον να δηλώνει πώς έχει στα χέρια του τη συμφωνία με την ΕΕ για έξοδο και το μόνο που του λείπει είναι μια καθαρή νίκη, την οποία θα έχει και με τα παραπάνω αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που του δίνουν ένα προβάδισμα της τάξης των 18 μονάδων. Από την άλλη, ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, ζητάει την ψήφο των Βρετανών για να επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία εξόδου στην κατεύθυνση μιας καλύτερης σχέσης με την ενιαία ευρωπαϊκή αγορά. Το γεγονός πάντως ότι συγκεντρώνει μόνο το 27% των προτιμήσεων δε δείχνει να εμπνέει τους ψηφοφόρους η στάση του απέναντι στην ΕΕ…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Προς επίρρωση το γεγονός ότι ναι μεν η κριτική κατά των Τόρηδων αυξάνεται με εκθετικό μάλιστα βαθμό στην κοινωνία, αλλά ως επίκεντρό της έχει την πολιτική των περικοπών κι όχι τους όρους εξόδου από την ΕΕ, που οι Εργατικοί έχουν αναγάγει σε προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης προσπαθώντας να φανούν ως το κόμμα της Ευρώπης. Κι ας ισοδυναμεί με πολιτική αιμορραγία αυτή τους η στάση…

Η λαϊκή αντίδραση απέναντι στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού βρήκε έναν εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο να εκφραστεί που καταφέρνει και κονιορτοποιεί τόσο τις νεωτερικές κοινοτοπίες για το ρόλο των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης όσο και τις γερασμένες βεβαιότητες για το ρόλο των παραδοσιακών Μέσων ενημέρωσης. Προτεραιότητα είχε το περιεχόμενο! Όλα ξεκίνησαν όπως διαβάσαμε από μια καλογραμμένη χειρόγραφη αφίσα που κολλήθηκε σε μια στάση λεωφορείου και περιέγραφε με έναν σαφή τρόπο μια προσωπική ιστορία λιτότητας από τα χρόνια των Τόρηδων στην εξουσία. Πολύ σύντομα η συγγραφή σχετικών αφισών έγινε μόδα την οποία αναπαρήγαγαν πολλοί καθημερινοί, φτωχοί άνθρωποι, από την μια άκρη της χώρας ως την άλλη, φέρνοντας στην επιφάνεια κοινωνικά δράματα, κατά τη διάρκεια όλης αυτής της 9ετίας που είναι οι Συντηρητικοί στην εξουσία. Αυτά που συντελούνται μακρά από το φως της κάμερας… Οι ιστορίες αναπαράχθηκαν με τις σχετικές φωτογραφίες στον δημοφιλή ιστότοπο Twitter δίπλα από το hashtag #ToryStory. Ο κοινωνιολόγος, ο κοινωνικός ερευνητής και ο ιστορικός του μέλλοντος που θα θέλει να μάθει τι πραγματικά συνέβαινε στην Μεγάλη Βρετανία το 2019 ενώ όδευε για τις κάλπες θα ανατρέξει σε αυτή την μακρά ακολουθία αναρτήσεων.

Δύο είναι τα θέματα που κυριαρχούν στις αναρτήσεις, με τις περισσότερες από αυτές να τελειώνουν καλώντας τους πολίτες να ψηφίσουν τους Εργατικούς. Το πρώτο είναι η στεγαστική κρίση. Είναι ενδεικτικό ότι ως δήμαρχος του Λονδίνου ο Μπόρις Τζόνσον το 2009 είχε δεσμευθεί ότι μέσα σε 3 χρόνια θα λύσει το πρόβλημα! Έκτοτε το πρόβλημα έχει οδηγηθεί σε παροξυσμό. Το 2018 – 2019 οι άστεγοι του Λονδίνου ανέρχονταν σε 8.855 άτομα, 2,5 φορές περισσότεροι σε σχέση με το 2009. Σε όλο δε το Ηνωμένο Βασίλειο οι άστεγοι εκτιμώνται σε 320.000 άτομα, ενώ μόνο το 2018 πέθαναν στο δρόμο 726 άτομα – σε ρόλο μάρτυρα του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού, 22% περισσότεροι από το 2017!  Άλλοι 3.673 άτομα επιπλέον κοιμούνταν κάπου περιστασιακά. Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί το 2015 ότι θα διαθέσει 2,3 δισ. λίρες για την ανέγερση 60.000 νέων κατοικιών. Όπως φάνηκε όμως οι Συντηρητικοί δεν ήθελαν να βάλουν εμπόδια στην άνοδο των τιμών των ενοικίων…

Το άλλο θέμα που κυριαρχεί στις αφίσες και τις αναρτήσεις είναι η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας, το οποίο ούτε και η Θάτσερ δεν είχε ιδιωτικοποιήσει. Οι Συντηρητικοί του Κάμερον, της Μέι και του Τζόνσον κατάφεραν ό,τι δεν πέτυχε η Θάτσερ. Ο τομέας που νοσεί πιο βαριά στην Αγγλία είναι η ψυχιατρική υγεία, με τα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης μεταξύ των εφήβων τα τελευταία 25 χρόνια να έχουν αυξηθεί κατά 70%, ενώ από το 2009 τα ποσοστά όσων έχουν νοσηλευτεί με ψυχιατρικά προβλήματα έχουν διπλασιαστεί. Η κρίση του συστήματος υγείας είναι αποτέλεσμα των περικοπών που κορυφώθηκαν το 2016 επί Τζορτζ Όσμπορν, όταν κατόπιν οδηγιών της McKinsey χαρακτήρισε τις νοσοκόμες περιττές… Ως αποτέλεσμα σήμερα υπάρχουν 43.000 κενές θέσεις σε όλα τα επίπεδα νοσηλείας.

Αξίζει να παραθέσουμε ορισμένα αποσπάσματα των χειρόγραφων αφισών και αναρτήσεων: «Δουλεύω σε δύο δουλειές τώρα και μόλις που τα καταφέρνω να πληρώνω κάθε μήνα το νοίκι. Πάντα ανησυχούσα ότι θα χάσω τη δουλειά μου αν χρειαστεί να πάρω άδεια για να φροντίσω τα άρρωστα μέλη της οικογένειάς μου… Πρέπει να διώξουμε τους Τόρηδες».  Σε άλλη αφίσα γράφει: «Εργάζομαι στην ψυχική υγεία. Κάθε μέρα βλέπω το αποτέλεσμα της λιτότητας των Τόρηδων. Τα δύο τελευταία χρόνια οι πόροι μας έχουν μειωθεί στο μισό. Αυτό σημαίνει διπλασιασμό των ωρών αναμονής ενώ χιλιάδες άνθρωποι στο Μπρίστολ βρίσκονται σε ανάγκη. Οι άνθρωποι στην πόλη μας πεθαίνουν επειδή δεν υπάρχει αρκετή υποστήριξη»…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Λιτότητα εναντίον διεθνούς δικαίου

Καμία κυβέρνηση, κανένας διεθνής οργανισμός, υπό καμία περίσταση όσο έκτακτη κι αν χαρακτηριστεί δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει πολιτικές λιτότητας χωρίς να λογοδοτεί και χωρίς να κρίνεται για τα αποτελέσματά τους στη ζωή των  πολιτών! Οργανισμοί δε όπως το ΔΝΤ είναι συνένοχοι όταν οι όροι που επιβάλλουν για να εγκρίνουν τη δανειοδότηση μιας χώρας καταλήγουν να παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα! Αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης που θα παρουσιάσει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Οκτώβριο ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας του οργανισμού για θέματα εξωτερικού χρέους και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Χουάν Πάμπλο Μποχοσλκάβσκυ. Η συμβολή της έκθεσης έγκειται στη σημασία που αποδίδει στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην ευθύνη που επωμίζονται για την τήρησή τους τόσο οι εκλεγμένες κυβερνήσεις όσο και οι διεθνείς οργανισμοί. Τέρμα πια στην αδιαφορία και την ατιμωρησία και σε ψευδο-επιχειρήματα για τα οφέλη της λιτότητας, γράφει η έκθεση!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο ειδικός επιστήμονας που κατάγεται από την Αργεντινή και θεωρείται από τους πλέον ειδικούς επί του δημόσιου χρέους, στην έκθεσή του αμφισβητεί τη δήλωση που ακούμε να επαναλαμβάνεται ότι «το ΔΝΤ έχει αλλάξει». Ειπώθηκε το 2010 πριν την εισβολή του ΔΝΤ στην Ελλάδα, την ακούσαμε και πιο πρόσφατα στην Αργεντινή, με αφορμή το ενδιαφέρον που επιδεικνύει ο μισητός οργανισμούς για θέματα ισότητας μεταξύ των δύο φύλων, αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και  των ανισοτήτων. «Μερικοί υποστηρίζουν ότι οι ισχυρισμοί για τον  μετασχηματισμό του ΔΝΤ δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε άλλο από μια τεχνητή άσκηση αλλαγής επωνυμίας κι όχι μια προσπάθεια βαθύτερων αλλαγών στις υπάρχουσες πρακτικές. Για παράδειγμα, σε μια μελέτη που συγκρίνει πολιτικές που υποδείχθηκαν σε τέσσερα κράτη της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής πριν το 2011 με πιο πρόσφατες αποδεικνύεται ότι οι πολιτικές του ΔΝΤ δεν έχουν αλλάξει σημαντικά από την μια περίοδο στην άλλη». Το ΔΝΤ επομένως παραμένει φριχτά ίδιο…

Ή, σχεδόν ίδιο, καθώς οι μόνες ουσιαστικές αλλαγές που έχουν γίνει είναι αντιδραστικές. «Όσο για τις ίδιες τις αιρεσιμότητες, όχι μόνο έχουν αυξηθεί σε αριθμό αλλά και τα πεδία που καλύπτουν έχουν επεκταθεί… Μια λεπτομερή εξέταση των  συμφωνιών του ΔΝΤ μεταξύ 1980 και 2014 αποκάλυψε ότι ο αριθμός των όρων που συνοδεύουν τα δάνεια αυξήθηκε και το πεδίο εφαρμογής τους επεκτάθηκε. Καθώς οι αιρεσιμότητες που συνδέονται με τον πυρήνα των οικονομικών πολιτικών αντιπροσώπευαν σχεδόν το 87% του συνολικού αριθμού των συνθηκών, περισσότερο από το 12% των αιρεσιμοτήτων σχετίζονταν με τη ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, εργατικά θέματα», κ.α.

Η έκθεση του ειδικού εμπειρογνώμονα του ΟΗΕ αφιερώνει μεγάλη έκταση για να αποδείξει τα καταστρεπτικά, δηλαδή υφεσιακά αποτελέσματα της λιτότητας στην οικονομία, πέραν φυσικά των κοινωνικών επιπτώσεων που έχουν στη ζωή των πιο ευάλωτων τμημάτων πληθυσμού. «Έχει κατ’ επανάληψη αποδειχθεί ότι η λιτότητα δεν οδηγεί σε οικονομική μεγέθυνση. Για παράδειγμα, ύστερα από την τελευταία παγκόσμια οικονομική κρίση, η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη επανέλαβε ότι η λιτότητα δεν ήταν συνώνυμο της μεγέθυνσης, επιβεβαιώνοντας προηγούμενα αποτελέσματα και προβλέψεις της. Επιπλέον ο οργανισμός επισήμανε ότι η λιτότητα στην Ευρώπη από κοινού με την υπερεξάρτηση στη νομισματική πολιτική, έχουν πλήξει τη σταθερότητα των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών, έχουν συμβάλει στη συσσώρευση χρηματοοικονομικών ανισορροπιών στις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες οικονομίες και δεν έχουν καταφέρει να ωθήσουν τη ζήτηση». Ο Μποχοσλάβσκι με στέρεα επιχειρήματα και πολλά παραδείγματα αποδομεί μια σχετικά πρόσφατη θεωρία που υποστηρίζει τη θετική επίδραση της λιτότητας στην επέκταση της οικονομίας και την ώθηση που δίνει στην οικονομική ανάπτυξη η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων για να καταλήξει αυτή η θεωρία να εμφανίζει τις περικοπές και τη φτωχοποίηση αν όχι ευλογία, με βεβαιότητα αναγκαίο κακό. «Παρά το πλήθος των στοιχείων που δείχνουν ότι η λιτότητα δεν συμβάλει στην οικονομική ανάκαμψη ή μεγέθυνση αυτή η ιδέα φαίνεται να συνεχίζει να επηρεάζει την ορθόδοξη οικονομική σκέψη σε ένα δυσανάλογο βαθμό».

Στο κεφάλαιο που αφορά τη συνενοχή των διεθνών οργανισμών ο αργεντινός νομικός, που στο πλαίσιο της αποστολής του έχει επισκεφθεί πολλές φορές την Ελλάδα κι έχει συνομιλήσει με φορείς και προσωπικότητες, υπογραμμίζει ότι «το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα είναι εξειδικευμένες υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών κι επομένως απαιτείται να δρουν σε συμμόρφωση με το καταστατικό του. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι ως διεθνείς οργανισμοί υπόκεινται απ’ ευθείας στο διεθνές δίκαιο και δεν πρέπει επομένως να παραβιάζουν το εθιμικό διεθνές δίκαιο και τις γενικές αρχές του διεθνούς δικαίου». Ξεχωριστής σημασίας είναι η επισήμανση του Μποχοσλάβσκι  για τους διεθνείς οργανισμούς ότι η ευθύνη τους για συνενοχή επισείει έναν αριθμό νομικών συνεπειών, συμπεριλαμβανομένης και της αποζημίωσης όσων κρατών έχουν βλάψει! Για τον Μποχοσλάβσκι η αναζήτηση διεθνών συνενόχων στην παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω της επιβολής προγραμμάτων λιτότητας δεν περιορίζεται στο ΔΝΤ και άλλους οργανισμούς οι οποίοι τονίζει ότι δεν θα πρέπει να εξασκούν υπερβολική δύναμη επιβολής απέναντι στα κράτη – ό,τι δηλαδή συνέβης την Ελλάδα. Αγγίζει και πρόσωπα. Για παράδειγμα, επικαλείται άρθρο του Robert Howse που δημοσιεύθηκε το 2016 στο International Economic Law and Policy Policy Blog με τίτλο «Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο θα πρέπει να ερευνήσει τον Γερμανό υπουργό Οικονομίας για Εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας στην Ελλάδα»…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Εκτέλεση προϋπολογισμού ή λαϊκών αναγκών;

Δεν έκρυβαν τη χαρά τους τα στελέχη της κυβέρνησης με αφορμή τα αποτελέσματα από την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού το πρώτο τρίμηνο του έτους, καθώς φαίνεται οι στόχοι που είχαν τεθεί όχι μόνο να υλοποιούνται αλλά και να ξεπερνιούνται.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μια πιο προσεκτική ματιά όμως στα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (εδώ ολόκληρη η ανακοίνωση) δείχνει πώς η όποια θετική εικόνα είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής νέων μέτρων λιτότητας, πέραν των όσων έχουν ήδη συμφωνηθεί και ψηφισθεί στη Βουλή, με τη συμφωνία της ΕΕ. Αυτό έτσι που αποδεικνύεται είναι ότι η επίτευξη των στόχων του προϋπολογισμού περνάει πάνω από τις λαϊκές ανάγκες…

Ας δούμε συγκεκριμένα: Στον τομέα των εσόδων, συγκεντρώθηκαν περισσότεροι φόροι απ’ όσους είχαν προϋπολογιστεί. Ενώ η αρχική εκτίμηση του προϋπολογισμού ήταν 10,316 δισ. ευρώ, συγκεντρώθηκαν 10,561 δισ., δηλαδή 245 εκ. ευρώ παραπάνω. Στον τομέα των δαπανών, οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων έφτασαν τα 545 εκ. ευρώ αντί για 665 εκ. που είχαν προϋπολογιστεί. Η κυβέρνηση δηλαδή απέσπασε αυθαίρετα κι εν κρυπτώ 120 εκ. ευρώ τα οποία θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας κι επιπλέον εισόδημα που θα τροφοδοτούσε την κατανάλωση, συμβάλλοντας στην άνοδο του ΑΕΠ. Αντιαναπτυξιακή ήταν κι η ντε φάκτο αναμόρφωση στις «αγορές αγαθών και υπηρεσιών», καθώς αντί της αρχικής εκτίμησης του προϋπολογισμού για 134 εκ. ευρώ, δαπανήθηκαν μόνο 101.

Οφείλουμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε τη «γενναιοδωρία» της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τους τόκους: αντί για 2.149 δόθηκαν 2.211 στους πιστωτές, που συνεχίζουν να αφαιμάζουν την ελληνική οικονομία και τους φορολογούμενους. Στο θετικό αποτέλεσμα του πρώτου τριμήνου, που μένει να οριστικοποιηθεί, συνέβαλαν σημαντικά και τα έσοδα από πωλήσεις αγαθών και υπηρεσιών που ανήλθαν σε 1,028 δισ. προερχόμενα από την σύμβασης παραχώρησης του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών.

Μόνο που ανάλογα έσοδα είναι …μη επαναλαμβανόμενα. Γεμίζουν πρόσκαιρα τα δημόσια ταμεία, στερώντας τα όμως από μερίσματα που εισέπραττε σε ετήσια βάση μ τα οποί θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την κοινωνική πολιτική, τα οποία καταλήγουν στις τσέπες των ιδιωτών…

Τη δική της συνεισφορά στα θετικά αποτελέσματα από την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού είχε επίσης η …ανεξάντλητη υπομονή των συνταξιούχων, καθώς στις 250.000 ανέρχονται πλέον οι «στοκαρισμένες» συντάξεις, που το ελληνικό δημόσιο αρνείται να καταβάλλει προκειμένου να εμφανίζεται το δημοσιονομικό πλεόνασμα. Η εσωτερική στάση πληρωμών αντανακλάται στις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της κυβέρνησης. Με βάση ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, με ημερομηνία 22 Μαρτίου, το σύνολο των υποχρεώσεων της γενικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 1.579 εκ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος (642 εκ. ευρώ) να αφορά τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης, τα νοσοκομεία (359 εκ.) και την τοπική αυτοδιοίκηση (207 εκ. ευρώ).

Διόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι επίσης και το ποσό που εξοικονομεί η κυβέρνηση από τις εκκρεμείς επιστροφές φόρων. Τον Ιανουάριο του 2019 ανερχόταν σε 488 εκ. ευρώ. Σημαντικά υποδεέστερο του παρελθόντος μεν (12/2018: 506 εκ., 12/2017: 765 εκ. και 12/2016: 1.226 εκ. ευρώ), αυθαίρετα παρακρατούμενο δε έστω κι αν ανακυκλώνεται…  

Τα παραπάνω μεγέθη δείχνουν ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την πεπατημένη όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, έστω κι αν η λιτότητα που εφαρμόζει είναι μικρότερης έντασης σε σχέση με την πολιτική περικοπών που εφάρμοζαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Η λιτότητα ωστόσο ποτέ δεν ήταν θέμα ποσότητας…

Πηγή: Εφημερίδα kontranews

Λιτότητα εναντίον εργασίας

Με βάση την κυρίαρχη φιλολογία, οι πολιτικές απαξίωσης της ανθρώπινης εργασίας (ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, μείωση μισθών, εντατικοποίηση, ιδιωτικοποίηση αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, κ.α.) είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κι ακόμη όταν δεν ερμηνεύονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών είναι τόσο γενικευμένη και σαρωτική σε όλο τον κόσμο, που δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η υποτίμηση της εργασίας αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής.

Όλο και πιο συχνά ωστόσο το τελευταίο διάστημα, δημοσιεύονται εκθέσεις που υπογραμμίζουν με όσο το δυνατό πιο καθαρό τρόπο ότι η άγρια εκμετάλλευση δε στρέφεται μόνο ενάντια στους ανθρώπους, αλλά κι ενάντια στην ίδια την οικονομία. Ναρκοθετεί δηλαδή την μελλοντική κοινωνική πρόοδο. Η πιο πρόσφατη «υπενθύμιση» ήρθε από την Παγκόσμια Τράπεζα, που σε μια τελευταία έκδοσή της (World Development Report 2019) αφιερωμένη στον μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της εργασίας, έμμεσα πλην σαφώς, ζητά να εγκαταλειφθεί η ασκούμενη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική! Στη θέση της, να υιοθετηθεί μια πιο γενναιόδωρη και αναδιανεμητική κοινωνική πολιτική! Δε συμβαίνει και τόσο συχνά και μάλιστα από έναν οργανισμό που είναι το δίδυμο αδερφάκι του ΔΝΤ…

Στην αρχή η έκθεση περιγράφει τις αλλαγές που συντελούνται στον εργασιακό χάρτη, ξεχωρίζοντας πέντε ως τις σπουδαιότερες. Η πρώτη σχετίζεται με ρευστότητα που συνοδεύει πλέον τον ορισμό και το πεδίο δραστηριότητας της επιχείρησης, εξ αιτίας της ανόδου της οικονομίας της πλατφόρμας. «Με τη χρήση των ψηφιακών τεχνολογιών, οι επιχειρηματίες δημιουργούν παγκόσμιες επιχειρήσεις στηριζόμενες στις πλατφόρμες που διαφέρουν από την παραδοσιακή παραγωγική διαδικασία στην οποία στο ένα άκρο παρέχονται οι εισροές και στο άλλο άκρο παραλαμβάνονται οι εκροές. Οι εταιρείες της πλατφόρμας συχνά δημιουργούν αξία προκαλώντας ένα αποτέλεσμα δικτύου που ενώνει πελάτες, παραγωγούς και προμηθευτές, καθώς διευκολύνει τις αλληλεπιδράσεις σε ένα πολύπλευρο μοντέλο». Η δεύτερη αλλαγή σχετίζεται με τις αλλαγές στις ειδικότητες. Συγκεκριμένα, μειώνεται η ζήτηση για λιγότερο προηγμένες ειδικότητες οι οποίες πλέον αντικαθίστανται από την τεχνολογία, ενώ αυξάνεται η ζήτηση για προηγμένες γνωσιακές και κοινωνιο-συμπεριφορικές ειδικεύσεις και συνδυασμούς δεξιοτήτων που συνδέονται με μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα. Η τρίτη διαπίστωση των ερευνητών της Παγκόσμιας Τράπεζας απάδει μιας ευρέως διαδεδομένης αντίληψης: «Η απειλή για τις θέσεις εργασίας από την τεχνολογία είναι υπερβολική- και η ιστορία έχει κατ’ επανάληψη διδάξει αυτό το μάθημα. Τα στοιχεία για τις θέσεις εργασίας ανά τον κόσμο στη βιομηχανία δε δικαιολογούν τέτοια ανησυχία», υποστηρίζει με έμφαση η Παγκόσμια Τράπεζα. Τέταρτο, το μερίδιο των άτυπων θέσεων εργασίας, σε ορισμένες αναπτυσσόμενες οικονομίες φθάνει ακόμη και το 90%», αναφέρει η έκθεση. Ορισμένα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά: Στο Περού και την υπο-σαχάρια Αφρική για παράδειγμα οι άτυπες, ή καλύτερα «μαύρες» θέσεις εργασίας επί 30 σχεδόν χρόνια φτάνουν το 75%, ενώ στη Νότια Ασία αυξήθηκαν από 50% τη δεκαετία του 2000, σε 60% την περίοδο 2010-2016. Ως πέμπτο και τελευταίο γνώρισμα η Παγκόσμια Τράπεζα ξεχωρίζει τις αυξανόμενες αντιθέσεις, αποτέλεσμα συχνά των συγκρίσεων που φέρνει η επαφή των ανθρώπων με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας καταλήγει σε συστάσεις πολιτικής που αμφισβητούν και ξεπερνούν την ακολουθούμενη. «Το ισχύον κοινωνικό συμβόλαιο έχει διαρραγεί στις περισσότερες αναπτυσσόμενες οικονομίες και φαίνεται όλο και πιο απαρχαιωμένο στις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες. Ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο θα πρέπει να περιλαμβάνει επενδύσεις σε ανθρώπινο κεφάλαιο που θα επιφέρει περισσότερες ευκαιρίες στους εργάτες να βρουν καλύτερες θέσεις εργασίας, υπογραμμίζει η έκθεση. Οι προτάσεις της συντείνουν σε δύο κατευθύνσεις: επενδύσεις στην παιδεία και την κοινωνική προστασία. Επιπλέον, αύξηση των φόρων που ισοδυναμεί με τερματισμό του φορολογικού αγώνα προς τα κάτω που διεξάγεται με υποτιθέμενο έπαθλο νέες επενδύσεις και μοναδικούς ωφελημένους τις μεγάλες επιχειρήσεις. «Η μείωση της φορο-αποφυγής από τις μεγάλες εταιρείες, ειδικότερα των νέων εταιρειών – πλατφόρμας, είναι μια άλλη δυνητική πηγή χρηματοδότησης», τονίζει. Αναφέρει μάλιστα ότι περίπου το 50% του εισοδήματος των πολυεθνικών φορολογείται με ένα πραγματικό συντελεστή της τάξης του 5%!!!

Το ερώτημα φυσικά που εγείρεται είναι κατά πόσο αυτές οι πέρα για πέρα κοινωνικά αναγκαίες και δίκαιες προτροπές μπορούν να υλοποιηθούν σήμερα ή αποτελούν την άλλη όψη των τεχνολογικών καινοτομιών και επαναστάσεων, εγγενές χαρακτηριστικό της σύγχρονης οικονομίας…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Απόφαση Eurogroup, 22 Ιουνίου: Λιτότητα για 42 χρόνια ακόμη, μη βιώσιμο το χρέος!

Ισοδύναμοι μια μακροχρόνιας σκληρής λιτότητας, και πολύ κατώτεροι ακόμη και σε σχέση με όσα είχαν οι ίδιοι οι πιστωτές υποσχεθεί, είναι οι όροι που περιλαμβάνει η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 22ας Ιουνίου (εδώ το πλήρες κείμενο), με την οποία λήγει τυπικά η μνημονιακή περίοδος.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην πραγματικότητα όμως η φτώχεια των Μνημονίων δεν τερματίζεται, ούτε καν χαλαρώνει. Θωρακίζεται, σκληραίνει και διαιωνίζεται, για τουλάχιστον 42 χρόνια ακόμη, όπως με ακρίβεια προβλέπει το κείμενο των συμπερασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα συναινώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας δούμε όμως όσα επακριβώς υπέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όσα δηλαδή περιλαμβάνει η απόφαση του Eurogorup, που πράγματι είναι ιστορική όπως υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας επειδή αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στα δεσμά ενός βάρβαρου νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί προβλέπονται:

Πρώτο, δημοσιονομικά πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060. Είναι μια απόφαση που ανατρέπει επί τα χείρω την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017 (εδώ το πλήρες κείμενο) η οποία ανέφερε ότι για την περίοδο 2023-2060 το πλεόνασμα θα είναι «κοντά στο 2%» του ΑΕΠ». Προς διάψευση των θριαμβολογιών της κυβέρνησης, που αν κάτι ζητούσε ήταν να χρυσώσει το χάπι της υποταγής στους δανειστές, η απόφαση των δανειστών κάνει την πιο αντιλαϊκή και τιμωρητική ερμηνεία των όρων προηγούμενων αποφάσεων!

Δεύτερο, αθώωση των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνται για διαφθορά και του πρώην προέδρου της Στατιστικής Υπηρεσίας Ανδρέα Γεωργίου, που ήδη έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη αλλεπάλληλες φορές και μόλις πρόσφατα καταδικάστηκε αμετάκλητα για παράβαση καθήκοντος. Η λυσσώδης επιμονή των πιστωτών να παρεμβαίνουν στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης αποτελεί την πιο αδιάψευστη απόδειξη ενοχής του πρώην ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ που δε δίστασε, πέρα από την πλαστογράφηση των στατιστικών στοιχείων, ακόμη και να διατηρεί τη θέση του στο ΔΝΤ όσο ήταν πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ (εδώ κι εδώ για τα «κατορθώματα» του Α. Γεωργίου).

Τρίτο, η απόφαση του Eurogroup επιβάλλει ένα μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων που ξεκινάει από την ήδη δρομολογημένη πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, που θα πρέπει να ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2018, και καταλήγει στην πώληση των ΔΕΣΦΑ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ, Μαρίνας Αλίμου (δες εδώ), Εγνατίας (εδώ), ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ και των λιμανιών Καβάλας και Αλεξανδρούπολης. Είναι ιδιωτικοποιήσεις που αν και είχαν προβλεφθεί στα προηγούμενα μνημόνια δεν ολοκληρώθηκαν, είτε επειδή οι ΣΥΡΙΖΑίοι ήθελαν να αποφύγουν το πολιτικό κόστος είτε επειδή δεν πρόλαβαν λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων.

Τέταρτο, σε ό,τι αφορά την δημόσια διοίκηση, η απόφαση του Eurogroup προβλέπει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και την δρομολόγηση του τρίτου κύκλου κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Επίσης, στο όνομα της «αποπολιτικοποίησης» της δημόσιας διοίκησης προβλέπει ο διορισμός γενικών γραμματέων να πάψει να είναι στη ευχέρεια της πολιτικής ηγεσίας. Είναι ένα μέτρο που περιορίζει παραπέρα το πεδίο δράσης της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας, εκχωρώντας νέες εξουσίες στην κρατική γραφειοκρατία.

Πέμπτο, σε ό,τι αφορά το χρηματοπιστωτικό σύστημα ψηφίσθηκε η περαιτέρω ενίσχυση του νομοθετικού πλαισίου που θα διευκολύνει την ανάκτηση της υγείας των τραπεζών. Μεθερμηνευόμενο το τελευταίο, οι ΣΥΡΙΖΑίοι ψήφισαν όχι απλώς την συνέχιση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, αλλά και την αυστηρότερη αναθεώρηση των όρων και προϋποθέσεων ώστε περισσότερες λαϊκές κατοικίες να βγουν στο σφυρί. Επιπλέον, προβλέπεται μέχρι το τέλος του 2018 η έξοδος του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από το κεφάλαιο των συστημικών τραπεζών, ακυρώνοντας έτσι κάθε δυνατότητα κρατικοποίησής τους.

 

Υπό αυστηρές προϋποθέσεις τα μέτρα για το χρέος

Το χειρότερο για την κυβέρνηση είναι ότι τα παραπάνω αντιλαϊκά μέτρα (κι άλλα πιθανά που δεν αναφέρονται ρητά, αλλά υπονοούνται) ψηφίσθηκαν έναντι διευκολύνσεων για το δημόσιο χρέος, που δεν αποτελούν καν ελάφρυνση! Επιπλέον, τα μέτρα που προβλέπονται (επιστροφή των κερδών από τα κέρδη των ομολόγων που διακρατούν οι εθνικές κεντρικές τράπεζες και 10ετή επιμήκυνση των αποπληρωμών του δεύτερου δανείου) θα ενεργοποιηθούν κάτω από προϋποθέσεις! Δεν θα εφαρμοστούν, έστω σε μια περίοδο 5 ή 10 ετών, κατά αυτόματο τρόπο. Θα εφαρμοστούν υπό τον όρο της συμμόρφωσης με τους όρους που περιγράψαμε. Δηλαδή, αν πουληθούν τα ΕΛΠΕ και η Μαρίνα Αλίμου μία δόση που πρέπει να πληρωθεί το 2020 θα μεταφερθεί στο 2030! Αν η ελληνική δικαιοσύνη πάει να μαζέψει χόρτα αντί για να δικάσει τον Γεωργίου, ο οποίος σοφά ποιών κι ακολουθώντας τα χνάρια του Ν. Μαστοράκη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στις ΗΠΑ, τότε κι άλλα 1-2 δισ. ευρώ που ήταν να πληρωθούν το 2021 ή 2022 θα πληρωθούν το 2031 ή 2032. Τέτοιος θρίαμβος!!!

Μάλιστα, για την διεξαγωγή των τριμηνιαίων ελέγχων, μετά τον Αύγουστο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα δημιουργήσει και θα ενεργοποιήσει μια νέα διαδικασία ελέγχων, παρεμβάσεων και υποδείξεων «Αυξημένης Εποπτείας», που «θα επιτρέπει στενότερη επιτήρηση της οικονομικής, δημοσιονομικής και χρηματοοικονομικής κατάστασης και των πολιτικών δεσμεύσεων στην εποχή μετά το πρόγραμμα». Κατά συνέπεια, οι εξαγγελίες των κυβερνητικών ακόμη και δύο μέρες πριν την συνεδρίαση του Eurogroup, στις 20 Ιουνίου, ότι ο μηχανισμός παρακολούθησης δεν θα συνοδευτεί με νέα μέτρα διαψεύστηκε!

Στα μέτρα που συμφωνήθηκαν  για το χρέος δεν περιλαμβανόταν ούτε καν το λεγόμενο γαλλικό κλειδί: ένας μηχανισμός μετάθεσης αποπληρωμών για το μέλλον σε περίπτωση που η ανάπτυξη της οικονομίας ήταν υποδεέστερη της αναμενόμενης. Δεν επρόκειτο για κάτι καινούργιο, πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο για κάτι ριζοσπαστικό. Παραλλαγή αυτού του εργαλείου είχε ενσωματωθεί στα ομόλογα που εκδόθηκαν το 2012, στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης. Ούτε αυτή όμως τη δικλείδα ασφαλείας ήθελαν οι Γερμανοί, επικαλούμενοι τις αντιδράσεις από τη γερμανική Δεξιά.

Τα μέτρα για το χρέος υπολείπονταν ακόμη κι όσων ζητούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που ως απαράβατο όρο για τη συμμετοχή του και τον χαρακτηρισμό του χρέους ως βιώσιμου έθετε την επιμήκυνση των αποπληρωμών τουλάχιστον στα 15 χρόνια κι όχι στα 10. Τούτου δοθέντος, η μη ενεργοποίηση της συμμετοχής του ΔΝΤ (το οποίο όμως θα συμμετέχει στην επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας) όπως καθαρά περιγράφεται στην τελευταία παράγραφο της απόφασης του Eurogroup ισοδυναμεί με το χαρακτηρισμό του χρέους ως μη βιώσιμου. Ας θυμηθούμε πώς όλη την τελευταία τριετία το ΔΝΤ εξαρτούσε τη συμμετοχή του από την εφαρμογή δραστικών μέτρων για την μείωση του δημοσίου χρέους, απαιτώντας από τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μέρος του κόστους! Κατά συνέπεια, τόσο ο Τσακαλώτος κατά την έξοδό του από τη συνεδρίαση του Eurogroup, όσο και Τσίπρας στο πλαίσιο της συνάντησής του με τον Πρ. Παυλόπουλο ψεύδονταν ασύστολα και ξεδιάντροπα όταν περιέγραφαν το χρέος ως βιώσιμο, ενώ κινείται στο επίπεδο του 183%, με βάση όσα γράφει το μεσοπρόθεσμο (από 178,6% το 2017). Για να χαρακτηριστεί βιώσιμο απαιτούνται μελέτες ανάλυσης βιωσιμότητας, με την πιο πρόσφατη (του ΔΝΤ) να το έχει χαρακτηρίσει ως εξαιρετικά μη βιώσιμο, όπως ο καθείς μπορούσε να προβλέψει κι ας μην έχει στη διάθεση του τα μοντέλα του οργανισμού!

Η απίστευτη υποκρισία της κυβέρνησης που ήθελε με κάθε τρόπο να εμφανίσει νίκη για να δικαιώσει τις επιλογές της, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αποκαλύπτεται κι από ένα ακόμη στοιχείο: Αν το χρέος είναι βιώσιμο κατά Τσακαλώτο και Τσίπρα, τότε γιατί συμφώνησαν στη χορήγηση δόσης ύψους 15 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 5,5 δισ. θα χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή λήξεων, όπως ήταν προγραμματισμένο, και τα υπόλοιπα 9,5 δισ. ευρώ  θα προστεθούν στο μαξιλαράκι ρευστού που έτσι φτάνει τα 24,1 δισ. με απώτερο στόχο να είναι καλυμμένες οι ανάγκες αποπληρωμής χρέους για τους επόμενους 22 μήνες; Δημιούργησαν αυτό το αποθεματικό, που ισοδυναμεί με άτυπη πιστοληπτική γραμμή, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι σίγουροι ότι η ελληνική οικονομία θα μπορεί να δανείζεται από τις αγορές!

Η επική αποτυχία  της κυβέρνησης να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή συμφωνία, ακόμη και εντός των ορίων που θέτουν οι δανειστές επιβεβαιώνεται από την απροθυμία του Eurogroup να χρησιμοποιήσει τα εναπομείναντα 24 δισ. ευρώ της δανειακής σύμβασης του 2015 για την εξαγορά των πανάκριβων δανείων του ΔΝΤ! Κι αυτό ήταν ένα μέτρο που συζητούταν όλη την προηγούμενη περίοδο. Αρνήθηκαν ωστόσο να το εφαρμόσουν ώστε η Ελλάδα να συνεχίσει να είναι χρέους υποτελής στους Ευρωπαίους, στο διηνεκές. Αποδεικνύεται έτσι, ότι η υποταγή και παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξασφάλισε ούτε καν τον οίκτο και τη συμπάθεια των πιστωτών απέναντι σε Τσίπρα και Τσακαλώτο. Το μόνο που εξασφάλισε ήταν διαιώνιση της χρεοκρατίας και της φτώχειας…

Πηγή: Kommon