Εξ αποστάσεως νομοθετεί η Τρόικα! (Πριν, 16 Νοεμβρίου 2014)

xardouveliΣτα 4,8 δισ. ευρώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου, στα 3,1 το …πρωτογενές πλεόνασμα

Μόνο ευχές μπορεί να διατυπώνει η κυβέρνηση για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων με την Τρόικα, όπως έκανε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας προχθές το βράδυ από την Θεσσαλονίκη, αγνοώντας κατά τ’ άλλα τις προθέσεις της για το πότε θα έρθει ή θα ολοκληρωθεί η τρέχουσα αξιολόγηση. Το μόνο που γίνεται εν τω μεταξύ γνωστό είναι οι εκβιασμοί της Τρόικας κι οι κωλοτούμπες που κάνει η κυβέρνηση προσπαθώντας να συμμορφωθεί στις απαιτήσεις της, όπως συνέβη χαρακτηριστικά με την τροποποίηση του νόμου για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές, που ψηφίσθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής. Η υπαναχώρηση της κυβέρνησης που έσπευσε άρον – άρον με το που έγινε γνωστό το αίτημα της Τρόικας να εξαιρέσει από τη ρύθμιση των 72-100 δόσεων τον ΕΝΦΙΑ και την τρίτη δόση του φόρου εισοδήματος δεν πέταξε έξω απλώς χιλιάδες φορολογούμενους που ήλπιζαν σε μια ευνοϊκή ρύθμιση. Κυρίως έδειξε τα, πρακτικά, ανύπαρκτα όρια διαφοροποίησης της κυβέρνησης από τα σχέδια των δανειστών. Αντίθετα δηλαδή με ό,τι διατυμπανίζουν Σαμαράς και Βενιζέλος θέλοντας να δείξουν ότι γυρίζει η σελίδα και η εποχή της υποτέλειας ανήκει στο παρελθόν, η βουλή συνεδριάζει κι αποφασίζει κατά παραγγελία της Τρόικας κι οι κυβερνητικοί βουλευτές σαν άβουλα στρατιωτάκια νομοθετούν καθ’ υπόδειξή της!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κι είναι μόνο η αρχή. Θέμα χρόνου πρέπει επίσης να θεωρείται η ψήφιση από την κυβέρνηση πολλών ακόμη αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνονται σε μια μακρά λίστα, 19 για την ακρίβεια, προαπαιτουμένων που έστειλε η Τρόικα στην κυβέρνηση. Η υιοθέτησή τους, όπως διαμήνυσαν οι δανειστές, αποτελεί όρο για να ολοκληρωθεί επιτυχημένα η αξιολόγηση. Συγκεκριμένα αφορούν: άρση των πλειστηριασμών μέχρι το τέλος του χρόνου (μέτρο που δεν βρίσκει σύμφωνους ούτε τους τραπεζίτες!), νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, απελευθέρωση των απολύσεων, κατάργηση των εξαιρέσεων που εμπίπτουν στον χαμηλό ΦΠΑ του 23%, νέο μισθολόγιο στον δημόσιο τομέα με κατάργηση επιδομάτων, επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων που σημαίνει να πουληθούν οι ΔΕΚΟ με κατεπείγουσες διαδικασίες συχνά σε πολυεθνικές που «αντιπροσωπεύουν» τα μέλη της Τρόικας, κ.α.

Οι πιέσεις της Τρόικας επικεντρώνονται στο αίτημα κάλυψης του δημοσιονομικού κενού του 2015, ύψους 2,6 δισ. ευρώ, το οποίο η Τρόικα χαρακτηρίζει αιτία αποσταθεροποίησης κάθε μελλοντικής πρόβλεψης και ισορροπίας. Η τρύπα, ωστόσο, που εμφανίζεται στα δημόσια έσοδα τους τελευταίους μήνες θα διευρύνει αυτό το κενό, κάνοντας τις πιέσεις της Τρόικας ακόμη πιο ασφυκτικές. Με βάση στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών την Πέμπτη η «τρύπα» στα δημόσια έσοδα το δεκάμηνο του 2014 εκτιμάται στα 1,8 δισ. ευρώ, δημιουργώντας ένα ευνοϊκό περιβάλλον για νέες απαιτήσεις εκ μέρους των πιστωτών. Η κυβέρνηση προσπαθεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση οχυρωμένα πίσω από το πρωτογενές πλεόνασμα που για το πρώτο εννιάμηνο έφτασε τα 3,1 δις. ευρώ ή 1,7% του ΑΕΠ. Η δημιουργία του δεν είναι αποτέλεσμα μόνο αιματηρών περικοπών και απολύσεων στον δημόσιο τομέα. Κυρίως είναι δημιούργημα της παρατεταμένης στάσης πληρωμών του δημοσίου στους πολίτες, όπως εκφράζεται με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του που στα τέλη Σεπτεμβρίου διαμορφώθηκαν στα 4,8 δισ. ευρώ, με τα 713 να αφορούν επιστροφές φόρων. Προϊόν δημιουργικής λογιστικής επομένως είναι το λεγόμενο πρωτογενές πλεόνασμα για το οποίο επαίρεται η κυβέρνηση.

Αρνητική εξέλιξη αποτελεί και η ρύθμιση για τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια την οποία η κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως την μεγαλύτερη αναδιάρθρωση ιδιωτικού χρέους που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Παρότι όμως εμφανίζεται να επιλύει το πρόβλημα με κριτήριο την διάσωση των 350.000 θέσεων εργασίας που απειλούνται στις 180.000 περίπου επιχειρήσεις οι οποίες αδυνατούν να ανταποκριθούν στις τραπεζικές του υποχρεώσεις ύψους 50 δισ. ευρώ, η ρύθμιση είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζιτών. Εν λευκώ θα αποφασίζουν οι αποτυχημένοι τράπεζες για το μέρος του χρέους που μπορεί ή όχι να κουρευτεί, ελλείψει προκαθορισμένων και αυστηρών κριτηρίων, κι εν τέλει για την τύχη των ίδιων των επιχειρήσεων, που μπορεί από την μια μέρα στην άλλη να μετατραπούν σε θυγατρικές των τραπεζών! Το αποτέλεσμα είναι πως η ρύθμιση για τα κόκκινα δάνεια μετατρέπεται σε βασιλική οδό για την αύξηση των κερδών των τραπεζών και την βελτίωση των ισολογισμών τους. Χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα κλείσουν ή θα αναδιαρθρωθούν (αναγκαζόμενες ακόμη και να συγχωνευθούν με άλλες ομοειδείς τους) για χάρη των τραπεζών, που θα βάλουν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των μεσαίων στρωμάτων!

Καταιγίδα μέτρων με έπαθλο τη βαθύτερη …υπερχρέωση (Πριν, 29 Ιουνίου 2014)

 

regling_Επίδειξη υποτέλειας από την κυβέρνηση εν όψει της αναδιάρθρωσης του χρέους

Με την αγωνία να επιδείξει την καλύτερη διαγωγή ώστε να ανταμειφθεί από τους πιστωτές στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τη νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που θα διεξαχθεί το φθινόπωρο βιάζεται η κυβέρνηση να ψηφίσει από την Βουλή τα προαπαιτούμενα μέτρα για την εκταμίευση των 2 υποδόσεων, ύψους 2 δισ. ευρώ (1 συν 1 δισ.). Η επικείμενη δε επίσκεψη της Τρόικας στις 8 Ιουλίου αυξάνει τις πιέσεις για την ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων. Συγκεκριμένα, όρος για την εκταμίευση της πρώτης υποδόσης είναι η ψήφιση 6 νόμων που αφορούν το υπαίθριο εμπόριο, τις αδειοδοτήσεις, την μείωση του περιθωρίου κέρδους των φαρμακοποιών, την επικαιροποίηση του καταλόγου φόρων υπέρ τρίτων, την υιοθέτηση κώδικα συμπεριφοράς για τα μέλη της κυβέρνησης ώστε να περιοριστεί η διαφθορά και τέλος την έκδοση κοινής υπουργικής απόφασης (από τα υπουργεία Οικονομικών και Δικαιοσύνης) σχετικά με την είσπραξη των οφειλών. Στο δεύτερο πακέτο μέτρων περιλαμβάνεται το ξεπούλημα της ΔΕΗ, οι αλλαγές στο ασφαλιστικό, κοκ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ 

Ωστόσο, αυτό που όλο και περισσότερο γίνεται εμφανές είναι πως ο απαράμιλλος ζήλος της κυβέρνησης να εφαρμόσει αδιαμαρτύρητα όλους τους όρους της ΕΕ δεν αρκεί για να υλοποιηθεί το σχέδιο των πιστωτών. Πέραν της αντίστασης του οργανωμένου εργατικού κινήματος και των ποικιλόμορφων αντιστάσεων που εκδηλώνονται από τα κάτω (με αφορμή το ξεπούλημα των παραλιών, την πώληση της ΔΕΗ κλπ) ειδικότερα οι φορολογικοί μηχανισμοί έρχονται αντιμέτωποι με τα όρια της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών. Η απροθυμία για παράδειγμα των φορολογουμένων να υποβάλουν φορολογική δήλωση μέχρι τις 30 Ιουνίου, που ανάγκασε το υπουργείο να δώσει παράταση στην κατάθεση των δηλώσεων για τις 14 Ιουλίου, ήταν μια μικρή ένδειξη αυτής της άτυπης στάσης πληρωμών που είναι αποτέλεσμα της αντικειμενικής αδυναμίας των φορολογουμένων να αναλάβουν νέα βάρη.

 

Ελάχιστα τα περιθώρια για ουσιαστική ελάφρυνση διαμηνύουν οι Ευρωπαίοι

 

Άλλωστε, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο καταγράφουν κάθε μήνα ρεκόρ. Στο τέλος Μαΐου (πριν δηλαδή ξεκινήσει η είσπραξη του Ενιαίου Φόρου Ακινήτων και πριν βεβαιωθούν οι οφειλές από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων) οι οφειλές των φορολογουμένων εκτοξεύθηκαν στα 66,37 δις. ευρώ. Εξ αυτών τα 5,2 δις. ευρώ είναι χρέη που προστέθηκαν μέσα στο 2014. Κάθε μήνα δηλαδή προστίθεται σχεδόν 1 δις. επιπλέον. Εύκολα μπορούμε να φανταστούμε σε τι επίπεδα θα φτάσουν οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις όταν βεβαιωθούν κι οι νέοι φόροι… Προφανώς, κανένας κυβερνητικός ή τροϊκανός δεν πρόκειται να ξανασκεφτεί την σκοπιμότητα της λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων, δηλαδή να μας λυπηθεί. Ακόμη κι όταν αποτυγχάνουν να συγκεντρώνουν όσα προϋπολογίζουν, στον βαθμό που καταφέρνουν να μετατρέπουν την χρεοκοπία του κράτους σε χρεοκοπία μιας ολόκληρης κοινωνίας θα συνεχίζουν ακάθεκτοι και θα είναι ωφελημένοι.

Η απόσταση ωστόσο που χωρίζει τους στόχους συγκέντρωσης εσόδων από την πραγματικότητα δίνει την δυνατότητα στην ΕΕ να κατηγορεί την κυβέρνηση για ολιγωρία, όπως συνέβη στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της προηγούμενης Παρασκευής όπου ο νέος υπουργός Οικονομίας έκανε την παρθενική του εμφάνιση. Έτσι, τις ταπεινώσεις που δέχεται στο εξωτερικό η κυβέρνηση Σαμαρά, με αποτέλεσμα ακόμη κι ο Χαρδούβελης να γίνεται δεκτός με προσβολές, τις μετατρέπει σε επίδειξη ισχύος στο εσωτερικό. Εμφανίζει μάλιστα τα νέα αντιλαϊκά μέτρα ως προϋπόθεση για μια καλή συμφωνία αναδιάρθρωσης στο δημόσιο χρέος.

Η αλήθεια είναι πως η νέα αναδιάρθρωση θα είναι εξ ίσου επώδυνη με την προηγούμενη του Φεβρουαρίου του 2012 για τους εργαζόμενους κι επιζήμια για τα δημόσια οικονομικά. Το μόνο που θα καταφέρνει θα είναι να εγγυάται την αποπληρωμή του συνόλου του δημόσιου χρέους και την αποφυγή κάποιου «ατυχήματος». Κι οι κίνδυνοι για ένα τέτοιο «ατύχημα», με δεδομένη προφανώς την βούληση της κυβέρνησης να εξυπηρετεί κατά προτεραιότητα τους πιστωτές, αυξάνονται εκθετικά για δύο κυρίως λόγους. Πρώτο, η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών των φορολογουμένων λόγω της εξάντλησης της φοροδοτικής τους ικανότητας και δεύτερο οι αποκλίσεις στα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων σε σύγκριση με τους απογειωμένους στόχους που είχαν τεθεί κι ως αποτέλεσμα της «γραμμής» του ΤΑΙΠΕΔ να ξεπουλάει όσο – όσο και μάλιστα όσο ταχύτερα μπορεί, με εμφανή και σκανδαλώδη βλάβη του δημοσίου συμφέροντος, επιβάλλουν την αναπροσαρμογή των όρων πληρωμής. Αυτή φυσικά θα γίνει με τους όρους των τοκογλύφων – πιστωτών. Πλευρές από το περίγραμμα της λύσης που προωθούν για το χρέος περιγράφηκαν την προηγούμενη εβδομάδα από τον Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Με βάση τις δηλώσεις του, μείωση επιτοκίων μπορεί να γίνει μόνο στα διμερή δάνεια που έχει λάβει η Ελλάδα κι ανέρχονται σε 52,9 δισ. ευρώ. Ποσό που αντιπροσωπεύει την ευρωπαϊκή συμμετοχή στο πρώτο δάνειο που έφτασε τα 73 δισ. ευρώ. Το υπόλοιπο μέρος του πρώτου δανείου, που είναι η συμμετοχή του ΔΝΤ (20,1 δισ.), όπως και το δεύτερο δάνειο (στο οποίο ενσωματώθηκε κι η ανείσπρακτη διαφορά από την αρχική αξία των 110 δισ. του πρώτου δανείου) από το οποίο έχουν μέχρι στιγμής εκταμιευθεί 150,1 δις. ευρώ δεν …αγγίζονται. Επομένως μείωση επιτοκίου μπορεί να γίνει μόνο στα 52,9 από τα 223,1 δις. ή στο 25% του χρέους του μηχανισμού. Η δεύτερη πρόταση, η επιμήκυνση, όπως ξεκαθάρισε ο ίδιος ο Ρέγκλιγκ προσγειώνοντας τις προσδοκίες, θα επιφέρει οφέλη μετά από 25 χρόνια καθώς θα σημάνει την μετακύληση των πληρωμών από 30 χρόνια που είναι σήμερα σε 50. Πρακτικά θα είναι αδιάφορη!

Το σημαντικότερο ωστόσο, είναι πως ακόμη κι αυτήν την ψευδεπίγραφη ελάφρυνση, που είναι αδύνατο να οδηγήσει το δημόσιο χρέος ακόμη και στα επίπεδα του 2009 (129% του ΑΕΠ) από το 175% που βρίσκεται σήμερα, για να την παραχωρήσουν οι πιστωτές θα απαιτήσουν νέο Μνημόνιο, νέα αντιλαϊκά μέτρα. Σαμαράς και Βενιζέλος θα την αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα, εκφράζοντας την βούληση της κορυφής της πυραμίδας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για να συνεχίσουν να έχουν το χρίσμα των πιστωτών.

Στον αντίποδα αυτής της ανίερης συμμαχίας οι εργαζόμενοι πρέπει από σήμερα κιόλας να προετοιμαστούν ώστε η μάχη ενάντια στη νέα αναδιάρθρωση να γίνει πολύ πιο μαχητικά ακόμη κι από κείνη του Φλεβάρη του 2012. Κυρίως όμως να είναι νικηφόρα, ανατρέποντας τον σχεδιασμό πιστωτών – κυβέρνησης!

 

Επικοινωνιακό τρικ Σαμαρά – Βενιζέλου η αποπομπή του Θεοχάρη (Πριν, 7 Ιουνίου 2014)

?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Ο γενικός γραμματέας Εσόδων, Χάρης Θεοχάρης, είχε την τύχη του πρώην γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, Τάκη Μπαλτάκου: έπρεπε να θυσιαστεί μόνο και μόνο για να συνεχιστεί να εφαρμόζεται η ίδια πολιτική (μένοντας να αποδειχθεί κατά πόσο η καρατόμηση των γραμματέων αποτελεί προπομπό και για την κυβέρνηση του Σαμαρά). Κι όπως η αποπομπή του αντικομμουνιστή  Μπαλτάκου δεν σήμανε την αναίρεση του ακροδεξιού χαρακτήρα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, έτσι κι η ατιμωτική εκδίωξη του Χάρη Θεοχάρη δεν σημαίνει ότι μπαίνει έστω ένα φρένο στην φοροκλοπή και την επίθεση στα εισοδήματα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Την πολιτική αυτή γραμμή έρχεται να την εγγυηθεί η ίδια η θέση του γενικού γραμματέα εσόδων, που δημιουργήθηκε κατ’ απαίτηση των δανειστών και στη βάση των όσων προβλέπει το πλαίσιο της νέας οικονομικής διακυβέρνησης και θα καλυφθεί εντός 10 ημερών. Δεν την εγγυάται το πρόσωπο, που σε κάθε περίπτωση παραμένει αναλώσιμο και κυρίως μισητό, πληρώντας όλα τα προσόντα για να λειτουργεί σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Ο αντιδημοκρατικός χαρακτήρας της αποστολής του Θεοχάρη εξασφαλίζεται εξ αιτίας της λεγόμενης ανεξαρτησίας που απολαμβάνει και των βασικών χαρακτηριστικών της θέσης που προβλέπει τεχνοκράτη και μη εκλεγμένο πολιτικό πρόσωπο, παρότι η θέση είναι πολιτική: Τα δημόσια έσοδα εξασφαλίζει και την εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής εξυπηρετεί. Θέτοντας όμως ως όρο να μην προέρχεται από την επετηρίδα του υπουργείου Οικονομικών κι ούτε να επιλέγεται από την κυβέρνηση, όπως συμβαίνει με άλλους γενικούς γραμματείς υπουργείων, το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι η συγκέντρωση των εσόδων υπερβαίνει πολιτικές αντιπαλότητες, αποτελώντας όχι μόνο κοινό σκοπό αλλά κι ανώτερη, ως προς την σημασία της, επιδίωξη. Έτσι συγκαλύπτεται και θωρακίζεται με τον καλύτερο τρόπο η ταξική φορολογική πολιτική που θα φορολογεί ακόμη και γιαπιά από τον επόμενο μήνα οπότε ξεκινά η είσπραξη του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ), την ίδια ώρα που εξακολουθεί να κάνει τα στραβά μάτια στον έλεγχο των υπεράκτιων εταιρειών του Κρανιδίου, καθυστερώντας προκλητικά τον φορολογικό τους έλεγχο… Μάλιστα δεν είδαμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που έσπευσε να εκφράσει την ανησυχία της για την αποπομπή του Θεοχάρη, ή την πολιτική ηγεσία του υπουργείου να εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους για την χαρακτηριστική κωλυσιεργία που παρατηρείται στο άνοιγμα των βιβλίων των συγκεκριμένων εταιρειών, που και μόνο η λειτουργία τους έπρεπε να αποτελεί φορολογικό παράπτωμα και τεκμήριο ενοχής για τον φορολογούμενο. Το σκάνδαλο μάλιστα είναι πως αγνοείται ακόμη και κατά πόσο οι 34 υπεράκτιες εταιρείες (από ένα σύνολο 315 που βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ελεγκτικών αρχών σε ένα ευρύτερο σύνολο 6.575 υπεράκτιων εταιρειών εκμετάλλευσης ακινήτων στο σύνολο της επικράτειας) έχουν καταβάλλει τα πρόστιμα των 40 εκ. ευρώ που τους έχουν επιβληθεί. Αν επομένως ο Θεοχάρης έπρεπε να κριθεί από τον έλεγχο των υπεράκτιων το συμπέρασμα θα ήταν να διωχθεί ως ανεπαρκής και να τιμωρηθεί μάλιστα. Το γεγονός ότι αποχωρεί περίπου σαν ήρωας με βάση τις αντιδράσεις των πιστωτών (και με τις δάφνες μάλιστα της Τρόικας στην οποία είχε υπαχθεί, παρακάμπτοντας τις ελληνικές αρχές, προς μεγάλο τους εκνευρισμό πολύ συχνά) αποκαλύπτει ότι η φορολογική πολιτική που προκρίνει την απόκρυψη του πλούτου εκ μέρους της ολιγαρχίας είναι μια άνωθεν επιβαλλόμενη πολιτική, ή η άλλη, η σκοτεινή όψη της συνεχούς φοροληστείας για τους πολλούς.

Αποτέλεσμα μάλιστα της απροθυμίας των φορολογικών αρχών να επιβάλλουν ακόμη και την εφαρμογή του νόμου στον πλούτο είναι η υστέρηση που καταγράφεται στα φορολογικά έσοδα, δεδομένης της εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας εργαζομένων, συνταξιούχων και μικρομεσαίων. Ως απόρροια, στα 62 δις. ευρώ ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, μόνο το πρώτο τετράμηνο του έτους προστέθηκαν 4,3 δις. επιπλέον. Ο αριθμός μάλιστα των φορολογουμένων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους στην εφορία φτάνει τα 2,5 εκ. άτομα. Με άλλα λόγια ο 1 στους 3 οικονομικά ενεργούς πολίτες έχει γονατίσει! Η (οριακή μεν αλλά σαφής) αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς ιδιώτες τον Απρίλιο, με βάση πρόσφατα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, που έφτασαν τα 4,76 δις. ευρώ (από 4,72 τον Μάρτιο) είναι καθαρό σύμπτωμα της εισπρακτικής αποτυχίας της φορολογικής γραμμής που ακολουθείται: φορολογική αφαίμαξη για τους πολλούς που δεν έχουν και ασυλία για τους λίγους που έχουν… Το έγκλημα ολοκληρώνεται όταν η κυβέρνηση στη συνέχει μεταφέρει την ασφυξία στα νοσοκομεία, τους ΟΤΑ και τα ασφαλιστικά ταμεία, για να μπορούν οι πιστωτές να πληρώνονται στην ώρα τους.

Το ότι η οικονομική πολιτική μένει ανεπηρέαστη από την εκπαραθύρωση του Θεοχάρη (στον οποίο πριν καν κάνει γνωστή την παραίτησή του είχε χρεωθεί όλη η αναλγησία της φορολογικής πολιτικής Σαμαρά – Βενιζέλου από την υποχρέωση των φορολογουμένων, ανεξαρτήτως ηλικίας, να έχουν ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, μέχρι τον εμπαιγμό των καθαριστριών) φαίνεται πεντακάθαρα από τις εξελίξεις σε δύο, χαρακτηριστικά μέτωπα που συγκεντρώνουν όλο το ενδιαφέρον: Την υλοποίηση των απαιτήσεων της Τρόικας για την εκταμίευση της δόσης και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και μείωση συντάξεων υπογραμμίζουν την συνέχιση της οικονομικής πολιτικής

Το ΤΑΙΠΕΔ, που λειτουργεί εξ ίσου ανεξέλεγκτα με την γενική γραμματεία Εσόδων αποτελώντας καρκίνωμα που πρέπει να ξεριζωθεί, επιταχύνει τις διαδικασίες για το ξεπούλημα των δύο μεγάλων λιμανιών της χώρας (Πειραιά και Θεσσαλονίκης) και 55 ακινήτων (από ένα σύνολο 80.000 ακινήτων που έχει στα κατάστιχά του), μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται συγκροτήματα Ξενία, το χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού (που βρίθει παρανομιών) και νεοκλασικά στην Πλάκα και το Πασαλιμάνι. Η εμμονή κυβέρνησης και πιστωτών στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, με τα έσοδά τους  να πηγαίνουν αποκλειστικά και μόνο στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους δηλαδή στην Γερμανία, εξηγείται αν δούμε την θετική συμβολή των νυν και πρώην ΔΕΚΟ συνολικά στην οικονομία. Νερό στο όνομά τους έπρεπε να πίνουν οι νεοφιλελεύθεροι, αντί να τους ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος! Φαίνεται ανάγλυφα από μια πρόχειρη ματιά στα αποτελέσματα του πρώτου τριμήνου των 203 εισηγμένων εταιρειών. Οι 5 πιο κερδοφόρες εταιρείες είναι οι εξής: Εθνική, ΔΕΗ, Jumbo, ΟΤΕ και ΟΠΑΠ. Δηλαδή, οι 4 από τις 5 είτε σώθηκαν με λεφτά των φορολογουμένων (Εθνική), είτε είναι δημόσιες (ΔΕΗ) είτε ήταν δημόσιες στο πρόσφατο παρελθόν (ΟΤΕ, ΟΠΑΠ). Ακόμη μάλιστα κι οι κλάδοι της ιδιωτικής οικονομίας που ξεχώρισαν (ακίνητα με προεξάρχουσες εταιρείες την EurobankPropertiesκαι την LamdaDevelopment ή κατασκευές) το χαρακτηριστικό τους είναι πως πρόκειται για κρατικοδίαιτους κλάδους, που ζουν στραγγίζοντας τα δημόσια ταμεία… Εν είδει παρενθέσεως μπορούμε να φανταστούμε πόσο ακόμη ποιο βίαιη θα είναι η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού την επόμενη φορά, όταν ακόμη κι αυτές οι δημόσιες ή ημι-δημόσιες επιχειρήσεις θα έχουν παραδοθεί ολοσχερώς στον ιδιωτικό τομέα και δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν εξισορροπητικά, περιορίζοντας τις ζημιές και μετριάζοντας την καταστροφική κίνηση του οικονομικού κύκλου, αποτελώντας μια οδό ασφαλούς διαφυγής όπως συμβαίνει σήμερα που καλούνται να σώσουν τον ελληνικό καπιταλισμό. Η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, κατόπιν απαίτησης της κυβέρνησης και της Τρόικας δείχνει ότι καμία επιβράδυνση δεν επίκειται στην βιαιότητα εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής κι ας πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι ο Σαμαράς προετοιμάζεται για εκλογές ακόμη και τον Σεπτέμβριο, λόγω της παραλυτικής κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στην κυβέρνηση.

Το ίδιο συμπέρασμα υπογραμμίζει κι η ευκολία με την οποία η κυβέρνηση φέρεται πρόθυμη να νομοθετήσει και να εφαρμόσει ό,τι απαιτείται για να καταβληθούν κανονικά οι δόσεις: από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και περαιτέρω μέτρα απελευθέρωσης επαγγελμάτων, με τους φαρμακοποιούς να βρίσκονται πάλι στην πρώτη γραμμή της επίθεσης, μέχρι μείωση των συντάξεων. Η πρόωρη διάλυση της Βουλής, που παρέχει στην κυβέρνηση την ευκολία να ελέγχει την σύνθεση της κοινοβουλευτικής της ομάδας αποκλείοντας την συμμετοχή όσων αντιδρούν, προμηνύεται ένα καυτό καλοκαίρι με τον ένα αντιλαϊκό νόμο να ψηφίζεται μετά τον άλλο. Πολύ πιο βαριά όμως στις πλάτες των φορολογουμένων δεν θα πέσουν τα νέα μέτρα (με εξαίρεση προφανώς αυτά του νέου Μνημονίου που θα συνοδεύσουν το νέο δάνειο το οποίο προανήγγειλαν Σόιμπλε και Ντέιζελμπλουμ) αλλά τα παλιά που θα αρχίσουν να εφαρμόζονται από τις επόμενες κιόλας εβδομάδες, κατ’ εφαρμογή των όσων έχουν ήδη ψηφιστεί από το 2010. Ξεχωρίζει το ψαλίδισμα των επικουρικών συντάξεων όχι τόσο λόγω του ύψους της μείωσης (10 ευρώ κατά μέσο όρο στη μέση επικουρική που ανέρχεται σε 200 ευρώ ή 5,2%), αλλά επειδή θα είναι το βάπτισμα του πυρός για την λεγόμενη «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος», που προβλέπει την αναπροσαρμογή των συντάξεων κάθε εξάμηνο στην βάση των εσόδων του ταμείου. Ξεχάστε επομένως έκτακτες επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό για να καλυφθούν οι τρύπες των ταμείων, ξεχάστε τα ελλείμματα των ταμείων, ξεχάστε εν τέλει κι εκείνες τις συντάξεις, κύριες κι επικουρικές, που εξασφάλιζαν μέχρι πρόσφατα ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης στην τρίτη ηλικία.

Φαίνεται επομένως ότι η αποπομπή του Θεοχάρη από τη γενική γραμματεία Εσόδων δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό τρικ, προς άγρα εντυπώσεων, που δεν προαναγγέλλει καμιά στροφή στην οικονομική πολιτική Σαμαρά – Βενιζέλου.

Εντείνουν την αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνηση και Τρόικα (Πριν, 17.2.2013) )

prinΆρον – άρον επιχειρεί να κλείσει η κυβέρνηση το θέμα των περίφημων «πολλαπλασιαστών» του ΔΝΤ, όπως φάνηκε από τη συζήτηση στη Βουλή την Παρασκευή φθάνοντας να υποσχεθεί ακόμη κι ότι δεν πρόκειται να επιβάλει νέα αντιλαϊκά μέτρα, σύμφωνα με τα όσα είπε ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας. Η αλήθεια ωστόσο είναι διαμετρικά αντίθετη, καθώς κυβέρνηση και Τρόικα το προσεχές διάστημα θα εντείνουν την αντιλαϊκή επίθεση.

Η ιστορία δε με τους πολλαπλασιαστές θα κλείσει όπως συνέβη στο παρελθόν και με άλλα αντίστοιχα «λάθη» του ΔΝΤ (από την Νοτιοανατολική Ασία το 1998 μέχρι την Αργεντινή το 2001) αποδεικνύοντας πόσο άνευ σημασίας είναι τα κάθε λογής οικονομετρικά μοντέλα, οι εμπειρικές μετρήσεις κι οι προβλέψεις που συνοδεύουν την εφαρμογή αυτής της κτηνώδους οικονομικής πολιτικής, επιχειρώντας να την καθαγιάσουν ή να της προσδώσουν ένα φωτοστέφανο αντικειμενικότητας. Το μόνο που ήθελαν ήταν να ξεπεράσει την κρίση το κεφάλαιο, μετακυλίοντας το κόστος στην εργατική τάξη και την κοινωνία. Όλα τα υπόλοιπα, για την υποτιθέμενη περιορισμένη ή ακόμη και εξυγιαντική επίδραση των μέτρων στην λεγόμενη πραγματική οικονομία αποσκοπούσαν να χρυσώσουν το χάπι. Κι όποιος τα πίστεψε, κακό του κεφαλιού του… Ο δε ΣΥΡΙΖΑ που αναζητά ευθύνες από την κυβέρνηση ας πάψει να δηλώνει τη νομιμοφροσύνη του απέναντι στο ΔΝΤ, όπως έκανε με την επίσκεψή του Α. Τσίπρα στην έδρα του μισητού ιμπεριαλιστικού οργανισμού στη Νέα Υόρκη, κι έστω και τώρα που αποκαλύφθηκε ο καταστροφικός ρόλος του ΔΝΤ ας ζητήσει την αποχώρησή του από την Ελλάδα, ή ας δηλώσει ότι το τίμημα του λάθους θα είναι η Ελλάδα να μην αποπληρώσει όσα οφείλει στο ΔΝΤ. Τα λάθη δεν πρέπει να πληρώνονται;

Αυτό που ωστόσο θα συμβεί θα είναι μια νέα επίθεση στην κοινωνία με την εφαρμογή επιπλέον αντιλαϊκών μέτρων που θα οξύνουν την ήδη δραματική κατάσταση, όπως βεβαιώνεται από την έκρηξη της ανεργίας στο 27% το Νοέμβριο του 2012, πλήττοντας περισσότερους από 1.350.000 εργαζόμενους, και τη νέα βύθιση της οικονομίας που καταγράφηκε το τέταρτο τρίμηνο του 2012, στέλνοντας το ΑΕΠ στο επίπεδο του 2001.

Αιχμή του δόρατος της νέας επίθεσης θα είναι τα εργασιακά, με αφορμή άμεσα την κατάργηση πλήθους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα μειώσει απότομα μισθούς και ημερομίσθια. Πιο μακροπρόθεσμα,εργαλείο στην επίθεση θα αποδειχθεί η περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού το 2014 με βάση τις προβλέψεις του Μνημονίου για επανακαθορισμό του, όπως έσπευσε να προαναγγείλει από τις Βρυξέλλες ο Όλι Ρεν, επιβεβαιώνοντας τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών, Γ. Μέργο (κρατικοδίαιτος και γκόλντεν μπόι ωστόσο ο ίδιος) που ζήτησε μείωση των κατώτατων αμοιβών κι επίσης τερματίζοντας τη συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. «Σκάστε και σκάβετε» ήτα το μήνυμα του Όλι Ρεν.

Πέραν των εργασιακών, αιχμή του δόρατος θα αποδειχθεί επίσης η φοροεπιδρομή, που θα επιτρέψει την δημιουργία πλεονασμάτων με κάθε κόστος (δηλαδή ακόμη και με την δραματική συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών  ή των δημοσίων επενδύσεων) ώστε μετά τις γερμανικές εκλογές να ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο κούρεμα του δημόσιου χρέους. Ειδικότερα, η εντολή που έδωσε ο γενικό γραμματέας φορολογικών εσόδων, Χ. Θεοχάρης για κατάσχεση μισθών, συντάξεων, καταθέσεων, ενοικίων και κάθε άλλου εισοδήματος 2,5 εκ. οφειλετών (ο 1 στους 4 κατοίκους της χώρας ή το 1 στ 2 νοικοκυριά!) σηματοδοτεί μια ληστρική επιδρομή και θα επιφέρει νέα φτώχεια στους ήδη εξαθλιωμένους. Η άνιση κατανομή των οφειλών μεταξύ των οφειλετών είναι άλλωστε κραυγαλέα προδικάζοντας την εισπρακτική αποτυχία της επίδειξης του κυβερνητικού αυταρχισμού. Είναι χαρακτηριστικό από τα 2,5 εκ. οφειλετών, τα 2,3 εκ. έχουν χρέη έως 3.000 ευρώ. Σε αυτή την κατηγορία μπορούμε να εικάσουμε πως θα συμπεριλαμβάνονται κι οι 550.000 ιδιοκτήτες ακινήτων που δεν έχουν μπορέσει να πληρώσουν το χαράτσι τη ΔΕΗ. Το πιο σίγουρο στοίχημα λοιπόν είναι ότι η επίδειξη πυγμής του κράτους θα εξαντληθεί σε αυτή την κατηγορία οφειλετών, όταν το άλλο άκρο της κλίμακας, οι 1.500 οφειλέτες που χρωστά ο καθένας τους άνω του 1 εκ. ευρώ θα μείνει στο απυρόβλητο. Όπως άλλωστε συμβαίνει σταθερά τα τελευταία χρόνια που η αύξηση των φορολογικών βαρών προέρχεται από τους μισθωτούς οι οποίοι από 6,5 δισ. ευρώ ή το 47,9% των φορολογικών βαρών το 2009 κατέβαλαν δύο χρόνια αργότερα, το 2011, το 55,5% ή 7,1 δισ. ευρώ, όταν οι επιχειρήσεις από 4,7 δισ. ευρώ ή 35,1% το 2009, δύο χρόνια αργότερα, το 2011, κατέβαλαν 3,6 δισ. ευρώ ή το 28,7% της φορολογίας. Αυτοίοι«πολλαπλασιαστές» ωστόσο δεν χαρακτηρίζονται λάθος κι ας αποτελούν την πιο τρανταχτή απόδειξη του γεγονότος ότι η κρίση δεν δημιουργεί μόνο χαμένους, αλλά και κερδισμένους, επιτυγχάνοντας μια ιστορικών διαστάσεων αλλαγή των ταξικών συσχετισμών στην Ελλάδα.

Η απεργία της Τετάρτης 20 Φεβρουαρίου, με την μαζικότητα και την μαχητικότητά της  μπορεί να αποτελέσει ένα ανάχωμα σε αυτή την προσπάθεια της αστικής τάξης.

Ενθαρρύνουν την φοροκλοπή (Πριν, 21 Οκτωβρίου 2012)

Η Τρόικα θα μπορούσε να θέσει ως όρο για την καταβολή της δόσης την είσπραξη των οφειλών ύψους 13 δισ. ευρώ

Μόνο οργή πλέον προκαλούν οι γερμανικές λοιδορίες και τα κροκοδείλια δάκρυα για την εκτεταμένη, σχεδόν θεσμοθετημένη και άνωθεν καλυμμένη φοροδιαφυγή στην Ελλάδα. Η ίδια η Μέρκελ, για παράδειγμα, στην Γερμανική Βουλή την Πέμπτη δήλωσε ότι κατανοεί τον θυμό πολλών Ελλήνων που «βλέπουν τους εύπορους συμπατριώτες τους να μην καταβάλουν το μερίδιό τους για την λύση του προβλήματος της χώρας». Ενώ το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ στις αρχές της εβδομάδας έγραφε πως «ενώ η Αθήνα αναμένει τη νέα δόση από την ΕΕ η χώρα συνεχίζει να διοικείται με τον ίδιο άφρονα τρόπο». Και στη συνέχεια αναφερόταν σε διεφθαρμένους πολιτικούς και πλούσιους που βρίσκονται στο απυρόβλητο της εφορίας.

Δεν είναι ότι δεν συμβαίνουν όσα περιγράφουν. Και λίγα λένε, θα μπορούσαμε να πούμε. Δύο μόνο πρόσφατα περιστατικά αποδεικνύουν ότι η Εφορία την ίδια στιγμή που ξεζουμίζει εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους κάνει τα στραβά μάτια απέναντι σε κορυφαίες περιπτώσεις φοροδιαφυγής. Αυτό ακριβώς συμβαίνει για παράδειγμα με τα 13 δισ. ευρώ που οφείλουν στην εφορία περίπου 1.500 μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου. Απ’ αυτό το ποσό έχουν εισπραχθεί μόνο 19 εκ. ευρώ, όταν είναι εμφανές πως αν η εφορία έκανε την δουλειά της και εισέπραττε ακόμη κι αυτά τα ελάχιστα που αναλογούν ως φορολογική υποχρέωση στην αστική τάξη, θα ήταν περιττή, για παράδειγμα, η επιβολή του νέου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων που θα οδηγήσει τους εργαζόμενους σε μεγαλύτερη φτώχεια και την οικονομία σε ακόμη βαθύτερη ύφεση. Ειρήσθω εν παρόδω, η Γιούρομπανκ εκτιμά ότι η συρρίκνωση του ΑΕΠ την διετία 2013-2014 από την εφαρμογή των νέων μέτρων θα ανέλθει σε 8,3 δισ. ευρώ. Η Τρόικα εσωτερικού ωστόσο επιλέγει να απολύσει δημόσιους υπαλλήλους και να κόψει δώρα Χριστουγέννων από τους συνταξιούχους παρά να απαιτήσει από τους μεγαλοοφειλέτες να καταβάλουν όσα οφείλουν. Από την άλλη, αξίζει να συγκρίνουμε τι επιφυλάσσει σε ένας φτωχό πολίτη η εφορία αν τυχόν και δεν πληρώσει: κατάσχεση ακινήτων και δέσμευση ακόμη και τραπεζικών καταθέσεων… Η προκλητική εύνοια της Εφορίας και της κυβέρνησης απέναντι στους φοροφυγάδες αποκαλύφθηκε επίσης και με αφορμή τις 184 υπεράκτιες εταιρείες του Κρανιδίου! Δεν πρόκειται για ανέκδοτο. Οι συγκεκριμένες μάλιστα εταιρείες που έχουν στην κατοχή τους ακίνητα εκατομμυρίων δεν έχουν πληρώσει καν φόρο ακινήτων! Το αδίκημά τους μάλιστα θα παραγραφόταν αν δεν έβγαινε στην δημοσιότητα, οπότε το υπουργείο ανακοίνωσε την παράταση του χρόνου παραγραφής!

Τα παραδείγματα φοροκλοπής αφθονούν και αποτελούν σταθερά του ελληνικού φορολογικού συστήματος. Η Γερμανία δεν δικαιούται όμως να μιλάει γιατί τα ανέχεται. Αν πραγματικά ενδιαφερόταν να εξαλειφθούν τέτοια φαινόμενα διαφθοράς θα μπορούσε να θέσει ως όρο για την εκταμίευση της δόσης των 31,5 δισ. ευρώ την είσπραξη των ανείσπρακτων οφειλών. Επιλέγει ωστόσο να κόβονται μισθοί και συντάξεις, αποδεικνύοντας πόσο δημαγωγικό είναι το ενδιαφέρον της…