Τι πραγματικά αποκαλύπτουν οι διάλογοι Παππά – Μιωνή

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αναμφισβήτητα, οι αποκαλύψεις του πρώην εκπροσώπου Τύπου του Ισραηλινού στρατού και αποφοίτου του Κολλεγίου Αθηνών Σάμπυ Μιωνή αποτελούν μια προσπάθεια αλλαγής ατζέντας έτσι ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από δύο ζητήματα που φθείρουν, όσο τίποτε άλλο μέχρι στιγμής, το προφίλ της κυβέρνησης: Το πρώτο αφορά τα 2,6 εκ. ευρώ που ο Σταύρος Παπασταύρος στενός συνεργάτης του Α. Σαμαρά φέρεται να του παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το δεύτερο είναι οι αποκαλύψεις για το ζεστό χρήμα που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ σε ανύπαρκτα Μέσα ενημέρωσης πολιτικών της φίλων.

Αναμφισβήτητα επίσης οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή είναι «πετσοκομμένοι» και προϊόν μοντάζ. Μια προσεκτική ανάγνωση διακρίνει πλήθος ασυνεχειών, με τους δύο ομιλητές να πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο… Ωστόσο, η επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από την επίμαχη συνομιλία δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον τότε υπουργό Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παπά. Ενδέχεται να περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που κανένας δεν ήθελε να βγουν στην δημοσιότητα. Ενδέχεται να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για έναν δεύτερο γύρο αποκαλύψεων…

Πρόκειται δε για αποκαλύψεις που σε κάθε περίπτωση σήμερα ευνοούν τη ΝΔ, αν δεν γίνονται κατά παραγγελία της που είναι και το πιθανότερο. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ο Θάνος Πλεύρης ήξερε το περιεχόμενο των συνομιλιών όπως προκύπτει από τις ερωτήσεις που υπέβαλε στην προανακριτική επιτροπή. Τούτου δοθέντος καθόλου δεν αποκλείεται οι αποκαλύψεις να είναι ένα ακόμη σέρβις του Μιωνή προς τη ΝΔ ώστε η κυβέρνηση να του κάνει τις χάρες που ζητούσε από τον Ν. Παπά.

Παρόλα αυτά, οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή ντροπιάζουν και ξεγυμνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύπτουν το βάθος των σχέσεων που ανέπτυξε με το Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επωάστηκαν από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. (Ποιος ξεχνάει την επίσκεψη Πέρες τον Αύγουστο του 2012;) Κορυφώθηκαν ωστόσο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία, με τις 5 επισκέψεις του Τσίπρα στο Ισραήλ (11/2015. 1/2016, 12/2016, 6/2017 και 12/2018) να αποτελούν ιστορικό ρεκόρ. 

Οι διάλογοι στο στικάκι αποτελούν ντροπή για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται αριστερό ή δημοκρατικό. Όχι επειδή ο Ν. Παπάς ζητάει στοιχεία για την Μαρέβα ως αντάλλαγμα για να βοηθήσει τον Μιωνή να πληρώσει μικρότερο πρόστιμο στην εφορία. Οι στιχομυθίες Παπά – Μιωνή αποτελούν ντροπή ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ  επειδή δείχνουν την υποταγή του στο Ισραήλ. Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες φράσεις του Ν. Παπά: «Μας έχει φλομώσει η Μοσάντ στην πληροφορία»! Επίσης, «ο Μπίμπι του ζήτησε τρία πράγματα και ο Τσίπρας του τα έκανε, ο Τσίπρας του ζήτησε 4-5, ο Μπίμπι του τα έκανε αμέσως… δε γίνεται δουλειά. Δηλαδή αυτή (η κόκκινη γραμμή) ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο και του μιλάει “τι γίνεται; Πώς πας;” αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο δεν είναι η απομόνωση του κράτους τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής που εφαρμόζει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ σε βάρος εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Δεν είναι καν ο σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών. Αν κάτι πρέπει να διαφυλαχθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η «κόκκινη γραμμή» μεταξύ του υπόδικου Μπίμπι Νετανιάχου και του Τσίπρα… 

Η συζήτηση του Μιωνή με τον Παπά είναι διαφωτιστικοί επίσης λόγω των αποκαλύψεων που περιλαμβάνονται για τον ρόλο των εβραϊκών οργανώσεων, όπως το ακροδεξιό, φιλοσιωνιστικό World Jewish Congress. Ο Μιωνής λέει ότι αν δεν τον βοηθήσουν εισαγγελείς και εφορίες να καθαρίσει από τις καταδίκες για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος «θα βγουν και θα κατηγορήσουν την Ελλάδα για αντισημιτισμό». Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η συνέχεια: «Εμένα μου είπαν ευθέως “εσύ κουβέντα για αντισημιτισμό”, μου είπαν από την Αμερική. Εμείς! Εδώ!». Η τελευταία φράση σημαίνει ότι οι Εβραίοι της Αμερικής ήταν ήδη «πιασμένοι» και είχαν συμφωνήσει να εξαπολύσουν τα βέλη με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού στην περίπτωση που οι αρχές στην Ελλάδα δεν κάνουν τα χατίρια του Μιωνή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τους επικαλείται εν αγνοία τους! Το δείχνει ένας καταμερισμός εργασίας που τον έχουμε δει να «χτυπάει» πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το εβραϊκό λόμπι χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού κατά το δοκούν όχι για να προστατεύσει τους Εβραίους από τον αντισημιτισμό, όπως είναι υποτίθεται η αποστολή του, αλλά για να διευκολύνει διεφθαρμένους επιχειρηματίες να γλυτώσουν πρόστιμα των εφοριακών αρχών! Ως μέσο άσκησης πολιτικής και δουλειών! Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εκτελεσμένων Εβραίων, τη μνήμη των οποίων υποτίθεται ότι προστατεύουν…

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα στην εφημερίδα Τα Νέα, με αφορμή την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Το μήνυμα μάλλον αφορούσε τη σταθερότητα των σχέσεων ανεξαρτήτως διαρροών και αδειασμάτων. Για μια άλλη δε «σύμπτωση», την επίσκεψη του Ν. Παπά στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Π. Ψυχικό την επομένη των αποκαλύψεων, αν μπορούσε να κάνει κάτι ο πρέσβης μάλλον θα το είχε κάνει πριν το στικάκι πάει για επίσημη μετάφραση. Πλέον είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έρμαιο των πολιτικών και ενίοτε προσωπικών επιλογών που τον έφεραν στην εξουσία και τον στήριξαν και σήμερα δεν διστάζουν να τον «πουλήσουν» μέρα – μεσημέρι!

Η προδοσία και οι προσωπικές στρατηγικές ποτέ δεν ήταν δρόμος μονής κατεύθυνσης…

Υγ. στο πλαίσιο των ίδιων αποκαλύψεων για τη δράση του «πολυπράγμονα» Μιωνή αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήσεις του ίδιου και συμφέροντα που συνδέονται στενά μαζί του εποφθαλμιούν την ΛΑΡΚΟ. Στο ίδιο μάλιστα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι η ΝΔ με προσεκτικές κινήσεις οδηγούσε από τη  κυβέρνηση Α. Σαμαρά ακόμη την ΛΑΡΚΟ στον πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ισραηλινού στρατού. Οι μαφιόζικοι χειρισμοί που έχουν προηγηθεί δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί εξυγίανσης της εταιρείας η ΝΔ την παραδίδει με σκανδαλώδεις, γκανγκστερικές διαδικασίες σαν λάφυρο πολέμου σε σκοτεινά κέντρα κι από κει κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ. Μόνο που αυτό ούτε κατ’ ευφημισμό δεν λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός. Μαφιακός καπιταλισμός είναι το όνομά του!

Δίνουν στη ΛΑΡΚΟ τη χαριστική βολή

Πηγή: Περιοδικό Δημοσιογραφία, τ. 22, χειμώνας 2020

Στον αέρα πάνω από 1.200 εργαζόμενοι, 1 εκατ. δολ. ημερησίως εισαγόμενο συνάλλαγμα και μια αλυσίδα αξίας με 15.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα δάχτυλά του έτρεχαν γρήγορα και νευρικά επάνω στην οθόνη του κινητού του, προσπαθώντας να βρουν μια φωτογραφία από τον σχετικό φάκελο. Όταν έπεσε πάνω της, σταμάτησε, τη μεγέθυνε και μου… συστήθηκε: «Εγώ είμαι αυτός». Η πληροφορία ήταν απαραίτητη, γιατί ήθελε πολλή εμπειρία προκειμένου να καταλάβει κάποιος ότι το κατακόκκινο και πρησμένο πρόσωπο επάνω στην οθόνη του κινητού ήταν ο ιδιοκτήτης του. «Έτσι γινόμαστε μέσα στο καμίνι που δουλεύουμε, σε θερμοκρασίες που φθάνουν ακόμη και τους 1.500 βαθμούς Κελσίου», μας δηλώνει ο Γιώργος Μπ., ένας από τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ που συναντήσαμε στην απεργία της 18ης Φεβρουαρίου. Το ραντεβού ήταν στη γέφυρα της Χαλκίδας, την οποία οι συγκεντρωμένοι έκλεισαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Όλη την ώρα δε, τα Τσιμέντα Χαλκίδας που διακρίνονται από τη γέφυρα στο στερεολλαδίτικο κομμάτι υπενθύμιζαν το πιο πρόσφατο κατόρθωμα της προηγούμενης κυβέρνησης της ΝΔ στην περιοχή: το κλείσιμο μιας βιομηχανίας που λειτουργούσε επί δεκαετίες, εξασφαλίζοντας μισθό σε εκατοντάδες εργάτες και το εισόδημα μιας ολόκληρης περιοχής.

Κι όπως και τότε, έτσι και σήμερα, όταν μιλάμε για μισθούς στη ΛΑΡΚΟ εννοούμε μισθούς πείνας σε έναν εργασιακό χώρο μάλιστα που μόνο πρόσφατα θρήνησε δύο νεκρούς και στα 55 χρόνια ιστορίας του έχει θρηνήσει 75 νεκρούς! Μας λέει ο Κώστας Μ., για παράδειγμα: «Είμαι 15 χρόνια εργοδηγός στα νταμάρια, δουλεύω τρεις βάρδιες κι ο καθαρός τελικός μισθός μου είναι 1.030 ευρώ. Το 90% των εργαζομένων δεν παίρνει πάνω από 1.100 ευρώ, ενώ εκατοντάδες εργαζόμενοι που δουλεύουν σε εργολάβους αμείβονται με 600 και 700 ευρώ τον μήνα, χωρίς να ξέρουν αν και πότε θα έχουν δουλειά». Όλοι σχεδόν οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ με τους οποίους μιλήσαμε επέμεναν να μας  περιγράφουν τη δεινή οικονομική κατάστασή τους για δύο λόγους: Αρχικά, επειδή μόλις πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση είχε διαδώσει, μέσω των γνωστών μηχανισμών, ότι αμείβονται με μισθούς 4.000 ευρώ! Αυτός όμως ήταν ο μισθός των golden boys που διορίζει η ίδια.  Ήταν το έναυσμα για να ενεργοποιηθεί ο γνωστός κοινωνικός αυτοματισμός που καταλήγει να ζητά, κι όχι μόνο να δικαιολογεί, την απόλυσή τους. Ο δεύτερος λόγος, στενά συνδεδεμένος με τον προηγούμενο, ήταν η πρόβλεψη της τροπολογίας που ψηφίστηκε στη Βουλή για μείωση των μισθών τους κατά 25%! Τι να κόψεις από τα 1.000 ευρώ, που είναι μάλιστα «παγωμένα» από το 2007, όταν υπογράφτηκε η τελευταία επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας; Να σημειωθεί δε πως, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε άλλες αντίστοιχες βιομηχανίες, η συμμετοχή της μισθοδοσίας στο συνολικό κόστος υπολείπεται του 20%…

Η τροπολογία που ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή στις 12 Φεβρουαρίου 2020, με τις ψήφους μόνο της ΝΔ, χαρακτηρίστηκε από όλους τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ σαν «ταφόπλακα». Δίνει τελευταία διορία 12 και έξι μηνών για την πώληση της εταιρείας και, αν δεν βρεθεί αγοραστής, τότε ξαφνικός θάνατος: πτώχευση! Όλοι ωστόσο οι συνομιλητές μας θεωρούσαν σίγουρο ότι η κυβέρνηση έχει ήδη βρει τον αγοραστή, ο οποίος περίμενε χρόνια σαν  μάννα εξ ουρανού την τροπολογία που επιταχύνει τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης της εταιρείας: Είναι η πολυεθνική, ισραηλινών συμφερόντων, Gsol που ήδη λειτουργεί δύο ορυχεία νικελίου, το ένα στην Δομινικανική Δημοκρατία στην Καραϊβική και το άλλο στην Βόρεια Μακεδονία, όπου μεταξύ των στελεχών της απασχολεί και στελέχη που είχαν εργαστεί στο παρελθόν στη ΛΑΡΚΟ. Γνωρίζει επομένως εκ των έσω την ανυπολόγιστη αξία της, στην  οποία περιλαμβάνονται κοιτάσματα σιδηρονικελίου αξίας 20 δισεκ. ευρώ σε γη έκτασης άνω του ενός εκατομμυρίου στρεμμάτων, τρία μεταλλεία (Εύβοια, Βοιωτία, Καστοριά), ένα λιγνιτορυχείο στην Κοζάνη, δύο ιδιόκτητα λιμάνια και δύο οικισμούς.

Η πώληση της ΛΑΡΚΟ θα αποτελέσει οικονομικό έγκλημα διαρκείας που δεν πρόκειται να παραγραφεί ποτέ! Όχι μόνο μεταξύ των 1.200 εργαζομένων που απασχολεί σε μόνιμο και εργολαβικό προσωπικό ή των 15.000 ΑΦΜ που συμμετέχουν στην αλυσίδα αξίας της από τη Στερεά Ελλάδα μέχρι την περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που υπερβαίνει τους προηγούμενους: Επειδή η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο στην Ελλάδα, βαριά βιομηχανία παραγωγής σιδηρονικελίου. Από τις πέντε που υπάρχουν μάλιστα στον κόσμο, καμία δεν είναι καθετοποιημένη όπως η ΛΑΡΚΟ, να έχει στην κατοχή της όχι μόνο ορυχεία εξόρυξης νικελίου, αλλά και μονάδες επεξεργασίας, όπως αυτή στην Λάρυμνα. Ως αποτέλεσμα η ΛΑΡΚΟ, με ετήσιο κύκλο εργασιών γύρω στα 300 εκατ. ευρώ, δεν αποτελεί μόνο βασικό οικονομικό αιμοδότη έξι νομών, αλλά συμμετέχει στις εθνικές εξαγωγές με ποσοστό 3%, εισάγοντας στην Ελλάδα 1 εκατ. δολ. ημερησίως.  Η ΛΑΡΚΟ είναι μια πολύτιμη βιομηχανία λόγω του νικελίου που παράγει το οποίο χρησιμοποιείται από την αυτοκινητοβιομηχανία μέχρι την παραγωγή όπλων, οικιακών σκευών και ιατρικών εργαλείων.

Η ΛΑΡΚΟ είναι μια πολύτιμη βιομηχανία για έναν ακόμη, πολύ σπουδαίο λόγο: Στο κράμα σιδηρονικελίου που επεξεργάζεται η εταιρεία, πέρα από νικέλιο περιέχεται και κοβάλτιο, το οποίο όμως δεν διαχωρίζεται! Η τιμή του κοβαλτίου όμως (που είναι επίσης διαπραγματεύσιμο σε χρηματιστήρια εμπορευμάτων) είναι πολύ υψηλότερη από την τιμή του νικελίου. Ενδεικτικά, στις 28 Φεβρουαρίου η τιμή του νικελίου ανερχόταν σε 12.187 δολ., ενώ του κοβαλτίου σε 33.500. Η ΛΑΡΚΟ στο μετάλλευμα που εξάγει και πουλάει, το οποίο τιμολογεί ως νικέλιο, περιλαμβάνει και κοβάλτιο που στην αγορά στοιχίζει σχεδόν τριπλάσια τιμή! Οι πελάτες της επομένως αγοράζουν νικέλιο, εντός του οποίου περιλαμβάνεται και κοβάλτιο, το οποίο εξασφαλίζουν σε τιμές σημαντικά υποδεέστερες της αγοράς! Το σωματείο εργαζομένων εκτιμά ότι κατ’ αυτό τον τρόπο η εταιρεία χάνει 70-100 εκατ. δολ. ετησίως! Αν αυτό δεν ισοδυναμεί με παταγώδη και καταστροφική αποτυχία όλων των διορισμένων από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ διοικήσεων που πέρασαν μέχρι σήμερα από την εταιρεία, πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί;

Ο καταστροφικό ρόλος  των διοικήσεων της ΛΑΡΚΟ, που ποτέ δεν μερίμνησαν να αξιοποιήσουν το κοβάλτιο, γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν λάβουμε υπ’ όψη μας τη σημασία του. Και πάλι με βάση το σωματείο εργαζομένων, «οι ανάγκες της ΕΕ σε κοβάλτιο εκτιμώνται ότι θα είναι 53.000 τόνοι το 2025, αλλά μόνο 2.300 παράγονται εντός της ΕΕ (Φινλανδία). Το υπόλοιπο το προμηθεύεται κυρίως από τη Ρωσία και το Κονγκό. Το κοβάλτιο έχει χαρακτηριστεί από την ΕΕ στρατηγική πρώτη ύλη, αφού είναι απολύτως αναγκαίο για την παραγωγή μπαταριών. Εάν η ΛΑΡΚΟ επενδύσει και στην υδρομεταλλουργία, θα είναι σε θέση να παράγει 2.000-3.000 τόνους κοβαλτίου τον χρόνο, καλύπτοντας συνολικά το 10% των αναγκών της ΕΕ, μαζί με την Φινλανδία. Με αυτά τα δεδομένα και προς όφελος της ΕΕ, η ΛΑΡΚΟ λόγω του κοβαλτίου μπορεί να χαρακτηριστεί στρατηγικής σημασίας βιομηχανία για την ΕΕ»!

Η μοναδική κι άνευ προηγουμένου δυνατότητα να παραμείνει η ΛΑΡΚΟ στο δημόσιο (και το 1 εκατ. δολ. στα κρατικά κι όχι τα ιδιωτικά ταμεία) υπογραμμίζεται από τη διακριτική μεν, αλλά σαφή στροφή της ΕΕ σε θέματα βιομηχανικής πολιτικής. Πρόκειται για μια πολιτική που ξεκίνησε το 2018, στο πλαίσιο μιας ομάδας κρατών-μελών που ονομάστηκε «Φίλοι της Βιομηχανίας», και με σαφή τρόπο αποστασιοποιείται από την ισοπεδωτική πολιτική του ελεύθερου ανταγωνισμού και τάσσεται υπέρ των κρατικών και κλαδικών ενισχύσεων σε πολύ επιλεγμένες βιομηχανίες, ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Η Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται σε αυτή την ομάδα 18 κρατών, που συμπύκνωσε τις κατευθύνσεις της νέας βιομηχανικής πολιτικής στη «Διακήρυξη της Βιέννης». Όσο εμφανές είναι ότι δεν επανέρχεται η βιομηχανική πολιτική που γνωρίσαμε μέχρι και τη δεκαετία του ’70, άλλα τόσο σαφές είναι ότι η ΛΑΡΚΟ πληροί και με το παραπάνω όλα τα κριτήρια για να διεκδικηθεί ακόμη και τώρα η διάσωσή της. Ωστόσο, ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αξιοποίησε αυτήν τη δυνατότητα την περίοδο 2015-2019.

Καμιά κυβέρνηση επίσης δεν προχώρησε πλήθος επενδυτικών προτάσεων που έχουν κατατεθεί κι οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν βελτιώσει σημαντικά τη θέση της βιομηχανίας: από τη δημιουργία μονάδας παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα που θα καθετοποιούσε περαιτέρω την παραγωγή, μέχρι αξιοποίηση υποπροϊόντων όπως σκουριά και αδρανή υλικά, συμπαραγωγή ενέργειας, χρήση του φυσικού αερίου σαν καύσιμη ύλη, κ.ά.

Αντίθετα, τόσο οι προηγούμενες όσο και η σημερινή κυβέρνηση αφήνουν να κρέμεται πάνω από την ΛΑΡΚΟ η απειλή ενός εξοντωτικού προστίμου, ύψους 136 εκατ. ευρώ, που δεν είναι μόνο αυθαίρετο, είναι και γελοίο. Το πρόστιμο αφορά τη συμμετοχή του δημοσίου σε μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας και την εγγύηση ενός τραπεζικού δανείου που είχε λάβει, το οποίο αποπληρώθηκε. Η ΕΕ το θεωρεί ωστόσο κρατική ενίσχυση που νοθεύει τον ανταγωνισμό και απαιτεί από την κυβέρνηση να το ανακτήσει, μαζί μάλιστα με τους τόκους. Η απόφαση αυτή είναι σκανδαλώδης για τρεις λόγους: Πρώτον, επειδή δεν επρόκειτο για ενίσχυση αλλά για εγγύηση που ποτέ δεν κατέπεσε. Δεύτερον, επειδή αν η ΛΑΡΚΟ περάσει σε ιδιώτη το πρόστιμο θα παραγραφεί, πράγμα που σημαίνει ότι οι κρατικές ενισχύσεις επιτρέπονται σε ιδιώτες αλλά απαγορεύονται σε δημόσιες εταιρείες… Ο τρίτος λόγος είναι πέραν των άλλων… πρωτότυπος. Η ΛΑΡΚΟ κατηγορείται ότι νοθεύει τον ανταγωνισμό, αξιοποιώντας δηλαδή κρατικά κεφάλαια βελτιώνει τη θέση της έναντι ανταγωνιστικών εταιρειών που παλεύουν να επιβιώσουν στηριζόμενες σε ίδιες δυνάμεις. Ανταγωνισμός όμως δεν… υπάρχει ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μιας και είναι η μοναδική μεταλλευτική εταιρεία που παράγει σιδηρονικέλιο από εγχώρια μεταλλεύματα. Βλάπτει επομένως έναν ανταγωνισμό που δεν υφίσταται!

Ενάντια στο σχέδιο ξεπουλήματος/κλεισίματος της ΛΑΡΚΟ δεν τάχθηκε μόνο το σωματείο της ΛΑΡΚΟ, που έχει μακρά παράδοση αγώνων από το 1977 ακόμη, ή τοπικοί φορείς συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας. Τάχθηκε ακόμη και η ΔΑΚΕ ΛΑΡΚΟ που με ανακοίνωσή της επέκρινε σφοδρά τη ΝΟΔΕ Φθιώτιδας  απ’ όπου εκλέγεται και ο υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, ο οποίος φέρει την ευθύνη μαζί με τον υπουργό Ενέργειας Κ. Χατζηδάκη για την (ν)τροπολογία. Στην ανακοίνωση αναφέρεται «ανάθεμα αν έχουν διαβάσει την τροπολογία-έκτρωμα που πάει να εφαρμοστεί στη ΛΑΡΚΟ» και καταλήγει: «Η ΝΟΔΕ καλά θα κάνει να ασχολείται με το κόψιμο της πρωτοχρονιάτικης πίτας και με άλλες εκδηλώσεις φαντεζί στον νομό»…

Η οργή των εργαζομένων και των φορέων της περιοχής ενάντια στην επιχειρούμενη πώληση της ΛΑΡΚΟ σχετίζεται άμεσα με τις αιτίες που οδήγησαν την εταιρεία στη σημερινή, συγκυριακά άσχημη, οικονομική κατάσταση. Όλες  έχουν να κάνουν με κακή διαχείριση εκ μέρους των διορισμένων διοικήσεων. Μεταξύ των εργαζομένων, κυκλοφορεί πλήθος ανεκδότων για τα έργα και τις ημέρες όλων των προηγούμενων διοικητών που έρχονταν για λίγα χρόνια κι έφευγαν με το μυαλό τους στραμμένο στο να διορίσουν συγγενείς στενούς και μακρινούς, εξ αίματος και αγχιστείας, και να κάνουν ταξίδια ανά τον κόσμο, χρεώνοντας την εταιρεία… Επίσης, να χρησιμοποιήσουν την ΛΑΡΚΟ για διορισμούς, καθώς είναι το μεγαλύτερο «εκλογομάγαζο» της περιοχής, όπως το χαρακτήρισαν οι εργαζόμενοι και δεξαμενή ψήφων για τα κυβερνητικά κόμματα.

Μένεα πνέουν οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, όποτε τίθεται και το ζήτημα της ρύπανσης του Ευβοϊκού. Είναι μια ακόμη κατηγορία που εξαπολύεται εναντίον της ΛΑΡΚΟ από την κυβέρνηση και δη τον υπουργό Κ. Χατζηδάκη, στην προσπάθειά του να διασύρει τη βιομηχανία για να φανεί επιβεβλημένο το ξεπούλημα. «Το 2013 επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ο Κ. Χατζηδάκης ως υπουργός Περιβάλλοντος είχε υπογράψει την άδεια εναπόθεσης στον Ευβοϊκό από την ΛΑΡΚΟ», μας επισήμανε εργαζόμενος. Εμείς όμως του υποβάλαμε πρόταση εναπόθεσης της σκουριάς στη στεριά σε μια περιοχή που λέγεται Λιάρδα και δεν μας έδωσε ποτέ άδεια. Αν κάποιος επομένως πρέπει να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί για την μόλυνση του Ευβοϊκού είναι ο Χατζηδάκης, όχι η ΛΑΡΚΟ», μας τόνισε.

Το μεγαλύτερο οικονομικό βαρίδι που ακολουθεί τη ΛΑΡΚΟ ακόμη και σήμερα προέρχεται από τη νεοδημοκρατική διοίκηση της περιόδου 2006-2008 κι έχει κόστος πάνω από 500 εκατ. ευρώ. Σχετίζεται με την προπώληση της παραγωγής σε τιμές πολύ χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς. Οι ζημιές απογειώθηκαν όταν η διοίκηση αποφάσισε να «σπάσει» το συμβόλαιο, καταβάλλοντας τις σχετικές ρήτρες κι οι τιμές καταποντίστηκαν. Πέτυχε δηλαδή να καταγράψει ζημιές και στην άνοδο και στην πτώση των διεθνών τιμών. Μεγάλο κατόρθωμα…

Η ΛΑΡΚΟ δεν θα ήταν στην άσχημη θέση που βρίσκεται σήμερα, αν δεν την επιβάρυνε δραματικά ο έτερος μεγαλομέτοχός της, η ΔΕΗ, που κατέχει το 11,45% του μετοχικού κεφαλαίου (ενώ το ελληνικό δημόσιο κατέχει το 55,19% και η Εθνική Τράπεζα το 33,36%). Η ΔΕΗ ωστόσο, ενώ σε όλες τις ενεργοβόρες βιομηχανίες χρεώνει τη MWh από 28 ως 32 ευρώ, μεταξύ αυτών και στην Αλουμίνιο της Ελλάδας, στη ΛΑΡΚΟ που είναι θυγατρική της χρεώνει το εξωφρενικό ποσό των 73 ευρώ! Κι αυτό παρ’ ότι η ΛΑΡΚΟ είναι η δεύτερη πιο ενεργοβόρα βιομηχανία της χώρας!

Σε κάθε περίπτωση, το οικονομικό αποτύπωμα της ΛΑΡΚΟ δεν μπορεί να αποτυπωθεί βραχυχρόνια λόγω της φύσης του προϊόντος που πωλεί. Η τιμή του νικελίου στην αγορά καθορίζεται στο χρηματιστήριο, με τις διακυμάνσεις να είναι απρόβλεπτες και σοβαρές, επηρεάζοντας άμεσα τα κέρδη ή τις ζημίες. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο μακροχρόνια μπορεί να αποτιμηθεί η συμβολή της ΛΑΡΚΟ στην ελληνική οικονομία και τις τοπικές κοινωνίες.

ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ: Ομαδική εκτέλεση, με συνοπτικές διαδικασίες (Nexus, Οκτώβριος 2013)

?????????«Ήδη από το 1791 ο Αλεξάντερ Χάμιλτον (σ.σ. υπουργός Οικονομικών του Τζορτζ Ουάσινγκτον) προειδοποιούσε ότι κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι οι σύγχρονες βιομηχανίες μπορούν να αναπτυχθούν από μόνες τους, χωρίς την υποστήριξη της κυβέρνησης. Δεν συζητούσε καν αν πρέπει να παρέμβει η κυβέρνηση – το ζήτημα ήταν με ποιόν τρόπο θα παρενέβαινε», γράφει ο Ντάνι Ρόντρικ, κορυφαίος οικονομολόγος και καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στο πολύ σημαντικό βιβλίο του «Το παράδοξο της παγκοσμιοποίησης, η δημοκρατία και το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας» (εκδ. Κριτική, 2012), αμφισβητώντας τα ιερά και τα όσια του φιλελευθερισμού που αποκλείουν κάθε κυβερνητική ανάμειξη στην οικονομία κι ειδικότερα στη βιομηχανία. Και συνεχίζει, μιλώντας για το σήμερα: «Το ότι η βιομηχανική πολιτική, με οποιαδήποτε μορφή της, θεωρείται για μια ακόμη φορά θεμιτή ή, για την ακρίβεια, αναγκαία αποκαλύπτει πολλά σχετικά με το πόσο έχουμε υπαναχωρήσει από τον εμπορικό φονταμενταλισμό της δεκαετίας του ‘90».

Διάλυση με την υπογραφή ΕΕ και Βερολίνου

Στην σύγχρονη Ελλάδα των Μνημονίων θέματα όπως ο ρόλος της κυβέρνησης στην οικονομία είναι από καιρό λυμένα, διαψεύδοντας τα νεοφιλελεύθερα δόγματα ή, καλύτερα, όσους τα παίρνουν …στα σοβαρά. Το κράτος είναι εδώ είτε για να μειώσει τον κατώτατο μισθό από τα 751 στα 586 ευρώ, αφαιρώντας τον από την δικαιοδοσία εργοδοτών και εργαζομένων όπως συνέβαινε επί δεκαετίες, είτε για να παρέμβει στην βιομηχανική πολιτική με τον πιο απρόβλεπτο τρόπο: διαλύοντας την ελληνική βιομηχανία! Βάζοντας το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της ελληνικής μεταποίησης όπως ήκμασε την δεκαετία του ’60 κι άντεξε ακόμη και μέσα από τις θύελλες της δεκαετίας του ’80 κι έπειτα όταν ο ανταγωνισμός από την Ευρώπη δεν άφησε πέτρα πάνω στην πέτρα κλείνοντας δεκάδες αξιοζήλευτες επιχειρήσεις. Αυτό που διαπιστώνουμε πλέον, ιδίοις όμμασι, είναι ότι η συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής (που από 31,1% του ΑΕΠ το 1975 έφτασε το 16,1% του 2012) δεν είναι αποτέλεσμα μόνο μιας γενικής διεθνούς τάσης που προκρίνει την ανάπτυξη των υπηρεσιών σε βάρος της πραγματικής παραγωγής. Στην Ελλάδα, το δικό τους μερίδιο ευθύνης έχουν επίσης εγκληματικές πολιτικές αποφάσεις. Τα Μνημόνια που υπογράφτηκαν από το 2010 και μετά, με ευθύνη τριών διαδοχικών πρωθυπουργών και τεσσάρων κομμάτων, έρχονται να γκρεμίσουν με διαδικασίες μάλιστα fasttrack όποια βιομηχανική υποδομή είχε μείνει όρθια. Προς επίρρωση των παραπάνω οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στην εταιρεία εξόρυξης και κατεργασίας νικελίου ΛΑΡΚΟ και την αμυντική βιομηχανία, δηλαδή την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) που προέκυψαν από τη συγχώνευση της ΠΥΡΚΑΛ και της ΕΒΟ, που κάνουν βέβαιο ότι τον δρόμο τους θα ακολουθήσει αργά ή γρήγορα και η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ).

Ρόλο επιταχυντή των εξελίξεων, που έχουν προδιαγραφεί από καιρό με βάση τα όσα γράφτηκαν και υπογράφτηκαν (για να μην ξεχνούμε και τις προσωπικές ευθύνες) στα Μνημόνια, έπαιξε η επίσκεψη της Τρόικας στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2013 κι η απειλή που άρχισε έναν μήνα πριν να κυκλοφορεί στον Τύπο ότι αν δεν δοθεί λύση γι’ αυτές τις επιχειρήσεις κινδυνεύει η δόση του Οκτωβρίου, ύψους 1 δισ. ευρώ. Οι πιέσεις της Τρόικας ωστόσο είναι μόνο η αφορμή. Σε σχέση με την αμυντική βιομηχανία, τα σύννεφα πάνω από τις εγκαταστάσεις τους άρχισαν να συγκεντρώνονται με αφορμή την επιτάχυνση των διαδικασιών συγκρότησης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας. Πρόκειται για ένα υπερβολικά φιλόδοξο σχέδιο ενοποίησης της πολιτικής άμυνας στο πλαίσιο της ΕΕ, που έχει επικριθεί ότι προωθεί την στρατιωτικοποίησή της, κι όσο για τον προσανατολισμό ότι ντύνει με ευρωπαϊκά ενδύματα την γερμανική εξωτερική πολιτική και άμυνα. Ορισμένοι από τους ακρογωνιαίους λίθους της είναι η συγκρότηση δύναμης ταχείας επέμβασης, η δημιουργία μόνιμου στρατηγείου και η ενοποίηση της κατακερματισμένης ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, η οποία θα ενδυναμώσει τις γερμανικές βιομηχανίες παραγωγής αμυντικού υλικού σε βάρος των ομοειδών επιχειρήσεων στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρότι μάλιστα οι σχετικές αποφάσεις θα ληφθούν επίσημα στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον προσεχή Δεκέμβριο, είναι εύκολο να δούμε πίσω από τις πρόσφατες αρνητικές εξελίξεις στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία τα πρώτα πρακτικά βήματα αυτής της διαδικασίας τα οποία συζητιούνται εδώ και χρόνια στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας. Δεν ήρθαν σαν κεραυνός εν αιθρία… Εν κατακλείδι η υπό εξέλιξη διάλυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας υποκινείται από την Γερμανία κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία (χωρίς να εξαιρούνται οι ΗΠΑ), μέσω της Τρόικας, ώστε δικές τους επιχειρήσεις να πάρουν τα συμβόλαια των ελληνικών επιχειρήσεων και τις παραγγελίες των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Η ΕΛΒΟ στα χνάρια της ΕΡΤ: ξαφνικός θάνατος!

Το περίφημο ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε η Τρόικα στις αρχές Σεπτεμβρίου, μέσω του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ματίας Μορς, δεν άφηνε καμιά ελπίδα για την ΕΛΒΟ. Ως άμεση λύση πρότεινε την πτώχευση που κρίθηκε ως το λιγότερο δαπανηρό σενάριο μιας και θα στοιχίσει μόνο 13,5 εκ. ευρώ (που θα κατευθυνθούν σε αποζημιώσεις προσωπικού και καταβολή δεδουλευμένων) ενώ το εναλλακτικό σενάριο που προέβλεπε την εκκαθάριση εν λειτουργία και το οποίο απορρίφθηκε είχε κόστος 27,5 εκ. ευρώ. Στο πλαίσιο αυτού του σεναρίου που πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων προβλεπόταν ότι θα παρέμεναν στην εταιρεία κι οι 365 εργαζόμενοι της (όταν στο παρελθόν απασχολούνταν πάνω από 1.200), μέχρι τουλάχιστον να ολοκληρωθούν οι παραγγελίες που έχει αναλάβει κι ακόμη δεν έχει προλάβει να εκτελέσει και να παραδώσει. Η ΕΛΒΟ λοιπόν θα εκτελεστεί για 14 εκ. ευρώ…

Το «ενοχοποιητικό στοιχείο» που βάρυνε για την ετυμηγορία της Τρόικας ήταν οι ζημιές της ΕΛΒΟ που ξεπερνούν τα 100 εκ. ευρώ κι η ανάγκη αύξησης μετοχικού κεφαλαίου ύψους τουλάχιστον 30 εκ. ευρώ. Γεγονότα αδιαμφισβήτητα που υποτιμούν ωστόσο την ως τώρα συμβολή και τις τεράστιες δυνατότητες της συγκεκριμένης επιχείρησης. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε ότι η ΕΛΒΟ (που ιδρύθηκε το 1972, πέρασε στο δημόσιο το 1986 και το 2010 ο όμιλος Μυτιληναίου που συμμετείχε στο μετοχικό της κεφάλαιο μεταβίβασε στο ελληνικό δημόσιο το σύνολο των μετοχών του έναντι ενός ευρώ) κατάφερε τα τελευταία χρόνια να μειώσει καθαρές ζημιές, λειτουργικά έξοδα και τραπεζικό δανεισμό, εισερχόμενη έτσι σε μια ελπιδοφόρα τροχιά εξυγίανσης που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πολύ σύντομα να γίνει κερδοφόρα. Προϋπόθεση γι’ αυτό όμως είναι το κράτος να καταβάλλει στη επιχείρηση τα λεφτά που της οφείλει κι ανέρχονται σε 8 εκ. ευρώ. Παραπέρα τα στελέχη της εταιρείας εκτιμούν πως μόνο η διάθεση του 5% των κονδυλίων του υπουργείου Άμυνας είναι αρκετή για να επιβιώσει η επιχείρηση. Τα χρήματα αυτά μάλιστα δεν θα τα λάβει χαριστικά ή εκμεταλλευόμενη το ότι οι αμυντικές βιομηχανίες ακόμη και με βάση την κοινοτική νομοθεσία εξαιρούνται των κανόνων ανταγωνισμού και για ευνόητους λόγους δικαιούνται να λαμβάνουν κρατικές επιδοτήσεις. Η ΕΛΒΟ διεκδικεί δικαιωματικά τις κρατικές παραγγελίες λόγω της υψηλής τεχνογνωσίας που έχει αναπτύξει κι η οποία αποτυπώνεται για παράδειγμα στο γεγονός ότι είναι η μοναδική βιομηχανία παγκοσμίας που έχει άδεια παραγωγής οχημάτων Hummer από την κατασκευάστρια αμερικάνικη εταιρεία ΑΜ General. Αποτέλεσμα της διεθνώς αναγνωρισμένης τεχνογνωσίας της είναι επίσης οι δυνατότητες συμπαραγωγής προηγμένων οπλικών συστημάτων όπως κι η προοπτική υπογραφής συμβολαίων με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, η Λιβύη, το Ιράκ, η Μποτσουάνα κ.α.

Το κλείσιμο της ΕΛΒΟ (που σε επιστολή του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης προς τον πρωθυπουργό και την πολιτική ηγεσία τον Αύγουστο του 2013 περιγράφεται ως η μεγαλύτερη παραγωγική βιομηχανία στην Βόρεια Ελλάδα) θα φτωχύνει την Ελλάδα και για έναν επιπλέον λόγο. Γιατί ακόμη και τότε το ελληνικό δημόσιο θα συνεχίσει να παραγγέλνει πολεμικό υλικό ή να συντηρεί τον υπάρχοντα εξοπλισμό. Τα χρήματα αυτά όμως θα πηγαίνουν είτε σε ιδιωτικές εταιρείες είτε σε ξένες που θα γίνουν χαλίφης στη θέση του χαλίφη τιμολογώντας όμως αυθαίρετα το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας όταν μέχρι στιγμής διαμόρφωνε τα κόστη σχεδόν κατά το δοκούν.

Η ΕΛΒΟ όμως πρέπει να μείνει ζωντανή για έναν λόγο ακόμη. Επειδή έχει τη δυνατότητα με την ίδια αξιοπιστία που παράγει στρατιωτικά οχήματα να κατασκευάσει από ασθενοφόρα και πυροσβεστικά μέχρι περιπολικά, λεωφορεία και τρακτέρ. Υπ’ αυτό το πρίσμα η ύπαρξή της προσφέρει μια ανακούφιση σε οποιαδήποτε κυβέρνηση επιλέξει να σεβαστεί τις κοινωνικές ανάγκες και να αναγνωρίσει την προτεραιότητά τους έναντι των πιστωτών καθώς ξέρει ότι η δημιουργία για παράδειγμα ενός αξιόπιστου δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς δεν θα τινάξει τον κρατικό προϋπολογισμό στον αέρα. Αντίθετα μπορεί να γίνει φθηνά κι αξιόπιστα με όρους που θα επιλέξει το ελληνικό δημόσιο. Το ίδιο ισχύει για παράδειγμα και με την προμήθεια ασθενοφόρων ώστε να πάψει το αίσχος των ιδιωτικών ασθενοφόρων που καλύπτουν την έλλειψη των δημόσιων ήτα τρακτέρ στην περίπτωση που μια μελλοντική κυβέρνηση αποφασίσει να προχωρήσει στην επιδοτούμενη κατασκευή τους ώστε να στηριχθεί η εγχώρια παραγωγή στο πλαίσιο ενός θεμιτού σχεδίου εξασφάλισης διατροφικής επάρκειας ή αναβίωσης της ρημαγμένης υπαίθρου. Διακρίνεται επομένως κι ένας επιπλέον, λιγότερο όμως ορατός, σχεδιασμός της Τρόικας και των πιστωτών πίσω από την διάλυση της ΕΛΒΟ, πολύ πιο μακροπρόθεσμος για παράδειγμα ακόμη κι από την αύξηση της ανεργίας σε μια περιοχή που έχει ήδη ξεπεράσει το 35% ή το πλήγμα που θα επέλθει σε μια στεφάνη περισσότερων από 100 επιχειρήσεων που συνεργάζονται με την ΕΛΒΟ: Να στερηθεί η Ελλάδα εκείνων των παραγωγικών υποδομών που εξακολουθούν να υπάρχουν και της δίνουν την δυνατότητα να σταθεί μόνη της στα πόδια της. Αποχαιρετώντας αυτή την υποδομή, η προσφυγή πχ στην Mercedes κι άλλες πολυεθνικές εταιρείες θα είναι μονόδρομος. Κι ένας μονόδρομος απίστευτα δαπανηρός…

ΛΑΡΚΟ: ζημιές λόγω ΔΕΗ

Πολλές και σημαντικές θα είναι κι οι επιπτώσεις από ενδεχόμενο κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ που συζητιέται μεταξύ της κυβέρνησης και της Τρόικας, καθώς δεν πρόκειται για μια τυχαία μονάδα. Η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική στην Ελλάδα, συγκαταλέγεται στους πέντε μεγαλύτερους παραγωγούς σιδηρονικελίου στον κόσμο κι είναι η μοναδική στην Ευρώπη που χρησιμοποιεί ίδια μεταλλεύματα για την παραγωγή νικελίου, εξάγοντας όλη την παραγωγή της! Στο πελατολόγιο της δε, βρίσκονται επιχειρήσεις – κολοσσοί όπως η γερμανική ThyssenKrupp κι η BritishSteel.

«Η ΛΑΡΚΟ που άμεσα απασχολεί 1.200 μόνιμους εργαζόμενους και έμμεσα πάνω από 4.000 μπορεί να δουλέψει από μόνη της χωρίς να στοιχίζει στο δημόσιο ούτε ένα ευρώ» δήλωσε στο Nexus ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στο Λαύριο, Γιάννης Φουρτάκας. «Φέρνουμε ως επιχείρηση 365 εκ. ευρώ συνάλλαγμα το χρόνο ή 1 εκ. ευρώ την ημέρα. Κάθε χώρα θα ήθελε να έχει μια τέτοια επιχείρηση κι εμείς που την έχουμε τι την κάνουμε; Θέλουμε να την πουλήσουμε παραβλέποντας ότι δραστηριοποιείται σε 6 νομούς διαθέτοντας μεταλλεία, εργοστάσιο επεξεργασίας ακόμη και λιμάνι. Μαζί της 1 εκ. στρέμματα γης και πιστοποιημένα κοιτάσματα νικελίου που βρίσκονται στο υπέδαφος και ξεπερνούν τα 20 δις. ευρώ. Όποιος την αγοράσει είμαστε σίγουροι τι θα κάνει. Θα την εκμεταλλευτεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα και μετά θα την κλείσει».

Η ΛΑΡΚΟ ωστόσο παρουσιάζει ζημιές αντιτείνουμε στον συνομιλητή μας. «Δεν ευθύνεται όμως η επιχείρηση γι’ αυτές τις ζημιές», δηλώνει ο Γιάννης Φουρτάκας. «Αρχικά το δημόσιο οφείλει 66 εκ. ευρώ από ΦΠΑ. Η καθυστέρηση τους να μας ξοφλήσουν μέχρι τώρα δημιουργεί την υποψία μήπως θέλουν αυτό το ποσό να δοθεί μπόνους στον αγοραστή. Η σημαντικότερη ωστόσο αιτία για το υψηλό κόστος παραγωγής μας βρίσκεται στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος που πληρώνουμε και φτάνει τα 68 ευρώ την μεγαβατώρα, όταν οι Γάλλοι ανταγωνιστές μας πληρώνουν 25 ευρώ. Με αυτή την τιμή του ρεύματος είναι αδύνατο να γίνει κερδοφόρα κι εμείς είμαστε σίγουροι ότι αφήνουν αυτά τα τιμολόγια άθικτα για να επιταχύνουν την ιδιωτικοποίηση κι όταν θα την αγοράσει ο νέος ιδιοκτήτης τότε θα του δώσουν και νέα χαμηλότερη τιμή ως κίνητρο. Η εχθρική στάση της πολιτείας απέναντι στην ΛΑΡΚΟ φαίνεται επίσης από την απροθυμία των αρχών να ανανεώσουν την άδεια που έληξε τον Ιούνιο του 2012 (διάρκειας 30 ετών ως τότε) κι έκτοτε το αρμόδιο υπουργείο μας ανανεώνει κάθε φορά την άδεια για μόνο 6 μήνες κι όταν λήξει το εξάμηνο τρέχουμε ξανά και τους κυνηγάμε. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι παράγοντας τον μήνα 1.600 τόνους νικέλιο μας παρακαλάνε να πουλήσουμε. Εμείς έχουμε σχέδια επέκτασης της εταιρείας, με πολύ χαμηλό κόστος, που όμως κανείς από την κυβέρνηση δεν μας ρώτησε, κανείς δεν έκατσε να κουβεντιάσει λες και δεν θέλουν να έρχονται αυτά τα χρήματα στο δημόσιο». Ενδεικτικό στοιχείο για το ενδιαφέρον που θα εκδηλωθεί για την ΛΑΡΚΟ μόλις ξεκινήσουν κι επίσημα οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης της είναι πως όταν το 2009 ξεκίνησε μια προσπάθεια ιδιωτικοποίησης (που δεν ολοκληρώθηκε λόγω των πρόωρων εκλογών) ενδιαφέρον είχαν εκδηλώσει από την Ελλάδα ο Άκτορας, η Χαλυβουργία Ελλάδας κι όμιλος Μυτιληναίου. Ορισμένες δηλαδή από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις…

Αξίζει να αναφερθεί πως η ΔΕΗ την ίδια ώρα που απέναντι στην ΛΑΡΚΟ εξαντλεί την αυστηρότητά της, σε άλλες επίσης ενεργοβόρες επιχειρήσεις όπως για παράδειγμα στην Αλουμίνιον της Ελλάδας (πρώην Πεσινέ) του ομίλου Μυτιληναίου εφαρμόζει μια ευνοϊκή τιμολογιακή πολιτική χρεώνοντας μόνο 42 ευρώ. Προηγούμενο επομένως υπάρχει για να αξιοποιηθεί, αν υπάρχει σχετική βούληση, στην κατεύθυνση υιοθέτησης μιας διακριτικής τιμολογιακής πολιτικής από την μεριά της ΔΕΗ.

Η οικονομική κατάσταση της ΛΑΡΚΟ δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα αν στο πρόσφατο παρελθόν δεν είχε πετύχει έναν …άθλο που προκάλεσε τεράστιο οικονομικό κόστος. Συγκεκριμένα, είχε προπωλήσει την παραγωγή της (μέσω κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου, όπως συνηθίζεται) σε τιμές πολύ χαμηλότερες σε σχέση με το υψηλό επίπεδο που διαμορφώθηκαν (52.000 δολάρια τον τόνο). Κι όταν «έσπασε» τα συμβόλαια που είχε υπογράψει καταβάλλοντας τις δέουσες ποινικές ρήτρες για να εκμεταλλευτεί τις υψηλές τιμές, τότε αυτές καταποντίστηκαν στα 8.000 δολάρια. Πέτυχε δηλαδή να καταγράψει ζημιές και στην άνοδο και στην πτώση των τιμών, βαρύνοντας σημαντικά και μέχρι τώρα τα αποτελέσματά της.

Τα σχέδια για την ΛΑΡΚΟ που έχουν δημοσιοποιηθεί όσο γράφονται αυτές οι γραμμές προβλέπουν της διάσπαση της σε καλή και κακή στα πρότυπα της Αγροτικής Τράπεζας και την μετέπειτα πώλησή της. Ενδιαφέρον μάλιστα είχε εκδηλώσει εταιρεία με έδρα την ΠΓΔΜ και θυγατρική στο Ισραήλ, στέλεχος της οποίας φέρεται να είναι πρώην διευθυντής της ΛΑΡΚΟ που γνωρίζει καλά τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες της.

ΕΑΣ: θυσία στο βωμό των ανταγωνιστών

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων στο Αίγιο, που παραμένουν επί 8 μήνες απλήρωτοι, μόνο και μόνο για να δείξουν τις τεράστιες κι εξ ίσου ανεκμετάλλευτες δυνατότητες του δικού τους εργοστασίου αποφάσισαν να ανοίξουν τις εγκαταστάσεις του στον Τύπο και τους επιστημονικούς κι επαγγελματικούς φορείς για να καταλάβουν τις απώλειες που θα επέλθουν στη δημόσια περιουσία σε περίπτωση που αυτή η προηγμένη μονάδα πουληθεί σε ιδιώτη, όπως προβλέπει το σχέδιο της κυβέρνησης. Έτσι από τις 11 Σεπτέμβρη το εργοστάσιο στο Αίγιο είναι ανοιχτό σε επισκέψεις ενδιαφερομένων. Ειδικότερα η πρόταση που έχει κατατεθεί περιλαμβάνει την διάσπαση της μονάδας σε δύο μέρη. Στο πρώτο (ΕΑΣ 1) θα περιληφθούν οι πολιτικές δραστηριότητες και τα μη στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία. Για παράδειγμα μόνο τα οικόπεδα της εταιρείας εκτιμάται ότι αξίζουν 324 εκ. ευρώ. Αυτή η εταιρεία θα μπει σε διαδικασία εκκαθάρισης, ενώ στο δεύτερο μέρος (ΕΑΣ 2) θα παραχωρούνταν οι δραστηριότητες που σχετίζονται με το υπουργείο Άμυνας. Υπολογίζεται για παράδειγμα ότι οι υφιστάμενες συμβάσεις ανέρχονται στα 100 εκ. ευρώ. Η δεύτερη εταιρεία με βάση το σχέδιο της κυβέρνησης θα υποβαλλόταν σε ένα σχέδιο δραστικής αναδιάρθρωσης. Ουσιώδης παράμετρος κάθε σχεδίου ωστόσο είναι η έξοδος περισσότερων από τους μισούς εργαζομένους που έχει σήμερα η εταιρεία κι ανέρχονται σε 840 άτομα. Προοπτική που σύμφωνα με τους εργαζόμενους αποκλείει μετά βεβαιότητας την εκτέλεση ακόμη κι αυτών των παραγγελιών που υπάρχουν σήμερα. Η μείωση του προσωπικού επομένως χαρακτηρίστηκε ως ένας έμμεσος τρόπος κλεισίματος της εταιρείας.

Ενδεικτικό στοιχείο για την παραγωγική δυνατότητα της εταιρείας και τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό της (μπροστά στον οποίο δεν αντέχουν την σύγκριση ούτε κι οι εγκαταστάσεις της γερμανικής Rheimentall, που είναι βασικός ανταγωνιστής της κι ενδιαφερόμενος αγοραστής) είναι οι πατέντες που έχει αναπτύξει για όλμους 81 χιλιοστών και τα συστήματα ταχείας αλλαγής κάνης (ΤΑΚ) για πυροβόλα. Όλα αυτά είναι έρευνα, ανάπτυξη, πιστοποίηση και κατασκευή ΕΑΣ! Αυτή η τεχνογνωσία κινδυνεύει με εξαφάνιση σε περίπτωση που υλοποιηθούν τα ακραία σχέδια της Τρόικας και κλείσουν ή πουληθούν σε ιδιώτες τα εργοστάσια της ΕΑΣ στον Υμηττό, το Αίγιο, το Λαύριο, την Μάνδρα ή την Ελευσίνα.

Πολλαπλά επιζήμια όμως θα αποδειχθεί ακόμη κι η ιδιωτικοποίηση των δύο θυγατρικών των ΕΑΣ, που δεν παράγουν αμιγώς πολεμικό υλικό: της Ηλεκτρομηχανικής Κύμης που παράγει κράνη, αλεξίσφαιρα γιλέκα και υλικά ραδιοβιοχημικού πολέμου και της Μεταλλουργικής Βιομηχανίας Ηπείρου, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 από τον Γ. Αβέρωφ με σκοπό να φτιάχνει το πρώτο στάδιο από κάλυκες διάφορων διαμετρημάτων (επονομαζόμενο και κνάθιο). Η Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου όσο ήταν στα χέρια των ιδιωτών παράπαιε (ιστορική λεπτομέρεια που παρά την συχνότητα με την οποία απαντάται σε πολλές κρατικοποιημένες εταιρείες σχεδόν πάντα αγνοείται από τους υπέρμαχους των ιδιωτικοποιήσεων) μέχρι που την αγόρασε το κράτος. Από την συγκεκριμένη εταιρεία μιλήσαμε με τον Κώστα Παπαϊωάννου, εκπρόσωπο των εργαζομένων στη διοίκηση. «Όποιος λέει και πιστεύει ότι θα μας αγοράσει ιδιώτης και δεν θα μας κλείσει σε λίγους μήνες ή σε λίγα χρόνια λέει ψέματα. Η Μεταλλουργική Ηπείρου καταφέρνει και δίνει επί χρόνια δουλειά σε 60 άτομα στην άκρη της Ελλάδας, κοντά στα αλβανικά σύνορα. Η μοναδική συναφής επιχείρηση είναι του Στασινόπουλου, η Βιοχάλκο, η οποία μεταφέρθηκε στην Βουλγαρία. Αν αυτός αγοράσει την Μεταλλουργική γιατί να συνεχίσει να την κρατάει εδώ;», λέει ο Κώστας Παπαϊωάννου που επισημαίνει ότι τα τελευταία χρόνια οι μισθοί του προσωπικού έχουν μειωθεί κατά 60-70%, ενώ από το 2010 δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ από το κράτος. Και συνεχίζει: «Η φιλολογία που έχει αναπτυχθεί πρόσφατα ότι εμείς δεν υπαγόμαστε στο αμυντικό σκέλος, κι εύκολα επομένως ή χωρίς σοβαρές επιπτώσεις μπορούμε να ιδιωτικοποιηθούμε, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Γιατί, μπορεί να παράγουμε συστηματικά τα τελευταία χρόνια δισκία κερμάτων του ευρώ, δεχόμενοι μάλιστα παραγγελίες από νομισματοκοπεία χωρών όπως η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Φινλανδία ακόμη κι η Γερμανία που δείχνουν την ποιότητα της εξειδίκευσής μας, ταυτόχρονα όμως συνεχίζουμε να εκτελούμε παραγγελίες αμυντικού υλικού όπως για παράδειγμα από το Αμερικάνικο Ναυτικό, που αφορά κάλυκες διαμετρήματος 556. Αν δεν εκτελέσουμε εμείς αυτές τις παραγγελίες, θα πάνε έξω. Κάποιος άλλος θα τις πάρει από τους ανταγωνιστές μας, χάνοντας πολύτιμο συνάλλαγμα!»

Ποιος ευνοείται επομένως από μια τέτοια εξέλιξη που θα ερημώσει την επαρχία και θα εξαφανίσει μια τεχνογνωσία που χρειάστηκαν δεκαετίες για να οικοδομηθεί; Το σημαντικότερο ωστόσο είναι το πλήγμα που θα επέλθει στην αμυντική θωράκιση της Ελλάδας στην περίπτωση που οι δημόσιες αμυντικές της βιομηχανίες κλείσουν είτε απ’ ευθείας, με την μέθοδο του ξαφνικού θανάτου, ή αφού πρώτα πουληθούν σε ιδιώτη. Η ύπαρξη αυτών των μονάδων συνέβαλε στην αμυντική θωράκιση της Ελλάδας, προσφέροντας μια σχετική ανεξαρτησία, ετοιμότητα κι όλα αυτά στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Η συγκεκριμένη ωστόσο πλευρά πουθενά δεν αναλύθηκε. Τρόικα και κυβέρνηση δεν είπαν πόσο θα στοίχιζαν οι παραγγελίες των ενόπλων δυνάμεων αν εκτελούνταν από άλλες ιδιωτικές βιομηχανίες ή δίνονταν στο εξωτερικό στην Rheimentall, την KMW, την Mercedes ή την MAN

Τέλος, αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι οι ολέθριες συνέπειες από το κλείσιμο της ΕΛΒΟ, των ΕΑΣ και της ΛΑΡΚΟ θα γίνουν αισθητές σε όλη την κλίμακα της οικονομίας, λόγω του ότι επί δεκαετίες σε αυτές τις μονάδες δημιουργούταν τεχνογνωσία που σπάνια συναντιέται σε άλλες επιχειρήσεις και σε άλλους κλάδους. Ειδικά η αμυντική βιομηχανία είναι ευρέως γνωστό ότι αποτελεί πειραματικό εργαστήριο όπου δοκιμάζονται κι εφαρμόζονται τεχνολογίες αιχμής οι οποίες στη συνέχεια κι ενίοτε έπειτα από πολλά χρόνια διαχέονται και στην υπόλοιπη οικονομία. Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία, που πολύ εύκολα απαξιώνεται με επιδερμικούς αφορισμούς ότι δεν παράγει τίποτε, ότι είναι απαρχαιωμένη ή αποκλειστικά και μόνο οικονομία υπηρεσιών, χαμηλής ειδίκευσης κι άλλα τέτοια διέθετε το προνόμιο να φιλοξενεί πρωτοπόρες μονάδες ακόμη και με διεθνή κριτήρια. Αυτές οι μονάδες τώρα κινδυνεύουν να κλείσουν για τον απλό λόγο ότι οι αποικίες δεν χρειάζονται αμυντική βιομηχανία…

Τότε όμως από πού θα επέλθει η περιλάλητη ανάπτυξη της οικονομίας; Αν βιομηχανίες που δεν έχουν ακόμη και προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες κλείνουν η μια μετά την άλλη, πότε θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, πότε θα αφήσουμε πίσω τα σκοτεινά χρόνια της συρρίκνωσης της οικονομίας; Μάλλον ποτέ… 

Ιδιωτικοποιήσεις: Χορός δισεκατομμυρίων με θύμα τους εργαζόμενους (Πριν, 6.1.2013)

deh-660-logotypo-fougaroΗ συγκεκριμένη ερώτηση θα μπορούσε να αποτελέσει μνημείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης και βίαιης απόσπασης συναίνεσης από τους συμμετέχοντες σε έρευνα στη βάση μιας διατύπωσης που προδιαθέτει θετικά τον συμμετέχοντα, χώρια του ότι αποκρύπτει ουσιώδεις πληροφορίες: «Είστε υπέρ ή κατά των αποκρατικοποιήσεων και γενικότερα της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου ως μέσου αντιμετώπισης της κρίσης;». Η απάντηση που δόθηκε στο συγκεκριμένο ερώτημα της δημοσκόπησης της Κάπα Research όπως δημοσιεύθηκε στο Βήμα την Κυριακή 30 Δεκεμβρίου ήταν η αναμενόμενη: 62,5% υπέρ και μόνο ένα ποσοστό 30,3% κατά. Ποιος θα έλεγε όχι; Η συγκεκριμένη ερώτηση δεν ήταν η μοναδική που δημοσιεύεται το τελευταίο χρονικό διάστημα κι η οποία επιχειρεί να εμφανίσει την κοινή γνώμη να συμφωνεί με το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων. Το καταφέρνει δε, παραπληροφορώντας! Για παράδειγμα, η λέξη «αξιοποίηση» μόνο κατ’ ευφημισμό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που αποδεδειγμένα θα αποφέρει ελάχιστα στα δημόσια ταμεία, θα πλήξει το άμεσο και μακροπρόθεσμο δημόσιο συμφέρον, ενώ θα δημιουργήσει τεράστιες πηγές κέρδους για τον ιδιωτικό τομέα.

Ας φανταστούμε από την άλλη πόσο διαφορετικές θα ήταν οι απαντήσεις στην δημοσκόπηση της Κάπα Research αν η ερώτηση είχε διατυπωθεί ως εξής: «Είστε υπέρ ή κατά της εκχώρησης σε ιδιώτες της δημόσιας περιουσίας;», ή «θέλετε να επαναληφθεί και σε άλλους τομείς δημοσίου συμφέροντος ό,τι συνέβη με τους ιδιώτες της Energa και της Hellas Power που εισέπραξαν τα τιμολόγια, κατέθεσαν τα χρήματα σε προσωπικούς τους λογαριασμούς στην Ελβετία κι έφυγαν;» ή «συμφωνείτε με την πώληση των δημοσίων επιχειρήσεων που θα σημάνει αύξηση στα τιμολόγια, χειρότερες υπηρεσίες και απολύσεις;» ή ακόμη κι υπό την ακόλουθη απλή (και διόλου φορτισμένη) μορφή: «είστε υπέρ ή κατά των ιδιωτικοποιήσεων όπως επιβάλλονται από τα Μνημόνια και την Τρόικα;». Προφανώς καμιά απ’ αυτές τις ερωτήσεις δεν θα εξασφάλιζε την συναίνεση που ζητά η κυβέρνηση.

Η «επιχείρηση γοητείας» για τις ιδιωτικοποιήσεις που ασκείται από τα Μέσα ενημέρωσης και την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά (αφήνοντας κατά μέρους προς το παρόν τα ιδιοτελή συμφέροντα εκδοτών και πολιτικών που κρύβονται πίσω από κάθε ιδιωτικοποίηση) συνδέεται ευθέως με την επιτάχυνση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας που σχεδιάζεται για τους επόμενους μήνες. Με βάση δημοσιεύματα που συγκεκριμενοποιούν ό,τι περιλαμβάνεται στον κρατικό προϋπολογισμό και το Τρίτο Μνημόνιο, η κυβέρνηση αναμένει να εισπράξει φέτος 5 δισ. ευρώ και μέχρι το 2016 συνολικά 15 δισ. ευρώ, ενώ με βάση τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας θα εισρεύσουν συνολικά 25 δισ. ευρώ.

Η διαπίστωση πως η ίδια η διαδικασία αποκρατικοποιήσεων είναι εγγενώς ταυτισμένη με την διαφθορά επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν έγινε γνωστό πως η Ελένη Παπακωνσταντίνου ξαδέρφη του πρώην υπουργού Οικονομικών (ευρωβουλευτή κι εκπροσώπου Τύπου επίσης του ΠΑΣΟΚ) Γιώργου Παπακωνσταντίνου, το όνομά της οποίας υπήρχε στη λίστα Λαγκάρντ, συμμετείχε στο Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ, του ταμείου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Για να αποτραπούν ταυτίσεις και συνειρμοί, η ίδια έσπευσε να ανακοινώσει την παραίτησή της από το ΤΑΙΠΕΔ, αλλά τα συμπεράσματα δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση για την σύνθεση και την λειτουργία της σύγχρονης Μέκκας  των νεοφιλελεύθερων Ταλιμπάν, του ΤΑΙΠΕΔ, που υπόσχεται να μειώσει το μέγεθος του κράτους και να εξαλείψει φαινόμενα αναξιοκρατίας τα οποία υποτίθεται συνοδεύουν αποκλειστικά και μόνο την παρουσία του δημοσίου τομέα στην οικονομική ζωή: σκανδαλώδης ευνοιοκρατία και νεποτισμός με τον ξάδελφο υπουργό να διορίζει την ξαδέλφη και κόρη πρώην υπουργού η οποία έχει βγάλει εκτός Ελλάδας ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που μένει να δούμε πώς θα αποδείξει την προέλευσή του και το όνομα της οποίας βγήκε εκτός λίστας, κατά ποινικά διώξιμο τρόπο…

Η συμμετοχή της Παπακωνσταντίνου στο ΤΑΙΠΕΔ δεν ήταν κι η μοναδική περίπτωση που το ταμείο ξεπουλήματος κατηγορήθηκε για αδιαφάνεια και διαφθορά. Ήταν η πιο πρόσφατη. Η αμέσως προηγούμενη περίπτωση που ξεχώρισε αφορούσε τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν στο αφιέρωμα του περιοδικού Στερν για τους έλληνες ολιγάρχες, το οποίο μπορεί να επεδίωκε να εκθέσει συνολικά την ελληνική αστική τάξη για να διευκολυνθεί η οικονομική κατοχή της χώρας από την Γερμανία, από την άλλη όμως τα περισσότερα στοιχεία που ανέφερε
(κι όχι φυσικά όλα) ήταν αδιαμφισβήτητα. Όπως για παράδειγμα η στελέχωση του ΤΑΙΠΕΔ με μάνατζερ που προέρχονται από την αυτοκρατορία του Λάτση και κυρίως από την τράπεζα Γιούρομπανκ. Το δημοσίευμα δεν άφηνε ασχολίαστη για παράδειγμα την εκχώρηση του εμπορικού κέντρου του Αμαρουσίου στον όμιλο Λάτση, που αποφασίστηκε τον Οκτώβριο του 2012 και χαιρετήθηκε από την ελληνική πολιτική ελίτ, έναντι του αστρονομικού ποσού του μισού ευρώ (50 λεπτών!) ανά τετραγωνικό μέτρο! Χαρακτηριστικό παράδειγμα «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας, το οποίο φυσικά «θάφτηκε» από την ειδησεογραφία. Γιατί δημοσκόποι και ΜΜΕ δεν συμπεριέλαβαν αντίστοιχη ερώτηση σε έρευνες να μάθουν τι λέει η κοινή γνώμη; Πχ. Συμφωνείτε με την εκχώρηση του Μολ στον όμιλο Λάτση έναντι 50 λεπτών του ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο; Στον όμιλο Λάτση (που ήδη ελέγχει το 42%) αναμένεται επίσης να περάσουν τα Ελληνικά Πετρέλαια και, μεταξύ πολλών άλλων, το Ελληνικό, το καλύτερο προς πώληση οικόπεδο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Η ανακοίνωση του διαγωνισμού κατά τις επόμενες μέρες δεν αποκλείεται να συνοδευτεί με την αναθεώρηση των όρων εκχώρησης προς όφελος των ιδιωτών. Ο όμιλος Λάτση δέχθηκε σημαντικές επικρίσεις για την απόφασή του να εκχωρήσει το 50% του κεφαλαίου από την Μαρίνα Φλοίσβου στον τούρκικο όμιλο Ντογκούς, δημιουργώντας ανησυχίες για την πρόσβαση που μπορεί να αποκτήσει η Τουρκία σε νευραλγικές πληροφορίες που σχετίζονται με την ασφάλεια της Ελλάδας.

Το μερίδιο στην Μαρίνα Φλοίσβου δεν είναι και η μοναδική περίπτωση οικονομικής επέλασης των τουρκικών συμφερόντων στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας τις ιδιωτικοποιήσεις ως δούρειο ίππο. Τουρκικά κεφάλαια έχουν αποκτήσει μέχρι στιγμής πρόσβαση στην καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ που εδρεύει στην Ξάνθη κι επίσης στην μαρίνα και τον λιμένα της Μυτιλήνης, όπου ο πανίσχυρος όμιλος Κοτς προχώρησε συνεργασία με τον όμιλο Φολί Φολί του Δ. Κουτσολιούτσου αναλαμβάνοντας από κοινού την εκμετάλλευση τους για 40 ολόκληρα χρόνια. Ειρήσθω εν παρόδω, δεν περνάει απαρατήρητη η επιλογή των Τούρκων να επενδύσουν σε οικονομικές δραστηριότητες και περιοχές της Ελλάδας που άπτονται των χρόνιων διεκδικήσεων τους…

Ευρύτερης σημασίας αλλαγές θα σημάνει κι η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, δεδομένων των προτάσεων που έχουν μέχρι στιγμής υποβληθεί και του γεγονότος ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση αποτελεί ανεξάντλητη μηχανή «κοπής» ρευστού. Μόνο το 2011 ο ΟΠΑΠ προσέφερε στο ελληνικό δημόσιο, και μέσω αυτού στους πιστωτές μας, 935 εκ. ευρώ, για να ανταμειφθεί από το ελληνικό δημόσιο με την παραχώρηση του μονοπωλίου για το διαδικτυακό στοίχημα μέχρι το 2020, αποδεικνύοντας έτσι πως οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν στην μονοπώληση της αγοράς κι όχι στην είσοδο νέων ανταγωνιστών και την δημιουργία συνθηκών ελεύθερης αγοράς, όπως διατείνονται οι νεοφιλελεύθεροι. Στις επτά επιχειρήσεις που έχουν εκδηλώσει επίσημα την πρόθεσή τους μέχρι στιγμής (κι ενδέχεται στην πορεία να δώσουν την θέση τους σε λιγότερα σχήματα που θα δημιουργηθούν από μεταξύ τους συμμαχίες) συμπεριλαμβάνονται τρεις ξεχωριστού ενδιαφέροντος: Πρώτη, η  Ιντραλότ, συμφερόντων Κόκκαλη, που αν κερδίσει και τον ΟΠΑΠ θα εδραιώσει την θέση της Ελλάδα στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. Δεύτερη είναι η Έμα – Δέλτα στην οποία συμμετέχει με ποσοστό 33,3% ο Γιώργος Μελισσανίδης που μέχρι τώρα δραστηριοποιούταν στο εμπόριο καυσίμων διαθέτοντας τεράστια πλεονεκτήματα στον ανταγωνισμό κι έχοντας επίσης αναλάβει τον εφοδιασμό του 6ου αμερικάνικου στόλου. Τυχόν είσοδός του στα τυχερά παιχνίδια θα σημάνει την σημαντική άνοδο του ειδικού βάρους που έχουν στο ελληνικό κεφάλαιο και τον εγχώριο ανταγωνισμό όσοι καπιταλιστές εξασφάλισαν την «πρωταρχική συσσώρευση» στον εφοπλισμό και τις παρεμφερείς δραστηριότητες, όπως καύσιμα, κ.α.  (Αλαφούζος, Μαρινάκης, Ρέστης, κ.α.). Η τρίτη, ιδιαίτερου ενδιαφέροντος πρόταση, προέρχεται από την Third Point. Μια εταιρεία άγνωστη στην Ελλάδα, μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, όταν με αφορμή την επιχείρηση επαναγοράς ομολόγων του ελληνικού δημοσίου αποδείχτηκε ο μεγάλος κερδισμένος από την απόφαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 27ης Νοεμβρίου. Ειδικότερα, η Third Point (που δραστηριοποιείται στην αγορά των κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου – hedge funds – αξίας 2 τρισ. δολ. σήμερα) κατάφερε να εξασφαλίσει κέρδη 100%, αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα όταν πουλιούνταν στο 17% της ονομαστικής τους τιμής και πουλώντας τα στο 35% της ονομαστικής, αρχικής τους τιμής, στο πλαίσιο της πρόσφατης «μίνι αναδιάρθρωσης» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Το πρωτοσέλιδο των Financial Times που ανέδειξε το θέμα στις 19 Δεκεμβρίου 2012 είχε τίτλο «Κορυφαίο κεφάλαιο αντιστάθμισης κινδύνου κερδίζει 500 εκ. δολ. πάνω στο ελληνικό στοίχημα». Και υπότιτλο: «Το Third Point βοήθησε την Αθήνα να παραμείνει στο ευρώ». Το ελληνικό στοίχημα ωστόσο – βοηθούσης της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ που πράγματι απομάκρυνε σημαντικούς κινδύνους για το κεφάλαιο – αποδείχθηκε έργο με πολλές πράξεις και νικητές πάντα τους ίδιους κερδοσκόπους.

Η συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο αναδεικνύει κι άλλη μια διάσταση των ιδιωτικοποιήσεων: ότι αντί για την δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης με την συνακόλουθη δημιουργία θέσεων εργασίας, όπως υπόσχεται η κυβέρνηση προκειμένου να εξασφαλίσει από την κοινωνία συναίνεση και νομιμοποίηση για την ταξική πολιτική της, το μόνο που καταφέρνουν είναι να εντάσσουν την οικονομία στους «υψηλούς ορόφους» της διεθνούς κερδοσκοπίας αυξάνοντας έτσι την αστάθεια. Η κυβέρνηση δεν αποκλείεται σε λίγο καιρό να ζητωκραυγάζει καμαρώνοντας ότι «διεθνούς φήμης επενδυτές επέλεξαν την Ελλάδα δίνοντας έτσι ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική της» κι άλλες τέτοιες ανοησίες. Θα κρύβει όμως ότι πρόκειται για αρπακτικά που προσελκύονται αποκλειστικά και μόνο από υψηλά και γρήγορα κέρδη, αποφεύγοντας μακροχρόνιες τοποθετήσεις, ακόμη κι εξασφαλισμένου αλλά χαμηλού, δηλαδή λογικού κέρδους. Η Ελλάδα έτσι την ίδια ώρα που οδηγεί στη χρεοκοπία ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία και δήμους, κλείνει πανεπιστήμια κι αφήνει σχολεία χωρίς πετρέλαιο γίνεται πόλος έλξης των πιο άγριων κι αμείλικτων κερδοσκόπων.

Δεν πρόκειται για προβλέψεις. Οι ιδιωτικοποιήσεις δείχνουν ήδη το επιθετικό και μη φιλικό προς τον εργαζόμενο και πολίτη πρόσωπο τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ηπειρωτική γαλακτοβιομηχανία Δωδώνη που ιδιωτικοποιήθηκε πρόσφατα και υπό το νέο της καθεστώς για πρώτη φορά από το 1964 δεν ανακοίνωσε τιμές, δεν έδωσε πριμ ως εκκαθάριση, ούτε τις προκαταβολές που έπαιρναν οι παραγωγοί. Το πλήγμα για την ντόπια οικονομία θα είναι συντριπτικό να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ήδη η Ήπειρος βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια της κοινωνικής ανάπτυξης κι επίσης το μέλλον άδηλο. Αρκεί μια ματιά στην βορειοελλαδίτικη ΑΓΝΟ, που πριν τις γιορτές υπέβαλε αίτηση υπαγωγής στο πτωχευτικό άρθρο 99, προκαλώντας απόγνωση στις οικογένειες των 330 εργαζομένων της που παραμένουν απλήρωτοι επί τρεις μήνες. Η ΑΓΝΟ ωστόσο μέχρι το 2003, οπότε και ιδιωτικοποιήθηκε, είχε σχεδόν μηδενικά χρέη.

Το ισοζύγιο είναι εμφανές: Η ιδιωτικοποίηση έκανε τους αγοραστές της πλούσιους ενώ οδήγησε τους εργαζόμενους στην ανεργία και την τοπική οικονομία στον μαρασμό. Αυτό θα συμβεί σε μεγαλύτερη κλίμακα στην Ελλάδα αν υλοποιηθεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί η κυβέρνηση και για φέτος (με βάση το τρίτο μνημόνιο) προβλέπει το ξεπούλημα των ακόλουθων επιχειρήσεων: ΟΠΑΠ (2-35.000 παιγνιομηχανήματα), κρατικά λαχεία, IBC (δεύτερη δόση), ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, Κασσιώπη, ΟΠΑΠ (πώληση 33%), πώληση επαναμίσθωση 28 κτηρίων, ΕΛΠΕ, Αστέρας Βουλιαγμένης, ΛΑΡΚΟ, Αφάντου, περιφερειακά αεροδρόμια, Ελληνικά ταχυδρομεία, και αποθηκευτικός χώρος Νότια Καβάλα. Τίποτε φυσικά δεν αποκλείει το πρόγραμμα αυτό να ανατραπεί. Η γραμμή στο ΤΑΙΠΕΔ είναι πουλήστε όσο – όσο, άρον – άρον! (Ή, όσο προλαβαίνετε μέχρι να αρχίσουν τα ειδικά δικαστήρια!)

Η ΕΕ μοχλός επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων

Η λίστα των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων με τις 3 πρώτες να είναι πλέον ημι-δημόσιες και πρώην κρατικές (Ελληνικά Πετρέλαια, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ) αποτελεί την πιο τρανταχτή απόδειξη για την αποτυχία των ιδιωτών να εξασφαλίσουν υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης του προϊόντος και νέες θέσεις εργασίας. Κι αυτό λόγω του ότι αποφεύγουν να αναλάβουν κινδύνους. Μέχρι στιγμής άλλωστε οι δημόσιες, ή ημι-δημόσιες επιχειρήσεις κρατούν στην Ελλάδα τα σκήπτρα στις επενδύσεις. Ενδεικτικά μόνο οι επενδύσεις της ΔΕΗ και των ΕΛΠΕ τα 3 και 5 τελευταία χρόνια αντίστοιχα ανήλθαν σε 3 δισ. ευρώ για κάθε μία από τις δύο αυτές επιχειρήσεις! Καθόλου τυχαία δεν είναι η προτεραιότητα που έχουν στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων οι ενεργειακές εταιρείες, όπως η ΔΕΠΑ (με καθαρά κέρδη το 2011 ύψους 190 εκ. ευρώ, υπερδιπλάσια σε σχέση με το 2010) και η ΔΕΣΦΑ.

Επιτάχυνση στην ιδιωτικοποίηση των λιμένων αναμένεται να σηματοδοτήσει η δημιουργία τεσσάρων εταιρειών στις οποίες εντάχθηκαν τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας: Στην πρώτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται τα λιμάνια της Αττικής, Ελευσίνα, Ραφήνα και Λαύριο, που τίθενται υπό την ομπρέλα του ΟΛΠ. Κάτω από την ομπρέλα του ΟΛΘ μπαίνουν τα λιμάνια της Καβάλας, της Αλεξανδρούπολης και του Βόλου, στον Οργανισμό Λιμένα Πατρών εντάσσονται τα λιμάνια της δυτικής Ελλάδας, Ηγουμενίτσας και Κέρκυρας, ενώ αυτόνομος θα παραμείνει ο Οργανισμός Λιμένα Ηρακλείου. Κίνητρο για την προώθηση της ιδιωτικοποίησης τους παραμένουν τα υψηλά κέρδη που παρουσιάζουν. Ο ΟΛΠ, για παράδειγμα, μόνο κατά το πρώτο εννιάμηνο του 2012 παρουσίασε αύξηση του μικτού κέρδους κατά 50% και των καθαρών κερδών μετά από φόρους κατά 22%. Για την ίδια χρονική περίοδο ο ΟΛΘ παρουσίασε αύξηση του κύκλου εργασιών κατά 8% και αύξηση κερδοφορίας κατά 76%. Τα σημαντικά κέρδη λοιπόν που εξακολουθούν να συγκεντρώνουν οι πρώην δημόσιες επιχειρήσεις αποτελούν το κίνητρο για το ξεπούλημά τους.

Ενίοτε ωστόσο κίνητρο αποτελούν όχι τα πραγματικά κέρδη αλλά τα δυνητικά. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην ΕΥΔΑΠ όπου τα χρήματα τα οποία οφείλουν στην υπηρεσία οι δήμοι και το δημόσιο αγγίζουν τα 522 εκ. ευρώ. Μάλιστα αν συνυπολογιστούν και οι προσαυξήσεις, τότε η ΕΥΔΑΠ έχει να λαβαίνει περίπου 850 εκ. ευρώ. Το ποσό αυτό ισοδυναμεί με μάννα εξ ουρανού για τους υποψήφιους αγοραστές γιατί υπερβαίνει σημαντικά το ποσό που απαιτείται για την εξαγορά της και ανέρχεται σε 300 εκ. ευρώ – μόλις! Γίνεται έτσι εύκολα αντιληπτό ότι ο ιδιώτης που θα αγοράσει την ΕΥΔΑΠ μπορεί νε μία νυκτί να εξασφαλίσει μισό δισ. ευρώ πιέζοντας το δημόσιο και τους δήμους να του αποδώσουν όσα οφείλουν. Επιβάλλοντας ταυτόχρονα και τριπλασιασμό του κόστους στα νοικοκυριά όπως γράφεται και λέγεται επίμονα θα θησαυρίσει χωρίς να κάνει την παραμικρή επένδυση.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα ΕΛΠΕ στα οποία το ελληνικό δημόσιο οφείλει περίπου 500 εκ. ευρώ, εκ των οποίων τα 350 εκ. προέρχονται από τον στρατό (ειδικά αεροπορία και ναυτικό) και τα 150 εκ. από την θέρμανση των δημοσίων κτιρίων.

Τα πραγματικά, πρακτικά προβλήματα που υφίστανται για την καταβολή αυτών των χρεών ανέλαβε να τα απομακρύνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, προς όφελος φυσικά των ιδιωτών. Με την οδηγία 2011/7/ΕΕ του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και του συμβουλίου της 16ης Φεβρουαρίου 2011 και με τίτλο «για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές» η οποία αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή στις 16 Μαρτίου 2013 προβλέπεται η αυστηροποίηση των κυρώσεων κι ειδικότερα η καταβολή τόκων υπερημερίας. Κάτι που για πολλές πρώην ΔΕΚΟ θα ισχύει για πρώτη φορά. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στο άρθρο 4: «Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι, κατά τις εμπορικές συναλλαγές, στις οποίες ο οφειλέτης είναι δημόσια αρχή, ο πιστωτής δικαιούται κατά την εκπνοή της προθεσμίας… νόμιμο τόκο υπερημερίας χωρίς να απαιτείται όχληση»… Το αποτέλεσμα θα είναι πώς το δημόσιο και οι δήμοι θα βρεθούν σε δεινή θέση καθώς αν δεν πληρώνουν άμεσα τις υποχρεώσεις τους αυτές θα αυξάνονται κάθε μήνα, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι οι υποχρεώσεις αυτές μπορεί να αφορούν κάλυψη της θέρμανσης σε σχολεία ή την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών πτήσεων της πολεμικής αεροπορίας.

Εν κατακλείδι η ΕΕ έρχεται να διασφαλίσει την επιχειρηματική, πλήρως ανταποδοτική λειτουργία του δημόσιου τομέα παύοντας την διάκριση που υπήρχε ως τώρα και στην βάση της είχε τον κοινωφελή χαρακτήρα των υπηρεσιών που παρείχε το κράτος, στη βάση του γενικού συμφέροντος, και του επέτρεπε να καθυστερεί πληρωμές ή ακόμη και να μην πληρώνει, σε ορισμένες περιπτώσεις. Οι Βρυξέλλες εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ιδιωτών φροντίζει ώστε ακόμη μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών και δημοσίων εσόδων να καταλήγει στην τσέπη τους με κάθε δυνατό τρόπο.

Εντύπωση ωστόσο προκαλεί η ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών σε ό,τι αφορά την λειτουργία του δημοσίου. Γιατί ενώ από την μια του επιβάλλεται να πληρώνει μέχρι τελευταίου ευρώ τους ιδιώτες προμηθευτές, στο όνομα της εξυγίανσης της αγοράς, από την άλλη επιβάλλει στις δημόσιες επιχειρήσεις να χρυσοπληρώνουν τους ιδιώτες, κατά παράβαση των κανόνων της αγοράς! Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το άρθρο 197 του νόμου 4001/2011, σύμφωνα με το οποίο ο όμιλος Μυτιληναίου επωφελείται από 50 έως 150 εκ. ευρώ ετησίως σε βάρος της ΔΕΗ, του ΛΑΓΗΕ (Λειτουργού Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) και φυσικά των καταναλωτών. Με βάση αυτή την ρύθμιση που προωθήθηκε από τον τότε υπουργό Γ. Παπακωνσταντίνου ολόκληρη η παραγωγή των 340 MW εκλαμβάνεται ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, με αποτέλεσμα η ΔΕΗ να επιδοτεί τον ανταγωνιστή της, ο οποίος μάλιστα της χρωστάει γύρω στα 150 εκ. ευρώ και – το άκρον άωτο του θράσους – τώρα ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ΔΕΠΑ μαζί με τον Γ. Βαρδινογιάννη!