Το Κόσσοβο διχάζει πάλι τη Σερβία

Μόνο απρόοπτα δεν ήταν τα επεισόδια που ξέσπασαν στο Βελιγράδι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Συγκεκριμένα, το Σάββατο το βράδυ χιλιάδες Σέρβοι συγκεντρώθηκαν έξω από τη δημόσια τηλεόραση στο Βελιγράδι και εισέβαλαν στο κτίριο της, φωνάζοντας συνθήματα εναντίον της κυβέρνησης, ενώ ανάλογη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε και την Κυριακή με τους διαδηλωτές να απειλούν ότι θα κρατήσουν εγκλωβισμένο τον πρόεδρο της χώρας Αλεξάνταρ Βούτσιτς στο προεδρικό μέγαρο.


Μόνο απρόοπτα δεν ήταν τα επεισόδια που ξέσπασαν στο Βελιγράδι τo προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Συγκεκριμένα, το Σάββατο το βράδυ χιλιάδες Σέρβοι συγκεντρώθηκαν έξω από τη δημόσια τηλεόραση στο Βελιγράδι και εισέβαλαν στο κτίριο της, φωνάζοντας συνθήματα εναντίον της κυβέρνησης, ενώ ανάλογη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε και την Κυριακή με τους διαδηλωτές να απειλούν ότι θα κρατήσουν εγκλωβισμένο τον πρόεδρο της χώρας Αλεξάνταρ Βούτσιτς στο προεδρικό μέγαρo.

Ο ίδιος, ατάραχος, μετά την προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου έπαιξε μια παρτίδα σκάκι δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι μπορεί να περάσει ατελείωτες ώρες εντός του προεδρικού μεγάρου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κάτι που δε χρειάστηκε καθώς μετά από λίγες ώρες οι συγκεντρωμένοι αποχώρησαν κι ο ίδιος ο πρόεδρος της Σερβίας εξήλθε του προεδρικού, μην αφήνοντας χαμένη την ευκαιρία να χαιρετήσει τους ελάχιστους που είχαν απομείνει από τους 2.000 περίπου διαδηλωτές.

Η αφορμή για τη συγκέντρωση του προηγούμενου Σαββατοκύριακου ήταν οι διεργασίες που είναι σε εξέλιξη με εντατικούς μάλιστα ρυθμούς από το καλοκαίρι του 2018 γύρω από το Κόσσοβο. Ειδικότερα οι διαδηλωτές κατήγγειλαν σχέδιο της κυβέρνησης που προωθεί αποφασιστικά ο ίδιος ο πρόεδρος, βάσει του οποίου η Σερβία θα αναγνωρίσει το Κόσσοβο κι ως αντάλλαγμα θα προσαρτήσει στα εθνικά της σύνορα βόρειες επαρχίες του Κοσόβου, όπου κατοικούν περίπου 100.000 Σέρβοι και θεωρούνται μάλιστα ως τόποι ξεχωριστής ιστορικής σημασίας για τους ίδιους. Η πρόοδος που έχει επιτευχθεί μεταξύ των δύο πολιτικών ηγεσιών έγινε εμφανής τον Φεβρουάριο κατά τη διάρκεια του Συνέδριου Ασφαλείας του Μονάχου όταν κι οι δύο ηγέτες άνοιξαν τα χαρτιά τους. Ο μεν σέρβος πρόεδρος δήλωσε ότι «και οι δύο ξέρουμε τι θέλουμε και δεν είναι τόσο μακριά όσο φαίνεται». Ο δε ηγέτης του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι δήλωσε την αισιοδοξία του ότι το 2019 θα είναι έτος συμφωνίας.

Η συμφωνία μεταξύ των δύο μερών προωθείται σθεναρά από τις ΗΠΑ και την υπεύθυνη για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι. Η Γερμανία, δε φαίνεται να στοιχίζεται πλήρως πίσω από το προωθούμενο σχέδιο καθώς η τελευταία δήλωση του Βερολίνου εξέφραζε σοβαρές επιφυλάξεις για τις συνέπειες που θα ακολουθήσουν. Συγκεκριμένα, αυτό που είχε ειπωθεί είναι ότι υπάρχει κίνδυνος ένα τέτοιο σχέδιο να ανοίξει ξανά το κουτί της Πανδώρας στα Βαλκάνια. Μικρά ή μεγάλα εμπόδια σε ένα τέτοιο σχέδιο επίλυσης θα θέσει και η άρνηση πέντε κρατών – μελών της ΕΕ να αναγνωρίσουν το Κόσοβο: Ισπανία, Σλοβακία, Ρουμανία, Κύπρος και Ελλάδα. Παρόλα αυτά προωθητικό ρόλο στην αναγνώριση του Κοσόβου διαδραματίζουν οι Βρυξέλλες κι η προοπτική ένταξης των δυτικών Βαλκανικών χωρών στην ΕΕ, καθώς η επίλυση των διαφορών Σερβίας – Κοσόβου και η αναγνώριση του τελευταίου αποτελούν προϋπόθεση για την ένταξη.

Ως προς το παρών, το σχέδιο φαίνεται να έχει τελματώσει καθώς οι αβρότητες μεταξύ Θάτσι και Βούτσιτς επισκιάστηκαν από την άρνηση του Βελιγραδίου να συναινέσει στην ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ίντερπολ, με την Πρίστινα να απαντά επιβάλλοντας δασμούς ακόμη και ύψους 100% σε πολλά σερβικά προϊόντα. Στην πράξη δηλαδή ναρκοθετώντας τη συνεργασία μεταξύ των δύο μερών. Η κάθε κίνηση πάντως βρίθει συμβολισμών: Σε ό,τι αφορά την ένταξη του Κοσόβου στην Ίντερπολ έκπληξη δεν πρέπει να προκαλεί το «κόκκινο» της Σερβίας, αλλά το «πράσινο φως» όλων των άλλων κρατών, δεδομένου ότι αποτελεί πρωτεύουσα του οργανωμένου εγκλήματος: Πορνεία, ναρκωτικά και όπλα διατίθενται στις καλύτερες τιμές, άμεσα παραδοτέα. Το κρατίδιο που δημιούργησε το ΝΑΤΟ για να επιταχύνει την αποσύνθεση της Σερβίας φέρει τα πιο αποτρόπαια φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του δημιουργού του. Από την άλλη, η οξύτατη αντίδραση των ΗΠΑ απέναντι στους κοσοβάρικους δασμούς στα σερβικά προϊόντα είναι τουλάχιστον ακατανόητη καθώς κι η Ουάσιγκτον μετέρχεται ακριβώς των ίδιων μέσων για να συνετίσει τους εχθρούς της. Γιατί λοιπόν οι δασμοί των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα να είναι θεμιτοί κι οι δασμοί του Κοσόβου στη Σερβία αθέμιτοι;

Παράλληλα, πολλαπλό ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της Μόσχας. Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς η Ρωσία δε φέρεται να προβάλλει αντιρρήσεις απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο. Πίσω από την στροφή της ρωσικής διπλωματίας ενδεχομένως να βρίσκεται η εξυπηρέτηση των δικών της άμεσων συμφερόντων. Αρχικά, η αποδοχή του Βελιγραδίου να περάσει από τα εδάφη του η επέκταση του αγωγού Turk Stream, όπως συμφωνήθηκε μεταξύ του Ρώσου ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν και του σέρβου προέδρου κατά την επίσκεψη του πρώτου στη σερβική πρωτεύουσα τον Ιανουάριο. Το σερβικό τμήμα, με την επωνυμία New Transmission Gas Pipeline (NTGP) με βάση tweet του ρώσου πρέσβη στη Σερβία, Αλεξάντερ Τσέπουριν, θα είναι έτοιμο το 2020 και θα αρχίσει όχι μόνο η προμήθεια ρωσικού αερίου αλλά και η είσπραξη από τη Σερβία τελών διέλευσης για το αέριο που θα φτάνει μέσω της Σερβίας στην Ουγγαρία, αφού πρώτα περάσει από την Βουλγαρία. Η Ρωσία μάλιστα εμφανίστηκε διατεθειμένη να επενδύσει 1,4 δισ. δολ. στον σερβικό αγωγό. Δεν αποκλείεται επομένως η Σερβία να έκανε μια διπλή συμφωνία: αναγνώριση έναντι εδαφών με το Κόσοβο και έγκριση της συμφωνίας έναντι αγωγού με τη Ρωσία. Ένα «ντιλ» ωστόσο που μένει να αποδειχθεί πόσο θα κρατήσει.

Σε κάθε περίπτωση, η συμφωνία Βούτσιτς – Θάτσι είναι αρνητική εξέλιξη και ωρολογιακή βόμβα για τα Βαλκάνια για δύο λόγους: Γιατί, πρώτο, ως αρχή έχει την δημιουργία εθνικά ομοιογενών κρατών. Δεύτερο, θα δώσει νέα αυτοπεποίθηση στους Αλβανούς που μπορεί να ζητήσουν την απόσχισή τους από την Βόρεια Μακεδονία και στη συνέχεια από κοινού με τε τους Κοσοβάρους να ζητήσουν την προσάρτηση των μη βιώσιμων ούτως ή άλλως κρατών τους στην Αλβανία δημιουργώντας την Μεγάλη Αλβανία…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Αλλαγή φρουράς στα Βαλκάνια (Επίκαιρα, 5-12/1/2011)

Στα αζήτητα φαίνεται να οδηγείται η γενιά εκείνων των πολιτικών που έφεραν σε πέρας όλη την βρόμικη δουλειά στα Βαλκάνια την προηγούμενη δεκαετία, αναλαμβάνοντας εκ μέρους των ΗΠΑ και της Γερμανίας την ευθύνη της διάσπασης της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και της διαμόρφωσης του σημερινού χάρτη. Η ταχεία αποκαθήλωση του Χασίμ Θάτσι στο Κόσοβο, η παραίτηση του Μίλο Ντζουκάνοβιτς στο Μαυροβούνιο μαζί με τη σύλληψη του Κροάτη Ίβο Σάναντερ και τον διασυρμό του αλβανού πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα δείχνουν την πρόθεση της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου να ξεφορτωθούν από πάνω τους αυτά τα βαρίδια δίνοντας το χρίσμα σε μια νεώτερη γενιά λιγότερο εκτεθειμένων πολιτικών.

Εγκληματίας ο Θάτσι

Εντελώς απρόβλεπτο αποδείχθηκε το μετεκλογικό πολιτικό τοπίο του Κοσόβου για τον πρωθυπουργό Χασίμ Θάτσι, ο οποίος περιέγραφε τις εκλογές της 12ης Δεκέμβρη ως σίγουρο δημοψήφισμα για το ευρωπαϊκό μέλλον του Κοσόβου. Η Ευρώπη όμως είχε άλλη γνώμη. Ενώ στο εσωτερικό του Κοσόβου οργίαζαν οι επώνυμες κατηγορίες για εκτεταμένη νοθεία του εκλογικού αποτελέσματος που έφερε τον Θάτσι στην πρώτη θέση με το 33,5% των ψήφων (την ίδια ώρα μάλιστα που το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών έκανε λόγο για εκλογές «ορόσημο στην δημοκρατική εξέλιξη του Κοσόβου»…) στο Συμβούλιο της Ευρώπης με διαφορά δύο ημερών από τις εκλογές είδε το φως της δημοσιότητας μια έκθεση που ισοδυναμεί με τον πολιτικό θάνατο του Θάτσι. Συγγραφέας της ήταν ο Ελβετός γερουσιαστής και πρώην εισαγγελέας Ντικ Μαρτί, γνωστός και από την επίσης πολύκροτη έκθεση του για τις παράνομες φυλακές της CIA όπου βασανίζονταν κατηγορούμενοι για τρομοκρατία. Τώρα, στο στόχαστρό του βρέθηκε ο εκλεκτός των ΗΠΑ πρώην οπλαρχηγός του UCK ο οποίος κατηγορείται για συμμετοχή σε εμπόριο ναρκωτικών και στη δολοφονία ανθρώπων με σκοπό να τους αφαιρεθούν ζωτικά όργανα τα οποία στη συνέχεια προσφέρονταν έναντι αδρών ανταλλαγμάτων για μεταμοσχεύσεις.

Η αποκάλυψη της έκθεσης του Ντικ Μαρτί έγινε από την βρετανική εφημερίδα Guardian, η οποία μεταξύ άλλων δημοσίευσε και τα ακόλουθα πολύ χαρακτηριστικά αποσπάσματα της: «Σε εμπιστευτικές εκθέσεις που αφορούν περισσότερο από μια δεκαετία, υπηρεσίες αφοσιωμένες στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών σε τουλάχιστον πέντε χώρες έχουν ονοματίσει τον Χασίμ Θάτσι και άλλα μέλη από την ομάδα του της Ντρενίτσα ότι έχουν ασκήσει βίαιο έλεγχο στο εμπόριο ηρωίνης και άλλων ναρκωτικών. Ο Θάτσι και άλλα μέλη της ομάδας του αναφέρονται συνεχώς ως “κρίσιμοι παίκτες” σε εκθέσεις μυστικών υπηρεσιών για τις μαφιόζικες δομές του οργανωμένου εγκλήματος του Κοσόβου. Έχω διαβάσει όλες αυτές τις ογκώδεις εκθέσεις νιώθοντας ταραχή και μια αίσθηση ηθική προσβολής», τόνιζε ο Ελβετός πολιτικός. Εξ ίσου λεπτομερείς και σοκαριστικές ήταν οι περιγραφές του και για τις εν ψυχρώ δολοφονίες και αφαιρέσεις οργάνων από Σέρβους αιχμαλώτους που πραγματοποιούνταν σε φυλακές βόρεια των Τιράνων, όπου μεταφέρονταν από τους UCKάδες οι αιχμάλωτοι. Η έκθεση του Μαρτί, στην οποία επικρίνονται οι δυτικές δυνάμεις για την ανοχή που επέδειξαν απέναντι σε πολιτικά πρόσωπα όπως ο Θάτσι, καταλήγει τονίζοντας πως «οι ενδείξεις συνεννόησης μεταξύ των εγκληματικών ομάδων και όσων διατηρούν τα ανώτατα πολιτικά και θεσμικά αξιώματα είναι υπερβολικά πολυάριθμες και σοβαρές για να αγνοηθούν».

Μαυροβούνιο, παράδεισος παρανομίας

Τίτλοι τέλους αν και όχι τόσο ατιμωτικοί έπεσαν και για έναν ακόμη «ελπιδοφόρο νέο» της προηγούμενης δεκαετίας, τον Μίλο Τζουκάνοβιτς, που πριν πέντε χρόνια ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου οδηγώντας με την απόφασή του το Βελιγράδι στην δεινή και αστεία θέση να διαθέτει στόλο χωρίς να έχει πρόσβαση στη θάλασσα, αποτελώντας έκτοτε μια περίκλειστη χώρα. Ο 49χρονος Μίλο Τζουκάνοβιτς όλα αυτά τα χρόνια έχει στα χέρια του ηνία του Μαυροβουνίου, ενός κράτους 670.000 κατοίκων, μεταπηδώντας από την πρωθυπουργία στην προεδρία και τανάπαλιν. Η ανακοίνωση της παραίτησής του, με την καθόλου πειστική αιτιολογία της εκπλήρωσης των πολιτικών του στόχων, συνέπεσε με ένα νέο κύμα κατηγοριών για διαφθορά και συμμετοχή σε ύποπτες δουλειές. Το προηγούμενο, πρώτο κύμα είχε οδηγήσει στην έκδοση εντάλματος σύλληψής εναντίον του από τις ιταλικές αρχές το 2005 με την κατηγορία της εμπλοκής του σε λαθρεμπόριο τσιγάρων σε συνεργασία με την ιταλική μαφία. Το ένταλμα ακυρώθηκε ένα χρόνο μετά, λόγω διπλωματικής ασυλίας, με αφορμή την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου κι ενδεχομένως ως ανταμοιβή γι’ αυτήν.

Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει τώρα είναι πολύ διαφορετικές και αφορούν την συμμετοχή του σε εταιρείες που έτυχαν γενναίας κρατικής επιχορήγησης, όπως μια τράπεζα, και πιθανά προσωπικά του οφέλη από ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων και εκχώρησης δημόσιας περιουσίας τόσο σαρωτικό όσο και αμφιλεγόμενο. Ενδεικτικά είναι τα λόγια ενός πολίτη του Μαυροβουνίου που φιλοξενούσε η International Herald Tribune στις 19 Αυγούστου του 2010, σε σχετικό της αφιέρωμα: «Αυτή η χώρα είναι προς πώληση. Το Μαυροβούνιο πουλάει ότι έχει και δεν είμαι εντελώς σίγουρος τι κράτος θα βγει από αυτή την διαδικασία». Στην προμετωπίδα των εκχωρήσεων βρίσκεται η παράκτια ζώνη του, όπου κατασκευάζεται ένα ολόκληρο σύμπλεγμα πολυτελών κατοικιών, ξενοδοχείων, μαρίνων και καζίνων με απώτερο στόχο να μετατραπεί το Μαυροβούνιο στο νέο Σαν Τροπέζ. Ως προς το παρόν αποκαλείται «παραθαλάσσια Μόσχα» λόγω του ότι εκεί παραθερίζουν ολιγάρχες και ζάπλουτοι Ρώσοι. Ο ζήλος της πολιτικής ηγεσίας του Μαυροβουνίου να συγκεντρώσει «επενδυτές» είναι τόσο μεγάλος ώστε με κάθε μεγάλη επένδυση μαζί με την χαμηλή φορολογία και δεκάδες άλλα προνόμια προσφέρεται «μπόνους» και η ιθαγένεια! Δεν είναι αστείο… Όποιος «επενδυτής» εισάγει στη χώρα περισσότερα από 500.000 ευρώ, αυτόματα αναγορεύεται και επίτιμος πολίτης της. Τόσο φαίνεται αξιολογείται η ιθαγένεια του Μαυροβουνίου…

Πλάι σε όλες αυτές τις επιδόσεις κορυφώθηκαν το τελευταίο διάστημα και τα διεθνή εντάλματα σύλληψης για διάφορους υψηλούς προσκεκλημένους του Μαυροβουνίου, όπως Σέρβους και Ρώσους που διαμένουν μόνιμα εκεί και διώκονται για σοβαρά αδικήματα. Περιστατικά που υπογραμμίζουν τις διεθνείς ανησυχίες ότι το Μαυροβούνιο έχει μετατραπεί σε ασφαλές καταφύγιο κάθε λογής εγκληματιών. Οπότε, η παραίτηση του Ντζουκάνοβιτς δεν αποκλείεται να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης συμφωνίας (στο πλαίσιο της οποίας πέρυσι δόθηκε η δυνατότητα κυκλοφορίας στους κατοίκους του Μαυροβουνίου χωρίς βίζα στις 25 χώρες μέλη του Σένγκεν) που θα ανοίξει τον δρόμο για την μελλοντική ένταξη της στην ΕΕ.

Όσο για τις παραπάνω από βέβαιες φιλοδοξίες του Ντζουκάνοβιτς να επηρεάζει παρασκηνιακά στο εξής τον διάδοχο του, Ιγκόρ Λούκσιτς, φρόντισε να τις περιορίσει με νόημα ο βρετανικός Economist υπενθυμίζοντας τι έπαθε ο κροάτης πρωθυπουργός, που εδώ και λίγες εβδομάδες κρατείται στις αυστριακές φυλακές: «Ο Ντζουκάνοβιτς ενδεχομένως να ελπίζει να ασκεί παρασκηνιακή επιρροή, παρότι γνωρίζει ότι ο πρώην ομόλογός του, Ίβο Σάναντερ, προσπάθησε να το κάνει και απέτυχε (και τώρα κατηγορείται για εκτεταμένη δοαφθορά)», συμπλήρωνε…

Ο Κροάτης πρωθυπουργός δεν είναι και ο μόνος που αντιμετωπίζει τέτοιες κατηγορίες. Στα απόνερα των αποκαλύψεων του Guardian, η σέρβικη εφημερίδα Politika κατηγόρησε τον αλβανό πρωθυπουργό, Σαλί Μπερίσα, για ενεργό συμμετοχή σε εμπόριο όπλων στα χρόνια του πολέμου στο Κόσοβο. Οι κατηγορίες που περιέχονται σε φάκελο της σερβικής εισαγγελίας υποστηρίζονται από μαρτυρίες Αλβανών οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι συμφωνίες εμπορίας όπλων γίνονταν στο ίδιο το σπίτι του ισχυρότερου πολιτικού άνδρα της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα. Χωρίς να είναι ακόμη γνωστό ποιο δρόμο θα ακολουθήσουν οι συγκεκριμένες κατηγορίες δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υποσκάπτουν το κύρος του και αυξάνουν τις πιέσεις αποχώρησής του από την πολιτική. Μένει έτσι να δούμε αν το δρόμο του Ντζουκάνοβιτς και του Σάναντερ θα ακολουθήσει και το δίδυμο της Μεγάλης Αλβανίας, Θάτσι – Μπερίσα.

Ελληνική διπλωματία: ο αυτόχειρας των Βαλκανίων (Επίκαιρα, 26/08-1/9/10)

Σε ιδανικό αυτόχειρα εξελίσσεται η ελληνική διπλωματία στα Βαλκάνια μετά την στρατηγικής σημασίας απόφασή της να διευκολύνει τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή, τροφοδοτώντας – ακόμη και παρά τη θέλησή της – τον αλβανικό εθνικισμό. Αυτό ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε η επίσκεψη του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Δ. Δρούτσα στο Κόσσοβο στο τέλος Ιουλίου.

Υπ’ αυτό το πρίσμα η αποτρόπαια δολοφονία του 37χρονου ομογενή Αλέξανδρου Γκούμα στις 12 Αυγούστου στη Χειμάρρα μόνο και μόνο επειδή μιλούσε ελληνικά αποκτά εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Την ενέργεια την καταδίκασε άμεσα και χωρίς περιστροφές η αλβανική ηγεσία καθιστώντας σαφές ότι η ίδια δεν ενθαρρύνει σχετικά φαινόμενα. «Το γραφείο του εισαγγελέα και τα αρμόδια νομικά σώματα θα πρέπει να ρίξουν φως στο περιστατικό της Χειμάρρας, να οδηγήσουν τους δράστες ενώπιον της δικαιοσύνης και να τους επιβάλλουν το μέγιστο ποινής που προβλέπει ο νόμος», δήλωσε μιλώντας στους δημοσιογράφους ο υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ιλίρ Μέτα. Η βαρύτατη κατηγορία με την οποία δε, παρέπεμψε στη συνέχεια ο εισαγγελέας τον δράστη της στυγνής δολοφονίας που έσπευσε να παραδοθεί στις αρχές (ανθρωποκτονία από πρόθεση) δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία ότι η ποινή που θα του επιβληθεί θα είναι αυστηρότατη.

Κι όμως, όλα τα παραπάνω (κατηγορηματική καταδίκη του γεγονότος από την πολιτική ηγεσία και εξάντληση της αυστηρότητας της δικαιοσύνης) δεν αρκούν έτσι ώστε το περιστατικό να θεωρηθεί λήξαν ή ένα ατυχές συμβάν που δεν θα επαναληφθεί. Κάτι τέτοιο άλλωστε αποκλείστηκε όταν μετά την πάροδο λίγων ημερών ομάδα Αλβανών που επέβαιναν σε δύο ΙΧ αυτοκίνητα πυροβόλησαν έξω από το σπίτι του άνανδρα δολοφονημένου Βορειοηπειρώτη. Μια ενέργεια που έδειξε το βάθος της αντιπαράθεσης μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων και τη συνέχεια που πολύ πιθανά θα έχουν ανάλογα περιστατικά, η βαθύτερη αιτία των οποίων πρέπει να αναζητηθεί στην έξαρση του αλβανικού εθνικισμού.

Φυσικά ρόλο έχουν παίξει και μια σειρά άλλα γεγονότα όπως η κακομεταχείριση και ο ρατσισμός που υπέστησαν οι Αλβανοί στην Ελλάδα ειδικότερα τη δεκαετία του ’90, πριν ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία. Επίσης η εσωτερική πολιτική αστάθεια, που τείνει να αποκτήσει ενδημικά χαρακτηριστικά. Να υπενθυμίσουμε ότι ακόμη και τώρα, μετά τον τερματισμό της απεργίας πείνας που έκαναν επί 19 ημέρες 20 βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Έντι Ράμα μαζί με 200 οπαδούς τους (ζητώντας την επανακαταμέτρηση των ψήφων των περυσινών εκλογών) και την απόφασή τους να προσέλθουν στη Βουλή, τερματίζοντας το μποϋκοτάρισμά της, επιμένουν να μην ψηφίζουν. Ως αποτέλεσμα νομοσχέδια που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία των δύο τρίτων (όπως όσα αφορούν την μελλοντική ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ) δεν εγκρίνονται. Επίσης, σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση τέτοιων περιστατικών εθνικιστικής βίας διαδραματίζουν κι οι οικονομικές βλέψεις εναντίον των ελληνικών περιουσιών που κλιμακώνονται λόγω του οικοδομικού οργασμού που παρατηρείται στις παραλίες της ραγδαία αναπτυσσόμενης τουριστικά περιοχής που βλέπουν την Αδριατική.

Ο σημαντικότερος ωστόσο λόγος πίσω από το περιστατικό εθνικιστικής βίας σχετίζεται με την αλαζονεία των Αλβανών που διαπιστώνουν ότι ένας – ένας, όλοι οι στόχοι τους στην κατεύθυνση της εθνικιστικής ολοκλήρωσης και της δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας υλοποιούνται. Γιατί επομένως να σέβονται την αυτοτέλεια την οποία απολαμβάνουν οι Έλληνες; Σε αυτή την πορεία ενθάρρυνσης των αλυτρωτικών στόχων δυστυχώς συνέβαλε και η ελληνική εξωτερική πολιτική με συγκεκριμένους τρόπους και μάλιστα πολύ πρόσφατα. Αναφερόμαστε στην πέρα για πέρα ατυχή επίσκεψη του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Δ. Δρούτσα στο Κόσοβο την 1η Αυγούστου. Η επίσκεψη έγινε ενώ ήταν ακόμη νωπή η υπογραφή στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που ανακοινώθηκε στις 22 Ιούλη, χαρακτηρίζοντας συμβατή με το διεθνές δίκαιο την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Πρακτικά με αυτό τον τρόπο η Αθήνα επικύρωσε την ανεξαρτητοποίησή του, βάζοντας το τελευταίο καρφί στην ισχύ της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που χαρακτήριζε το Κόσοβο ως επαρχία της Σερβίας. Καθόλου τυχαία σήμερα η πολιτική ηγεσία της Πρίστινας ζητάει και την τυπική αναθεώρηση της σχετικής απόφασης. Επίσης, σε ένα ακραίο δείγμα προκλητικότητάς της, για τα μέχρι τώρα τουλάχιστον δεδομένα, ενημέρωσε τον Ειδικό Αντιπρόσωπο της ΕΕ ότι απαγορεύει στο εξής την είσοδο στο Κόσοβο αξιωματούχων και επισήμων από την Σερβία! Είναι περιστατικά που βεβαιώνουν την κλιμάκωση της αλβανικής επιθετικότητας.

Όλα αυτά μπορούσαν να προβλεφθούν. Η Ελλάδα επομένως δεν είχε κανένα συμφέρον να είναι η πρώτη που θα δηλώσει συμμόρφωση στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου αναγνωρίζοντας στην πράξη το μόρφωμα του Κοσόβου, ένα κράτος θνησιγενές, υπόδειγμα αποτυχημένου κράτους, κόμβος κάθε διεθνούς παρανομίας: από εμπόριο ναρκωτικών και όπλων μέχρι πορνεία… Αναγνωρίζοντας το Κόσοβο η ελληνική διπλωματία, που με αυτό τον τρόπο τραβάει τα χαλί κάτω από τα πόδια της, στέλνει τα πιο λάθος μηνύματα σε ό,τι αφορά την Κύπρο (γιατί δηλαδή να μην ξεκινήσει η Άγκυρα μια διεθνή εκστρατεία αναγνώρισης των κατεχομένων επικαλούμενη το προηγούμενο του Κοσόβου;) και πολύ πιο άμεσα σε ό,τι αφορά τον αλβανικό εθνικισμό. Ας μην γελιόμαστε: Η θνησιγένεια του Κοσόβου είναι ορατή σε όλους κι ήταν προφανές από την πρώτη στιγμή ότι ένα ανεξάρτητο Κόσοβο δεν είναι βιώσιμο. Η δημιουργία του όμως επιλέγηκε ως ένα ενδιάμεσο βήμα ή αναγκαίο κακό στην κατεύθυνση διάλυσης της εναπομείνασας Γιουγκοσλαβίας και, μακροπρόθεσμα, της δημιουργίας μιας μεγάλης Αλβανίας που θα αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο της Νέας Τάξης και των ΗΠΑ στη νότια και ανατολική Ευρώπη.

Αναγνωρίζοντας η Ελλάδα το Κόσοβο, όπως έκανε με την επίσκεψη του Δ. Δρούτσα και τις επίσημες επαφές που είχε στην Πρίστινα με τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της χώρας, στην πράξη εγκαινίασε τον τελευταίο γύρο νομιμοποίησης του Κοσόβου από μια σειρά χώρες που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις ΗΠΑ, την Αγγλία και τη Γερμανία, αναλογιζόμενες τις συνέπειες που μπορεί να έχει στο εσωτερικό τους η αναγνώριση της αρχής «μία εθνότητα – ένα κράτος». Μεταξύ αυτών ήταν η Ισπανία, το Βέλγιο, η Κύπρος, η Σλοβακία, η Ρουμανία κ.α. Ποια χώρα άλλωστε από αυτές θα είναι η πρώτη που θα αναγνωρίσει το Κόσσοβο είναι και η ερώτηση που υπάρχει στο ηλεκτρονικό δημοψήφισμα της ενημερωτικής ιντερνετικής πύλης του ιδρύματος του Τζορτζ Σόρος που δραστηριοποιείται στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Που να κρύψουν την βιασύνη τους για τη νομιμοποίηση και την αναβάθμιση του προτεκτοράτου;

Εν είδει παρενθέσεως πρέπει να πούμε ότι εξ ίσου αρνητικά για την περιφερειακή σταθερότητα, στα μέτρα ωστόσο της Νέας Τάξης, λειτούργησε και η επίσκεψη του ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ελλάδα. Τα δύο γεγονότα έχουν πολλά κοινά καθώς τόσο η επίσκεψη Δ. Δρούτσα στο Κόσοβο όσο και η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα τερμάτισαν μια πολιτική αποστάσεων που κρατούσε η Αθήνα επί χρόνια, αρνούμενη να νομιμοποιήσει τις πιο ακραίες και εμπρηστικές πολιτικές των ΗΠΑ στην περιοχή: Από τα Βαλκάνια μέχρι την Μέση Ανατολή. Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Μπ. Νετανιάχου από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου διακόπτοντας και αναιρώντας την φιλο-αραβική πολιτική του παρελθόντος (κι όχι κάνοντάς την πιο… πολυδιάστατη) , αυξάνει τις πιέσεις στα αραβικά καθεστώτα να αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να τερματίσουν κι αυτά με τη σειρά τους την πολιτική αποκλεισμού που επισήμως ακολουθούν επί δεκαετίες, με μοναδική εξαίρεση την Αίγυπτο και την Ιορδανία. Αυτό άλλωστε είναι και το μοναδικό ζητούμενο των απ’ ευθείας συνομιλιών για το παλαιστινιακό που ξεκινούν σε μια εβδομάδα: Μια ισραηλινή υπόσχεση για την δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους (που ουδέποτε θα εκπληρωθεί) έναντι της δέσμευσης της Αραβικής Λίγκας να τερματίσει τον αποκλεισμό (που θα αρχίσει να υλοποιείται από την επομένη).

Επιστρέφοντας στα Βαλκάνια, την αναζωπύρωση του αλβανικού εθνικισμού σε όλη την περιοχή επιβεβαιώνει επίσης κι η επιθετικότητα των Αλβανών της ΠΓΔΜ, όπως εκφράστηκε πρόσφατα με δύο περιστατικά. Το πρώτο αφορά το τελεσίγραφο που έστειλαν οι Αλβανοί, με αφορμή την συμπλήρωση δέκα χρόνων από την υπογραφή της συμφωνίας της Οχρίδας που σήμανε το τέλος του εμφυλίου μεταξύ Αλβανών και Σλαβομακεδόνων. Το τελεσίγραφό τους αφορούσε επί της ουσίας το θέμα της ονομασίας, ζητώντας από τα Σκόπια να επιταχύνουν τις διαδικασίες. Συγκεκριμένα, ο Αλί Αχμέτι, επικεφαλής του αλβανικού κόμματος DUI, απείλησε ότι θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση προκαλώντας πολιτική κρίση και πρόωρες εκλογές αν δεν λυθεί το θέμα της ονομασίας μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Νοέμβρη. Στην πράξη η κυβέρνηση του Γκρούεφσκι πιέζεται να ακολουθήσει μια πιο επιθετική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα από Σεπτέμβρη κιόλας με αφορμή την ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Το δεύτερο περιστατικό που υπογραμμίζει την επιθετικότητα των Αλβανών αφορά την διακριτή εμφάνιση στο εσωτερικό του μουσουλμανικού στοιχείου της ΠΓΔΜ, που αποτελεί το 30% του συνολικού πληθυσμού της, φονταμενταλιστών ουαχαβιτών.

Εν κατακλείδι, η ελληνική διπλωματία εισπράττει από τώρα κιόλας τους δηλητηριασμένους καρπούς της πολιτικής ενθάρρυνσης του αλβανικού εθνικισμού που ακολουθεί, συμμορφούμενη πλήρως με τις αμερικανικές προτεραιότητες στην Βαλκανική. Μια πολιτική που αν μέχρι πρόσφατα δεν είχε καταστροφικά αποτελέσματα λόγω της οικονομικής υπεροχής της Ελλάδας, τον τελευταίο χρόνο γίνεται αυτοχειριαστική στον βαθμό που η προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ σηματοδοτεί την ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της. Φαίνεται έτσι ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ και η οικονομική υποδούλωση συμπληρώνεται από την κατάργηση και των τελευταίων βαθμών αυτοτέλειας στην εξωτερική πολιτική, που μόνο αρνητικές εξελίξεις προοιωνίζεται. Ως αποτέλεσμα στην μεν Αλβανία το ελληνικό στοιχείο δέχεται πρωτοφανείς επιθέσεις ενώ από την ΠΓΔΜ θα αυξηθούν οι πιέσεις για κλείσιμο του θέματος της ονομασίας, με όρους φυσικά που θα επιβάλουν οι ΗΠΑ και θα είναι εις βάρος των πάγιων ελληνικών θέσεων. Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει ότι επιθυμεί να ακυρώσει αυτά τα σχέδια που πέρα από τα Βαλκάνια αφορούν και το Αιγαίο. Μάλλον το αντίθετο…

Εθνικιστικό «ντόμινο» (Επίκαιρα, 29/7 – 4/8/2010)

Ανοίγει τον ασκό του Αιόλου η απόφαση για το Κόσοβο 

Λάδι στη φωτιά των εθνικιστικών διενέξεων και της αμφισβήτησης της εδαφικής ακεραιότητας πλήθους κρατών θα ρίξει η απαράδεκτη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, με βάση την οποία νομιμοποιήθηκε η απόσχιση του Κοσόβου από τη Σερβία. Για να ακριβολογούμε, η απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης, που ελήφθη κατά πλειοψηφία (με 10 ψήφους υπέρ έναντι 4 κατά), αναφέρει πως «δεν υφίσταται απαγόρευση κηρύξεων ανεξαρτησίας», επομένως το Κόσοβο «δεν παραβίασε τον γενικό διεθνή νόμο». Αυτές οι λεπτές αποχρώσεις αφορούν τους νομικούς κι όσους δεν θέλουν να δουν την ουσία. Γιατί, η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι ένα διεθνές δικαστήριο που υποτίθεται πως είναι ταγμένο στη διαφύλαξη της διεθνούς νομιμότητας και στο οποίο η Σερβία προσέφυγε μέσω της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ έδωσε την έγκρισή του για την βίαιη απόσπαση εδαφών από μια κυρίαρχη χώρα. Καμία επίσης σημασία δεν έχει το γεγονός ότι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου «δεν είναι δεσμευτική», δεν μειώνεται το ειδικό βάρος και η σημασία της απόφασης δηλαδή με αυτό τον όρο, από τη στιγμή που μιλάμε για γεγονότα που έχουν κατοχυρωθεί στην πράξη με την δύναμη των όπλων, παρά κι ενάντια στη θέληση του κατ’ εξοχήν ενδιαφερόμενου που είναι η Σερβία. Το Διεθνές Δικαστήριο προσδίνει τώρα και νομική θωράκιση στη δύναμη των όπλων.

Το άμεσο αποτέλεσμα της γνωμοδότησης, που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από την Πρίστινα όπου εκατοντάδες Κοσοβάροι ξεχύθηκαν στους δρόμους με σημαίες των ΗΠΑ, της Αγγλίας και του κρατιδίου τους ζητωκραυγάζοντας ρυθμικά «ΗΠΑ, ΗΠΑ, ΗΠΑ», θα είναι να ενταθεί η επιθετικότητα της πολιτικής του ηγεσίας. Θεωρείται  έτσι βέβαιο ότι θα ξεκινήσει ένας νέος γύρος πιέσεων ώστε κι άλλα κράτη να το αναγνωρίσουν πέραν των 69 που το έχουν ήδη κάνει, 22 εκ των οποίων προέρχονται από την ΕΕ. Ήδη σε αυτή την κατεύθυνση κάλεσε ευθέως η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, δείχνοντας έτσι και ποιός ήταν ο «ηθικός αυτουργός» της ιστορικής γνωμοδότησης. Στόχος της πολιτικής ηγεσίας της Πρίστινας θα είναι ο αριθμός των κρατών που αναγνωρίζουν το Κόσοβο να φτάσει τα 100 έτσι ώστε μετά να ζητηθεί κι η αναγνώρισή του από τον ΟΗΕ. Τι κι αν, χώρια όλων των άλλων, είναι ένα κράτος βουτηγμένο στην παρανομία, το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, το λαθρεμπόριο και την παράνομη διακίνηση όπλων, ναρκωτικών και ανθρώπων; Πρόκειται για ουσιώδη γνωρίσματα που μένουν ωστόσο εκτός εξέτασης, παρότι στο όνομα της υπεράσπισης ανάλογων αξιών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νομιμοποιήθηκε η επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Δύο μέτρα και δύο σταθμά…

Οι μετασεισμοί από την απόφαση της Χάγης έφθασαν πριν απ’ οπουδήποτε αλλού στη γειτονική Βοσνία – Ερζεγοβίνη, όπου οι Σέρβοι εδώ και χρόνια ζητούν την ανεξαρτητοποίησή τους από το κράτος – οπερέτα όπου ζουν και την ενσωμάτωσή τους στη Σερβία. Ο πρωθυπουργός τους, Μίλοραντ Ντόντικ, με δήλωσή του προανήγγειλε ότι «δεν αποκλείεται να παλέψει για ένα καθεστώς που δεν θα παραβιάζει το διεθνή νόμο», ζητώντας με έμμεσο τρόπο να εφαρμοστεί και στο κράτος του Ντέιτον η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου! Η αντίδραση του αμερικάνου πρέσβη ήταν ακαριαία: «Οποιαδήποτε διαίρεση της χώρας είναι ντε φάκτο και ντε γιούρε απαράδεκτη. Η μόνη αποδεικτή οδός είναι η δημιουργία ενός πιο λειτουργικού κράτους ικανού να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ»! Με αυτή τους τη στάση οι Αμερικάνοι κι οι Ευρωπαίοι φυσικά, δείχνουν πόσο επιλεκτική χρήση κάνουν στο διεθνές δίκαιο, εισάγοντας ξανά δύο μέτρα και δύο σταθμά. Με τη δύναμη των όπλων διάσπαση κρατών που δεν συμμορφώνονται στη νέα τάξη πραγμάτων και δημιουργία νέων κρατών πλήρως προσαρμόσιμων από τη μια, κι από την άλλη συγκόλληση με το ζόρι σε κράτη σφραγίδες με ημερομηνία λήξης των πιο διαφορετικών μειονοτήτων, παρά κι ενάντια στη θέλησή τους, τις ιστορικές, γλωσσικές και πολιτιστικές παραδόσεις τους. Η βιασύνη των Αμερικανών να τερματίσουν κάθε σχετική συζήτηση δεν πρόκειται φυσικά να εκτονώσει την αυξανόμενη επιθυμία των Σέρβων της Βοσνίας να κηρύξουν την ανεξαρτησία τους. Βούληση που θα γνωρίσει νέα δυναμική μετά την απόφαση του Δικαστηρίου κι εν όψει των εκλογών που θα γίνουν στη Βοσνία στις 3 Οκτώβρη.

Φυσικά ανατροπές δεν αναμένονται, από τη στιγμή που το Βελιγράδι δεν είναι διατεθειμένο να ενθαρρύνει μια ανάλογη πρωτοβουλία ανεξαρτητοποίησης των Σερβοβόσνιων, την οποία μόνη της η Μπάνια Λούκα αδυνατεί να υποστηρίξει από κάθε άποψη: πολιτική, οικονομική, κ.ο.κ. Ο σέρβος υπουργός Εξωτερικών, Βουκ Γιέρεμιτς, εμφανίστηκε να αποδοκιμάζει την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, δηλώνοντας ότι «ποτέ δεν θα αναγνωρίσουμε την μονομερή κήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου». Στην πράξη ωστόσο η απόφαση της Χάγης λύνει τα χέρια στη Σερβία καθώς εμφανίζεται να έχει αξιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα για να ανατρέψει την απόσχιση του Κοσόβου. Μπορεί έτσι από δω και πέρα να συνεχίσει να συναγελάζεται με αυτούς που βομβάρδισαν τη χώρα και επέβαλαν τον ταπεινωτικό και παραδειγματικό διαμελισμό της, εμφανίζοντας ισχυρό αντίλογο σε όσους χαρακτηρίζουν προδοσία την προσπάθεια ένταξης στους περίφημους «ευρω-ατλαντικούς» θεσμούς που αποδεικνύονται συνώνυμο της αποσταθεροποίησης.

Η νομιμοποίηση της απόσχισης του Κοσόβου θα έχει δραματικές επιπτώσεις και εκτός των πολυτάραχων Βαλκανίων. Στην ίδια την Ευρώπη μια σειρά από χώρες ήδη κλυδωνίζονται από εθνικιστικές αντιπαραθέσεις, που αμφισβητούν τη αναγκαιότητα και τη δυνατότητα ύπαρξης των εθνικών κρατών με την μορφή και τη σύνθεση που τα γνωρίζουμε. Η Ισπανία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Αγγλία είναι οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Πολύ πιο απειλητικά προβάλουν ωστόσο τα εθνικιστικά, αποσχιστικά κινήματα εκτός Ευρώπης. Ειδικότερα στη Ρωσία και την Κίνα, εξηγώντας έτσι και την αρνητική στάση που κράτησε η Μόσχα και το Πεκίνο απέναντι στην απόφαση νομιμοποίησης του Κοσόβου. Συγκεκριμένα η Κίνα έχει να αντιμετωπίσει τόσο τους Θιβετιανούς που μέσω του Δαλάι Λάμα ζητούν την απόσχιση τους από την αχανή Κίνα, όσο και τους Ουιγούρους που ζητούν την ανεξαρτητοποίηση της επαρχίας Ξινγιάνγκ στα βορειοδυτικά της χώρας. Η Ρωσία από την άλλη, παρότι η ίδια ώθησε την Αμπχαζία και τη Ν. Οσετία να κηρύξουν την ανεξαρτησία τους τιμωρώντας τη Γεωργία, νιώθει διαρκώς στα πλευρά της τον πόνο από το αγκάθι του Καυκάσου (Ινγκουσετία, Νταγκεστάν και Τσετσενία) όπου ισλαμιστές μαχητές επιδιώκουν την ανεξαρτητοποίησή των δημοκρατιών τους.

Δραματικά ωστόσο ενδέχεται να αποδειχθούν τα επακόλουθα της απόφασης της Χάγης στην ίδια τη γειτονιά μας κι ειδικότερα στην Κύπρο. Τι θα εμποδίσει για παράδειγμα την Άγκυρα και την πολιτική ηγεσία των κατεχομένων σε λίγους μήνες – μετά από μια πιθανή άδοξη λήξη των υπό εξέλιξη διμερών διαπραγματεύσεων – να ζητήσει την εφαρμογή του πρόσφατου δεδικασμένου και στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη; Και με αυτή την απόφαση για σημαία της να ξεκινήσει ένα νέο γύρο διεθνών επαφών και πιέσεων με στόχο τη διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους, που θα σημάνει την οριστική του διχοτόμηση και τη νομιμοποίηση στην πράξη της τουρκικής εισβολής και κατοχής;

Η γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου επιβεβαιώνει τον πέρα για πέρα μεροληπτικό κι εν τέλει πολιτικό χαρακτήρα των αποφάσεών του. Το γεγονός δηλαδή ότι δεν αποτελεί έναν «αδέκαστο κριτή» όπως το φαντάζονται και το περιγράφουν όσοι επιδιώκουν να λυθεί στο πλαίσιό του το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών, οι τούρκικες δηλαδή επεκτατικές βλέψεις και αμφισβητήσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Αντίθετα, αυτό που έδειξε η απόφαση για το Κόσοβο είναι ότι υποτάσσεται πλήρως στις επιθυμίες και τις πολιτικές προτεραιότητες της Ουάσινγκτον. Γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας να πράξει διαφορετικά;

Παράγοντας αστάθειας το Κόσοβο (Πριν, 22/2/2008)

Προτεκτοράτο της ΕΕ το Κόσοβο

ΜΙΣΟΣ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Φόβο και προβληματισμό σκόρπισε σε όλο τον κόσμο η ανακοίνωση της ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου από τον ηγέτη της σέρβικης επαρχίας, μέχρι το προηγούμενο Σάββατο, Χασίμ Θάτσι. Η είδηση της ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις γιατί για πρώτη φορά το διεθνές δίκαιο και συγκεκριμένα η απόφαση 1244 του ΟΗΕ που χρονολογείται από το 1999 και ορίζει ότι το Κόσοβο αποτελεί επαρχία της Σερβίας, παραβιάζεται τόσο κατάφωρα και αναγνωρίζεται στις μειονότητες και επισήμως το δικαίωμα απόσχισης και δημιουργίας ανεξάρτητου (κατ’ όνομα φυσικά) κράτους.

Το διεθνές δίκαιο μάλιστα δεν παραβιάστηκε αυτή τη φορά από τον γνωστό άγνωστο τραμπούκο των διεθνών σχέσεων, τις ΗΠΑ, όσο κι αν η σφραγίδα τους σε όλη αυτή τη διαδικασία εθνογένεσης είναι ανεξίτηλη, όπως έδειξαν και οι αστερόεσσες που ανέμιζαν στην Πρίστινα την προηγούμενη Κυριακή. Την ευθύνη για την παραβίαση των αποφάσεων του ΟΗΕ, από τη στιγμή που η Μόσχα φάνηκε αποφασισμένη να βάλλει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας στο διχοτομικό σχέδιο του ειδικού διαμεσολαβητή φιλανδού Μ. Αχτισάαρι, ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση που πλέον καλείται με το πολιτικό της κύρος να ολοκληρώσει τη δουλειά που ξεκίνησε με τους βομβαρδισμούς το 1999. Βρίσκεται σε εξέλιξη όμως κι ένα επιπλέον πολιτικό σκάνδαλο, που αποκαλύπτει την επιθετικότητα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Συγκεκριμένα η αποστολή 2.000 αστυνόμων και δικαστών που ετοιμάζει για την Πρίστινα η ΕΕ με στόχο να επιβάλλει το νόμο και την τάξη (κατά παραβίαση του διεθνούς δικαίου, όπως ευφυώς επεσήμανε ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών) θα υλοποιηθεί παρότι η ΕΕ ουδέποτε έλαβε ομόφωνη απόφαση που να στηρίζει την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Λόγω της αδιάλλακτης στάσης της Κύπρου αρχικά που εδώ και καιρό απειλούσε με βέτο και της σθεναρής στάσης που κράτησε η Ισπανία τη Δευτέρα δια του υπουργού Εξωτερικών της, ο οποίος είπε ότι η αποστολή της ΕΕ και η αναγνώριση του Κοσόβου αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο, επίσημα η ΕΕ ποτέ δεν αποφάσισε να υποκαταστήσει το ΝΑΤΟ. Το πράττει όμως κατ’ εντολή των ισχυρότερων κρατών, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, που αναγνώρισαν το Κόσοβο, αμέσως μετά τους Αμερικάνους καλύπτοντας πλήρως τους τυχοδιωκτισμούς του πρώην αρχηγού του UCK.

Οι ευρωπαϊκές χώρες που έσπευσαν να αναγνωρίσουν το Κόσοβο διευκρίνισαν ταυτόχρονα ότι η ανεξαρτητοποίηση του δεν συνιστά προηγούμενο, αλλά δικαιολογείται λόγω των ειδικών συνθηκών, δηλαδή της καταπίεσης που έχουν δεχτεί οι Κοσοβάροι από τη Σερβία.

Το επιχείρημά τους είναι σαθρό. Αν οι εκατόμβες νεκρών των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων θεμελίωναν αυτομάτως δικαίωμα εθνικής ανεξαρτησίας και δημιουργίας κράτους τότε η Παλαιστίνη και το τουρκικό Κουρδιστάν δεν θα υπέμεναν ακόμη και σήμερα τις εθνοκαθάρσεις του τουρκικού και του ρατσιστικού εβραϊκού κράτους και θα είχαν δημιουργήσει δικό τους κράτος προ πολλού, ενώ η Βόρεια Ιρλανδία δεν θα βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Λονδίνου. Αντίθετα όμως η Άγκυρα επεμβαίνει στο Ιράκ για να κυνηγήσει τους Κούρδους αντάρτες χωρίς κανείς να επιζητά την καταδίκη της από το Συμβούλιο Ασφαλείας, στην κυβέρνηση του κράτους τρομοκράτη του Ισραήλ συμμετέχουν με κάθε επισημότητα εξτρεμιστές ακροδεξιοί σιωνιστές που αν επιχειρούσαν να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση πολιτισμένου ευρωπαϊκού κράτους θα έμπαινε αμέσως σε πολιτική καραντίνα (όρα περίπτωση Χάιντερ στη Αυστρία και πιο πρόσφατα Νίκολιτς στην Σερβία) ενώ το Λονδίνο δεν έχει λογοδοτήσει ποτέ για τα εγκλήματά του στο Μπέλφαστ.

Η βιασύνη ωστόσο των ευρωπαϊκών κρατών να ξεκαθαρίσουν ότι δεν δημιουργείται προηγούμενο, με άλλα λόγια ότι μόνο οι ίδιοι έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν ξανά πότε ένα έθνος ή μια εθνική μειονότητα δικαιούται να αποσχιστεί και να αποκτήσει δικό της κράτος, αποκαλύπτει την έκταση των κινδύνων που δημιουργεί η πολιτική τους τη στιγμή που δε θεωρεί τα εθνικά σύνορα, ούτε την εθνική κυριαρχία και ακεραιότητα απαραβίαστη. Ο φόβος λοιπόν είναι ότι το πράσινο φως που δόθηκε στο Κόσοβο θα αποτελέσει δεδικασμένο και για άλλα αυτονομιστικά κινήματα που θα μπορούν πλέον να διεκδικήσουν την διεθνή τους αναγνώριση και την ένταξή τους στον ΟΗΕ στις νέες έδρες που θα δημιουργηθούν μετά την 193η που φιλοδοξεί (ματαίως φυσικά) να καταλάβει το Κόσοβο.

Το κράτος που νιώθοντας στο σβέρκο του το καυτό χνώτο των Αλβανών του Κοσόβου δήλωσε πριν από κάθε άλλο ότι δεν θα συναινέσει σε μια απόφαση της ΕΕ αυτόματης αναγνώρισής του ήταν η Κύπρος, κι αυτό φυσικά λόγω της αδιάλλακτης στάσης του Τ. Παπαδόπουλου ο οποίος δε δέχτηκε να μπει σε παζάρια με την Ιερά Συμμαχία Αγγλογάλλων και Γερμανών όπως θα έκανε μετά βεβαιότητας αν ήταν στη θέση του ο Ι. Κασουλίδης, πριν ακόμη του το ζητήσουν μάλιστα, και πολύ πιθανά ο Δ. Χριστόφιας. Η κυπριακή προεδρία διέβλεπε τις εκπληκτικές ομοιότητες του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στα κατεχόμενα εδάφη με το Κόσοβο (με σημαντικότερη απ’ όλες την ανοχή του ιμπεριαλισμού) και διέκρινε ότι ένα δεδικασμένο ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου θα άνοιγε το δρόμο στον Ταλάτ και τον Ερντογάν να επιδιώξουν την αναβάθμιση του ψευδοκράτους ή τουλάχιστον να πιέσουν την Κυπριακή Δημοκρατία να άρει τις αντιστάσεις της για να αποτραπεί μια ανεξαρτητοποίηση – καρμπόν του ψευδοκράτους. Γι αυτό η Λευκωσία σήκωσε μόνη της αρχικά το βάρος.

Στη συνέχεια, την προηγούμενη Δευτέρα για την ακρίβεια κατά τη συνεδρίαση των υπουργών Εξωτερικών, το βάρος σήκωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας, ο οποίος αντιτάχθηκε στην ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, χρησιμοποιώντας μάλιστα σκληρή γλώσσα λόγω των ανοιχτών μετώπων που έχει η Μαδρίτη στο εσωτερικό της με τους Καταλανούς αλλά κυρίως τα 2 εκ. Βάσκων που ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος τον Οκτώβριο για να μετατρέψουν σε πλήρη ανεξαρτησία το καθεστώς αυξημένης αυτονομίας που ήδη διαθέτουν. Ακόμη κι αν τα δημοσιεύματα που υποστηρίζουν ότι η Μαδρίτη θα συμφωνούσε στην περίπτωση που η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου ανακοινωνόταν μετά τη διεξαγωγή των ισπανικών εκλογών στις 9 Μαρτίου είναι αληθή και δεν αποσκοπούν στο διασυρμό της για λόγους εκδίκησης, ακόμη και τότε φαίνονται τα πολύ υψηλά διακυβεύματα για την ακεραιότητα της Ισπανίας από το παράδειγμα του Κοσόβου.

Εξ ίσου σοβαρά είναι και όσα διακυβεύονται για τέσσερις ακόμη χώρες της ΕΕ που επέλεξαν να κρατήσουν μια πιο διακριτική στάση, χωρίς φυσικά να βρουν το θάρρος που απαιτείται για να σηκώσουν το βάρος της υπεράσπισης μέχρι τέλους των εθνικών συμφερόντων τους, καταδικάζοντας την παραβίαση του διεθνούς δικαίου όπως έκανε η Μαδρίτη και δηλώνοντας ότι δεν θα αναγνωρίσουν το Κόσοβο. Ήταν η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα. Οι δύο πρώτες το φάντασμα που θέλησαν να ξορκίσουν είναι της ουγγρικής μειονότητας που προβάλλει απειλητικά ιδιαίτερα για τη Ρουμανία όπου οι Μαγιάροι ζητούν την απόσχιση της Τρανσιλβανίας και την προσάρτησή της στην Ουγγαρία. Η Βουλγαρία και η Ελλάδα από την άλλη τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας, κατ’ αρχήν, όπως αυτές υλοποιούνται με τη χειραγώγηση της ελεγχόμενης μουσουλμανικής μειονότητας και την αξιοποίησή τους στο πλαίσιο της αμφισβήτησης της διεθνούς υπόστασης και της εδαφικής ακεραιότητάς των δύο χωρών.

Η μεγάλη αντίφαση όμως, εκ πρώτης πάντα όψεως, είναι ότι και οι χώρες που άναψαν το πράσινο φως για να μετατραπεί σε πρωθυπουργό ο αλβανός κατσαπλιάς του UCK και δηλωμένος εγκληματίας πολέμου έχουν κατ’ επανάληψη δει τη συνοχή τους να απειλείται από αποσχιστικά κινήματα. Στη χώρα που γεννήθηκε το «διαίρει και βασίλευε» μετά τον πονοκέφαλο των βορειοϊρλανδών και του ηρωικού αγώνα του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού ήρθε να προστεθεί τα τελευταία χρόνια η προσπάθεια των Σκοτσέζων να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους από το Λονδίνο. Το Παρίσι μετήλθε των πιο σκοτεινών και αιματηρών μεθόδων για να αντιμετωπίσει το αποσχιστικό κίνημα της Κορσικής, χωρίς να καταφέρει να το σβήσει από το χάρτη. Μάρτυρας η ανακοίνωση που εξέδωσε την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου η οργάνωση Ανεξάρτητο Έθνος της Κορσικής (CNI) χαιρετίζοντας την κήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου και καλώντας τις αρχές του το καλοκαίρι στην Κορσική! Η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Ιταλίας (που αν και βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας μετρώντας μέρες μέχρι την έλευση του Μπερλουσκόνι, δεν έχασε την ευκαιρία να αναγνωρίσει το Κόσοβο) ξέχασε γρήγορα τις 361 ένοπλες επιθέσεις που σημειώθηκαν από το 1956 μέχρι το 1988 και τους δεκάδες νεκρούς που άφησε πίσω της η δράση του αποσχιστικού κινήματος στο γερμανόφωνο νότιο Τιρόλο της Ιταλίας που ζητούσε την προσάρτησή του στην Αυστρία. Ή το αίτημα της φασιστικής Λίγκας του βορρά για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στη βόρεια Ιταλία με στόχο την απόσπαση της από τη Ρώμη. Ο κατάλογος με τα αποσχιστικά αιτήματα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μακρύς και προδικάζει ότι η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου θα δώσει νέα ώθηση στις διεκδικήσεις τους. Η βεβαιότητα ωστόσο του Σαρκοζί, του Μπράουν και του Πρόντι πηγάζει από την ευκολία με τη οποία θα καταφύγουν στην ωμή βία για να καταστείλουν τα κινήματα ανεξαρτητοποίησης στο εσωτερικό τους πριν λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Εντός παιδιάς λοιπόν, εκεί που τα ισχυρά κράτη μπορούν να επιβάλλουν την κατασταλτική τους δύναμη (από τη Δυτική Ευρώπη μέχρι και την Τσετσενία) θεαματικές μεταβολές δεν αναμένονται άμεσα, απλώς επιτάχυνση των φυγόκεντρων δυνάμεων και …περισσότερη βία. Τα σημεία του πλανήτη ωστόσο όπου η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου θα πυροδοτήσει νέες δραματικές εξελίξεις, εκφυλισμό των κοινωνικών συγκρούσεων σε φυλετικές (όπως πολύ διδακτικά δείχνει το παράδειγμα της Κένυα) και επαναχάραξη στην πράξη των συνόρων είναι εκείνα όπου μαίνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί έχοντας ως τρόπαιο τις περισσότερες φορές τη διεύρυνση των ζωνών επιρροής με νέα κράτη ή – όποτε αυτό αποτυγχάνει – με θραύσματά τους. Γι αυτό το λόγο χώρες αχανείς και εύθραυστες, η συνοχή των οποίων θα δοκιμαστεί το επόμενο διάστημα όπως η Κίνα (που έχει και το ανοιχτό μέτωπο της Ταϊβάν) και η Ινδονησία καταδίκασαν αμέσως την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, προαναγγέλλοντας έτσι ότι ποτέ το Κόσοβο δεν πρόκειται να γίνει και τυπικά ανεξάρτητο κράτος.

Με διθυράμβους απεναντίας έγινε δεκτή η είδηση της ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία οι οποίες (με ρωσική παρότρυνση) διεκδικούν την ανεξαρτητοποίησή τους από τη Γεωργία του αμερικανόδουλου Μικαΐλ Σαακασβίλι, στην Υπερδνειστερία η οποία με την ίδια πάλι υποκίνηση έχει ντε φάκτο αποσχισθεί από τη φιλοαμερικανική Μολδαβία και στην χερσόνησο της Κριμαίας στην Ουκρανία όπου η αμερικανοκρατία εδραιώθηκε ανεξάρτητα από τη χρεοκοπία της «πορτοκαλί επανάστασης». Η Ρωσία ωστόσο παρά τα προφανή οφέλη που έχει να δρέψει από το ορθάνοιχτο κουτί της Πανδώρας επέλεξε να μην τα καρπωθεί άμεσα και να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της διεθνούς νομιμότητας επικαλούμενη την αποκλειστική δικαιοδοσία του ΟΗΕ στη χάραξη των διεθνών συνόρων και καταγγέλλοντας ευθέως τις ΗΠΑ και την ΕΕ για την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου.

Παρόλα αυτά το Κόσοβο αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και σκεπτικισμό ακόμη και από τους πιο φανατικότερους υποστηρικτές του βομβαρδισμού των 78 ημερών του 1999 που άνοιξε το δρόμο για να συναγωνίζεται η Σερβία τη φιλανδική εταιρεία κινητών τηλεφώνων Νόκια (κατά το ανέκδοτο που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες): κάθε χρόνο ένα νέο μοντέλο, όλο και πιο λεπτό.

«Σχεδόν με βεβαιότητα», ανέφερε για το Κόσοβο το αμερικανικό Νιούζγουικ «θα είναι ένα αποτυχημένο κράτος, μη αναγνωρισμένο από τα Ηνωμένα Έθνη, ανίκανο να κυβερνηθεί από μόνο του, εξαρτημένο από την Ευρώπη για την αστυνομία του και το ΝΑΤΟ για τις ένοπλες δυνάμεις του. Αφού πέρασαν οκτώ χρόνια λειτουργώντας ως διεθνές προτεκτοράτο και δόθηκαν δισ. δολάρια υπό τη μορφή βοήθειας και κεφαλαίων για την ανοικοδόμηση, οι οικονομικές του προοπτικές παραμένουν ζοφερές. Η ανεργία ανέρχεται στο 57%, μεταξύ των νέων ξεπερνάει το 70% και ο μισός πληθυσμός είναι κάτω των 25. Δεν προκαλεί έτσι εντύπωση πως το μοναδικό εξαγώγιμο προϊόν του είναι το οργανωμένο έγκλημα»…

Ακόμη κι έτσι όμως (κι οι ανάδοχοί του ήξεραν ότι από μόνο του δεν μπορεί να αποτελέσει ένα βιώσιμο και ανεξάρτητο κράτος) η αξία χρήσης του προτεκτοράτου του Κοσόβου είναι τεράστια και αναντικατάστατη, καθώς θα αποτελέσει μοχλό συνεχών ανατροπών και αποσταθεροποίησης. Το ανεξαρτητοποιημένο από τη Σερβία Κόσοβο, μαζί με το αλβανόφωνο τμήμα της ΠΓΔΜ στο οποίο ήδη μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι ένοπλοι του Κοσόβου ανταλλάσσοντας και πυρά ενίοτε με την αστυνομία των Σκοπίων (προαναγγέλλοντας έτσι την κατάρρευση της συμφωνίας της Οχρίδας που τερμάτισε τον εμφύλιο) θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη για την υπό διαμόρφωση Μεγάλη Αλβανία, που θέλουν οι Αμερικάνοι στα Βαλκάνια. Η προσάρτηση του Κοσόβου στα Τίρανα μάλιστα πολύ σύντομα θα εμφανιστεί ως όρος σωτηρίας του, καθώς θα αποδεικνύεται ότι αδυνατεί να λειτουργήσει ως κράτος από τη στιγμή που δε διαθέτει πόρους, υποδομές ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν την κεφαλαιοκρατική του ανάπτυξη. Τότε η γαλάζια σημαία με τα αστεράκια του «ανεξάρτητου» και όχι καθολικά αναγνωρισμένου Κοσόβου που παρουσίασε την προηγούμενη Κυριακή ο Θάτσι θα μπει στα μπαούλα και επίσημες σημαίες του Κοσόβου θα γίνουν οι δύο που ανέμιζαν στην κεντρική πλατεία της Πρίστινα: η αλβανική – για εσωτερική χρήση και η αστερόεσσα – για τις διεθνείς του σχέσεις.

Για τους Αμερικάνους η Μεγάλη Αλβανία θα αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο της αυτοκρατορίας τους, καθώς θα είναι το πιο δουλικό καθεστώς που θα έχουν ανά τον κόσμο, συγκρίσιμο μόνο με το Ισραήλ και πολύ πιθανά τόσο πρόθυμο να βγάλει τη βρόμικη δουλειά του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, όπως και το σιωνιστικό κράτος στη Μέση Ανατολή.

Με αυτή την έννοια τα χειρότερα είναι μπροστά μας…

Η ανοιχτή ενθάρρυνση των Δυτικών των διαδικασιών υλοποίησης της Μεγάλης Αλβανίας θα κάνουν ακόμη πιο κραυγαλέα την μονομέρειά τους καθώς την ίδια ώρα οι ολοένα και πιο ηχηρές φωνές που θα ακούγονται από τους Σέρβους της Βοσνίας για επανένωσή τους με το Βελιγράδι (λύση που αποτελεί τη μοναδική ρεαλιστική για να διαδεχτεί το αποτυχημένο κράτος που δημιούργησαν στο Ντέιτον οι Αμερικάνοι με τον Μιλόσεβιτς) θα καταπνίγονται. Η ευλογία των συνενώσεων, όπως και η κατάρα των κατακερματισμών δεν παρέχεται στον οποιοδήποτε από τον ιμπεριαλισμό που έχει το προνόμιο να τη χορηγεί.

Εξ ίσου επιλεκτική έχει αποδειχτεί και η ευαισθησία σχετικά με τις εθνοκαθάρσεις, καθώς η εγκατάσταση 17.000 στρατιωτών του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο όλα αυτά τα χρόνια δεν εμπόδισε τις διώξεις των Σέρβων που κατοικούσαν σε διάφορους θύλακες στο Κόσοβο και τη φυγή τους στη Σερβία ή τη συγκέντρωσή τους στο βόρειο τμήμα της επαρχίας.

Αξίζει να δούμε ότι η διαδικασία της εθνογέννεσης και της εθνοδιάλυσης που τροχιοδρομεί ο σύγχρονος καπιταλισμός αναδιατάσσει τις σχέσεις των κεφαλαιοκρατικών σχηματισμών και τη μεταξύ τους ισορροπία. Έτσι, η Αλβανία, για παράδειγμα, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα συνεχίσει να είναι ο φτωχός συγγενής των Βαλκανίων όσο στενότερα δένεται στο άρμα της αμερικανοκρατίας. Το ίδιο ισχύει, κατ’ αντίστροφο τρόπο, και για τη Σερβία που βλέπει τη θέση της συνεχώς να υποβαθμίζεται τείνοντας να μετατραπεί σε κράτος παρία. Οι οργισμένες αντιδράσεις των Σέρβων που έκαψαν την αμερικανική πρεσβεία την Πέμπτη στο πλαίσιο μιας μαζικής πορείας που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των διεθνών πρακτορείων είχε 150.000 άτομα από αυτή την κατάφωρη αδικία υποκινήθηκαν.

Σε αυτό το ρευστό τοπίο η στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης να συμπλεύσει πλήρως με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, διευκολύνοντας τα εμπρηστικά του σχέδια, δεν πρόκειται να τη σώσει από τις αναταράξεις και τις δυσμενείς ανατροπές, από τη στιγμή που οι στρατηγικοί σύμμαχοι της Ουάσινγκτον, τα Τίρανα από τη μια και η Άγκυρα από την άλλη, έχουν επισήμως καταθέσει τις βλέψεις τους: Με το ανύπαρκτο στην πραγματικότητα θέμα των συνεργατών των Ναζί, των Τσάμηδων, οι Αλβανοί και με το θέμα της «τουρκικής», κατά την Άγκυρα, μειονότητας οι Τούρκοι όσο περνάει ο καιρός θα οξύνουν τις πιέσεις τους προς την Ελλάδα διεκδικώντας επιπλέον ζωτικό χώρο.

Μια πρώτη δοκιμή θα αποτελέσουν οι εξελίξεις που θα δρομολογηθούν άμεσα στο Κυπριακό στο πλαίσιο της επίλυσής του, καθώς όλοι συμφωνούν ότι το 2008, λόγω του ότι πρέπει να ανοίξει ο δρόμος για την τουρκική ένταξη στην ΕΕ, θα γίνουν όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα 34 χρόνια. Ο σεβασμός στην πράξη και όχι στα λόγια του πλαισίου επίλυσης που καθόρισε η συμφωνία της 8ης Ιουλίου μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των τουρκοκυπρίων και το οποίο αποκλείει κατ’ αρχήν την επιβολή σχεδίων επίλυσης από τον ΟΗΕ δίνοντας τον πρώτο λόγο στη Λευκωσία από τη μια και το ψευδοκράτος από την άλλη θα δείξει κατά πόσο η νέα ηγεσία είναι διατεθειμένη να σεβαστεί την πολιτική κληρονομιά του «όχι». Ή, αντίθετα θα επιδιώξει μια άρον άρον λύση, υπό το φόβο μιας πλημμυρίδας διεθνών αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους που θα προκαλέσει το παράδειγμα του Κοσόβου, και θα βρίσκεται πολύ πιο πίσω από τις αποφάσεις καταδίκης της τουρκικής κατοχής από τον ΟΗΕ σημαίνοντας στην πράξη την διχοτόμηση του νησιού.