Κλείνει η αριστερή παρένθεση Κόρμπιν στους Εργατικούς

Τραγική φυσιογνωμία για το κόμμα των Εργατικών στην Αγγλία αποδείχθηκε ο ηγέτης του κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, που παρέδωσε τη σκυτάλη μετά το πολύ άσχημο αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών. Ο αριθμός των υποψηφίων για την ηγεσία των Εργατικών ήδη ανέρχεται σε έξι. Οι εκλογές θα ξεκινήσουν στις 21 Φεβρουαρίου και θα τελειώσουν στις 2 Απριλίου, ενώ το όνομα του νέου αρχηγού και του αναπληρωτή του αναμένεται να ανακοινωθεί στις 4 Απριλίου, με την έναρξη του συνεδρίου του κόμματος.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν αναντίρρητα δραματικό για τους Εργατικούς, όχι όμως για τον λόγο που επικαλούνται οι περισσότεροι υποψήφιοι ρίχνοντας την πέτρα του αναθέματος στον Κόρμπιν. Οι Εργατικοί στις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου έχασαν 60 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και συγκέντρωσαν 202 έδρες, που είναι ο μικρότερος αριθμός εδρών που έχει πάρει το κόμμα από 1935. Από άποψη ποσοστού δεν τα πήγαν ωστόσο τόσο άσχημα: Συγκέντρωσαν 32,2%, υψηλότερο δηλαδή από το εκλογικό ποσοστό του 2015, όταν είχαν κερδίσει 30%. Το απογοητευτικό αποτέλεσμα των Εργατικών αποτέλεσε το αντεστραμμένο είδωλο της θριαμβευτικής νίκης των Συντηρητικών, που πέτυχαν την καλύτερη επίδοση από την εποχή της Θάτσερ το 1987. Η μεγαλύτερη επιτυχία ωστόσο των Τόρηδων (και η κορυφαία αποτυχία των Εργατικών) αφορούσε την ποιότητα των ψήφων, όχι τον αριθμό τους. Για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, η εργατική τάξη που έχει υποστεί τα μεγαλύτερα πλήγματα από την αποβιομηχάνιση, την μείωση μισθών και την άνθιση των υπηρεσιών και κατοικεί στα Μίντλαντς και τις εργατικές περιφέρειες της Ουαλίας, κάτι αντίστοιχο του Μίτσιγκαν και Κονέκτικατ στις ΗΠΑ, ψήφισε τους Συντηρητικούς και γύρισε την πλάτη στους Εργατικούς.

Η απόρριψη των Εργατικών από την εργατική τάξη έχει ξεχωριστή σημασία λόγω της αριστερής στροφής που προκάλεσε στο κόμμα ο Τζέρεμι Κόρμπιν. Η στροφή του φάνηκε πεντακάθαρα στην προβολή αιτημάτων όπως η επανεθνικοποίηση ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων, η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, η αύξηση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, κ.α. Σε διεθνές δε επίπεδο υποστήριξε θαρρετά τους Παλαιστίνιους προκαλώντας την αντίδραση την αντίδραση του Ισραήλ και των Εβραίων του Λονδίνου που τον κατηγόρησαν για αντισημιτισμό. Αυτό το πρόγραμμα, που υποσχόταν την ακύρωση της δεξιάς στροφής  που επέβαλε στο κόμμα ο Τόνι Μπλερ ήταν που έδωσε μια ώθηση στον Τζέρεμι Κόρμπιν, εντός κι εκτός της χώρας του. Από πολλούς παρομοιάστηκε με τον Μπέρνι Σάντερς που οδήγησε τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ στο πιο ριζοσπαστικό σημείο του πολιτικού φάσματος που έχουν βρεθεί από ιδρύσεως τους. Το ίδιο έπραξε κι ο Κόρμπιν συγκροτώντας ένα αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Εκεί ωστόσο που οι Εργατικοί τα θαλάσσωσαν ήταν στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ οι ψηφοφόροι του είχαν αχθεί ξεκάθαρα κατά της ΕΕ, και μάλιστα μετά το δημοψήφισμα του 2016 με αυξανόμενο ρυθμό αντιδρώντας έτσι στα καψώνια των Βρυξελλών όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, οι Εργατικοί επισήμως δεν έπαιρναν θέση κι ανεπισήμως στην πράξη είχαν μετατραπεί στο κόμμα του Bremain. Ομολογουμένως η θέση τους δεν ήταν εύκολη. Οι Συντηρητικοί με τις σημαίες του Brexit και καλλιεργώντας συνεχώς το ρατσισμό στρέφονταν κατά της ΕΕ κατηγορώντας την για την μετανάστευση. Σε αυτή την αντιπαράθεση οι Εργατικοί, με αντανακλαστικά που θα ζήλευαν και τα περίφημα τετράποδα του Παβλόφ, αντιτάχθηκαν στο ρατσισμό, ταυτίζοντας την πρόοδο με την ΕΕ και τη παραμονή της χώρας τους. Υπήρχε ωστόσο κι άλλος δρόμος. Οι Εργατικοί χωρίς να επενδύουν στον ρατσισμό θα μπορούσαν να αντικρούσουν τα αντιμεταναστευτικά αισθήματα προβάλλοντας το αίτημα «ίδια λεφτά για ίδια δουλειά» και να εκθέσουν την ΕΕ υποστηρίζοντας ότι οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της δεν υπηρετούσαν την εξάπλωση των ιδανικών της προόδου, αλλά τη διεύρυνση των αγορών και την σύγκλιση μισθών και ημερομισθίων προς τα κάτω. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έκαναν οι Εργατικοί.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι τους να στραφούν στους Συντηρητικούς, δεδομένου ότι ο Τζόνσον ευφυώς σκεπτόμενος μετέτρεψε έγκαιρα τις εκλογές σε δεύτερο δημοψήφισμα ζητώντας την ψήφο των πολιτών μόνο και μόνο για να ολοκληρώσει τη δουλειά της εξόδου, ισχυροποιώντας έτσι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που ήδη διέθετε. Το αποτέλεσμα ήταν επιπλέον στην ευρωπαϊκή πυρά να «καεί» και η αριστερή στροφή, παρότι αν το κόμμα έβγαινε δημόσια και μαχητικά υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, όπως ζητούσαν οι περισσότεροι αντίπαλοι του Κόρμπιν ή βρίσκονταν οι ίδιοι στην ηγεσία του κόμματος αυτό θα είχε υποστεί ακόμη μεγαλύτερη πολιτική πανωλεθρία. 

Παρότι είναι νωρίς για προγνώσεις, το πιθανότερο για το νέο ηγέτη των Εργατικών είναι να συγκαταλέγεται στα «πολιτικά παιδιά» του Μπλερ. Αυτή η προοπτική θα φέρει ακόμη πιο κοντά το ενδεχόμενο οι Εργατικοί να ακολουθήσουν το δρόμο των Γάλλων Σοσιαλιστών και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών που έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής της χώρας τους…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Δεξιά διάσπαση στους Εργατικούς

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Η έξοδος της Αγγλίας από την ΕΕ συνεχίζει να διχάζει τα μεγάλα κόμματα εμβαθύνοντας την πολιτική κρίση που προκάλεσε το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2016.

Η κρίση ωστόσο άλλαξε στρατόπεδο μετακομίζοντας στο κόμμα των Εργατικών, με την αποχώρηση 8 βουλευτών που ανήκαν στην δεξιά πτέρυγα του κόμματος. Η έξοδος τους από το κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν αναμενόταν εδώ και πολλούς μήνες κι ήταν το αποκορύφωμα της κριτικής που είχε δεχθεί ο νέος ηγέτης των Εργατικών από το 2015 κιόλας που εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος επειδή εγκατέλειψε την πολιτική κληρονομιά των «Νέων Εργατικών», επιχειρώντας μια στροφή προς τα αριστερά. Καθόλου τυχαία δεν ήταν και τα πυρά που είχε δεχθεί από τον Τόνι Μπλερ, στην προσπάθεια του τελευταίου να διατηρήσει ανέπαφη την πολιτική του κληρονομιά: από την στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ μέχρι  την υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού στο πρόγραμμα των Εργατικών.

Αφορμή για τις αποχωρήσεις των 8 βουλευτών από τους Εργατικούς (σε ένα σύνολο 262 βουλευτών που εξελέγησαν με το ψηφοδέλτιο των Εργατικών το 2017) ήταν η άρνηση αρχικά του Κόρμπιν να ζητήσει νέο δημοψήφισμα για τη σχέση της Αγγλίας με την ΕΕ, σε μια προσπάθεια να ανατραπεί το αποτέλεσμα του προηγούμενος δημοψηφίσματος. Γι’ αυτό το λόγο επικρίθηκε ως οπαδός της εξόδου, παρότι ρητά είχε απορρίψει αυτό το σχέδιο στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το 2016.

Ο Κόρμπιν επίσης επικρίθηκε για αντι-σημιτισμό παρότι τα σχετικά κρούσματα στο κόμμα του, με βάση επίσημες ανακοινώσεις, ανέρχονται μόλις στο 0,1%. Αιτία της στοχοποίησής του ωστόσο είναι η θέση που έχει υιοθετήσει υπέρ του λαού της Παλαιστίνης και τα καλέσματα του για επιβολή εμπάργκο στο Ισραήλ από τη βιομηχανία όπλων, λόγω των αλλεπάλληλων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη από τον Ισραηλινό στρατό.

Οι βουλευτές που αποχώρησαν επέκριναν επίσης τον Κόρμπιν επειδή δεν καταδίκασε τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο και δεν υποστήριξε τον πραξικοπηματία, όπως έκαναν Ουάσιγκτον, Λονδίνο, κ.α.

Καθόλου ασήμαντη δεν είναι και μια «συμμετρική» αποστασιοποίηση που παρατηρήθηκε στην άλλη μεριά του πολιτικού φάσματος, στο κόμμα των Τόρηδων. Συγκεκριμένα, ο πρώην πρωθυπουργός και διάδοχος της Μάργκαρετ Θάτσερ στον πρωθυπουργικό θώκο, Τζον Μέιτζορ, επέκρινε το κόμμα του υποστηρίζοντας ότι έχει «καταληφθεί» από ακροδεξιούς υποστηρικτές του Brexit. Η δημόσια κριτική του έδωσε νέα ώθηση σε φήμες για αποχωρήσεις από το κόμμα της Τερέζα Μέι, με ορόσημο την κρίσιμη ψηφοφορία της ερχόμενης Τετάρτης…

Οι αλλαγές που επωάζονται στο πολιτικό σύστημα της Αγγλίας μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι Financial Times στις 14 Φεβρουαρίου: «Απ’ όταν ο Κόρμπιν ανέλαβε ηγέτης των Εργατικών το 2015, υπήρχε φημολογία για εν δυνάμει δωρητές που περιμένουν να βάλουν τα λεφτά τους σε ένα νέο κόμμα του κέντρου. Θεωρητικά, μια τέτοια οντότητα θα μπορούσε να συγκεντρώσει ορισμένους από τους Συντηρητικούς βουλευτές που είναι υπέρμαχοι της ΕΕ και μπορεί να γίνουν στόχος απόρριψης από τους ευρωσκεπτικιστές ψηφοφόρους τους. Το νέο κόμμα… θα μπορούσε στο τέλος να ενωθεί με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες που έχασαν πολλούς από τους βουλευτές τους έπειτα από την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση συμμαχίας με τους Τόρηδες την περίοδο 2010-2015».

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ταξικό πόλεμο είδε στην Αγγλία η Ντόιτσε Μπανκ!

Brexit_NextΤα πράγματα ποτέ δεν ήταν απλά. Το ελληνικό Όχι της 5ης Ιουλίου 2015 περιελάμβανε στο εσωτερικό του τις πιο διαφορετικές πολιτικές απόψεις και στρατεύσεις: Όσους συμφωνούσαν κι όσους διαφωνούσαν με την παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ, ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της καταρρέουσας σοσιαλδημοκρατίας, αριστερούς και δεξιούς! Το Όχι στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν στην Κύπρο στις 24 Απριλίου 2014 περιελάμβανε επίσης τις πιο διαφορετικές τοποθετήσεις για την προοπτική του Κυπριακού: όσους ζητούσαν λύση στη βάση της ομοσπονδίας κι ευρύτερα των αποφάσεων του ΟΗΕ κι όσους επέλεγαν την άτυπη παράταση της σημερινής κατάστασης. Για κανένα άλλο θέμα δεν υπάρχει μεγαλύτερο εύρος απόψεων στη Μεγαλόνησο… Κι ακόμη, μεταξύ πολλών άλλων, το «Όχι» των Γάλλων στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα στις 29 Μαΐου 2005 αποτέλεσε την επιλογή όσων απορρίπτουν συνολικά την ΕΕ κι όσων εξανέστησαν μόνο με το νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο του Ευρωσυντάγματος, καλύπτοντας κι οι δύο αυτές κατηγορίες ψηφοφόρων όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Γιατί στην Αγγλία έπρεπε να συμβεί κάτι διαφορετικό; Γιατί δηλαδή η απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία επέλεξαν οι βρετανοί ψηφοφόροι στο ιστορικής σημασίας δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου, πρέπει να συνοδεύεται από πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας;

Οι πολιτικές επιθέσεις που δέχθηκε το Brexit δεν ήταν κι η μοναδική αρνητική έκπληξη που συνόδευσε την ανακοίνωση του αποτελέσματος. Η πιο αλγεινή εντύπωση προκλήθηκε από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις του αβυσσαλέου δημοκρατικού κενού, εντός κι εκτός Μεγάλης Βρετανίας. Έγινε ορατό πρώτη φορά στο εσωτερικό της χώρας όταν η επιλογή σχεδόν σύσσωμου του κομματικού συστήματος, όπως εκπροσωπείται κοινοβουλευτικά, απορρίφθηκε από τους ψηφοφόρους για να πιστοποιηθεί η μετατροπή της δημοκρατίας και της αντιπροσωπευτικότητας σε πουκάμισο αδειανό. Κι από ποιους ψηφοφόρους μάλιστα απορρίφθηκε… Ξεχωριστή σημασία έχει το ταξικό πρόσημο της ψήφου της 23ης Ιουνίου. Η κοινωνική διαίρεση της ψήφου των Βρετανών για την παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ ήταν τόσο βαθιά και καθαρή ώστε ανάλυση της γερμανικής τράπεζας Ντόιτσε Μπανκ κατέληξε στο ακόλουθο ασυνήθιστο συμπέρασμα: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για ταξικό πόλεμο»! Κατέληγε στο συμπέρασμα με βάση τα εξής: «Με όρους κοινωνικο-οικονομικών ομάδων, το 57% όσων ανήκουν στην ανώτερη και μεσαία τάξη και των επαγγελματιών και μάνατζερ ψήφισαν παραμονή και το 49% της χαμηλότερης μεσαίας τάξης και του εποπτικού υπαλληλικού ή κατώτερου διοικητικού προσωπικού, το 36% της εξειδικευμένης εργατικής τάξης, των ημι-ειδικευμένων και ανειδίκευτων χειρωνακτών εργατών, των εποχικών και χαμηλο-αμειβόμενων εργατών και συνταξιούχων. Επομένως, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το γεγονός ότι αυτό είναι ένας ταξικός πόλεμος. Ανεξαρτήτως αν είναι η παγκοσμιοποίηση, η μετανάστευση, η ανισότητα, οι κακές οικονομικές επιδόσεις ή ένας συνδυασμός όλων αυτών γίνεται εντελώς καθαρό απ’ αυτό και άλλα κινήματα ενάντια στο κατεστημένο ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει σε μια δημοκρατία. Στο τέλος θα έχεις μια αντίδραση. Αυτή ήταν μια τέτοια μείζονα αντίδραση και δεδομένου ότι τα ποσοστά μεγέθυνσης του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν εντάξει έστω και καθυστερημένα θα είναι περίεργο αν η πίεση δε συνεχίσει να αυξάνεται σε άλλα μέρη όπου η μεγέθυνση ήταν μικρότερη για περισσότερο καιρό»!

Λαϊκή υπο-εκπροσώπηση

Η ανωτερότητα της Ντόιτσε Μπανκ βρίσκεται στη δυνατότητα της να διαγνώσκει την ταξική σύγκρουση που αποτυπώθηκε στο βρετανικό δημοψήφισμα κι η οποία μεγεθύνθηκε στη συνέχεια κατά την ερμηνεία του αποτελέσματος. Σε όλες τις χώρες της ΕΕ, χωρίς να εξαιρείται η Ελλάδα, πολιτικοί και αναλυτές αντί να αναθεωρήσουν την αφ’ υψηλού στάση τους, διαπιστώνοντας την απόσταση που τους χωρίζει από τη λαϊκή βούληση, άρχισαν να την πετροβολούν. Να τη χαρακτηρίζουν φύσει ανίκανη να διαχειριστεί τις μεγάλες υποθέσεις κάθε κράτους, αρκετή μόνο για τα του οίκου της, δηλαδή να μεριμνεί για το φαγητό και το ποτό… Τι άλλο έκρυβε η ρήση της Ντόρας Μπακογιάννη «τα δημοψηφίσματα διχάζουν τους λαούς, γι αυτό δεν πιστεύω στα δημοψηφίσματα» πέρα από τη αμφισβήτηση ακόμη κι αυτού του θεμελιώδους αστικού δικαιώματος στην ψήφο; Μετά την αμφισβήτηση του δικαιώματος στην εργασία, στην ίση αμοιβή και τη δημόσια παιδεία οι νεοφιλελεύθεροι τερματίζουν την άποψή τους για τα δικαιώματα αμφισβητώντας το δικαίωμα των φτωχών να ψηφίζουν! Ιδανικά γι’ αυτούς το δικαίωμα στην ψήφο θα έπρεπε να εκχωρείται με βάση την ιδιοκτησία… Ομολογούμε πως τέτοιο μπλαζέ ύφος είχαμε να δούμε από τις περιγραφές της γαλλικής αριστοκρατίας στα μυθιστορήματα του Μπαλζάκ…

Έτσι, αν κάτι έφερε στην επιφάνεια το βρετανικό δημοψήφισμα είναι την υπο-εκπροσώπηση των πιο φτωχών και λαϊκών στρωμάτων στη δημόσια σφαίρα: από την πολιτική μέχρι τον Τύπο. Γνήσιο δημιούργημα του διασυρμού των λαϊκών συμφερόντων ως υπαίτιων για όλα τα σύγχρονα δεινά, με κορυφή του παγόβουνου τη δημοσιονομική κρίση, και με τη ρετσινιά του λαϊκισμού ως ιδεολογικός μανδύας της συντηρητικής στροφής να απειλεί με ενοχοποίηση, χωρίς καν το δικαίωμα της απολογίας, κάθε αναφορά στο λαϊκό (συμφέρον, αίτημα, δικαίωμα), το πυρ ομαδόν κατά του λαϊκού, ταξικού Brexit είναι σύμβολο μιας εποχής στην οποία ανυπόληπτοι οίκοι αξιολόγησης (που στέρησαν από την Αγγλία τα 3Α τα οποία μοιραζόταν με την Γερμανία, την Ολλανδία, τον Καναδά και την Αυστραλία και την έριξαν χαμηλότερα από το Βέλγιο), χρεοκοπημένες τράπεζες και ασήμαντοι τρέιντερς βαμβακιού και σιτηρών δικαιούνται να εκφέρουν άποψη για τη θέση της Βρετανίας στην ΕΕ. Τους δίνεται μάλιστα ο χώρος ακόμη και να επηρεάζουν με τις αποφάσεις τους την τύχη της χώρας. Αυτό όμως το δικαίωμα το στερούνται οι ψηφοφόροι ως ανώριμοι και συνεπώς επικίνδυνοι για την πολιτική ομαλότητα, που γίνονται στόχος επιθέσεων με το νου κυρίως στα μελλούμενα. Τον κίνδυνο δηλαδή να ακολουθήσουν κι άλλες χώρες το παράδειγμα των Βρετανών. Πρώτες στη σειρά, όπως έγραψε η εφημερίδα Washington Post και φαίνεται στη φωτογραφία που αναδημοσιεύουμε, είναι η Σουηδία, η Δανία, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Ουγγαρία και η Ελλάδα. Γι’ αυτό και η Μέρκελ βιάζεται να κλείσει το κεφάλαιο της βρετανικής εξόδου άρον – άρον για να αποτρέψει τη μετάδοση του ιού…

Σουλτς: Εμείς αποφασίζουμε!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το μίσος κατά του εχθρού λαού εκφράστηκε με τον πιο ωμό τρόπο από τον γερμανό Μάρτιν Σουλτς, πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο υποτίθεται αποτελεί την όαση δημοκρατίας στο άνυδρο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τη φωνή των ευρωπαϊκών λαών… Λέγοντας ότι «οι Βρετανοί έχουν παραβιάσει τους κανόνες. Δεν είναι στη φιλοσοφία της ΕΕ να αποφασίζει το πλήθος για τη μοίρα του», ο αργυρώνητος και αργόσχολος μανδαρίνος, που πριν απ’ όλα μεριμνεί για την προώθηση των συμφερόντων του Τέταρτου Ράιχ, αποκάλυψε τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ. Το γεγονός ότι η ίδια η φιλοσοφία της ΕΕ, δηλαδή το σκεπτικό ίδρυσης και η αρχιτεκτονική της δεν επιτρέπουν να αποφασίζουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για την τύχη τους.

Υπό το φως αυτής της ομολογίας η εμμονή της ευρωπαϊκής Αριστεράς, μέσω του κόμματος της GUE/NGL, να υποδεικνύει την ανάγκη δημοκρατικής μεταρρύθμισης της ΕΕ, όταν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή αρχιτέκτονες και ιδιοκτήτες, δηλώνουν μετ’ επιτάσεως ότι δεν επιδέχεται βελτιώσεων δημιουργεί θλίψη και απογοήτευση. Πρόκειται για μια ιδεολογική πλάνη, που όχι μόνο απορρίφθηκε από τους Βρετανούς ψηφοφόρους («παραμένουμε για να μεταρρυθμίσουμε» προπαγάνδιζε ο ηγέτης των Εργατικών Κόρμπιν που μετατράπηκε σε δεκανίκι του Κάμερον), αλλά χαρίζει το πεδίο της κριτικής στην ΕΕ στην άκρα Δεξιά, επισημοποιώντας το διαζύγιο της Αριστεράς με τα λαϊκά στρώματα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα  την 1η Ιουλίου 2016

Τζέρεμι Κόρμπιν: Επιτέλους, αριστερό ρήγμα στους Άγγλους Εργατικούς! (Επίκαιρα, 4-10 Σεπτέμβρη, 2015)

corbynΑπρόσμενες αποδείχθηκαν οι αλυσιδωτές πολιτικές αντιδράσεις που πυροδότησε το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών που έγιναν στην Αγγλία στις 7 Μαΐου 2015. Το πρώτο και πιο δυνατό μήνυμα που εξέπεμψαν οι κάλπες αφορούσε την καθαρή νίκη των Συντηρητικών, οι οποίοι κέρδισαν 330 έδρες (σε ένα σύνολο 650 εδρών που διαθέτει το αρχαιότερο κοινοβούλιο του κόσμου) κι ένα ποσοστό 36,9%, που επέτρεψε στον ηγέτη τους Ντέιβιντ Κάμερον να ξεφορτωθεί τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, με τους οποίους κυβερνούσε από το 2010.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η άνετη εκλογική νίκη των Τόρηδων (προς διάψευση όλων των δημοσκοπήσεων, σε βαθμό ώστε αμέσως μετά τις εκλογές να διαταχθεί έρευνα από την κυβέρνηση για τον ρόλο των δημοσκοπικών εταιρειών) προσέφερε μερικά ρεκόρ στον επικεφαλής τους που τον τοποθετούν πολύ κοντά στην Μάργκαρετ Θάτσερ στο εικονοστάσι των συντηρητικών αγίων, χωρίς φυσικά ακόμη κι έτσι να ξεθωριάζει η απέχθεια και το μίσος που γεννά στα λαϊκά στρώματα και στην προοδευτική διανόηση το κόμμα των Τόρηδων. Για παράδειγμα, ο Ντ. Κάμερον έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός μετά το 1900 που επανεκλέγεται μετά από μια πλήρη θητεία κερδίζοντας ένα μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό κι ο πρώτος πρωθυπουργός μετά την Μ. Θάτσερ που επανεκλέγεται, καταφέρνοντας να εκλέξει μεγαλύτερο αριθμό βουλευτών.

Η επιτυχία των Συντηρητικών όξυνε την κρίση στο εσωτερικό των Εργατικών παρότι τα εκλογικά αποτελέσματα δε σηματοδότησαν την συντριβή τους. Παραδόξως δηλαδή, η σαρωτική επιτυχία των Τόρηδων δεν είχε στην άλλη όψη της την κατακρήμνιση των Εργατικών, όπως φάνηκε από την άνοδο του εκλογικού τους ποσοστού (30,4% από 29%), που συνοδεύτηκε όμως από την απώλεια 26 εδρών με αποτέλεσμα στη νέα Βουλή να διαθέτουν τον μικρότερο αριθμό βουλευτών από το 1987.

Πίεση από τα δεξιά και τα αριστερά

Τα προβλήματα ωστόσο των Εργατικών είναι πολύ βαθύτερα και προέρχονται από ένα παρατεταμένο διπλό πολιτικό σφυροκόπημα που δέχονται, εδώ και χρόνια. Το γεγονός μάλιστα πως αυτό το σφυροκόπημα δεν προέρχεται από το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα ή τις «παραφυάδες» του (πχ εκδότες) το κάνει να είναι ανηλεές και …ασύμμετρο. Η πρώτη πίεση προέρχεται από το ξενοφοβικό και ήπιο ακροδεξιό Κόμμα της Ανεξαρτησίας (UKIP) που αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, κερδίζοντας το 12,9% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος. Η εκλογή παρόλα αυτά 1 μόνο βουλευτή (όταν με ένα σύστημα απλής αναλογικής θα κέρδιζε 80 έδρες!) είναι το πιο πειστικό τεκμήριο για τον ακραίο καλπονοθευτικό χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος στη χώρα μάλιστα με την μακροβιότερη κοινοβουλευτική ιστορία. Σημαντική ώθηση ωστόσο στην άνοδο της επιρροής του UKIP έδωσε η καθαρή του θέση εναντίον της ΕΕ. Από την άλλη μεριά, δηλαδή από τα αριστερά τους, οι Εργατικοί πιέζονται ασφυκτικά από το Εθνικό Κόμμα της Σκοτίας (SNP), που μπορεί να κέρδισε σε εθνικό επίπεδο ένα μικρό ποσοστό της τάξης του 4,7% (τρεις φορές υψηλότερο ωστόσο σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές όταν είχε κερδίσει μόλις 1,7%), ενώ στην εκλογική περιφέρεια της Σκοτίας κέρδισε τις 56 από τις 59 έδρες σε βάρος των Εργατικών, παρόλα αυτά ο καθαρός αριστερός λόγος των Σκοτσέζων φέρνει στην επιφάνεια την δεξιά μετάλλαξη των Εργατικών. Υποδεικνύει επίσης και την αιτία των αλλεπάλληλων εκλογικών αποτυχιών τους, που δεν είναι άλλη παρά η πολιτική τους γραμμή κι η επιλογή τους να εγκαταλείψουν τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και να εγκατασταθούν στο κέντρο της πολιτικής ζωής, επικαλούμενοι τα φθίνοντα μεσαία στρώματα.

Οι επιτυχίες όλων των υπόλοιπων ανταγωνιστικών κομμάτων επομένως είναι που ανάδειξαν την ήττα των Εργατικών, ανοίγοντας τη συζήτηση για τον στρατηγικό προσανατολισμό του κόμματος. Στα σχέδια που έχουν κατατεθεί συμπεριλαμβάνεται ακόμη κι η συγχώνευση των Εργατικών με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες οι οποίοι κατρακύλησαν από το 23% στο 7,9% πληρώνοντας ακριβά έτσι τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση των Τόρηδων. Η παραίτηση του ηγέτη των Εργατικών, Εντ Μίλιμπαντ, και οι εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του αντικαταστάτη του, παρότι ξεκίνησαν σαν μια τετριμμένη διαδικασία πολύ γρήγορα άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου. Η θρυαλλίδα που πυροδότησε τις εξελίξεις ήταν η υποψηφιότητα του 66χρονου Τζέρεμι Κόρμπιν ο οποίος όσο δύσκολα κατάφερε να συγκεντρώσει τις τυπικές προϋποθέσεις για να συμπεριληφθεί στους υποψηφίους του κόμματος για την ηγεσία, τόσο εύκολα εκτινάχθηκε στην πρώτη θέση, αφήνοντας μάλιστα τον δεύτερο σε μεγάλη απόσταση. Είναι χαρακτηριστική δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τάιμς προς τα τέλη Ιουλίου η οποία έδειχνε τον Κόρμπιν να προηγείται στη πρόθεση ψήφου των μελών του Εργατικού Κόμματος με 43%, όταν ο δεύτερος υποψήφιος κέρδιζε 26%, η τρίτη 20% και η τέταρτη 11%!

Εθνικοποιήσεις, δωρεάν παιδεία

Η ασυνήθιστη μεγάλη επιρροή του Κόρμπιν είναι συνάρτηση των εξ ίσου ασυνήθιστα ριζοσπαστικών του θέσεων – κι εδώ ακριβώς έγκειται το νέο που κομίζει η υποψηφιότητα Κόρμπιν. Ανήκοντας ανέκαθεν στη ριζοσπαστική πτέρυγα των Εργατικών διακρίθηκε για την αντίθεση του στον πόλεμο του Ιράκ και την οξύτατη κριτική που άσκησε τότε στην κυβέρνηση του Μπλερ για την στράτευσή της στο πλάι των Αμερικάνων, το 2003, όπως και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Πιο πρόσφατα η φήμη του απογειώθηκε λόγω της μαχητικής του θέσης στο κοινωνικό ζήτημα, υποστηρίζοντας για παράδειγμα την ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια και την κατάργηση των διδάκτρων, τον τερματισμό της λιτότητας (την οποία χαρακτηρίζει πολιτική επιλογή κι όχι οικονομική αναγκαιότητα), την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επιβολή ορίων στην ασυδοσία των μεγάλων εταιρειών, την αύξηση της φορολογίας τους, την εθνικοποίηση των τραπεζών, των σιδηροδρόμων, των ταχυδρομείων, κ.λπ. Διατυπώνοντας με ένα ασυνήθιστο πολιτικό θάρρος θέσεις βαθιά ριζοσπαστικές, πολύ σύντομα ο Κόρμπιν κέρδισε τη καρδιά και το μυαλό των μελών του Εργατικού Κόμματος, καταφέρνοντας να επαναφέρει στο κόμμα χιλιάδες παραιτημένα μέλη που επηρεάστηκαν από τη ρητορική του κι έσπευσαν έγκαιρα να πληρώσουν τις 3 λίρες για να έχουν δικαίωμα ψήφου στις κάλπες που άνοιξαν στις 14 Αυγούστου.

Το ίδιο σαρωτική με την άνοδο του Κόρμπιν ήταν όμως κι η αντίδραση που οργανώθηκε εναντίον του, με προμετωπίδα τα τρία πρώτα γράμματα της αγγλικής αλφαβήτου, ABC, (δηλαδή, τα …βασικά) που είναι το αρκτικόλεξο του «Anyone but Corbyn» ή «οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τον Κόρμπιν». Στη μάχη εναντίον του «κόκκινου Κόρμπιν» επιστρατεύτηκε ακόμη κι ο Τόνι Μπλερ, αρχιτέκτονας της δεξιάς στροφής των Εργατικών, ή της στροφής στο «ριζοσπαστικό κέντρο» όπως χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο. Έχοντας να επιδείξει τις εκλογικές νίκες των Εργατικών το 1997, το 2001 και το 2005, κι όχι φυσικά την έξαρση που γνώρισαν οι κοινωνικές αντιθέσεις όσο κατοικούσε στον αρ. 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, ο πρώην βρετανός πρωθυπουργός απείλησε τους Εργατικούς ότι θα μείνουν πολλά χρόνια ακόμη στην αντιπολίτευση, αν εκλέξουν τον Κόρμπιν στην ηγεσία του κόμματος. Επειδή όμως τα επιχειρήματα του Μπλερ δε φάνηκαν τόσο πειστικά, εναντίον του Κόρμπιν όπως αποκάλυψε ο βρετανικός Τύπος ξεκίνησε να οργανώνεται πραξικόπημα από βουλευτές του κόμματος οι οποίοι εμφανίζονται αποφασισμένοι να τον ανατρέψουν σε περίπτωση που κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές. Το αποτέλεσμα λοιπόν που θα ανακοινωθεί στις 12 Σεπτεμβρίου, δύο μέρες αφού κλείσουν οι κάλπες, ενδέχεται να μη σημάνει τίποτε άλλο πέρα από ένα ακόμη πραξικόπημα που θα έρθει να ακυρώσει την βούληση των άμεσα ενδιαφερομένων, εν προκειμένω των 600.000 ψηφοφόρων του Εργατικού Κόμματος, και να επιβάλλει τη θέληση των μεγάλων συμφερόντων.

Σε κάθε περίπτωση η μετεωρική άνοδος του Κόρμπιν αναδεικνύει την ανάγκη που έχει η κοινωνία για μια πραγματική, μαχητική Αριστερά και την προθυμία της αγκαλιάσει ριζοσπαστικά προγράμματα.