Το διπλό θαύμα του Εουσέμπιο Λεάλ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Είχα την τύχη να γνωρίσω και να ακούσω τον Εουσέμπιο Λεάλ (που έφυγε από τη ζωή στις 31 Ιουλίου 77 ετών) τον Ιανουάριο του 2019 στην Αβάνα. Ο Εουσέμπιο Λεάλ ήταν η ψυχή του διεθνούς συνεδρίου «Για την Ισορροπία του Κόσμου» που διοργανωνόταν για τέταρτη φορά στην πρωτεύουσα της Κούβας, συγκεντρώνοντας δεκάδες προοδευτικούς διανοούμενους απ’ όλον τον κόσμο.

Η ομιλία του ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, τις συνεχείς απειλές των ΗΠΑ και τα σχέδια εισβολών στην Λατινική Αμερική δικαίωναν πλήρως την φήμη του για την πολιτική του στράτευση, το βάθος της σκέψης του, τα πολλαπλά χαρίσματα που διέθετε και την ευστροφία του. Από την ομιλία του επίσης εύκολα καταλάβαινε ο καθένας γιατί κάποτε στο παρελθόν, εκφράζοντας τον θαυμασμό του στον Φιντέλ Κάστρο, είχε δηλώσει Φιντελικός κι όχι Μαρξιστής…

Το κύρος του ωστόσο δικαιωνόταν από μια τυχαία βόλτα στους δρόμους της Αβάνας. Ο Εουσέμπιο Λεάλ, Διδάκτωρ Ιστορίας κι εν πολλοίς αυτοδίδακτος, κατάφερε ένα διπλό «θαύμα». Το πρώτο του επίτευγμα ήταν η αναπαλαίωση της παλιάς Αβάνας, σε μια εποχή που περιελάβανε ακόμη και την «ειδική περίοδο». Όταν η κατάρρευση των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης και ιδιαίτερα της Σοβιετικής ‘Ένωσης έκοψε βίαια τη γραμμή χρηματοδότησης της Κούβας. Η πείνα γονάτιζε τους Κουβανούς και η ιδεολογική αντεπίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού επάνω στα συντρίμμια των εκμεταλλευτικών κοινωνιών της Ανατολικής Ευρώπης έκανε πολλούς να αναρωτιούνται ακόμη και τι νόημα έχει η διατήρηση της επανάστασης στην Κούβα. Η ιδεολογική κόπωση και παραίτηση αποτελείωνε ότι άφηνε ζωντανό η σωματική εξάντληση. Ο Εουσέμπιο όμως εκεί! Έπεισε όχι μόνο τον Φιντέλ αλλά και την ηγεσία του κόμματος για να συνεχιστεί ένα έργο που φάνταζε περιττό, σπατάλη και πολυτέλεια.

Το δεύτερο θαύμα του ήταν ακόμη πιο εκπληκτικό. Η Αβάνα δεν είναι η πρώτη πόλη στον κόσμο που υπόκειται σε «εξευγενισμό» για να χρησιμοποιήσουμε έναν όχι απλώς αμφισβητούμενο όρο, αλλά απλώς απορριπτέο λόγω των ταξικών υπονοουμένων του μιας και η αναβάθμιση και ο εξωραϊσμός είναι γνωστό ότι πάντα συνοδεύονται με την παράδοση των αναπαλαιωμένων πόλεων στα εύπορα στρώματα. Ο κανόνας έτσι θέλει την διατήρηση και αισθητική αναβάθμιση των πόλεων να συνοδεύεται κι από μια ταξική αλλαγή, με τα φτωχά κοινωνικά στρώματα που μέχρι πρόσφατα κατοικούσαν στα ερειπωμένα κτίρια να διώχνονται βίαια και τα αναπαλαιωμένα κτίρια να παραδίνονται πλέον στα καλοαμειβόμενα κοινωνικά στρώματα.

Η Αβάνα όμως του Εουσέμπιο Λεάλ αποτέλεσε την εξαίρεση. Το πιο δύσκολο σημείο του εγχειρήματός του αφορούσε την προσωρινή μεταστέγαση σε άλλα σημεία της πόλης όσων έμεναν ανέκαθεν στα υπό ανακαίνιση κτίρια και στη συνέχεια, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, την επαναφορά τους στα αναμορφωμένα σπίτια τους.

Το έργο του Λεάλ, υπό αυτό το πρίσμα, ξεπερνάει πολύ την Αβάνα, παρότι μόνο στην επαναστατική Κούβα θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Υπερβαίνει την Αβάνα επειδή διαφυλάσσοντας την πληθυσμιακή – κοινωνική σύνθεση της παλιάς πόλης, η αναστήλωσή της δεν έγινε σε βάρος των κατοίκων της. Η παλιά Αβάνα αναβαθμίστηκε και μαζί με αυτήν οι κάτοικοί της. Γι’ αυτό το λόγο το έργο περιλαμβάνει την λαϊκή συμμετοχή που προβλέπεται σε κάθε στάδιο: από τον σχεδιασμό και την επιλογή των χρήσεων μέχρι την υλοποίησή του!

Περιττό να ειπωθεί ότι η διαφύλαξη του κοινωνικού προφίλ της παλιάς Αβάνας έστειλε στα ουράνια το κόστος της αναπαλαίωσης της, ενώ δεν επιτρέπει την ταχεία ολοκλήρωση του σχεδίου. Στον υπόλοιπο κόσμο, αντίθετα, ανάλογα κόστη καλύπτονται από τους νέους ιδιοκτήτες που θα απολαμβάνουν τον «εξευγενισμό». Ο Εουσέμπιο Λεάλ από την άλλη εξασφάλισε τους πόρους για τις κατασκευές από διεθνείς οργανισμούς και από το διεθνές εμπόριο της Κούβας, αφήνοντας στους Κουβανούς μόνο τα οφέλη από την αναπαλαίωση!

Για να γίνει ακόμη πιο εμφανής η συμβολή του Εουσέμπιο Λεάλ και το μεγαλείο της επαναστατικής Κούβας αρκεί να αντιπαραθέσουμε το σκεπτικό που καθοδηγεί την αναπαλαίωση της παλιάς Αβάνας με τις γελοιότητες του Μπακογιάννη στο Δήμο της Αθήνας: Μια σωστή ως σύλληψη ιδέα (αύξηση των πεζοδρόμων κι απομάκρυνση των αυτοκινήτων από το κέντρο της πόλης) έρχεται να υπηρετήσει ένα αναχρονιστικό κι αντιδημοφιλές επιχειρηματικό σχέδιο που αντιβαίνει στα συμφέροντα των κατοίκων της (μετατροπή της Αθήνας σε προαύλιο των ξενοδοχείων της) για να καταλήξει σε ένα αντιλειτουργικό κι αποτυχημένο κιτσαριό, το οποίο κι αυτό εν μέρει ανακαλείται (λες και στην εποχή των προσομοιώσεων έπρεπε να γίνει η πραγματική εφαρμογή του για να φανούν τα αποτελέσματά του)…  Ας κλείσουμε εδώ καλύτερα αυτή την παρένθεση που είναι ενδεικτική όμως της φαιδρότητας του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Το πολυσχιδές έργο του Εουσέμπιο Λεάλ (μέχρι και δικό του ραδιοφωνικό σταθμό διέθετε!) συγκέντρωσε διεθνές ενδιαφέρον πρώτα και κύρια ως κοινωνικό εγχείρημα. Λειτούργησε σαν μαγνήτης όχι μόνο για μηχανικούς και αρχιτέκτονες από το εξωτερικό που συνέρρεαν στην Αβάνα από κάθε γωνιά του κόσμου αλλά και για πολλούς νέους Κουβανούς που τον αντιμετώπιζαν με μια ασυνήθιστη προσήλωση, αγάπη και σεβασμό.

Είναι όλοι αυτοί που θα συνεχίσουν το έργο του, καταφέρνοντας ακόμη σπουδαιότερα επιτεύγματα…

Νικαράγουα: Μάχη με το χρόνο δίνει ο Ντανιέλ Ορτέγκα

Από την μια, ήταν η συμπλήρωση ενός έτους στις 18 Απριλίου από τις μεγάλες και κυρίως αιματηρές διαδηλώσεις του 2018, όταν με αφορμή την εφαρμογή ενός αντι-ασφαλιστικού νόμου η κυβέρνηση  της Νικαράγουας επέδειξε το πιο αυταρχικό της πρόσωπο δολοφονώντας ανεξέλεγκτα εκατοντάδες διαδηλωτές.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Από την άλλη, είναι η σκλήρυνση της γραμμής της Ουάσινγκτον που θέτει κι επίσημα πλέον στο στόχαστρό της μαζί με την Βενεζουέλα και την Κούβα την κυβέρνηση του Ντανιέλ Ορτέγκα κι εργάζεται συστηματικά για την ανατροπή της. Υπό την πίεση αυτών των εξελίξεων που απειλούν να προσλάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις η κυβέρνηση του Ντανιέλ Ορτέγκα δέχθηκε να ξεκινήσουν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, απορρίπτοντας ωστόσο το αίτημα παραίτησής της και προκήρυξης άμεσα πρόωρων εκλογών, αντί του 2021 όταν λήγει η θητεία της, όπως απαιτεί η αντιπολίτευση.

Κι από μια άποψη δικαίως δεν παραιτείται. Ο Ορτέγκα, σπάνιο είδος πολιτικού χαμαιλέοντα, μπορεί να επικριθεί για πολλά. Για το μόνο που δεν μπορεί να κατηγορηθεί είναι ότι ο προεδρικός θώκος του προσφέρθηκε. Οι Σαντινίστας ανατρέποντας τον δικτάτορα Σομόζα που τοποθετήθηκε στην εξουσία το 1937 από τους Αμερικάνους, κυβέρνησαν από το 1979 κερδίζοντας ακόμη και τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 1984, για να ηττηθούν από την αντιπολίτευση της Βιολέτας Τσαμόρο στις 25 Φεβρουαρίου 1990, ενώ από το 2007 μέχρι σήμερα επικράτησαν σε όλες τις εκλογικές μάχες. Οι εποχές ωστόσο αλλάζουν πιο γρήγορα ακόμη κι από τις μεταλλάξεις του Ντανιέλ Ορτέγκα, που αντίθετα με τον Τσάβες και τον Κάστρο θα μείνει στην ιστορία σαν ένας πολιτικός παντός καιρού, ικανός να ακολουθεί το ρεύμα κάθε εποχής.

Ενδεικτικές είναι οι αντι-ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις που πέρασε το 2018, με προεδρικό διάταγμα. Σε αδρές γραμμές προέβλεπαν μείωση των συντάξεων κατά 5%, αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης και αύξηση των εργοδοτικών και εργατικών ασφαλιστικών εισφορών. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ορτέγκα γκρέμιζε με τα ίδια του τα χέρια την πολιτική κληρονομιά των Σαντινίστας, αυτή που δεν κατάφεραν να ανατρέψουν ούτε οι Κόντρας, οι μισθοφόροι της CIA τη δεκαετία του ’80, που προκάλεσαν μια από τις πιο βρώμικες επεμβάσεις στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής. «Το τραγούδι της Κάρλας» του Κεν Λόουτς αποθανάτισε με μοναδικό τρόπο την αντίσταση και το μεγαλείο  αυτού του λαού απέναντι στην αμερικανική επέμβαση στη Νικαράγουα.

Στην προηγούμενη θητεία του ο Ντανιέλ Ορτέγκα στο πλαίσιο της εφαρμογής ενός προγράμματος λιτότητας, σχεδιασμένο από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, ιδιωτικοποίησε επιχειρήσεις που είχαν εθνικοποιήσει οι Σαντινίστας στις αρχές της δεκαετίας του ’80, μείωσε τη φορολογία για τις ξένες άμεσες επενδύσεις και πολύ σύντομα το αμερικανικό περιοδικό Forbes στις 6 Αυγούστου του 2014 μιλούσε για «Νικαραγουάνικο θαύμα» θέλοντας να επαινέσει τη νεοφιλελεύθερη στροφή ενός ηγέτη που την εποχή της ανόδου του νεοφιλελευθερισμού απέδειξε ότι οι ένοπλες επαναστάσεις μπορούν να νικούν. Ωστόσο, το 2018 ούτε οι αντοχές του κόσμου ήταν ίδιες σε μια χώρα μάλιστα που μετά την Αϊτή παραμένει η φτωχότερη του δυτικού ημισφαιρίου, ενώ η περιουσία των 200 πλουσιότερων κατοίκων της είναι 2,7 φορές μεγαλύτερη από τον πλούτο που παράγει η χώρα κάθε χρόνο, ούτε και η διάθεση της αμερικανικής αυτοκρατορίας να υποδέχεται και να ανταμείβει ακόμη κι όσους στα στερνά τους είδαν το φως το …αληθινό, ήταν δεδομένη.

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στα αντι-ασφαλιστικά μέτρα γενικεύτηκαν σε όλη τη χώρα, οι αντιδράσεις ήταν βίαιες και έκθεση παρατηρητών του ΟΗΕ έκανε λόγο για εξωδικαστικές εκτελέσεις, ασύμμετρη βία εκ μέρους της αστυνομίας, βασανιστήρια, παράνομες φυλακίσεις και σωρεία άλλων παραβιάσεων πολιτικών δικαιωμάτων με πρωταγωνιστές ακόμη και παραστρατιωτικούς μηχανισμούς. Ως αποτέλεσμα, λίγες ημέρες μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης οι παρατηρητές απελάθηκαν από τη χώρα, επιβεβαιώνοντας το καθεστώς με αυτό τον τρόπο την ενοχή του για τους τουλάχιστον 325 νεκρούς, 2.000 τραυματίες και τους 500 φυλακισμένους.

Επαναφορά του Δόγματος Μονρόε

Δεν υπάρχει παρόλα αυτά αμφιβολία ότι τα αντι-ασφαλιστικά μέτρα αξιοποιήθηκαν όχι μόνο από τον αμερικανικό παράγοντα αλλά και από την αστική αντιπολίτευση της Νικαράγουας για να πλήξει ένα καθεστώς που όσο νερό κι αν έριξε στο κρασί του, με αποτέλεσμα η παλιά φρουρά των Σαντινίστας όχι απλώς να έχει αποστασιοποιηθεί από τον Ορτέγκα αλλά και να τον καταγγέλλει επίσημα, παρόλα αυτά δεν είναι πλήρως συνεργάσιμο, ούτε και αρεστό. Πολύ περισσότερο αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι στην Ουάσινγκτον  δεν κυβερνά ο Ομπάμα που δεν δίστασε ακόμη και να δρομολογήσει την εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, αμφισβητώντας μια πολιτική σταθερά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά ο Τραμπ, που επίσημα και δημόσια επικαλείται το «δόγμα Μονρόε».

Μόλις στις αρχές Μαρτίου, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πλανητάρχη, Τζον Μπόλτον, δήλωσε ότι «σε αυτή την κυβέρνηση δε φοβόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο “Δόγμα Μονρόε”», παραπέμποντας στις πιο ωμές μεθόδους μοιράσματος σφαιρών επιρροής και εξωτερικής επιβολής της εποχής που οι ΗΠΑ ήθελαν να διώξουν από την αμερικανική ήπειρο την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και να θέσουν την ήπειρο υπό τη δική τους ολοκληρωτική επιρροή. Αυτές τις πρακτικές επαναφέρει ο Τραμπ! Στην ίδια συνέντευξη μάλιστα προς το CNN ο Τζον Μπόλτον μίλησε επίσης για «τρόικα της τυραννίας» (κατ’ αντιστοιχία με τον αλήστου μνήμης «Άξονα του Κακού» του Τζορτζ Μπους) στοχοποιώντας εκ νέου Βενεζουέλα, Κούβα και Νικαράγουα.

Η παραφωνία της Νικαράγουας ξεδιπλώνεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο στα κινέζικα σχέδια διάνοιξης διώρυγας που θα επισκιάσει τον Παναμά. Πρόκειται για ένα φαραωνικό έργο, μήκους 278 χιλιομέτρων, 83 μέτρων πλάτους, 27 μέτρων βάθους και αξίας 40 δισ. δολ., που θα προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή και το οποίο θα εκμεταλλεύεται για 100 χρόνια κινέζικη κατασκευαστική εταιρεία. Το πρόβλημα ωστόσο για τους Αμερικάνους δεν είναι το ξερίζωμα των φυλών των ιθαγενών ή η καταστροφή παρθένων δασών. Είναι πώς στη νέα διώρυγα θα μπορούν να περνούν σούπερ τάνκερ ως και 250.000 τόνων, όταν από τον Παναμά επιτρέπεται η διέλευση πλοίων χωρητικότητας έως 120.000 τόνων. Αυτόματα επομένως τα κλειδιά του διεθνούς εμπορίου φεύγουν από τα αμερικανικά χέρια και περνούν στα χέρια του κατ’ εξοχήν ανταγωνιστή των ΗΠΑ: στα κινέζικα! Τι εμπορικό πόλεμο θα μπορεί να κηρύξει στο μέλλον ο Τραμπ αν δεν θα ελέγχει ούτε καν τα περάσματα των εμπορικών πλοίων… Αυτό πιθανότατα ήταν το μοιραίο λάθος του Ορτέγκα, αν κρίνουμε και από την επιμονή με την οποία σύσσωμη η δεξιά αντιπολίτευση καταγγέλλει την υπαγωγή της χώρας στην κινέζικη επιρροή.

Κι ο δρόμος ωστόσο των διαπραγματεύσεων για τον Ορτέγκα δεν είναι στρωμένος με …ροδοπέταλα. Ήδη οι ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι, στους οποίους ο Ορτέγκα πρόσφερε γη και ύδωρ για να τους προσεταιριστεί  φτάνοντας στο σημείο να απαγορεύσει τις εκτρώσεις στη Νικαράγουα ακόμη κι αν ο τοκετός είναι αποτέλεσμα βιασμού ή μεσολαβεί ασθένεια, αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στις διαπραγματεύσεις. Παρότι μάλιστα ο Ορτέγκα αποφυλάκισε τριψήφιο αριθμό κρατουμλενω για να εξευμενίσει την αντιπολίτευση. Από την άλλη, οι κυρώσεις των ΗΠΑ είναι προ των πυλών. Τον Ιανουάριο ο Τραμπ υπέγραψε νόμο που επιτρέπει την επιβολή κυρώσεων οι οποίες όσο θα επεκτείνονται, αργά ή γρήγορα, θα επηρεάσουν την οικονομία που ήδη, με μείωση του ΑΕΠ κατά 4% το 2018 και 8,7% με βάση προβλέψεις για το 2019, παραπαίει. Καμία εγγύηση δεν υπάρχει επομένως πώς ο Ορτέγκα αγοράζοντας χρόνο δια των διαπραγματεύσεων θα μπορέσει να φτάσει στις εκλογές του 2021, καταφέρνοντας να κεφαλαιοποιήσει για μια ακόμη φορά τα κοινωνικά επιτεύγματα των κυβερνήσεων του.

Πηγή: περιοδικό Επίκαιρα

Η Κούβα εμπνέει 60 χρόνια μετά την επανάσταση!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ Αποστολή στην Κούβα

Κανένας επισκέπτης της Κούβας δε δικαιούται να πει ότι έμαθε ή γνωρίζει το νησί της επανάστασης. Η Κούβα και η Αβάνα έχουν πολλά πρόσωπα.

Άλλη είναι η Αβάνα των λαϊκών γειτονιών πέριξ της λεωφόρου της 10ης Οκτωβρίου, άλλη είναι η Αβάνα του Βεδάδο που βρέχεται από τη Μαλεκόν, κι άλλη είναι η παλιά Αβάνα, εκεί που συντελείται ένα πολύμορφο οικιστικό θαύμα, η αναπαλαίωση της παλιάς πόλης, υπό την καθοδήγηση του Εουσέμπιο Λεάλ, μιας εμβληματικής προσωπικότητας  που ορίζει εκ νέου την έννοια του διανοούμενου στον 21ο αιώνα.

Μια μικρή γεύση των αντιθέσεων δοκιμάζει κι ο πιο ανυποψίαστος επισκέπτης της Κούβας βλέποντας στη παλιά Αβάνα, μεταξύ των χιλιάδων τουριστών, Κουβανούς να πουλούν την εφημερίδα Γκράνμα που σε όλα της σχεδόν τα πρωτοσέλιδα τον Ιανουάριο αναφερόταν στο νέο Σύνταγμα της χώρας.

Το νέο Σύνταγμα της Κούβας ήταν το αντικείμενο της συζήτησης σε συνελεύσεις εργασιακών χώρων και γειτονιών ακόμη και κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας στην Κούβα. Για τις 24 Φεβρουαρίου δε, είχε οριστεί το δημοψήφισμα που θα ενέκρινε τη τελική μορφή του. Τα στατιστικά της δημόσιας διαβούλευσης  προκαλούν δέος και δείχνουν ότι πέραν των εκλογών ανά τετραετία, επιτομή της δημοκρατίας δυτικού τύπου, που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να δίνουν εν λευκώ την εξουσία σε ένα κόμμα να ψηφίζει στη συνέχεια κατά βούληση ό,τι θέλει ή του ζητήσουν, υπάρχουν κι άλλες μορφές δημοκρατίας πολύ πιο ουσιαστικής και συμμετοχικής. Το νέο Σύνταγμα συζητήθηκε σε 133.681 συναντήσεις-συνελεύσεις, εκ των οποίων 45.452 οργανώθηκαν μεταξύ εργαζομένων, 3.441 μεταξύ αγροτών, 1.585 μεταξύ φοιτητών ΑΕΙ, 3.256 μεταξύ μαθητών λυκείου και 79.947 σε γειτονιές και χωριά μεταξύ του γενικού πληθυσμού. Στις συνελεύσεις παραβρέθηκαν 8.945.521 άνθρωποι, εκ των οποίων 783.174 κατέθεσαν συγκεκριμένες προτάσεις για να συμπεριληφθούν στο νέο σύνταγμα, 666.995 υπέβαλαν τροποποιήσεις, 32.149 προσθήκες, 45.548 πρότειναν την απαλοιφή άρθρων και προτάσεων, ενώ υποβλήθηκαν και 38.482 αιτήματα αποσαφήνισης διατυπώσεων. Συνολικά, άλλαξε το 60% των άρθρων του προσχεδίου του συντάγματος.

Το Σύνταγμα της Κούβας, που ψηφίζεται 60 χρόνια μετά την επανάσταση, ορίζει εκ νέου το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της οικονομίας «στηριγμένο στην ιδιοκτησία όλου του λαού στα βασικά μέσα παραγωγής» (άρθρο 18). Σε άλλα άρθρα «το κράτος αναγνωρίζει, σέβεται και εγγυάται τη θρησκευτική ελευθερία», ενώ στη συνέχεια αναφέρει πώς «ο χαρακτήρας του κράτους είναι κοσμικός» (άρθρο 15). Σε άλλα άρθρα τονίζεται η λαϊκή κυριαρχία ενώ αναφέρεται πώς «οι εργάτες συμμετέχουν στις διαδικασίες σχεδιασμού, ρύθμισης, διαχείρισης και ελέγχου της οικονομίας». Μεταξύ πολλών άλλων αξιομνημόνευτων πρέπει να αναφερθεί ότι «αναγνωρίζεται στα άτομα η ελευθερία του Τύπου» (άρθρο 55).

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια εμπεριστατωμένη, επιστημονική ανάλυση του μαρξιστή καθηγητή Δημήτρη Καλτσώνη για το Σύνταγμα της Κούβας.

Η παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθεροτυπία επαναλαμβάνεται κάθε χρονιά από τον αντιπρόσωπο των ΗΠΑ, που επιχειρεί να δικαιολογήσει το εγκληματικό εμπάργκο που ισχύει από το 1960. Ο οικονομικός αποκλεισμός της Κούβας, που επιβλήθηκε μετά την εθνικοποίηση αμερικανικών επιχειρήσεων και την αποτυχημένη επέμβαση της CIA στην Πλάγια ντε Χιρόν, αποτελεί το μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια αποκλεισμό στην ανθρώπινη ιστορία. Παρόλα αυτά, η Κούβα αδιαλείπτως αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού της κάθε χρόνο, δηλαδή άνω του 50%, στην  υγεία και την παιδεία! Επιπλέον παρά το οικονομικό εμπάργκο η Κούβα έχει το υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ απ’ όλες τις χώρες της Καραϊβικής-καθώς καμιά σύγκριση του επιπέδου ζωής της Κούβας δεν μπορεί να γίνει με τις ευρωπαϊκές χώρες: 8.433 δολ. η Κούβα, 7.052 δολ. η Δομινικανική Δημοκρατία, 5.114 δολ. η Τζαμάικα, κοκ. Παίρνοντας δε υπ’ όψη την σχεδόν πλήρη ανυπαρξία εισοδηματικών και οικονομικών αντιθέσεων  στη Κούβα, είναι βέβαιο ότι ο φτωχός Κουβανός έχει πολλές φορές μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχό κάτοικο της Δομινικανικής Δημοκρατίας ή της Τζαμάικα. Καθόλου τυχαίες δεν είναι επομένως οι επιδόσεις της Κούβας σε κρίσιμους δείκτες που συμπυκνώνουν την πρόοδο στην λεγόμενη ανθρώπινη ή κοινωνική ανάπτυξη, όπως η παιδική θνησιμότητα. Ο νέος πρόεδρος της Κούβας, Μιγκέλ Ντίας Κανέλ, μιλώντας για τα 60 χρόνια της επανάστασης στις 22 Δεκεμβρίου 2018 επιδείκνυε ως άθλο την μείωση της κάτω από 4 ανά 1.000 κατοίκους. Είναι το ποσοστό που υπάρχει στην ΕΕ! Στη Δομινικανική Δημοκρατία ξεπερνάει το 18, στην Τζαμάικα το 13, στις ΗΠΑ είναι 5,8 και στην Ελλάδα είναι 4,6! Τα στοιχεία προέρχονται από το World Factbook της CIA…

Όλα αυτά τα χρόνια ωστόσο η αμερικανική πολιτική δεν εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο. Επί Μπαράκ Ομπάμα, τον Ιούλιο του 2016 φάνηκε μια μικρή διαφοροποίηση, όταν για πρώτη φορά μετά από 54 χρόνια οι δύο χώρες σύναψαν μεταξύ τους σχέσεις ενώ, την ίδια χρονιά, στην ψηφοφορία που προκαλεί η Κούβα στον ΟΗΕ εναντίον του εμπάργκο, οι ΗΠΑ απείχαν, κι έτσι δεν δικαιολόγησαν τη στάση τους. Τίποτε παραπάνω. Κατά τ’ άλλα, το αμερικανικό εμπάργκο εξακολουθεί να καταδικάζεται κάθε χρόνο από τον ΟΗΕ, όπως συνέβη και το 2018 με 189 ψήφους υπέρ και 2 ψήφους κατά: των ΗΠΑ και του Ισραήλ! Μάλιστα, η αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στο διεθνή οργανισμό, Νίκι Χάλεϋ, σε μια ομιλία μνημείο μίσους κι επιθετικότητας χαρακτήρισε τον ΟΗΕ ως αναρμόδιο να μιλά και να τοποθετείται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ενώ αντίθετα οι ΗΠΑ (με το κολαστήριο του Γκουαντάναμο και τις άπειρες επεμβάσεις ανά τον κόσμο) έχουν την αποκλειστική αρμοδιότητα να τα ορίζουν, δικαιολογώντας κάθε φορά την επόμενη επέμβασή τους…

Η διεθνής ισορροπία, στον αντίποδα ενός κόσμου που κηδεμονεύεται από τις ΗΠΑ κι οι οποίες ελέω Θεού διατηρούν το δικαίωμα στρατιωτικών επεμβάσεων και οικονομικών αποκλεισμών παρά κι ενάντια στη θέληση κυρίαρχων κρατών και λαών, ήταν το θέμα του 4ου διεθνούς συνεδρίου που διεξήχθη στην Αβάνα από το Κέντρο Χοσέ Μαρτί, το υπουργείο Πολιτισμού της Κούβας, την Ουνέσκο, το Πανεπιστήμιο της Σαραγόσα και πλήθος άλλων φορέων.

Ο εργασίες του συνεδρίου ήταν ένα φεστιβάλ ιδεών! Μια παρέλαση επιστημονικών απόψεων και ιδεών που όλο και περισσότερο σπανίζει. Από το βήμα του συνεδρίου πέρασαν διανοούμενοι όπως ο γάλλος Ιγκνάσιο Ραμονέ, πρώην διευθυντής της εφημερίας Λε Μοντ Ντιπλοματίκ, ο θεολόγος από τη Βραζιλία Φράι Μπέτο, ο αργεντίνος Ατίλιο Μπορόν, ο ελβετός Πίτερ Κένινγκ και δεκάδες άλλοι πανεπιστημιακοί και μη, ακόμη και υπουργός του Κατάρ, που κουβέντιασαν σχεδόν επί παντός του επιστητού: Από τις πλαστές ειδήσεις (fake news) και το σύγχρονο περιεχόμενο της δημοκρατίας, μέχρι τη σκέψη του Χοσέ Μαρτί και την ανατέλλουσα «εποχή Τραμπ». Η συμβολή του συγκεκριμένου συνεδρίου στο δημοκρατικό διάλογο και την ώθηση στις νέες ιδέες ήταν άλλωστε η σημαντικότερη οδηγία που έδωσε ο Φιντέλ Κάστρο στους διοργανωτές του συνεδρίου, όταν άνοιξε πρώτη φορά την αυλαία του πριν 12 χρόνια. Σε βίντεο που προβλήθηκε κατά την έναρξη των εργασιών του , ο Φιντέλ Κάστρο προέτρεπε το προεδρείο του συνεδρίου να κάνει …τρία πράγματα: «Σπείρετε ιδέες, σπείρετε ιδέες, σπείρετε ιδέες!» Η θερμή υποδοχή που βρίσκουν στην Κούβα τα νέα ρεύματα σκέψης και ιδεών είναι κι ο λόγος, κατά την άποψη του γράφοντα, που η Κούβα έλκει διανοούμενους από την πιο διαφορετική γωνιά του κόσμου κι οι οποίοι μάλιστα θεωρούν την υπεράσπισή της έναντι ξένων επιβολών, δημοκρατικό τους καθήκον και ηθική υποχρέωση. Πρόκειται μάλιστα για πρόσωπα που οι ιδεολογικές τους αναζητήσεις δεν ταυτίζονται με το κοινωνικό σύστημα της! Αναγνωρίζουν ωστόσο ως αναφαίρετο δικαίωμα κάθε λαού τη δυνατότητα να αποφασίζει ποιο κόμμα θα τον κυβερνήσει και ποιο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα προτιμά!

Μέσα σε όλη αυτή την πανσπερμία απόψεων, το θέμα που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν οι απειλές των ΗΠΑ, ειδικότερα ενάντια στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας, αλλά κι εναντίον της Κούβας. Εκείνες μάλιστα τις μέρες ενεργοποιήθηκε ένα νέο πακέτο οικονομικών κυρώσεων εναντίον των τριών χωρών, που θα κάνουν πολύ πιο δύσκολη τη ζωή των λαών τους. Αυτό άλλωστε είναι και το ζητούμενο της Ουάσινγκτον από την εφαρμογή των μέτρων που ισοδυναμούν με συλλογική τιμωρία. Μόνο που μέχρι στιγμής οι λαοί φαίνονται διατεθειμένοι να υποστούν το κόστος των επιλογών τους γι’ αυτό και οι ΗΠΑ βάζουν στο τραπέζι σχέδια στρατιωτικών επεμβάσεων…

Διάβασε επίσης: Κούβα, εικόνες από το τέλος της εποχής των Κάστρο, του Άρη Χατζηστεφάνου

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα

Φιντέλ, ο επαναστάτης που άλλαξε τη ροή της ιστορίας

Cuban Prime Minister Fidel Castro with cigar during his meeting with U.S. senators Javits and Pell during their meeting in Havana, Cuba, September 29, 1974. (AP Photo/Charles Tasnadi)

Ο κόσμος μας έγινε πιο φτωχός. Μια άσβηστη φλόγα που όσο έκαιγε μας έδινε τη βεβαιότητα ότι το ένδοξο, σχεδόν μυθικό, παρελθόν που νικούσε με μια μαγιά 82 αποφασισμένων, άντεχε σε στρατιωτικές επεμβάσεις της «αήττητης» CIA, κατάφερε να επιβιώσει απέναντι σε 638 απόπειρες δολοφονίες και κυρίως γοήτευε με ένα μοναδικό τρόπο φίλους και συμπαθούντες τελικά μπορούσε με την «αλάνθαστη» συνταγή του να πυρπολήσει και το δικό μας μέλλον δεν είναι πλέον εδώ. Το κενό είναι δυσαναπλήρωτο γιατί η Κούβα ήταν και παραμένει η αχτίδα φωτός μέσα στην ήττα, παρά τις εσωτερικές της αντιφάσεις. Συμβόλιζε και ήταν η νίκη απέναντι στη συντριβή που δέχτηκαν οι επαναστατικές ιδέες τον 20ο αιώνα είτε μέσω του εκφυλισμού των εκμεταλλευτικών κοινωνιών του υπαρκτού στην Ανατολή, είτε μέσω της ενσωμάτωσης και της περιχαράκωσης στη Δύση.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τι κρατάμε λοιπόν, πέρα από τη νοσταλγία για μια εποχή που κλείνει οριστικά;

Το άστρο του Φιντέλ δε θα σβήσει ποτέ επειδή ταυτίστηκε με την επανάσταση. Προκάλεσε την ανατροπή του Μπατίστα, οδήγησε στα άκρα τη σύγκρουση του με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό στο πλαίσιο της κρίσης των πυραύλων τον Οκτώβριο του 1962, χρηματοδότησε και υποστήριξε ποικιλοτρόπως επαναστατικά σκιρτήματα στη δική μας Αμερική και την Αφρική, αρνούμενος την μετεξέλιξη του καπιταλισμού και τον ιστορικό συμβιβασμό. Δεν υποτάχθηκε στους εκβιασμούς των μαφιόζων και του ιμπεριαλισμού, επέλεγε τη σύγκρουση μέχρι και στα τελευταία του, αρνούμενος για παράδειγμα να συναντηθεί με τον Μπάρακ Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στην Αβάνα τον Μάρτιο του 2016, που ήταν η πρώτη επίσκεψη αμερικανού προέδρου στο νησί τα τελευταία 88 χρόνια.

Αυτό που επίσης κρατάμε από τον κομαντάντε είναι τον βαθύ του ρεαλισμό, την επαφή που διατηρούσε με τους λαούς που μάχονταν ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 κι ενάντια στην πείνα πιο πρόσφατα. Κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει το κύρος της Κούβας και του Φιντέλ αν δεν ακούσει πάμφτωχους Λατινοαμερικανούς, που όλο το βιος του είναι πέντε ρούχα, να δηλώνουν ότι οφείλουν το φως τους στους Κουβανούς γιατρούς, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Μιλάγκρο». Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες και πιθανά λαϊκισμός για την ανέμελη και αιθεροβατούσα διανόηση της Δύσης. Αυτά όμως είναι που έκαναν τον Φιντέλ χαρισματικό, να αγαπηθεί από πολλές γενιές Κουβανών κι εκατομμύρια εξαθλιωμένων ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στη σχέση της προσωπικότητας με την ιστορία, κι όχι οι επαναστατικοί βερμπαλισμοί.

Κι αυτό είναι που κρατάμε κι εμείς. Όσοι τουλάχιστον αναφέρονται στην επαναστατική δυνατότητα όχι ως μια επαγγελία για ένα αόριστο μέλλον, αλλά ως ιστορική δυνατότητα που μπορεί να γίνεται άμεσο φόβητρο για τους κυρίαρχους και να κινητοποιεί τους εκμεταλλευόμενους, διεκδικώντας μικρά και μεγάλα.

Σε αυτές τις μάχες ο Φιντέλ θα είναι παρών, θα έχει τη δική του θέση στην καρδιά και το μυαλό μας!

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν στις 27 Νοεμβρίου 2016

Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

 

3500Παραπλανητικά είναι τα μηνύματα που έστειλε η πρόσφατη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Αβάνα. Όποιοι έσπευσαν να ενστερνιστούν τα συμπεράσματα περί κανονικοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με το νησί της επανάστασης και πολύ περισσότερο να μιλήσουν για εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσινγκτον με την εκ παραδόσεως φλεγόμενη Λατινική Αμερική καλά θα κάνουν να ρίξουν το βλέμμα τους σε μια σειρά γεγονότα που προμηνύονται νέες και μάλιστα οξύτατες κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Σε αυτό το φόντο η επίθεση φιλίας των ΗΠΑ δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού για να διευκολύνει στο άμεσο μέλλον μια πιο ενεργή παρέμβαση των Αμερικανών. Προς επίρρωση οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις σε τέσσερις χώρες: Την Κούβα, την Αργεντινή, το Περού και τη Βραζιλία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι πολιτικές ανατροπές στην οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής επιβεβαιώνουν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με πραξικοπήματα. Κι αν όχι στρατιωτικά, απλώς κοινοβουλευτικά, όπως αυτό που είναι σε εξέλιξη στη Βραζιλία κι ως κορυφή του παγόβουνου έχει την απομάκρυνση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία, όπου εξελέγη για δεύτερη φορά τον Οκτώβρη του 2014. Ό,τι απέτυχε λοιπόν να κάνει ο άγριος νεοφιλελευθερισμός με τις κάλπες το δρομολογεί μέσω παλατιανών πραξικοπημάτων. Παρότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστή η ψήφος των 81 γερουσιαστών, εν τούτοις η συντριπτική πλειοψηφία που σχηματίστηκε στην κάτω Βουλή με 513 ψήφους υπέρ και 137 κατά της παραπομπής της για χειραγώγηση των δημοσιονομικών μεγεθών ώστε να μη φανεί το πραγματικό ύψος του ελλείμματος, προοικονομεί μια αντίστοιχη απόφαση της Γερουσίας που θα σημάνει την απομάκρυνσή της για 6 μήνες από την προεδρία μέχρι να ολοκληρωθεί η εκδίκαση της υπόθεσής της. Το κενό θα καλύψει ο Μισέλ Τεμέρ μέχρι τώρα αντιπρόεδρος της Βραζιλίας κι επικεφαλής του συμμαχικού κόμματος PMDB, με το οποίο συνεργάστηκε το Κόμμα Εργατών για να σχηματίσει κυβέρνηση, εξασφαλίζοντας έτσι την παραμονή του στην εξουσία επί 13 συνεχή χρόνια. Τον Τεμέρ κατηγόρησε η ίδια η Ρουσέφ ως αρχιτέκτονα της συνομωσίας.

Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα στη Βραζιλία

Το κίνητρο του 73χρονου συνταγματολόγου και φερόμενου ως κεντρώου πολιτικού Τεμέρ δεν είναι μόνο το πάθος για εξουσία. Η αβυσσαλέα πολιτική απόσταση που τον χωρίζει από την διάδοχο του Λούλα φάνηκε πεντακάθαρα το 2015 όταν το κόμμα του εξέδωσε ένα μανιφέστο με τίτλο «Γέφυρα για το μέλλον» που στην πραγματικότητα αποτελούσε παράθυρο στο παρελθόν του πιο κανιβαλικού νεοφιλελευθερισμού. Συγκεκριμένα, ζητούσε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, τερματισμό της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής στις συντάξεις που επιτρέπει την αύξησή τους ανάλογα με τον πληθωρισμό και μια πιο ανοιχτή στον κόσμο οικονομία. «Όλα αυτά ήχησαν σαν μουσική στα αφτιά των επενδυτών» έγραφαν πρόσφατα οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς. Το διάστημα που ακολούθησε οι συνεχείς υποβαθμίσεις της βραζιλιάνικης οικονομίας από τους οίκους αξιολόγησης επέτειναν την ύφεση στην οικονομία (με αποτέλεσμα το 2015 το ΑΕΠ να συρρικνωθεί κατά 3,8% καταγράφοντας τη χειρότερη πτώση των τελευταίων 25 ετών και η βιομηχανική παραγωγή κατά 6,2%) και ακολούθως την πολιτική αστάθεια για να φτάσουμε στο εν εξελίξει πραξικόπημα.

Αξίζει να ειπωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά στη Βραζιλία που επιλέγεται η διαδικασία της παραπομπής ως μοχλός πολιτικών μεταβολών. Και το 1992 επίσης μια αντίστοιχη διαδικασία παραπομπής του εκλεγμένου προέδρου άνοιξε το δρόμο για την επιβολή ενός δρακόντειου νεοφιλελεύθερου (σταθεροποιητικού κατ’ ευφημισμό) προγράμματος, με ονομαστικό στόχο την αντιμετώπιση του υπερπληθωρισμού και πραγματικό την κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Το ίδιο επιχειρείται και τώρα: Η απομάκρυνση της Ρουσέφ από την εξουσία θα εγκαινιάσει μια περίοδο βίαιης αφαίρεσης κοινωνικών παροχών που προσέφερε ο Λούλα κι η προστατευόμενή του στους φτωχούς της Βραζιλίας κι η εξασφάλισή τους ήταν εφικτή την προηγούμεη περίοδο λόγω της ανόδου της οικονομίας. Η ανατροπή των οικονομικών δεδομένων πλέον όμως αλλάζει και τους όρους της πολιτικής. Κι αυτή η αλλαγή ισχύει για όλη την Λατινική Αμερική: προσδιορίζεται δε από δύο βαρύνουσας σημασίας εξελίξεις: Πρώτο, την επιβράδυνση της κινέζικης οικονομίας και δεύτερο, την πτώση της τιμής των βασικών εμπορευμάτων, που αποτελούν το βασικότερο εξαγώγιμο είδος όλων σχεδόν των χωρών της αμερικάνικης υποηπείρου.

Η ύφεση στη Λατινική Αμερική δίνει το πολιτικό προβάδισμα στις πιο επιθετικές δυνάμεις των επιχειρηματικών ελίτ που έχουν ως σημαία τους τον κοινωνικό ρεβανσισμό, κλείνοντας απότομα τον κύκλο των αναδιανεμητικών πολιτικών που κυριάρχησαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Προς επίρρωση αυτού του συμπεράσματος επίσης τα αποτελέσματα των εκλογών του πρώτου γύρου στο Περού, όπου το υψηλότερο ποσοστό της τάξης του 40% κατέγραψε η κόρη του δικτάτορα Φουτζιμόρι που εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή καταδικασμένος σε πολυετή κάθειρξη για το πραξικόπημα του 1992 και για σκάνδαλα. Το χειρότερο για τους Περουβιανούς είναι πως στο δεύτερο γύρο της 5ης Ιουνίου έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον «φουτζιμορισμό» με ανθρώπινο πρόσωπο που επαγγέλλεται η Κέικο Φουτζιμόρι και σε έναν κεντρώο ονόματι Πέδρο Πάμπλο Κουτζίνσκι που βγήκε δεύτερος με ποσοστό 24% ο οποίος σπούδασε στη Οξφόρδη και στο Πρίνστον κι έκτοτε έχει δουλέψει στο ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα στη Γουόλ Στριτ, το Σίτι, κ.α. Εδώ προφανώς δεν υφίσταται καν μικρότερο κακό καθώς κι οι δύο υποψήφιοι εκφράζουν το απόλυτο κακό… Στην ατζέντα δε της πολιτικής ζωής του Περού της επόμενης μέρας των εκλογών, σύμφωνα με τον Εκόνομιστ, είναι μια σαρωτική μεταρρύθμιση στις εργασιακές σχέσεις που θα απελευθερώσει πλήρως τις απολύσεις. Κι αυτό παρότι ήδη το 70% των Περουβιανών εργάζεται σε κακοπληρωμένες, ανασφαλείς δουλειές του λεγόμενου άτυπου τομέα.

Ρευστό στους κερδοσκόπους από την Αργεντινή

Αντίθετα με τη Βραζιλία όπου οι οίκοι αξιολόγησης όξυναν την πολιτική κρίση, προκαλώντας αστάθεια, στην Αργεντινή οι ίδιοι οίκοι λειτούργησαν διαμετρικά αντίθετα. Για να ενθαρρύνουν την στροφή στα δεξιά που έφερε στην εξουσία τον Μαουρίσιο Μάκρι στις πρόσφατες εκλογές η μια αναβάθμιση διαδέχεται την άλλη. Το γεγονός δε ότι ο νέος αργεντίνος πρόεδρος πρωταγωνιστούσε στα Έγγραφα του Παναμά δεν ενόχλησε κανέναν, ούτε η συρρίκνωση της οικονομίας κατά 1% το 2015 ούτε κι έκρηξη του πληθωρισμού στο 30%. Θεωρήθηκαν όλα αυτά πολύ φυσιολογικά από τη στιγμή που ο νέος πρόεδρος αποφάσισε να ταΐσει τους κερδοσκόπους με ζεστό χρήμα. Από την πρόσφατη δημοπρασία ομολόγων που επανέφερε την Αργεντινή στις αγορές ομολόγων 15 χρόνια μετά τη στάση πληρωμών του 2001, και κατά την οποία το Μπουένος Άιρες ζήτησε 15 δισ. δολ. τα μισά χρήματα θα δοθούν πάλι πίσω στους πιστωτές για να αποπληρωθούν οι κερδοσκόποι! Στην πραγματικότητα πίσω από τις κραυγές του νέου υπουργού Οικονομικών Αλφόνσο Πρατ-Γκέι «η Αργεντινή επέστρεψε» κρύβεται η αρχή μιας αιμορραγίας του λαού της Αργεντινής καθώς δεκάδες δισ. θα φεύγουν από τη χώρα για να χρηματοδοτούν τους κερδοσκόπους.

Οι γύπες της κερδοσκοπίας κόβουν βόλτες πάνω και από την Κούβα. Η απόφαση της Αβάνας το Δεκέμβριο του 2015 να ρυθμίσει στο πλαίσιο της Λέσχης του Παρισιού τα διακρατικά της χρέη μετά τη στάση πληρωμών του 1986 άνοιξε την όρεξη και στους ιδιώτες πιστωτές που, σύμφωνα με τον διεθνή Τύπο, όρισαν εκπρόσωπό τους για να αξιώσει από την Κούβα την αποπληρωμή τους. Η αποπληρωμή εκ μέρους της Κούβας των χρεών της θα προκαλέσει απώλεια πολύτιμων πόρων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Είναι μια εξέλιξη δραματική για τα συμφέροντα του λαού της Κούβας που μόνο εξομάλυνση δεν προμηνύεται… Η επίσκεψη του Ομπάμα επομένως συμβολίζει ένα νέο γύρο απειλών για την Κούβα!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα την Παρασκευή 22 Απριλίου 2016