Οι πλημμύρες δεν πνίγουν μόνο τις ΗΠΑ

Την ώρα που η προσοχή όλων είναι στραμμένη στις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, κι όπου μέχρι στιγμής οι νεκροί ανέρχονται σε 13 άτομα, μια άλλη ανθρώπινη τραγωδία παραμένει στη σκιά της επίσημης ενημέρωσης, σχεδόν στα αζήτητα της ειδησεογραφίας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κι ας έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής περισσότερους από 1.200 νεκρούς. Κι ας είναι ίδια η αιτία που προκαλεί το θάνατο, με τις εικόνες της απόγνωσης να μοιάζουν απελπιστικά…

Το θέατρο αυτής της τραγωδίας βρίσκεται στην Ασία έχοντας ως επίκεντρο τις τελευταίες ώρες την Βομβάη της Ινδίας κι όλο το καλοκαίρι δύο ακόμη χώρες: το Νεπάλ και το Μπαγκλαντές. Κι εκεί η άμεση αιτία των θανάτων είναι οι πλημμύρες, με τις αρχές της Βομβάης να ανακοινώνουν το κλείσιμο των σχολείων και των κολεγίων για να περιοριστούν οι ανθρώπινες ζημιές, ενώ το αεροδρόμιο της πόλης θυμίζει πισίνα. Με βάση ανακοινώσεις των Ηνωμένων Εθνών και στις τρεις ασιατικές χώρες ο αριθμός των άμεσα θιγμένων, όσων δηλαδή είδαν το σπίτι, το κτήμα ή τη περιουσία τους να καταστρέφεται, έχει ανέλθει σε 41 εκ. άτομα! Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα εξ αυτών συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς και εξαθλιωμένους, καθώς τα εύπορα στρώματα ανέκαθεν επέλεγαν για κατοικία τα υψηλότερα σημεία των πόλεων ώστε να προφυλαχθούν από τους μουσώνες που κάθε χρόνο ξεκινούν τον Ιούνιο και τελειώνουν τον Σεπτέμβριο.

Οι αντιθέσεις όμως δε σταματούν εδώ. Η Βομβάη είναι το χρηματοοικονομικό κέντρο της Ινδίας, κάτι σαν το Σίτι, με ένα πληθυσμό που υπερβαίνει τα 20 εκ. σε μια χώρα που οι κάτοικοι αγγίζουν τα 1,4 δισ. Κι ενώ προβάλλεται ως το πρότυπο της νέας Ινδίας που εντάσσεται με όρους ισχύος στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κι όχι ως θεατής ή αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης, την ίδια ώρα ετοιμάζεται να θάψει 1.000 πολίτες της, που πνίγηκαν στις λάσπες για να μπορεί η ελίτ να πνίγεται στο χρήμα…

Η ανθρώπινη καταστροφή που έπληξε την Ασία είναι ένα ακόμη σήμα κινδύνου για τις ασύμμετρες επιπτώσεις της υπεθέρμανσης του πλανήτη. Το κακό είναι πως αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις όλο και σπανιότερα συμπίπτουν με όσους πληρώνουν το λογαριασμό της υπερθέρμανσης…

Πηγή: neaselida

Διάσκεψη για το κλίμα στο Παρίσι: Περιμένοντας το θαύμα (Επίκαιρα, 27/11-3/12/2015)

cliΗ έννοια του χάους αδυνατεί να περιγράψει την εικόνα που έδιναν οι προετοιμασίες για την παγκόσμια διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα η λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν οι εργασίες της, στις 30 Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι. Οι φιλοδοξίες είναι αρκετά ψηλά λόγω του ότι όλοι οι συμμετέχοντες ελπίζουν πως για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια η διάσκεψη του Παρισιού θα ταυτιστεί με μια νέα συμφωνία. Δηλαδή, οι συζητήσεις θα κάνουν κι ένα βήμα μπροστά, γεφυρώνοντας τις ουσιώδεις διαφορές. Η δηλωμένη πρόθεση 137 αρχηγών κρατών να παραστούν στην πρώτη μέρα της Διάσκεψης (όπου θα συμμετέχουν αντιπρόσωποι 195 κρατών, περισσότεροι από 3.000 δημοσιογράφοι και δεκάδες επιχειρηματικά στελέχη) έστω και για την αναμνηστική φωτογραφία, επιβεβαίωνε τη βούληση για μια καταληκτική συμφωνία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μέχρι που ήρθε η δολοφονική επίθεση στο Παρίσι την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου αφήνοντας πίσω της 130 νεκρούς, για να εξελιχθεί η διάσκεψη για το κλίμα στον μεγαλύτερο πονοκέφαλο των γαλλικών υπηρεσιών ασφαλείας. Και μαζί …χρυσή ευκαιρία. Αυτό τουλάχιστον έδειξε η απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης να απαγορεύσει όλες τις δημόσιες συγκεντρώσεις καταργώντας ένα έθιμο που κρατάει χρόνια και θέλει δεκάδες χιλιάδες ακτιβιστές (40.000 άτομα αναμένονταν στο Παρίσι!) να ασκούν από τους δρόμους τη δική τους πίεση στις κυβερνήσεις και τους διεθνείς οργανισμούς να προστατεύσουν το περιβάλλον κι ειδικότερα να λάβουν μέτρα ανάσχεσης της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τελικά θα διεξαχθούν σε κλειστούς χώρους και οι εκπρόσωποι των κοινωνικών κινημάτων υπόσχονταν να επινοήσουν πρωτότυπους τρόπους για να γίνουν …ενοχλητικοί στις κυβερνήσεις.

Κινητοποίηση ακαδημαϊκών

Στην ίδια πλευρά με τους διαδηλωτές βρέθηκαν και 2.000 ακαδημαϊκοί από περισσότερες από 80 χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων κι ο Αμερικανός γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι, οι οποίοι απαίτησαν δραστικότερα μέτρα για τη συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας. Συγκεκριμένα ζήτησαν η αύξηση να περιοριστεί στους 1,5 βαθμούς Κελσίου κι όχι στους 2 βαθμούς όπως έχουν συμφωνήσει οι αρχηγοί κρατών σε προηγούμενες διασκέψεις, τη στιγμή μάλιστα που οι υποσχέσεις για μείωση των εκπομπών συντείνουν πως η θερμοκρασία θα αυξηθεί στους 2,7 ως 3 βαθμούς. Να σημειωθεί πως με βάση τις μετρήσεις που έχουν γίνει από την προ-βιομηχανική εποχή μέχρι σήμερα η αύξηση που έχει καταγραφεί στην παγκόσμια θερμοκρασία φθάνει τον 1 βαθμό.

Στο στόχο των 2 βαθμών στρατεύονται επίσης μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που συγκροτούν το «πράσινο μπλοκ» του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ως επί το πλείστον εταιρείες πληροφορικής, τράπεζες, λογιστικοελεγκτικές, διατροφικές κι όσες επιχειρήσεις έχουν επενδύσει στην πράσινη βιομηχανία, ή απλώς δεν έχουν να χάσουν τίποτε από τη θέσπιση ορίων στις εκπομπές αερίων, συγκροτούν ένα αυτοτελές λόμπι που, ενίοτε για λόγους δημοσίων σχέσεων κι ως ένα μέσο βελτίωσης της δημόσιας εικόνας τους, πρωτοστατούν στις πιέσεις απέναντι σε κυβερνήσεις, οργανισμούς και την παραδοσιακή βιομηχανία που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Το αποτύπωμα της αντίπαλης βαριάς βιομηχανίας, που αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα αυτή αποφασίζει, έγινε αισθητό σε επιστολή που απέστειλαν αξιωματούχοι δύο πολιτειών των ΗΠΑ (της Δυτικής Βιρτζίνια και του Τέξας) στις κυβερνήσεις της Κίνας, της Ινδίας και άλλων χωρών στις οποίες ανακοίνωσαν ότι ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είναι λίγο πολύ πρόεδρος …περιορισμένης ευθύνης. Μετριάζοντας τις φιλοδοξίες για την υπογραφή μιας δεσμευτικής συμφωνίας, οι γενικοί εισαγγελείς των δύο αμερικανικών πολιτειών ενημέρωσαν τις ξένες αντιπροσωπείες πως υπάρχουν «σημαντικά νομικά εμπόδια στην ικανότητα του Μπ. Ομπάμα είτε να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που έδωσε πριν την έναρξη της διάσκεψης του Παρισιού ή να επιβάλει οποιαδήποτε συμφωνία που θα προκύψει από το Παρίσι». Η προκλητική παρέμβαση των δύο πολιτειών (με το Τέξας να είναι η μεγαλύτερη πολιτεία παραγωγός πετρελαίου και τη Δυτική Βιρτζίνια να είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός λιγνίτη μετά το Γουαιόμινγκ) έφερε στην επιφάνεια ένα χρόνιο διχασμό στις ΗΠΑ με τους Ρεπουμπλικάνους να υπονομεύουν κάθε μέτρο που επιχειρεί να βάλει κάποια όρια στην εκμετάλλευση των πρώτων υλών και του περιβάλλοντος. Απόρροια αυτής της διαμάχης για παράδειγμα είναι η νομική προσφυγή που ξεκίνησαν οι δύο παραπάνω πολιτείες (στην οποία πλέον συμμετέχουν 27 πολιτείες!) εναντίον του Σχεδίου Καθαρή Ενέργεια του Ομπάμα, που αποτελεί τη σημαντικότερη πρωτοβουλία που έλαβε στον τομέα του περιβάλλοντος. Μάλιστα, ο έλεγχος των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο και στις περισσότερες από τις μισές πολιτείες αποκλείει την υιοθέτηση από τις ΗΠΑ οποιουδήποτε σχεδίου γίνει δεκτό στο Παρίσι, καθώς αυτό θα πρέπει να ψηφιστεί από τα δύο τρίτα. Κάτι που είναι αδύνατο…

Αν υπάρξει, θα είναι δεσμευτική η συμφωνία

Λαβαίνοντας υπ’ όψη του τόσο τους αρνητικούς συσχετισμούς στα αμερικανικά νομοθετικά σώματα όσο και τα συμφέροντα της εγχώριας βιομηχανίας ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρυ έχει απορρίψει με αρθρογραφία του το ενδεχόμενο να είναι νομικά δεσμευτική η συμφωνία που θα ψηφισθεί στο Παρίσι. Απαντώντας ο γάλλος πρόεδρος υποστήριξε πως «αν η συμφωνία δε θα είναι νομικά δεσμευτική δε θα υπάρξει»!

Το θέμα, αντίθετα, που βρήκε ενωμένες τις μεγάλες και πλούσιες χώρες του πλανήτη σχετίζεται με το αίτημα των φτωχών χωρών για τη δημιουργία ενός ταμείου που θα χρηματοδοτεί τις αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη. ΗΠΑ και ΕΕ είπαν ορθά κοφτά …όχι, απορρίπτοντας κάθε σκέψη να ενσωματωθεί στο τελικό ανακοινωθέν οποιοδήποτε τέτοιο σχέδιο. Η ανησυχία τους ήταν μήπως ξεκινήσει μια βιομηχανία διεκδίκησης αποζημιώσεων από τις φτωχές χώρες για την υπερθέρμανση του πλανήτη που δε θα έχει τέλος.

Ένα επιπλέον θέμα που δίχασε τις αντιπροσωπείες πριν καν συναντηθούν διά ζώσης στη γαλλική πρωτεύουσα αφορούσε την προέλευση των χρημάτων που θα δίνονται στις φτωχές χώρες για να υλοποιήσουν τους στόχους τους για το κλίμα και τη μείωση των εκπομπών. Αίτημα των παλιών βιομηχανικών χωρών ήταν να αρχίζουν να βάζουν το χέρι στην τσέπη πλέον και οι αναδυόμενες βιομηχανικές χώρες, αναλαμβάνοντας μέρος του κόστους. Αίτημα που βρήκε ευήκοα ώτα στην Κίνα η οποία συμφώνησε να δίνει 3 δις. δολάρια ετησίως, όσα κι οι ΗΠΑ.

Συγκλίσεις και συμφωνίες όπως η παραπάνω είναι μέχρι στιγμής μειοψηφικές. Τον τόνο, δυστυχώς, συνεχίζει να δίνει η παραδοσιακή βιομηχανία που αρνείται να πληρώσει και να πάψει έτσι να ρυπαίνει, όπως και οι κυβερνήσεις που στο όνομα της λιτότητας διακόπτουν επιδοτήσεις που έδιναν μέχρι πρόσφατα για την χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η κυβέρνηση του Κάμερον στην Αγγλία, χωρίς να είναι και η μοναδική. Έτσι, το σχέδιο για μείωση των εκπομπών αερίων που αυξάνουν τη θερμοκρασία του πλανήτη, συνθλίβεται στις συμπληγάδες της λιτότητας και της επιχειρηματικής αυθαιρεσίας.

24/11/2015

Κουβέντα… να γίνεται στην Κοπεγχάγη (Επίκαιρα, 4/12/2009)

Άκαρπη αναμένεται να αποβεί η διάσκεψη του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής που ξεκινάει τη Δευτέρα 7 Δεκέμβρη στην πρωτεύουσα της Δανίας, καθώς το σημαντικότερο ζητούμενο – η συμφωνία σε δεσμευτικούς στόχους μείωσης των επικίνδυνων ρύπων –, παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες…

Τέσσερις στόχοι είχαν τεθεί για τη διεθνή διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών που θα διεξαχθεί στην Κοπεγχάγη από τις 7 έως τις 18 Δεκέμβρη έχοντας ως απώτερο σκοπό να αντικαταστήσει το Πρωτόκολλο του Κιότο για την μείωση των εκπομπών ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και το οποίο λήγει το 2012. Ο πρώτος και σημαντικότερος στόχος ήταν η επίτευξη συμφωνίας σε δεσμευτικούς στόχους για την μείωση των εκπομπών των αναπτυγμένων χωρών μέχρι το 2020. Όπως φαίνεται και στα διαγράμματα που παραθέτουμε, παρά την αποβιομηχάνιση στις ανεπτυγμένες χώρες και τις δραματικές επιδόσεις των αναπτυσσόμενων χωρών στην εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα, τα πρωτεία εξακολουθούν να διατηρούν οι ανεπτυγμένες χώρες και δη αυτές του ΟΟΣΑ (ΗΠΑ, Αγγλία, Καναδάς, Βέλγιο, Αυστρία, Γαλλία, Δανία, Γερμανία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ελβετία, Σουηδία, Τουρκία, Ιαπωνία, Φινλανδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Μεξικό, Τσεχία, Νότια Κορέα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία). Η δεύτερη επιδίωξη αφορούσε δεσμευτικούς στόχους από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες για τον περιορισμό της αύξησης των εκπομπών τους. Ο τρίτος στόχος επικεντρωνόταν στην χρηματοδότηση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες ώστε να ανταποκριθούν στα πλάνα μείωσης των επικίνδυνων εκπομπών και να προσαρμοστούν στα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής. Υπολογίζεται ότι απαιτείται να δοθούν 10 δισ. δολ. το χρόνο μέχρι και το 2012 από τις πλούσιες χώρες στις φτωχές για να χρηματοδοτήσουν τη δική τους συμβολή. Τέλος, το ζητούμενο ήταν η δημιουργία των απαραίτητων δομών σε επίπεδο κυβέρνησης ώστε όλα τα παραπάνω να γίνουν πράξη.

Η ευθύνη για την αποτυχία του πρώτου και πλέον καθοριστικού στόχου ανήκει στις ΗΠΑ. Η πέτρα του αναθέματος έπεσε αρχικά στην Γερουσία που παρέπεμψε για την Άνοιξη του 2010 την ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου το οποίο είχε εγκαίρως εγκριθεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς στην Γερουσία οι Δημοκρατικοί δεν έχουν την απαραίτητη πλειοψηφία που θα τους επέτρεπε να ψηφίσουν το νομοσχέδιο. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή εστιάζεται στην ολιγωρία που επέδειξαν κι οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί να υποστηρίξουν το νομοσχέδιο, οδηγώντας τους (ανέκαθεν φιλικούς απέναντι στους Δημοκρατικούς) New York Times σε σημείωμα της σύνταξής τους στις 26 Νοέμβρη να τονίζουν πως «η αναποφασιστικότητα των Δημοκρατικών ηγετών στη Γερουσία είναι τόσο ενοχλητική όπως είναι η εξ αντανακλάσεως και σχεδόν ομόφωνη εχθρότητα των Ρεπουμπλικάνων απέναντι σε οτιδήποτε αμφισβητεί τον τρόπο που η Αμερική παράγει και χρησιμοποιεί την ενέργεια».

Η ρίζα του κακού ωστόσο βρίσκεται στα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια που έχουν δαπανήσει όσες βιομηχανίες θίγονται από την επιβολή ορίων στους ρύπους εξαγοράζοντας βουλευτές και γερουσιαστές και των δύο κομμάτων. Υπολογίζεται ότι μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες το Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ έχει δαπανήσει 35 εκ. δολ. για να αποτρέψει την ψήφιση νομοσχεδίων που αφορούν την ενέργεια, το σύστημα υγείας και την ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Υπό το βάρος της καθημερινής πλύσης εγκεφάλου από τις διαφημίσεις στις ΗΠΑ παρατηρείται και το εξής παράδοξο: Ενώ σε όλο τον κόσμο οι φωνές που ζητούν μέτρα ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής καθημερινά πληθαίνουν, στις ΗΠΑ μειώνονται, χωρίς ωστόσο να γίνονται μειοψηφικές! Με βάση έρευνα του Ερευνητικού Κέντρου Pew, που δημοσιεύτηκε στις 30 Οκτώβρη στη Guardian Weekly, το ποσοστό όσων Αμερικανών πιστεύουν ότι η θερμοκρασία της γης αυξάνεται από 77% που ήταν το 2007 έχει πέσει στο 57%! Το γεγονός ωστόσο ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών έχει συναίσθηση του κινδύνου φέρνει στην επιφάνεια τις ευθύνες του ίδιου του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για την ανεπάρκεια των ΗΠΑ να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της εποχής, καθώς μπορούσε αν ήθελε να στηριχθεί πάνω σ’ αυτή την πλειοψηφία.

Η υπόσχεση που έδωσε ωστόσο ο Μπαράκ Ομπάμα για την πρόθεση των ΗΠΑ να μειώσουν τις επικίνδυνες εκπομπές αερίων κατά 17% κάτω από τα επίπεδα του 2005 μέχρι το 2020 και κατά 80% μέχρι το 2050 επέτρεψε στις ΗΠΑ να είναι έστω με… το ένα πόδι στην διάσκεψη της Κοπεγχάγης. Να σημειωθεί ωστόσο ότι οι ΗΠΑ αυθαίρετα λαβαίνουν ως έτος αναφοράς το 2005. Με βάση καταγγελίες περιβαλλοντικών οργανώσεων, αν ως έτος αναφοράς χρησιμοποιηθεί το 1990, όπως κάνει η ΕΕ, τότε ο φιλόδοξος στόχος των ΗΠΑ για μείωση των εκπομπών κατά 17% συρρικνώνεται σε 3%! Με αυτήν όμως την εξαγγελία ο Μπαράκ Ομπάμα δεν πάει με άδεια χέρια στη διάσκεψη παρότι το Air Force One θα προσγειωθεί στην Κοπεγχάγη στις 9 Δεκέμβρη μια εβδομάδα πριν φθάσουν οι 76 άλλοι ηγέτες κι αρχηγοί κρατών απ’ όλον τον κόσμο. Ο Ομπάμα επομένως θα πάει «στην σωστή πόλη την λάθος ημερομηνία» όπως εύστοχα ανακοίνωσε κι η Greenpeace, τονίζοντας ότι έτσι δείχνει πως «απλώς δεν παίρνει το θέμα στα σοβαρά».

Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου για τους προσωρινούς και μη δεσμευτικούς στόχους μείωσης των εκπομπών επικίνδυνων αερίων ώθησε και το Πεκίνο την επόμενη μέρα να προβεί σε ανάλογες εξαγγελίες. Να σημειωθεί ότι ΗΠΑ και Κίνα μαζί ευθύνονται για το 40% των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Οι εξαγγελίες της Κίνας αφορούσαν τη δέσμευσή της να μειωθούν κατά 40 έως 45% μέχρι το 2020 οι «εκπομπές αερίων ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος». Μεθερμηνευόμενο το τελευταίο σημαίνει πως η Κίνα μέχρι το 2020 (που θα έχει δει το ΑΕΠ της να διπλασιάζεται αν συνεχίσει να καταγράφει τους σημερινούς ρυθμούς μεγέθυνσης) θα εκπέμπει περισσότερους επικίνδυνους ρύπους απ’ όσους εκπέμπει σήμερα! Ανταποκρινόμενη όμως στις διεθνείς πιέσεις θα αυξήσει το μερίδιο της αιολικής και ηλιακής ενέργειας στο σύνολο της ενεργειακής κατανάλωσης.

Η κινέζικη κυβέρνηση δεν ξέχασε να καρφώσει και την ΕΕ που μέχρι στιγμής έχει πρωτοστατήσει σε δηλώσεις αναλαμβάνοντας τη δέσμευση μέχρι το 2020 να μειώσει κατά 20% τις εκπομπές αερίων σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. «Η Ευρώπη προχώρησε σε πολλές δεσμεύσεις. Αλλά αν συγκρίνεις αυτές τις δεσμεύσεις με τις πράξεις υπάρχει μια μεγάλη διαφορά» ήταν τα λόγια του ειδικού απεσταλμένου της Κίνας στις συνομιλίες για το κλίμα, όπως τις μετέφερε η Wall Street Journal στις 26 Νοέμβρη. Στη συνέχεια μάλιστα τόνιζε πως η ασυνέπεια των Ευρωπαίων δεν αφορά μόνο τις δεσμεύσεις για μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, αλλά επίσης τη μεταφορά τεχνολογίας και την αποστολή βοήθειας στις φτωχές χώρες…

Στη βάση όλων των παραπάνω η διάσκεψη της Κοπεγχάγης δεν θα αποτελέσει τον τελικό σταθμό στη διαδικασία υπογραφής του Κιότο 2, όπως ήλπιζαν οι αρχιτέκτονες της, αλλά την αρχή μιας νέας χρονοβόρας και πολύ λιγότερο φιλόδοξης διαδικασίας που θα ολοκληρωθεί σε ένα ή δύο το πολύ χρόνια…

Αρέσει σε %d bloggers: