Ταξίδι σωτηρίας για τον Ερντογάν σε Ριάντ, Ντόχα, Κουβέιτ

Επισήμως, ο σκοπός της επίσκεψης του Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που ξεκίνησε την Κυριακή 23 Ιουλίου κι ολοκληρώνεται στις 24 Ιουλίου είναι η εκτόνωση της διπλωματικής κρίσης. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η πολιτική επιβίωση του τούρκου προέδρου…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Παρότι σε λίγο συμπληρώνονται σχεδόν δύο μήνες από τις 5 Ιουνίου όταν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και η Αίγυπτος διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, η κρίση κλιμακώνεται. Μόλις τη Δευτέρα 17 Ιουλίου η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι επαναφέρει την υποχρέωση έκδοσης βίζας για τους πολίτες του Κατάρ που την επισκέπτονται βαθαίνοντας έτσι το ρήγμα που δημιουργήθηκε όταν οι τέσσερις αραβικές χώρες έστειλαν στη Ντόχα το τελεσίγραφο με τις 13 απαιτήσεις τους. Η υλοποίηση αυτών των αιτημάτων αποτελούσε όρο εκ των ων ουκ άνευ για την επανάκαμψη των διπλωματικών τους σχέσεων. Μεταξύ άλλων περιλαμβανόταν η εκδίωξη του ειδησεογραφικού δικτύου Αλ Τζαζίρα από το Κατάρ, το κλείσιμο της τούρκικης στρατιωτικής βάσης, η διακοπή των σχέσεων με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, η υποβάθμιση των σχέσεων με το Ιράν και το κλείσιμο της πρεσβείας του στη Ντόχα, κ.α.

Η οικογένεια Θάνι που ηγείται του Κατάρ απέρριψε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση για να υποκύψει στον εκβιασμό, που τον χαρακτήρισε παραβίαση της κυριαρχίας της, ενώ ταυτόχρονα προέβη στη διπλωματική και οικονομική αντεπίθεση: ξεκίνησε ένα γύρο διεθνών επαφών από το Λονδίνο ως την Ισλαμαμπάντ για να επιβεβαιώσει τα διεθνή της ερείσματα και ταυτόχρονα άνοιξε το ασύλληπτου …βάθους χρηματοκιβώτιό της. Πρώτη κίνηση του Κατάρ, που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός υγροποιημένου φυσικού αερίου και η πλουσιότερη χώρα του κόσμου με κριτήριο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ήταν να  υπογράψει με τις ΗΠΑ την αγορά 36 μαχητικών αεροπλάνων F15, έναντι 12 δισ. δολ. Έτσι, η μετέπειτα «πυροσβεστική» παρέμβαση του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον μόνο τυχαία δεν ήταν. Αξίζει να αναφερθεί ότι χάρη σε αυτό το χρηματοκιβώτιο που κατά δήλωση του κεντρικού τραπεζίτη αριθμεί 40 δισ. δολ. χώρια την αξία του χρυσού κι επιπλέον 300 ακόμη δισ. δολ. που έχει στην κατοχή του το επενδυτικό ταμείο, το Κατάρ όχι μόνο μπορεί να ακούει τις κυρώσεις χωρίς να νοιάζεται για τις επιπτώσεις στο εσωτερικό, αλλά επίσης να κάνει και επωφελείς οικονομικά προτάσεις διεθνούς συνεργασίας, χτίζοντας έτσι ένα αποτελεσματικότατο διεθνές τείχος προστασίας…

Μεταξύ όσων ποικιλοτρόπως έχουν ωφεληθεί από τον πλούτο του Κατάρ είναι και η Τουρκία. Το μικροσκοπικό Κατάρ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Τουρκία το πρώτο 4μηνο του 2017. Κι η Σαουδική Αραβία ωστόσο αποτελεί στρατηγικό οικονομικό σύμμαχο της Τουρκίας καθώς στο βασίλειο των Σαούντ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2016 κατευθύνθηκαν τουρκικές εξαγωγές ύψους 8,6 δισ. δολ. Τουλάχιστον 20 φορές περισσότερα απ’ όσα προϊόντα απορρόφησε το Κατάρ.

Το τεράστιο και ζωτικό συμφέρον της Τουρκίας από τη συνέχιση της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας υποκίνησε το ταξίδι του Ερντογάν και την ειλικρινή, αν κι όχι ανιδιοτελή, προσπάθειά του να εκτονωθεί η κρίση μεταξύ Ντόχας και Ριάντ. Η βιασύνη του να αποσοβήσει ένα νέο μέτωπο πιθανά να μην ήταν τόση αν τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν δεν μετρούσε αλλεπάλληλες διπλωματικές ήττες: Στις σχέσεις του με την ΕΕ, στη Συρία, στο Κουρδικό… Μία ακόμη ήττα, στο ενδεχόμενο για παράδειγμα που η κρίση άλλαζε επίπεδο και μετατρεπόταν σε στρατιωτική, οπότε η Άγκυρα θα έπρεπε να επιλέξει μεταξύ των δύο στρατοπέδων και να στηρίξει το Κατάρ, θα συντόμευε δραματικά τον πολιτικό χρόνο και του ίδιου του Ερντογάν, αναδεικνύοντάς τον σε ιδανικό …λούζερ κάθε πολιτικού στοιχήματος που έβαλε την προηγούμενη πενταετία!

Οι πολιτικοί δεσμοί Κατάρ και Τουρκίας

Η συνεχής αποστολή τούρκων στρατιωτών και υλικού στο Κατάρ τις τελευταίες εβδομάδες, κι ενώ το τελεσίγραφο προς τη Ντόχα υποδείκνυε με σαφήνεια την διακοπή λειτουργίας της τουρκικής βάσης, έφερε στη επιφάνεια τους πολιτικούς δεσμούς που συνδέουν τις δύο χώρες. Οι σχέσεις τους υφάνθηκαν πολύ πριν ο σεΐχης του Κατάρ σηκώσει το τηλέφωνο και γίνει ο πρώτος ξένος ηγέτης που συνεχάρη τον Ερντογάν τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016.

Τουρκία και Κατάρ, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, αποτελούν ένα πολιτικό κέντρο ανταγωνιστικό απέναντι στη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, που διχάζει το σουνιτικό Ισλάμ. Ριάντ και Κάιρο είναι αδιαμφισβήτητοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή και βαθιά εχθρικές απέναντι σε κάθε έννοια δημοκρατικού ανοίγματος. Το Κατάρ αντίθετα φλέρταρε με την αραβική Άνοιξη κι από κοινού με την Τουρκία στήριξαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όταν εξελέγησαν τον Ιούνιο του 2012 στην Αίγυπτο πριν ανατραπούν με πραξικόπημα από τον Αμπντέλ αλ Σίσι. Επίσης, βοήθησαν και βοηθούν την παλαιστινιακή αντίσταση, δίνοντας για παράδειγμα άσυλο σε οργανώσεις και ηγέτες, ενώ δεν είναι κι οι πιο πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ…

Πηγή: neaselida.news

«Δίδυμα» χτυπήματα σε Κατάρ και Ιράν

Όλοι μπορούσαν να φανταστούν ότι η επίσκεψη του Τραμπ στη Μέση Ανατολή δεν ήταν για καλό – τουλάχιστον όσων δεν έχουν να προσδοκούν μερίσματα από την αμερικανική βιομηχανία πολέμου που θα επωφεληθεί από τα συμβόλαια που υπογράφηκαν ύψους 110 δισ. δολ. Κανείς, ωστόσο, δεν περίμενε να βλέπαμε τόσο γρήγορα τα αποσταθεροποιητικά αποτελέσματα της επίσκεψής του.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας και τριών άλλων κρατών – δορυφόρων της (Αίγυπτος, Μπαχρέιν και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) να διακόψουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, θέτοντάς το ταυτόχρονα σε καθεστώς πολιορκίας, ήταν η πρώτη τροχιοδεικτική βολή που πυροδότησε η αναβαθμισμένη αυτοπεποίθηση του Ριάντ μετά το χρίσμα που έλαβε από τον Λευκό Οίκο να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της υπερδύναμης στην περιοχή. Πολύ μεγαλύτερης ωστόσο σημασίας ήταν η διπλή επίθεση που δέχθηκε το Ιράν, στο Κοινοβούλιο και το μνημείο του Αγιατολάχ Χομεϊνί, δύο σημεία που εκπροσωπούν τα κοσμικά και θρησκευτικά της χώρας, η οποία αποδόθηκε από τους Φρουρούς της Επανάστασης στο ίδιο το Ριάντ. Η πολιτική ηγεσία της χώρας αντίθετα απέφυγε να ρίξει λάδι στη φωτιά. Η επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στις 7 Ιουνίου, που για πρώτη φορά έθεσε το Ιράν στο στόχαστρο της σουνίτικης τρομοκρατίας, είχε προαναγγελθεί από τον πανίσχυρο σαουδάραβα πρίγκηπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος αφού πρώτα χαρακτήρισε απειλή την Τεχεράνη δήλωσε ότι «θα εργαστούμε ώστε η μάχη να διεξαχθεί στο Ιράν και όχι στη Σαουδική Αραβία».

Το Κατάρ δέχθηκε τα διπλωματικά πυρά του Ριάντ γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει προέκταση του σαουδαραβικού βασιλείου. Έχοντας να μοιραστεί με το Ιράν το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο (με εκτιμώμενα αποθέματα ύψους 43 τρισ. κυβικών μέτρων) διατηρούσε άψογες διμερείς σχέσεις. Φιλοξενώντας το ενημερωτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα αποτελούσε δημοκρατική όαση στο σκοταδισμό που έχουν επιβάλλει οι Σαουδάραβες. Φλερτάροντας με τη λεγόμενη αραβική άνοιξη, προ 6ετίας, φάνηκε να πειραματίζεται ακόμη και με το ενδεχόμενο του εκδημοκρατισμού, μέχρι που απειλήθηκε και το ίδιο οπότε κάθε δεύτερη σκέψη σταμάτησε. Διατηρώντας δεσμούς με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που κέρδισαν τις πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Αίγυπτο, και επίσης με μαχητικές παλαιστινιακές οργανώσεις όπως η Χαμάς, το Κατάρ επικοινωνούσε με τα πιο αγωνιστικά τμήματα του καταπιεσμένου αραβικού κόσμου. Τέλος, επιτρέποντας να έχουν την μεγαλύτερη στρατιωτική βάση στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ, αλλά και  ο έτερος περιφερειακός ανταγωνιστής των Σαούντ η Τουρκία (που έσπευσε να ψηφίσει την αύξηση του αριθμού των Τούρκων στρατιωτικών στο Κατάρ στέλνοντας μήνυμα να μην επιχειρηθεί εισβολή ή πραξικόπημα και επεκτείνοντας απειλητικά και για την Ελλάδα την εμβέλεια του μετώπου) το Κατάρ μπορούσε να είναι και με τον αστυφύλακα και με το …χωροφύλακα. Ως αποτέλεσμα των ανοιχτών διαύλων που διατηρούσε συχνά αναλάμβανε διαμεσολαβητικούς ρόλους που ξεπερνούσαν τα μικροσκοπικά του εδαφικά (κι όχι φυσικά τα οικονομικά) μεγέθη.

Η σταγόνα ωστόσο που ξεχείλισε το ποτήρι των σαουδαράβων δεν ήταν η στήριξη της τρομοκρατίας από το Κατάρ όπως υποστήριξαν. Ήταν η άρνηση της Ντόχας να υπογράψει μαζί με το Ριάντ τα συμβόλαια – μαμούθ που έφεραν μαζί τους οι σύμβουλοι του Τραμπ. Οι δραματικές συνέπειες στις αεροπορικές γραμμές, τις τράπεζες και την αξία του επενδυτικού κεφαλαίου του Κατάρ είναι η ποινή που του επιβλήθηκε για την απροθυμία του να χρηματοδοτήσει την αμερικανική πολεμική βιομηχανία!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 11 Ιουνίου 2017

Ένας χρόνος κυβέρνησης του Γιωργάκη… Τσολάκογλου (Πριν, 6 Οκτώβρη 2010)

Βεβαίως! Αυτή ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, όταν τον ρωτήσαμε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Μέγαρο Μαξίμου, αν είναι ικανοποιημένος από την πορεία της οικονομίας με αφορμή την άνοδο των σπρεντ! Να σημειωθεί πως η διαφορά των επιτοκίων των πενταετών ελληνικών ομολόγων από τα γερμανικά έχει φθάσει στα ίδια ακριβώς επίπεδα που ήταν και τον Μάη, όταν η κυβέρνηση επικαλέστηκε την άνοδό τους για να μας οδηγήσει στο σφαγείο του μνημονίου ΔΝΤ – ΕΕ. Αυτή τη φορά όμως η άνοδός του δεν συνοδεύτηκε από κινδυνολογίες, αλλά από μια μακρά σιγή ιχθύος. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πουν ότι η διαβόητη σταθερότητα που υποτίθεται πως θα εξασφάλιζαν ΔΝΤ και ΕΕ αποτελεί κιόλας μια παταγώδη αποτυχία!

  • Στον αέρα οι εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και αδιαμφισβήτητα κυριαρχικά δικαιώματα

Περιείχε κι άλλα μαργαριτάρια ο διάλογος του πρωθυπουργού με τους δημοσιογράφους στη διάρκεια της φιλικής συζήτησής την Πέμπτη επ’ αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές και την άνοδό του στην εξουσία. Όπως, για παράδειγμα, η απέραντη ικανοποίηση που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του όταν περιέγραφε το θαυμασμό των Αμερικανών που ασχολούνται με το δημόσιο χρέος για την ταχύτητα με την οποία εφάρμοσε τόσα πολλά αντιλαϊκά μέτρα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. «Καταφέρατε και κάνατε τόσα πολλά πράγματα μέσα σε τόσους λίγους μήνες;», μας διηγιόταν ό,τι του έλεγαν οι Αμερικανοί, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην δεύτερη πατρίδα του, χωρίς να καταφέρνει να κρύψει τη χαρά του για την ενθουσιώδη ανταπόκριση που βρήκε η κανιβαλική πολιτική λιτότητας και περικοπών που εφαρμόζει στην Ελλάδα, προκαλώντας το μίσος όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Στις ΗΠΑ, ωστόσο, άνοιγαν σαμπάνιες για την επιτυχία από την οποία συνοδεύεται μέχρι στιγμής το πείραμα που διεξάγεται στην Ελλάδα. Μαζί τους και ο Γιωργάκης… Τσολάκογλου, ανήμπορος να κρύψει τη χαρά του για το καθεστώς οικονομικής κατοχής που επέβαλε στην Ελλάδα.

  • Μνημόνιο – πολιορκητικός κριός

Η (σκληρή) πραγματικότητα είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να το γιορτάζει, καθώς μέχρι στιγμής μπορεί και καμαρώνει πως κατάφερε να περάσει τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, που ζητούσε η αστική τάξη εδώ και δεκαετίες, χωρίς να βρει την απάντηση που του αξίζει. Οι αλλαγές που πραγματοποίησε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ όλον αυτό το χρόνο δεν συνιστούν απλώς και μόνο μια εκ βάθρων ανατροπή, όπως αυτή που συμβαίνει σε κάθε εκλογές, του απλόχερου προεκλογικού του προγράμματος που αποδείχθηκε πρώτης τάξης δόλωμα για να αποσπάσει τη συναίνεση των εργαζομένων και να μπορέσει στη συνέχεια να αφαιρέσει κατακτήσεις και δικαιώματα που η διάρκεια ζωής τους υπερέβαινε ακόμη και τον αιώνα! Αντίθετα, η ανατροπή που σημειώθηκε το προηγούμενο χρόνο ήταν τόσο σαρωτική, το κενό δηλαδή μεταξύ εξαγγελιών και ακολουθούμενης πολιτικής είναι τόσο αβυσσαλέο που απειλεί να παρασύρει όλο το πολιτικό σύστημα. Ήδη οι δημοσκόποι είναι αντιμέτωποι με τις πρώιμες πολιτικές εκφράσεις του. Εκτιμούν, για την ακρίβεια, ότι ένα ποσοστό της τάξης ακόμη και του 35% των ερωτούμενων σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις γυρίζει την πλάτη του στις εταιρείες, αρνείται να δώσει έστω και την παραμικρή θετική απάντηση. Όσο κι αν το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, η συνέπεια και το βάθος που το χαρακτηρίζουν τώρα, είναι πρωτοφανή. Πρόκειται επομένως για το πρώτο στάδιο της αποστοίχισης από το πολιτικό σύστημα όσων θίγονται από τα μέτρα. Το πώς θα εκφραστεί αυτό το δυναμικό στις εκλογές, ακόμη και στους κοινωνικούς αγώνες παραμένει ερώτημα. Μέχρι στιγμής το σίγουρο είναι ότι διέρρηξε βίαια τους δεσμούς του με τα αστικά κόμματα.

Με αφορμή την συμπλήρωση αυτού του έτους ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό, ξεκινώντας από την οικονομία, και έχοντας επίγνωση πως η έκταση του παρόντος δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλα τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ή είναι στη διαδικασία υλοποίησης, υπό την επίκληση του μνημονίου – που αποτέλεσε πρώτης τάξης πολιορκητικό κριό. Εν αρχή είναι το ασφαλιστικό που δεν περιλάμβανε μόνο μείωση των συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας και κατάργηση σωρείας ευνοϊκών διατάξεων για ειδικές πληθυσμιακές ομάδες αλλά, το σημαντικότερο, ανατροπή της αναδιανεμητικής του βάσης και θεσμοθέτηση της ανταποδοτικής στο πλαίσιο της οποίας το ύψος των συντάξεων θα συναρτάται από τις εισφορές. Επιπλέον, θα συναρτάται κι από τα πορίσματα των αναλογιστικών μελετών, τα οποία εάν και εφ’ όσον καταλήγουν ότι τα ταμεία διαθέτουν ρευστά τότε θα δίνονται συντάξεις. Αν όχι, επειδή μπορεί αυτή η κυβέρνηση ή μια άλλη να μην κατέβαλε τις υποχρεώσεις της, τότε απλώς, δεν θα δίνονται συντάξεις. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου, αλλά για νομοθετική διάταξη, που θα τη ζήλευε και το πιο προωθημένο νεοφιλελεύθερο εργαστήριο, ακόμη και η Θάτσερ!

Εξ ίσου δραματικές είναι οι αλλαγές στα εργασιακά. Όχι μόνο όσες ψηφίσθηκαν, αλλά και αυτές που είναι προ των πυλών. Κορωνίδα τους η ευθεία υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Ξεκάθαρα φιλοεργοδοτική κατεύθυνση είχαν επίσης: Ο νόμος για την άρση του καμποτάζ, που ευνοεί τους εφοπλιστές και μειώνει τις θέσεις εργασίας στη ναυτιλία. Ο νόμος για τις άδειες των φορτηγών που, αποτελώντας την πρώτη πράξη στο λεγόμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των πολυεθνικών και δη ευρωπαϊκών εταιρειών παροχής μεταφορικών υπηρεσιών και εις βάρος όχι μόνο της ιδιοκτησίας αλλά και όλων των εργαζομένων. Γι αυτό το λόγο μια νίκη των φορτηγατζήδων τώρα ενάντια στην κυβέρνηση και το μνημόνιο αποτελεί πρώτη νίκη όλων των εργαζομένων ενάντια σε αυτή την πολιτική. Κορυφαίο φιλοεργοδοτικό μέτρο που βρίσκεται στη διαδικασία της ψήφισης αποτελεί και ο νόμος για την επιτάχυνση των μεγάλων επενδύσεων (fast track). Ουσιαστικά αποτελεί την ωμή καταστρατήγηση κάθε νομοθεσίας (εργασιακής, φορολογικής, περιβαλλοντικής κ.α.) στο βωμό της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Σε αυτό το πλαίσιο το ΠΑΣΟΚ ξεπουλάει όσο – όσο το Θριάσειο στους Κινέζους για να γίνει Τσάινατάουν, το Ελληνικό και τον Αστακό στο Κατάρ, με αποτέλεσμα την μη αντιστρεπτή περιβαλλοντική καταστροφή των εν λόγω περιοχών. Επίσης η δυνατότητα απ’ ευθείας πρόσβασης Αράβων και Κινέζων, παρακάμπτοντας δηλαδή τους τελωνειακούς ελέγχους, διευκολύνει την ανάπτυξη του λαθρεμπορίου και την μετατροπή των συγκεκριμένων περιοχών σε απαγορευμένες ζώνες όχι μόνο για τους κατοίκους αλλά και για τις αρχές.

Εκεί που φαίνεται όλη η αντιδραστικότητα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι στο φορολογικό. Χωρίς την παραμικρή αιδώ κατάφερε και εκτόξευσε στα ουράνια τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, και ειδικούς φόρους σε ποτά, καπνά, καύσιμα, κ.α.) ενώ ταυτόχρονα μείωσε ακόμη περισσότερο τους φόρους που πληρώνουν οι επιχειρήσεις. Η περαίωση – ακραία μορφή κρατικής ληστείας, που ισοδυναμεί με ωμό εκβιασμό για τα χαμηλά εισοδήματα και θείο δώρο για το κεφάλαιο, αποτέλεσε το «κερασάκι»…

Δραματικές επιπτώσεις στην τσέπη και το βιοτικό επίπεδο χιλιάδων εργαζομένων είχε επίσης η καθαρή μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, που ήταν και το πρώτο μέτρο που έλαβε η κυβέρνηση. Το γεγονός ότι επανέρχεται η κυβέρνηση, με σχέδια για επιπλέον μείωση δείχνει ότι αυτή η πολιτική απλώς δεν έχει όριο. Αν δεν τους ανατρέψουμε θα μας οδηγήσουν όλους στην επαιτεία! Η λαίλαπα στην οικονομία συνεχίστηκε με την πολιτική λιτότητας στον δημόσιο τομέα μέσω της μείωσης των δαπανών και επίσης τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών και υπηρεσιών, με κορυφαίο παράδειγμα τον ΟΣΕ, την αγορά ενέργειας και την ανώτατη παιδεία μέσω του δημόσιου διαλόγου που ξεκίνησε.

Αποτέλεσμα των πολιτικών της κυβέρνησης ήταν η εκτίναξη της ανεργίας και ασφαλείς προβλέψεις που υπολογίζουν ότι το 2011 θα αγγίξει το 30%! Η κυβέρνηση επίσης μπορεί να καυχιέται για το ισχυρότερο κύμα ακρίβειας στην αγορά την τελευταία δεκαετία, όπως μαρτυρά η άνοδος του πληθωρισμού στο 5,5%. Σε συγκερασμό με την αναμενόμενη ύφεση, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πτώση του ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 4%, αποδεικνύεται πως η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ήταν η χειρότερη της μεταπολεμικής ιστορίας. Τουλάχιστον για τους εργαζόμενους. Γιατί για το κεφάλαιο και δη τις τράπεζες το ΠΑΣΟΚ επεφύλαξε νέες ενέσεις ρευστότητας, που αγγίζουν τα 58 δις! Τα επιτεύγματα του Γιωργάκη ολοκληρώνονται αν πάρουμε υπ’ όψη μας: Τον Καλλικράτη που θα φέρει χιλιάδες απολύσεις και δήμους – εχθρικούς στους εργαζόμενους, τη νομιμοποίηση του τζόγου που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια απέραντη μπαρμπουτιέρα, την απότομη υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας κ.α.

Στη διπλωματία το ΠΑΣΟΚ κατάφερε και ταύτισε την Ελλάδα με τα πιο μισητά και απονομιμοποιημένα καθεστώτα της περιοχής, όπως το Ισραήλ και το Κόσοβο, την ίδια ώρα που έριχνε γέφυρες φιλίας με την Τουρκία για να εισπράττει νέες παραβιάσεις και αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στα πολιτικά δικαιώματα το ίδιο πισωγύρισμα: Η μια αστυνομική δύναμη να διαδέχεται την άλλη, νέος τρομονόμος, και ένα καθεστώς ολοκληρωτισμού που εκφράζεται με την στρατιά των κηφήνων – διεθνών συμβούλων που πίσω από τις κουίντες λαβαίνουν τις σημαντικότερες αποφάσεις.

Γενικότερα, ο ένας χρόνος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία – που συμπυκνώνεται στην οικονομική κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ – αποτελεί την πιο μελανή σελίδα για τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην πρόσφατη ιστορία.

Το Ιράκ, Ελ Ντοράντο των πετρελαϊκών (Επίκαιρα, 19/12/2009)

Στη ιρακινή αντιπροσωπεία θα είναι στραμμένο το ενδιαφέρον όλων των υπόλοιπων χωρών μελών του ΟΠΕΚ που θα συνεδριάσουν την ερχόμενη Τρίτη, 22 Δεκέμβρη, στην πρωτεύουσα της Αγκόλα. Ο λόγος σχετίζεται με την ορμητική επάνοδο του Ιράκ στην πετρελαϊκή αγορά.

Το προανάκρουσμα είχε σημάνει τον Ιούνιο, όταν για πρώτη φορά μετά την αμερικανική εισβολή του 2003 η κυβέρνηση του Ιράκ προχώρησε σε διεθνή διαγωνισμό για την εκχώρηση πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων. Ο δεύτερος διαγωνισμός ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα. Συνολικά υπογράφηκαν 10 συμβόλαια που αφορούν ισάριθμες εκμεταλλεύσεις. Ο στόχος της ιρακινής κυβέρνησης είναι από 2,5 εκ. βαρέλια που παράγει σήμερα την ημέρα να φθάσει σε 6 χρόνια τα 7 εκ. βαρ. και σε μια δεκαετία τα 12 εκ. βαρ. Αυτή η ποσότητα υπερβαίνει την σημερινή παραγωγή της Ρωσίας κι ισοδυναμεί με την παραγωγή της Σαουδαραβίας. Όταν θα εκπληρωθεί το ιρακινό σχέδιο κι η εξορυκτική του βιομηχανία θα πάψει να υπολειτουργεί όπως συμβαίνει από το 1990, όταν επιβλήθηκαν για πρώτη φορά κυρώσεις στο καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν (κι όλο τον ιρακινό λαό!), τότε το Ιράκ θα συγκαταλέγεται στις 5 μεγαλύτερες πετρελαιοεξαγωγικές χώρες. Ήδη τα βεβαιωμένα κοιτάσματα 115 δισ. βαρ. το κατατάσσουν στην τρίτη θέση μετά τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν!

Ο στόχος της Βαγδάτης όμως ισοδυναμεί με ωρολογιακή βόμβα καθώς θα τινάξει στον αέρα την εύθραυστη ισορροπία που επικρατεί μεταξύ των 12 χωρών του ΟΠΕΚ (Αγκόλα, Αλγερία, Εκουαδόρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιράκ, Ιράν, Κατάρ, Κουβέιτ, Λιβύη, Νιγηρία, Σαουδική Αραβία και Βενεζουέλα) που ως απώτερο ζητούμενο έχει τη διατήρηση των τιμών σε ένα σχετικά υψηλό επίπεδο που να εγγυάται την ευρωστία των δημόσιων οικονομικών των 12 μελών του. Η «οροφή» που τίθεται κάθε φορά στην εξόρυξη και γίνεται σεβαστή σε αδρές έστω γραμμές από κάθε κράτος μέλος αυτό το σκοπό εξυπηρετεί: να αποφευχθεί μια ελεύθερη πτώση της τιμής του μαύρου χρυσού ως αποτέλεσμα της αθρόας προσφοράς. Τούτη η ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί περιγράφεται πολύ παραστατικά από την ετήσια έκδοση του βρετανικού Economist με τίτλο «Ο κόσμος το 2010». «Ο ΟΠΕΚ είναι σε μια δύσκολη θέση», αναφέρει. «Καθώς οι τιμές του πετρελαίου θα ανέρχονται ορισμένα μέλη θα παραβιάζουν τις ποσοστώσεις τους στέλνοντας περισσότερο πετρέλαιο στην αγορά, σπρώχνοντας προς τα κάτω έτσι τις ανερχόμενες τιμές. Κινήσεις για να υποστηριχθούν οι τιμές από την άλλη θα διακινδυνεύουν να στραγγαλίσουν τη ζήτηση».

Το Ιράκ ωστόσο έχει δηλώσει πως δεν πρόκειται να δείξει τον παραμικρό σεβασμό στα όρια παραγωγής του ΟΠΕΚ, καθώς επί δύο ολόκληρες δεκαετίες που ίσχυε το εμπάργκο η παραγωγή του υπολειπόταν σημαντικά αυτής που θεωρητικά του αναλογούσε. Ως αποτέλεσμα μια χώρα που κάθεται πάνω σε λίμνες πετρελαίου αδυνατεί να παράσχει ηλεκτρική ενέργεια στον πληθυσμό της σε 24ωρη βάση κι οι διακοπές του ρεύματος είναι καθημερινό φαινόμενο! Τώρα που μπορεί, γιατί να μην διασφαλίσει τα διαφυγόντα κέρδη της; Αν το Ιράκ υλοποιήσει την υπόσχεσή του (απειλή για άλλους) τότε η συνοχή του ΟΠΕΚ (του τελευταίου καρτέλ σύμφωνα με τους Αμερικάνους που επανειλημμένες φορές έχουν ζητήσει την διάλυσή του) θα δοκιμαστεί σοβαρά. Κερδισμένοι δε, δεν θα είναι οι καταναλωτές αλλά οι πετρελαϊκές εταιρείες που θα διευρύνουν το ποσοστό κέρδους τους μεταφέροντας στους δικούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς τα διαφυγόντα κέρδη των πετρελαιοεξαγωγικών κρατών.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ευόδωση των ιρακινών σχεδίων προέρχεται από την έκρυθμη κατάσταση που συνεχίζει να επικρατεί στο εσωτερικό. Οι ισχυρότατες βομβιστικές επιθέσεις την Τρίτη 8 Δεκέμβρη στη Βαγδάτη, σε ένα μάλιστα από τα κτίρια όπου είχε προαναγγελθεί ότι θα γίνει ο διεθνής διαγωνισμός για τα πετρελαϊκά κοιτάσματα, υπενθύμισε ότι η αποκλιμάκωση της βίας κι η μείωση των βομβιστικών επιθέσεων με παγιδευμένα ΙΧ στη Βαγδάτη (από 207 το 2007, σε 88 το 2008 και 46 μέχρι τώρα φέτος) δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Πολύ περισσότερο όσο θα πλησιάζουμε στις 7 Μάρτη, οπότε κατά πάσα πιθανότητα θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές, μετά την συμφωνία που επιτεύχθηκε στην ιρακινή Βουλή στις 6 Δεκέμβρη.

Έκρυθμη όμως παραμένει η κατάσταση και στο Κιρκούκ, όπως δείχνει το γεγονός ότι οι μισές βομβιστικές επιθέσεις που καταγράφονται σε όλο το Ιράκ παρατηρούνται στη συνοριακή γραμμή που χωρίζει το ιρακινό Κουρδιστάν από την υπόλοιπη χώρα. Το ερώτημα γύρω από το οποίο στρέφεται το ενδιαφέρον όλου του Ιράκ και των γύρω κρατών είναι σε ποιόν… ανήκει το Κιρκούκ. Οι Κούρδοι απαντούν στους ίδιους! Ζητούν δε να ενσωματωθεί το Κιρκούκ στο ημι-αυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν, επικαλούμενοι την ιστορική πληθυσμιακή σύνθεση της πόλης που εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν ως τη δική τους Ιερουσαλήμ πριν ο Σαντάμ Χουσεΐν ξεκινήσει την αραβοποίησή της, με τη μεταφορά και την εγκατάσταση Αράβων. Όλοι οι υπόλοιποι – σιίτες και σουνίτες άραβες, ακόμη και τουρκομάνοι, σε μια σπάνια έκφραση ενότητας, μαζί με τη Βαγδάτη και τις γειτονικές χώρες – απαντούν ότι το Κιρκούκ (με έναν πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 850.000 ανθρώπους) είναι αραβικό. Το αδιέξοδο που υπάρχει επί χρόνια αντανακλάται και στις άγονες διαπραγματεύσεις που διεξάγονται με την αιγίδα του ΟΗΕ και των Αμερικανών με επίδικο αντικείμενο το μέλλον του Κιρκούκ κι ειδικότερα ποιος θα νέμεται τα έσοδα από τα μυθικά πετρελαϊκά του κοιτάσματα.

Η στασιμότητα των διαπραγματεύσεων παρόλα αυτά δεν αποτρέπει σημαίνουσες προσωπικότητες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που έπαιξαν ρόλο στο Κουρδιστάν ως σύμβουλοι της κυβέρνησής του, όπως ο πρώην πρέσβης Πίτερ Γκαλμπέιθ, γιος του οικονομολόγου Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, να εκτελούν χρέη διαμεσολαβητή σε χρυσά ντιλ μεταξύ της κουρδικής κυβέρνησης και νορβηγικών πετρελαϊκών εταιρειών, όπως αποκάλυψε ρεπορτάζ των New York Times στις 13 Νοέμβρη.

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται λοιπόν…

Τρόμος και γενναιότητα στον Μπιντ Τζμπέιλ (περ. Επίκαιρα, 23-29 Οκτώβρη 2009)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΛΙΒΑΝΟ 

Ελάχιστα μέρη στον κόσμο έχουν γίνει μάρτυρες τόσων πολλών και αιματηρών μαχών τις τελευταίες δεκαετίες όπως το Μπιντ Τζμπέιλ. Στο μικρό αυτό χωριό του νότιου Λιβάνου που απέχει μόλις 3 χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Ισραήλ, κατά τη διάρκεια του πολέμου των 33 ημερών το καλοκαίρι του 2006, διεξήχθησαν ορισμένες από τις πιο σκληρές μάχες μεταξύ των ισραηλινών εισβολέων και των δυνάμεων της λιβανέζικης αντίστασης.

Οι ομοιότητες του Μπιντ Τζμπέιλ με το μικρό γαλάτικο χωριό γίνονται ορατές από την πρώτη στιγμή όταν στην πρώτη πλατεία υποδέχεται τον επισκέπτη ένα δάσος από σημαίες της αντιστασιακής σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ και πορτρέτα του γενικού γραμματέα της, Σεΐχη Χασάν Νασράλα. Το ότι δεν είναι ένα οποιοδήποτε χωριό φαίνεται επίσης από τα δεκάδες ομοιώματα πυραύλων που αντικρίζει κανείς, με έκπληξη ομολογουμένως την πρώτη φορά, αποτελώντας ένα αλάνθαστο σημάδι γεωγραφικού προσανατολισμού, μιας και όλα δείχνουν προς το νότο… το Ισραήλ. Τους δρόμους του Μπιντ Τζμπέιλ κι όλου του νοτίου Λιβάνου διασχίζουν καθημερινά δεκάδες άρματα της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, της Unifil, που εγκαταστάθηκαν μετά την εκεχειρία που επιβλήθηκε με το ψήφισμα 1701 (11/8/2006) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Στους δρόμους και τα πέριξ του ελάχιστοι εκπρόσωποι του Τύπου έχουν τη δυνατότητα να κυκλοφορήσουν και πολύ περισσότερο με φωτογραφική μηχανή, πολύ πιθανά λόγω των πικρών μαθημάτων που αποκόμισαν οι παλαιστινιακές οργανώσεις τη δεκαετία του ’70, όταν στα στρατόπεδά τους μπαινόβγαιναν καθημερινά όσοι δημοσιογράφοι ήθελαν με αποτέλεσμα τίποτε να μη μένει κρυφό…

«Το Μπιντ Τζμπέιλ δεν αποτέλεσε τυχαία θέατρο των πιο επίμονων μαχών κατά τη διάρκεια της εισβολής», μας λέει ο συνομιλητής μας που πήρε μέρος στις μάχες για την υπεράσπιση του το 2006. Το ραντεβού μας ήταν στο καφέ εστιατόριο Αλ Ταχρίρ (Απελευθέρωση) έξω από το χωριό, στο δρόμο για τα σύνορα με το Ισραήλ ή, ορθότερα, με τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη μια και τη λέξη Ισραήλ στο νότιο ειδικά Λίβανο την ακούς με την ίδια συχνότητα που ακούς στην Κυπριακή Δημοκρατία ή του αντιπάλους του Σχεδίου Ανάν τον όρο (sic) «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου». «Οι Ισραηλινοί έθρεφαν μίσος για το Μπιντ Τζμπέιλ επειδή το 2000, αμέσως μετά την ταπεινωτική αποχώρηση τους από το νότιο Λίβανο, ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα έδωσε στο κέντρο του χωριού μια ιστορική ομιλία. Απ’ αυτή την ομιλία πέρασαν στην ιστορία δύο φράσεις. Η πρώτη ήταν πως το κράτος του Ισραήλ είναι πιο αδύναμο ακόμη κι από ιστό αράχνης. Βαθιά προσβολή όπως καταλαβαίνετε για ένα κράτος που μέχρι τότε καμάρωνε πως είχε συντρίψει όλους σχεδόν τους αραβικούς στρατούς. Το δεύτερο απόφθεγμα που πέρασε στην ιστορία (και σήμερα αποδεικνύεται προφητικό) ήταν ότι “πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή της ήττας και των υποχωρήσεων”. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν γιατί αποτελούσε υπόθεση τιμής για τον ισραηλινό στρατό να φθάσει στην καρδιά του χωριού και να καρφώσει την ισραηλινή σημαία στην κεντρική του πλατεία ή το πιο ψηλό κτίριο. Επί 33 ημέρες όσο δηλαδή διήρκεσε ο πόλεμος, διεξάγονταν αδυσώπητες μάχες σε κάθε γωνιά που μπορείτε να δείτε περιμετρικά του χωριού. Ούτε μια σπιθαμή δεν κατάφεραν να κρατήσουν για λίγη ώρα. Κι όποτε ηττούνταν κι αναγκάζονταν λόγω των πυκνών πυρών μας να υποχωρήσουν για να μην υποστούν μεγαλύτερες απώλειες στις μάχες σώμα με σώμα, έστελναν τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα και σε λίγα λεπτά δεν έμενε πέτρα πάνω στην πέτρα! Έτσι χάσαμε τους περισσότερους μαχητές μας». Στις μάχες συμμετείχαν μόνο ένοπλοι της Χεζμπολάχ ή και άνθρωποι του χωριού, ρωτήσαμε τον συνομιλητή μας. «Ο διακαής πόθος των Ισραηλινών όταν σκότωναν κάποιον μαχητή μας ήταν να ανακαλύψουν κάποιο Σύρο ή Ιρανό. Ωστόσο, όλοι μα όλοι οι μάρτυρες κι οι μαχητές μας ήταν από τον Μπιντ Τζμπέιλ. Ούτε καν από τα διπλανά χωριά ή τη Βηρυτό», τόνισε ο συνομιλητής μας. «Τα μνημεία με τα πρόσωπα των μαρτύρων που συναντάτε δεν είναι τοποθετημένα σε τυχαία σημεία. Έχουν χτιστεί έξω από τα σπίτια τους για να δείχνουμε το χρέος που τους οφείλουμε και την τιμή που αξίζει στις οικογένειες αυτών των αγωνιστών». Πώς καταφέρατε και οδηγήσατε σε μια τόσο ταπεινωτική ήττα έναν από τους καλύτερα εξοπλισμένους στρατούς του κόσμου, ήταν η τελευταία ερώτηση που απευθύναμε στον συνομιλητή μας. «Το ηθικό των αγωνιστών μας ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας. Οι Ισραηλινοί δεν πίστευαν σε τίποτε. Μαζεύτηκαν εδώ απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου. Δεν μάχονταν για την πατρίδα τους».

«Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πού βρήκαμε το κουράγιο και διώξαμε τους Ισραηλινούς», παρεμβαίνει μια μεγάλη σε ηλικία γυναίκα στη συζήτησή μας, «επειδή κανείς δεν ξέρει τι βασανιστήρια και εξευτελισμούς υπομέναμε μόνοι μας εδώ από τους Ισραηλινούς μέχρι το 2000, χωρίς κανείς από τον υπόλοιπο κόσμο να ενδιαφέρεται. Δεχτήκαμε να θυσιαστούμε για 33 ημέρες για να μην ξαναπεράσουμε τα ίδια για 30 χρόνια ακόμη», ήταν τα λόγια της. Προς επίρρωση των όσων έλεγε, η βαριά σκιά των φυλακών Κιάμ που βρίσκονταν σε μια απόσταση λίγων χιλιομέτρων – κι ήταν πραγματικό κολαστήριο. Ο εβραϊκός στρατός δε τον Ιούλιο του 2006 φρόντισε να τις ανατινάξει για να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων του. «Και να ξέρετε πώς μέχρι τον Ιούλιο του 2006 τους φοβόμασταν τους Ισραηλινούς. Από τότε κανείς πια δεν τους φοβάται», είπε για να συνεχίσει το δρόμο της.

Η δήλωση της υπερήλικης είχε ξεχωριστή σημασία επειδή η απειλή που εκπροσωπεί το εβραϊκό κράτος στο νότιο Λίβανο είναι καθημερινή, δεν βρίσκεται στο χώρο των πιθανοτήτων. Παίρνει σάρκα και οστά με τις καθημερινές παραβιάσεις του εναέριου χώρου του Λιβάνου από ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα και τις εκφοβιστικές «βουτιές» τους. Επίσης με τις απαγωγές κτηνοτρόφων στους οποίους ασκούν ασφυκτικές πιέσεις κι απειλές για να γίνουν πράκτορες κι αν δε γίνουν να πλανάται η υποψία μήπως έγιναν! Κι έτσι ο ένας να κοιτάει τον άλλον καχύποπτα.

Ο επόμενος σταθμός μας ήταν το δημαρχείο του Μπιντ Τζμπέιλ, όπου σήμερα στεγάζει όλες σχεδόν τις δημόσιες υπηρεσίες της περιοχής, από το δικαστήριο μέχρι τις υπηρεσίες πρόνοιας, καθώς τα δικά τους κτήρια είναι ακόμη ερείπια. Στους εσωτερικούς τείχους του κτιρίου υπάρχουν πλάνα που δείχνουν βήμα – βήμα τη διαδικασία ανοικοδόμησης. «Από τα 800 σπίτια που καταστράφηκαν το 80% έχει ανοικοδομηθεί. Τα νέα σπίτια μάλιστα είναι καλύτερα από τα προηγούμενα», μας λέει ο δήμαρχος του Μπιντ Τζμπέιλ, Χατζ Αφίφ Μπατζί, υποστηρικτής της αντίστασης που μέχρι πρόσφατα σπούδαζε στον Καναδά. Οι περισσότεροι άλλωστε κάτοικοι του Μπιντ Τζμπέιλ έζησαν στο εξωτερικό τα χρόνια της κατοχής. «Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας δεν είναι τα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι εισβολείς, στους σωρούς των οποίων ψάχναμε επί δύο ολόκληρες εβδομάδες μετά το τέλος του πολέμου για να βρούμε αγνοούμενους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα 4 εκατ. βόμβες διασποράς που έριξαν, ενώ μάλιστα είχε ψηφιστεί στο ΟΗΕ η ανακωχή, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα πολλά χωράφια να μένουν ακαλλιέργητα κι ολόκληρες περιοχές απροσπέλαστες. Οι Ισραηλινοί αφού δεν κατάφεραν να καταλάβουν το Μπιντ Τζμπέιλ το ισοπέδωσαν για να μας αναγκάσουν να φύγουμε και να μην επιστρέψουμε ποτέ»!

Στόχος που έμεινε στα χαρτιά, όπως φαίνεται από τον οικοδομικό οργασμό που ακολούθησε. Τα κεφάλαια για την ανοικοδόμηση προήλθαν από την Χεζμπολάχ και από πολλά αραβικά κράτη. Σε έναν άτυπο καταμερισμό η Χεζμπολάχ αποζημίωσε όσους έχασαν τις κατοικίες τους ή ανέλαβε την κατασκευή τους. Το Κατάρ ανέλαβε την ανοικοδόμηση της αγοράς που έχει ιστορία 450 χρόνων μεριμνώντας να μη χαθεί η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική ταυτότητα των κτιρίων. Μάλιστα, μέχρι να κατασκευαστεί πλήρως και να μπορεί να λειτουργήσει έφτιαξε μια πρόχειρη αγορά προκάτ για να μπορεί να διεξάγεται το παζάρι αδιατάρακτα. Το Ιράν ανέλαβε την ανακατασκευή των υποδομών (δρόμοι και γέφυρες) κι επίσης ένα έργο που όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί για το Ισραήλ αιτία… νέου πολέμου. Συνεχίζοντας προς το νότο από το καφέ Η Απελευθέρωση, μετά από το κατεστραμμένο ισραηλινό τανκ Μερκάβα, που έχει τοποθετηθεί εν είδει τροπαίου με μια σημαία της Χεζμπολάχ καρφωμένη στον πυργίσκο του, μετά επίσης κι από το πανύψηλο άγαλμα μαχητή της Χεζμπολάχ που πατάει με το πόδι του ένα ισραηλινό κράνος, ο επισκέπτης φθάνει σε ένα υπερυψωμένο σημείο στα σύνορα του Λιβάνου, με εκπληκτική θέα πολλών δεκάδων χιλιόμετρων προς το Ισραήλ. Εκεί το Ιράν κατασκευάζει ένα πάρκο με κιόσκια, ψησταριές, παιδική χαρά και ισλαμικό τέμενος όπου θα μπορούν να συγκεντρώνονται οι οικογένειες κι οι παρέες για να τρώνε με θέα τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το καφέ ήδη αποκαλείται Ιερουσαλήμ, ενώ στο υψηλότερο σημείο του θα κατασκευάσουν ένα τείχος 40 μέτρων ύψους, το οποίο θα φωτίζεται και θα είναι ορατό από πολλά χωριά και πόλεις του Ισραήλ. Επάνω του θα υπάρχει η επιγραφή «Η Ιερουσαλήμ είναι δική μας»!

«12 από τα 38 θύματα των βομβαρδισμών ήταν γυναίκες», μας λέει ο μουχτάρ του Μπιντ Τζμπέιλ (ανεπίσημο αξίωμα που συναντάται στον αραβικό κόσμο και αναφέρεται στον διαμεσολαβητή μεταξύ των αρχών και του λαού) τον οποίο συναντήσαμε στο δημαρχείο. Ο ίδιος φέρει βαριά τραύματα σε όλο του σχεδόν το σώμα, με αποτέλεσμα ακόμη να μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο. «Οι Ισραηλινοί κατέστρεψαν ολοσχερώς τρία τζαμιά, το μοναδικό νοσοκομείο που είχαμε και τρία σχολεία. Το ένα μάλιστα από αυτά ήξεραν ότι είχε μετατραπεί σε καταφύγιο. Το χειρότερο τότε ήταν πως δεν μπορούσαμε να προσφέρουμε στους τραυματισμένους ούτε καν τις πρώτες βοήθειες γιατί οι Ισραηλινοί χτυπούσαν ότι κινούταν. Επομένως κανένα αυτοκίνητο δεν μπορούσε να βγει από το χωριό και να μεταφέρει στην κοντινή Τύρο για παράδειγμα τους τραυματίες».

Ο φόβος του πολέμου δεν έχει δημιουργήσει νέο κύμα φυγής και μετανάστευσης, ρωτήσαμε τέλος τον δήμαρχο του Μπιντ Τζμπέιλ. «Όταν ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα κάθε 4 με 5 χρόνια ξέρουμε ότι μπορεί να ξανασυμβεί οποτεδήποτε κι έτσι είμαστε όλοι προετοιμασμένοι να υπερασπίσουμε τα σπίτια και τη γη που αγαπάμε», ήταν τα λόγια του.

Αρέσει σε %d bloggers: