Ξεκίνησε η επόμενη μέρα στη Συρία

Παρότι ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, έθεσε ένα πολύ αυστηρό πλαίσιο για την ανοικοδόμηση της Συρίας μιλώντας στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), το οποίο περιελάμβανε από την οικονομική υποστήριξη της ανοικοδόμησης  και την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας μέχρι την αντιμετώπιση των εναπομεινάντων τζιχαντιστών και την πρόοδο της πολιτικής διαδικασίας, η επόμενη μέρα στη Συρία μόνο ανέφελη δεν είναι. Το σημαντικότερο, όπως παντού, δεν υπάρχει καθαρή …έξοδος. Δεν υπάρχει μια σαφής, διαχωριστική γραμμή που να ξεχωρίζει την  εποχή της ειρήνης που ξεκίνησε από την εποχή του πολέμου, που τελείωσε ή, καλύτερα, τελειώνει.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μάρτυρας οι βομβαρδισμοί των τελευταίων ημερών με πρωταγωνιστές πολεμικά αεροσκάφη που πάνω τους φέρουν τις σημαίες τριών διαφορετικών κρατών. Θα πει κανείς πώς …όσο και να ‘ναι αποτελεί πρόοδο σε σχέση με ό,τι συνέβαινε προ διετίας όταν ο αριθμός των στρατών που μάχονταν στα συριακά εδάφη ήταν διψήφιος, ενώ μόνο οι ένοπλες ομάδες που στηρίζονταν από οικονομικά και πολιτικά κέντρα της περιοχής υπερέβαιναν τον αριθμό των κρατών της Μέσης Ανατολής. Πλέον στα εδάφη και τους αιθέρες της Συρίας επιβίωσαν οι ισχυρότεροι.

Οι μαζικότεροι βομβαρδισμοί πραγματοποιούνται από τη Ρωσία – τον αδιαμφισβήτητο νικητή του πολέμου της Συρίας – που σε συνεργασία με το καθεστώς του Άσαντ επιχειρεί να εξαλείψει τους τελευταίους θύλακες της Αλ Κάιντα κι άλλων ένοπλων οργανώσεων στα βορειοδυτικά της Συρίας, κοντά στην τουρκική συνοριογραμμή. Είναι μια από τις ελάχιστες περιοχές της Συρίας που εξακολουθούν να μην ελέγχονται από τον κυβερνητικό στρατό, ενώ από τον Απρίλιο  οι βομβαρδισμοί έχουν προκαλέσει το θάνατο 400 ατόμων κι έχουν μετατρέψει ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα σε σωρούς ερειπίων. Η αδυναμία ωστόσο της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας να ξεριζώσει τους θύλακες των ανταρτών δείχνει και τα όρια των αεροπορικών επιχειρήσεων. Αεροπορικούς βομβαρδισμούς πραγματοποιεί και η διεθνής συμμαχία υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ στα ανατολικά της χώρας, όπως έγραψε την 1η Ιουλίου το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων τη Συρίας, Sana. Το δικό του πόλεμο διεξάγει επί του συριακού εδάφους και το Ισραήλ. Επίσημα δηλώνει πώς οι αεροπορικές επιθέσεις του, όπως αυτές που πραγματοποίησε την 1η Ιουλίου, στρέφονται αποκλειστικά και μόνο εναντίον του Ιράν, με στόχο να αποτρέψει την δημιουργία βάσεων του στα συριακά εδάφη, και της Χεζμπολάχ, με στόχο να αποτρέψει τον εξοπλισμό της. Ο Άσαντ ωστόσο ποτέ δε θα κέρδιζε τον «εμφύλιο» που ξέσπασε το 2011 χωρίς τη βοήθεια επί του εδάφους από την ιρανική Επαναστατική Φρουρά και τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ. Το Ισραήλ πλήττοντας τις θέσεις τους αδυνάτιζε τον Άσαντ με τον οποίο διατηρεί εχθρική σχέση, λόγω του ότι το Ισραήλ από το 1967 έχει καταλάβει τα Υψώματα του Γκολάν στη Συρία. Όσο συνεχίζονται επομένως οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στη Συρία, που αποτελούν παραβίαση της εθνικής της κυριαρχίας, και από τη ρωσική αεροπορία που επιχειρεί σε συνεργασία με την συριακή κυβέρνηση να διώξει τους μισθοφόρους τζιχαντιστές, κανείς δεν μπορεί να πει ότι τελείωσε οριστικά ο πόλεμος που ξεκίνησε πριν 9 έτη.

Από τα άπειρα επιπλέον εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσει η Συρία για να γυρίσει σελίδα, το πλέον δυσεπίλυτο είναι το πρόβλημα των μεταναστών. Από τα 23 εκ. κατοίκους που είχε η Συρία πριν τον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων των Παλαιστίνιων και Ιρακινών προσφύγων, 3,5 εκ. εκτιμάται ότι βρίσκονται στην Τουρκία των 80 εκ. κατοίκων και 1,5 εκ. Σύροι υπολογίζεται ότι παραμένουν στον Λίβανο των 6 εκ. κατοίκων περιλαμβανομένων των Παλαιστινίων προσφύγων.

Η τυπική λήξη των πιο βίαιων και αιματηρών εχθροπραξιών στη Συρία έχει προκαλέσει ένα κύμα επίσημων διώξεων των Σύρων προσφύγων από την Τουρκία και το Λίβανο που στόχο έχει τον επαναπατρισμό τους. Το πρόβλημα για να επιστρέψουν δεν είναι μόνο ότι τα εννιά χρόνια είναι …πολλά, όπως μαρτυρά το γεγονός ότι μόνο 100.000 Σύροι βρίσκονται στα στρατόπεδα προσφύγων πλησίον των συνόρων με όλους τους άλλους να έχουν διαχυθεί εντός της Τουρκίας αποτελώντας φθηνό εργατικό δυναμικό. Το πρόβλημα είναι και η Συρία μόνο με ανοιχτές αγκαλιές δεν τους περιμένει. Ακόμη κι εκείνοι που θα επιστρέψουν στην πατρίδα, παραβλέποντας το γεγονός ότι δεν υπάρχουν δουλειές να εργαστούν και να μπορέσουν να βιοποριστούν, υπάρχει ισχυρή πιθανότατα να επιστρατευτούν, ενώ ορισμένοι θα μάθουν ότι έχουν χάσει τα πάντα εξ αιτίας ενός αμφιλεγόμενου νόμου βάσει του οποίου η περιουσία όσων συνεργάστηκαν με την αντιπολίτευση πέρασε στα χέρια του κράτους. Από την άλλη στο Λίβανο ψηφίστηκε τον Απρίλιο νόμος που αυστηροποιεί το καθεστώς εργασίας και δίνει προτεραιότητα στους Λιβανέζους έναντι όλων των ξένων, πριμοδοτώντας μαζικές απολύσεις και απελάσεις Σύρων εργατών, ενώ στην Τουρκία, όπου η επίσημη ανεργία έχει φτάσει το 13%, η τύχη των Σύρων προσφύγων ήταν από τα κεντρικά θέματα της αντιπαράθεσης ακόμη και στις πρόσφατες εκλογές. Η στάση των τούρκων πολιτών απέναντι στους Σύρους πρόσφυγες καταγράφτηκε σε πρόσφατη, πολύ ενδιαφέρουσα και αξιόπιστη έρευνα για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στο πλαίσιο της οποίας το 68% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι δυσφορεί με την παρουσία των Σύρων προσφύγων στην Τουρκία. Το ποσοστό αυτό μάλιστα αυξάνει σταθερά τα τελευταία χρόνια: το 2016 ήταν 58% και πέρυσι, το 2018, ήταν 61%…

Πολιορκημένοι από παντού οι Σύροι…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Το Ισραήλ σε σταυροδρόμι

Υπόδειγμα ερευνητικής δημοσιογραφίας ήταν το ρεπορτάζ του Χαγκάρ Σεζάφ στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz την Κυριακή 7 Ιουλίου. Το θέμα του αφορούσε το μεγαλύτερο ταμπού της ισραηλινής ιστορίας, την περίφημη Νάκμπα ή Καταστροφή, όπως αποκαλούνται οι συστηματικές διώξεις των Αράβων από τους Ισραηλινούς το 1948, που επέτρεψαν την ίδρυση του ισραηλινού κράτους. Ένα κράτος που με βάση την απόφαση υπ. αρ. 181 του 1947 του ΟΗΕ όφειλε να συνυπάρχει δίπλα – δίπλα με το παλαιστινιακό. Είναι κάτι όμως που ουδέποτε έγινε, με το νεοπαγές ισραηλινό κράτος να παραβιάζει τις εντολές και το χάρτη του ΟΗΕ για τη δημιουργία δύο κρατών, επιβάλλοντας έκτοτε την κυριαρχία του με τη δύναμη των όπλων σε όλη την ιστορική Παλαιστίνη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στο Ισραήλ ακόμη και η αναφορά της λέξης Νάκμπα, που είναι μέρα μνήμης για όλους τους Παλαιστίνιους και Άραβες στις 15 Μαΐου κάθε χρόνου, επισείει διώξεις, καθώς με νόμο του 2011 απαγορεύεται η χρήση της! Οποιαδήποτε αναφορά στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, όπως χωρίς περιστροφές τη χαρακτηρίζει ο διακεκριμένος Ισραηλινός ιστορικός Ίλαν Παπέ, που αποτέλεσε την ιδρυτική πράξη του ισραηλινού κράτους προκαλεί τερματισμό κάθε κρατικής χρηματοδότησης. Είναι μια προσπάθεια να αποσιωπηθούν οι συνθήκες ίδρυσης του ισραηλινού κράτους εξαλείφοντας ιστορικές αναφορές ακόμη και όρους!

Οι αντιστάσεις ωστόσο στην προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία του Ισραήλ δεν προέρχονται μόνο από την Παλαιστινιακή πλευρά. Το ρεπορτάζ της σχετικά φιλελεύθερης εφημερίδας Haaretz κονιορτοποιεί τους μύθους του Ισραήλ ότι οι Παλαιστίνιοι έφυγαν με τη θέλησή τους από τα πατρογονικά τους εδάφη, υπακούοντας στις υποδείξεις των ηγετών τους. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι στο πλαίσιο του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας λειτουργεί την τελευταία δεκαετία μια υπηρεσία, υπό το ακρωνύμιο Malmab, που ως έργο της έχει την απόκρυψη έως και εξαφάνιση εγγράφων και κάθε άλλου αποδεικτικού υλικού από δημόσια και ιδιωτικά αρχεία που περιγράφει τα εγκλήματα πολέμου του 1948. Στο ρεπορτάζ περιλαμβάνονται σοκαριστικές αφηγήσεις που δείχνουν πώς οι ένοπλες σιωνιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις δολοφονούσαν εν ψυχρώ άμαχους Παλαιστίνιους, πώς ανατίναζαν τα σπίτια τους για να μην ξαναγυρίσουν ποτέ και πώς στο τέλος έφτιαχναν σωρούς από πτώματα Παλαιστινίων και τα έκαιγαν.

«Το Ισραήλ σε ηλικία 71 ετών είναι αρκετά ισχυρό για να διαχειριστεί τις ηθικές αποτυχίες του παρελθόντος του», γράφει σε σημείωμά της σύνταξής της η Haaretz που κυκλοφορεί από το 1918 και είναι η μακροβιότερη εφημερίδα που εκδίδεται στα εδάφη του σημερινού Ισραήλ και της ιστορικής Παλαιστίνης μέχρι το 1948. «Η Νάκμπα δε θα φύγει. Είναι ακόμη εκεί στο τοπίο, στις σειρές των κάκτων στα εγκαταλελειμμένα χωριά, στα τοξωτά σπίτια της Τζάφας και της Χάιφας, στη μνήμη της Παλαιστινιακής κοινότητας στο Ισραήλ, στα εδάφη και τα σύνορα», γράφει η προοδευτική ισραηλινή εφημερίδα. Κι αυτό που περιγράφει είναι κάτι που κι ο πιο αδιάφορος τουρίστας μπορεί να το διαπιστώσει άμεσα και με πολλούς τρόπους. Είτε διαβάζοντας τις ιστορικού περιεχομένου πινακίδες που έχει τοποθετήσει το ισραηλινό κράτος στους δρόμους της Τζάφα, υμνώντας τα κατορθώματα της σιωνιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Λεχί, είτε (κι αυτό το ζήσαμε περπατώντας πρόσφατα στους δρόμους της Τζάφας) ακούγοντας παλαιστίνιους τραγουδιστές του δρόμου να τραγουδούν στα αραβικά με λαγούτο και πόνο καρδιάς τραγούδια της ξενιτιάς…

«Αντί της λογοκρισίας και της απόκρυψης πραγμάτων, η ιστορία της ίδρυσης του Ισραήλ και της παλαιστινιακής κοινωνίας που ξεριζώθηκε θα πρέπει να αποτελεί αντικείμενο σπουδών και διδασκαλίας», γράφει η ισραηλινή εφημερίδα.  «Ταμπέλες μνήμης θα έπρεπε να τοποθετηθούν στα μέρη των κατεστραμμένων χωριών και τα ηθικά διλλήματα που συνοδεύουν το Ισραήλ από το 1948 θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Μια τέτοια αναγνώριση δε θα επιλύσει τη διαμάχη, αλλά θα τοποθετήσει το διάλογο μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων στο Ισραήλ σε θεμέλια αλήθειας, στη θέση των ψεμάτων, της ντροπής και της αποσιώπησης».

Οι προτάσεις της Haaretz δεν αφορούν το παρελθόν, αλλά το παρόν και το μέλλον του Ισραήλ και δη το άμεσο μέλλον. Η προκήρυξη επαναληπτικών εκλογών από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου για τις 17 Σεπτεμβρίου θεωρούνται από πολλούς σημείο τομής για το Ισραήλ. Η ενεργοποίηση του κεντροαριστερού πρώην πρωθυπουργού Έχουντ Μπάρακ ο οποίος απείχε από την αναμέτρηση του Απριλίου και περισσότερο το καμπανάκι κινδύνου που έκρουσε τονίζοντας ότι υπάρχει ενδεχόμενο «ολοκληρωτικής κατάρρευσης της ισραηλινής δημοκρατίας» περιγράφοντας την μάλιστα ως μια «στρατηγική απειλή όχι λιγότερο σοβαρή από την ιρανική απειλή», υπογραμμίζουν ότι δεν είναι μια συνηθισμένη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Το ίδιο υποστηρίζει κι ο διακεκριμένος αναλυτής των New York Times Τόμας Φρίντμαν, που μόνο για φιλο-παλαιστινιακή παρέκκλιση δεν μπορεί να κατηγορηθεί. Έγραφε λοιπόν στις 9 Ιουλίου για τις προσεχείς εκλογές (εδώ ολόκληρη η ανάλυση): «Μην είσαστε ανόητοι. Δεν είναι μια επαναληπτική εκλογή. Θα είναι μια από τις σημαντικότερες εκλογές στην ιστορία του Ισραήλ. Αν ενδιαφέρεστε για το Ισραήλ δώστε προσοχή, επειδή η χώρα που θαυμάζετε βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Αν είστε Εβραίος δώστε πραγματική προσοχή, γιατί το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών θα διαχωρίσει τη συναγωγή από την κοινότητά σας»! Ποιος είναι αυτός ο κίνδυνος που κάνει τον Φρίντμαν να γράφει για «εβραϊκή μπανανία» και το ισραηλινό κατεστημένο να ψάχνει απεγνωσμένα για πολιτικά αντίβαρα στο Νετανιάχου; Δύο είναι οι απειλές: Η πρώτη προέρχεται από τις μηχανορραφίες που χρησιμοποιεί ο Νετανιάχου προκειμένου να αποφύγει τις σοβαρότατες διώξεις για διαφθορά. Η δεύτερη προέρχεται από το σχέδιο εξόντωσης ή εξαφάνισης των Παλαιστινίων μέσω της προσάρτησης της Δυτικής Όχθης, σε βαθμό ακόμη κι ο Εχούντ Μπάρακ να μιλάει για «απαρτχάιντ» καθώς η ενσωμάτωση της Δυτικής Όχθης στο Ισραήλ δεν θα συνοδευτεί από την εκχώρηση στους άραβες ίσων πολιτικών δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων και του δικαιώματος στο εκλέγειν και το εκλέγεσθαι…

Και οι δύο απειλές προσωποποιούνται στο Μπενιαμίν Νετανιάχου, που κατά γενική ομολογία όμως θα είναι ο νικητής των προσεχών εκλογών…

Πηγή: Νέα Σελίδα

«Συμφωνία του αιώνα» για την εξαφάνιση των Παλαιστινίων

Ο δολοφόνος όχι απλώς επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, αλλά ορισμένες φορές με στολή Στρατού Σωτηρίας!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα αποτελούν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή, που αφού έκαναν τα πάντα για να υπονομεύσουν όσο κύρος  διέθεταν ως ανεξάρτητοι κι αμερόληπτοι διαμεσολαβητές, τώρα εμφανίζονται με ένα σχέδιο επίλυσης του Παλαιστινιακού, που το βαφτίζουν μάλιστα κι ως «Συμφωνία του αιώνα» προσπαθώντας πριν καν δει το φως της δημοσιότητας να περιβληθεί με την αίγλη που απαιτείται ώστε να γίνει αποδεκτό.

Πλευρές του σχεδίου διέρρευσαν στην Washington Post και πράγματι προκαλούν δέος. Το πραγματικά καινοτόμο στοιχείο τους, κάτι που δεν θα διανοούταν καν να το θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οποιαδήποτε άλλη αμερικανική κυβέρνηση στο παρελθόν, έγκειται στην προσπέραση του κεκτημένου των ψηφισμάτων του ΟΗΕ κι όσων θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτα ως τώρα από το διεθνές δίκαιο ή στο πλαίσιο όσων είχαν επισήμως συνομολογηθεί μεταξύ των δύο πλευρών, αποτελώντας κοινή βάση, στο πλαίσιο της Συμφωνίας του Όσλο του 1993, ενδεικτικά. Σε αυτά τα κεκτημένα συγκαταλέγεται για παράδειγμα η προοπτική ίδρυσης Παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα της 4ης Ιουνίου του 1967, πριν δηλαδή τον πόλεμο των 6 ημερών, και με δικαίωμα επιστροφής των εκδιωχθέντων Παλαιστινίων.

Το σχέδιο του Τραμπ, με βάση όσα «διέρρευσαν» είναι το πρώτο σχέδιο επίλυσης που ακυρώνει αυτό το δεδομένο. Δεν αναγνωρίζει δηλαδή το δικαίωμα των Παλαιστινίων για ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, αλλά κάνοντας λόγο για «αυτονομία» και τίποτε παραπάνω στην πράξη θέτει σε κίνδυνο ακόμη κι αυτή την υβριδική μορφή, το πρόπλασμα ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστινιακής Αρχής. Το αμερικανικό σχέδιο που «ζυμώνεται» από τον γαμπρό του Τραμπ, Γιάρεντ Κούσνερ, ο οποίος «οργώνει» γι’ αυτό το λόγο την Μέση Ανατολή σε αναζήτηση συμμαχιών και προθύμων που θα το υποστηρίξουν, ως «γλυκαντικά» πιθανά θα έχει χρηματοδοτήσεις που ενδεχομένως να εισρεύσουν με στόχο να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή των κατοίκων της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. Καθόλου τυχαίες δεν είναι οι αναφορές της αμερικανικής ηγεσίας στην ευημερία των Παλαιστινίων, την οποία ωστόσο οι ίδιοι έχουν υπονομεύσει, αποφασίζοντας για παράδειγμα να σταματήσουν τις χρηματοδοτήσεις προς την Παλαιστινιακή Αρχή με το επιχείρημα ότι υποστηρίζει οικονομικά οικογένειες «τρομοκρατών», όπως χαρακτηρίζονται όσοι αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή.

Το σχέδιο του Τραμπ κάνει κουρέλια το διεθνές δίκαιο και είναι υπαγορευμένο από το Ισραήλ, τα συμφέροντα του οποίου διαφυλάσσει κι αναβαθμίζει στο όνομα των «νέων πραγματικοτήτων». Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το ψήφισμα 2334 του ΟΗΕ που εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2016, βάσει του οποίου για πολλοστή φορά, η Ιερουσαλήμ αναγνωρίζεται ως αναπόσπαστο τμήμα των κατεχομένων Παλαιστινιακών εδαφών. Γεγονός που δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να αποφασίσουν την μετεγκατάσταση της πρεσβείας τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, θεωρώντας πιθανά ισχυρότερο το νόμο που ψήφισε η Κνεσέτ το 1980, με το οποίο αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως αιώνια κι αδιαίρετη πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Δεν αποκλείεται μάλιστα οι ΗΠΑ, που μόλις πριν λίγες εβδομάδες αναγνώρισαν την  προσάρτηση (διεθνώς απαγορευμένη πρακτική!) των συριακών Υψωμάτων του Γκολάν στο Ισραήλ να προωθούν την προσάρτηση στο Ισραήλ της Γάζας και της Δυτικής Όχθης καταργώντας στην πράξη ακόμη κι όσα πέτυχε η Συμφωνία του Όσλο, πάντα στο όνομα των «νέων πραγματικοτήτων». Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται κι οι εβραϊκοί εποικισμοί που μαζικά ανεγείρονται στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, διασπώντας τη γεωγραφική ενότητά τους και ναρκοθετώντας το αίτημα της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Μόνο το δεύτερο εξάμηνο του 2018 ξεκίνησε η έγκριση και η ανέγερση 4.350 κατοικιών στη Δυτική Όχθη, ενώ το Φεβρουάριο του 2019 το Ισραήλ ενέκρινε την ανέγερση 4.416 νέων κατοικιών σε εβραϊκούς εποικισμούς. Εκτιμάται ότι στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη τουλάχιστον 650.000 έποικοι διαβιούν σε υπερσύγχρονες κατοικίες με όλες τις ανέσεις, που φυλάσσονται από τον στρατό. Η ανέγερση των εβραϊκών εποικισμών στα κατεχόμενα έχει καταγγελθεί επανειλημμένως από τον ΟΗΕ, που έλαβε μάλιστα και πρακτικά μέτρα για να σταματήσει την εμπλοκή εταιρειών σε οικοδομικές και άλλες κατασκευαστικές δραστηριότητες. Με το ψήφισμα 2016 του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παράδειγμα συμφωνήθηκε η δημιουργία βάσης δεδομένων όπου θα καταγράφονται όλες οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται οικονομικά στους εβραϊκούς εποικισμούς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Η δημοσιοποίηση αυτής της βάσης αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον…

Ο οικοδομικός οργασμός στα κατεχόμενα συντελείται την ίδια ώρα που κατεδαφίζονται κατά εκατοντάδες τα σπίτια των Παλαιστινίων ενώ οι εξώσεις είναι καθημερινό φαινόμενο, στο πλαίσιο της εθνοκάθαρσης που συντελείται κατ’ εφαρμογήν της πρόσφατης δήλωσης του νικητή των ισραηλινών εκλογών Νετανιάχου ότι «το Ισραήλ είναι το κράτος – έθνος όχι όλων των πολιτών του, αλλά μόνο του εβραϊκού λαού»! Στόχος είναι οι Παλαιστίνιοι να αναγκαστούν τα εγκαταλείψουν τα πατρογονικά τους εδάφη. Η «συμφωνία του αιώνα» του Τραμπ προωθεί αυτό ακριβώς το σχέδιο.

Το πιθανότερο ωστόσο είναι το σχέδιο «επίλυσης» να καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων. Κι αυτό όχι μόνο επειδή η Παλαιστινιακή Αρχή έκοψε κάθε σχέση με την Ουάσιγκτον από τον Δεκέμβριο του 2017, αποδοκιμάζοντας έτσι την ταύτισή της με το Ισραήλ. Το πρόβλημα για τον άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ βρίσκεται ότι, ευτυχώς ακόμη, η Ευρωπαϊκή Ένωση κι ο Αραβικός Σύνδεσμος τάσσονται καθαρά υπέρ των αποφάσεων του ΟΗΕ για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Η σαφής τους θέση αποτυπώθηκε πολύ πρόσφατα στην κοινή σύνοδο κορυφής ΕΕ – Αραβικής Ένωσης στο Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου, δημιουργώντας ένα ανάχωμα στην αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Ακροδεξιά στροφή Νετανιάχου

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Σοκ ακόμη και στους πλέον πολιτικά οικείους του προκάλεσε για μια ακόμη φορά ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ανακοινώνοντας τη νέα του πολιτική συμμαχία, εν όψει των εκλογών της 9ης Απριλίου. Ο ηγέτης του κόμματος Λικούντ παρότι αντιμετωπίζει κατηγορίες για διαφθορά ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα, θεωρείται το φαβορί των εκλογών. Τυχόν νίκη του, που θα ανοίξει την πόρτα για πέμπτη θητεία, θα σπάσει το ρεκόρ που κατείχε ο Μπεν Γκουριόν ως μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Αυτή τη φορά ωστόσο η νέα του θητεία θα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες καθώς θα έχει εξ αρχής προδιαγράψει τον ακραίο της πολιτικό προσανατολισμό. Η συμμαχία που εξήγγειλε με τα δυο μικρά ακροδεξιά κόμματα, Εβραϊκό Σπίτι και Εβραϊκή Ισχύς, προκαλώντας ασυνήθιστα σοβαρές αντιδράσεις, εγγυώνται ότι θα ακολουθήσει ακόμη πιο επιθετική πολιτική απέναντι στους Παλαιστίνιους ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα εύρεσης λύσης στο πλαίσιο όσων έχει κατ’ επανάληψη αποφασίσει ο ΟΗΕ: Δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των διωχθέντων Παλαιστίνιων. Το πρόγραμμα και ο πρότερος βίος ωστόσο των δύο αυτών κομμάτων με τα οποία συμμάχησε ο Νετανιάχου εγγυώνται ότι πλέον ούτε φραστικά δεν θα συμπορεύεται με το διεθνές δίκαιο.

Οι επικεφαλής του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς εμφανίζονται ως συνεχιστές του σιωνιστή γεννημένου στα ΗΠΑ ραβίνου Μεΐρ Καχάν, που διετέλεσε βουλευτής στην Κνεσέτ τη δεκαετία του 1980, πριν το κόμμα του βγει εκτός νόμου κι ενταχθεί στην περίφημη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων της Ουάσιγκτον. Η Εβραϊκή Ισχύς ζητά κι επισήμως την κατάληψη του Όρους του Ναού (που θεωρείται ιερός τόπος και για τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους και γι’ αυτό το λόγο τελεί επισήμως υπό Ιορδανική επιτήρηση, μέσω μουσουλμάνων κληρικών) και την προσάρτηση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, απορρίπτοντας επισήμως κάθε σχέδιο δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Οι δύο ηγέτες του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς, Μιχαέλ Μπεν Αρί και Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγούν βουλευτές, χάρη στη συμμαχία με το Νετανιάχου, είναι συνιδρυτές του Λεχάβα που όχι απλώς ζητά τον πλήρη, φυλετικό διαχωρισμό Εβραίων και Αράβων, αλλά σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς της 24ης Φεβρουαρίου, εμπλέκονται σε εμπρησμό μικτού σχολείου στην Ιερουσαλήμ, στο οποίο φοιτούν παιδιά αραβικής κι εβραϊκής καταγωγής. Μάλιστα, στο όχι και τόσο μακρινό 2012 οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να χορηγήσουν ταξιδιωτική βίζα στον Μπεν Αρί, επειδή είναι μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο έτερος …αξιότιμος φίλος του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπεν Γκβιρ, δηλώνει υπερήφανος που κοσμεί το σπίτι του με φωτογραφία του οπαδού του Καχάν, Μπαρούχ Γκολντσάιν, ο οποίος κέρδισε τη θέση του στο παλίμψηστο της Ισραηλινής ακροδεξιάς αφού σκότωσε 29 Παλαιστίνιους στη Χεβρόνα το 1994, την ώρα της προσευχής τους.

Η επιλογή του Νετανιάχου προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο των δημοκρατικών εβραϊκών οργανώσεων που αντιτάσσονται μόνιμα στα επιθετικά ισραηλινά σχέδια αλλά και οργανώσεων όπως το AIPAC και το AJC, που ποτέ στο παρελθόν δεν δυσφόρησαν απέναντι στην πολιτική του Νετανιάχου και του Ισραήλ. Και οι δύο οργανώσεις χαρακτήρισαν ως «κατακριτέες» τις ιδέες των δύο σιωνιστικών οργανώσεων, δηλώνοντας ότι ακόμη κι αν εκλεγούν στην επόμενη κυβέρνηση τα στελέχη τους, αντιπρόσωποι των δύο οργανώσεων δεν πρόκειται να έχουν καμία επαφή μαζί τους! Ένα ακόμη δείγμα της απομόνωσης στην οποία οδηγείται το Ισραήλ όσο αρνείται να αναγνωρίσει τα δίκαια αιτήματα των Παλαιστινίων και υπονομεύει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Διάβασε επίσης:

Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα;

Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα;

Σοκ και δέος προκαλεί η ανάγνωση της έκθεσης των ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ (εδώ το πλήρες κείμενο) που διερεύνησαν τις συνθήκες και τα αποτελέσματα από τη συνεχιζόμενη επί ένα σχεδόν χρόνο αιματοχυσία στα σύνορα της Γάζας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με βάση την έκθεση των εμπειρογνωμόνων που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 25 Φεβρουαρίου 2019 κι αφορούσε όσα συνέβησαν από τον Μάρτιο του 2018, όταν ξεκίνησαν οι πορείες στα σύνορα της Γάζας, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2018, δολοφονήθηκαν 189 Παλαιστίνιοι, ενώ πυροβολισμούς δέχθηκαν περισσότεροι από 6.100. Μεταξύ των δολοφονημένων περιλαμβάνονταν 35 παιδιά, 3 νοσοκόμοι και 2 δημοσιογράφοι. Οι ειδικοί των Ηνωμένων Εθνών ανέφεραν ότι «υπήρχαν βάσιμοι λόγοι να πιστεύουμε ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές του Ισραήλ πυροβολούσαν σε δημοσιογράφους, εργαζόμενους στην υγεία, παιδιά και άτομα με αναπηρίες, γνωρίζοντας ότι είναι ξεκάθαρα αναγνωρίσιμοι ως τέτοιοι».  Από τη μεριά του Ισραήλ σκοτώθηκε 1 και τραυματίστηκαν 4 στρατιώτες από πυρά που εκτοξεύθηκαν από τη Γάζα. Συμπερασματικά οι ειδικοί καταλήγουν πώς το Ισραήλ ενδέχεται να έχει πραγματοποιήσει εγκλήματα πολέμου! «Αυτές οι σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ανθρωπιστικού δικαίου μπορεί να συνιστούν εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», σύμφωνα με τα λόγια τους.

Από τη μεριά του το Ισραήλ, απέρριψε την έκθεση ως «εχθρική, αναληθής και μεροληπτική». Δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών, Ισραέλ Κατζ, δήλωσσε ότι «κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ και την υποχρέωσή του να υπερασπίζεται τους πολίτες και τα σύνορά του από βίαιες επιθέσεις»…

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν 325 συνεντεύξεις και συναντήσεις με θύματα, μάρτυρες, κυβερνητικούς αξιωματούχους και μέλη της κοινωνίας των πολιτών, απ’ όλες τις πλευρές, ενώ συγκέντρωσαν περισσότερα από 8.000 ντοκουμέντα. Στο υλικό περιλαμβάνονται ιατρικά ανακοινωθέντα, γνωμοδοτήσεις νομικών, αναρτήσεις από Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, φωτογραφίες και βίντεο. Από την εισαγωγή κιόλας αναφέρεται ότι «παρά τα αρκετά αιτήματα το Ισραήλ δεν έδωσε στην επιτροπή άδεια πρόσβασης στο Ισραήλ ή τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, δε συνεργάστηκε ούτε παρείχε πληροφορίες». Στον αντίποδα, «η Επιτροπή δηλώνει ευγνώμων προς τις κυβερνήσεις της Τουρκίας, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου και του Κράτους της Παλαιστίνης για τη συνεργασία τους με την Επιτροπή και τη διευκόλυνση της εργασίας τους». 

Να σημειωθεί ότι οι διαδηλώσεις του τελευταίου χρόνου ξεκίνησαν μετά από μια ανάρτηση που έκανε στο facebook ένας 34χρονος ποιητής και δημοσιογράφος, Αχμέντ Αμπού Αρτέμα. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου 2018 και με βάση μαρτυρίες δημοσιογράφων συμμετείχαν από 40.000 ως 50.000 άτομα. Στα αιτήματα των διαδηλωτών ήταν η εφαρμογή του ψηφίσματος 194 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και η βελτίωση της δραματικής ανθρωπιστικής κατάστασης που επικρατεί στη Γάζα. Το ψήφισμα 194 αναγνωρίζει το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων στα σπίτια τους. Το δικαίωμα επιστροφής αναγνωρίζεται επίσης στην απόφαση 242 του 1967. Οι συνθήκες διαβίωσης των 2 εκ. Παλαιστινίων στη Γάζα, που συχνά περιγράφεται ως «η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου», είναι δραματικές μετά το εμπάργκο που επέβαλε το Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα στη Γάζα παρατηρείται το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας τον κόσμο, που φτάνει το 54%, με το ποσοστό της ανεργίας στους νέους να ανέρχεται στο 74%. Λόγω του αποκλεισμού, το 68% των κατοίκων εξαρτάται από τις διανομές φαγητού που πραγματοποιούν διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως ο Ερυθρός Σταυρός, που κατ’ επανάληψη έχουν χαρακτηρίσει τα τιμωρητικά μέτρα του Ισραήλ ως «συλλογική τιμωρία». Μόλις το 2017, ο ΟΗΕ προειδοποίησε ότι λόγω έλλειψης νερού, ηλεκτρικού, τροφίμων και υπηρεσιών υγείας και παιδείας οι συνθήκες ζωής στη Γάζα γίνονται «μη βιώσιμες».

Ο απολογισμός των θυμάτων από τις επιθέσεις του Ισραήλ τα τελευταία 10 χρόνια στους Παλαιστίνιους της Γάζας έχει ως εξής:

2008-2009: 1.400 Παλαιστίνιοι νεκροί και 13 Ισραηλινοί, (επιχείρηση Cast Lead)

2012: 174 Παλαιστίνιοι νεκροί και 6 Ισραηλινοί.

2014: 2.251 Παλαιστίνιοι νεκροί και 71 Ισραηλινοί.

Πηγή: Νέα Σελίδα