Λατινοαμερικανοποίηση της ενημέρωσης (Πριν, 10.11.2013)

louketo-xeiropedesΤο μαύρο στην ΕΡΤ τον Ιούνιο και οι χειροπέδες που πέρασαν στην ενημέρωση τα ξημερώματα της Πέμπτης 7ης Ιουνίου δεν ήταν μια σπασμωδική κίνηση. Όπως βεβαιώνει και το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής, την εκχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων ενός λαού, ακολουθεί κατά πόδας κι η εκχώρηση του δικαιώματος στην ενημέρωση.

Πολύ εύστοχη ήταν η σύγκριση των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται στην Ελλάδα, κι ευρύτερα στην Ευρώπη, με τις αντίστοιχες οικονομικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στην Λατινική Αμερική με ευθύνη του ΔΝΤ και φυσικά των πολιτικών ελίτ των συγκεκριμένων χωρών, από την οργάνωση Oxfam σε πρόσφατη έκθεσή της που εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013. Από 15, το ελάχιστο, έως 25 εκ. επιπλέον φτωχοί θα δημιουργηθούν μέχρι το 2025, επισημαίνει η βρετανική μη κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται στην καταπολέμηση της φτώχειας, αν συνεχιστούν οι πολιτικές λιτότητας που υιοθετούνται σήμερα. Ξεχωριστή σημασία έχει η παρατήρηση ότι η λιτότητα αποτυγχάνει ακόμη και στους στόχους που υποτίθεται ότι υπηρετεί. “Όσο αυστηρότερη είναι η λιτότητα τόσο μεγαλύτερη είναι η αύξηση στο λόγο του δημόσιου χρέους”, τονίζει η Oxfam (που αποτελεί ομπρέλα 17 διαφορετικών οργανώσεων οι οποίες δραστηριοποιούνται σε 90 χώρες) υπογραμμίζοντας ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, όπου το δημόσιο χρέος από 300 δισ. ευρώ και 129% του ΑΕΠ το 2009 έχει φτάσει σε 321 δισ. ευρώ και ως ποσοστό επί του παραγόμενου πλούτου το 175%, με έντονες αυξητικές τάσεις, παρότι μάλιστα μεσολάβησαν 3 αναδιαρθρώσεις! Το ίδιο ακριβώς παρατηρείται στην Αγγλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, ως αποτέλεσμα της προτεραιότητας που έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη διάσωση των τραπεζών χρηματοδοτώντάς τις με το αστρονομικό ποσό των 4,5 τρισ. ευρώ, που ισοδυναμεί με το 36,7% του ΑΕΠ της ΕΕ! Πως να μην αυξηθεί το δημόσιο χρέος;

Η Oxfam επισημαίνει τον ορατό κίνδυνο “Λατινοαμερικανοποίησης” της Ευρώπης, να βιώσουμε κι εμείς μια “χαμένη δεκαετία”. Δηλαδή, η γηραιά ήπειρος να βρεθεί αντιμέτωπη με κοινωνικές αντιθέσεις και ανισότητες που συναντιούνται μόνο στην Λατινική Αμερική ως αποτέλεσμα των ιδιωτικοποιήσεων, της μείωσης μισθών και της κατάργησης κάθε έννοιας εργατικού δικαιώματος και σταθερής εργασιακής σχέσης. Ως αποτέλεσμα, το ποσοστό των φτωχών αυξήθηκε από 40,5% το 1980 σε 48,3% το 1990 για να μειωθεί στο επίπεδο του 1980 μόνο το 2005! Κι αυτό μάλιστα αφού χύθηκε αίμα και μεσολάβησε η υιοθέτηση βαθιά ριζοσπαστικών πολιτικών, σε χώρες όπως η Αργεντινή, η Βενεζουέλα, κ.α.

Η αμερικάνικη υποήπειρος δεν παλεύει μόνο να αντιμετωπίσει την φτώχεια που άφησε το ΔΝΤ αλλά να χαλιναγωγήσει και τους βαρόνους των ΜΜΕ

Δυστυχώς για την Ευρώπη οι ομοιότητες με την Λατινική Αμερική επεκτείνονται πολύ πέρα από την οικονομία. Μια ματιά στις πολύ πρόσφατες εξελίξεις στο τοπίο των ΜΜΕ της Λατινικής Αμερικής, που (σε όλο τον κόσμο) έχει εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικά ευαίσθητο σεισμογράφο των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, αποδεικνύει ότι η απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ και τα δημοτικά ραδιόφωνα το προσεχές διάστημα σηματοδοτεί την ταχεία επέκταση της “λατινοαμερικανοποίησης” και στο χώρο της ενημέρωσης. Τελικός προορισμός αναμφισβήτητα είναι ένα τοπίο ασφυκτικά ελεγχόμενο από τους βαρόνους της ενημέρωσης και εντελώς εχθρικό σε κάθε μορφή δημόσιου ελέγχου και κοινωνικής κριτικής.

Τα παραδείγματα από τρεις χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι πολύ ενδεικτικά για την επόμενη μέρα της ενημέρωσης στην Ελλάδα, αν περάσουν τα σχέδια καναλαρχών, Τρόικας και κυβέρνησης.

Όταν έφτασε το ταξί στο κτίριο της κρατικής τηλεόρασης και του ραδιοφώνου στην πρωτεύουσα του Ισημερινού, το Κίτο, κατά την τελευταία μου επίσκεψη τον Μάιο του 2012, παρατηρώντας το, δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να οργιστώ φέρνοντας στο μυαλό μου την πολεμική της αντιπολίτευσης που κατήγγειλε την κυβέρνηση του αριστερού προέδρου Ραφαέλ Κορέα ότι δημιουργεί στην ενημέρωση κολχόζ και σοβχόζ, κατά τα πρότυπα της Σοβιετικής Ένωσης, επειδή τόλμησε να δημιουργήσει δημόσια ΜΜΕ. Ένας θεσμός που ισχύει σε όλη την Δυτική Ευρώπη. Προς μεγάλη μου έκπληξη (κι απογοήτευση, κατά κάποιον τρόπο) η περίφημη έδρα των σοβχόζ και κολχόζ περισσότερο έμοιαζε με τα γραφεία μιας μικρής εφημερίδας παρά με τα δυσθεώρητα και ογκώδη, ομοιόμορφα κτίρια που δέσποζαν στις πρωτεύουσες του λεγόμενου υπαρκτού, φιλοξενώντας τα γραφεία κομματικών εφημερίδων και κρατικών ραδιοτηλεοράσεων. Τα δε ποσοστά τηλεθέασης και ακροαματικότητας προκαλούσαν την ίδια …απογοήτευση: σταθερά μονοψήφια, τείνοντας μάλιστα περισσότερο στο κάτω άκρο της πρώτης δεκάδας παρά στο πάνω! Τα τηλεοπτικά κανάλια δε, που συγκέντρωναν την υψηλότερη τηλεθέαση ήταν τόσο εμπαθή κατά του Κορέα, ώστε σε ωθούσαν να επιλέξεις το ισπανόφωνο CNN για ενημέρωση, που φάνταζε σαν όαση αντικειμενικότητας.

Στην Αργεντινή η κυβέρνηση της Κριστίνα Κίρχνερ διεξάγει από το 2009 έναν άνισο αγώνα εναντίον του μονοπωλίου που ελέγχει την ενημέρωση πάνω από 50 χρόνια. Η προσπάθεια της επικεντρώνεται στο σπάσιμο του μονοπωλίου που εκδίδει την εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας Clarin και 6 επιπλέον εφημερίδες, ελέγχει το 60% της αγοράς στην καλωδιακή τηλεόραση, το 25% στο ίντερνετ, το δεύτερο σε θεαματικότητα τηλεοπτικό κανάλι, 3 περιφερειακές τηλεοράσεις, 10 ραδιοφωνικούς σταθμούς, ένα πρακτορείο ειδήσεων και το μεγαλύτερο τυπογραφείο… Επιχειρεί δε να σπάσει το μονοπώλιο στην ενημέρωση μέσω ενός νόμου (υπ. αρ. 26.522) που θέτει όρια στην ιδιοκτησία των ΜΜΕ. Η κριτική που ασκείται στην Κίρχνερ είναι πανομοιότυπη με την κριτική κατά του Κορέα. Κατηγορείται για πλήγματα στην ελευθεροτυπία, προσπάθεια φίμωσης του Τύπου, κ.α. “Αυτή η τάση παρατηρείται σε αρκετές ακόμη χώρες της Νότιας Αμερικής”, έγραφε σε ανάλυσή της η βρετανική εφημερίδα Guardian Weekly στις 30 Αυγούστου. “Τέσσερις μεγάλοι όμιλοι Μέσων – όλοι με δεσμούς στο παρελθόν με δεξιές δικτατορίες – έχουν ένα μερίδιο αγοράς στη Νότια Αμερική που φτάνει το 80%”, συνεχίζει η Guardian.

Εκεί ωστόσο που η σύγκρουση μεταξύ βαρόνων της ενημέρωσης και δημόσιου συμφέροντος έφτασε στα άκρα ήταν στην Βενεζουέλα του Τσάβες, όπου ο χαρισματικός και πρόωρα χαμένος ηγέτης της Μπολιβαριανής επανάστασης κατάφερε να κερδίσει 3 προεδρικές, 10 περιφερειακές και βουλευτικές εκλογές και 4 δημοψηφίσματα έχοντας απέναντί του ολόκληρο το μιντιακό υπερκράτος. Καθόλου τυχαίο δεν είναι το ότι από τη Βενεζουέλα ξεκίνησε το μοναδικό για τα δεδομένα της Λατινικής Αμερικής εγχείρημα του δικτύου Tele Sur το οποίο στόχευε όχι μόνο στην ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής αλλά και στην δημιουργία ενός Μέσου, υψηλών δημοσιογραφικών και τεχνικών απαιτήσεων, που θα είναι πιο αντικειμενικό από τα Μέσα των Λατινοαμερικάνων βαρόνων. Το τόλμημα του Τσάβες, που έχει στεφτεί με μεγάλη επιτυχία δεν προκάλεσε ένα βαθύ ρήγμα μόνο στην βορειο-αμερικάνικη παράδοση που ακολουθεί κατά πόδας η Νότια Αμερική, βάσει της οποίας κάθε κρατική ιδιοκτησία στα Μέσα ισοδυναμεί με διαστρέβλωση της ενημέρωσης. “Θέσφατο” για το οποίο επικαλούνται και την πρώτη τροποποίηση του αμερικάνικου συντάγματος που κατοχυρώνει την ελευθερία του λόγου. Κυρίως ανέτρεψε το status που διαμόρφωσε η δεκαετία του ’90 στην Λατινική Αμερική, που μπορεί να ήταν μια “χαμένη δεκαετία” για τους λαούς, ήταν όμως μια “κερδισμένη δεκαετία” για τον καπιταλισμό και τους ιδιοκτήτες της ενημέρωσης.

Άνισα κατανεμημένος πλούτος και ενημέρωση

ΤΕΛΟΣ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΠΟΛΥΦΩΝΙΑΣ

Υπό ένα άλλο πρίσμα η υπερσυγκέντρωση που επήλθε στον ιδιοκτησιακό έλεγχο των ΜΜΕ ακολούθησε μέχρι κεραίας την υπερσυγκέντρωση που είχε προηγηθεί στον πλούτο. Το συντριπτικό δε πλήγμα που δέχτηκε η δημοκρατία στην ενημέρωση, απλώς μετέφερε και στο χώρο της πληροφορίας το πλήγμα που είχε υποστεί η δημοκρατία στην διανομή του κοινωνικού πλούτου. Άνισα κατανεμημένος πλούτος – άνισα κατανεμημένη ενημέρωση.

Στην Ελλάδα το μαύρο που επέβαλε η κυβέρνηση στην ΕΡΤ τον Ιούνιο κι οι χειροπέδες το Νοέμβριο άμεσα υπηρετούσε τον στόχο κάλυψης του αριθμού απολύσεων που ζητούσε η Τρόικα. Μακροπρόθεσμα ωστόσο δύο ήταν οι στόχοι: Ο πρώτος ήταν να περάσει στην ιστορία ένα καθεστώς αντικειμενικότητας και ανεξαρτησίας που εξασφάλιζε το καθεστώς της μονιμότητας των υπαλλήλων της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, σε βαθμό ακόμη κι η συνήθης διευθυντική τρομοκρατία να πέφτει στο κενό μπροστά στην δημοσιογραφική δεοντολογία. Ο δεύτερος στόχος ήταν να μπορέσει η εν εξελίξει και καθόλου ομαλή αναμόρφωση του εκδοτικού τοπίου να περιλαμβάνει μεγαλύτερα μερίδια τηλεθέασης και ακροαματικότητας (και κατά συνέπεια διαφημιστικής δαπάνης) για τους ιδιώτες. Για πόσο καιρό μπορείς να έχεις στη μνήμη του ραδιοφώνου την ΕΡΑ χωρίς να μεταδίδει τίποτε; Κάποια στιγμή θα πατήσεις παρατεταμένα το πλήκτρο της απομνημόνευσης σε έναν ιδιωτικό ραδιοσταθμό κι ας μην είναι η καλύτερη επιλογή. Έτσι αργά και σταθερά τα μερίδια ακροαματικότητας και θεαματικότητας χάνονται προς όφελος των ιδιωτικών Μέσων.

Μάννα εξ ουρανού για τους ιδιώτες θα είναι και το επικείμενο κλείσιμο, αν όχι όλων, των περισσότερων τουλάχιστον δημοτικών ραδιοσταθμών, στο πλαίσιο του εξορθολογισμού των οικονομικών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι 700 εργαζόμενοι που θα πεταχτούν στον δρόμο θα είναι το θυσίασμα στην πολιτική συμμαχιών του Σαμαρά και του Βενιζέλου με τους επαρχιακούς και περιφερειακούς εκδότες που κατά κανόνα είναι βουτηγμένοι στην διαπλοκή και έρμαια μικροσυμφερόντων. Γι’ αυτό και τα δημοτικά ραδιόφωνα που τις περισσότερες φορές παρείχαν πολύ πιο επαγγελματική ενημέρωση τούς κάθονταν στο στομάχι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πολλά δεν ήταν θερμοκήπια εξυπηρετήσεων και αργομισθιών. Τυπικό και κορυφαίο παράδειγμα ο ραδιοσταθμός του Δήμου Αθήνας, ο 9,84.

Με το κλείσιμο όμως των δημοτικών ραδιοφώνων κλείνει και μία εποχή που άνοιξε το 1987 όταν οι ραδιοσταθμοί των δημάρχων Αθήνας Μ. Έβερτ και Πειραιά Α. Ανδριανόπουλος, 9,84 και 90,6 αντίστοιχα, μετατρέπονταν σε πολιορκητικούς κριούς για να εισέλθουν οι ιδιώτες στο χώρο της ηλεκτρονικής ενημέρωσης, σπάζοντας το περίφημο “μονοπώλιο της κρατικής” με έναν τόσο άναρχο και χαοτικό τρόπο που θα ζήλευαν ακόμη κι οι χρυσοθήρες της Άγριας Δύσης. Όποιος πρόλαβε πήρε (συχνότητα) κι όπου βρήκε έκατσε… Ήταν η εποχή που ο καπιταλισμός πρόσφερε αφειδώλευτα και αχρεωστήτως αυταπάτες πολυφωνίας. Ο κύκλος όμως που ανοίγει τώρα στην ενημέρωση πάνω στα συντρίμμια του επιχειρηματικού χάρτη της τελευταίας 25ετίας, όπως μαρτυρούν οι ιλιγγιώδεις ζημιές τηλεοράσεων και εκδοτικών ομίλων, θα έχει μια πληροφόρηση πολύ πιο αυστηρά ελεγχόμενη, που θα τείνει να είναι μονοπωλιακή. Αντίθετα με ό,τι επικαλούνται κυβέρνηση και Τρόικα για τους δικηγόρους, τους μηχανικούς, τους φαρμακοποιούς κι άλλους ελεύθερους επαγγελματίες, το επάγγελμα του εκδότη θα κλείσει …ερμητικά με τις αποφάσεις που λαμβάνονται. Το δε επάγγελμα του δημοσιογράφου θα απαγορεύεται για τα χαμηλά εισοδήματα και θα υπάγεται πλήρως στην διεύθυνση και την εξουσία: πολιτική ή τραπεζική. Οι σταθμοί και τα κανάλια θα είναι πολύ λιγότερα σε σχέση με σήμερα κι η είδηση πολύ πιο ελεγχόμενη, καθώς θα υπαγορεύεται από την υπόγεια κι εξόφθαλμη συνδιαλλαγή των εκδοτών με την πολιτική εξουσία. Η λατινοαμερικανοποίηση της ενημέρωσης σε όλο της το μεγαλείο.

Γι’ αυτό έκλεισαν την ΕΡΤ!

Τζουλιάν Ασάντζ: ένας σύγχρονος ήρωας (Unfollow, #9)

Οφείλουμε δύο μεγάλα ευχαριστώ. Το πρώτο απέναντι στην κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα στον Ισημερινό, που χωρίς προϋποθέσεις και νομικές ακροβασίες, όπως πολλοί θεωρούσαν βέβαιο, δέχτηκε το αίτημα του Τζουλιάν Ασάντζ και του παραχώρησε πολιτικό άσυλο. Η θετική ανταπόκριση του Ισημερινού, διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών Ρικάρντο Πατίνιο, με ένα διάγγελμα στις 16 Αυγούστου που δημιούργησε ρίγη συγκίνησης σε όλο τον κόσμο, δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε μια απλή κίνηση. Πολύ περισσότερο μετά την προκλητική κίνηση των Βρετανών, μια μέρα πριν, να απειλήσουν με αστυνομική επέμβαση στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο όπου βρισκόταν ο Τζουλιάν Ασάντζ, από τις 19 Ιούνη όταν υπέβαλε επίσημα αίτηση χορήγησης πολιτικού ασύλου, για να τον συλλάβουν και να τον εκδώσουν στη Σουηδία.

Η απειλή της Αγγλίας ήταν ένα ασυνήθιστο στις μέρες μας μίγμα που περιείχε ισχυρές δόσεις αναβίωσης των αποικιοκρατικών της παραδόσεων, όταν θεωρούσε όλο τον υπόλοιπο κόσμο πίσω αυλή της και ταυτόχρονα επίδειξης καλών υπηρεσιών προς τις ΗΠΑ. Το Λονδίνο ήθελε να δείξει στην Ουάσινγκτον πως ναι, εξακολουθεί να είναι η καλή και πάντα πρόθυμη σκυλίτσα του στην από δω μεριά του Ατλαντικού. Εκείνη η χαρωπή σκυλίτσα που λοιδορούσε ακόμη και ο Economist παραμονές της επέμβασης στο Ιράκ, όταν αναρωτιόταν, εντελώς αθώα εννοείται, από το πρωτοσέλιδο που κοσμούταν από την στιβαρή και πληθωρική παρουσία του τότε πρωθυπουργού, Τόνι Μπλερ, αν η Αγγλία είναι η σκυλίτσα των ΗΠΑ… «Ναι, για πάντα» είναι η απάντηση που έδωσε με τη σειρά του ο Ντέιβιντ Κάμερον. Η Αγγλία ωστόσο πλήρωσε την αυθάδειά της να αμφισβητήσει το καθεστώς ασυλίας που αναγνωρίζει από το 1961 στις πρεσβείες το άρθρο 22 της Συνθήκης της Βιέννης, επικαλούμενη νόμο που ψηφίσθηκε το 1987 με αφορμή πυροβολισμό που δέχτηκε αξιωματικός της μητροπολιτικής αστυνομίας έξω από την πρεσβεία της Λιβύης, χωρίς ωστόσο ποτέ να διαταχθεί η επέμβαση καθώς επικράτησαν πιο ψύχραιμες σκέψεις… Ο βρετανικός τσαμπουκάς (πάντα εκ του ασφαλούς), που πολύ γρήγορα αποδοκιμάστηκε από τον δυτικό Τύπο (με «αυτογκόλ» τον παρομοίασαν οι Financial Times σε editorial τους ενώ η συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung έκανε λόγο για «γκάφα») έδωσε μεγαλύτερο «βάθος» στην απόφαση του Εκουαδόρ, το οποίο κέρδισε σημαντικά σε κύρος, καθώς αποκατέστησε την έννοια του πολιτικού ασύλου. Επίσης έδειξε πως ακόμη και σήμερα, παρά την πλανητική τρομοκρατία που ασκούν οι Αμερικάνοι (με τις συλλήψεις και τις απαγωγές ξένων πολιτών, τα βασανιστήρια μέσω της Air-Cia κ.α.), και παρά τον πληθωρισμό υποτέλειας και εθελοδουλίας στον οποίο επιδίδονται οι ανά τον κόσμο προστατευόμενοι πολιτικοί τους (ας θυμηθούμε τι έκανε στην αντίστοιχη περίπτωση ο Θ. Πάγκαλος…), ακόμη και σήμερα λοιπόν υπάρχουν κράτη που αψηφούν τις απειλές και δίνουν πολιτικό άσυλο σε πρόσωπα που μάχονται για την ελευθερία του λόγου κι επιλέγουν να αξιοποιήσουν τις γνώσεις τους για να αποκαλύψουν τα εγκλήματα των Αμερικάνων. Το πράττουν μάλιστα ακόμη κι αν η επόμενη μέρα της χορήγησης ασύλου καλύπτεται από αβεβαιότητα, λόγω του ότι οι Άγγλοι έχουν κάνει σαφές πως θα συλλάβουν τον Ασάντζ, αν βγει έξω από την πρεσβεία του Ισημερινού, αφήνοντας ένα ισχυρό ενδεχόμενο για τον Ασάντζ να έχει την τύχη του ούγρου καρδινάλιου Ζόζεφ Μιντζέντι, διαφωνούντα στο καθεστώς του «υπαρκτού», που έμεινε κρυμμένος στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη επί 15 χρόνια…

Το μεγαλύτερο ευχαριστώ όμως το οφείλουμε στον ίδιο τον ιδρυτή των Wikileaks. Αρκεί να θυμηθούμε πόσα παραπάνω μάθαμε για την ελληνική πολιτική ζωή με αφορμή τις αποκαλύψεις των τηλεγραφημάτων της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα προς το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Τα παρακάτω είναι, αναγκαστικά, προϊόν σταχυολόγησης κι αναπαράγονται γιατί δεν πρέπει να σκεπαστούν από την αθρόα, παρά τους χαλεπούς καιρούς, ιδιωτικώς και κρατικώς αλλά κυρίως υπογείως επιχορηγούμενη σκόνη του χρόνου:

Η Άννα Διαμαντοπούλου, πολύ πριν αποδειχθεί η πιο αποτυχημένη υπουργός Παιδείας, ήταν το «βαθύ λαρύγγι» της πρεσβείας. Τακτικός συνομιλητής του πρέσβη, συμμεριζόταν πλήρως το αμερικανικό ενδιαφέρον για την όσο το δυνατό ταχύτερη νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα επόμενα βήματα της. Το ίδιο και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Μπαμπινιώτης που, για να αποκτήσει ενδεχομένως την εύνοια του αμερικάνικου παράγοντα, καταδίκαζε την υπερβολική πολιτικοποίηση των φοιτητών, θεωρώντας την μάλιστα και αιτία πολλών δυσλειτουργιών. Τακτικός επισκέπτης του ακαλαίσθητου κτιρίου της οδού Βασιλίσσης Σοφίας κι η Ντόρα Μπακογιάννη. Στα τηλεγραφήματα περιγράφεται το σθένος με το οποίο η νεοδιορισμένη τότε υπουργός Εξωτερικών, προσπαθούσε να πείσει το ΚΥΣΕΑ να αγορασθούν δέκα επιπλέον μαχητικά αεροπλάνα F16 (και τα 30 να γίνουν 40), χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λεφτά υπήρχαν προφανώς. Γιατί να μην πάνε στους Αμερικάνους;  Στη σέντρα είχε βγει κι ο Γιώργος Καρατζαφέρης που το 2009, όταν γέμιζε τους δρόμους με αφίσες που τον έδειχναν με ένα κόκκινο γάντι του μποξ να ρίχνει γροθιά στο κατεστημένο, με το άλλο χέρι ικέτευε για υπερατλαντική στήριξη. Το ρόλο του μεσάζοντα μάλιστα είχε η ευρωβουλευτής Νίκη Τζαβέλα. Στο τηλεγράφημα η πρεσβεία έπλεκε το εγκώμιο της ευρωβουλευτή η οποία διετέλεσε επίσης βουλευτής επικρατείας (δηλαδή μη εκλεγμένη) της ΝΔ, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων στον όμιλο Κόκκαλη, στέλεχος στον Αντένα, αντιπρόεδρος στην Επιτροπή των Ολυμπιακών του 2004 και άλλα πολλά. Απ’ το μικρό μας (αμερικάνικο) τσίρκο δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα Μέσα Ενημέρωσης. Χάρη στα Wikileaks μάθαμε ότι κι η Πρεσβεία έβαλε τον δικό ογκόλιθο – κι όχι απλώς …λιθαράκι – στον χρηματισμό του ελληνικού Τύπου σε μια γιγαντιαία προσπάθεια να καμφθεί ο αντιαμερικανισμός: πληρωμένα συνέδρια, φυτευτά άρθρα ακόμη κι εντιτόριαλ σε μεγάλες εφημερίδες, προνομιακές σχέσεις με το συγκρότημα Αλαφούζου και έπαινοι για την εκπομπή του Alexis Papahelas, «“Neoi Fakeloi” (The New Files or Folders)», κατά το σχετικό τηλεγράφημα… Αυτά λοιπόν για να μην ξεχνιόμαστε…

Με «διαμάντια» ισοδυναμούσαν τα τηλεγραφήματα των Wikileaks και για πολλά άλλη μέρη του κόσμου. Κυρίως οι αποκαλύψεις για τις θηριωδίες των στρατευμάτων κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν που έκαναν θρύψαλα έναν μύθο εκλεπτυσμένης «new age» επέμβασης που επιχειρούσε να καλλιεργήσει ο αμερικανικός Τύπος και η ενσωματωμένη δημοσιογραφία, βάσει της οποίας οι εισβολείς ήταν ή αμυνόμενοι απέναντι σε στίφη βαρβάρων ή «κυβερνομαχητές». Τα Wikileaks αποκάλυψαν μεσαιωνικά βασανιστήρια και αναίτιες δολοφονίες άμαχου πληθυσμού που εξέθεσαν ανεπανόρθωτα την Ουάσινγκτον για εγκλήματα πολέμου. Χαρακτηριστικότερο όλων το βίντεο από αμερικάνικο ελικόπτερο (με τον τίτλο collateral murder βρίσκεται εύκολα στο διαδίκτυο) που δείχνει την εν ψυχρώ δολοφονία 13 Ιρακινών κι ενός δημοσιογράφου του πρακτορείου Ρόιτερς σε ένα δρόμο της Βαγδάτης.

Τα κατορθώματα του Ασάντζ έφτασαν μέχρι την Λατινική Αμερική, όπου μέχρι κι ένα εκλογικό αποτέλεσμα κατάφεραν να επηρεάσουν τα Wikileaks, αρπάζοντας τη νίκη από τα χέρια της φιλοαμερικανής υποψηφίας. Συνέβη στο Περού συγκεκριμένα όπου η δημοσιοποίηση των τηλεγραφημάτων, το 2011, συνέπεσε με τις εκλογές με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί ότι η Κέικο Φουτζιμόρι, κόρη του στυγνού δικτάτορα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι (η οποία εμφανιζόταν να απορρίπτει το παρελθόν του πατέρα της κι έτσι να διατηρεί το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις) αποτελούσε, παρά τα όσα έλεγε δημόσια, το κρυφό χαρτί της πρεσβείας και των έγκλειστων πραξικοπηματιών. Τελικά έχασε τις εκλογές. Στη Λατινική Αμερική ειδικότερα σοκ προκάλεσαν δύο άλλου τύπου αποκαλύψεις: Οι συνεχείς πιέσεις που ασκούν οι πρεσβείες στις εκλεγμένες κυβερνήσεις για χάρη αμερικάνικων πολυεθνικών, όπως η Μονσάντο, κι επίσης η ύπαρξη στρατιάς δημοσιογράφων που αποτελούν οικόσιτα των πρεσβειών σε κάθε πρωτεύουσα, γράφοντας κατά παραγγελία της Ουάσινγκτον.

Πάλι σταχυολογώντας, αξίζει να υπενθυμίσουμε κι ένα ακόμη κατόρθωμα του Ασάνζ, το οποίο αποτυπώθηκε με μια μοναδική στο είδος της φωτογραφία που έχει τον ίδιο να μιλάει κι από πίσω του, εκεί που συχνά βλέπουμε – κατόπιν αδρής αμοιβής – λογότυπα εταιρειών, να φιγουράρουν τα λογότυπα των μεγαλύτερων επιχειρήσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα (Bank of America, Visa, Mastercard, Paypal και Western Union) γυρισμένα όμως ανάποδα, με το κεφάλι κάτω! Με αυτό τον τρόπο ο ιδρυτής των Wikileaks τιμώρησε τους παραπάνω κολοσσούς οι οποίοι επιχείρησαν να στραγγαλίσουν οικονομικά το δημιούργημά του διακόπτοντας τη ροή των δωρεών προς τα Wikileaks, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο για πρώτη φορά την βιωσιμότητα του εγχειρήματος. Τότε άρχισε να γίνεται εμφανής κι η έκταση της κινητοποίησης του αμερικάνικου κατεστημένου κατά του Τζουλιάν Ασάντζ.

Όλα τα παραπάνω αξίζει να επαναληφθούν μόνο και μόνο για να γίνουν σαφείς οι διαστάσεις του κατορθώματος του Ζουλιάν Ασάνζ. Με απλά λόγια, έβγαλε τα άπλυτα της διπλωματίας και της φονικής πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ κι επίσης των ανά τον κόσμο συνεργατών τους (με ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα) στη φόρα, ωθώντας το δικαίωμα στην δημόσια πληροφόρηση στα άκρα! (Αξίζει μάλιστα να ειπωθεί πως το έκανε αυτό ενώ επανειλημμένες φορές είχε υποστηρίξει ότι η δημοσιοποίηση αν και αποτελεί υποχρέωση των κυβερνήσεων δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών, δεν είχαν κανένα δικαίωμα με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις να εισχωρούν στην προσωπική ζωή των πολιτών τους). Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Αμερικάνοι τον θέλουν στα χέρια τους με κάθε τρόπο: για να σταλεί ένα μήνυμα σε όποιον δημοσιογράφο, ερευνητή ή χάκερ διανοηθεί ξανά να ξεσκεπάσει τα αίσχη της «αυτοκρατορίας» ότι τον περιμένει το ίδιο ατιμωτικό τέλος!

Εδώ προβάλλουν δύο ισχυρές ενστάσεις. Με βάση την πρώτη, γιατί να μην εκδοθεί στη Σουηδία; Δεδομένου, ότι κάθε πολίτης οφείλει να καταθέσει στον ανακριτή από τη στιγμή που υπάρχουν καταγγελίες και δικαστικές έρευνες για βιασμό σε βάρος του. Μήπως με άλλα λόγια ο ιδρυτής των Wikileaks κρύβεται πίσω από αυτή του την ιδιότητα για να φυγοδικήσει από ένα ποινικό αδίκημα; Η δεύτερη ένσταση αφορά τη σχέση Σουηδίας και ΗΠΑ. Από πού κι ως που η έκδοσή του στη Σουηδία σημαίνει ότι θα «πάει πακέτο» κι αυτός στο Γκουαντάναμο για να ενδυθεί την ολόσωμη πορτοκαλί φόρμα των «μαχητών του εχθρού», όπως αποκαλούνται οι φυλακισμένοι στην αμερικανική βάση μόνο και μόνο για να μην τους αναγνωριστούν τα δικαιώματα των αιχμαλώτων που προβλέπονται στις διεθνείς συνθήκες;

Οι υπόνοιες για το ότι η πρόσκληση να μιλήσει στη Σουηδία τον Αύγουστο του 2010 και στη συνέχεια η, υποτιθέμενη, αθώα πρόσκληση των διοργανωτριών να κοιμηθεί σπίτι τους ο Ζουλιάν Ασάνζ αποτελούσαν μέρος μια καλοστημένης παγίδας αποκτούν βάση αν με αφορμή τις καταγγελίες τους για βιασμό, εξετάσουμε λίγο προσεκτικότερα το δίκαιο που προστατεύει τις γυναίκες στην Σουηδία. Βάσει αυτού δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο κατηγορία γυναίκας για βιασμό να μην δικαιωθεί από την έδρα! Η ιδιαιτερότητα του σουηδικού δικαίου έγκειται στο ότι θεωρεί μια ερωτική επαφή ως συναινετική αν και μόνο αν έχει την συνεχή, καθόλη την διάρκεια της πράξης, συναίνεση της γυναίκας. Με άλλα λόγια τής αναγνωρίζει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε σημείο να αρνηθεί να συνεχίσει. Ή, να επικαλεστεί στη συνέχεια την έλλειψη συναίνεσης από την μεριά της, ισχυριζόμενη ότι η ερωτική επαφή μετά από ένα σημείο συνεχίστηκε παρά κι ενάντια στη θέλησή της. Κι έτσι ότι ένα ερωτικό παιχνίδι εξελίχθηκε σε βιασμό. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι αυτό το δίκαιο που κατά τ’ άλλα αναγνωρίζει το δικαίωμα σε μια γυναίκα να προστατεύσει τον εαυτό της (άρα είναι προοδευτικό, γενικώς) μπορεί, ειδικώς, ανά πάσα στιγμή να οδηγήσει όλο τον ανδρικό πληθυσμό στο εδώλιο του κατηγορουμένου κι από ‘κει στη φυλακή αφού θα έχει βρεθεί ένοχος για βιασμό! Πώς μπορεί να αποδειχθεί το αντίθετο, στην περίπτωση που η γυναίκα κατηγορήσει με δόλο τον άνδρα από τη στιγμή που τα προφανή (ακόμη και να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι ή να ξεκινήσουν από κοινού τα προκαταρτικά ερωτικά παιχνίδια) δεν σημαίνουν αυτόματα ότι η εντολή ήταν …«πάγια και διαρκής»; Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως έναν χρόνο μετά την ενσωμάτωση του σχετικού άρθρου στο δίκαιο της Σουηδίας, οι κατηγορίες για βιασμό πενταπλασιάστηκαν. Είναι λίγο δύσκολο μέσα σε ένα χρόνο να πενταπλασιάστηκαν οι γυναίκες που δεν ήθελαν τίποτε παραπάνω από τα προκαταρκτικά ερωτικά παιχνίδια και τίποτε άλλο…

Η Σουηδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα στη συνείδηση της προοδευτικής ανθρωπότητας, μιας και αποκαλύπτεται ότι λειτουργεί ως ενεργούμενο των ΗΠΑ ζητώντας την έκδοση του Ασάντζ για να τους τον παραδώσει στη συνέχεια, αν πάρουμε επίσης υπ’ όψη μας ότι οι σουηδικές ανακριτικές αρχές αρνήθηκαν να πάνε στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο για να ανακρίνουν τον Τζουλιάν Ασάντζ. Αν πράγματι ήθελαν την δική του κατάθεση επί όσων συνέβησαν στη σουηδική πρωτεύουσα προ διετίας γιατί δε δέχθηκαν την πρότασή του; Η Σουηδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα, επίσης, όταν προσποιείται πως αγνοεί την τύχη που είχε ο αμερικάνος στρατιώτης Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος υπηρετούσε στον τομέα πληροφοριών του αμερικανικού στρατού, και τώρα κατηγορείται ως πληροφοριοδότης του Ασάντζ. Σοβαρά δημοσιεύματα αναφέρουν πως τα δύο αυτά χρόνια που βρίσκεται φυλακισμένος σε βάση του αμερικανικού ναυτικού χωρίς ακόμη να του έχουν αποδοθεί κατηγορίες, λόγω των «έξυπνων» βασανιστηρίων (μια ακόμη αμερικανική επινόηση μετά τις «έξυπνες» βόμβες, προς διάψευση των όσων λέγονται στην από ‘δω μεριά του Ατλαντικού για την ευφυΐα των Αμερικανών) έχει απολέσει τη συνείδησή του. Τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ την επιβεβαίωσαν ακόμη και αξιωματούχοι του ΟΗΕ οι οποίοι τον επισκέφθηκαν επίσημα δίνοντας βάση στις ανησυχίες που διατυπώνει δημόσια το ογκούμενο κύμα αλληλεγγύης προς τον μικρόσωμο κρατούμενο, μάρτυρα της ελευθεροτυπίας! Ο Ασάντζ θα υποστεί πολύ χειρότερα καθώς το πιθανότερο είναι να κατηγορηθεί για κατασκοπία και βοήθεια προς τους εχθρούς των ΗΠΑ, έστω κι αν κανένα διαβαθμισμένο έγγραφο που αφορούσε στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν δόθηκε στη δημοσιότητα. Κινδυνεύει δηλαδή να τιμωρηθεί με  χιλιάδες χρόνια φυλακή ή, το πιο εύκολο, πολύ σύντομα να τον έχουν κάνει ζωντανό νεκρό.

Τα βασανιστήρια και οι διώξεις που έχει υποστεί ο Μάνινγκ, κι όσα επίσης κινδυνεύει να πάθει ο Τζουλιάν Ασάντζ αν πέσει στα χέρια των Αμερικάνων δείχνουν την βαθιά υποκρισία των εξαγγελιών του Ομπάμα για την απαλλαγή των ΗΠΑ από την κληρονομιά καταστρατηγήσεων του δικαίου που κληροδότησε ο Μπους. Ποιος θυμάται αλήθεια, και δεν γελάει σήμερα, το επικοινωνιακό τέχνασμα του Ομπάμα, λίγες μέρες μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, όταν άνοιξε το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο παρουσία δημοσιογράφου της Guardian επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να στείλει μήνυμα διαφάνειας κι εκδημοκρατισμού…

Η Coca – Cola και η παγκοσμιοποίηση δεν πάνε με όλα (30/8-5/9/12 Επίκαιρα)

Σε αγκάθι στα πλευρά της Ουάσινγτον εξελίσσεται η πάλαι ποτέ «πίσω αυλή» των ΗΠΑ, η Λατινική Αμερική. Μετά τον Ισημερινό που παραχώρησε πολιτικό άσυλο στον διωκόμενο μαχητή της ελευθεροτυπίας Τζουλιάν Ασάντζ, σπάζοντας τον ασφυκτικό και θανάσιμο κλοιό που δημιουργούσαν γύρω του οι ΗΠΑ, ήρθε η σειρά της Βολιβίας να αμφισβητήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στην αμερικανική ήπειρο. Στο στόχαστρο μάλιστα του κύματος εθνικής αφύπνισης που δημιουργείται με ευθύνη της κυβέρνησης του Έβο Μοράλες βρέθηκαν δύο σύμβολα της αμερικανικής αυτοκρατορίας, πλανητικής εμβέλειας, που ενδεχομένως να αποτελούν τους σημαντικότερους πρεσβευτές του αμερικανικού τρόπου ζωής, καταφέρνοντας να πολλαπλασιάζουν την επιρροή που ασκούν οι ΗΠΑ, γειώνοντάς την στον καθημερινό τρόπο ζωής. Όλα αυτά μέχρι πρόσφατα.

Το αναπάντεχο πρώτο πλήγμα ήρθε με το λουκέτο που αναγκάστηκαν να βάλουν στην Βολιβία και τα οκτώ καταστήματα της πολυεθνικής αλυσίδας fast food, Mc Donald’s. Έτσι οι ΗΠΑ έγιναν η δεύτερη χώρα, μετά την Κούβα στη Λατινική Αμερική, που μπορεί να χαρακτηριστεί «ελεύθερη από Mc Donald’s». Υπάρχει ωστόσο μια τεράστια διαφορά με το ανυπόταχτο νησί της Καραϊβικής, καθώς στην χώρα των Άνδεων τα Mc Donald’s άνοιξαν κι αναγκάστηκαν να κλείσουν λόγω αναδουλειών, για τον απλό λόγο ότι οι Βολιβιάνοι έπαψαν να τα προτιμούν – όπως κατά κάποιον τρόπο συμβαίνει και στην Ευρώπη με τα καφέ Starbucks, που ενώ στις ΗΠΑ μονοπωλούν τις επιλογές των Αμερικάνων στην από ‘δω μεριά του Ατλαντικού, ποτέ δεν κατάφεραν να κερδίσουν την προτίμηση των απαιτητικών Ευρωπαίων καταναλωτών. Τα Mc Donald’s κατέβασαν τις πινακίδες τους, αφού προηγήθηκε μέσα από ρεπορτάζ στον Τύπο κι άλλες μορφές ενημέρωσης μια εκστρατεία ενάντια στα ταχυφαγεία. Η εκστρατεία αυτή υποστήριζε πως το γρήγορο, τυποποιημένο και αγνώστου προελεύσεως φαγητό αντιβαίνει στις παραδόσεις των ιθαγενικών κοινοτήτων. Θύμισε επίσης πρόστιμα που έχει δεχτεί η Mac Donald’s όπως από το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας (ύψους 8,5 εκ. δολ.) ή αποκαλύψεις, όπως της Greenpeace, για την εκτεταμένη χρήση γεννετικά τροποιημένων τροφίμων σε δημοφιλή προϊόντα της όπως στις κοτομπουκιές Mc Nugget…

Μετά τα Mc Donald’s (με ετήσια έσοδα που ξεπερνούν τα 27,5 δισ. δολ.) τα βέλη της σιωπηρής διατροφικής επανάστασης που συντελείται στη Βολιβία, χωρίς τις ελιτίστικες αποχρώσεις που συνήθως λαμβάνουν οι ανάλογες αντιδράσεις στην Ευρώπη, στρέφονται τώρα στην Coca – Cola. Ο πρόεδρος της Βολιβίας με αφορμή τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στη χώρα στις 21 Δεκεμβρίου, λόγω του θερινού ηλιοστασίου (νότιο ημισφαίρειο, γαρ) έκανε λόγο για το τέλος του καπιταλισμού, το τέλος της Coca – Cola και μια νέα εποχή αγάπης, κοινοτισμού και κουλτούρας ζωής… Αναμφισβήτητα πρόκειται για λόγια που σπάνια διατυπώνονται από αρχηγούς κρατών αντανακλούν ωστόσο ένα κλίμα αντισυμβατικότητας που είναι ορατό σε κάθε έκφραση της δημόσιας ζωής. Στην πιο πρόσφατη επίθεση του στην Coca – Cola ο υπουργός Εξωτερικών της Βολιβίας δεν παρέλειψε να επαινέσει το εθνικό τους ποτό με γεύση ροδάκινου και κανέλας αντιπαραβάλλοντάς το στο δημοφιλές αμερικάνικο ποτό…

Επιστροφή στις περιφέρειες

Η αμφισβήτηση της Coca Cola και των Mc Donald’s στη Βολιβία, που ειδικά στον Τρίτο Κόσμο και τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα οι συγκεκριμένες μάρκες αποτελούν σύμβολα κοσμοπολιτισμού και ανόδου του βιοτικού – κοινωνικού επιπέδου (αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στα υψηλότερα εισοδηματικά κοινωνικά, μορφωτικά και εισοδηματικά στρώματα) παρατηρείται σε μια εποχή που κλονίζεται η ίδια η παγκοσμιοποίηση. Τα όσα συμβαίνουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο με τον διχασμό της σε κέντρο και περιφέρεια και τους ορατούς κινδύνους που αντιμετωπίζει η συνοχή της ευρωζώνης, ή οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της κινέζικης πολιτικής ηγεσίας ή η μανία των εθνικοποιήσεων στη Λατινική Αμερική δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά υπογραμμίζουν την (μερική έστω) αναστροφή μιας τάσης που επικράτησε τις προηγούμενες δεκαετίες όταν κυριαρχούσαν οι ανοδικοί ρυθμοί στην πορεία του ΑΕΠ. Προφανώς δεν πρόκειται για επιστροφή στον εθνικισμό όπως κινδυνολογούν τα προπύργια του νεοφιλελευθερισμού (βλέπε Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), αλλά για μια αναδίπλωση των τάσεων παγκοσμιοποίησης, αφού πρώτα έγιναν ορατές οι καταστροφικές τους συνέπειες.

«Ο,τιδήποτε τοπικό θα αποκτήσει σαφή προτεραιότητα», δήλωνε στο περιοδικό Time στις 20 Αυγούστου ερευνητής, ο οποίος περιέγραφε τις νέες τάσεις που αναδεικνύονται την επόμενη μέρα της κρίσης στην παγκόσμια οικονομία. «Αυτό σημαίνει πολύ μεγαλύτερη επικέντρωση στα περιφερειακά οικονομικά οικοσυστήματα και δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας στην πατρίδα αντί της εξάρτησης από τις παγκόσμιες αγορές» συνέχιζε το αμερικάνικο περιοδικό περιγράφοντας τις βασικότερες παραμέτρους των «localnomics», των «τοπικών οικονομικών», θα λέγαμε. Άλλες πλευρές τους είναι: Η συρρίκνωση των χρηματοπιστωτικών – κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων οι οποίες από 11% του συνόλου των εταιρικών κερδών το 1975 έφτασαν το 2008, πριν ξεσπάσει η κρίση, να αντιπροσωπεύουν το 30%. Άλλο γνώρισμα επίσης είναι η αναβάθμιση της σημασίας της βιομηχανικής παραγωγής. Είναι ενδεικτικό ότι το μερίδιο της μεταποίησης στην παγκόσμια παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών αντιπροσωπεύει ένα ποσοστό της τάξης του 17,4% που είναι το υψηλότερο της τελευταίας δεκαετίας. «Επιπλέον, αν η αμερικάνικη μεταποιητική οικονομία αποτελούσε κράτος, θα ήταν το ένατο μεγαλύτερο στον κόσμο», τονίζει το περιοδικό. Η αναγέννηση ωστόσο της αμερικάνικης βιομηχανίας ποτέ δεν θα είχε συμβεί αν η κυβένηση του Μπάρακ Ομπάμα στο απόγειο της κρίσης δεν την χρηματοδοτούσε αθρώα. Αντίθετα με ό,τι συνέβη στην Ευρώπη και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα όπου κυριάρχησαν και συνεχίζουν να δεσπόζουν οι υπερ-νεοφιλελεύθερες συνταγές, στις ΗΠΑ ξαναγράφτηκε ακόμη και το εγχειρίδιο λειτουργίας της κεντρικής τράπεζας, αναλαμβάνοντας την απ’ ευθείας χρηματοδότηση της αυτοκινητοβιομηχανίας, όταν έγινε σαφές πως οι τράπεζες  αποκλείεται να έφερναν σε πέρας την χρηματοδότηση τους. Έτσι σώθηκε η βιομηχανία, βοηθούμενη φυσικά από μια ανταγωνιστική ισοτιμία του αμερικάνικου νομίσματος και την αυξημένη ζήτηση προϊόντων στο εξωτερικό…

Σε αυτό το πλαίσιο φαίνεται πόσο ξεπερασμένα πλέον θεωρούνται ακόμη κι από τις ΗΠΑ, όχι δηλαδή μόνο από χώρες που ακολουθούν μια αποκλίνουσα τροχιά όπως η Βολιβία, τα εγκώμια στην παγκοσμιοποίηση και η επιμονή των πολιτικών ελίτ να αναζητούν λύσεις σε ένα διεθνές πλαίσιο, που περισσότερο από ποτέ αποδεικνύεται θρυματισμένο και κατακερματισμένο. Και για ορισμένες χώρες όπως η Ελλάδα, γεμάτο παγίδες που απειλούν την οικονομία, την κοινωνική συνοχή, ακόμη και τα κυριαρχικά δικαιώματα…

Η διεθνής σκευωρία κατά του Ζουλιάν Ασάνζ (Επίκαιρα, 28.6 – 4.7.2012)

Εντελώς νέα κι εν πολλοίς απροσδόκητη διάσταση στο θρίλερ της επαπειλούμενης έκδοσης στις ΗΠΑ του ιδρυτή των Wikileaks, Ζουλιάν Ασάνζ, έδωσε η αίτηση πολιτικού ασύλου που κατέθεσε στην κυβέρνηση του Ισημερινού.

Ο άνθρωπος που κατάφερε τα τελευταία χρόνια το μεγαλύτερο πλήγμα στο προφίλ των Ηνωμένων Πολιτειών ωθώντας το δικαίωμα στην ελευθεροτυπία και την δημόσια πληροφόρηση στα άκρα (προς δυσάρεστη έκπληξη κυβερνήσεων κι εξωθεσμικών μηχανισμών που στηρίζουν την πολιτική επιρροή τους σε παράνομες χρηματοδοτήσεις κι ωμούς εκβιασμούς) πέρασε την πύλη της πρεσβείας του Ισημερινού στο Λονδίνο το απόγευμα της Τρίτης 19 Ιουνίου. Πριν φτάσει εκεί είχε προηγηθεί η απόρριψη στις 24 Φεβρουαρίου 2011, από το ανώτατο δικαστήριο της Αγγλίας της έφεσης που είχε καταθέσει εναντίον δικαστικής απόφασης που διέτασσε την έκδοσή του στην Σουηδία. Οι δικαστικές αρχές της μεγαλύτερης σκανδιναβικής χώρας είχαν ζητήσει την έκδοσή του προκειμένου να εκδικαστεί μήνυση που είχε κατατεθεί εναντίον του από δύο γυναίκες οι οποίες τον κατηγόρησαν για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση στις 14 Αυγούστου 2010, όταν είχε επισκεφθεί τη Στοκχόλμη για να δώσει μια διάλεξη με θέμα τα Wikileaks.

Από δω και πέρα η τυπικά παράθεση των γεγονότων συσκοτίζει και δεν αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα της πλεκτάνης που στήθηκε με ένα και μοναδικό στόχο: να πέσει ο Ασάνζ στα χέρια του αμερικανικού κράτους, που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να είναι κράτος-φυλακή, ταφόπλακα των δημοκρατικών ελευθεριών και συνταγματικών εγγυήσεων που υπάρχουν στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Μάρτυρας, δεν είναι μόνο οι κρατούμενοι με την κατηγορία της τρομοκρατίας στο Γκουαντάναμο, αλλά κι η τύχη που είχε ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι έδωσε στον Ασάνζ να δημοσιεύσει στα Wikileaks απόρρητα τηλεγραφήματα του αμερικανικού στρατού: κράτηση για έναν ολόκληρο χρόνο σε αυστηρή απομόνωση υπό συνθήκες τις οποίες εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ χαρακτήρισε σε επίσημη έκθεσή της ως «σκληρές, απάνθρωπες κι εξευτελιστικές». Αυτά δε, συμβαίνουν τώρα από τη κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίο υποτίθεται θα καταργούσε τους αντιδημοκρατικούς νόμους που ψήφισε κι εφάρμοσε ο προκάτοχός του Τζορτζ Μπους, επικαλούμενος τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση των Δημοκρατικών δεν έκανε το παραμικρό ακόμη και στην κατεύθυνση επιστροφής της νομοθεσίας στην προγενέστερη κατάσταση. Αντίθετα, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ (συμβολισμός που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να υπονοηθεί το ενδιαφέρον του προς τους κατατρεγμένους και το κράτος δικαίου) μόλις πρόσφατα ψήφισε νόμο με τον οποίο επιτρέπει την επ’ αόριστο κράτηση…

Με πορτοκαλί φόρμα ο Ασάνζ;

Γιατί παρόλα αυτά ο Ασάνζ να μην εκδοθεί στη Σουηδία και να μη δικαστεί από τη στιγμή που όχι μία αλλά δύο γυναίκες τον κατηγορούν για βιασμό, είναι το ερώτημα που απαιτεί απάντηση… Ο λόγος είναι απλός: Υπάρχουν πολλές και βάσιμες ενδείξεις ότι ο ιδρυτής των Wikileaks απλώς έπεσε σε μια καλοστημένη παγίδα ώστε μέσω Στοκχόλμης να βρεθεί στα χέρια των βασανιστών της CIA. Για όποιον δε, προτρέξει και πει ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του ισραηλινού επιστήμονα Μορντεχάι Βανούνου που αποκάλυψε το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ φεύγοντας από τη χώρα, αλλά σύντομα ξαναβρέθηκε σε αυτήν για να μείνει στη φυλακή 18 χρόνια, εκ των οποίων τα περισσότερα στην απομόνωση, πληρώνοντας με αυτό τον τρόπο ακριβά το ότι ενέδωσε στον πειρασμό μιας καλλίγραμμης δεσποινίδος. Κι έτσι από την αγκαλιά της βρέθηκε στα χέρια της Μοσάντ. Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει κι ο Ασάνζ.

Οι ενδείξεις ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας καλοστημένης σκηνοθεσίας είναι πολλές: Ξεκινώντας απ’ όσα συνέβησαν τον Αύγουστο του 2010 στη σουηδική πρωτεύουσα ας κρατήσουμε το γεγονός ότι ο Ασάνζ δεν επιτέθηκε σαν μαινόμενος ταύρος στις δύο ανυποψίαστες γυναίκες. Καλεσμένος του σοσιαλιστικού κόμματος να μιλήσει, δέχθηκε να φιλοξενηθεί στο σπίτι μίας από αυτές τις γυναίκες που είχε στελεχική θέση στο κόμμα και ρόλο διοργανώτριας στην εκδήλωση. Η κατηγορία για βιασμό στοιχειοθετήθηκε το απόγευμα της επόμενης μέρας της φιλοξενίας με την διευκρίνιση ότι στην αρχή ο «βιασμός» ξεκίνησε ενώ εκείνη κοιμόταν, όταν ξύπνησε όμως έδωσε τη συγκατάθεσή της. Ήταν λοιπόν ολίγον βιασμός (κατά το «ολίγον έγκυος») κατά το μέρος, συγκεκριμένα, που εκείνη κοιμόταν, ενώ κατά το υπόλοιπο μέρος ήταν μια καθόλα συναινετική ερωτική επαφή. (…Half night stand, στη χειρότερη περίπτωση για τον Ασάνζ). Η άλλη δε κατηγορία αφορά την μη χρήση προφυλακτικού, η οποία στη Σουηδία ενοχοποιεί τον άνδρα! Στη συνέχεια μάλιστα η μία από τις δύο γυναίκες αρνήθηκε να υπογράψει την κατάθεσή της, δηλώνοντας ότι πιέστηκε από το περιβάλλον της για να δηλώσει ό,τι δήλωσε, τα οποία μετά ανακάλεσε… Φαίνεται έτσι πως η ασυνήθιστα προοδευτική υπέρ των γυναικών νομοθεσία της Σουηδίας έγινε μια κόλλα χαρτί στην οποία κινδυνεύει να τυλιχθεί ο Ασάνζ κι από ‘κει να πάει στις ΗΠΑ για να φορέσει κι αυτός την πορτοκαλί φόρμα που φορούν όσοι κρίνονται επικίνδυνοι για την εθνική τους ασφάλεια.

Η Σουηδία διώκτης της ελευθεροτυπίας

Η υποψία δεν είναι τυχαία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η Σουηδία από φάρος της σοσιαλδημοκρατίας έχει εξελιχθεί σε πιστό συνεργάτη των Αμερικάνων συμμετέχοντας ακόμη και στις πιο βρόμικες δουλειές. Τον Δεκέμβριο του 2001 χαρακτηριστικά, παραβιάζοντας κατάφωρα τις σχετικές διεθνείς συνθήκες, η Σουηδία παρέδωσε στη CIA δύο άτομα που είχαν ζητήσει άσυλο. Η συνέχεια ήταν από τότε προβλέψιμη: Και οι δύο κατέληξαν στις φυλακές της Αιγύπτου, δηλαδή του δικτάτορα Χόζνι Μουμπάρακ ο οποίος συνεργαζόταν στενά με τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της Αλ Κάιντα, όπου βασανίστηκαν απάνθρωπα. Σύντομα η Σουηδία (που τώρα πιθανά κι αυτή να συμμετέχει στην διεθνή ανακούφιση για την πτώση του δικτάτορα Μουμπάρακ, χαιρετίζοντας τον εκδημοκρατισμό της χώρας – προς δόξα της υποκρισίας!) καταδικάστηκε από την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για το βρόμικο ρόλο της στις απαγωγές της CIA.

Τον Αύγουστο του 2010, το σουηδικό κράτος επέδειξε μια ασυνήθιστη ταχύτητα για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες κατά του Ασάνζ. Απορία και προβληματισμό δε, δημιούργησε η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, το οποίο συνήθως αφορά πιο σοβαρά αδικήματα. Ακόμη, η επιλογή ως δικηγόρου της γυναίκας που εμφανίζεται θύμα βιασμού ενός επαγγελματία, ονόματι Κλάες Μπόργκστρομ, που είναι συνεργάτης του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, Τόμας Μπόντστρομ, ο οποίος ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής των απαγωγών της CIA, έπεισε και τους πιο αφελείς ότι τα κίνητρα των κατηγοριών, του εντάλματος και του αιτήματος παράδοσης του Ασάνζ στη Σουηδία είναι πολύ πιο σοβαρά. Μαζί δε με το γεγονός ότι η Σουηδία είναι μια από τις ελάχιστες χώρες που έχει υπογράψει με τις ΗΠΑ μια ιδιόμορφη συμφωνία δικαστικής συνεργασίας, στο πλαίσιο της οποίας οι ΗΠΑ μπορούν να «δανείζονται» από την Σκανδιναβική χώρα κατηγορούμενους και υπόπτους για τους ανακρίνουν, έκαναν σαφές ότι απώτερο ζητούμενο είναι ο Ασάνζ να οδηγηθεί στις ΗΠΑ όπου θα δικαστεί για την δημοσιοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων απόρρητων τηλεγραφημάτων μεταξύ των αμερικανικών πρεσβειών και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που εξέθεσαν σοβαρά τις ΗΠΑ, αποκαλύπτοντας ονόματα συνεργατών και υπονομευτικές δραστηριότητες. Η ποινή δε που θα του επιδικαστεί θα είναι κάτι εκατομμύρια χρόνια φυλακή αν κρίνουμε ότι για το καθένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες τηλεγραφήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι διαβαθμοισμένα, κινδυνεύει με 10 χρόνια φυλακή!

Είναι περιττό να ειπωθεί πόσο βαριά έχουν βλάψει οι χειρισμοί της Σουηδίας το διεθνές της κύρος. Αυτόματα η Σουηδία μετατρέπεται σε διώκτη της ελευθεροτυπίας και κουκουλοφόρο των πιο σκοτεινών και παγκοσμίως μισητών μηχανισμών του αμερικάνικου κράτους. Κρίμα για μια χώρα που ειδικά στη συνείδηση πολλών Ελλήνων είχε ταυτιστεί με την δημοκρατία όταν στη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών παραχωρούσε άσυλο στους έλληνες αντιφρονούντες και διωκόμενους.

Σύγκρουση Ισημερινού – ΗΠΑ

Από την άλλη το κύρος του Ισημερινού εκτοξεύεται στις συνειδήσεις των δημοκρατών όλου του κόσμου, ενώ οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ μπαίνουν σε τροχιά σύγκρουσης, με άγνωστη εξέλιξη. Ήδη τα τελευταία χρόνια βρίσκονταν στο ναδίρ. Η απόφαση του αριστερού προέδρου Ραφαέλ Κορέα να διώξει την αμερικανική βάση της Μάντα από τον Ισημερινό, να επιβάλει ένα ασυνήθιστα υψηλό πρόστιμο ύψους 8,6 δισ. δολ. στην αμερικανική πετρελαϊκή Chevron, και στη συνέχεια η απέλαση του αμερικάνου πρέσβη με αφορμή αποκαλύψεις των Wikileaks, βάσει των οποίων η πρεσβεία συμμετείχε σε υπονομευτικές ενέργειες κατά της κυβέρνησης, έχουν θέσει τον Ραφαέλ Κορέα στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον. Η συνέχεια αναμένεται ενδιαφέρουσα παρότι όσο γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει επίσημη απάντηση στο αίτημα του Ασάνζ για χορήγηση ασύλου. Ξέροντας όμως τις φιλοφρονήσεις που ανταλλάχθηκαν μεταξύ του Ασάνζ και του Κορέα στην πρόσφατη συνέντευξη που του παραχώρησε ο δεύτερος στο τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today και την άοκνη προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση του Κορέα να αναδείξει το Κίτο σε αντίπαλο δέος της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, μπορούμε να προδικάσουμε το αποτέλεσμα…

ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΠΑΤΙΝΙΟ, ΥΠΕΞ Ισημερινού: «Καμία συνέπεια από την παύση πληρωμών» (Επίκαιρα, 31.5.12))

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ

Καμία τιμωρία δεν επιφύλαξαν οι αγορές στην κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα που αρνήθηκε να πληρώσει το δημόσιο χρέος, τονίζει με κάθε σαφήνεια στα Επίκαιρα ο υπουργός Εξωτερικών του Ισημερινού, Ρικάρδο Πατίνιο. Οικονομολόγος ο ίδιος, με ακαδημαϊκή καριέρα και ιδιαίτερη δράση ενάντια στο δημόσιο χρέος πριν αναλάβει τα καθήκοντα του επικεφαλής της διπλωματίας, ο Ρικάρδο Πατίνιο δείχνει τον δρόμο που οφείλει να ακολουθήσει κάθε κυβέρνηση για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες, γλιτώνοντας τη θηλιά των χρηματοπιστωτικών αγορών: τον εσωτερικό δανεισμό!

Τα μεγάλα κοινωνικά επιτεύγματα του Ισημερινού (που ανέκαθεν διακρινόταν για το βάθος των κοινωνικών αντιθέσεων) κατά την τελευταία τριετία, από την εποχή δηλαδή που αρνήθηκε να εξυπηρετήσει μέρος του δημόσιου χρέους αξιοποιώντας το έργο της επιτροπής λογιστικού ελέγχου, αποτελούν την πιο τρανταχτή απόδειξη για το τεράστιο όφελος που έχει να αποκομίσει η χώρα από την στάση πληρωμών. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, δείχνοντας ότι οι πόροι που εξοικονομήθηκαν στράφηκαν στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής, όταν πριν η κοινωνική πολιτική είχε θυσιαστεί στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους, όπως συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα: Στον Ισημερινό, η φτώχεια έχει μειωθεί κάθετα καθώς ενώ το 2006 έπληττε το 38%, τώρα πλήττει το 33%. Οι εισοδηματικές ανισότητες έχουν περιοριστεί με το φτωχότερο 40% να αυξάνει την συμμετοχή του στο εθνικό εισόδημα από 10,7% το 2006 στο 11,9% το 2010 και το πλουσιότερο 10% να μειώνει τη συμμετοχή του από 42,7% στο 39% την ίδια περίοδο. Οι επενδύσεις στην παιδεία έχουν αυξηθεί σχεδόν τέσσερις φορές. Ενώ την περίοδο 2003-2006 είχαν δοθεί 235 εκ. δολ., από το 2007 έως το 2010 δόθηκαν 940,7. Το ποσοστό συμμετοχής στην βασική εκπαίδευση αυξήθηκε από 91,2% σε 94,8%, ο αριθμός των δωρεάν βιβλίων που μοιράζονται στους μαθητές έχει υπερδιπλασιαστεί, το ποσοστό εγγραφών στα πανεπιστήμια από νέους που ανήκουν στο φτωχότερο 40% έχει διπλασιαστεί (από 8% σε 16%) την ίδια ώρα που το ποσοστό της παιδικής εργασίας έχει πέσει στο μισό σε σχέση με το επίπεδο του 2007 (26%). Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης αγκαλιάζει όλο και περισσότερους εργαζόμενους, με τις επίσημες μετρήσεις να υπολογίζουν τους ασφαλισμένους στο 55,1% τον Δεκέμβρη του 2010 όταν πριν τρία χρόνια ήταν μόνο το 39,2%, ενώ «υπό διωγμό» βρίσκονται κάθε λογής ελαστικές σχέσεις εργασίας και εξωτερικές αναθέσεις, με το ποσοστό των σταθερά κι επίσημα απασχολουμένων να αυξάνει σταθερά. Σε όλη τη χώρα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα κατασκευής οδικών αξόνων που αναβαθμίζει τις υποδομές και λειτουργεί ως αιμοδότης στην υπόλοιπη οικονομία, επιτρέποντας μεταξύ άλλων να τερματιστεί το κύμα φυγής Εκουαδορένιων στο εξωτερικό προς αναζήτηση δουλειάς. Πλέον η τάση έχει αντιστραφεί και χιλιάδες νέοι άνθρωποι επιστρέφουν στην πατρίδα τους από την μετανάστευση. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η προσπάθεια απεξάρτησης της χώρας από το πετρέλαιο όπως δείχνει το γεγονός ότι ενώ τα έσοδα από το πετρέλαιο την περίοδο 2001-2005 αντιπροσώπευαν το 31%, τα τελευταία χρόνια αντιπροσωπεύουν μόνο το 26%. Κατά συνέπεια ένα επιχείρημα που διατυπώνεται συχνά υποστηρίζοντας ότι η παύση πληρωμών (έστω κι αυτού του μέρους κι όχι όλου του δημόσιου χρέους) ήταν δυνατή λόγω της πλημμυρίδας ρευστού που αφήνουν οι εξαγωγές πετρελαίου δεν ισχύει. Διευκόλυνε μεν την πολιτική απόφαση για παύση πληρωμών, τίποτε όμως παραπάνω…

Ας δώσουμε όμως τον λόγο στον ίδιο τον υπουργό Εξωτερικών του Ισημερινού, Ρικάρντο Πατίνιο, που εξηγεί ότι όλα όσα λέγονται για δραματικές συνέπειες και τιμωρία των αγορών από μια πιθανή παύση πληρωμών είναι αυθαιρεσίες…

–      Κύριε υπουργέ, λέγεται συχνά στην Ελλάδα πως αν η κυβέρνηση προβεί σε παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους απέναντι στους πιστωτές της τότε θα αντιμετωπίσει την διεθνή απομόνωση. Ποια είναι η εμπειρία του Ισημερινού, σε αυτό το θέμα;

–      Με αυτή την απειλή διατηρήθηκε επί δεκαετίες η καθυπόταξη στα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών κέντρων και των επιχειρήσεων που μηχανορραφούσαν παρά τον εμφανή χαρακτήρα των ενδείξεων παρανομίας του χρέους. Αυτή η πίεση αντιμετωπίστηκε στον Ισημερινό με την επιτροπή λογιστικού ελέγχου και τις αδιάψευστες αποδείξεις που παρουσιάστηκαν κι οι οποίες επέτρεψαν την παύση πληρωμών στο δημόσιο χρέος που οφειλόταν σε ιδιώτες, πριν καν ακόμη την ολοκλήρωση και παράδοση του λογιστικού ελέγχου. Δεν υπήρξε καμία άμεση αντίδραση, ούτε εχθρικές ενέργειες ενάντια στην χώρα, δεδομένης της ομόθυμης πίστης και πλατιάς υποστήριξης της εθνικής κυβέρνησης και της κοινωνίας των πολιτών απέναντι στην διαδικασία έρευνας του δημόσιου χρέους και των αποτελεσμάτων της. Επίσης συνέβαλε κι η πρόσκληση σε δημοπρασία που πραγματοποιήθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

–      Λέγεται επίσης στην Ελλάδα ότι στο μέλλον οι αγορές θα εκδικηθούν την χώρα που προέβη σε παύση πληρωμών. Συνέβη κάτι τέτοιο στην περίπτωση του Ισημερινού;

–      Δεν υπήρξε καμία τιμωρία! Το μόνο που υπήρξε ήταν η ευνοϊκή γνώμη της Γουόλ Στριτ σε σχέση με τον χρηματοπιστωτικό μηχανισμό που αξιοποίησε η κυβέρνηση για να επαναγοράσει σχεδόν ολόκληρο το δημόσιο χρέος απέναντι σε ιδιώτες, σε σημαντικά μειωμένες τιμές, όπως συνέβη με την δημοπρασία των αποκαλούμενων ομολόγων Γκλομπάλ, που έληγαν το 2012 και το 2030.

–      Ας έρθουμε στο σήμερα. Με ποιο τρόπο η κυβέρνηση καλύπτει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της; Έχει τη δυνατότητα να δανειστεί, να εκδώσει ομόλογα και να ζητήσει χρήματα από τις αγορές;

–      Τα δημόσια έσοδα από την φορολογία και τις εξαγωγές πετρελαίου έχουν αυξηθεί ταχύτερα από την οικονομία, οπότε οι απαιτήσεις για νέο δανεισμό είναι σχετικά μικρές. Η κυβέρνηση προβαίνει σε διμερή δανεισμό από πολυμερείς οργανισμούς, όπως η Αναπτυξιακή Τράπεζα της Λατινικής Αμερικής (CAF) και η Διαμερικανική Τράπεζα Λατινικής Αμερικής (BID), αλλά και σε διμερή δάνεια από χώρες όπως η Κίνα, χωρίς όμως να αποδέχεται όρους και άλλους καταναγκασμούς που καταγγέλθηκαν από την επιτροπή λογιστικού ελέγχου. Οι εκδόσεις ομολόγων τα τελευταία χρόνια απευθύνονται στην εσωτερική αγορά, κάτι που έχει επιτρέψει την έγκαιρη κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών και την αύξηση των κερδών των εγχώριων αποταμιευτών. Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν υπάρξει εκδόσεις ομολόγων στις διεθνείς αγορές.

–      Μπορείτε να μας περιγράψετε την άμεση αντίδραση των αγορών; Πληρώθηκαν για παράδειγμα τα συμβόλαια πιστωτικού κινδύνου (CDS);

–      Στην περίπτωση του Ισημερινού δεν υπήρχε λόγος για την πληρωμή των CDS επειδή υπήρξαν ανακοινώσεις για λύσεις όπως αυτή που σας ανέφερα, σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον πιστεύω ότι η χρηματοπιστωτική κρίση διατηρούσε την αγορά σε αναμονή.

–      Ποιοί είναι οι στόχοι και οι προϋποθέσεις για την επιτυχή ολοκλήρωση του φιλόδοξου σχεδίου σας για μια νέα χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική στη Λατινική Αμερική χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας;

–      Δεδομένης της κρίσιμης κατάστασης των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών προτείνεται η «περιφεροποίηση» των χρηματοπιστωτικών δομών που θα επιτρέψουν την ολοκλήρωση και την ενοποίηση των κρατών – μελών, την προώθηση της αποταμίευσης και της πίστωσης σε επίπεδο περιφερειακό και την εξομάλυνση των χρηματοπιστωτικών σχέσεων στον κόσμο.

Η νέα αρχιτεκτονική θα αποτελείται από ένα Ταμείο Νομισματικής Σταθεροποίησης, μια Τράπεζα Περιφερειακής Ανάπτυξης και μια Νομισματική Ένωση του Νότου, σε ένα πλαίσιο διαφάνειας και λογοδοσίας.