Αλί Φαγιάντ (Χεζμπολάχ): Ήττα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Φως στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, από τη σκοπιά των δυνάμεων που αντιστέκονται στην αμερικανοκρατία και το σιωνισμό, έριξε ο Αλί Φαγιάντ, μάχιμος διανοούμενος και στέλεχος της Χεζμπολάχ, μιλώντας την Τετάρτη 5 Απριλίου στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών της Παντείου στην Πλάκα. Θέμα της διάλεξής του ήταν «Θρησκεία και πολιτική στις διαμάχες Συρίας και Ιράκ».

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κατά την άποψη του Αλί Φαγιάντ, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πρέπει να ειδωθούν υπό το φως έξι πραγματικοτήτων.

Πρώτη απ’ όλες είναι η υποχώρηση που σημειώνουν τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή, μετά την αποτυχία του Ισραήλ στο Λίβανο και των ίδιων των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ταυτόχρονα η εποχή του Τραμπ, παρότι είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ, ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως.

Το δεύτερο γεγονός, σύμφωνα με τον λιβανέζο βουλευτή που διακρίνεται για την ικανότητα του να αναλύει τις εξελίξεις στην περιοχή, σχετίζεται με την αποτυχία της «αραβικής άνοιξης», καθώς η προσπάθεια εκδημοκρατισμού του αραβικού κόσμου κατέληξε σε χάος και ταραχές.

Σχετική με την αποτυχία της «αραβικής άνοιξης» είναι κι η αμφισβήτηση της ικανότητας των αραβικών κρατών να επιτελέσουν παραδοσιακές λειτουργίες. Το τρίτο δεδομένο επομένως αφορά στην κρίση νομιμοποίησης των αραβικών κρατών.

Μεταβατική περίοδος

Η τέταρτη πραγματικότητα σχετίζεται με τις πολεμικές διενέξεις και την παρατεταμένη αστάθεια, που επιτείνεται όσο η οδός των ειρηνικών μεταρρυθμίσεων παραμένει κλειστή. Το αποτέλεσμα είναι η Μέση Ανατολή να ζει μια μεταβατική περίοδος, η οποία είναι ασαφές πού θα καταλήξει.

Η πέμπτη δυναμική αφορά τη θρησκευτική παράμετρο. Εδώ υπάρχουν τρία ξεχωριστά ρεύματα. Ειδικότερα, για τον πανεπιστημιακό και συγγραφέα Αλί Φαγιάντ, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι που πατρονάρονται ανοιχτά από την Τουρκία μετά την ανατροπή του Μόρσι και τις εσωτερικές έριδες διέρχονται κρίση. Το σαλαφίτικο ρεύμα με εκπρόσωπο το Daesh, που στηρίζεται ποικιλοτρόπως από τη Σαουδική Αραβία, είναι θέμα χρόνου να ηττηθεί στρατιωτικά, δημιουργώντας τότε τεράστια προβλήματα ασφάλειας στην Ευρώπη και τις άλλες χώρες στις οποίες θα επιστρέψουν οι μαχητές του. Τέλος, υπάρχει και το ισλαμικό ρεύμα της αντίστασης, με κορυφαία εκπρόσωπο τη Χεζμπολάχ που αντιπαλεύει τόσο το Daesh όσο και το Ισραήλ. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η μετριοπάθεια, η πολιτική του δράση και οι συμμαχίες που ξεπερνούν τους θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Εξέχουσα θέση του στην ατζέντα του έχει το Παλαιστινιακό. Σε ό,τι αφορά τη Συρία η Χεζμπολάχ αντιπαλεύει τόσο τα σχέδια διχοτόμησης όσο και το Daesh.

Τέλος, η έκτη παράμετρος που βοηθάει να αποκωδικοποιήσουμε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή συνδέεται με το ψυχροπολεμικό κλίμα που επικρατεί στη Μέση Ανατολή. Ο Αλί Φαγιάντ, συγγραφέας του βιβλίου που κυκλοφορεί στα ελληνικά Εύθραυστα κράτη: το διακύβευμα της σταθερότητας στο Λίβανο και τον αραβικό κόσμο (εκδ. MADISA, Κέντρο Μελέτης και Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή) θύμισε ότι ανέκαθεν η Ουάσινγκτον θεωρούσε πως η οικοδόμηση της «Νέας Μέσης Ανατολής», κατά την προσφιλή της ορολογία, αποτελούσε προοίμιο για την οικοδόμηση ενός νέου διεθνούς συστήματος.

Δεν είναι θρησκευτική η διαμάχη!

Για τον Αλί Φαγιάντ, δύο είναι τα αντιτιθέμενα μπλοκ που έχουν διαμορφωθεί, παρά τις εσωτερικές τους αντιθέσεις, στη Μέση Ανατολή: Στη μια πλευρά βρίσκονται ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ και Τουρκία. Στην άλλη Ρωσία, Ιράν, Συρία, Χεζμπολάχ και σε κάποιο βαθμό Ιράκ και Κίνα. Για τον Αλί Φαγιάντ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Λιβάνου, η Συριακή κρίση προκλήθηκε από τις ΗΠΑ με στόχο να διακόψουν τον διάδρομο που δημιουργήθηκε από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο όταν η ανατροπή του Σουνίτικου Μπάαθ στο Ιράκ έφερε στην εξουσία το πλειοψηφικό ρεύμα των Σιιτών. ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορούσαν να συμβιώσουν με μια τέτοια προοπτική. Δημιούργησαν λοιπόν την κρίση για να αποκτήσουν εκ νέου τον έλεγχο των συνόρων Ιράκ – Συρίας.

Ο Αλί Φαγιάντ επιχειρώντας να συμπυκνώσει τις προκλήσεις για τις δύο χώρες επισήμανε ότι για το Ιράκ το στοίχημα είναι ένα εθνικό σχέδιο κρατικής συγκρότησης που θα κλείσει το δρόμο στις έξωθεν παρεμβάσεις. Για τη Συρία το μεγαλύτερο διακύβευμα είναι η αποτροπή της Λιβανοποίησης και της διχοτόμησης.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Λιβανέζος αγωνιστής για να ανασκευάσει την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι κατά βάθος πρόκειται για μια διαμάχη μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. «Πρόκειται για μια πολιτική, γεωπολιτική και στρατηγική διαμάχη, που εξελίσσεται σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών που ενδέχεται να διαρκέσουν ακόμη και μια δεκαετία. Οι συνέπειες δε, δεν πρόκειται να περιοριστούν στη Μέση Ανατολή», ήταν τα λόγια του…

Τέλος, απαντώντας σε ερώτηση για το ρόλο των Κούρδων, ο Αλί Φαγιάντ επέκρινε την καταπίεση και την καταστολή που υφίστανται με αποτέλεσμα να αναζητούν στήριξη από το εξωτερικό και τόνισε ότι οι Αμερικάνοι εκμεταλλεύονται τους Κούρδους ελλείψει επιχειρησιακής ικανότητας, ενώ οι Κούρδοι από τη μεριά τους συνεργάζονται με τους Αμερικάνους ελπίζοντας να τους βοηθήσουν στην πραγμάτωση των εθνικών τους σχεδίων. «Ας μην εκπλαγούμε αν δούμε στο τέλος τους Αμερικάνους να εγκαταλείπουν τους Κούρδους», είπε ο Α. Φαγιάντ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon

Αντίστροφα μετράει ο χρόνος για τον Άσαντ

sel 24 vasi SyriaΑπότομη επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων στη Συρία προμηνύονται δύο ανεξάρτητα μεταξύ τους πολιτικά γεγονότα που συμπίπτοντας δημιουργούν ένα σημείο τομής για το καθεστώς του Άσαντ: Αφ’ ενός η ανακήρυξη της αυτονομίας των κουρδικών εδαφών στη Συρία που είχε προγραμματιστεί για τις 21 Μαρτίου, με αφορμή την εθνική γιορτή των Κούρδων, και εφ’ ετέρου η αναγγελίας αποχώρησης των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί της Τουρκίας στα βόρεια της Συρίας δεν απέτρεψαν τους Κούρδους από την αναγγελία αυτονόμησης των κουρδικών εδαφών που δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή. Η πιστή αντιγραφή των βημάτων που επέλεξαν πριν δέκα και πλέον χρόνια οι Κούρδοι του Ιράκ για να δημιουργήσουν τα δικό τους κράτος σημαίνει πώς η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν. Σημαίνει επίσης πως η Άγκυρα νιώθει πιο έντονα το καυτό χνώτο των Κούρδων της Τουρκίας στο σβέρκο της (εξ ου και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Ερντογάν εντός) καθώς το σχέδιο ενός κουρδικού κράτους που θα προέλθει από την απόσχιση κουρδικών εδαφών από το Ιράκ χθες, τη Συρία σήμερα κι αύριο την Τουρκία και το Ιράν παύει να είναι σχέδιο επί χάρτου. Περιττό δε να ειπωθεί πως κανένα σχέδιο δεν θα προχωρούσε αν δεν είχε την έγκριση των Αμερικάνων! Δίνοντας το πράσινο φως η Ουάσινγκτον ανταμείβει τους Κούρδους για την αμέριστη και πολυεπίπεδη βοήθεια που της προσέφεραν, ενώ αδυνατίζει και το καθεστώς του Άσαντ.

Πλήγμα στον Άσαντ αποτελεί κι η απόφαση της Μόσχας να αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Συρία. Παύοντας η Ρωσία να λειτουργεί σαν αδιαπέραστη πανοπλία του Άσαντ πριν απ’ όλα εκφράζει την ενόχλησή της για την απροθυμία του σύρου πρόεδρου να δεχθεί μια μεταβατική κυβέρνηση στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων της Γενεύης. Η εκτίμηση του Κρεμλίνου είναι πως το καθεστώς της Δαμασκούς, που σχεδόν αποκλειστικά στηριζόταν στην αεροπορία και την αντιαεροπορική άμυνα της Ρωσίας και το στρατό του Ιράν και της Χεζμπολάχ, έχει πλέον «τελειώσει». Η δε εμμονή του Άσαντ να παραμείνει πρόεδρος, ηγούμενος μιας κυβέρνησης ενότητας απομακρύνει σχέδια βελούδινων μετάβασης και φέρνει πιο κοντά ακραίες λύσεις βίαιης ανατροπής του. Η Ρωσία άλλωστε (κάνοντας επίδειξη ρεαλισμού και χωρίς να επαναλαμβάνει τα δικά της λάθη στο Αφγανιστάν ή των Αμερικάνων στο Βιετνάμ και το Ιράκ) έξι μήνες μετά εξέρχεται ενισχυμένη, χωρίς κανείς να αποκλείει μια άμεση επιστροφή της που θα διευκολυνθεί από τη νέα στρατιωτική βάση που δημιούργησε κοντά στη Λατάκεια, πέραν αυτής της Ταρσού: Ακύρωσε τα σχέδια των ΗΠΑ για επέκταση της επιρροής τους, απέτρεψε σχέδια διεθνούς απομόνωσής της που καταστρώθηκαν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και αναβάθμισε την επιρροή της στην περιοχή.

Το πρόβλημα πλέον το έχει ο Άσαντ…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 23 Μαρτίου 2016

Δημιούργημα των ΗΠΑ το Ισλαμικό Κράτος (Επίκαιρα 28/5-3/4/2015)

isis_ciaΜε ξεμπρόστιασμα των Αμερικάνων ισοδυναμεί το έγγραφο της αμερικάνικης μυστικής υπηρεσίας DIA που είδε το φως της δημοσιότητας από την οργάνωση Judicial Watch, και στο οποίο περιγράφονται οι σχέσεις …πάθους μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισλαμικού Κράτους. (Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό έγγραφο). Το αποχαρακτηρισμένο έγγραφο, που φέρει ημερομηνία Αύγουστο του 2012, αποκαλύπτει πόσο υποκριτικά είναι τα δάκρυα της Δύσης για τις σφαγές αμάχων και αιχμαλώτων ή τις καταστροφές ιστορικών μνημείων που πραγματοποιεί το Ισλαμικό Κράτος στα εδάφη της Συρίας και του Ιράκ, καθώς η Ουάσινγκτον στήριξε τους αδίστακτους δολοφόνους φονταμενταλιστές με κάθε δυνατό τρόπο για να ανατρέψουν τον Άσαντ στη Συρία και να αποτρέψουν την εξάπλωση της επιρροής του Ιράν στην Μέση Ανατολή.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Στο κείμενο έκτασης 7 σελίδων της DIA αναφέρεται ότι η οργάνωση Αλ Κάιντα στο Ιράκ (AQI) που ήταν ο πρόδρομος του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ (ISI) και που αργότερα μετεξελίχθηκε σε Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ (ISIS) «υποστήριξε την αντιπολίτευση στη Συρία από την αρχή, τόσο ιδεολογικά όσο και με την βοήθεια των Μίντια». Η ανάλυση των υπηρεσιών πληροφοριών αναγνωρίζει ότι «η άνοδος της εξέγερσης στη Συρία» προσλαμβάνει ολοένα και περισσότερο «θρησκευτική κατεύθυνση» συγκεντρώνοντας υποστήριξη από Σουνίτικες «θρησκευτικές και φυλετικές εξουσίες» της γύρω περιοχής. Σε κεφάλαιο με τίτλο «Μελλοντικές υποθέσεις για την κρίση» η έκθεση της DIA προβλέπει ότι με την επιβίωση του καθεστώτος του Άσαντ, καθώς θα επανακτά τον έλεγχο των Συριακών εδαφών, η κρίση θα μεταλλαχθεί σε «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων». Προτείνεται μάλιστα στη συνέχεια η δημιουργία «ασφαλών θυλάκων, υπό διεθνή προστασία, όμοιους με αυτούς που δημιουργήθηκαν στην Λιβύη, όταν επιλέγηκε η Βεγγάζη ως κέντρο επιχειρήσεων για την προσωρινή κυβέρνηση».

Μια ιδανική ατμόσφαιρα…

Το έγγραφο των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, που διαβάστηκε από το υπουργείο Εξωτερικών, το Πεντάγωνο, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, την CIA, το FBI κ.α. προέβλεπε ακόμη και τη δημιουργία του Χαλιφάτου και παρόλα αυτά οι ΗΠΑ συνέχιζαν να υποστηρίζουν το Ισλαμικό Κράτος! «Αν η κατάσταση ξεδιπλωθεί υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας με έμμεσο ή άμεσο τρόπο μιας Σαλαφίστικης Αρχής στην ανατολική Συρία κι αυτό ακριβώς είναι που θέλουν οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση, προκειμένου να απομονώσουν το συριακό καθεστώς που θεωρείται το στρατηγικό βάθος της Σιιτικής επέκτασης». Και λίγο παρακάτω αναφέρεται: «Η επιδείνωση της κατάστασης δημιουργεί την ιδανική ατμόσφαιρα για να επιστρέψει η Αλ Κάιντα του Ιράκ στους παραδοσιακούς της θύλακες στη Μοσούλη και το Ραμαντί».

Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν ότι η Ουάσινγκτον κάθε άλλο παρά από τα …σύννεφα έπεφτε όταν έβλεπε την μαύρη σημαία του χαλιφάτου να υψώνεται στις πόλεις που κατακτούσε. Πρόβλεψαν με μαθηματική ακρίβεια την δυναμική του τέρατος που εξέθρεψαν και δεν έκαναν το παραμικρό για να την ανατρέψουν.

Το έγγραφο της DIA δεν είναι και το μοναδικό στοιχείο που βεβαιώνει τις ευθύνες των ΗΠΑ, και των συμμάχων τους φυσικά, στην εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους. Πλήθος στοιχείων δείχνει ότι οι νίκες του Ισλαμικού Κράτους ουδέποτε θα είχαν συμβεί αν δεν υπήρχε η ανοχή ή και η δραστήρια στήριξη των ΗΠΑ και των συμμαχικών τους κρατών στον Περσικό Κόλπο.

Με αφορμή την κατάληψη της πόλης Ραμαντί από το Ισλαμικό Κράτος, που την είχε προβλέψει η έκθεση της DIA(!), στα μέσα Μαΐου ο επικεφαλής της Επιτροπής άμυνας και Ασφάλειας της Ιρακινής Βουλής κατηγόρησε ευθέως τους Αμερικάνους! «Οι ΗΠΑ απέτυχαν να προμηθεύσουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, όπλα και αεροπορική υποστήριξη» δήλωσε στο διεθνές πρακτορείο Associated Press.

Η Σαουδική Αραβία μέγας χρηματοδότης

Η βρετανική εφημερίδα The Guardian απέδωσε στα τέλη Απριλίου σε μία λέξη με 3 μόνο γράμματα την σαρωτική επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους έναντι του συριακού στρατού στην πόλη Τζισρ αλ-Σουγκούρ, όπου πριν 4 χρόνια, τον Ιούνιο του 2011, η νίκη του συριακού στρατού είχε συμβολίσει την ανάκτηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο πεδίο των μαχών από τον Άσαντ. Τώρα η ήττα του κυβερνητικού στρατού στην ίδια πόλη υπογραμμίζει την συνεχή του υποχώρηση. Η μαγική λέξη είναι …Tow, όπως λέγονται οι κατευθυνόμενοι πύραυλοι αμερικάνικης κατασκευής που χρησιμοποιεί κατά κόρον το Ισλαμικό Κράτος. «Οι Tow που παρέχονται από την Σαουδική Αραβία έχουν προκαλέσει σοβαρές απώλειες στον συριακό στρατό κι έχουν χρησιμοποιηθεί ευρύτατα τους προηγούμενους μήνες, στη βόρεια και νότια Συρία». Η βρετανική εφημερίδα είναι αποκαλυπτική και στο τι άλλαξε στην περίοδο αυτών των 4 ετών, επιτρέποντας στο Ισλαμικό Κράτος να επιστρέψει δριμύτερο: «Η τύχη της αντιπολίτευσης άλλαξε μετά την επαναπροσέγγιση της Τουρκίας, που ήταν ο κύριος υποστηρικτής των Ισλαμιστών αντι-Ασαντικών ανταρτών και της Σαουδικής Αραβίας, που υποστήριζε πιο μετριοπαθείς ομάδες εξεγερμένων». Η Τουρκία κι οι χώρες του Περσικού Κόλπου περιγράφονται ως οι κύριοι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης και στο αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της DIA… Στο συγκεκριμένο ντοκουμέντο βέβαια παραλείπεται να αναφερθεί ότι χώρες όπως το Κατάρ κι η Σαουδική Αραβία είναι το μακρύ χέρι των Αμερικάνων στο εμπόριο όπλων. Ούτε σφαίρα κι ούτε δολάριο δεν θα έφευγε από το Ριάντ και τα Εμιράτα αν δεν είχαν ενημερωθεί εγκαίρως και δεν είχαν συναινέσει οι ΗΠΑ. Με το πιθανότερο σενάριο ωστόσο να θέλει τις ΗΠΑ να διατάσσουν τις πετρομοναρχίες να εξοπλίζουν την κάθε εξτρεμιστική ομάδα, για να αποφύγει η Ουάσινγκτον να εκτεθεί πολιτικά η ίδια…

Ενώ, οι βρετανικοί Φαϊνάνσιαλ Τάιμς στις 16 Μαΐου 2013 είχαν περιγράψει πολύ χαρακτηριστικά τον χορό εκατομμυρίων που έχουν στήσει οι πετρομοναρχίες με μοναδικό στόχο την ανατροπή του Άσαντ. «Το πλούσιο σε φυσικό αέριο κράτος του Κατάρ δαπάνησε 3 δις. δολ. τα προηγούμενα δύο χρόνια για να υποστηρίξει την εξέγερση στη Συρία, ξεπερνώντας οποιαδήποτε άλλη χώρα. Τώρα όμως απειλείται από τη Σαουδική Αραβία που αναδεικνύεται σε κύρια πηγή όπλων για τους αντάρτες. Το μικρό κράτος με τις τεράστιες φιλοδοξίες είναι ο μεγαλύτερος χορηγός της πολιτικής αντιπολίτευσης προσφέροντας γενναιόδωρα πακέτα μετανάστευσης στους λιποτάκτες (κατά μία εκτίμηση ανέρχεται σε 50.000 δολ. το χρόνο για έναν λιποτάκτη και την οικογένειά του), ενώ έχει προσφέρει και τεράστια ποσά σε ανθρωπιστική βοήθεια. Τον Σεπτέμβρη οι αντάρτες στην πόλη Αλέπο της Συρίας έλαβαν ένα εφ’ άπαξ ποσό ύψους 150 δολαρίων, με την ευγενική χορηγία του Κατάρ».

Οι εγκληματικές ευθύνες των μοναρχιών του Κόλπου στις «επιτυχίες» των δολοφόνων του Ισλαμικού Κράτους κι άλλων αντίστοιχων οργανώσεων είχαν περιγραφεί με σημαντικές λεπτομέρειες και σε έκθεση του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 2013 και τίτλο «Παίζοντας με τη φωτιά». (Εδώ η σχετική έκθεση) Η εισαγωγή του δε, ξεκινάει με τα εξής: «Τα τελευταία 2,5 χρόνια το Κουβέιτ έχει αναδυθεί σε οικονομικό και οργανωτικό κόμβο για δωρεές και μεμονωμένη υποστήριξη των δεκάδων αντάρτικων οργανώσεων στη Συρία. Αυτοί οι χρηματοδότες εκμεταλλεύονται την μοναδική ελευθερία συνεργιών και τους σχετικά αδύνατους χρηματοοικονομικούς κανόνες για να διοχετεύουν χρήματα στις εκτιμώμενες σε 1.000 αντάρτικες ομάδες που μάχονται ενάντια στον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ…»

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» άφησε 1,3 εκ. νεκρούς (Πριν, 19/4/.2015)

iraqΌταν τον Ιούνιο του 2009 αναλάμβανε καθήκοντα στο Αφγανιστάν ο αμερικάνος στρατηγός Στάνλεϋ Μακ Κρίσταλ κήρυξε κι έναν δεύτερο, παράλληλο πόλεμο, στον τομέα της ενημέρωσης αυτή τη φορά, λέγοντας: «Πιστεύω ότι η εντύπωση που δημιουργείται από τις απώλειες μεταξύ των αμάχων είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς που αντιμετωπίζουμε». Πολύ σύντομα αποδείχτηκε πως οι Αμερικάνοι με τους συμμάχους τους κέρδιζαν και αυτό τον πόλεμο που φυσικά δεν αφορούσε την μείωση των νεκρών μεταξύ των αμάχων, αλλά τις …εντυπώσεις που δημιουργούνται από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των άμαχων νεκρών. Ή, τελικά τι πιστεύει ο κόσμος για τις περίφημες παράπλευρες απώλειες. Η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση μεταξύ των Αμερικανών, όπως καταγράφτηκε σε δημοσκόπηση, ότι οι νεκροί Ιρακινοί κυμαίνονται γύρω στους 10.000, θα μπορούσε να σκορπίσει τα πιο πλατιά χαμόγελα μεταξύ των αμερικανών αξιωματούχων, καθώς φάνηκε ότι η υπεροπλία τους αποδεικνύεται σωτήρια και σε αυτό το πεδίο μάχης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ωστόσο μια έρευνα που δόθηκε στην δημοσιότητα μόλις πριν λίγες μέρες και συντάχθηκε από τρεις ενώσεις Φυσικών επιστημόνων (εδώ το πλήρες κείμενο) έρχεται να αμφισβητήσει βαθιά την πλατιά εδραιωμένη άποψη για τις περίφημες χειρουργικές επιθέσεις και τα χτυπήματα ακριβείας, που υποτίθεται έχουν περιορίσει στο ελάχιστο τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των αμάχων. Δώδεκα χρόνια λοιπόν μετά την επίθεση στο Ιράκ, τα θύματα μεταξύ των Ιρακινών ανέρχονται στο 1 εκ. ή το 5% του πληθυσμού και για να υπάρχει μια δυνατότητα σύγκρισης να αναφέρουμε ότι οι νεκροί της Γερμανίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανήλθαν στο 10% του πληθυσμού. Οι νεκροί στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Λιβύη ανέρχονται επιπλέον σε 220.000, 80.000 και 50.000. Σύνολο 1.350.000 αθώοι άνθρωποι, που έχασαν την ζωή τους εξ αιτίας του πολέμου κατά της τρομοκρατίας ή της απόφασης των ΗΠΑ να πάρουν υπό τον έλεγχό τους την περιοχή που εκτείνεται από την Κεντρική Ασία και φθάνει στη Βόρεια Αφρική. Σε αντίθεση με άλλες έρευνες, οι φυσικοί επιστήμονες που συνέταξαν την παρούσα έχουν συμπεριλάβει στα θύματα του πολέμου κι όσους έχασαν την ζωή τους λόγω της διάλυσης των υποδομών υγείας, των ασθενειών που προκαλεί η μόλυνση του νερού, όπως επίσης λόγω του εμφυλίου. Έτσι, απορρίπτουν τον αμερικάνικο θεμελιώδη ισχυρισμό βάσει του οποίου δεν υπολογίζονται στα θύματα οι απώλειες μεταξύ των πολιτών ή υπεύθυνοι για την έκρηξη της βίας θεωρούνται οι ίδιοι οι Ιρακινοί, λες και υπήρχε εμφύλιος και πριν την εισβολή του 2003.

Καλά κρυμμένος από την αμερικανική κοινή γνώμη παραμένει επίσης κι ο αριθμός των εισβολέων που έχουν χάσει τη ζωή τους όλα αυτά τα χρόνια κι ανέρχεται σε 4.804 στρατιώτες στο Ιράκ (όπου η καταμέτρηση σταμάτησε κι επίσημα τον Φεβρουάριο του 2012) και 3.485 στο Αφγανιστάν. Όσο κι αν απέχει σημαντικά των 58.000 Αμερικανών που άφησαν την τελευταία τους πνοή στο Βιετνάμ, οι απώλειες των Αμερικανών στο πλαίσιο του πολέμου που πυροδότησε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 σηματοδοτούν μια τομή σε σχέση με την στρατηγική τους απόφαση για αποχή από χερσαίες μάχες κι η οποία εξυπηρετήθηκε επί δύο δεκαετίες με τάγματα θανάτου και εισβολές δια αντιπροσώπων, όπως οι Κόντρας στη Νικαράγουα. Πλέον, το συνεχές άνοιγμα νέων μετώπων (με πιο πρόσφατο αυτό της Υεμένης) θα αυξάνουν κατακόρυφα το φόρο αίματος κυρίως μεταξύ των λαών και δευτερευόντως μεταξύ των επιτιθεμένων…

Η χρεοκοπημένη Ελλάδα χαρίζει στο Ιράκ χρέη ύψους 132,9 εκ. δολ! (Επίκαιρα, 30.5-5.6.2013)

war-money_us_dollars-CopyΜε σκάνδαλο ισοδυναμεί το σχέδιο νόμου που προωθείται για ψήφιση στη Βουλή με την υπογραφή των υπουργών Εξωτερικών και Οικονομικών, Δ. Αβραμόπουλου και Γ. Στουρνάρα, και τίτλο: «Κύρωση των συμφωνιών α) μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας του Ιράκ για την αναδιάρθρωση των οφειλών του προς το Ελληνικό Δημόσιο και β) μεταξύ του υπουργικού συμβουλίου της Δημοκρατίας της Αλβανίας και του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Οργανισμού Ασφάλισης Εξαγωγικών Πιστώσεων (ΟΑΕΠ)».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το σχέδιο νόμου, που συζητήθηκε στην Επιτροπή Οικονομικών και αναμένεται να εισαχθεί στην ολομέλεια, προβλέπει εν ολίγοις ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα, που εξακολουθεί να έχει ένα μη βιώσιμο δημόσιο χρέος – κρατηθείτε – θα χαρίσει 132,9 εκ. δολ.! Συγκεκριμένα, με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο κυρώνεται η διμερής συμφωνία που είχε υπογραφεί μεταξύ της Ελλάδας και του Ιράκ, στις 11 Οκτωβρίου 2008, πριν δηλαδή η Ελλάδα υπαχθεί στο ατιμωτικό καθεστώς των Μνημονίων και τεθεί υπό τον άμεσο έλεγχο των πιστωτών μέσω της Τασκ Φορς και των γκαουλάιτερ Φούχτελ και Ράιχενμπαχ. Συμφωνήθηκε δηλαδή σε μια εποχή που «λεφτά υπήρχαν»… Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας συνολικές οφειλές του Ιράκ ύψους 259.074.255,07 δολ. «κουρεύονται» κατά το ποσό των συμβατικών τόκων και των τόκων υπερημερίας (11.485.957,36 και 121.402.635,50) που ισούται με 132.888.592,86 δολ. για να αποπληρωθεί μόνο το ύψος του κεφαλαίου που ανέρχεται σε 126.185.662,21 δολ. Θα πληρωθούμε δηλαδή μόνο τα μισά κι αυτά μάλιστα με όρους που ισοδυναμούν με παραγραφή: Σε 44 εξαμηνιαίες ίσες και διαδοχικές δόσεις, που θα ξεκινήσουν να καταβάλλονται το 2019 και θα τελειώσουν το 2040! Αλήθεια γιατί δεν ζητάει κι η Ελλάδα να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της με τους ίδιους όρους, αντί να πρέπει να απολύσει χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους ώστε να εμφανίσει δημοσιονομικό πλεόνασμα;

Η παραγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους του Ιράκ προς την Ελλάδα προκαλεί σημαντική βλάβη στο ελληνικό δημόσιο και γι’ αυτό τον λόγο δεν πρέπει να κυρωθεί από την Βουλή. Το ύψος των ζημιών, με βάση την έκθεση του γενικού λογιστηρίου του κράτους που συνοδεύει το σχέδιο νόμου, επιμερίζεται ως ακολούθως: «Πρώτο, επί του προϋπολογισμού της εταιρείας Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα ΑΒΕΕ απώλεια εσόδων ύψους 125.967.740,04 δολ. από την ακύρωση των συμβατικών τόκων (10.998.801,36 δολ.) και των τόκων υπερημερίας (114.968.938,68) που συνεπάγεται η αναδιάρθρωση της οφειλής του Ιράκ. Δεύτερο, επί του προϋπολογισμού του Οργανισμού Ασφάλισης Εξαγωγικών Πιστώσεων απώλεια εσόδων ύψους 6.920.852,82 δολ. από την ακύρωση των συμβατικών τόκων (487.156,00) και των τόκων υπερημερίας (6.433.696,82) που συνεπάγεται η αναδιάρθρωση της οφειλής του Ιράκ».

Παιχνίδια στην πλάτη των απλήρωτων της ΕΑΣ

Η ψήφιση του παραπάνω σχεδίου νόμου αποτελεί πρόκληση και ακραία περίπτωση υποκρισίας της Μνημονιακής κυβέρνησης λόγω της δεινής θέσης στην οποία βρίσκονται η εταιρεία Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (πρώην ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ), οι εργαζόμενοι της οποίας πληρώθηκαν τελευταία φορά το 2012 και από τις 15 Ιανουαρίου έχουν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας. Με βάση μάλιστα εκτιμήσεις το ύψος των δεδουλευμένων ανέρχεται σε 2,85 εκ. ευρώ. Τα λεφτά δηλαδή που χρωστάει η τρικομματική κυβέρνηση Α. Σαμαρά στους εργαζόμενους στην ΕΑΣ είναι ένα μικρό κλάσμα των όσων χαρίζει στο Ιράκ!

Υπό διαφορετικές ωστόσο οικονομικές συνθήκες, αν δηλαδή η Ελλάδα δεν τελούσε υπό καθεστώς ουσιαστικής χρεοκοπίας, ένα σχετικό αίτημα θα μπορούσε να συζητηθεί, στον βαθμό όμως που θα προερχόταν από μια κυβέρνηση που εκπροσωπούσε τα λαϊκά συμφέροντα και αποδείκνυε τον αθέμιτο ή απεχθή χαρακτήρα του συγκεκριμένου χρέους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει το σχέδιο νόμου αναφέρεται ότι «ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Γ. Αλογοσκούφης, προέβη στην υπογραφή της ανωτέρω διμερούς συμφωνίας λαμβάνοντας υπ’ όψη: Πρώτο, τη δεινή οικονομική κατάσταση του Ιράκ. Δεύτερο, τη δυσαρέσκεια των πιστωτών του Paris Club (Λέσχης των Παρισίων), καθώς η Ελλάδα είναι η μόνη εκ των 56 χωρών – πιστωτών που δεν έχει καταλήξει σε συμφωνία με το Ιράκ. Την αναγκαιότητα επίτευξης Συμφωνίας στα πλαίσια που ορίζει το Paris Club μέλος του οποίου αποτελεί το Ιράκ».

Προφανώς το κριτήριο «της δεινής οικονομικής κατάστασης που βρίσκεται το Ιράκ» χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση προσχηματικά. Εάν αποτελεί τόσο σημαντικό κριτήριο για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους ώστε να προβαίνει σε παραγραφή δημόσιου χρέους άλλων κρατών, τότε θα έπρεπε η ίδια η κυβέρνηση Α. Σαμαρά να προχωρήσει στην μονομερή παύση πληρωμών απέναντι στους πιστωτές μας επικαλούμενη την κοινωνική κόλαση που έχουν προκαλέσει τα Μνημόνια με την αύξηση της ανεργίας στο 27% (από 8% που ήταν πριν τα μνημόνια), την εκρηκτική αύξηση των αυτοκτονιών που το 2011 καταγράφηκε ρεκόρ 50ετίας στην Ελλάδα, κ.λπ.

Εξυπηρέτηση στους Αμερικάνους

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Σαμαρά διαγράφει το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους του Ιράκ, υπακούοντας στη Λέσχη των Παρισίων και μέσω αυτής στις οδηγίες των ΗΠΑ. Όπως αναλυτικά περιγραφόταν στο ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία (Debtocracy) και στο ομώνυμο βιβλίο (εκδ. Λιβάνης) οι ΗΠΑ για να βοηθήσουν το νέο κατοχικό καθεστώς που διορίστηκε στο Ιράκ μετά την στρατιωτική εισβολή τους το 2003 – που προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών σε όλο τον κόσμο ακόμη κι από πολλές κυβερνήσεις με σημαντικότερες αυτές της Γαλλίας και της Γερμανίας – θέλησαν να στηρίξουν το νέο, υποτελές καθεστώς ελαφρύνοντάς το από τα δάνεια του προηγούμενου καθεστώτος. Στο πλαίσιο αυτού του «φιλικού διακανονισμού» η κυβέρνηση Σαμαρά προχωράει στην διαγραφή μέρους του χρέους του Ιράκ (κι ενδεχομένως λόγω ενός αισθήματος αλληλεγγύης που νιώθει απέναντι σε κάθε άλλη κυβέρνηση υποτελών ανά τον κόσμο…). Η επιβάρυνση δηλαδή που προκύπτει για τα ελληνικά δημόσια οικονομικά (έστω υπό την μορφή των διαφυγόντων κερδών) δεν απορρέει από κάποιο αίσθημα αλληλεγγύης απέναντι σε έναν λαό ή από μια αίσθηση δικαίου, αλλά λόγω δουλικότητας. Η ίδια δουλοπρέπεια που κάνει την κυβέρνηση Σαμαρά, όπως έκανε πριν τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου να συναινούν σε κάθε αίτημα των δανειστών – από την έκδοση των ελληνικών ομολόγων στο δίκαιο του …«Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου» μέχρι την πώληση της ΔΕΗ – η ίδια δουλικότητα τώρα τους κάνει να ψηφίζουν νόμους για την διαγραφή χρεών άλλων όμως κρατών, όχι του ελληνικού. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο…

Πρόκληση επίσης αποτελεί και ο επιτακτικός χαρακτήρας με τον οποίο παρουσιάζονται στην αιτιολογική έκθεση οι αποφάσεις της Λέσχης του Παρισιού. Το συγκεκριμένο σώμα που απαρτίζεται από 19 κράτη και αποτελεί όργανο επίλυσης των διαφορών μεταξύ κρατών δανειστών και οφειλετών (αντίθετα με την Λέσχη του Λονδίνου όπου λύνονται διαφορές μεταξύ ιδιωτών πιστωτών, πχ τραπεζών) δεν έχει επίσημο, θεσμικό ρόλο. Επανειλημμένες φορές δε στο παρελθόν έχει επικριθεί ως όργανο επιβολής του δίκαιου του ισχυρού, σε βάρος αδύναμων κρατών. Κανένα κράτος δεν δεσμεύεται από κάποια διεθνή συμφωνία να ακολουθεί τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο εσωτερικό του, μέσω εντελώς αδιαφανών διαδικασιών. Γιατί επομένως η Ελλάδα να πρέπει να εφαρμόσει τις αποφάσεις του; Προφανώς από κεκτημένη ταχύτητα, δείχνοντας για μια ακόμη φορά πως είναι ο υπάκουος μαθητής των δανειστών, ακόμη κι αν της στοιχίζει…