Πρόωρη Άνοιξη στο Ιράκ

Τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα είχε το ποτάμι αίματος που προκάλεσε η κυβέρνηση του Ιράκ και οι φιλικές προς το Ιράν ομάδες ενόπλων στις αρχές Οκτωβρίου προκειμένου να ανακόψουν τις ογκώδεις λαϊκές διαδηλώσεις. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι… οι διαδηλωτές επανήλθαν και μάλιστα δριμύτεροι!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το νέο κύμα διαδηλώσεων ξεκίνησε την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου, οδηγώντας για μια ακόμη φορά το κράτος να κάνει επίδειξη βίας. Στην ιερή πόλη των Σιιτών Καρμπάλα οι νεκροί από την κρατική τρομοκρατία έφτασαν τους 14, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των νεκρών (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) στους 230. Μάλιστα, από έρευνα που διεξήχθη για το πρώτο κύμα των διαδηλώσεων και κρατικής βίας αποκαλύφθηκε ότι το 70% των νεκρών προκλήθηκε από πυροβολισμούς στο κεφάλι ή το στήθος. Με άλλα λόγια προσχεδιασμένες εκτελέσεις, που εκθέτουν ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση του Ιράκ όχι μόνο για τα έργα και τις ημέρες των δικών της δυνάμεων ασφαλείας, αλλά και για το ελεύθερο που έχει δώσει σε ομάδες ενόπλων, που ζήλωσαν δόξα ταγμάτων θανάτου, να εκτελούν ανεμπόδιστα!

Πρωταγωνιστές των διαμαρτυριών, που αψήφησαν ακόμη και την απαγόρευση κυκλοφορίας που ανακοινώθηκε από τις 12 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί για να αποτραπεί το ενδεχόμενο των ολονύχτιων διαδηλώσεων, είναι κυρίως νέοι, φοιτητές και δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ νέα ώθηση στις διαδηλώσεις αναμένεται να δώσει η απόφαση μεγάλων συνδικάτων να απεργήσουν, που θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των δασκάλων και των δικηγόρων. Η μαζικότητα και η μαχητικότητα των διαμαρτυριών, αναμφισβήτητα φέρνουν και στο Ιράκ την δική του Άνοιξη, που αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο κλονισμό που έχει υποστεί τα τελευταία 16 χρόνια, μετά την στρατιωτική εισβολή των Αμερικανών τον Μάρτιο του 2003.

Το αίτημα των διαδηλωτών είναι να παραιτηθεί η κυβέρνηση. Μάλιστα, διορθωτικά μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της χώρας προκειμένου να εκτονώσει την ένταση, όπως κατάργηση των επαρχιακών συμβουλίων που έχουν μετατραπεί σε κέντρα διαφθοράς, ακύρωση σειράς προνομίων κρατικών αξιωματούχων, ακόμη και μείωση μισθών βουλευτών και άλλων πολιτικών στελεχών, αποδείχθηκαν μια …τρύπα στο νερό. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν κι οι συγκεντρωμένοι μάλιστα επιχείρησαν να εισβάλουν στην πράσινη ζώνη, όπου έχουν την έδρα τους η κυβέρνηση, ξένες πρεσβείες και η αμερικανική διοίκηση (δεδομένου ότι 5.000 Αμερικάνοι στρατιώτες παραμένουν μόνιμα ακόμη στο Ιράκ), για να δεχτούν τα πυκνά πυρά της αστυνομίας.

Λάδι στη φωτιά των διαδηλώσεων έριξε ο Σιιίτης κληρικός ηγέτης Μοκτάντα Αλ Σαντρ, που συμφωνώντας με τους διαδηλωτές ζήτησε όχι μόνο την παραίτηση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Αντέλ Αμπντούλ Μαχντί, αλλά επιπλέον την διεξαγωγή εκλογών υπό την εποπτεία του ΟΗΕ, χωρίς μάλιστα τη συμμετοχή των σημερινών κομμάτων που έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των Ιρακινών. Να σημειωθεί ότι ο Αλ Σαντρ ηγείται του κόμματος με την μεγαλύτερη εκλογική επιρροή στη Βουλή του Ιράκ, με βάση τα αποτελέσματα του 2018, κυριαρχώντας όλων των άλλων Σιιίτικων ομάδων που ελέγχονται από την Τεχεράνη. Ο σχηματισμός δε κυβέρνησης δεν είχε αποδειχθεί καθόλου εύκολη υπόθεση. Ο πρωθυπουργός, που μετράει μέρες, ορίστηκε πριν ένα χρόνο, έπειτα από πολλές εβδομάδες διαπραγματεύσεων. Ο διορισμός δε του Μαχντί ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ του κόμματος του Αλ Σαντρ και του κόμματος του Χαντ αλ Αμίρι, ο οποίος ηγείται μιας συμμαχίας σιίτικων μικρών κομμάτων. Το πολιτικό του τέλος, τώρα, διαφάνηκε από τη δήλωση του Αλ Σαντρ ο οποίος απείλησε τον πρωθυπουργό ότι αν δεν παραιτηθεί από μόνος του, για να ανοίξει το δρόμο για πρόωρες εκλογές, θα συνεργαστεί με τον αλ Αμίρι για να τον διώξουν από κοινού. Φαίνεται επομένως ότι αποφάσισαν να θυσιάσουν τον πολιτικό τους εκπρόσωπο, για να σταματήσει η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος.

Η οργή των Ιρακινών προέρχεται από τη δεινή οικονομική τους θέση. Η άθλια κατάσταση των υποδομών, με συνεχείς ελλείψεις νερού και ηλεκτρικού ρεύματος και τους τομείς παιδείας και υγείας να αδυνατούν να προσφέρουν τα στοιχειώδη, δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να δικαιολογηθεί, δύο χρόνια μετά τον τερματισμό και του πολέμου με το Ισλαμικό Κράτος, που χαρακτηρίζονται ως χρόνια σταθερότητας. Η κατάσταση ωστόσο των Ιρακινών μόνο επιδεινώνεται. Με βάση την Παγκόσμια Τράπεζα τα τρία πέμπτα των 40 εκ. πολιτών ζουν με λιγότερα από 6 δολάρια την ημέρα. Η μείωση δε του ΑΕΠ κατά 1,7% το 2017 και η περυσινή στασιμότητα (0,6% αύξηση) επιδείνωσαν τη θέση των πιο φτωχών, που δεν μπορούν ούτε να δουλέψουν, ούτε να σπουδάσουν…

Οι Ιρακινοί μέμφονται το πολιτικό σύστημα που αναλώνεται σε μια μάχη επικράτησης μεταξύ των κομμάτων που ελέγχονται από το Ιράν κι εκείνων που ελέγχονται από τους Αμερικανούς – έμμεσα ή άμεσα. Κι ενώ φροντίζουν για τα δικά τους οικονομικά και κοινωνικά προνόμια, την ίδια ώρα η θέση των περισσότερων Ιρακινών χειροτερεύει!

Πηγή : Νέα Σελίδα

Το Ιράκ μαλακό υπογάστριο του Ιράν

Το ερώτημα είναι …γιατί τώρα; Ποιος είναι ο λόγος που οι διαδηλώσεις οι οποίες ξέσπασαν στο Ιράκ από τις αρχές Οκτωβρίου αντιμετωπίστηκαν με τόση βία;

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κι άλλες φορές στο παρελθόν μετά την ήττα και την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από το Ιράκ σημειώθηκαν μαζικές, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Οι διαμαρτυρίες στη Βασόρα το 2018 θύμιζαν γενική εξέγερση, ενώ το 2016 οι διαδηλωτές μπήκαν στην πράσινη ζώνη της Βαγδάτης εισβάλοντας στη Βουλή, ακόμη και στο γραφείο του πρωθυπουργού. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ακολούθησε το ποτάμι αίματος που συνόδευσε τις πρόσφατες διαμαρτυρίες, με τους νεκρούς να έχουν φτάσει τους 107, οι τραυματίες τους 6.000 και πολλά ρεπορτάζ δυτικών ανταποκριτών στο Ιράκ να περιγράφουν εισβολές αγνώστων, με καλυμμένα πρόσωπα  σε τηλεοπτικούς σταθμούς οι οποίοι κράτησαν φιλική στάση απέναντι στις διαμαρτυρίες, σπάζοντας και καταστρέφοντας αδιάκριτα. Και ο τρόπος που έχασαν τη ζωή τους οι περισσότεροι διαδηλωτές, με ευθείες βολές στο κεφάλι ή την καρδιά από ελεύθερους σκοπευτές που φέρονται να ανήκουν σε ομάδες ενόπλων οι οποίες διάκεινται φιλικά απέναντι στο Ιράν, δείχνει ότι τα διακυβεύματα ξεπερνούν κατά πολύ τα κοινωνικά αιτήματα των διαμαρτυριών.

Με βάση τα συνθήματα των διαδηλωτών αιτία της αναταραχής είναι το κοινωνικό ζήτημα, που έρχεται ξανά στο προσκήνιο δύο χρόνια μετά την ήττα του Ισλαμικού Κράτους στη Μοσούλη. Άνω του 60% από τα 38 εκ. του πληθυσμού του Ιράκ (που σε μια δεκαετία αναμένεται να φτάσουν τα 50 εκ.) είναι νέοι κάτω των 24 ετών. Κάθε χρόνο προστίθενται στην αγορά εργασίας περισσότεροι από 700.000 εργαζόμενοι αδυνατώντας φυσικά οι περισσότεροι να βρουν μια αξιοπρεπή εργασία. Οι υποδομές του Ιράκ ποτέ δεν ανέκαμψαν από τις καταστροφές που προκάλεσε η αμερικανική επέμβαση το 2003. Ποτέ δεν επέστρεψαν στο επίπεδο που ήταν επί Σαντάμ Χουσεΐν. Η παροχή νερού και ηλεκτρικού δεν είναι ούτε συνεχής ούτε δεδομένη, ενδεχομένως και η πλειοψηφία των παιδιών δεν πάει σχολείο – όταν το Ιράκ διέθετε ένα από τα αρτιότερα εκπαιδευτικά συστήματα της Μέσης Ανατολής, παρότι κάθε μήνα εισρέουν στα κρατικά ταμεία τουλάχιστον 6 δισ. δολ. από πωλήσεις πετρελαίου. Σε αυτό το πλαίσιο οι διαδηλωτές στράφηκαν συλλήβδην εναντίον της κυβέρνησης και του ιρακινού πολιτικού συστήματος, ενώ οι δεσμεύσεις που ανέλαβε ο πρωθυπουργός Αντέλ Αμπντούλ Μαχντί για χορήγηση επιδομάτων ανεργίας, προγράμματα κοινωνικής κατοικίας, κ.α. έπεσαν στο κενό χωρίς να ικανοποιούν τους διαδηλωτές. Ακόμη κι οι παραπάνω ωστόσο σοβαρότατες αιτίες δε φαίνονται αρκετές για να ερμηνεύσουν τις μαζικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν λίγες εβδομάδες μετά τον βομβαρδισμό από το Ισραήλ θέσεων ενόπλων φιλο-ιρανικών οργανώσεων στο Ιράκ και λίγες εβδομάδες πριν αρχίσουν να συγκεντρώνονται στο Ιράκ χιλιάδες Σιίτες από το Ιράν για να προσευχηθούν με αφορμή μια καθιερωμένη, ετήσια γιορτή.  

Κατά την Τεχεράνη, αν κάπου αποσκοπούσαν οι διαδηλώσεις ήταν στη διάρρηξη των δεσμών μεταξύ των δύο λαών, που από το ένα άκρο του ιρακινο-ιρανικού πολέμου της περιόδου 1980-1988, έχουν φτάσει στο άλλο άκρο του πλήρους συγχρωτισμού. Ρόλο καταλύτη σε αυτή την εξέλιξη διαδραμάτισε η ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν από τους Αμερικάνους, καθώς μαζί του τερματίστηκε και η εξουσία της μειοψηφίας των Σουνιτών επί των πλειοψηφίας των Σιιτών. Έκτοτε στο Ιράκ μπορεί να έχει επιλεγεί ένα σύστημα αντιπροσώπευσης για τις ανώτερες πολιτειακές θέσεις που παραπέμπει στο αντίστοιχο σύστημα του Λιβάνου, με τον πρόεδρο να προέρχεται από τους Κούρδους, τον πρωθυπουργό από τους Σιίτες και τον πρόεδρο της Βουλής από τους Σουνίτες, η πραγματική εξουσία ωστόσο ανήκει στους Σιίτες. Τα πολιτικά οφέλη που δρέπει το Ιράν από την εγκαθίδρυση στο Ιράκ ενός καθεστώτος δομικά φίλα προσκείμενου προς το ίδιο είναι τεράστια γιατί η επιρροή του εισέρχεται πλέον και στον αραβικό κόσμο. Αποτυπώνεται δε και στο οικονομικό επίπεδο με το Ιράκ να εξαρτάται πλήρως από τις εισαγωγές ιρανικού φυσικού αερίου κι άλλων προϊόντων, ενώ το διακρατικού  εμπορίου ανέρχεται σε 12 δισ. δολ. Οι αμερικανικές εξαγωγές στο Ιράκ αντίθετα ανέρχονται σε 1,3 δισ. δολ. Τα σπουδαιότερα οφέλη που δρέπει ωστόσο το Ιράν είναι πολιτικά καθώς η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να ενδύει τα επεκτατικά της σχέδια με τον σουνίτικο μανδύα διεκδικώντας μάλιστα την πλήρη και αποκλειστική αντιπροσώπευση του αραβικού κόσμου.

Τούτων δοθέντων μόνο έκπληξη δεν προκαλεί όταν ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ποστάρει στο twitter αναρτήσεις που αναφέρονται στο Ιράκ, όπως έκανε πρόσφατα, γράφοντας: «Το Ιράν και το Ιράκ είναι δύο κράτη που οι καρδιές και οι ψυχές τους είναι δεμένες μαζί… Οι εχθροί επιδιώκουν να σπείρουν διχόνοια αλλά έχουν αποτύχει και η συνομωσία τους δε θα αποδειχθεί αποτελεσματική». Το επίσημο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων (IRNA) απέδωσε την ευθύνη της αναταραχής στο Ιράκ σε ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία και Ισραήλ οι οποίοι προσπαθούν να καταστρέψουν του δεσμούς των δύο λαών. Ενώ, για την ανάγκη διαφύλαξης των σχέσεων μεταξύ Ιράν και Ιράκ μίλησε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Ιράν, τοποθετούμενος για την Ιρακινή κρίση.

Φαίνεται επομένως ότι το Ιράκ έχει μετατραπεί σε μαλακό υπογάστριο του Ιράν ενώ στους διαδηλωτές, ανεξαρτήτως των επιδιώξεών τους, επιφυλάχθηκε η τύχη που αναλογούσε ανέκαθεν στην Πέμπτη Φάλαγγα. Γι’ αυτό κι έγινε επίδειξη δύναμης και αδιαλλαξίας…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Σε 2 μέρες το Ισραήλ βομβάρδισε 3 κράτη!

Ξεπέρασε ακόμη και τον χειρότερο εαυτό του το Ισραήλ καταφέρνοντας εντός 48 ωρών να βομβαρδίσει τρία διαφορετικά κράτη της Μέσης Ανατολής: τον Λίβανο, το Ιράκ και τη Συρία!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στον Λίβανο στόχος των ισραηλινών επιθέσεων που υλοποιήθηκαν με τη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών ήταν το κέντρο Τύπου της Χεζμπολάχ, στα νότια προάστια της Βηρυτού, και εγκαταστάσεις της μαρξιστικής οργάνωσης Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση στην Κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί προκάλεσαν την αντίδραση ακόμη και του προέδρου της χώρας, Μισέλ Αούν, ο οποίος χαρακτήρισε τις επιθέσεις ως «κήρυξη πολέμου». Η ισραηλινή επίθεση έρχεται ως συνέχεια της ανέγερσης από το Ισραήλ το 2018 τείχους στα σύνορα των δύο χωρών, κι αποτελεί ωμή παραβίαση της απόφασης του ΟΗΕ υπ. αρ. 1701 με την οποία τερματίστηκε η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 2006. Είναι δε η πρώτη φορά που βομβαρδίζεται η χώρα από το 2006, με αποτέλεσμα ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, να υποσχεθεί απάντηση στους εισβολείς:  «Λέω στον ισραηλινό στρατό που βρίσκεται στα σύνορα ότι από απόψε να μείνουν άγρυπνοι φρουροί. Σε μία, δύο, τρεις, τέσσερις ημέρες να μας περιμένετε»! Κατά πόσο φυσικά αυτές οι απειλές θα γίνουν πράξη είναι άγνωστο….

Οι πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράκ, με την πιο πρόσφατη να έχει ως στόχο στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης, ήταν οι πρώτες μετά το 1981, όταν η ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε πυρηνικό αντιδραστήρα υπό κατασκευή ώστε να εξασφαλίσει πώς το Ισραήλ θα είναι η μία και μοναδική πυρηνική δύναμη στην Μέση Ανατολή. Οι επιθέσεις στο Ιράκ οδήγησαν την ιρακινή πολιτική ηγεσία να ζητήσει την άμεση απομάκρυνση των 5.000 αμερικανών στρατιωτών που εδρεύουν στο Ιράκ από το 2014 όταν επέστρεψαν, μετά την απόσυρσή τους το 2011, με το πρόσχημα αντιμετώπισης του ISIS. Στην κηδεία των νεκρών Ιρακινών κάηκαν αμερικανικές σημαίες, ενώ τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν «θάνατος στις ΗΠΑ» και «θάνατος στο Ισραήλ». Η επίθεση στο Ιράκ προκάλεσε ερωτηματικά και αγανάκτηση και για το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας, μιας ο μοναδικός τρόπος για να φτάσουν στο Ιράκ τα ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη ήταν μέσω Τουρκίας ή Σαουδικής Αραβίας. Κι η Τουρκία αποκλείεται να βοήθησε το Ισραήλ…

Ο βομβαρδισμός της Συρίας από το Ισραήλ, δυστυχώς, δεν αποτελεί είδηση, καθώς συστηματικά τα τελευταία χρόνια η ισραηλινή αεροπορία επιτίθεται στη Συρία υποστηρίζοντας ότι στόχο της είναι ιρανικές δυνάμεις και με αυτόν τον τρόπο αποτρέπει τα σχέδια προώθησης του Ιράν προς τα ισραηλινά σύνορα. Για το Ισραήλ η ιρανική απειλή έχει εξελιχθεί σε μια ιδανική αφορμή για να επεκτείνει την ακτίνα δράσης του σε όλη την Μέση Ανατολή, χωρίς να υπάρχει καμία αντίδραση! Ας σκεφτούμε τι διεθνείς αντιδράσεις θα είχαν ξεσηκωθεί αν το Ιράν ή το Ιράκ βομβάρδιζε μέσα σε 2 ημέρες 3 διαφορετικές χώρες… Θα είχε εξασφαλίσει τις πιο σκληρές οικονομικές κυρώσεις για πολλούς αιώνες. Και τώρα ακόμη και για να μάθουμε τα νέα …κατορθώματα του Ισραήλ πρέπει να ψάξουμε στα μονόστηλα του διεθνούς Τύπου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ισραηλινός εξτρεμισμός απειλεί να τινάξει όλη την Μέση Ανατολή, από την μια άκρη ως την άλλη, στον αέρα! Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι προσπάθειες των ΗΠΑ να αποσείσουν από πάνω τους τις ευθύνες για τις ισραηλινές επιθέσεις, φοβούμενες ένα κύμα επιθέσεων εναντίον των Αμερικανών στρατιωτών ως απάντηση στους πολύνεκρους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Στο πλαίσιο αυτών των προσπαθειών ανακοίνωση του αμερικανικού πενταγώνου τη Δευτέρα 26 Αυγούστου ανέφερε ότι «υποστηρίζουμε την ιρακινή κυριαρχία κι έχουμε κατ’ επανάληψη αποδοκιμάσει πιθανές δράσεις από εξωτερικούς παράγοντες που υποκινούν τη βία στο Ιράκ»… Για το Ισραήλ φυσικά κουβέντα, παρότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν άφησε καμμιά αμφιβολία για τον αυτουργό των βομβαρδισμών όταν δήλωνε, αμέσως μετά το πέρας τους ότι «κάθε χώρα που επιτρέπει να χρησιμοποιείται το έδαφος της για επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ θα αντιμετωπίζει τις συνέπειες και επαναλαμβάνω η χώρα θα αντιμετωπίζει τις συνέπειες»!

Το χειρότερο ωστόσο όχι μόνο για τους λαούς της Μέσης Ανατολής αλλά επίσης για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο είναι ότι οι ισραηλινές επιθέσεις εντάσσονται πλήρως και συμπληρώνουν το δόγμα του Λευκού Οίκου περί άσκησης «μέγιστης πίεσης» στο Ιράν. Οι ΗΠΑ επομένως οπλίζουν το Ισραήλ, τόσο με την μεταφορική όσο και με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Από την άλλη, το Ισραήλ διαμορφώνει τετελεσμένα κι επιχειρεί να επηρεάσει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Μόνο σύμπτωση δεν ήταν για παράδειγμα η χρονική συγκυρία που επέλεξε το Ισραήλ να βομβαρδίσει Λίβανο, Ιράκ και Συρία, καθώς εκείνες τις ημέρες κορυφώνονταν οι υπόγειες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, με τον Τραμπ να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο απ’ ευθείας συνάντησής του με τον ιρανό ομόλογό του Χασάν Ρουχανί. Η πιθανότητα αποκλείστηκε όταν ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ, που χαίρει μεγάλης αναγνώρισης στη διεθνή διπλωματία, δήλωσε πώς ο δρόμος των διαπραγματεύσεων περνάει μέσα από την επιστροφή των ΗΠΑ στη διεθνή συμφωνία, από την οποία αποχώρησε τον Μάιο του 2018. Το Ισραήλ προκάλεσε το Ιράν, ευελπιστώντας  να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, για να εξαλείψει οποιαδήποτε πιθανότητα επαναπροσέγγισης. Πλάι δε σε όλα αυτά είναι κι η προσωπική ατζέντα του Νετανιάχου που ξέρει ότι ο πιο σύντομος δρόμος για μα τερματίσει πρώτος στις πρόωρες εκλογές που προκάλεσε ώστε να τη γλιτώσει από τις διώξεις για σκάνδαλα είναι η όξυνση, ακόμη κι ένας πόλεμος…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Στον πάγο η ανεξαρτησία του Κουρδιστάν

Συντριπτικό αποδείχθηκε το πλήγμα που επέφερε στο σχέδιο ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων η κατάληψη του Κιρκούκ από τις ιρακινές δυνάμεις, όπως φάνηκε από την ανακοίνωση της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στις 25 Οκτωβρίου να παγώσει το αποτέλεσμα του και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για ένα λόγο μάλιστα που δεν διακρίνεται στο χάρτη, καθώς το Κιρκούκ που πέρασε υπό κουρδικό έλεγχο το 2014 όταν εκδιώχθηκε το ISIS που το είχε καταλάβει από τον ιρακινό στρατό, απέχει 32 χιλιόμετρα από τα σύνορα του Ιρακινού Κουρδιστάν, οπότε δεν παραβιάστηκαν τα σύνορα του ιρακινού Κουρδιστάν. Ενώ, ως αναπόσπαστο, εθνολογικά τμήμα του Κουρδιστάν το αναγνωρίζουν μόνο όσοι ξέρουν τη βίαιη εθνοκάθαρση σε βάρος των Κούρδων που επέβαλε ο Σαντάμ για να φτάσει σήμερα να είναι πολυεθνικό, με τους Κούρδους να αποτελούν την ισχυρότερη μεν πληθυσμιακά εθνότητα, με το 45% των κατοίκων, αλλά μειοψηφία έναντι του συνόλου των Αράβων (38%), Τουρκομάνων (15%) ακόμη και Χριστιανών (2%).

Παρόλα, αυτά η κατάληψη του Κιρκούκ τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου από τον ιρακινό στρατό με μια αναίμακτη επιχείρηση ισοδυναμούσε με ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 25ης Σεπτεμβρίου γιατί στέρησε το ανεξάρτητο Κουρδιστάν από το άφθονο πετρέλαιο που θα του εξασφάλιζε την οικονομική βιωσιμότητα. Η οικονομική σπουδαιότητα του Κιρκούκ, ειδικά για το Κουρδιστάν, είναι εντελώς δυσανάλογη με το μέγεθος αυτής της πόλης του 1 εκ. κατοίκων. Από τα 750.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα που παράγει το Κουρδιστάν τα 550.000 προέρχονται από το Κιρκούκ. Γι’ αυτόν μάλιστα το λόγο το Ιράκ σταμάτησε τις κρατικές χρηματοδοτήσεις προς την Αρμπίλ μετά το 2014, κατηγορώντας ταυτόχρονα τους Κούρδους ως κλέφτες, επειδή οικειοποιούνται πόρους που δεν τους ανήκουν! Αν ωστόσο λάβουμε υπ’ όψη μας ότι από το σύνολο της παραγωγής τα 590.000 βαρέλια εξάγονται (από έναν αγωγό μάλιστα ο οποίος διέρχεται από την Τουρκία για να καταλήξει στο μεσογειακό λιμάνι του Τσεϊχάν), εύκολα καταλαβαίνουμε ότι ο έλεγχος του Κιρκούκ από τους Κούρδους τους εντάσσει στα πετρελαιοεξαγωγικά κράτη∙ όχι προφανώς στην πρώτη και ακμάζουσα εθνική του ΟΠΕΚ, αλλά στις μικρότερες κατηγορίες. Εγγυάται με άλλα λόγια έσοδα ύψους 8 δισ. δολ. ετησίως σύμφωνα με τους New York Times, τα οποία μάλιστα πολύ σύντομα θα αυξηθούν καθώς έχουμε εισέλθει σε τροχιά ανόδου της τιμής του πετρελαίου που τώρα κυμαίνεται στα 58 περίπου δολάρια το βαρέλι, δηλαδή σε σχεδόν διπλάσια επίπεδα από τις αρχές του 2016. Απεναντίας, το πέρασμα του Κιρκούκ στο Ιράκ, εκεί όπου ανήκει και γεωγραφικά, μπορεί να μη σημαίνει σπουδαία πράγματα σε οικονομικό επίπεδο για τη Βαγδάτη που παράγει 4,5 εκ. βαρέλια την ημέρα και η παραγωγή του Κιρκούκ αποτελεί ένα μικρό της κλάσμα. Εντούτοις, με κριτήριο την εδαφική της ακεραιότητα είναι που κάνει τη διαφορά μεταξύ ενιαίου από τη μια και διασπασμένου από την άλλη Ιράκ. Κι αυτό, επειδή στερώντας το Ιράκ από την Αρμπίλ τα πετρελαϊκά έσοδα θα την κάνει να σκεφτεί ξανά και μάλλον να αναβάλλει επ’ άπειρο την προοπτική ανεξαρτητοποίησης που εξήγγειλε ο κούρδος ηγέτης Μασούντ Μπαρζανί θέλοντας να προκαταβάλλει τη νίκη του στις εκλογές που θα διεξαχθούν εντός λίγων εβδομάδων στο Κουρδιστάν…

Το μήνυμα όμως που έστειλε η Βαγδάτη, με την εντυπωσιακή αυτοκινητοπομπή του ειδικού στρατιωτικού σώματος των Λαϊκών Επιστρατευμένων Δυνάμεων που έχει κατ’ επανάληψη γραφτεί ότι στην πράξη διοικείται από τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν, πήγαινε πολύ πιο μακριά από την Αρμπίλ. Έφτανε στην Ουάσινγκτον. Κι ήταν η απάντηση του Ιράν και του επίσης σιίτικου Ιράκ στην ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ, μόλις τρεις μέρες πριν, δηλαδή την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου, βάσει της οποίας αμφισβητήθηκε η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν του 2015. Επίσης ο Τραμπ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιβάλλει κυρώσεις στους Φρουρούς της Επανάστασης, που δεν αποτελούν απλώς και μόνο ένα στρατιωτικό σώμα επιλέκτων αλλά και την πολιτική ραχοκοκαλιά που εξασφαλίζει τη σταθερότητα και τη συνέχεια του ιρανικού συστήματος εξουσίας.

Οι ΗΠΑ είχαν διαφωνήσει με το δημοψήφισμα της 25ης Μαρτίου (όπου η πρόταση ανεξαρτησίας εγκρίθηκε από το 93% των ψηφισάντων), ενώ το Ισραήλ που δε συνδέεται μόνο με ιστορικούς δεσμούς με τους Κούρδους δεν είχε κρύψει την ικανοποίησή του. Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ ήταν αυτές που εξασφάλισαν την αυξημένη αυτονομία (και στην πράξη ανεξαρτησία) της Κούρδικης Περιφερειακής Κυβέρνησης από το 1991, την επομένη του πρώτου πολέμου στον Κόλπο όταν μαζί με την Αγγλία επέβαλαν τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων επικαλούμενοι τα πέρα για πέρα πραγματικά εγκλήματα του Σαντάμ Χουσεϊν κατά των Κούρδων. Στην πράξη όμως προέβησαν στο διαμελισμό του εναέριου χώρου του Ιράκ για να προσεταιρισθούν τη στρατηγική μειονότητα των Κούρδων και να τους χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό επαναχάραξης των συνόρων στην περιοχή. Η παρουσία των περίπου 30 εκ. Κούρδων σε τέσσερα κομβικά κράτη (Ιράκ, Τουρκία, Συρία, Ιράν) υποσχόταν υπεραποδόσεις σε εκείνη την πολιτική «επένδυση». Και για τους ίδιους τους Κούρδους επιπλέον λόγους να στρέφονται εναντίον τους όλες οι κυβερνήσεις των γειτονικών κρατών, όπως επιβεβαιώθηκε την Δευτέρα 16 Οκτωβρίου, όταν με την κατάληψη του Κιρκούκ έληξαν πρόωρα οι ελπίδες μιας εύκολης ανεξαρτησίας…

25 Οκτωβρίου 2017

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Επιτυχία Ισραήλ και ΗΠΑ το κουρδικό δημοψήφισμα

Η πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα που διεξάγεται σήμερα στην Καταλονία μπορεί να ανήκει στην αστική τάξη της πλουσιότερης ισπανικής περιοχής, αλλά δεν εντάσσεται ούτε καν συνάδει με τα σχέδια του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό κι η ανοχή της ΕΕ απέναντι στο κατασταλτικό παραλήρημα της Μαδρίτης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το δημοψήφισμα αντίθετα που διεξήχθη τη Δευτέρα 25/9 στο ιρακινό Κουρδιστάν, έστω κι αν εκφράζει τη χρόνια επιθυμία για εθνική αυτοδιάθεση ενός καταπιεσμένου λαού (εξ ου κι η υψηλή συμμετοχή της τάξης του 72% και το ακόμη υψηλότερο ποσοστό του «Ναι» που έφτασε το 93%), εξυπηρετεί πλήρως τα σχέδια του ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Κι ας έσπευσαν οι ΗΠΑ να αποδοκιμάσουν την πρωτοβουλία του Μασούντ Μπαρζανί, για να  διαφυλάξουν τις διπλωματικές τους σχέσεις στη Μέση Ανατολή. Μάρτυρας αυτού του «ματωμένου γάμου» είναι η η ολόθερμη υποστήριξη του Ισραήλ που δεν αναγνώρισε μόνο το δημοψήφισμα αλλά και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους, όταν όλοι δηλώνουν πώς απαιτείται χρόνος ακόμη μέχρι να καθορισθούν οι λεπτομέρειες του διαζυγίου με τη Βαγδάτη. Ο σιωνιστής ηγέτης όμως Μπ. Νετανιάχου βιάζεται…

Η επί δεκαετίες υψηλή προστασία που χαίρουν οι Κούρδοι του Ιράκ από το εβραϊκό κράτος (με αλλεπάλληλα αξιόπιστα ρεπορτάζ να περιγράφουν την Έρμπιλ ως προκεχωρημένο φυλάκιο των ισραηλινών υπηρεσιών για να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα σε Ιράν και Ιράκ) κορυφώθηκε τα 3 τελευταία χρόνια όταν το Ισραήλ αποδείχθηκε μια «ζωτική πηγή κεφαλαίων στη στεγνή από ρευστό περιοχή», όπως έγραφαν οι Financial Times στις 23 Αυγούστου 2015, αποκαλύπτοντας ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν κάλυπτε τότε το 77% της ισραηλινής ζήτησης για πετρέλαιο! «Άλλοι», περιέγραφε το ίδιο ρεπορτάζ «έχουν υποστηρίξει ότι αυτός μπορεί να είναι ένας τρόπος ώστε το Ισραήλ να διοχετεύσει οικονομική υποστήριξη στους Κούρδους». Έτσι φτάσαμε σήμερα το Ιρακινό Κουρδιστάν να είναι η μόνη χώρα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής στην οποία ανεμίζουν ισραηλινές σημαίες δίπλα από τις Κουρδικές! Το επίτευγμα επομένως του Ισραήλ είναι η σταδιακή έστω δημιουργία ενός κράτους που είναι το μοναδικό στη Μέση Ανατολή το οποίο δε διάκειται εχθρικά απέναντι στο Σιωνισμό.

Εν είδει παρενθέσεως εντύπωση προκαλεί πώς στις χώρες που περιέγραφε το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας ότι διοχετευόταν το κουρδικό πετρέλαιο, και χρηματοδοτούσαν έτσι τα υπό εξέλιξη τότε αποσχιστικά σχέδια, πέρα από το Ισραήλ που απορροφούσε το ένα τρίτο του κουρδικού πετρελαίου συμπεριλαμβανόταν μαζί με την Κύπρο και η Ελλάδα. Δημιουργείται εδώ μια απορία πολιτικής φύσεως: Προϋπήρξε πολιτική απόφαση το πρώτο εξάμηνο του 2015 ώστε στα ελληνικά διυλιστήρια να ρέει κουρδικό πετρέλαιο και με τα λεφτά των ελλήνων καταναλωτών να χρηματοδοτείται η δημιουργία ενός μικρού Ισραήλ εντός των Ιρακινών συνόρων;

Επανερχόμενοι στο Κουρδικό, η επικείμενη ανεξαρτητοποίηση του (που μπορεί να θεωρηθεί κι ως επιβράβευση για τη βοήθεια που προσφέρθηκε στις ΗΠΑ, όταν εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003) δεν αποτελεί ένα πλήγμα μόνο για το σιιτικό Ιράκ, καθώς η Βαγδάτη χάνει μαζί με την εδαφική ακεραιότητά του και το 12% της πετρελαϊκής της παραγωγής που βρίσκεται στο κουρδικό υπέδαφος. Μάλιστα, τα αποθέματα του ιρακινού Κουρδιστάν φθάνοντας τα 45 δισ. βαρέλια, υπερβαίνουν ακόμη κι αυτά της Νιγηρίας που είναι μέλος της ΟΠΕΚ, προσφέροντας μια σίγουρη βάση οικονομικής ανεξαρτητοποίησης από τη Βαγδάτη. Θα αποτελεί επίσης αγκάθι στα πλευρά του Ιράν, δεδομένου ότι εκεί κατοικούν τα 7 εκ. Κούρδων από τα 30 που βρίσκονται στα 4 κράτη της περιοχής, αλλά και της Τουρκίας που βρίσκεται σε ανοιχτό πόλεμο με του Κούρδους από τη δεκαετία του ’80, καθώς η Έρμπιλ θα τροφοδοτεί αποσχιστικά κινήματα στο εσωτερικό και των δύο χωρών.

Γι’ αυτό βιάζεται ο Νετανιάχου…

Πηγή: εφημερίδα Πριν

Αλί Φαγιάντ (Χεζμπολάχ): Ήττα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Φως στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, από τη σκοπιά των δυνάμεων που αντιστέκονται στην αμερικανοκρατία και το σιωνισμό, έριξε ο Αλί Φαγιάντ, μάχιμος διανοούμενος και στέλεχος της Χεζμπολάχ, μιλώντας την Τετάρτη 5 Απριλίου στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών της Παντείου στην Πλάκα. Θέμα της διάλεξής του ήταν «Θρησκεία και πολιτική στις διαμάχες Συρίας και Ιράκ».

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κατά την άποψη του Αλί Φαγιάντ, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πρέπει να ειδωθούν υπό το φως έξι πραγματικοτήτων.

Πρώτη απ’ όλες είναι η υποχώρηση που σημειώνουν τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή, μετά την αποτυχία του Ισραήλ στο Λίβανο και των ίδιων των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ταυτόχρονα η εποχή του Τραμπ, παρότι είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ, ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως.

Το δεύτερο γεγονός, σύμφωνα με τον λιβανέζο βουλευτή που διακρίνεται για την ικανότητα του να αναλύει τις εξελίξεις στην περιοχή, σχετίζεται με την αποτυχία της «αραβικής άνοιξης», καθώς η προσπάθεια εκδημοκρατισμού του αραβικού κόσμου κατέληξε σε χάος και ταραχές.

Σχετική με την αποτυχία της «αραβικής άνοιξης» είναι κι η αμφισβήτηση της ικανότητας των αραβικών κρατών να επιτελέσουν παραδοσιακές λειτουργίες. Το τρίτο δεδομένο επομένως αφορά στην κρίση νομιμοποίησης των αραβικών κρατών.

Μεταβατική περίοδος

Η τέταρτη πραγματικότητα σχετίζεται με τις πολεμικές διενέξεις και την παρατεταμένη αστάθεια, που επιτείνεται όσο η οδός των ειρηνικών μεταρρυθμίσεων παραμένει κλειστή. Το αποτέλεσμα είναι η Μέση Ανατολή να ζει μια μεταβατική περίοδος, η οποία είναι ασαφές πού θα καταλήξει.

Η πέμπτη δυναμική αφορά τη θρησκευτική παράμετρο. Εδώ υπάρχουν τρία ξεχωριστά ρεύματα. Ειδικότερα, για τον πανεπιστημιακό και συγγραφέα Αλί Φαγιάντ, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι που πατρονάρονται ανοιχτά από την Τουρκία μετά την ανατροπή του Μόρσι και τις εσωτερικές έριδες διέρχονται κρίση. Το σαλαφίτικο ρεύμα με εκπρόσωπο το Daesh, που στηρίζεται ποικιλοτρόπως από τη Σαουδική Αραβία, είναι θέμα χρόνου να ηττηθεί στρατιωτικά, δημιουργώντας τότε τεράστια προβλήματα ασφάλειας στην Ευρώπη και τις άλλες χώρες στις οποίες θα επιστρέψουν οι μαχητές του. Τέλος, υπάρχει και το ισλαμικό ρεύμα της αντίστασης, με κορυφαία εκπρόσωπο τη Χεζμπολάχ που αντιπαλεύει τόσο το Daesh όσο και το Ισραήλ. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η μετριοπάθεια, η πολιτική του δράση και οι συμμαχίες που ξεπερνούν τους θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Εξέχουσα θέση του στην ατζέντα του έχει το Παλαιστινιακό. Σε ό,τι αφορά τη Συρία η Χεζμπολάχ αντιπαλεύει τόσο τα σχέδια διχοτόμησης όσο και το Daesh.

Τέλος, η έκτη παράμετρος που βοηθάει να αποκωδικοποιήσουμε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή συνδέεται με το ψυχροπολεμικό κλίμα που επικρατεί στη Μέση Ανατολή. Ο Αλί Φαγιάντ, συγγραφέας του βιβλίου που κυκλοφορεί στα ελληνικά Εύθραυστα κράτη: το διακύβευμα της σταθερότητας στο Λίβανο και τον αραβικό κόσμο (εκδ. MADISA, Κέντρο Μελέτης και Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή) θύμισε ότι ανέκαθεν η Ουάσινγκτον θεωρούσε πως η οικοδόμηση της «Νέας Μέσης Ανατολής», κατά την προσφιλή της ορολογία, αποτελούσε προοίμιο για την οικοδόμηση ενός νέου διεθνούς συστήματος.

Δεν είναι θρησκευτική η διαμάχη!

Για τον Αλί Φαγιάντ, δύο είναι τα αντιτιθέμενα μπλοκ που έχουν διαμορφωθεί, παρά τις εσωτερικές τους αντιθέσεις, στη Μέση Ανατολή: Στη μια πλευρά βρίσκονται ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ και Τουρκία. Στην άλλη Ρωσία, Ιράν, Συρία, Χεζμπολάχ και σε κάποιο βαθμό Ιράκ και Κίνα. Για τον Αλί Φαγιάντ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Λιβάνου, η Συριακή κρίση προκλήθηκε από τις ΗΠΑ με στόχο να διακόψουν τον διάδρομο που δημιουργήθηκε από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο όταν η ανατροπή του Σουνίτικου Μπάαθ στο Ιράκ έφερε στην εξουσία το πλειοψηφικό ρεύμα των Σιιτών. ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορούσαν να συμβιώσουν με μια τέτοια προοπτική. Δημιούργησαν λοιπόν την κρίση για να αποκτήσουν εκ νέου τον έλεγχο των συνόρων Ιράκ – Συρίας.

Ο Αλί Φαγιάντ επιχειρώντας να συμπυκνώσει τις προκλήσεις για τις δύο χώρες επισήμανε ότι για το Ιράκ το στοίχημα είναι ένα εθνικό σχέδιο κρατικής συγκρότησης που θα κλείσει το δρόμο στις έξωθεν παρεμβάσεις. Για τη Συρία το μεγαλύτερο διακύβευμα είναι η αποτροπή της Λιβανοποίησης και της διχοτόμησης.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Λιβανέζος αγωνιστής για να ανασκευάσει την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι κατά βάθος πρόκειται για μια διαμάχη μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. «Πρόκειται για μια πολιτική, γεωπολιτική και στρατηγική διαμάχη, που εξελίσσεται σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών που ενδέχεται να διαρκέσουν ακόμη και μια δεκαετία. Οι συνέπειες δε, δεν πρόκειται να περιοριστούν στη Μέση Ανατολή», ήταν τα λόγια του…

Τέλος, απαντώντας σε ερώτηση για το ρόλο των Κούρδων, ο Αλί Φαγιάντ επέκρινε την καταπίεση και την καταστολή που υφίστανται με αποτέλεσμα να αναζητούν στήριξη από το εξωτερικό και τόνισε ότι οι Αμερικάνοι εκμεταλλεύονται τους Κούρδους ελλείψει επιχειρησιακής ικανότητας, ενώ οι Κούρδοι από τη μεριά τους συνεργάζονται με τους Αμερικάνους ελπίζοντας να τους βοηθήσουν στην πραγμάτωση των εθνικών τους σχεδίων. «Ας μην εκπλαγούμε αν δούμε στο τέλος τους Αμερικάνους να εγκαταλείπουν τους Κούρδους», είπε ο Α. Φαγιάντ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon

Αντίστροφα μετράει ο χρόνος για τον Άσαντ

sel 24 vasi SyriaΑπότομη επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων στη Συρία προμηνύονται δύο ανεξάρτητα μεταξύ τους πολιτικά γεγονότα που συμπίπτοντας δημιουργούν ένα σημείο τομής για το καθεστώς του Άσαντ: Αφ’ ενός η ανακήρυξη της αυτονομίας των κουρδικών εδαφών στη Συρία που είχε προγραμματιστεί για τις 21 Μαρτίου, με αφορμή την εθνική γιορτή των Κούρδων, και εφ’ ετέρου η αναγγελίας αποχώρησης των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί της Τουρκίας στα βόρεια της Συρίας δεν απέτρεψαν τους Κούρδους από την αναγγελία αυτονόμησης των κουρδικών εδαφών που δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή. Η πιστή αντιγραφή των βημάτων που επέλεξαν πριν δέκα και πλέον χρόνια οι Κούρδοι του Ιράκ για να δημιουργήσουν τα δικό τους κράτος σημαίνει πώς η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν. Σημαίνει επίσης πως η Άγκυρα νιώθει πιο έντονα το καυτό χνώτο των Κούρδων της Τουρκίας στο σβέρκο της (εξ ου και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Ερντογάν εντός) καθώς το σχέδιο ενός κουρδικού κράτους που θα προέλθει από την απόσχιση κουρδικών εδαφών από το Ιράκ χθες, τη Συρία σήμερα κι αύριο την Τουρκία και το Ιράν παύει να είναι σχέδιο επί χάρτου. Περιττό δε να ειπωθεί πως κανένα σχέδιο δεν θα προχωρούσε αν δεν είχε την έγκριση των Αμερικάνων! Δίνοντας το πράσινο φως η Ουάσινγκτον ανταμείβει τους Κούρδους για την αμέριστη και πολυεπίπεδη βοήθεια που της προσέφεραν, ενώ αδυνατίζει και το καθεστώς του Άσαντ.

Πλήγμα στον Άσαντ αποτελεί κι η απόφαση της Μόσχας να αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Συρία. Παύοντας η Ρωσία να λειτουργεί σαν αδιαπέραστη πανοπλία του Άσαντ πριν απ’ όλα εκφράζει την ενόχλησή της για την απροθυμία του σύρου πρόεδρου να δεχθεί μια μεταβατική κυβέρνηση στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων της Γενεύης. Η εκτίμηση του Κρεμλίνου είναι πως το καθεστώς της Δαμασκούς, που σχεδόν αποκλειστικά στηριζόταν στην αεροπορία και την αντιαεροπορική άμυνα της Ρωσίας και το στρατό του Ιράν και της Χεζμπολάχ, έχει πλέον «τελειώσει». Η δε εμμονή του Άσαντ να παραμείνει πρόεδρος, ηγούμενος μιας κυβέρνησης ενότητας απομακρύνει σχέδια βελούδινων μετάβασης και φέρνει πιο κοντά ακραίες λύσεις βίαιης ανατροπής του. Η Ρωσία άλλωστε (κάνοντας επίδειξη ρεαλισμού και χωρίς να επαναλαμβάνει τα δικά της λάθη στο Αφγανιστάν ή των Αμερικάνων στο Βιετνάμ και το Ιράκ) έξι μήνες μετά εξέρχεται ενισχυμένη, χωρίς κανείς να αποκλείει μια άμεση επιστροφή της που θα διευκολυνθεί από τη νέα στρατιωτική βάση που δημιούργησε κοντά στη Λατάκεια, πέραν αυτής της Ταρσού: Ακύρωσε τα σχέδια των ΗΠΑ για επέκταση της επιρροής τους, απέτρεψε σχέδια διεθνούς απομόνωσής της που καταστρώθηκαν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και αναβάθμισε την επιρροή της στην περιοχή.

Το πρόβλημα πλέον το έχει ο Άσαντ…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 23 Μαρτίου 2016