Ξεπούλημα νερών: Όταν ακόμη και το Σίτι βγαίνει στον Τσίπρα από αριστερά

Όταν οι άλλοι γύριζαν ο Αλέξης και οι ΣΥΡΙΖΑίοι πήγαιναν…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ  

Όταν στην Μέκκα του νεοφιλελευθερισμού, τη βρετανική πρωτεύουσα λένε «ως εδώ» και «δεν πάει άλλο» με την ιδιωτικοποίηση του νερού, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ και ο Τσίπρας όπως και εκατοντάδες άλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι, που έχτισαν πολιτική καριέρα ως λαθρεπιβάτες του κινήματος κατά του ξεπουλήματος των νερών, τώρα υποδέχεται εν χορδαίς και οργάνοις τον Μακρόν συνοδευόμενο από στελέχη της Suez και της EDF οι οποίοι  ετοιμάζονται να εξαγοράσουν τις ελληνικές εταιρείες ύδατος.

Τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ των Financial Times για την ιδιωτικοποίηση που επιβλήθηκε το 1989 επί Θάτσερ σε Αγγλία και Ουαλία ήταν καταιγιστικά: «28 χρόνια μετά, τα αποτελέσματα από το πείραμα είναι ξεκάθαρα. Έχει αποτύχει», έγραφαν σε ανάλυση με τίτλο «Το καθεστώς του νερού κραυγάζει για αλλαγή». Οι αιτίες που επιβεβαιώνουν την αποτυχία (για την κοινωνία) της ιδιωτικοποίησης των νερών είναι πολλές: Οι τιμές έχουν αυξηθεί ταχύτερα από τον πληθωρισμό κατά 40%, ενώ, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Γκρίνουιτς που εξειδικεύεται σε έρευνες κατά των ιδιωτικοποιήσεων, αν τα νερά ήταν ακόμη δημόσια οι καταναλωτές θα πλήρωναν 500 λίρες ετησίως λιγότερες στους λογαριασμούς τους. Η μεγαλύτερη από τις ιδιωτικές εταιρείες η Thames Water μόλυνε τον Τάμεση ρίχνοντας στο ποτάμι (κρατηθείτε!) …4,2 δισ. λίτρα ακάθαρτων υδάτων! Μια άλλη, η Wakefield τα έριξε σε λίμνη, κοκ. Εξαγγέλλονται θηριώδη έργα ύψους 4,2 δισ. λιρών αμφίβολης όμως αξίας που κάνουν τους περιβαλλοντολόγους – επιστήμονες να τραβούν τα μαλλιά τους. Το δε χρέος και των 9 ιδιωτικών εταιρειών φτάνει τα 42 δισ. λίρες όταν τη στιγμή της ιδιωτικοποίησης δεν υπήρχε ούτε μισή λίρα χρέους.

Κι όσο για τη ρυθμιστική αρχή, που με βάση το επίσημο παραμύθι θα επιβάλλει τον ανταγωνισμό, τιθασεύοντας υποτίθεται τις αχαλίνωτες δυνάμεις της αγοράς; Γράφει η εφημερίδα του Σίτι με την απαράμιλλη ειρωνεία της, ξεπερνώντας από τα αριστερά ακόμη και την Αυγή: «Είναι δύσκολο να αποφύγεις το συμπέρασμα ότι είναι πιο επικεντρωμένη στο να κρατάει τον κλάδο ευτυχή παρά τους καταναλωτές»…

Μπορεί όμως Άγγλοι και Ουαλοί να έχουν πει το νερό νεράκι (όπως θα γίνει και στην Ελλάδα αν αφεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει τα σχέδια του) κάποιοι ωστόσο κερδίζουν δισ.! Είναι οι εταιρείες ιδιωτικού κεφαλαίου (private equity) υπεράκτιες κατά βάση που έχουν αγοράσει τις 6 από τις 9 εταιρείες ύδατος, βγάζοντας τις από το χρηματιστήριο, με ένα και μοναδικό σκοπό: Εντελώς ιδιωτικά να νέμονται τα κέρδη τους. Συγκεκριμένα τα 18,1 δις. λίρες από τα 18,8 δις. κερδών, που διανεμήθηκαν ως μερίσματα. Κι όσο για τους διευθύνοντες συμβούλους τους; Με βάση στοιχεία πάλι των FT που δημοσιεύτηκαν στις 10 Σεπτεμβρίου στις σελίδες του επιχειρηματικού ρεπορτάζ, σε άρθρο με τίτλο «Η ιδιωτικοποίηση του νερού περισσότερο μοιάζει με οργανωμένη κλοπή» (είστε κι εσείς σίγουροι ότι τέτοιος τίτλος θα κοβόταν από την Αυγή;) οι αμοιβές τους αρχίζουν από 1,2 εκ. και φτάνουν τα 2,8 εκ. ετησίως! Να ποιοί ωφελούνται από τις ιδιωτικοποιήσεις… Και μαζί φυσικά ορισμένοι παρακεντέδες πολιτικοί και δημοσιογράφοι που θα βρουν νέα πηγή ρευστού για να χτίσουν τις επόμενες πολιτικές καριέρες…

Πηγή: Πριν

Στα βράχια οδηγούν τα λεωφορεία!

leoforeia-mediumΘέμα χρόνου θεωρείται πλέον από τους ειδικούς των αστικών συγκοινωνιών η χρεοκοπία των εταιρειών που διαχειρίζονται τα μέσα μαζικής μεταφοράς του λεκανοπεδίου. Μια εξέλιξη που όσο κι αν είναι απευκταία για τους εργαζόμενους της πρωτεύουσας είναι πέρα για πέρα ευπρόσδεκτη για την κυβέρνηση καθώς θα ανοίξει το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση τους, με την έλευση των ιδιωτών να φαντάζει κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη: να εμφανίζεται ως επιβεβλημένη και σωτήρια! Μονόδρομος, για πολλοστή φορά, θα επαναλαμβάνουν οι πιστοί των ιδιωτικοποιήσεων…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η κάθετη πτώση των εισπράξεων του ομίλου όπου ανήκουν τόσο η ΟΣΥ ΑΕ που διαχειρίζεται τα λεωφορεία και τα τρόλεϋ, όσο και η ΣΤΑΣΥ ΑΕ, στην εποπτεία της οποίας ανήκει το μετρό, ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος και το τραμ. Τα στοιχεία των λίγων τελευταίων μηνών είναι αποκαλυπτικά! Σε σχέση με ένα χρόνο πριν τα έσοδα του Μαΐου ήταν μειωμένα κατά 22,3% (15,44 εκ. ευρώ έναντι 19,88 εκ. τον αντίστοιχο μήνα του 2015), του Απριλίου κατά 7,6% (18 εκ. έναντι 19,49 εκ. το 2015), του Μαρτίου κατά 11,5% (17,8 εκ. έναντι 20,12 εκ. πέρυσι) και του Φεβρουαρίου κατά 9,6% (16,24 εκ. έναντι 17,96).

Η σημαντική υστέρηση που παρατηρείται στα έσοδα του οργανισμού θα αποτελέσει τη χαριστική βολή ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα της ιδιωτικοποίησης γιατί ήδη, πριν φτάσουμε στο συγκεκριμένο τετράμηνο του 2016, η οικονομική κατάσταση του ΟΑΣΑ ήταν στην κόψη του ξυραφιού, επί της ουσίας. Επισήμως, ωστόσο, ήταν χειρότερη! Κι αυτό μάλιστα με ευθύνη για μια ακόμη φορά της κυβέρνησης. Αξίζει να δούμε προς τι αυτή η διαφορά. Η ΣΤΑΣΥ ΑΕ, που έχει υπό τον έλεγχό της τα μέσα σταθερής τροχιάς, έκλεισε το 2014 με λειτουργικό πλεόνασμα 2,7 εκ. ευρώ και το 2015 με λειτουργικό έλλειμμα 23 εκ. ευρώ. Η ΟΣΥ ήταν ελλειμματική και τα δύο χρόνια. Συγκεκριμένα, το 2014 έκλεισε με έλλειμμα εκμετάλλευσης 21 εκ. ευρώ και συσσωρευμένο έλλειμμα υποχρεώσεων 81 εκ., ενώ το 2015 παρουσίασε έλλειμμα εκμετάλλευσης 12,8 εκ. ευρώ και συσσωρευμένες υποχρεώσεις 103 εκ. ευρώ. «Αυτή η εικόνα ωστόσο παραπλανά και μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα», τονίζει ο συνομιλητής μας που ξέρει καλά τον οργανισμό. «Ο λόγος είναι ότι αυτό το κενό μεταξύ εσόδων κα εξόδων δεν προέρχεται από την ίδια τη λειτουργία του. Αφορά στις υποχρεώσεις του ίδιου του κράτους απέναντι στους συγκοινωνιακούς φορείς. Ειδικότερα, το κράτος δεν έχει καταβάλει, ως όφειλε κι όπως με αυστηρότητα ορίζεται εκ του νόμου, το κόστος που αναλογεί στην ελεύθερη μετακίνηση των ανέργων για το δεύτερο εξάμηνο του 2016 που ανέρχεται σε 29,5 εκ. ευρώ. Και δεν είναι μόνο αυτά τα χρήματα. Το κράτος δεν έχει ακόμη και τώρα καταβάλει το κόστος που δημιουργείται από το μειωμένο εισιτήριο όσων είναι άνω των 65 ετών (13,45 εκ.), κάτω των 18 ετών (10,79 εκ.) κι επίσης τα κόστος που επωμίστηκαν τα δημόσια μέσα μεταφοράς από την ελεύθερη μετακίνηση των επιβατών του Ιούλιο του 2015, όταν τότε η κυβέρνηση, με αφορμή την επιβολή των capital controls, ήθελε να εξασφαλίσει την ανοχή και τη στήριξη και των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μπαίνοντας στο 2016 η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Το σύνολο των κρατικών υποχρεώσεων προς τον όμιλο ανέρχεται σε 101,09 εκ. ευρώ, με τη μερίδα του λέοντος, τα 65,59 εκ. να αφορούν και πάλι την μετακίνηση των ανέργων. Τονίζω πως οι εργαζόμενοι στον όμιλο επ’ ουδενί δεν διαφωνούν με το μέτρο της δωρεάν μετακίνησης των ανέργων. Είναι ένα φιλολαϊκό μέτρο που διευκολύνει τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας, που λόγω της κρίσης έχασαν τη δουλειά τους. Η δυσφορία μας στρέφεται απέναντι στην κυβέρνηση που αρνείται να καλύψει το κόστος που δημιουργεί ένα από τα ελάχιστα φιλολαϊκά μέτρα που έλαβε. Για το τρέχον έτος στα 13,87 εκ. ευρώ ανέρχεται το κόστος από της μετακίνησης των ατόμων άνω των 65 ετών, 11,13 εκ. για τα άτομα κάτω των 18 ετών και 10,5 εκ. για τους πολύτεκνους».

Αυτό που φαίνεται είναι ότι η κυβέρνηση, λογιστικά, μεταφέρει στον ΟΑΣΑ το κόστος υλοποίησης της κοινωνικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, κι ανεξάρτητα αν αυτό είναι συνειδητή επιλογή ή όχι, μετατρέπει ένα φιλολαϊκό μέτρο σε μοχλό επιτάχυνσης αρνητικών εξελίξεων, που ξεκίνησαν με την υπαγωγή των αστικών συγκοινωνιών στο νέο υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων για 99 χρόνια και συνεχίστηκαν με την απροθυμία της να συγκρουστεί με την Τρόικα επιβαρύνοντας τις δαπάνες του υπουργείου Εργασίας με τα σχετικά κονδύλια. Κι αυτό μάλιστα όταν άλλοι φορείς όπως η Περιφέρεια, που πληρώνει για την μετακίνηση μαθητών σε σχολεία όταν η απόσταση υπερβαίνει τα 3 χιλιόμετρα, ή το υπουργείο Εθνικής Άμυνας που πληρώνει για τα ελευθέρας που παραχωρεί στους ανάπηρους πολέμου και τις θεραπαινίδες τους, είναι ως τώρα τυπικοί απέναντι στις (μικρότερου ύψους) υποχρεώσεις τους.

Τα ελλείμματα των αστικών συγκοινωνιών έτσι είναι το κόστος της μείωσης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και της δημιουργίας πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό.

Ωστόσο, κι αντίθετα με τη φιλολογία που καλλιεργείται, η επικείμενη ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας δε θα ελαφρύνει τα δημόσια οικονομικά. Θα τα επιβαρύνει! Ταυτόχρονα θα επιδεινωθούν οι συνθήκες μετακίνησης. Το κυρίαρχο επιχείρημα είναι πως η ιδιωτικοποίηση θα μειώσει, ακόμη και θα εξαφανίσει τα ελλείμματα που δημιουργούνται λόγω κακοδιαχείρισης. «Η πιθανότερη μορφή ιδιωτικοποίησης που θα προκριθεί, με βάση και την ευρωπαϊκή εμπειρία, θα είναι η δημοπράτηση κερδοφόρων γραμμών. Για παράδειγμα των γραμμών – κορμού της λεωφόρου Βουλιαγμένης, της Κηφισίας κι αυτών που πάνε στο αεροδρόμιο. Εκεί πιθανά να επικρατήσουν συνθήκες ανταγωνισμού. Μέχρι στιγμής όμως η κερδοφορία αυτών των γραμμών χρηματοδοτεί δεκάδες άλλες ζημιογόνες γραμμές στα δυτικά προάστια για παράδειγμα, τις λεγόμενες διαδημοτικές σε Αιγάλεω, Περιστέρι, Άγιους Ανάργυρους, Καματερό κ.α. που χωρίς να σφύζουν από κίνηση εξυπηρετούν καθημερινά χιλιάδες φτωχούς πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν ιδιόκτητα μέσα μετακίνησης. Για να καταλάβετε τη διαφορά, στη χάραξη των νέων δρομολογίων έως τώρα ποτέ δεν λαμβανόταν υπ’ όψη η κερδοφορία μιας γραμμής για να ενταχθεί στο συγκοινωνιακό έργο», μας λέει ο συνομιλητής μας. Το αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης έτσι θα είναι το δημόσιο να χάσει τις γραμμές – φιλέτα που φέρνουν τα χρήματα, οι οποίες θα πάνε στα χέρια των ιδιωτών ενδεχομένως και ευρωπαϊκών πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται τις μετακινήσεις στις μεγαλύτερες πρωτεύουσες, στο όνομα του ανοίγματος νέων αγορών και επιχειρηματικών ευκαιριών και την ίδια ώρα να πρέπει να χρηματοδοτεί τις λεγόμενες άγονες γραμμές». Η έλευση των ιδιωτών επομένως θα αυξήσει τα ελλείμματα! «Χρήσιμη απ’ αυτή την άποψη είναι κι η εμπειρία της Θεσσαλονίκης. Το έργο του ιδιωτικού ΟΑΣΘ είναι πέντε φορές ακριβότερο από το έργο του ΟΑΣΑ», τονίζει ο συνομιλητής μας. «Αν παίρναμε τις επιδοτήσεις του ΟΑΣΘ δε θα χρωστούσαμε ούτε 1 ευρώ»!

Η απροθυμία της κυβέρνησης να υπογράψει συμβάσεις εργασίας με τα σωματεία του χώρου, όπως ζητούν οι εργαζόμενοι με τις επαναλαμβανόμενες απεργίες τους, δεν αποκλείεται να είναι προάγγελος της συμμετοχής ιδιωτών στο κεφάλαιο των εταιρειών ή και του ίδιου του ΟΑΣΑ. Το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που θα προκριθεί δηλαδή τελικά να προβλέπει την ιδιωτικοποίηση των υπαρχόντων φορέων, με την πώληση μετοχικού κεφαλαίου σε ιδιώτες, μετά από την εφαρμογή ενός σχεδίου εξυγίανσης που θα προβλέπει περαιτέρω μείωση αποδοχών των εργαζομένων, κατάργηση ζημιογόνων γραμμών, περιορισμό δρομολογίων, κ.α. «Οι κυβερνήσεις έχουν διαμορφώσει του όρους για μια τέτοια δυσμενή εξέλιξη επιλέγοντας να μη στηρίξουν τις αστικές συγκοινωνίες», τονίζει ο συνομιλητής μας που μπορεί να μιλάει επί ώρες για την κακοδιαχείριση των αστικών συγκοινωνιών και την έλλειψη μακροπρόθεσμου προγραμματισμού. Κορυφή του παγόβουνου ο μέσος χρόνος παραμονής προέδρων και διευθυνόντων συμβούλων στον ΟΟΣΑ που ανέρχεται σε 1,5 έτος. «Πριν καν αντιληφθούν τι συμβαίνει στον οργανισμό φεύγουν», τονίζει. Συνεχίζοντας για τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες μας αναφέρει ότι «σε όλα τα αστικά κέντρα οι αστικές συγκοινωνίες αναδεικνύονται στο πλαίσιο της ενίσχυσης της αειφόρου ανάπτυξης και της τάσης εγκατάλειψης του ΙΧ. Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει καμία συστηματική προσπάθεια με την υλοποίηση προγραμμάτων εξοικείωσης των πολιτών με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, που θα αύξαναν το επιβατικό κοινό, τονώνοντας τα έσοδα του οργανισμού. Το σχέδιο δε αναδιάρθρωσης, που ψηφίστηκε με το νόμο 4337/2015, δεν περιέχει καμιά τέτοια λογική».

Πολύ σύντομα λοιπόν θα ξαναδούμε σε επανάληψη το έργο που παίχτηκε το χειμώνα του 1991 και το καλοκαίρι του 1992 όταν ο πιο μισητός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει τα λεωφορεία της Αθήνας. Επιδιώκοντας μάλιστα να διευρύνει και την κοινωνική βάση που έχει συμφέροντα από την ιδιωτικοποίηση έδωσε τα λεωφορεία σε κάτι λεχρίτες που οδήγησαν την απάτη στα ουράνια, ακυρώνοντας μόνοι τους δεκάδες εισιτήρια κάθε βράδυ για να πάρουν την επιδότηση, και την εξυπηρέτηση της κοινωνίας στα Τάρταρα. Το μεγαλειώδες κίνημα των εργαζομένων στην ΕΑΣ με πρόεδρο τον Ανδρέα Κολλά, με αποκορύφωμα το ξεβράκωμα των απεργοσπαστών και με καθημερινές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, αποτελούν ακόμη και σήμερα φαεινό παράδειγμα μαχητικότητας και επιμονής. Μένει να δούμε αν βρεθεί κάποιος να πάρει τη σκυτάλη…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Unfollow, Αυγούστου 2016

ΟΤΕ: καταργεί απόρρητο και θέσεις εργασίας (Επίκαιρα, 1-7 Μαΐου 2014)

s-ote-deutsche-telekomΣτα χειρότερα δυνατά χέρια έχει εναποτεθεί η διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών τα τελευταία χρόνια, μετά την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ. Το απόρρητο, που δεν αφορά μόνο στην ασφάλεια των επικοινωνιών των νοικοκυριών, ώστε να μην παραβιάζονται προσωπικές επικοινωνίες, αλλά και στην ασφάλεια επιχειρηματικών συνδιαλέξεων όπως και συνομιλιών δημοσίων λειτουργών που εργάζονται σε νευραλγικούς τομείς, έχει ακυρωθεί λόγω της πολιτικής απασχόλησης που υιοθετεί ο οργανισμός για να αυξήσει τα κέρδη του! Την ίδια ώρα η Ντόιτσε Τέλεκομ σε συνεννόηση με τους ντόπιους συνεργάτες της δυναμιτίζει για μια ακόμη φορά τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό σύστημα στη χώρα μας με τις ευλογίες της κυβέρνησης, η οποία πίσω από τα κενά στην ασφάλεια των επικοινωνιών και την καταστρατήγηση των κανόνων της αγοράς βλέπει «επενδυτικές ευκαιρίες»…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Την εξαγορά του ΟΤΕ από το γερμανικό κολοσσό της Ντόιτσε Τέλεκομ το 2008 υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό εγχώριοι και ξένοι παράγοντες της αγοράς, προβλέποντας την ισχυροποίηση του πάλαι ποτέ ελληνικού οργανισμού τηλεπικοινωνιών, την επέκτασή του στην Βαλκανική – στην οποία ούτως ή άλλως είχε σημαντικό μερίδιο – τον εκσυγχρονισμό των δικτύων του και την τεχνική του αναβάθμιση. Έξι χρόνια μετά, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική καθώς μεσολάβησαν η σταδιακή συρρίκνωση του οργανισμού, η απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, ο περιορισμός των δραστηριοτήτων του εκτός συνόρων, η αντικατάσταση έμπειρων στελεχών από «ενοικιαζόμενους» υπαλλήλους και η ανάληψη των εργασιών συντήρησης του δικτύου από ιδιώτες. Η επέκταση στα Βαλκάνια μετατράπηκε σε απόσυρση από τα Σκόπια, τη Σερβία και τη Βουλγαρία, αφού ο γερμανικός ΟΤΕ επέλεξε να αποχωρήσει από τα κράτη αυτά αποκομίζοντας συνολικά 1,3 δις. ευρώ και κλείνοντας την ελληνική επιχειρηματική παρουσία ετών.

Αυτό που δεν άλλαξε είναι οι κυβερνητικές προσδοκίες για τις γερμανικές επενδύσεις στη χώρα μας μέσω ΟΤΕ. «Οι επενδύσεις που ο ΟΤΕ προγραμματίζει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα αποτελούν ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία και επιβεβαιώνουν αυτό που συχνά τονίζουμε, ότι η πολυπόθητη ανάπτυξη θα έρθει μέσα από τις επενδύσεις. Η επιτυχημένη πορεία του ΟΤΕ επιβεβαιώνει την ορθότητα της στρατηγικής των αποκρατικοποιήσεων, αποτελώντας κορυφαίο παράδειγμα ενός πρώην κρατικού μονοπωλίου που μέσα σε λίγα χρόνια έχει μετασχηματιστεί πλήρως σε μια υγιή, ανταγωνιστική εταιρεία προς όφελος όλων των πολιτών της χώρας μας», δήλωσε ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, τον περασμένο Σεπτέμβριο, μετά την συνάντησή του με τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΤΕ, Μιχάλη Τσαμάζ, ο οποίος προανήγγειλε επενδύσεις 1,2 δισ. ευρώ τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα για την ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών. Κι όμως, ο Α. Σαμαράς είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι από την ημέρα που η Ντόιτσε Τέλεκομ εξαγόρασε το 40% του οργανισμού και ανέλαβε την διαχείρισή του, οι επενδύσεις του μειώθηκαν στο 50% περίπου και από τα 300 εκ. του 2008 φτάσαμε στα 158 εκ. του 2012. Ωστόσο, ούτε αυτό το δεδομένο πτόησε τον Α. Σαμαρά όταν υποδέχτηκε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ντόιτσε Τέλεκομ, Τιμ Χέτγκες στο Μέγαρο Μαξίμου τον περασμένο Ιανουάριο, που έσπευσε να δηλώσει ότι «επενδύσεις σαν αυτές της Ντόιτσε Τέλεκομ και του ΟΤΕ στην Ελλάδα πάνε τη χώρα μπροστά, δημιουργώντας τις υποδομές για τη νέα ψηφιακή εποχή». Κι ας είχαν μεσολαβήσει μόλις λίγες εβδομάδες από την απόφαση της γερμανικής διοίκησης να διαλύσει το τμήμα τεχνικών του ΟΤΕ που ασχολούνταν με τις επιδιορθώσεις βλαβών στο υπόγειο δίκτυο και να αναθέσει το έργο σε εργολάβους… Άλλη μια απόδειξη για το πώς αντιλαμβάνονται τους έλληνες εργαζόμενους οι ξένοι εργοδότες.

Εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή με το πρόγραμμα εθελουσίας αποχώρησης 1.827 εργαζομένων που εφάρμοσε ο οργανισμός το 2013, ανεβάζοντας σε 6.000 το σύνολο των εργαζομένων που έχουν αποχωρήσει από το 2009 μέχρι σήμερα. Επομένως, η συμβολή του οργανισμού στην απασχόληση, κατά την διάρκεια της βαθύτερης και πιο παρατεταμένης χρονικά κρίσης που έχει βιώσει η ελληνική οικονομία στην μεταπολεμική περίοδο, αποδείχθηκε αρνητική. Παρά τα κέρδη (288 εκ. το 2013) έκανε κι ο ΟΤΕ ό,τι περνούσε από το χέρι του για να οξύνει την κρίση απασχόλησης, όπως εκδηλώνεται με την ταχύτατη μείωση του αριθμού των εργαζομένων στην Ελλάδα, που έφτασαν το τέταρτο τρίμηνο σε όλη τη χώρα τους 3.589.657 και μειώνονται πολύ ταχύτερα από την αύξηση των ανέργων, λόγω της ευρείας εφαρμογής προγραμμάτων εθελούσιας συνταξιοδότησης. Στην «επιτυχή» για τον οργανισμό (και επιζήμια για την κοινωνία) έκβαση του προγράμματος εθελούσιας συνταξιοδότησης συνέβαλε τα μέγιστα και η κυβέρνηση, η οποία με τροπολογία που κατέθεσε στις 22 Νοεμβρίου 2013 (και ψηφίστηκε στις 28 Νοεμβρίου) εξασφάλισε ότι ακόμη κι αν αλλάξουν επί τα χείρω οι όροι συνταξιοδότησης στο μέλλον, οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ που εντάχθηκαν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν πρόκειται να επηρεαστούν! Πρόκειται για μια σκανδαλώδη φωτογραφική ρύθμιση καθώς η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο να ψηφίζει νόμους προς εξυπηρέτηση ιδιωτικών εταιρειών, πολλώ δε μάλλον όταν απουσιάζει έστω και κατ’ επίφαση η επίκληση του «γενικού καλού», όπως θα συνέβαινε για παράδειγμα με ένα νόμο που θα έδινε κίνητρα προσλήψεων, στην αντίθετη δηλαδή κατεύθυνση. Στην προκειμένη περίπτωση Σαμαράς κερνάει, Ντόιτσε Τέλεκομ πίνει!

Ο διαβρωτικός ρόλος του ΟΤΕ στον χάρτη των εργασιακών σχέσεων δεν εξαντλείται στην κατάργηση με αμείωτο ρυθμό χιλιάδων καλοπληρωμένων θέσεων σταθερής εργασίας (το 2012 αποχώρησαν 1.517 εργαζόμενοι επιπλέον). Συνεχίζεται με την απασχόληση σε μόνιμη βάση κακοπληρωμένων υπαλλήλων από εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων. Πρώτα και κύρια από την ΟΤΕplus που είναι 100% θυγατρική του, όπως και την E-Value θυγατρική της Cosmote. Τεχνικοί του οργανισμού εκτιμούν ότι πλάι στους 6.900 μόνιμους που έχουν απομείνει, εργάζονται επιπλέον πάνω από 3.000 άτομα μέσω της OTEplusκαι δεκάδες ακόμη μέσω άλλων εργολάβων, στους οποίους ανατίθενται κρίσιμες εργασίες συντήρησης και επισκευών του δικτύου. Ο μισθός τους, με βάση τη σύμβαση εργασίας που έχουν στη διάθεσή τους τα Επίκαιρα, φτάνει τα 680 ευρώ μικτά ή 586 ευρώ καθαρά. Μάλιστα, μετά από μια πρόσφατη απόφαση μειώθηκε στα 540 ευρώ. Στη σύμβαση, μεταξύ πολλών άλλων, ορίζεται ότι «ο μισθωτός συμφωνεί και αποδέχεται ανεπιφύλακτα ότι δεν θα λαμβάνει οικειοθελείς παροχές/επιδόματα που τυχόν καταβάλλονται σε μισθωτούς της εταιρείας με την ίδια ειδικότητα, και δηλώνει ότι παραιτείται από κάθε αξίωση διεκδίκησής τους στο μέλλον»!

Πρόστιμο 60.000 ευρώ στον ΟΤΕ

Η μετατροπή του ΟΤΕ σε κάτεργο όμως δεν αφορά μόνο στην ποιότητα ζωής μερικών χιλιάδων οικογενειών εργαζομένων που δουλεύουν για ψίχουλα. «Μια κατάσταση μεσαιωνική», όπως μας την χαρακτήρισε ο Θανάσης Φωλιάς, μέλος της διοίκησης της ΟΜΕ-ΟΤΕ, «που πρέπει να ανατραπεί με την ένταξη όλων των εργαζομένων στο καθεστώς εργασίας του ΟΤΕ». Πλήττει ευθέως και την ασφάλεια των επικοινωνιών όπως με απόφασή της έχει δηλώσει η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΑΔΕ). Συγκεκριμένα, ήδη από το 2009 ακόμη η Αγωνιστική Συσπείρωση Εργαζομένων του ΟΤΕ είχε προσφύγει με στοιχεία στην ΑΑΔΕ αποδεικνύοντας ότι μη εξουσιοδοτημένο προσωπικό είχε αποκτήσει πρόσβαση στην υποδομή του ΟΤΕ κι η ΑΔΑΕ είχε εκδώσει την απόφαση με αρ. πρωτοκόλλου ΕΜΠ 231. Ένα χρόνο αργότερα, το 2010, η ΑΔΑΕ προχώρησε ακόμη παραπέρα επιβάλλοντας πρόστιμο στον ΟΤΕ. Σε απάντησή της στην Αγωνιστική Συσπείρωση Εργαζομένων του ΟΤΕ, στις 27 Οκτωβρίου 2010 (αριθμός πρωτοκόλλου 2088) αναφέρεται επί λέξη ότι «επέβαλε εις βάρος της εταιρείας “Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας ΟΤΕ” τη διοικητική κύρωση του προστίμου, ύψους εξήντα χιλιάδων (60.000) ευρώ, για ελλιπή μέτρα ασφαλείας κατά την εκτέλεση των έργων του ΟΤΕ από εργολάβους/συνεργάτες/αναδόχους στο δίκτυό του, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο το απόρρητο της επικοινωνίας των συνδρομητών της εταιρείας, καθώς και την διοικητική κύρωση της σύστασης προς συμμόρφωση με τις σχετικές διατάξεις, με προειδοποίηση επιβολής κύρωσης σε περίπτωση υποτροπής για δυσχέρανση του έργου της ΑΔΑΕ»!

Η γερμανική διοίκηση του ΟΤΕ ωστόσο έγραψε την απόφαση της ΑΔΑΕ στα παλαιότερα των υποδημάτων της. Κρίνοντας προφανώς πολύ πιο συμφέρουσα την πληρωμή προστίμων από την διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών (κι αφήνοντάς μας μάλιστα με την απορία αν η Ντόιτσε Τέλεκομ θα έκανε το ίδιο και στην Γερμανία…) επέτρεψε να συνεχιστεί το πάρτι των εργολάβων στα δίκτυα του ΟΤΕ. Το δε εργασιακό τοπίο αποσαρθρώθηκε ακόμη περισσότερο με την εφαρμογή των προγραμμάτων εθελούσιας εξόδου, καθώς ο ΟΤΕ επανέφερε στην θέση τους εργαζόμενους που συνταξιοδοτήθηκαν, χωρίς κανείς φυσικά να γνωρίζει το καθεστώς εργασίας τους. Το συγκεκριμένο περιστατικό σημειώθηκε στον Βόλο, ακολούθησε καταγγελία στην ΑΔΑΕ η οποία από τον Φεβρουάριο μέχρι τώρα διενεργεί τακτικό έλεγχο… Όσο όμως αυξανόταν η αυθαιρεσία του ΟΤΕ (φτάνοντας στο σημείο να χορηγεί στο προσωπικό της OTEplusυπηρεσιακά τηλέφωνα, αυτοκίνητα ακόμη και ρουχισμό με την ένδειξη ΟΤΕ, παραπλανώντας έτσι τους πελάτες του οργανισμού) η στάση της ΑΑΔΕ …μαλάκωνε, σε σημείο να καλύπτει τον ΟΤΕ. Αποκορύφωμα στάθηκε η απάντησή της, με ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 2013, σε νεώτερη καταγγελία για το απόρρητο, όπου ανέφερε ότι δεν υπάρχει ζήτημα επειδή «όπως παρουσιάζονται στον δικτυακό τόπο της εταιρείας, ο μοναδικός μέτοχος της εταιρείας OTEplusΑΕ (100%) είναι η εταιρεία ΟΤΕ ΑΕ». Επομένως, «τα διαλαμβανόμενα στην καταγγελία άπτονται ζητημάτων εργασιακών σχέσεων και όχι τήρησης της νομοθεσίας περί απορρήτου των επικοινωνιών»! Κι ας είχε αποφασίσει μόλις το 2010 η ίδια αρχή ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή υφίσταται παραβίαση του απορρήτου!

Ένα μήνα για μια βλάβη…

Η ραγδαία υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων στον ΟΤΕ συμβαδίζει με την υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους καταναλωτές. Σε βάρος για παράδειγμα της ποιότητας των τηλεπικοινωνιών βεβαιωμένα απέβη η κατάργηση του Συγκροτήματος Καλωδιακών Βλαβών Αττικής που είχε άμεση πρόσβαση στο δίκτυο και στο παρελθόν μπορούσε να επιδιορθώνει τις βλάβες στο υπόγειο δίκτυο το πολύ σε 9-10 μέρες. Τώρα, το μεγαλύτερο μέρος κι αυτής της δουλειάς έχει πάει σε εργολάβους οι οποίοι δουλεύουν χωρίς επίβλεψη με αποτέλεσμα, όχι μόνο το απόρρητο να έχει γίνει «σουρωτήρι» αλλά κι ο απαιτούμενος χρόνος για την επιδιόρθωση των βλαβών που εμφανίζονται όλο και συχνότερα να φτάνει τις 30 μέρες. Έτσι, όλο αυτό το διάστημα νοικοκυριά και επιχειρήσεις αναμένουν στο ακουστικό τους χωρίς τηλέφωνο, χωρίς ίντερνετ.

Επομένως η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στον «γερμανικό» ΟΤΕ δεν αφορά μόνο στους εργαζόμενούς του, αφορά σε όλη την κοινωνία καθώς αποδεικνύεται πλέον ότι η μείωση του εργατικού κόστους δεν συνεπάγεται αυτόματα ανταγωνιστικά τιμολόγια, ούτε ποιοτικότερες υπηρεσίες που θα μπορούσαν θεωρητικά να προσφέρονται εξ αιτίας της υποτίμησης ενός σημαντικού στοιχείου κόστους.

ΟΤΕ: Συρρίκνωση και αποεπένδυση έφερε η «καλή ιδιωτικοποίηση»

 ???????Η πώληση του ΟΤΕ στον γερμανικό κολοσσό της Ντόιτσε Τέλεκομ το 2008, μαζί με τη μοναδική στο είδος της πώληση μέσω μεσάζοντα, του Ανδρέα Βγενόπουλου, συνοδεύτηκε από μια σειρά υποσχέσεων για το μέλλον του οργανισμού, που ως σημείο αφετηρίας τους είχαν τις ελπίδες που δημιουργούσαν τα αδιαμφισβήτητα μεγέθη της Ντόιτσε Τέλεκομ. Έτσι οι υποσχέσεις για ισχυροποίηση, επέκταση και εκσυγχρονισμό του ΟΤΕ, μείωση των τιμολογίων και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας αντέκρουαν κάθε κριτική. Στο στρατόπεδο μάλιστα των διαφωνούντων δεν περιλαμβάνονταν μόνο οι συνήθεις ύποπτοι, αλλά κι η κυβερνητική παράταξη ΔΑΚΕ, ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιάς, κ.α. Πέντε χρόνια μετά, είναι αρκετός χρόνος για να γίνει μια αποτίμηση των φιλοδοξιών που καλλιεργήθηκαν. Η αξιολόγηση επιβάλλεται για έναν επιπλέον λόγο: επειδή, η πώληση του ΟΤΕ όλο και συχνότερα εμφανίζεται ως παράδειγμα καλής ιδιωτικοποίησης.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ωστόσο, στον αντίποδα των υπερφίαλων υποσχέσεων, μια σύντομη επισκόπηση στα έργα και τις ημέρες του γερμανικού ΟΤΕ επιβεβαιώνει ότι πέντε χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση του ο πάλαι ποτέ εθνικός τηλεπικοινωνιακός οργανισμός συρρικνώθηκε δραματικά σε βάρος της ποιότητας των τηλεπικοινωνιών, ενώ τα τιμολόγια δεν μειώθηκαν, αντίθετα με τις θέσεις εργασίας. Όσες δε απέμειναν, είναι κακοπληρωμένες και χαμηλής ειδίκευσης. Η “πετυχημένη ιδιωτικοποίηση” αποδείχθηκε εν ολίγοις μια καταστροφή…

Πούλα, πούλα…

Την απόσυρση των ελληνικών τραπεζών από τα Βαλκάνια και την Ανατολή Ευρώπη που δρομολογεί η Τρόικα, οδηγώντας σε μια βίαιη συρρίκνωση το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η Ντόιτσε Τέλεκομ την πέτυχε με τον ΟΤΕ σεμνά και ταπεινά, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Επί γερμανικής διοίκησης ο ΟΤΕ αποσύρθηκε από την ΠΓΔΜ εισπράττοντας 190 εκ. ευρώ, από την Σερβία (380 εκ.) και από την Βουλγαρία (717 εκ. ευρώ). Συρρίκνωση καταγράφεται και στα μερίδια των πωλήσεών του εντός της Ελλάδας, προς διάψευση όσων πίστευαν ότι καβάλα στο γερμανικό άτι ο ΟΤΕ θα σάρωνε τον ανταγωνισμό. Μουλάρι αποδείχθηκε ο Αστραχάν, με το μερίδιο αγοράς του στη σταθερή τηλεφωνία να έχει συρρικνωθεί στο 62% και τους λεγόμενους εναλλακτικούς πάροχους από το 2009 να έχουν διπλασιάσει το μερίδιό τους. Από την δίψα της διοίκησης του μεγαλύτερου τηλεπικοινωνιακού οργανισμού για ρευστό δεν γλίτωσε ούτε ο μοναδικός δορυφόρος Ελλάς Σατ, από την πώληση του οποίου αποκόμισε 208 εκ. ευρώ. Η πώληση του δορυφόρου είναι ένα από τα πολλά ολέθρια βήματα που έκανε οργανισμός στην κατεύθυνση της τεχνολογικής οπισθοδρόμησης, ακυρώνοντας το τεχνολογικό του πλεονέκτημα και ψαλιδίζοντας προηγούμενες φιλοδοξίες, όπως είχαν αποτυπωθεί στην Ψηφιακή Ατζέντα 2020, βάσει της οποίας προβλεπόταν πως μετά από 7 χρόνια το 50% των συνδέσεων στο διαδίκτυο θα έτρεχαν με ταχύτητα 50 Mbps και το υπόλοιπο 50% με 100 Mbps. Για να εκπληρωθεί όμως αυτός ο στόχος έπρεπε οι οπτικές ίνες να φτάσουν σε κάθε σπίτι. Να μην μείνουν στα ΚΑΦΑΟ, όπως τελικά θα γίνει από τη στιγμή που ο οργανισμός υπαναχώρησε από την υποχρέωση που είχε αναλάβει.

Οι οιωνοί όμως είναι άσχημοι όχι μόνο για τις υψηλές ταχύτητες του ίντερνετ (απαραίτητες όχι μόνο στους λάτρεις των παιχνίδια, αλλά και στην μεταφορά δεδομένων μεταξύ επαγγελματιών κι επιχειρήσεων) για τις οποίες θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ, αλλά και για το ίδιο το μέλλον της σταθερής τηλεφωνίας. «Μέχρι και πριν 5 χρόνια όταν βλέπαμε ένα φθαρμένο καλώδιο το αλλάζαμε αμέσως, ενώ κάθε χρόνο έβγαινε ένα κονδύλι που κατευθυνόταν στην αντικατάσταση απαρχαιωμένων καλωδίων. Έτσι επιλέγαμε κάθε χρόνο διαφορετικές περιοχές στις οποίες ανανεώναμε τα καλώδια. Με αυτόν τον τρόπο είχαμε πετύχει αυτή την υψηλή ποιότητα στις καθημερινές επικοινωνίες. Μετά την πώληση όμως του ΟΤΕ στους Γερμανούς η τακτική και για προληπτικούς λόγους αντικατάσταση και ανανέωση των καλωδίων έχει σταματήσει. Σε πολύ λίγα χρόνια τα καλώδια θα αρχίσουν να κόβονται. Ρεύμα περνάει από μέσα τους», τονίζει ο Γιώργος Στεφανής, αναπληρωτής γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Τεχνικών του ΟΤΕ (ΠΕΤ-ΟΤΕ). «Σε κίνδυνο είναι επιπλέον το δίκτυο και στην επαρχιακή Ελλάδα. Η υποχρέωση που ένιωθε ο ΟΤΕ να βάζει κολόνες και στο πιο απομακρυσμένο σημείο θεωρείται αναχρονισμός. Δεν γίνονται πλέον τέτοιες επενδύσεις, με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να είναι πολύ αμφίβολο τι θα συμβεί όταν η σημερινή υποδομή, που δεν συντηρείται, θα αρχίσει να καταρρέει». Τότε, ενδεχομένως, οι Γερμανοί να αρχίσουν να ζητούν επιδοτήσεις από το κράτος, όπως συμβαίνει με τις άγονες γραμμές, με το πρόσχημα ότι επιτελούν κοινωνικό έργο. Το αποτέλεσμα θα είναι ο ιδιωτικοποιημένος ΟΤΕ να γίνει μια κρατικοδίαιτη επιχείρηση, επιβαρύνοντας τον προϋπολογισμό και τους φορολογούμενους.

Ακόμη και τα χαλκοκαλώδια πάνε στη Γερμανία!

Τούτων δοθέντων, προκαλεί τουλάχιστον γέλιο η πρόσφατη δήλωση του Α. Σαμαρά ότι «οι επενδύσεις που ο ΟΤΕ προγραμματίζει για τα επόμενα 4 χρόνια στην Ελλάδα αποτελούν ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία». Η βουλιμία των Γερμανών να λεηλατήσουν την περιουσία του ΟΤΕ είναι τέτοια που έχουν φτάσει ακόμη και να στέλνουν ακατέργαστα στην Γερμανία με φορτηγά και κοντέινερ τα χρησιμοποιημένα χάλκινα καλώδια που έχει στις αποθήκες του και στα φρεάτια ο Οργανισμός. Ούτε αυτά δεν αφήνουν στην Ελλάδα!

«Η υποβάθμιση του τηλεπικοινωνιακού έργου του ΟΤΕ», συνεχίζει ο Γιώργος Στεφανής, «είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης πελατοκεντρικής λογικής που έχει επικρατήσει στον Οργανισμό. Βάσει αυτής, οι επενδύσεις κι η ανάπτυξη του οργανισμού στρέφονται εκεί που υπάρχει πελατεία κι όχι εκεί που υπάρχει ανάγκη, με βάση το κατ’ εξοχήν έργο που υποτίθεται ότι επιτελεί ο οργανισμός». Ως απόρροια αυτής της λογικής επιλέχθηκε πολύ πιθανά η είσοδος του οργανισμού στην τηλεοπτική αγορά μέσω του προγράμματος OTE-TV, που ως ισχυρό σημείο πώλησης του είχε τρία τσοντοκάναλα που μεταδίδουν πορνό 24 ώρες το 24ωρο: Sirina, Penthouse και Hustler TV. Εν ολίγοις, τσόντα εναντίον γρήγορου ίντερνετ και ποιοτικής σταθερής τηλεφωνίας σε όλη την Ελλάδα σημειώσατε …1. Σε αυτό το πλαίσιο οι επευφημίες για τα κέρδη του ΟΤΕ (253 εκ. ευρώ το τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου) συνιστούν καθαρή υποκρισία, έστω κι αν είναι η χαρά του μετόχου που διψάει για υπεραξίες και βραχυπρόθεσμα κέρδη. Γιατί, τα κέρδη συντελέστηκαν: Πρώτο, σε βάρος των επενδύσεων που μειώνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια (από 300 εκ. ευρώ το 2008 σχεδόν στα μισά, 158 εκ. ευρώ το 2012). Δεύτερο, σε βάρος των δημοσίων εσόδων όπως δείχνει η σταθερή μείωση των φόρων που πληρώνει ο οργανισμός (από 83 εκ. ευρώ το 2008, μόλις 16 εκ. το 2012). Τρίτο, σε βάρος της τσέπης μας καθώς τα τιμολόγια παραμένουν στο ύψος τους. Εδώ φυσικά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την πολύτιμη βοήθεια της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) που απαγορεύει τις μειώσεις τιμολογίων για να μην βουλιάξουν από τον ανταγωνισμό οι μικροί πάροχοι. Πρόκειται όμως για καθεστώς που διευκολύνει τα μέγιστα και τον ΟΤΕ ο οποίος εμφανίζεται να θέλει μεν να σταματήσει να μας χαρατσώνει, αλλά να μην μπορεί για λόγους …ανωτέρας βίας. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι πως τα κέρδη συντελέστηκαν σε βάρος της απασχόλησης. Οι θέσεις εργασίας μάλιστα θα μειωθούν σημαντικά με το νέο πρόγραμμα εθελούσιας συνταξιοδότησης που ήδη «τρέχει» στον οργανισμό, το οποίο αναμένεται να βγάλει εκτός ΟΤΕ γύρω στα 1.100 εργαζόμενους.

Μείωση θέσεων εργασίας

«Στο αποκορύφωμα της δραστηριότητάς του, το 2005, ο ΟΤΕ είχε φτάσει να απασχολεί γύρω στους 17.000 εργαζόμενους. Στη συνέχεια τέθηκαν ως απαράβατοι όροι για την ιδιωτικοποίησή του η μείωση του προσωπικού κατά 5.000 άτομα κι η άρση της μονιμότητας. Προϋποθέσεις τις οποίες με προθυμία υλοποίησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ανοίγοντας την κερκόπορτα που σύντομα θα οδηγήσει τον οργανισμό να απασχολεί περίπου 2.000 εργαζόμενους», τονίζει ο Θανάσης Φώλιας, μέλος του ΔΣ της Ομοσπονδίας Εργαζομένων του ΟΤΕ (ΟΜΕ-ΟΤΕ). Η αρνητική συμβολή του ΟΤΕ στην απασχόληση δεν σχετίζεται μόνο με την απότομη μείωση των θέσεων εργασίας, έστω κι αν αυτή υλοποιείται μέσω προγραμμάτων εθελούσιας συνταξιοδότησης. Ταυτόχρονα ο ΟΤΕ καλύπτει τα κενά, που μοιραία δημιουργούνται, μέσω προσλήψεων από δουλεμπορικές εταιρείες, όπως είναι η θυγατρικές του, E-Value και Oteplus, δίνοντας μισθούς 255 και 586 ευρώ αντίστοιχα. Έτσι καταργεί θέσεις παλιών εργαζομένων που μπορεί να στοίχιζαν στον οργανισμό ακόμη και 3.000 ευρώ, αντικαθιστώντας τις με θέσεις εξαθλίωσης. «Η συμπίεση του εργατικού κόστους πετυχαίνεται επίσης με συνεχείς παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας», συνεχίζει ο Θανάσης Φώλιας. «Οι τεχνικοί του ΟΤΕ ασφαλίζονται στο ΙΚΑ ως υπάλληλοι γραφείου, ενώ έχουμε συνεχείς μετακινήσεις εργαζομένων που συνιστούν βλαπτική μεταβολή της εργασιακής τους σχέσης. Η αυθαιρεσία της διοίκησης φτάνει σε τέτοιο σημείο ώστε δεν έχει μπει καν στον κόπο να απαντήσει στα αλλεπάλληλα εξώδικα των συναδέλφων». Η αρνητική συμβολή του ΟΤΕ στην απασχόληση φαίνεται όχι μόνο από την μείωση των θέσεων εργασίας και τη επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων. Τα τελευταία χρόνια, ταυτόχρονα, κι ως συνέπεια της εντατικοποίησης που έχουν προκαλέσει οι προαναφερθείσες αλλαγές έχουν αυξηθεί σημαντικά τα εργατικά ατυχήματα. Όπως αναφέρεται στο περιοδικό Οθόνη των Εργαζομένων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης του ΟΤΕ από 28 και 16 ατυχήματα που είχαν καταγραφεί το 2008 στον ΟΤΕ και την Κοσμοτέ, το 2012 έφθασαν τα 33 και 19 αντίστοιχα. Με το αίμα κακοπληρωμένων εργατών επομένως αυξάνονται τα κέρδη του ΟΤΕ.

Πληθωρισμός αργυρώνητων μανδαρίνων

Η άλλη όψη του νομίσματος των εργασιακού Νταχάου που έχει επιβάλλει η γερμανική διοίκηση στον ΟΤΕ, αντιγράφοντας τις καλύτερες παραδόσεις του Ράιχ, είναι το πάρτι εκατομμυρίων που γίνεται από τα στελέχη του ΟΤΕ. Ετήσιοι μισθοί για τους διευθυντές της τάξης των 250.000 ευρώ και προκλητικά προνόμια, που δεν έχουν θιγεί στο ελάχιστο κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κρίσης, με αποκορύφωμα τον μισθό του προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου Μιχ. Τσαμάζ που μαζί με τα μπόνους έφθασε τα 1.246.365 ευρώ (καλά διαβάσατε: 103.864 ευρώ τον μήνα!) συνθέτουν την εικόνα μιας κάστας αργυρώνητων μανδαρίνων που με την χλιδή τους προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Να αναφερθεί μάλιστα ότι, προς διάψευση των ανοησιών που επαναλαμβάνουν οι νεοφιλελεύθεροι για αποτελεσματικότερη και πιο ευέλικτη διοίκηση του ιδιωτικού τομέα σε αντίθεση με την γραφειοκρατική και πολυπρόσωπη και δαπανηρή ελέω εξυπηρετήσεων διοίκηση που χαρακτηρίζει τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα, ότι ο ΟΤΕ πριν την εκχώρησή του στους Γερμανούς είχε 4 γενικούς διευθυντές ενώ σήμερα έχει 17! Εν ολίγοις το παλιό οργανόγραμμα του εργατικού δυναμικού του ΟΤΕ αποδεικνύεται πολύ πιο δημοκρατικό από το σημερινό που χαρακτηρίζεται από ακραίες αντιθέσεις: φεουδαρχικά προνόμια για τα στελέχη, πείνα κι εργασιακή ανασφάλεια για το προσωπικό!

Όλα τα παραπάνω παρότι εμπλουτίζουν τα επιχειρήματα κατά της ιδιωτικοποίησης και υπέρ της ανάγκης επανακρατικοποίησης του ΟΤΕ σπάνια τίθενται στον δημόσιο διάλογο. Αλγεινή εντύπωση μάλιστα προκαλεί η ανοχή που απολαμβάνει ο γερμανικός ΟΤΕ ακόμη κι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως έδειξε η συνάντηση στις 3 Οκτώβρη με την διοίκηση του ΟΤΕ του Γιώργου Σταθάκη, βουλευτή και υπεύθυνου τομέα Ανάπτυξης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ… 

Εθνική προδοσία και οικονομική εκτέλεση η πώληση του ηλεκτρικού δικτύου (Επίκαιρα, 2-27/11/2013)

dehΜέχρι τώρα μόνο οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ ήξεραν, κι αυτοί από τις αφηγήσεις των παλιότερων, γιατί ο Άγιος Νικόλαος αποτελεί τον άγιο – προστάτη της ΔΕΗ. Ο λόγος είναι ότι αν δεν ηρεμούσε η θάλασσα, έτσι ώστε να μπορέσουν οι μαούνες να πιάσουν λιμάνι και να παραδώσουν το κάρβουνο για να δουλέψουν οι μηχανές ...ρεύμα δεν υπήρχε! Η δύναμη της συνήθειας άφησε τον άγιο προστάτη των θαλασσινών να φυλάει την ΔΕΗ ακόμη και τις τελευταίες δεκαετίες που η ολοκλήρωση του εξηλεκτρισμού της χώρας, ένα έργο τιτάνιο στο μέγεθός του και αξιοθαύμαστο στην τεχνική του πληρότητα, μετέτρεψε την εξάρτηση από τις μαούνες σε αναχρονισμό και θέμα συζήτησης μόνο στις παρέες των συνταξιούχων. Στο εξής όμως, ελέω Μνημονίων και Τρόικας, μάλλον θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε τον Άγιο Νικόλα καθώς η προωθούμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα μας κάνει πάλι να κοιτάμε τον καιρό ή τα εικονοστάσια για να ξέρουμε αν θα έχουμε ρεύμα...  
ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ
Σημείο τομής στην διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ και διάλυσης επί της ουσίας της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας αποτέλεσε πράξη του υπουργικού συμβουλίου (ούτε καν νόμος ή υπουργική απόφαση!) τον Ιούλιο του 2013, που μετέτρεψε σε νόμο μια πρόβλεψη που υπήρχε στο επικαιροποιημένο πρόγραμμα του Μνημονίου, από τον Αύγουστο του 2010. Με βάση την συγκεκριμένη απόφαση της κυβέρνησης προωθείται τάχιστα η πώληση τουλάχιστον του 30% της ΔΕΗ και του 66% του δικτύου μεταφοράς (ΑΔΜΗΕ ΑΕ). Λέγοντας δίκτυο μεταφοράς αναφερόμαστε στο δίκτυο υψηλής και υπερυψηλής τάσης, τους πυλώνες (που μπορεί να συγκριθεί με τις εθνικές οδούς), ενώ το δίκτυο διανομής αναφέρεται στην χαμηλή και μέση τάση, τις τσιμεντένιες και ξύλινες κολώνες που διανέμουν την ηλεκτρική ενέργεια στην οικιακή κατανάλωση (και μπορεί να συγκριθεί με το μικρότερης σημασίας οδικό δίκτυο). Αν η προωθούμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα σημάνει εκτίναξη των οικιακών τιμολογίων και ενεργειακή πενία, η ιδιωτικοποίηση του δικτύου μεταφοράς, που υπηρετεί προνομιακά την παραγωγή και τις μεγάλες επιχειρηματικές μονάδες, θα έχει ακόμη πιο σοβαρές συνέπειες καθώς ισοδυναμεί με ναρκοθέτηση της βιομηχανικής υποδομής της Ελλάδας και την ακύρωση οποιουδήποτε μελλοντικού σχεδίου παραγωγικής αναβάθμισης. Υπό μια έννοια η προωθούμενη αποδιοργάνωση του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας καθιστά μη αντιστρεπτή (ή έστω πάρα πολύ δύσκολα αντιστρεπτή και με ασύλληπτο κόστος) την συρρίκνωση της βιομηχανικής δραστηριότητας. Παγιώνει με άλλα λόγια την υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας σε μια οικονομία υπηρεσιών, χωρίς παραγωγική βάση, ούτε καν αυτή που διέθετε την δεκαετία του '90 και το 2000, που ήταν φυσικά πολύ πιο ασθενής από την παραγωγική βάση του '70 και του '80! 

Εκχωρούμε τα πιο νευραλγικά κέντρα 

Ο Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ ΑΕ), που σήμερα ελέγχεται 100% από την ΔΕΗ και πρέπει να έχει ιδιωτικοποιηθεί μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2014, κατέχει 11.000 χιλιόμετρα εναερίων γραμμών υψηλής τάσης και υπόγειων και υποβρύχιων καλωδίων υψηλής τάσης που διασυνδέουν την ηπειρωτική Ελλάδα από την Θράκη μέχρι την Πελοπόννησο καθώς επίσης και την Ελλάδα με τις γειτονικές χώρες. Στην “προίκα” του επίσης συμπεριλαμβάνονται 221 υποσταθμοί και κέντρα υψηλής τάσης με εγκατεστημένο υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμό ισχύος και συστήματα προστασίας, ελέγχου, τηλε-εποπτείας και τηλεμετάδοσης καθώς και 3 εθνικά κέντρα ελέγχου ενέργειας. Ένα στον Άγιο Στέφανο Αττικής, ένα στη Θεσσαλονίκη κι ένα ακόμη στην Πτολεμαΐδα που λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο. Για να γίνει κατανοητή η τεράστια σημασία αυτών των κέντρων που ως έργο τους έχουν να εξισορροπούν ανά πάσα στιγμή την προσφερόμενη παραγωγή με την ζητούμενη κατανάλωση (μη ξεχνάμε ότι η ενέργεια δεν αποθηκεύεται, αντίθετα πχ με το νερό κι απαιτεί απόλυτη ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης), αρκεί να αναφερθεί ότι αυτές ακριβώς τις εγκαταστάσεις βομβάρδισε το ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία το 1999, όταν ήθελε να διαλύσει την χώρα. “Η χούντα των συνταγματαρχών το 1967 πρώτα κατέλαβε το κέντρο ελέγχου ενέργειας και μετά την Βουλή” τονίζει η Φλώρα Παπαδέδε, αναπληρωτής γραμματέας του συλλόγου επιστημονικού προσωπικού της ΔΕΗ και μέλος της συντονιστικής επιτροπής του ΑΔΜΗΕ. Και συνεχίζει: “Η κυβέρνηση τώρα ετοιμάζεται να εκχωρήσει αυτά τα νευραλγικά κέντρα στους ιδιώτες! Με απλά λόγια μπορούμε να πούμε ότι ο ΑΔΜΗΕ είναι η ραχοκοκκαλιά της ΔΕΗ και του ηλεκτρικού συστήματος της Ελλάδας, αποτελώντας μια στρατηγική εθνική υποδομή και θεμέλιο τόσο για την εθνική άμυνα και την ασφάλεια της πατρίδας μας όσο και για την οικονομική και παραγωγική της ανάπτυξη καθώς εξασφαλίζει τον απρόσκοπτο εφοδιασμό κάθε μεσαίας και μεγάλης μονάδας με ηλεκτρικό ρεύμα”.  Ξεχωριστή ωστόσο σημασία έχει πως η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ είναι αδικαιολόγητη ακόμη και με οικονομικά κριτήρια. Ακόμη δηλαδή κι αν υιοθετήσουμε την άποψη της Τρόικας και της κυβέρνησης ότι θέματα όπως η ασφάλεια της Ελλάδας είναι λυμένα ή ανύπαρκτα αν όχι ...παρωχημένα, ακόμη και τότε η ιδιωτικοποίηση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, καθώς ο ΑΔΜΗΕ είναι μια πλήρως ανεξάρτητη και αυτοχρηματοδοτούμενη εταιρεία, η λειτουργία του οποίου δεν επιδοτείται ούτε από την ΔΕΗ ούτε από το δημόσιο. Η δραστηριότητά του επομένως δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Παρόλα αυτά κι έχοντας ετήσιο κύκλο εργασιών (για το 2012) 1,94 δισ. ευρώ, καθαρά κέρδη 25 εκ. ευρώ και πάγια αξίας 8 δισ. ευρώ, αναμένεται να πουληθεί έναντι 300-400 εκ. ευρώ. Αυτή είναι η αξία του με βάση εκτίμηση που έδωσε στη δημοσιότητα τον Οκτώβριο η γνωστή και μη εξαιρετέα Goldman Sachs. “Πρόκειται για τίμημα που ισοδυναμεί με σκάνδαλο αν λάβουμε υπ' όψη μας σταθερά έσοδα ύψους 260-300 εκ. ευρώ που θα έχει ο μελλοντικός ιδιοκτήτης από την διαχείριση του δικτύου και ετήσια κέρδη 116 εκ. ευρώ, όπως αναφέρεται στον προϋπολογισμό του ΑΔΜΗΕ για το 2013”, αναφέρει η Φλώρα Παπαδέδε. “Δεν είναι όμως μόνο αυτό”, σύμφωνα με τα δικά της λόγια. “Τα έσοδα του ΑΔΜΗΕ ως ιδιοκτήτη και λειτουργού του συστήματος μεταφοράς προέρχονται από τους πελάτες, στους οποίους το κόστος επιμερίζεται κατά 100%. Άρα οι δαπάνες του καταβάλλονται από τους καταναλωτές χωρίς την ελάχιστη έστω συμμετοχή του δημοσίου. Το δε έλλειμμα που έχει προκύψει και συζητιέται έντονα το τελευταίο διάστημα προέρχεται από την σκανδαλώδη επιδότηση των ιδιωτών παραγωγών από την μια και από την άλλη λόγω της αδυναμίας των φτωχότερων στρωμάτων να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, εξ αιτίας της αυξανόμενης ανεργίας και της επεκτεινόμενης φτώχειας. Σε 500.000 υπολογίζονται τα νοικοκυριά χωρίς ρεύμα και στα 1,3 δισ. ευρώ οι απλήρωτοι λογαριασμοί. Επομένως, η πώληση του ΑΔΜΗΕ δεν θα ελαφρύνει τον προϋπολογισμό από κάποιο κόστος, ενώ θα καταστήσει τους καταναλωτές, την βιομηχανία κι ολόκληρη τη χώρα ομήρους των ιδιωτών”. 

Αυξήσεις στα τιμολόγια 

Η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ ωστόσο, πέρα από τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει για τους 1.400 εργαζομένους του που ήδη έχουν δεχτεί μειώσεις στους μισθούς τους κατά 40%, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε αυξήσεις των τιμολογίων. Μέχρι τώρα η χρέωση χρήσης του συστήματος η οποία περιγράφεται αναλυτικά σε κάθε λογαριασμό που πληρώνουμε ως καταναλωτές περιλαμβάνει, πέρα από το κόστος λειτουργίας, συντήρησης και ανάπτυξης του συστήματος μεταφοράς, κι ένα επιτόκιο απόδοσης των απασχολούμενων κεφαλαίων του ΑΔΜΗΕ. Πρόκειται για το νόμιμο κέρδος του ΑΔΜΗΕ, που αυτή τη στιγμή έχει οριστεί από την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας στο 8%. Η ίδια η ΡΑΕ ωστόσο έχει προτείνει την αύξησή του στο 11%, ενώ κανείς δεν γνωρίζει πόσο παραπάνω μπορεί να αυξηθεί στο μέλλον από τους ιδιώτες. Το αποτέλεσμα θα φανεί στους λογαριασμούς που πληρώνουμε ως καταναλωτές. Χώρια που οποιαδήποτε αύξηση μπορεί να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα πληρώνουμε ένα από τα χαμηλότερα κόστη στην Ευρώπη, όπως γίνεται εμφανές και στον πίνακα που παραθέτουμε. Εκεί φαίνεται πεντακάθαρα ότι μέχρι σήμερα, κι αυτό χάρη στη ΔΕΗ, στην Ελλάδα πληρώνουμε το φθηνότερο ρεύμα στην Ευρώπη, μετά την Βουλγαρία, την Εσθονία και την Λιθουανία ή ότι τα ελληνικά τιμολόγια είναι στα δύο τρίτα των μέσων ευρωπαϊκών. Μια πραγματικότητα που με βάση την πικρή εμπειρία μας ξέρουμε ότι μπορεί να δώσει “ακράδαντα” επιχειρήματα για να δικαιολογηθούν περαιτέρω αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος. Ο προφανής δε αντίλογος που θα αντιπαραβάλει τους μισθούς μας (που είναι πολύ χαμηλότεροι από τα δύο τρίτα των μέσων ευρωπαϊκών) με τα τιμολόγια του ρεύματος, αποδεικνύοντας ότι και πάλι ακριβά πληρώνουμε το ρεύμα, θα χαρακτηριστεί λαϊκισμός... Η τάση αύξησης των τιμολογίων του ρεύματος στην Ελλάδα, στο άμεσο μέλλον θα ωθείται από την προσπάθεια διαμόρφωσης ενός ενιαίου τρόπου λειτουργίας των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας στις χώρες μέλη της ΕΕ, το οποίο περιγράφεται ως Ενιαίο Μοντέλο Ευρωπαϊκής Αγοράς Ηλεκτρισμού (Target Model & European Price Coupling – EPC). Θα αρχίσει δε να λειτουργεί την 1η Ιανουαρίου 2015, ενώ είναι περιττό να πούμε πώς αν στο πλαίσιο της προωθούμενης σύγκλιση για την Ελλάδα έρχονται αυξήσεις τιμών, για άλλες χώρες, όπως η Γερμανία πχ, έρχονται μειώσεις!  

Τιμές ηλεκτρικής ενέργειας, 2011 

ΕΕ – 27            0,184 
Ευρωζώνη – 16 0,193 
Βέλγιο              0,212 
Βουλγαρία         0,087 
Τσεχία              0,147 
Δανία               0,298 
Γερμανία           0,253 
Εσθονία            0,104 
Ιρλανδία           0,209 
Ελλάδα            0,124 
Ισπανία             0,209 
Γαλλία              0,142 
Ιταλία               0,207 
Κύπρος              0,241 
Λετονία             0,134 
Λιθουανία          0,122 
Λουξεμβούργο    0,166 
Ουγγαρία           0,155 
Μάλτα               0,170 
Ολλανδία            0,184 
Αυστρία              0,197 
Πολωνία             0,135 
Πορτογαλία         0,188 
Ρουμανία            0,109 
Σλοβενία             0,149                 
Σλοβακία             0,171 
Φινλανδία            0,137 
Σουηδία              0,204 
Αγγλία                0,158 
Πηγή: Eurostat 

Η ιδιωτικοποίηση της αγοράς ενέργειας και ειδικότερα του δικτύου μεταφοράς, παρότι προωθείται και διευκολύνεται από οδηγίες που έχει εκδώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, από το 2009 ακόμη στο πλαίσιο του λεγόμενου τρίτου ενεργειακού πακέτου, έχει ξεχωριστή σημασία πως δεν επιβάλλεται. Η κυβέρνηση επομένως δεν είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει κάποια σχετική οδηγία. Έτσι, για παράδειγμα, εξηγείται το γεγονός ότι αντίστοιχος με τον ελληνικό ζήλο για να πουληθεί το δίκτυο μεταφοράς παρατηρείται μόνο σε χώρες που τελούν υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επέβαλε η δημοσιονομική κρίση, όπως στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία, ενώ ακόμη και στην Ιρλανδία (που θεωρήθηκε υποδειγματικός μαθητής της Τρόικας) η κυβέρνηση ακύρωσε την πώλησή του τελευταία στιγμή, παρότι περιλαμβανόταν στις μνημονιακές της υποχρεώσεις. Στις σκανδιναβικές χώρες αντίθετα τα δίκτυα ανήκουν σε ανεξάρτητες αλλά 100% κρατικές επιχειρήσεις, στη Γερμανία και την Γαλλία ανήκουν σε επιχειρήσεις που τελούν υπό άμεσο κρατικό έλεγχο, ενώ κρατικά είναι τα δίκτυα και στις περισσότερες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες (Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία). Υπάρχουν επομένως παραδείγματα που θα μπορούσε να επικαλεστεί η κυβέρνηση για να αποφύγει την απορρύθμιση της αγοράς ενέργειας. Κάτι αντίστοιχο άλλωστε έκαναν μέχρι σήμερα κι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αναγνωρίζοντας την σημασία που διαδραματίζουν τα δίκτυα μεταφοράς στην εθνική συνοχή, την άμυνα, τον στρατηγικό σχεδιασμό, κ.α. Η ιδιωτικοποίηση του δικτύου μεταφοράς θα εκτινάξει, πολύ πιθανά, το κόστος και τα τιμολόγια που πληρώνουμε ως καταναλωτές και για έναν ακόμη λόγο. Μέχρι τώρα η κάλυψη της ζήτησης πραγματοποιείται μέσω της επιλογής από μια λίστα μονάδων παραγωγής που ιεραρχούνται βάσει του κόστους παραγωγής τους. Προτεραιότητα σε αυτή τη διάταξη έχουν οι φθηνότερες μονάδες. Πρώτα μπαίνουν αυτές στο σύστημα και κατόπιν οι ακριβότερες. Αν και με σκανδαλώδη για τα συμφέροντα του καταναλωτή τρόπο, δίνεται προτεραιότητα στις (ακριβές) μονάδες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας κατόπιν κυβερνητικής απόφασης, είναι ένα σύστημα που εν γένει κρατάει χαμηλά το κόστος. Ποιός μπορεί να εγγυηθεί αν μπει ιδιώτης στα κέντρα ελέγχου ενέργειας ότι δεν θα δίνει προτεραιότητα σε ιδιωτικές μονάδες παραγωγής με τις οποίες συνδέεται ιδιοκτησιακά; Εδώ φυσικά μπορεί να αντιπαρατεθεί το επιχείρημα ότι έχει διαχωρισθεί η ιδιοκτησία της παραγωγής από την διανομή. Μιλώντας ωστόσο με πραγματικούς όρους και στο πλαίσιο των σύγχρονων πολυσχιδών χρηματοπιστωτικών ομίλων πως μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο εταιρείες συμμετοχής για παράδειγμα που θα συμμετέχουν στην εταιρεία που θα αγοράσει τον ΑΔΜΗΕ στη συνέχεια να συμμετάσχουν και σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, δίνοντας τους το πρόκριμα στην κάλυψη των καθημερινών αναγκών για ρεύμα κι επομένως αυξημένα κέρδη; Ούτως ή άλλως είναι τόσο σύνθετες διαδικασίες που καμιά ρυθμιστική αρχή δεν μπορεί να εγγυηθεί το αδιάβλητο των κριτηρίων επιλογής. Εδώ φάνηκαν ανεπαρκείς να αντιμετωπίσουν το κραυγαλέο σκάνδαλο με τους ιδιώτες πάροχους Hellas Power και Energa, αποφασίζοντας να παρέμβουν μόνο κατόπιν εορτής, θα ξέρουν τι γίνεται κάθε λεπτό στα κέντρα ελέγχου; 

Χρηματιστηριακό εμπόρευμα το ρεύμα 

Βαθιά χαραγμένο το αποτύπωμα της ΕΕ είναι στις ανατροπές που επιβλήθηκαν στην περιφερειακή οργάνωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας που είχε ντε φάκτο επιβληθεί μέχρι το 2000. Έως τότε η Ελλάδα συνεργαζόταν με χώρες, όπως η Βουλγαρία για παράδειγμα, τροφοδοτώντας η μια την άλλη με ηλεκτρικό και καλύπτοντας με συμψηφισμούς τις ώρες ή τις περιόδους αιχμής. Όταν χρειαζόταν για παράδειγμα η Ελλάδα επιπλέον ενέργεια τα Χριστούγεννα την προμηθευόταν από την Βουλγαρία και την ανταπέδιδε κάποια άλλη περίοδο που η γειτονική χώρα είχε μεγαλύτερη ανάγκη κι η Ελλάδα χαμηλότερη ζήτηση. Ήταν ένας πρακτικός τρόπος που καθιστούσε περιττές τις επιπλέον επενδύσεις, πετυχαίνοντας την υψηλότερη δυνατή αξιοποίηση της υπάρχουσας παραγωγικής δυναμικότητας. Με απόφαση της ΕΕ ωστόσο το 2000 κάθε τέτοια ανταλλαγή απαγορεύτηκε, καθώς τέθηκε ως όρος η καταβολή χρηματικού τιμήματος, που διευκολύνει την μετατροπή της ενέργειας σε χρηματιστηριακό εμπόρευμα, όπως είναι ο δηλωμένος στόχος της ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου αγοράς που προωθείται οι συναλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας απομακρύνονται από το εθνικό έδαφος και θα γίνονται από ένα ευρωπαϊκό χρηματιστήριο ενέργειας, με έδρα το Λουξεμβούργο. Έτσι, δια της αναγκαστικής αγοραπωλησίας, η Ελλάδα αποκόπηκε από τις περιφερειακές γειτονικές της χώρες, καθώς υποχρεώθηκε να πληρώνει για μια ανταλλαγή που λειτουργούσε άριστα επί πολλά χρόνια, μέσω των συμψηφισμών, μειώνοντας σημαντικά τα κόστη.  Ο σημαντικότερος ωστόσο λόγος για τον οποίο πρέπει η ηλεκτρική ενέργεια να είναι 100% δημόσια, καθετοποιημένη με άξονα μια δημόσια ΔΕΗ (ακυρώνοντας μάλιστα σταδιακά όσα βήματα έχουν ήδη γίνει στην κατεύθυνση ιδιωτικοποίησής της) σχετίζεται με τις ανάγκες που αναδύονται για όποιον τουλάχιστον ενδιαφέρεται να επουλωθούν οι πληγές που άφησε στην ελληνική οικονομία η 6ετής ύφεση, η οποία μείωσε το ΑΕΠ κατά 21,5%. Η ορμητική οικονομική ανάπτυξη της μεταπολεμικής περιόδου ουδέποτε θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε η ΔΕΗ. Η δημιουργία της δεν έβαλε τέρμα μόνο στο καθεστώς κερδοσκοπίας που είχαν επιβάλει οι ιδιώτες. Το σημαντικότερο είναι ότι ενοποίησε οικονομικά την Ελλάδα, αφήνοντας στο παρελθόν τον κατακερματισμό που επέβαλλαν στην οικονομική γεωγραφία οι ασύνδετες μεταξύ τους αγορές ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτό το επίτευγμα κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα αν ιδιωτικοποιηθεί το δίκτυο μεταφοράς, υποβαθμίζοντας ντε φάκτο την ελληνική οικονομία σε μια τριτοκοσμική χώρα και καθιστώντας την ενεργειακή φτώχεια κανόνα δίπλα στην άλλη φτώχεια, με την οποία ζουν καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι.  

Σημαντικές επενδύσεις 

“Εδώ μάλιστα ας μην κάνουμε το λάθος να θεωρούμε δεδομένα για πάντα τα σημερινά επιτεύγματα, πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ' όψη μας τις μοναδικές γεωγραφικές ιδιομορφίες της Ελλάδας”, συνεχίζει η Φλώρα Παπαδέδε, απαντώντας στην προσπάθεια δυσφήμισης της ΔΕΗ και υποβάθμισης των όσων έχει πετύχει. “Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην Τουρκία όπου δεν υφίσταται καν δίκτυο μεταφοράς, ενώ τεχνικά προβλήματα που έχει δεν επιτρέπουν την διασύνδεσή του με το ευρωπαϊκό για να μην μεταφέρει στα υπόλοιπα δίκτυα τα προβλήματα του. Το ελληνικό δίκτυο αντίθετα είναι το δεύτερο σε αξιοπιστία σε όλη την Ευρώπη με τους πιο κρίσιμους δείκτες (πιθανότητα βλαβών, ενέργεια που χάνεται, κ.α.) να είναι στα καλύτερα επίπεδα. Επιπλέον η ΔΕΗ πρωταγωνίστησε ακόμη κι αυτά τα χρόνια της βαθιάς κρίσης σε επενδύσεις. Από το 2010 ως το 2012 επένδυσε 2,95 δισ. ευρώ κι ο ΑΔΜΗΕ 253 εκ. ευρώ, στηρίζοντας χιλιάδες εργαζόμενους. Αν είχε πουληθεί σε ιδιώτη θα είχαν πραγματοποιηθεί αυτές οι επενδύσεις;”  Τέλος, αξίζει να δούμε ότι χώρες (όπως η Βολιβία για παράδειγμα) που πρόσφατα εθνικοποίησαν το δίκτυο μεταφοράς και διανομής δεν το έκαναν από ιδεολογική επιλογή αλλά λόγω ανάγκης. Επειδή οι ιδιώτες άφησαν το δίκτυο να καταρρεύσει λόγω ελλιπών επενδύσεων. Γιατί πρέπει κι εμείς να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να τρέχουμε μετά από 10 ή 20 χρόνια να μαζέψουμε, με τεράστιο τότε κόστος, τις ζημιές των ιδιωτών;  Υστερόγραφο: Για τις ανάγκες του συγκεκριμένου ρεπορτάζ μιλήσαμε με πολλούς εργαζομένους και στελέχη στη ΔΕΗ που όμως θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους για να μην ...απολυθούν! Διαφορετικά ειπωμένο, σήμερα, το κόστος που επωμίζεται πλήθος ευσυνείδητων δημοσίων λειτουργών, οι οποίοι κρούουν απεγνωσμένα τον συναγερμό για τις δραματικές συνέπειες που έχει το πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης, είναι ανεργία, πείνα και εξαθλίωση. Σε αυτό το ανήκουστο σημείο μας έχει οδηγήσει το καθεστώς άτυπης οικονομικής κατοχής και εργασιακού Μεσαίωνα που έχει επιβάλλει η Τρόικα με την βοήθεια των ελληνικών κυβερνήσεων...