Μαύρη αγορά για τους διαβητικούς στις ΗΠΑ

Η αγορά βλάπτει σοβαρά τη δημόσια υγεία

Τα ευρήματα της έρευνας που δημοσιεύθηκε σε αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό που εξειδικεύεται σε θέματα έρευνας και τεχνολογίας για τον διαβήτη (δες εδώ) είναι ανατριχιαστικά: Περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς και άτομα του στενού περιβάλλοντος των διαβητικών, συγκεκριμένα το 56%, δήλωσαν ότι έχουν πάρει μέρος σε παράτυπες δραστηριότητες ανταλλαγής φαρμάκων κι απαραίτητων εξαρτημάτων στα μηχανήματα εξετάσεων λόγω οικονομικής ανάγκης. Επειδή δεν έχουν λεφτά να  πληρώσουν! Η αιτία  του κακού βρίσκεται στη συνεχή αύξηση της τιμής της ινσουλίνης που πλέον για τον μέσο χρήστη στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 15 δολάρια την ημέρα!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς στον τομέα της υγείας έχει ως αποτέλεσμα, με βάση την έρευνα που διεξήχθη στις αρχές του 2019, η πλειοψηφία των ασθενών να …προσπερνάει την αγορά γιατί δεν μπορεί να την αντέξει. Συγκεκριμένα, το ένα τέταρτο των ασθενών παίρνει μικρότερες δόσεις από τις ενδεδειγμένες γιατί δεν έχει λεφτά για να ακολουθήσει την δοσολογία της ιατρικής συνταγής! Το 57% έχει προσφέρει φάρμακα ή εξαρτήματα που χρησιμοποιούν τακτικά οι ασθενείς του διαβήτη, το 35% έχει δεχτεί δωρεές, το 24% εμπορεύεται φάρμακα και εξαρτήματα, το 22% δανείζεται και το 15% τα αγοράζει σε αυτή την παράτυπη – παράλληλη αγορά που έχει δημιουργηθεί. Στα δίκτυα αλληλοϋποστήριξης συμμετέχουν κατά σειρά προτεραιότητας μέλη οικογενειών, φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί και τελευταίοι στη σειρά προτίμησης ξένοι.

Οι ερευνητές καταλήγουν πώς η «μαύρη αγορά» φαρμάκων που έχει δημιουργηθεί επιφέρει μεγάλα κόστη στο σύστημα περίθαλψης καθώς επιδεινώνει την κατάσταση υγείας των διαβητικών αυξάνοντας τις ημέρες νοσηλείας στα νοσοκομεία. Το σημαντικότερο όμως είναι το συμπέρασμά τους για την αποτυχία του ιδιωτικού συστήματος υγείας των ΗΠΑ να εξασφαλίσει στοιχειωδώς ανεκτές υπηρεσίες υγείας στον αμερικανικό πληθυσμό. Είναι μια κατάσταση που έχει επιβληθεί από το σύμπλεγμα ιδιωτικών ασφαλιστικών και φαρμακευτικών εταιρειών, το οποίο απέτυχαν να περιορίσουν τόσο ο Μπιλ Κλίντον όσο και ο Μπάρακ Ομπάμα, που είδαν τις εξαγγελίες τους για ένα καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης να πέφτει στο κενό από τις αντιδράσεις αυτού του λόμπι.

Αποτέλεσμα της ασυδοσίας των αμερικανικών φαρμακευτικών και ασφαλιστικών εταιρειών είναι η πτώση που καταγράφει το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ. Σε κανέναν άλλο τομέα οι ΗΠΑ δεν απέχουν περισσότερο από την Ευρώπη, όσο στο προσδόκιμο ζωής. Ειδικότερα, στις ΗΠΑ φτάνει τα 78,7 χρόνια όταν στις 28 χώρες της ΕΕ (παρά τις συνεχείς προσπάθειες ιδιωτικοποίησης) ανέρχεται σε 81 έτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ σε όλο τον κόσμο τα τελευταία τρία χρόνια αυξάνεται σταθερά, στις ΗΠΑ το προσδόκιμο ζωής πέφτει• τόσο το γενικό, όσο κι όλοι οι επιμέρους δείκτες του. Για παράδειγμα η παιδική θνησιμότητα το 2017 ανήλθε σε 5,7 νεογνά ανά 1.000 γεννήσεις, ακριβώς όσο και στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη και πολύ κοντά στη Βουλγαρία με 6,4 θανάτους. Η Ελλάδα από την άλλη είχε 3,5 θανάτους, το Βέλγιο 3,6, η Γερμανία 3,3, κοκ. Στα ύψη είναι επίσης και η μητρική θνησιμότητα στις ΗΠΑ, που ανέρχεται σε 14 ανά 100.000 γεννήσεις, όταν στην Φινλανδία, την Πολωνία και την Ελλάδα φτάνει μόλις τις 3.

Η αποτυχία του αμερικανικού ιδιωτικού συστήματος υγείας φαίνεται από πολλούς ακόμη παράγοντες. Για παράδειγμα, από τις τιμές των φαρμάκων, που είναι κατά βάση τρεις φορές υψηλότερες σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ έχει δημιουργηθεί ένα αυστηρό και δαιδαλώδες σύστημα που απαγορεύει τις εισαγωγές φαρμάκων από τον Καναδά, όπου οι τιμές τους είναι πολύ χαμηλότερες. Παράλληλα, με νόμο του 2003 που ψηφίστηκε επί προέδρου Τζορτζ Μπους, απαγορεύτηκαν οι διαπραγματεύσεις στις τιμές των φαρμάκων. Οι αμφιβόλου ποιότητας θεραπείες για τον μέσο ασθενή στις ΗΠΑ προσφέρουν το έδαφος στις δικηγορικές εταιρείες που συχνά πλησιάζουν τους ασθενείς, αμέσως μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο και τους ζητούν να προσφύγουν εναντίον του θεράποντα ιατρού με απώτερο στόχο να βγάλουν λεφτά! Το αποτέλεσμα αυτής της διαδεδομένης πρακτικής, σύμφωνα με όσα συγκλονιστικά εξιστορούνται σε ένα βιβλίο που περιγράφει ανάγλυφα το χάλι της αμερικανικής υγείας και τάχιστα μπήκε στη λίστα των ευπώλητων (The Healing of America: A Global Quest for Better, Cheaper and Fairer Health Care, του συγγραφέα T. R. Reid) είναι κάθε ιατρός να ασφαλίζεται έναντι ενός ποσού που ανέρχεται σε 100.000 ετησίως για να προστατεύεται από μηνύσεις και αγωγές! Απόδειξη αποτυχίας του αμερικανικού συστήματος υγείας είναι επίσης και οι συνθήκες προστασίας που υπάρχουν για το σχεδόν κλειστό επάγγελμα του ιατρού, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους πάντα να υπολείπεται των αναγκών, η δυνατότητα εργασίας ιατρών από το εξωτερικό να είναι περιορισμένη, κι όλα αυτά προκειμένου να διασφαλίζεται ένα σύστημα αμοιβών που τους εξασφαλίζει διπλάσιες αμοιβές σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν που οδηγεί η ιδιωτικοποίηση της υγείας. Οι υποσχέσεις για την πτώση των τιμών και την άνοδο της ποιότητας των υπηρεσιών ελέω ανταγωνισμού ή την ικανότητα του ιδιωτικού τομέα να εξασφαλίζει τον πιο αποτελεσματικό επιμερισμό των πόρων δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα για να δεχθεί η κοινωνία την επέλαση των ιδιωτών…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Αφγανιστάν, φτάνοντας στο τέλος ενός άδικου πολέμου

Με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν μάθαμε, επιτέλους, τι σημαίνει στην πράξη «κράτος παρίας».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κράτος – παρίας της διεθνούς νομιμότητας μπορεί να χαρακτηριστεί ένα κράτος που αποδεδειγμένα ξεκινάει έναν πόλεμο χωρίς αιτία. Οι 15 από τους 19 δράστες των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες προέρχονταν από τη Σαουδική Αραβία, κι όχι από το Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν που είχαν τότε τον έλεγχο του Αφγανιστάν ουδέποτε κήρυξαν τον πόλεμο στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ εν τούτοις τους χαρακτήρισε αυτουργούς των τρομοκρατικών επιθέσεων και σε αστραπιαίο χρόνο επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν κι όλος ο κόσμος έμαθε έτσι για τους Ταλιμπάν, που μέχρι λίγα χρόνια πριν μπουν στο στόχαστρο των ΗΠΑ ήταν τα αγαπημένα τους παιδιά κι οι πολύτιμοι σύμμαχοι τους στην ανατροπή του φιλοσοβιετικού καθεστώτος.

Κράτος – παρίας της διεθνούς νομιμότητας μπορεί να χαρακτηριστεί ένα κράτος που παραβιάζει τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, τον οποίο μάλιστα έχει επικυρώσει. Αποτελεί επομένως μέρος της εσωτερικής του έννομης τάξης. Κι ο καταστατικός χάρτης των Ηνωμένων Εθνών γράφει με σαφήνεια ότι ένα κράτος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένοπλη βία εναντίον μίας άλλης χώρας μόνο ως μέσο αυτο-άμυνας. Ειδάλλως, απαιτείται η έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ ωστόσο εισέβαλαν στο Αφγανιστάν χωρίς να έχουν δεχθεί απειλή, χωρίς επίσης να έχουν εξασφαλίσει την σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Κράτος – παρίας της διεθνούς κοινότητας είναι ένα κράτος που επεμβαίνει σε ένα άλλο, στη συνέχεια αποτυγχάνει οικτρά να ανταποκριθεί στους στόχους που το ίδιο έθεσε (χωρίς να εξετάζουμε τη νομιμότητά τους) και παρόλα αυτά φυλάει σαν επτασφράγιστο μυστικό όλα τα τεκμήρια της αποτυχίας του και αρνείται να απολογηθεί δημόσια. Οι αποκαλύψεις που έφερε στο φως της δημοσιότητας η Washington Post τις προηγούμενες μέρες θα έπρεπε να είχαν ανατρέψει τον Τραμπ και να ήταν λόγος απολογίας όλων των προέδρων των ΗΠΑ από τον Μπους και μετά. Η αμερικανική εφημερίδα απέκτησε πρόσβαση σε περισσότερες από 2.000 σελίδες από συνεντεύξεις με στρατηγούς, διπλωμάτες και άλλους αξιωματούχους με ενεργή εμπλοκή στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Με βάση όσα περιγράφονται, οι πρωτεργάτες του πολέμου ψεύδονταν συνειδητά για την πρόοδο του, έκρυβαν συστηματικά επί χρόνια κι εν χορώ όλα τα πειστήρια που έδειχναν ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί, ενώ επίσης αποκαλύπτεται ότι κι οι ίδιοι ελάχιστη γνώση διέθεταν για τα τεκταινόμενα επί του πεδίου. Και μιλάμε για έναν πόλεμο που έχει στοιχίσει επίσημα στον αμερικανούς φορολογούμενους 1 τρισ. δολ. Στην πραγματικότητα το κόστος είναι πολλαπλάσιο! Ο φόρος αίματος είναι εξ ίσου οδυνηρός, με 2.300 νεκρούς Αμερικανούς χωρίς να υπολογίζονται οι μισθοφόροι. Από τη μεριά των Αφγανών οι νεκροί φτάνουν τους 150.000 εκ των οποίων οι 38.000 είναι αποδεδειγμένα άμαχοι. Πιο τρανή απόδειξη για την αποτυχία της αμερικανικής εισβολής δεν υπάρχει από το γεγονός ότι μετά την αμερικανική εισβολή κι αφού το Πεντάγωνο έχει δώσει 9 δισ. δολάρια για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων καταπολέμησης της παραγωγής οπίου, το Αφγανιστάν καλύπτει το 80% της παγκόσμιας κατανάλωσης οποίου. Και νέο «πόλεμο του οποίου» να διεξήγαγαν δηλωμένα  οι Αμερικάνοι, κατ’ αντιστοιχία του βρετανικού κατά της Κίνας, με στόχο την ανάπτυξη της καλλιέργειας οποίου καλύτερα δεν θα τα είχαν καταφέρει!

Κράτος – παρίας είναι ένα κράτος που εισβάλει για να επιβάλει υποτίθεται τη νομιμότητα και προκαλεί εκατόμβες νεκρών, αποτελώντας ακόμη και 18 χρόνια μετά αιτία αποσταθεροποίησης της εσωτερικής ζωής. Με βάση πρόσφατη ανακοίνωση της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στο Αφγανιστάν, οι επιθέσεις των ΗΠΑ το πρώτο εξάμηνο του 2019 προκάλεσαν περισσότερους νεκρούς απ’ όσους προκάλεσαν οι Ταλιμπάν. Με βάση το συγκεκριμένο απολογισμό οι αποκαλούμενες «φιλο-κυβερνητικές» δυνάμεις σκότωσαν 717 πολίτες, ενώ οι «αντικυβερνητικές δυνάμεις» σκότωσαν 531. Ως αποτέλεσμα, ακόμη κι οι Loa Angeles Times συμπέραιναν στις 8 Σεπτεμβρίου ότι «αν ο ΟΗΕ έχει δίκιο, οι Αφγανοί αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου από την κυβέρνησή τους και τους συμμάχους της  παρά από τους Ταλιμπάν».

Κράτος – παρίας τέλος είναι ένα κράτος που μετά την επέμβαση και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής κατοχής στηρίζει την κυριαρχία του σε ομάδες ενόπλων φύλαρχων που προκειμένου να εγγυηθούν το απυρόβλητο για τις δυνάμεις κατοχής ληστεύουν τους ντόπιους, επιβάλλουν αυθαίρετη φορολογία σε είδος κι άλλες ανάλογες προ-καπιταλιστικές πρακτικές. Ο διεθνής Τύπος βρίθει περιγραφών για μια ζούγκλα ανομίας που έχει επιβληθεί υπό την ανοχή των ΗΠΑ.

Κράτος – παρίας τέλος είναι ένα κράτος το οποίο αφού προκάλεσε μία τέτοια ανθρωπιστική καταστροφή προετοιμάζει την έξοδό του από τον τόπο του εγκλήματος δηλώνοντας μάλιστα ότι θα αποχωρήσει με ή χωρίς συμφωνία. Η δήλωση του αμερικανού υπουργού Άμυνας Μαρκ Έσπερ για μια επικείμενη ανακοίνωση εκ μέρους του Τραμπ αποχώρησης 4.000 περίπου στρατιωτών από το Αφγανιστάν, από τους 12.000 που υπηρετούν σήμερα, παρότι ήταν αναμενόμενη προκάλεσε μεγαλύτερη ανησυχία για τα όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια. Πολύ περισσότερο αν συνδυαστούν με την αιτιολογία της αποχώρησης, που είναι η ενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων σε Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό «για να αντιμετωπίσουμε την μεγαλύτερή μας πρόκληση με όρους ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, εναντίον της Κίνας»…

Μόνο που όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι το κράτος παρίας εν προκειμένω μόνο το Αφγανιστάν δεν είναι…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Σφίγγει ο κλοιός για τους μεγάλους του διαδικτύου

Οι δηλώσεις του γενικού εισαγγελέα των ΗΠΑ, Γουίλιαμ Μπαρ, όπως τις μετέφερε το Ρόιτερς δεν έκρυβαν την αμφιθυμία που κυριαρχεί στη πολιτική ελίτ της χώρας για το μέλλον των μεγάλων του διαδικτύου. Γιατί, ναι μεν από μια μεριά δήλωσε πώς ελπίζει ότι την επόμενη χρονιά θα έχει ολοκληρωθεί η έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης για τους τέσσερις μεγάλους∙ Facebook, Amazon, Google και Apple (FAGA, όπως πλέον αποκαλούνται), από την άλλη όμως δεν έκρυψε και το θαυμασμό του για τα επιτεύγματά τους. «Το μεγάλο δεν είναι κακό», ήταν τα λόγια του. «Πιστεύω ότι σε ορισμένους κλάδους του διαδικτύου μπορείς να είσαι πολύ Βαλκανοποιημένος και κανένας να μην έχει την αναγκαία κλίμακα για το είδος της καινοτομίας που βλέπουμε».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το καλό, για μας, ωστόσο είναι ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν «τρέχει» την έρευνα μόνο του. Παράλληλα κινούνται και μια σειρά άλλοι φορείς όπως η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου, το Κογκρέσο και γενικοί εισαγγελείς Πολιτειών που διεξάγουν τις δικές τους έρευνες για να τεκμηριώσουν τις παραβιάσεις της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας εκ μέρους του ολιγοπωλίου του διαδικτύου. Τούτων δοθέντων είναι σχεδόν σίγουρο ότι το δεύτερο εξάμηνο του 2020, κι αυτό μάλλον είναι το καλύτερο νέο που φέρνει ο καινούργιος χρόνος, θα υπάρχει μια πλημμυρίδα πορισμάτων που έστω κι εκ των υστέρων θα αποδεικνύουν πώς τα μεγαθήρια του διαδικτύου εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους σε βάρος των καταναλωτών και του ανταγωνισμού.

Πρόγευση των μέτρων που θα αναγκαστούν να λάβουν για να μπει ένα τέρμα στη μονοπωλιακή τους θέση πιθανότατα να αποτελεί η πρόταση που διατύπωσε στις 9 Δεκεμβρίου το Financial Stability Board, με έδρα την βασιλεία της Ελβετίας κι έργο την επιτήρηση της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Στην έκθεση που δημοσίευσε προτείνεται οι κορυφαίες τεχνολογικές εταιρείες, στις οποίες περιλαμβάνονται και κινέζικες πολυεθνικές όπως η Alibaba, να κοινοποιήσουν τα στοιχεία τους στις τράπεζες και άλλες εταιρείες χρηματοοικονομικής τεχνολογίας (fin tech), για να αποτραπούν φαινόμενα αθέμιτου ανταγωνισμού. Η σύστασή του έχει ως σημείο αφετηρίας τους κινδύνους που δημιουργεί η επέκταση των ιντερνετικών μονοπωλίων στις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες, δεδομένου ότι πολλές από αυτές τις εταιρείες (Amazon, eBay, Google, Facebook, κ.α.) σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες (Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Λιθουανία) έχουν αποκτήσει άδεια πραγματοποίησης πληρωμών.

Ενάντια στους μεγάλους του διαδικτύου στρέφονται πλέον και δεκάδες μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και ινστιτούτα τα οποία αναλαμβάνουν με πρωτότυπες δράσεις και διαδραστικά παιχνίδια ή εφαρμογές να ευαισθητοποιήσουν την αμερικανική κοινή γνώμη για το μέγεθος της απειλής που συνιστούν οι μεγάλοι του διαδικτύου απέναντι στις ελευθερίες, εντός κι εκτός κυβερνοχώρου. Στο στόχαστρό τους βρίσκονται κυρίως το Facebook (με τους 2,45 δισ. ενεργούς χρήστες το τρίτο τρίμηνο του 2019, όπως ορίζονται όσοι συνδέθηκαν τουλάχιστον μία φορά τις τελευταίες 30 μέρες, από 1 δισ. το τρίτο τρίμηνο του 2012) και η Amazon, λόγω των πρακτικών που χρησιμοποίησαν για να κυριαρχήσουν στον κλάδο τους.

Έτσι εναντίον των μεγάλων του διαδικτύου κινητοποιείται το ίδρυμα του δισεκατομμυριούχου χρηματιστή Τζορτζ Σόρος, γνωρίζοντας ότι εφ’ όσον οι κορυφαίοι υποψήφιοι των Δημοκρατικών για τις εκλογές του 2020 Ελίζαμπεθ Γουόρεν και Μπέρνι Σάντερς έχουν θέσει ψηλά στην ατζέντα τους το αίτημα της διάσπασης των τεχνολογικών γιγάντων, κάθε κριτική κατά του Facebook μπορεί να σημάνει και μια ακόμη ψήφο υπέρ των Δημοκρατικών. Εναντίον των μεγάλων του διαδικτύου στρέφεται και το ίδρυμα Φορντ που εκ παραδόσεως χρηματοδοτεί έρευνες οι οποίες αναδεικνύουν τις εισοδηματικές ανισότητες, έχοντας στη διάθεση του μια δεξαμενή 12 δισ. δολ.! Μεταξύ των πολλών ανάλογων πρωτοβουλιών ξεχωρίζει η χορηγία του Ιδρύματος Νάιτ, που επικεντρώνεται στη δημοσιογραφία, να χρηματοδοτήσει με 12 εκ. δολ. έρευνα για τις επιπτώσεις στη δημοσιογραφία της συγκέντρωσης που παρατηρείται στις τεχνολογικές πλατφόρμες.

Αξίζει επίσης να μεταφέρουμε ένα από τα διαδραστικά παιχνίδια που θα παρουσιάζει μια ομάδα, με τίτλο Δουλειές με Δικαιοσύνη (Jobs with Justice), για να δείχνει ακόμη και στους λιγότερο εξοικειωμένους πόσο άνισοι είναι οι όροι που επιβάλλουν εταιρείες όπως η Amazon. Υπάρχουν λοιπόν δύο πάγκοι που πουλούν και οι δύο λεμόνια. Ο ιδιοκτήτης του ενός όμως έχει το προνόμιο να διατηρεί η οικογένειά του το κοντινό μανάβικο κι έτσι να προμηθεύεται τα λεμόνια τσάμπα. Με την πάροδο του χρόνου μειώνει και τις τιμές για να φέρει σε δύσκολη θέση τον ανταγωνιστή του. Κάπου εδώ ζητείται ένας εθελοντής για να διαχειριστεί τον πάγκο με τα λεμόνια του «άτυχου» ιδιοκτήτη που δεν έχει το προνόμιο η οικογένειά του να διατηρεί μανάβικο και να προμηθεύεται έτσι δωρεάν λεμόνια. Στη συνέχεια μάλιστα καλείται να αποφασίσει αν θα εμπλακεί σε πόλεμο τιμών με τον πανίσχυρο ανταγωνιστή, ενώ κάθε στιγμή αναγράφονται σε ένα χαρτί οι οικονομικές ζημιές του. Το διαδραστικό παιχνίδι μπορεί να είναι υπερβολικά απλοϊκό καθώς χάνει από την οπτική του τις εσωτερικές δυνάμεις που καθιστούν σταθερά άνισους του όρους του ανταγωνισμού στον καπιταλισμό, δείχνει όμως πολύ παραστατικά τον τρόπο λειτουργίας της Amazon και άλλων μεγάλων του διαδικτύου…

Πηγή : Νέα Σελίδα

«Αμερικανικό εργοστάσιο» παγκόσμια απειλή!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Είναι ένα αριστούργημα! Το ντοκιμαντέρ Αμερικανικό  Εργοστάσιο, που προβάλλεται στο Netflix από τις 21 Αυγούστου καταγράφοντας ρεκόρ θεαματικότητας, αναμετριέται με τα πιο μεγάλα και ακανθώδη ζητήματα που θέτει η εποχή μας. Τα θέματα που ανοίγει είναι δεκάδες• κι είμαι σίγουρος πώς αν το έβλεπα και τρίτη φορά θα διέκρινα κι άλλα ερωτήματα που θέτει: Τα εργατικά δικαιώματα, με πρώτο και κύριο το ζήτημα των αμοιβών, οι συνθήκες εργασίας, οι πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των λαών, ο ρόλος των συνδικάτων, η εργοδοτική αυθαιρεσία, ο χαρακτήρας του καθεστώτος στην Κίνα, η μετανάστευση, η σημασία του Τύπου, η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας, η εργατική αλληλεγγύη, το περιεχόμενο της εργασίας, η αντικατάσταση της ζωντανής εργασίας από τη νεκρή (μηχανές) και, το σημαντικότερο όλων, η σημασία των άμεσων ξένων επενδύσεων. Κάθε νέα επένδυση από το εξωτερικό, ακόμη κι αν είναι πραγματική επένδυση κι όχι ιδιωτικοποίηση δηλαδή αλλαγή ιδιοκτησίας όπως κατά κόρον συμβαίνει, είναι ευεργετική για την οικονομία και επωφελής για τους εργαζόμενους που θα βρουν δουλειά; Το συμπέρασμα που συνάγεται από την ταινία δεν είναι το προφανές, αυτό τουλάχιστον που παπαγαλίζεται με ευκολία σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου οι ξένες επενδύσεις έχουν αναχθεί όχι απλώς σε πανάκεια, αλλά και σε μέτρο αξιολόγησης μιας οικονομίας…

Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με το κλείσιμο μιας αυτοκινητοβιομηχανίας στα απόνερα της κρίσης του 2008. Τη θλίψη των απολυμένων εργατών διαδέχεται η αισιοδοξία όταν η κινέζικη Fuyao επενδύει 500 εκ. δολ. σε μια μονάδα κατασκευής τζαμιών για αυτοκίνητα και προσλαμβάνει 2.000 εργάτες. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν απολυμένοι κι είχαν περάσει χρόνια στην ανεργία, έχοντας χάσει ακόμη και το σπίτι τους, όπως δηλώνει μπροστά στο φακό μια έγχρωμη εργάτρια. Η απότομη προσγείωση πραγματοποιείται πριν ακόμη ξεκινήσει τη δραστηριότητά της η κινέζικη θυγατρική όταν στη διαδικασία επιλογής προσωπικού γίνεται σαφές πώς δεν πρόκειται να προσληφθούν συνδικαλισμένοι. Επίσης, όταν γίνεται καθαρό ότι το ωρομίσθιο θα είναι πολύ πιο χαμηλό, σε σχέση με τα χρήματα που κέρδιζαν οι εργάτες από την προηγούμενη δουλειά τους. Η ταινία έχει ως βασικό άξονα δράσης το σωματείο, συγκεκριμένα το United Auto Workers, που συγκεντρώνει τον κόσμο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η σύγκρουση προοικονομείται όταν στα εγκαίνια της μονάδας ο τοπικός γερουσιαστής Σέροντ Μπράουν αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποφασίσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για το αν θα γραφτούν στο συνδικάτο, προκαλώντας την αντίδραση όχι μόνο της κινέζικης ιδιοκτησίας, αλλά και της διοίκησης που αποτελούταν από Αμερικανούς όπως επέλεξαν οι νέοι επενδυτές για να εξασφαλίσουν την αποτελεσματικότερη διαχείριση του ανθρώπινου παράγοντα. Εις μάτην…

Η πλοκή, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, κορυφώνεται όταν το προσωπικό του Αμερικανικού εργοστασίου καλείται να ψηφίσει για το αν θα συγκροτηθεί ή όχι σωματείο. Η κινέζικη ιδιοκτησία στο ενδιάμεσο έχει δείξει το πιο επιθετικό της πρόσωπο απολύοντας την αμερικανική διοίκηση, πρωτοπόρους εργάτες κι εργάτριες κι επιβάλλοντας απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Το χάσμα «γεφυρώνεται» όταν οι Κινέζοι προσλαμβάνουν, έναντι 1 εκ. δολ., μια αμερικανική εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων που είναι εξειδικευμένη στη διάλυση των σωματείων. Πρόκειται για μια από τις πολλές επιχειρήσεις που εφαρμόζουν τόσο εργαλεία του σύγχρονου μάνατζμεντ όσο και τις δοκιμασμένες τακτικές του Μακαρθισμού και του Χούβερ, προκειμένου να επιτύχουν το φιλελεύθερο ιδεώδες που αντιμάχεται κάθε συλλογική έκφραση πιστεύοντας ότι ακυρώνει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Κι αν όχι αυτόν σίγουρα τα κέρδη της ιδιοκτησίας… Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεν δικαιώνει τους αγωνιστές εργάτες που προσέτρεξαν στο σωματείο για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δείχνοντας τη δεινή θέση στην οποία έχει βρεθεί η σημερινή εργατική τάξη κολλημένη στον τοίχο από την ανεργία και την υπερχρέωση.

Το ίδιο το ντοκιμαντέρ όμως αποτελεί μια απρόβλεπτη και πειστική υπεράσπιση των συλλογικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν αυτό που βλέπουμε στις οθόνες μας αν ο Μπάρακ και η Μισέλ Ομπάμα, που είχαν την ευθύνη της παραγωγής, δεν ανέθεταν τη σκηνοθεσία στη Τζούλια Ράιχερτ και τον Στίβεν Μπόγκναρ. Η Ράιχερτ έχει στο βιογραφικό της σπουδαία ντοκιμαντέρ με σημαντικότερα το Union Maids για τις προσπάθειες οργάνωσης των γυναικών τη δεκαετία του 1930 και το Seeing Red που αναφέρεται στην ιστορία του Αμερικάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Πιο πρόσφατα δε, κατέγραψε με το φακό της το κλείσιμο του εργοστασίου της General Motors στο Ντέιτον, αναδεικνύοντας  τις συνέπειες της κρίσης του 2008 στον κόσμο της εργασίας. Εδώ πιθανά βρίσκεται και ο συνδετικός κρίκος με τον πρώην αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, δεδομένου ότι το βάπτισμα του πυρός ως πρόεδρος το έλαβε με ένα αμφιλεγόμενο πακέτο διάσωσης της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας που το 2008 δέχτηκε έναν πρωτοφανή κλυδωνισμό. Ωστόσο, η διάσωση των δύο αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών (General Motors και Chrysler) δεν έγινε χωρίς τη θυσία εργατικών δικαιωμάτων! Ως όρος για την διάθεση 18 δισ. δολ. από τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων  προβλεπόταν και η καρατόμηση εργατικών δικαιωμάτων στο πλαίσιο συμφωνίας της νεοπαγούς τότε κυβέρνησης Ομπάμα με το συνδικάτο UAW. Ο Ομπάμα πιθανά επιστρέφει στον …τόπο του εγκλήματος για να δείξει ότι η δική του συμφωνία ήταν το μικρότερο κακό, σε σύγκριση με ό,τι ερχόταν…

Όπως άλλωστε συμβαίνει και με τις συνθήκες εργασίας. Κανείς δε θα διαφωνήσει ότι οι συνθήκες εργασίας στις ισχυρότερες αμερικανικές πολυεθνικές Amazon, τα Wall Mart και τα Mac Donald’s αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για τις εργατικές κατακτήσεις. Υπάρχουν όμως και χειρότερα όπως το περίφημο 996 (δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ για 6 ημέρες την εβδομάδα), που είναι κανόνας στην τομέα της πληροφορικής της Κίνας, όπως και σε πολλούς άλλους κλάδους. Σε τέτοιο βαθμό ώστε οι Κινέζοι πληροφορικάριοι εξεγέρθηκαν αξιοποιώντας την παγκόσμια πλατφόρμα ανάπτυξης λογισμικού GitHub, η οποία  ανήκει στην Microsoft, όπου προγραμματιστές όλου του κόσμου μοιράζονται κώδικα και εργαλεία λογισμικού. Το ενδιαφέρον μάλιστα είναι ότι η Κίνα, κατά την προσφιλή της τακτική πολύ πρόσφατα είχε απαγορεύσει την πρόσβαση σε αυτή την ιστοσελίδα, όπως έχει κάνει με το Facebook, Twitter κι άλλες πλατφόρμες. Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει κατόπιν διαμαρτυριών των κινέζων μηχανικών που έμεναν εκτός των τεχνολογικών εξελίξεων. Ο αναβρασμός ενάντια στην υπερεργασία ξεκίνησε με αφορμή ένα ποστ που εμφανιζόταν να έχει αναρτηθεί από το χρήστη 996icu, σα να λέμε 996μεθ εκ του όρου Μονάδα Εντατικής Θεραπείας! Έκτοτε, η απήχηση του θέματος ήταν τεράστια. Το δικό του μάλιστα ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ακόμη και το Twitter για ένα χρονικό διάστημα μπλόκαρε αναρτήσεις που περιείχαν συνδέσμους στο 996.ICU, εγείροντας την ανησυχία μήπως ο δημοφιλής τόπος αναρτήσεων του προέδρου Τραμπ αναπαράγει τα μοντέλα κινέζικης λογοκρισίας. Γρήγορα ωστόσο το μπλοκάρισμα στο Twitter ακυρώθηκε, με την εταιρεία να δικαιολογείται επικαλούμενη τον αλγόριθμο αντιμετώπισης ανεπιθύμητων αναρτήσεων. Στην ίδια λίστα κινέζοι χρήστες ανάρτησαν και μια άλλη μαύρη λίστα εταιρειών όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν ακόμη περισσότερες από 72 ώρες. Μεταξύ αυτών είναι η κινέζικη γιγαντιαία πολυεθνική λιανικής Alibaba, η κατασκευάστρια των κινητών τηλεφώνων Huawei, κ.α. Υπάρχουν επομένως κι ακόμη χειρότερα από το 996. Στον αντίποδα ωστόσο αυτών των τάσεων ξεχώρισε η λίστα 955, με εταιρείες που σέβονται το 40ωρο.

Ο νέος «ιός» λοιπόν της υπερεργασίας των 72 ωρών την εβδομάδα που εξαπλώνεται ταχύτατα ξεπερνάει και απειλεί ακόμη και τα αμερικανικά εργασιακά ήθη, συνιστώντας μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση για όλον τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό. Η σημασία που αποδίδει επομένως η Τζούλια Ράιχερτ μόνο τυχαία δεν είναι κι ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι αθωώνει τα κάτεργα της Silicon Valley… Επισημαίνει απλώς ότι έπονται και χειρότερα, κι όχι μάλιστα για το μακρινό μας μέλλον…

Στις μεγάλες αρετές του ντοκιμαντέρ περιλαμβάνεται η αποφυγή της προσωποποίησης των απειλών. Τα κοντινά πλάνα και οι προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, είτε είναι εργάτες κι εργάτριες ένθεν κι ένθεν, είτε ο Αμερικανός πρόεδρος του εργοστασίου είτε ο κινέζος δισεκατομμυριούχος, δεν ενθαρρύνουν ρατσιστικές συμπεριφορές, ανάλογες αυτών που υποκινεί το σύνθημα του Τραμπ «Πρώτα η Αμερική». Οι στιγμές των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Κινέζων κι Αμερικάνων εργατών, όταν οι Κινέζοι στις ΗΠΑ εξασκούνται στη χρήση όπλων κι οι Αμερικάνοι στην Κίνα μυούνται στα εξαντλητικά ωράρια και την εργασιακή πειθαρχία σε μια αίθουσα γεμάτη σφυροδρέπανα είναι από τις πιο ευρηματικές.

Με εξ ίσου μεγάλο ενδιαφέρον αναμένονται και τα επόμενα «παραδοτέα» της συμφωνίας που υπέγραψε το ζεύγος Ομπάμα με το Netflix. Μεταξύ αυτών θα είναι η μεταφορά σε ντοκιμαντέρ του νέου βιβλίου του Μάικλ Λιούις (συγγραφέα του καταπληκτικού βιβλίου Το μεγάλο σορτάρισμα, που γυρίστηκε και ταινία) με τίτλο Ο πέμπτος κίνδυνος. Το βιβλίο, που παρέμεινε στη λίστα των New York Times με τα ευπώλητα επί 14 εβδομάδες, στρέφεται ενάντια στην κυβέρνηση Τραμπ κι εν όψει των προεδρικών εκλογών θα οδηγήσει την πολιτική αντιπαράθεση στα ύψη…

Περιοδικό Επίκαιρα, 14 Σεπτεμβρίου, τεύχος 409

Επιχείρηση Κόνδορας 2, με αμερικανικό πραξικόπημα στη Βολιβία

«Υπήρχε ένας αρχηγός του στρατού που ζήτησε την παραίτηση ενός προέδρου κι ένας αρχηγός αστυνομίας που στασίασε. Αυτό σε όλο τον κόσμο αποκαλείται στρατιωτικό πραξικόπημα». Τα συγκεκριμένα λόγια προέρχονται από το νεοκλεγέντα πρόεδρος της Αργεντινής Αλμπέρτο Φερνάντες και δεν είναι καθόλου μα καθόλου προφανή, ούτε περιττά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σε όλο τον κόσμο ακόμη και στην Ευρώπη, που κράτησε εμφανείς αποστάσεις από τον Τραμπ και τις μεθόδους του, καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια ώστε η πραξικοπηματική ανατροπή του Έβο Μοράλες από τη θέση του προέδρου της Βολιβίας να συγκαλυφθεί. Τα γεγονότα ωστόσο είναι αμείλικτα και βεβαιώνουν ότι από την Βολιβία ξεκίνησε η εφαρμογή μιας νέας «Επιχείρησης Κόνδορας», ανάλογης με αυτή που εφάρμοσε πάλι η Ουάσιγκτον, αρχής γενομένης από το 1968, ώστε να ανασχέσει στην αρχή την άνοδο αριστερών κυβερνήσεων και να τις ανατρέψει στη συνέχεια με τη βοήθεια στυγνών δικτατόρων, που άφησαν πίσω τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους αριστερούς και δημοκράτες.

Οι ανησυχίες της Ουάσιγκτον ξεκίνησαν όταν έβλεπε το ένα μετά το άλλο τα σχέδια της να ακυρώνονται: Στη Βενεζουέλα η ετοιμότητα του λαού και του στρατού έβαλαν στο συρτάρι το σχέδιο ανατροπής του εκλεγμένου προέδρου Νικολά Μαδούρο. Στον Ισημερινό ο εκλεκτός της πρόεδρος (και καταδότης του Τζουλιάν Ασάντζ) Λένιν Μορένο αναγκάστηκε να ανακαλέσει τα μέτρα του ΔΝΤ. Στη Χιλή ο ζάμπλουτος πρόεδρος Πινιέρα για πρώτη φορά από την πτώση της χούντας του Πινοτσέτ είναι αντιμέτωπος με ένα μαζικό, δημοκρατικό και ανυποχώρητο κίνημα που διεκδικεί πραγματικό εκδημοκρατισμό. Στην Αργεντινή ο νεοφιλελεύθερος Μαουρίτσιο Μάκρι αποχωρεί ταπεινωμένος κι ο περονιστής πρόεδρος έρχεται να συνεχίσει το πρόγραμμα της Κριστίνα Κίρχνερ. Αυτό το ντόμινο, που μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες έφερνε τους λαούς της Λατινικής Αμερικής στο προσκήνιο για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, έπρεπε να «κοπεί».

Η εκλογική επιτυχία του Έβο Μοράλες και του κόμματος του, Κίνημα για το Σοσιαλισμό (MAS) στις εκλογές της 20η Οκτωβρίου ήταν αδιαμφισβήτητη. Κανένας παρατηρητής δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να επιτρέπει αμφιβολίες (κι ας μην βεβαιώνει) ότι υπήρχε η παραμικρή παραβίαση της εκλογικής διαδικασίας που οδήγησε τον Μοράλες, ο οποίος κυβερνάει τη Βολιβία από το 2006, να κερδίσει και αυτές τις εκλογές με 47,08% κι η δεξιά αντιπολίτευση του Κάρλος ντε Μέσα να κερδίσει ένα 36,51%. Οι μοναδικές διαμαρτυρίες που διατυπώθηκαν αφορούσαν τα υψηλότερα ποσοστά που κέρδιζε ο Μοράλες όσο περνούσε η ώρα και ενσωματώνονταν στο αποτέλεσμα τα εκλογικά τμήματα των απομακρυσμένων περιοχών των Άνδεων. Τι πιο φυσιολογικό… Ο νίκη του Μοράλες πριν 13 χρόνια έβαλε για πρώτη φορά τέρμα σε μια παραδοξότητα: Να κυβερνά τη Βολιβία η λευκή μειοψηφία, όταν ο πληθυσμός της σε ένα ποσοστό πάνω από 65% αποτελείται από ιθαγενείς, που ανέκαθεν ήταν θύματα μιας διπλής εκμετάλλευσης, χωρίς πολιτικά δικαιώματα, απόβλητοι ενός πολιτικού συστήματος το οποίο ήταν σχεδιασμένο για την λευκή μειοψηφία.

Ακόμη και ο χρόνος που επέλεξαν οι πραξικοπηματίες για να βάλουν σε κίνηση τα σχέδια τους επιβεβαιώνει την εκλογική νίκη του Μοράλες και δείχνει παράλληλα την βαθιά αποστροφή τους απέναντι στις δημοκρατικές διαδικασίες,. Καταλάβαιναν ότι αν ολοκληρώνονταν ομαλά οι εκλογές κι ανακηρυσσόταν πρόεδρο ο Μοράλες, όπως μπορούσε να συμβεί, θα όφειλαν να ανεχτούν την ήττα τους για μια θητεία ακόμη. Ο ίδιο άλλωστε ο πραξικοπηματίας Κάρλος ντε Μέσα, που είναι βαθιά μισητό πρόσωπο στους ιθαγενείς γιατί ήταν αντιπρόεδρος της Βολιβίας το 2003 όταν ο στρατός είχε σκοτώσει δεκάδες ιθαγενείς στον πόλεμο του φυσικού αερίου, είχε δηλώσει πώς δεν θα ανεχόταν κανένα άλλο αποτέλεσμα πέραν της δικής του επιτυχίας!

Υπήρχαν κι άλλες σοβαρότατες ενδείξεις που βεβαίωναν ότι η Δεξιά της Βολιβίας ετοιμαζόταν για πραξικόπημα. Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί πολύ πλούσιο υλικό που δείχνει ότι η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λα Πας προετοίμαζε εδώ και χρόνια την ανατροπή του Μοράλες. Οι ένοπλες παρακρατικές συμμορίες της Βολιβιάνικης Δεξιάς πολλές μέρες πριν την 20η Οκτωβρίου τρομοκρατούσαν τους ιθαγενείς, προσπαθώντας να τους αποτρέψουν από την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος, κ.α.

Κι αν τα παραπάνω δεν αρκούν για να φανεί ότι στη Βολιβία καταστρατηγείται το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον του, ας κρατήσουμε ότι ο Μοράλες πριν αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη Βολιβία και αναζητήσει πολιτικό άσυλο στο Μεξικό για να αποφύγει τη σφαγή των ιθαγενών, πρότεινε μια νέα καταμέτρηση των ψήφων. Πρότεινε επίσης την προκήρυξη νέων εκλογών. Καμία ωστόσο από τις προτάσεις του δεν έγινε δεκτή γιατί οι νεοφιλελεύθεροι αμερικανοκίνητοι πραξικοπηματίες ήξεραν πώς δεν έχουν τη λαϊκή στήριξη. Δεν είχαν επίσης ούτε την έγκριση των κοινοβουλευτικών σωμάτων, μιας και την πλειοψηφία έχει το Κίνημα για το Σοσιαλισμό, με αποτέλεσμα η πραξικοπηματίας Τζανίνε Άνιες να αυτοανακηρυχθεί μόνη της πρόεδρος. Τα ύστερα του κόσμου… Η αναγνώρισή της από τις ΗΠΑ αμέσως μετά ήρθε να προσφέρει τη νομιμοποίηση που της λείπει, ενώ οι απειλές της Ουάσιγκτον προς Βενεζουέλα και Νικαράγουα ότι λίγο πολύ θα έχουν την τύχη της Βολιβίας δείχνει ότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά στην «Επιχείρηση Κόνδορας 2» σε σχέση με την πρώτη «Επιχείρηση Κόνδορας». Τότε τουλάχιστον οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να κρύψουν την εμπλοκή και τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο…

Πηγή : Νέα Σελίδα