Ανεβάζουν ταχύτητα οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ

Στη Σούπερ Τρίτη, όπως αποκαλείται η Τρίτη 3 Μαρτίου, είναι στραμμένα τα βλέμματα των Δημοκρατικών, δεδομένου ότι τότε θα ψηφίσουν περισσότερες από 12 πολιτείες, μεταξύ των οποίων η Καλιφόρνια και το Τέξας, για να εκφράσουν την προτίμησή τους στον υποψήφιο των Δημοκρατικών που θα αναμετρηθεί στις 3 Νοεμβρίου με τον Τραμπ. Μέχρι τότε οι μηχανές ανεβάζουν …ταχύτητα κι όσο περνάει ο καιρός η σύγκρουση μεταξύ των Δημοκρατικών υποψηφίων για το χρίσμα γίνεται όλο και πιο έντονη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μια μικρή γεύση αυτής της αντιπαράθεσης δοκιμάσαμε μεταξύ των 2 από τους 11 υποψηφίους, του Μπέρνι Σάντερς και του Πίτε Μπούτεντζεντζ εν όψει των προκριματικών εκλογών του Νιου Χαμπσάιρ. Οι δύο αυτοί υποψήφιοι εκφράζουν τα δύο άκρα μεταξύ των Δημοκρατικών υποψηφίων. Εκ πρώτης όψης αντιπροσωπεύουν τα δύο ηλικιακά άκρα, με τον Μπέρνι Σάντερς στα 78 του χρόνια και τον Πίτε Μπούτεντζεντζ στα 38. Η ουσιαστική διαφορά όμως βρίσκεται στις απόψεις. Ο 78χρονος γερουσιαστής από το Βερμόντ δηλώνει σοσιαλιστής και στο στόχαστρό του έχει τοποθετήσει κλάδους που είναι συνώνυμοι της αλαζονείας και της καταστρατήγησης θεμελιωδών δικαιωμάτων των αμερικανών πολιτών: η πολεμική βιομηχανία, οι φαρμακευτικές, οι ιδιωτικές εταιρείες φυλακών, η Γουόλ Στριτ, οι πετρελαϊκές, κοκ. Ο Μπούτεντζεντζ δεν έχει πρόβλημα να δηλώσει ότι χρηματοδοτείται από μεγάλες εταιρείες που αποτελούν κόκκινο πανί για τους Δημοκρατικούς, ενώ επικεντρώνει την κριτική του κατά του Σάντερς στο κόστος του προγράμματος κοινωνικής πολιτικής. Κατηγορεί συγκεκριμένα τον Σάντερς ότι για να υλοποιήσει την εξαγγελία του για καθολική υγειονομική περίθαλψη, και να πάψουν έτσι οι ΗΠΑ να είναι η μοναδική μεγάλη χώρα χωρίς υγεία για όλους, θα πρέπει να αυξήσει τους φόρους. Προκειμένου μάλιστα να ερεθίσει παραπέρα τα συντηρητικά αντανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας και να τα κινητοποιήσει υπέρ της δικής του υποψηφιότητας δείχνει ξανά και ξανά βιντεάκι με τον Σάντερς να προσπαθεί να δικαιολογήσει το που θα βρεθεί χρήματα για να καλύψει την επέκταση της υγειονομικής περίθαλψης… Αναπαράγει έτσι την επιχειρηματολογία των Ρεπουμπλικάνων ότι η πολιτική πρόνοιας θα αυξήσει τη φορολογία και θα λειτουργήσει σε βάρος των μεσαίων στρωμάτων, όπου πιστεύουν ότι ανήκουν όλοι οι Αμερικάνοι. Τουλάχιστον… Σάντερς και Μπούτεντζεντζ τερμάτισαν πρώτοι στις επεισοδιακές εκλογές της Αϊόβας, με τον Μπούτεντζεντζ να προηγείται κατά 0,1% (26,2% έναντι 26,1%). Η μάχη της συγκεκριμένης πολιτείας είχε ξεχωριστή σημασία δεδομένου ότι από το 1976 μόνο δύο φορές ο νικητής της Αϊόβας δεν έγινε ο επίσημος υποψήφιος των Δημοκρατικών.

Με βάση τις δημοσκοπήσεις σε εθνικό επίπεδο προηγείται ο Τζο Μπάιντεν, αντιπρόεδρος του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος συγκεντρώνει το 27% των προτιμήσεων. Ακολουθεί ο Μπέρνι Σάντερς, με 24%, κι η Ελίζαμπεθ Γουόρεν με 14% που κι αυτή όπως ο Σάντερς ανήκει στην αριστερά πτέρυγα των Δημοκρατικών. Στην τέταρτη θέση βρίσκεται ο ζάμπλουτος Μάικλ Μπλούμπεργκ ιδιοκτήτης του ομώνυμου ειδησεογραφικού πρακτορείου, που ανακοίνωσε τη συμμετοχή του μόλις τον Νοέμβριο του 2019, και στην πέμπτη θέση βρίσκεται ο εξ ίσου συντηρητικός Μπούτεντζεντζ. (Όσο για την προφορά του ονόματός του μην ανησυχείτε, όλος ο κόσμος το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και γι’ αυτό από εφημερίδες μέχρι ιστοσελίδες δίνουν οδηγίες για την σωστή προφορά.) Ο Μπέρνι Σάντερς διατηρεί το ρεκόρ στις οικονομικές ενισχύσεις έχοντας συγκεντρώσει 95,9 εκ. δολ. κι ένα ακόμη ρεκόρ, μιας και είναι πρώτος στις ειδήσεις. Δεύτερος στη συγκέντρωση χρηματοδοτήσεων έρχεται ο Μπούτεντζεντζ με 76,2 εκ. και τρίτη στη σειρά η Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Ξεχωριστή και ιδιαίτερα σημαντική είναι η επίδοση του Σάντερς σε ένα άλλο επίπεδο: τον αριθμό των ατόμων που χρηματοδότησαν την καμπάνια του, αποδεικνύοντας ότι κατάφερε να εξασφαλίσει λίγα από πολλούς: 1,4 εκ. άτομα τον έχουν υποστηρίξει οικονομικά ως τώρα στο πλαίσιο ενός δικτύου που συγκροτήθηκε πρώτη φορά το 2016 όταν έδινε την μάχη εναντίον τη Χίλαρι Κλίντον, ενώ ακολουθούν η Γουόρεν με 892.000 άτομα, ο Μπούτεντζεντζ με 741.000 και ο Μπάιντεν με 451.000 άτομα.

Το ύψος των οικονομικών ενισχύσεων είναι ενδεικτικό του υλικού ενδιαφέροντος που προκαλεί κάθε υποψηφιότητα είτε στην οικονομική ελίτ είτε στην κοινωνία. Δεν οδηγεί ωστόσο πάντα στην νίκη. Για παράδειγμα, το 2016 «οικονομικός» νικητής των Ρεπουμπλικάνων αναδείχθηκε ο Τζεμπ Μπους, που έχασε όμως από τον Τραμπ. Τα χρήματα επίσης που συγκεντρώνουν από τους οπαδούς ή την οικονομική ελίτ δεν προδικάζουν και το κόστος της προεκλογικής καμπάνιας κάθε υποψηφίου. Έτσι, για παράδειγμα ο Μάικ Μπλούμπεργκ που μέχρι στιγμής δεν έχει συγκεντρώσει ούτε ένα δολάριο έχει δαπανήσει περισσότερα από όλους τους υποψηφίους: 188,4 εκ. δολ. Στη λίστα των πιο «κιμπάρηδων» ακολουθεί ο έτερος δισεκατομμυριούχος υποψήφιος των Δημοκρατικών, ΤομΣτάγιερ, που έχει δαπανήσει 153,7 εκ. δολ. ο οποίος μάλιστα πρόβαλε διαφήμιση του ακόμη και στο SuperBowl, διάρκειας 60 δευτερολέπτων που στοίχισε 10 εκ. δολ. Στη λίστα με τους υποψηφίους που έχουν δαπανήσει τα περισσότερα ακολουθούν Μπέρνι Σάντερς (50,1 εκ.), Πίτε Μπούτεντζεντζ (34,1 εκ.) Ελίζαμπεθ Γουόρεν (33,7 εκ.), κοκ. Κι εδώ τα πρωτεία ανήκουν όχι σε αυτούς που παίρνουν πολλά από λίγους, αλλά σε όσους ανήκουν στους λίγους, σε εκείνο το μισητό 1%…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Εξαγωγή οικονομικού πολέμου συμφώνησαν ΗΠΑ – Κίνα

Μόνο ανησυχία και προβληματισμό προκάλεσε σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο η εκεχειρία  που συμφώνησαν ΗΠΑ και Κίνα στον μεταξύ τους εμπορικό πόλεμο, τον οποίο προκάλεσε ο πρόεδρος Τραμπ. Η συμφωνία δεν ακυρώνει τους δασμούς που επιβλήθηκαν και από τις δύο πλευρές και σε ό,τι αφορά τα προϊόντα που εισάγονται από την Κίνα στις ΗΠΑ ξεπερνούν τα 360 δισ. δολ. Ως ποσοστό δε ανέρχονται σε 19,3% από 3% που ήταν όταν ανέλαβε ο Τραμπ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συμφωνία προβλέπει βασικά δύο υποχρεώσεις της Κίνας. Να πάψει να ιδιοποιείται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας όσων εταιρειών επενδύουν στην Κίνα και, το σημαντικότερο, να αυξήσει τις εισαγωγές της από τις ΗΠΑ την επόμενη διετία, μέχρι δηλαδή τις 31/12/2021 κατά 200 δισ. δολ. Πρόκειται για μια αύξηση – μαμούθ που επ’ ουδενί δεν μπορεί να προέλθει από την φυσική διεύρυνση της εσωτερικής κινέζικης αγοράς των 1,4 δισ. ανθρώπων και 5,9 τρισ. δολ., κι ας επεκτείνεται με οικονομικούς όρους κατά 8% ετησίως. Η δέσμευση που ανέλαβε το Πεκίνο είναι πολύ μεγάλη όχι μόνο για να υλοποιηθεί ομαλά, αλλά ακόμη και για να υλοποιηθεί. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το 2018 οι εξαγωγές των ΗΠΑ στην Κίνα ανέρχονταν σε 179 δισ. δολ. και οι εισαγωγές σε 558 δισ., δημιουργώντας ένα ετήσιο εμπορικό έλλειμμα της τάξης των 379 δισ. δολ. Σωστά εκτιμήθηκε ότι ποτέ άλλοτε δεν έχει συμβεί μια χώρα να υπερδιπλασιάσει τις εισαγωγές της από μια άλλη, εντός δύο ετών, εκτός…

Εκτός κι αν οι νέες εισαγωγές από τις ΗΠΑ προέλθουν από μειωμένες εισαγωγές από άλλους εμπορικούς εταίρους της Κίνας! Η αιτία της ανησυχίας που δημιούργησε η συμφωνία Πεκίνου – Ουάσιγκτον είναι απλή κι αφορά τον κίνδυνο, καλύτερα την προοπτική, η Κίνα να πάψει να εισάγει από τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ιαπωνία και την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική και να αρχίσει να εισάγει υποκατάστατα αγαθά από τις ΗΠΑ, πραγματοποιώντας μια θεαματική σε όγκο και ταχύτητα υλοποίησης εκτροπή εμπορίου. Ως αποτέλεσμα τότε, το εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ πράγματι μπορεί να βελτιωθεί, της Κίνας να παραμείνει απαράλλαχτο, καθώς ο ίδια όγκος εισαγωγών που θα εισέρχεται στη χώρα απλώς θα αλλάξει λιμάνια αναχώρησης και του υπόλοιπου κόσμου να μετατραπεί σε θεαματικά ελλειμματικό, καθώς το έλλειμμα των ΗΠΑ θα μοιραστεί στον υπόλοιπο κόσμο.

Το αποτέλεσμα της ανακωχής επί του εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας, που ισοδυναμεί με αποζημίωση των ΗΠΑ για να μην επιβάλουν νέους δασμούς, οξύνει τον παγκόσμιο εμπορικό ανταγωνισμό και τις αντιπαλότητες. Το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ πιθανότατα θα αυξηθεί περαιτέρω από το επίπεδο ρεκόρ 185 δισ. δολ. που ήταν το 2018, ως αποτέλεσμα κινέζικων εισαγωγών προς την Ευρώπη αξίας 395 δισ. δολ. και ευρωπαϊκών εξαγωγών στην Κίνα αξίας 210 δισ. δολ.

Όσο κι αν η απόφαση των ΗΠΑ φαίνεται να εξισορροπεί τις εμπορικές σχέσεις της με την Κίνα στην πράξη επιχειρεί να διαιωνίσει ανισότητες της προηγούμενης περιόδου. Είναι ενδεικτικό πώς για το άνοιγμα στις ξένες άμεσες επενδύσεις δεν λαβαίνει κανένα μέτρο εξισορρόπησης. Χαρακτηριστικά, οι αμερικανικές Ξένες Άμεσες Επενδύσεις στην Κίνα το 2017 (σε όρους αποθέματος) ανέρχονταν σε 108 δισ. δολ. (αυξημένες κατά 11% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο). Αντίθετα, οι κινέζικες Ξένες ‘Άμεσες Επενδύσεις στις ΗΠΑ (επίσης σε όρους αποθέματος) ανέρχονταν σε 39 δισ. δολ. (μειωμένες κατά 2% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο), ενώ οι ΗΠΑ απαγορεύουν τις κινέζικες επενδύσεις σε νευραλγικούς τομείς της αμερικανικής οικονομίας, εφαρμόζοντας έτσι τις πιο πρωτόγονες πολιτικές προστατευτισμού. Είναι προφανές επομένως ότι το μεγαλύτερο μέρος των κινέζικων εξαγωγών στις ΗΠΑ, μόνο κινέζικο δεν είναι. Αμερικανικά προϊόντα αφορά, από τηλέφωνα iphone μέχρι αθλητικά είδη Nike, που παράγονται στην Κίνα, λόγω χαμηλού εργατικού κόστους. Το πάγωμα των δασμών ήρθε να βάλει ένα φρένο στις αυξήσεις τιμών που επήλθαν στα συγκεκριμένα προϊόντα…

Από την άλλη, οι ΗΠΑ που «τιμώρησαν» την Κίνα για το εμπορικό της πλεόνασμα, όπως έκαναν πρόσφατα με την Ευρώπη, το Μεξικό κι άλλες χώρες, δεν έλαβαν κανέναν αντίστοιχο μέτρο συρρίκνωσης του εμπορικού ελλείμματος που προκαλούν λόγω του διακρατικού εμπορίου σε άλλους εταίρους τους, όπως Χονγκ Κογκ, Ολλανδία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Βέλγιο, Αυστραλία, Σιγκαπούρη, Βραζιλία, Αγγλία, Χιλή και Σαουδική Αραβία.

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ στην Κίνα υπό την μορφή επιπλέον εισαγωγών αξίας 200 δισ. δολ. αποτελούν επιπλέον την αντίδραση τους απέναντι στην στρατηγική «Made in China 2025» που επιχειρεί να αναβαθμίσει σε μια ποιοτική κατεύθυνση την παραγωγική βάση του ασιατικού οικονομικού γίγαντα. Για να υλοποιηθεί αυτός ο μετασχηματισμός το Πεκίνο θα αφιερώσει 300 δισ. δολ. υπό την μορφή άμεσης οικονομικής επιδότησης κι άλλων μορφών υποστήριξης σε 10 κλάδους προηγμένης τεχνολογίας, περιλαμβανομένων των ημιαγωγών. Η ενδυνάμωση αυτών των κλάδων θα προσδώσει νέα πλεονεκτήματα στον ανταγωνισμό  της Κίνας με τις ΗΠΑ οξύνοντας τα πεδία αντιπαράθεσης τους. Μένει να δούμε τότε ποια θα είναι η αμερικανική απάντηση…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Πιο κοντά Μέρκελ και Πούτιν

Μόνο ήσσονος σημασίας δεν είναι οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Μόσχας και Βερολίνου. Σημαντικότερη όλων η συμφωνία της Γερμανίας στις κυρώσεις που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Ρωσία το 2014 με αφορμή την Ουκρανία, όταν η Μόσχα προσάρτησε τη χερσόνησο της Κριμαίας απαντώντας έτσι στο πραξικόπημα που έγινε στο Κίεβο. Προς το παρόν αυτές οι διαφορές τέθηκαν στην άκρη. Η επίσκεψη της γερμανίδας καγκελάριου στη ρωσική πρωτεύουσα το Σάββατο 11 Ιανουαρίου ήρθε να επιβεβαιώσει τους δεσμούς που συνδέουν τις δυο χώρες και τη δυνατότητα περαιτέρω συνεργασίας και εμβάθυνσης αυτών των σχέσεων.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα θέματα που κυριάρχησαν στις συνομιλίες ήταν δύο: ο αγωγός Nordstream II που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Ρωσία στη Δυτική Ευρώπη και ζητήματα γεωπολιτικού ενδιαφέροντος με έμφαση στο Ιράν και τη Λιβύη.

Στα απόνερα της δολοφονίας από τους Αμερικανούς, με προσωπική εντολή μάλιστα του ίδιου του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, του ιρανού στρατηγού Κασίμ Σουλεϊμανί έξω από το αεροδρόμιο της Βαγδάτης, ο Πούτιν ξεκαθάρισε ότι η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε νέα περίοδο έντασης. Οι πυραυλικές επιθέσεις σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που ακολούθησαν, χωρίς να υπάρχουν θύματα, επιβεβαίωσαν την εκτίμηση του ρώσου προέδρου, που πιθανότατα ήταν και το ζητούμενο της δολοφονίας του Σουλεϊμανί, εκ μέρους της Ουάσιγκτον. Υπό αυτή την προοπτική, και οι δύο ηγέτες έκαναν σαφή την πρόθεσή τους να διατηρήσουν ζωντανή την συμφωνία των 6 κρατών για τον έλεγχο των πυρηνικών του Ιράν που υπογράφτηκε το 2015 επί Ομπάμα. Η συμφωνία που έφερε επιπλέον την έγκριση του ΟΗΕ ακυρώθηκε επί της ουσίας το 2018 όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε την μονομερή απόσυρση των ΗΠΑ. Δέχθηκε δε τη χαριστική βολή μετά τη δολοφονία του Σουλεϊμανί όταν το Ιράν ανακοίνωσε πώς παύει να δεσμεύεται από τις προβλέψεις της. Στο ενδιάμεσο, οι Ευρωπαίοι υπόσχονταν να την διατηρήσουν εν ζωή μέσω δημιουργίας ειδικών χρηματοδοτικών μηχανισμών, ενώ ο Τραμπ που επέβαλε την μια οικονομική κύρωση μετά την άλλη παρότι οι ελεγκτές πιστοποιούσαν την συμμόρφωση του Ιράν, απαιτούσε η Τεχεράνη να παγώσει την ανάπτυξη του προγράμματος, βάσει των όρων της συμφωνίας. Μιλώντας η Μέρκελ, δεν έκρυψε ότι δεν θεωρεί ιδανική τη συμφωνία, παρόλα αυτά πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για την διάσωσή της.

Το σημαντικότερο ζήτημα ωστόσο των συνομιλιών αφορούσε τον αγωγό Nordstream II, λόγω των κυρώσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2019 σε όσες εταιρείες παίρνουν μέρος στην κατασκευή του. Ο νόμος ψηφίστηκε με δικομματική συναίνεση, προκαλώντας έκπληξη δεδομένης της σύγκρουσης μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών για την καθαίρεση του Τραμπ. Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι με την κατασκευή του αγωγού που προωθεί η Gazprom από κοινού με άλλες 5 ενεργειακές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών Wintersahll και Uniper η Ρωσία θα ελέγχει ενεργειακά την Ευρώπη, καθώς έτσι θα μονοπωλεί την τροφοδοσία φυσικού αερίου.

Στην πραγματικότητα αλλού βρίσκεται η ενόχληση των ΗΠΑ. Αρχικά, στο γεγονός ότι η Ουκρανία χάνει το σημαντικότερο μέσο απειλών προς τη Ρωσία που ήταν οι αγωγοί οι οποίοι διέρχονταν από το ουκρανικό έδαφος. Από το νέο αγωγό Nord Stream θα διέρχονται ετησίως 55 δισ. κυβικά μέτρα, όσα περίπου διέρχονται κι από τον υπάρχοντα Nord Steam, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 2011. Αυτή είναι όμως η ποσότητα που πέρναγε από την Ουκρανία. Ο δεύτερος λόγος που εξηγεί το ενδιαφέρον των ΗΠΑ σχετίζεται με τα αμιγώς δικά τους συμφέροντα και δη με τη σχεδιαζόμενη εξαγωγή στην Ευρώπη, υγροποιημένου φυσικού αερίου, το οποίο ψύχεται στους -162 βαθμούς για να συμπιεστεί ο όγκος του και να μεταφερθεί. Στην Ευρώπη υπάρχουν 24 τερματικοί σταθμοί υποδοχής υγροποιημένου αερίου, ενώ η Γερμανία δεν έχει ούτε έναν. Το 2022 θα τεθεί σε λειτουργία ένας σταθμός. Μόνο που το αμερικανικό αέριο είναι πολύ πιο ακριβό, δεν αντέχει επομένως τον ανταγωνισμό. Κι έτσι οι ΗΠΑ για να εμφανίσουν συμφέρον το δικό τους αέριο επιχειρούν μέσω κυρώσεων να απαγορεύσουν την έλευση του ρωσικού στην Ευρώπη. Ο τρίτος λόγος για το οποίο οι ΗΠΑ δεν θέλουν τον αγωγό σχετίζεται με τη μόνιμη τους επιδίωξη να απομονώσουν και να στραγγαλίσουν οικονομικά τη Ρωσία. Ο Nord Stream II δεν εγγυάται μόνο ένα φθηνό υποκατάστατο για τα ευρωπαϊκά σπίτια και τις επιχειρήσεις του γερμανικού αερίου που φθίνει επικίνδυνα καλύπτοντας το 7% της εγχώριας ζήτησης το 2018 έναντι 15% πριν 10 χρόνια. Ο νέος αγωγός, που στις ΗΠΑ έχει χαρακτηριστεί ακόμη κι από επίσημα χείλη ως «δούρειος ίππος της Ρωσίας», εγγυάται επίσης σταθερά έσοδα στο διηνεκές για τη Ρωσία, ενώ μπορεί να αποτελέσει βάση εδραίωσης και εμβάθυνσης της ευρω-ρωσικής πολιτικής συνεργασίας.  Αυτό ακριβώς, που θέλουν να αποφύγουν οι Αμερικανοί, απέδειξε η επίσκεψη της Μέρκελ στη Ρωσία ότι έχει αρχίσει ήδη να επιτυγχάνεται.

Πηγή : Νέα Σελίδα

Μαύρη αγορά για τους διαβητικούς στις ΗΠΑ

Η αγορά βλάπτει σοβαρά τη δημόσια υγεία

Τα ευρήματα της έρευνας που δημοσιεύθηκε σε αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό που εξειδικεύεται σε θέματα έρευνας και τεχνολογίας για τον διαβήτη (δες εδώ) είναι ανατριχιαστικά: Περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς και άτομα του στενού περιβάλλοντος των διαβητικών, συγκεκριμένα το 56%, δήλωσαν ότι έχουν πάρει μέρος σε παράτυπες δραστηριότητες ανταλλαγής φαρμάκων κι απαραίτητων εξαρτημάτων στα μηχανήματα εξετάσεων λόγω οικονομικής ανάγκης. Επειδή δεν έχουν λεφτά να  πληρώσουν! Η αιτία  του κακού βρίσκεται στη συνεχή αύξηση της τιμής της ινσουλίνης που πλέον για τον μέσο χρήστη στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 15 δολάρια την ημέρα!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς στον τομέα της υγείας έχει ως αποτέλεσμα, με βάση την έρευνα που διεξήχθη στις αρχές του 2019, η πλειοψηφία των ασθενών να …προσπερνάει την αγορά γιατί δεν μπορεί να την αντέξει. Συγκεκριμένα, το ένα τέταρτο των ασθενών παίρνει μικρότερες δόσεις από τις ενδεδειγμένες γιατί δεν έχει λεφτά για να ακολουθήσει την δοσολογία της ιατρικής συνταγής! Το 57% έχει προσφέρει φάρμακα ή εξαρτήματα που χρησιμοποιούν τακτικά οι ασθενείς του διαβήτη, το 35% έχει δεχτεί δωρεές, το 24% εμπορεύεται φάρμακα και εξαρτήματα, το 22% δανείζεται και το 15% τα αγοράζει σε αυτή την παράτυπη – παράλληλη αγορά που έχει δημιουργηθεί. Στα δίκτυα αλληλοϋποστήριξης συμμετέχουν κατά σειρά προτεραιότητας μέλη οικογενειών, φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί και τελευταίοι στη σειρά προτίμησης ξένοι.

Οι ερευνητές καταλήγουν πώς η «μαύρη αγορά» φαρμάκων που έχει δημιουργηθεί επιφέρει μεγάλα κόστη στο σύστημα περίθαλψης καθώς επιδεινώνει την κατάσταση υγείας των διαβητικών αυξάνοντας τις ημέρες νοσηλείας στα νοσοκομεία. Το σημαντικότερο όμως είναι το συμπέρασμά τους για την αποτυχία του ιδιωτικού συστήματος υγείας των ΗΠΑ να εξασφαλίσει στοιχειωδώς ανεκτές υπηρεσίες υγείας στον αμερικανικό πληθυσμό. Είναι μια κατάσταση που έχει επιβληθεί από το σύμπλεγμα ιδιωτικών ασφαλιστικών και φαρμακευτικών εταιρειών, το οποίο απέτυχαν να περιορίσουν τόσο ο Μπιλ Κλίντον όσο και ο Μπάρακ Ομπάμα, που είδαν τις εξαγγελίες τους για ένα καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης να πέφτει στο κενό από τις αντιδράσεις αυτού του λόμπι.

Αποτέλεσμα της ασυδοσίας των αμερικανικών φαρμακευτικών και ασφαλιστικών εταιρειών είναι η πτώση που καταγράφει το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ. Σε κανέναν άλλο τομέα οι ΗΠΑ δεν απέχουν περισσότερο από την Ευρώπη, όσο στο προσδόκιμο ζωής. Ειδικότερα, στις ΗΠΑ φτάνει τα 78,7 χρόνια όταν στις 28 χώρες της ΕΕ (παρά τις συνεχείς προσπάθειες ιδιωτικοποίησης) ανέρχεται σε 81 έτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ σε όλο τον κόσμο τα τελευταία τρία χρόνια αυξάνεται σταθερά, στις ΗΠΑ το προσδόκιμο ζωής πέφτει• τόσο το γενικό, όσο κι όλοι οι επιμέρους δείκτες του. Για παράδειγμα η παιδική θνησιμότητα το 2017 ανήλθε σε 5,7 νεογνά ανά 1.000 γεννήσεις, ακριβώς όσο και στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη και πολύ κοντά στη Βουλγαρία με 6,4 θανάτους. Η Ελλάδα από την άλλη είχε 3,5 θανάτους, το Βέλγιο 3,6, η Γερμανία 3,3, κοκ. Στα ύψη είναι επίσης και η μητρική θνησιμότητα στις ΗΠΑ, που ανέρχεται σε 14 ανά 100.000 γεννήσεις, όταν στην Φινλανδία, την Πολωνία και την Ελλάδα φτάνει μόλις τις 3.

Η αποτυχία του αμερικανικού ιδιωτικού συστήματος υγείας φαίνεται από πολλούς ακόμη παράγοντες. Για παράδειγμα, από τις τιμές των φαρμάκων, που είναι κατά βάση τρεις φορές υψηλότερες σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ έχει δημιουργηθεί ένα αυστηρό και δαιδαλώδες σύστημα που απαγορεύει τις εισαγωγές φαρμάκων από τον Καναδά, όπου οι τιμές τους είναι πολύ χαμηλότερες. Παράλληλα, με νόμο του 2003 που ψηφίστηκε επί προέδρου Τζορτζ Μπους, απαγορεύτηκαν οι διαπραγματεύσεις στις τιμές των φαρμάκων. Οι αμφιβόλου ποιότητας θεραπείες για τον μέσο ασθενή στις ΗΠΑ προσφέρουν το έδαφος στις δικηγορικές εταιρείες που συχνά πλησιάζουν τους ασθενείς, αμέσως μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο και τους ζητούν να προσφύγουν εναντίον του θεράποντα ιατρού με απώτερο στόχο να βγάλουν λεφτά! Το αποτέλεσμα αυτής της διαδεδομένης πρακτικής, σύμφωνα με όσα συγκλονιστικά εξιστορούνται σε ένα βιβλίο που περιγράφει ανάγλυφα το χάλι της αμερικανικής υγείας και τάχιστα μπήκε στη λίστα των ευπώλητων (The Healing of America: A Global Quest for Better, Cheaper and Fairer Health Care, του συγγραφέα T. R. Reid) είναι κάθε ιατρός να ασφαλίζεται έναντι ενός ποσού που ανέρχεται σε 100.000 ετησίως για να προστατεύεται από μηνύσεις και αγωγές! Απόδειξη αποτυχίας του αμερικανικού συστήματος υγείας είναι επίσης και οι συνθήκες προστασίας που υπάρχουν για το σχεδόν κλειστό επάγγελμα του ιατρού, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους πάντα να υπολείπεται των αναγκών, η δυνατότητα εργασίας ιατρών από το εξωτερικό να είναι περιορισμένη, κι όλα αυτά προκειμένου να διασφαλίζεται ένα σύστημα αμοιβών που τους εξασφαλίζει διπλάσιες αμοιβές σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν που οδηγεί η ιδιωτικοποίηση της υγείας. Οι υποσχέσεις για την πτώση των τιμών και την άνοδο της ποιότητας των υπηρεσιών ελέω ανταγωνισμού ή την ικανότητα του ιδιωτικού τομέα να εξασφαλίζει τον πιο αποτελεσματικό επιμερισμό των πόρων δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα για να δεχθεί η κοινωνία την επέλαση των ιδιωτών…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Αφγανιστάν, φτάνοντας στο τέλος ενός άδικου πολέμου

Με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν μάθαμε, επιτέλους, τι σημαίνει στην πράξη «κράτος παρίας».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κράτος – παρίας της διεθνούς νομιμότητας μπορεί να χαρακτηριστεί ένα κράτος που αποδεδειγμένα ξεκινάει έναν πόλεμο χωρίς αιτία. Οι 15 από τους 19 δράστες των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες προέρχονταν από τη Σαουδική Αραβία, κι όχι από το Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν που είχαν τότε τον έλεγχο του Αφγανιστάν ουδέποτε κήρυξαν τον πόλεμο στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ εν τούτοις τους χαρακτήρισε αυτουργούς των τρομοκρατικών επιθέσεων και σε αστραπιαίο χρόνο επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν κι όλος ο κόσμος έμαθε έτσι για τους Ταλιμπάν, που μέχρι λίγα χρόνια πριν μπουν στο στόχαστρο των ΗΠΑ ήταν τα αγαπημένα τους παιδιά κι οι πολύτιμοι σύμμαχοι τους στην ανατροπή του φιλοσοβιετικού καθεστώτος.

Κράτος – παρίας της διεθνούς νομιμότητας μπορεί να χαρακτηριστεί ένα κράτος που παραβιάζει τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, τον οποίο μάλιστα έχει επικυρώσει. Αποτελεί επομένως μέρος της εσωτερικής του έννομης τάξης. Κι ο καταστατικός χάρτης των Ηνωμένων Εθνών γράφει με σαφήνεια ότι ένα κράτος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένοπλη βία εναντίον μίας άλλης χώρας μόνο ως μέσο αυτο-άμυνας. Ειδάλλως, απαιτείται η έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ ωστόσο εισέβαλαν στο Αφγανιστάν χωρίς να έχουν δεχθεί απειλή, χωρίς επίσης να έχουν εξασφαλίσει την σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Κράτος – παρίας της διεθνούς κοινότητας είναι ένα κράτος που επεμβαίνει σε ένα άλλο, στη συνέχεια αποτυγχάνει οικτρά να ανταποκριθεί στους στόχους που το ίδιο έθεσε (χωρίς να εξετάζουμε τη νομιμότητά τους) και παρόλα αυτά φυλάει σαν επτασφράγιστο μυστικό όλα τα τεκμήρια της αποτυχίας του και αρνείται να απολογηθεί δημόσια. Οι αποκαλύψεις που έφερε στο φως της δημοσιότητας η Washington Post τις προηγούμενες μέρες θα έπρεπε να είχαν ανατρέψει τον Τραμπ και να ήταν λόγος απολογίας όλων των προέδρων των ΗΠΑ από τον Μπους και μετά. Η αμερικανική εφημερίδα απέκτησε πρόσβαση σε περισσότερες από 2.000 σελίδες από συνεντεύξεις με στρατηγούς, διπλωμάτες και άλλους αξιωματούχους με ενεργή εμπλοκή στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Με βάση όσα περιγράφονται, οι πρωτεργάτες του πολέμου ψεύδονταν συνειδητά για την πρόοδο του, έκρυβαν συστηματικά επί χρόνια κι εν χορώ όλα τα πειστήρια που έδειχναν ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί, ενώ επίσης αποκαλύπτεται ότι κι οι ίδιοι ελάχιστη γνώση διέθεταν για τα τεκταινόμενα επί του πεδίου. Και μιλάμε για έναν πόλεμο που έχει στοιχίσει επίσημα στον αμερικανούς φορολογούμενους 1 τρισ. δολ. Στην πραγματικότητα το κόστος είναι πολλαπλάσιο! Ο φόρος αίματος είναι εξ ίσου οδυνηρός, με 2.300 νεκρούς Αμερικανούς χωρίς να υπολογίζονται οι μισθοφόροι. Από τη μεριά των Αφγανών οι νεκροί φτάνουν τους 150.000 εκ των οποίων οι 38.000 είναι αποδεδειγμένα άμαχοι. Πιο τρανή απόδειξη για την αποτυχία της αμερικανικής εισβολής δεν υπάρχει από το γεγονός ότι μετά την αμερικανική εισβολή κι αφού το Πεντάγωνο έχει δώσει 9 δισ. δολάρια για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων καταπολέμησης της παραγωγής οπίου, το Αφγανιστάν καλύπτει το 80% της παγκόσμιας κατανάλωσης οποίου. Και νέο «πόλεμο του οποίου» να διεξήγαγαν δηλωμένα  οι Αμερικάνοι, κατ’ αντιστοιχία του βρετανικού κατά της Κίνας, με στόχο την ανάπτυξη της καλλιέργειας οποίου καλύτερα δεν θα τα είχαν καταφέρει!

Κράτος – παρίας είναι ένα κράτος που εισβάλει για να επιβάλει υποτίθεται τη νομιμότητα και προκαλεί εκατόμβες νεκρών, αποτελώντας ακόμη και 18 χρόνια μετά αιτία αποσταθεροποίησης της εσωτερικής ζωής. Με βάση πρόσφατη ανακοίνωση της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στο Αφγανιστάν, οι επιθέσεις των ΗΠΑ το πρώτο εξάμηνο του 2019 προκάλεσαν περισσότερους νεκρούς απ’ όσους προκάλεσαν οι Ταλιμπάν. Με βάση το συγκεκριμένο απολογισμό οι αποκαλούμενες «φιλο-κυβερνητικές» δυνάμεις σκότωσαν 717 πολίτες, ενώ οι «αντικυβερνητικές δυνάμεις» σκότωσαν 531. Ως αποτέλεσμα, ακόμη κι οι Loa Angeles Times συμπέραιναν στις 8 Σεπτεμβρίου ότι «αν ο ΟΗΕ έχει δίκιο, οι Αφγανοί αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου από την κυβέρνησή τους και τους συμμάχους της  παρά από τους Ταλιμπάν».

Κράτος – παρίας τέλος είναι ένα κράτος που μετά την επέμβαση και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής κατοχής στηρίζει την κυριαρχία του σε ομάδες ενόπλων φύλαρχων που προκειμένου να εγγυηθούν το απυρόβλητο για τις δυνάμεις κατοχής ληστεύουν τους ντόπιους, επιβάλλουν αυθαίρετη φορολογία σε είδος κι άλλες ανάλογες προ-καπιταλιστικές πρακτικές. Ο διεθνής Τύπος βρίθει περιγραφών για μια ζούγκλα ανομίας που έχει επιβληθεί υπό την ανοχή των ΗΠΑ.

Κράτος – παρίας τέλος είναι ένα κράτος το οποίο αφού προκάλεσε μία τέτοια ανθρωπιστική καταστροφή προετοιμάζει την έξοδό του από τον τόπο του εγκλήματος δηλώνοντας μάλιστα ότι θα αποχωρήσει με ή χωρίς συμφωνία. Η δήλωση του αμερικανού υπουργού Άμυνας Μαρκ Έσπερ για μια επικείμενη ανακοίνωση εκ μέρους του Τραμπ αποχώρησης 4.000 περίπου στρατιωτών από το Αφγανιστάν, από τους 12.000 που υπηρετούν σήμερα, παρότι ήταν αναμενόμενη προκάλεσε μεγαλύτερη ανησυχία για τα όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια. Πολύ περισσότερο αν συνδυαστούν με την αιτιολογία της αποχώρησης, που είναι η ενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων σε Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό «για να αντιμετωπίσουμε την μεγαλύτερή μας πρόκληση με όρους ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, εναντίον της Κίνας»…

Μόνο που όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι το κράτος παρίας εν προκειμένω μόνο το Αφγανιστάν δεν είναι…

Πηγή : Νέα Σελίδα