Σφίγγει ο κλοιός για τους μεγάλους του διαδικτύου

Οι δηλώσεις του γενικού εισαγγελέα των ΗΠΑ, Γουίλιαμ Μπαρ, όπως τις μετέφερε το Ρόιτερς δεν έκρυβαν την αμφιθυμία που κυριαρχεί στη πολιτική ελίτ της χώρας για το μέλλον των μεγάλων του διαδικτύου. Γιατί, ναι μεν από μια μεριά δήλωσε πώς ελπίζει ότι την επόμενη χρονιά θα έχει ολοκληρωθεί η έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης για τους τέσσερις μεγάλους∙ Facebook, Amazon, Google και Apple (FAGA, όπως πλέον αποκαλούνται), από την άλλη όμως δεν έκρυψε και το θαυμασμό του για τα επιτεύγματά τους. «Το μεγάλο δεν είναι κακό», ήταν τα λόγια του. «Πιστεύω ότι σε ορισμένους κλάδους του διαδικτύου μπορείς να είσαι πολύ Βαλκανοποιημένος και κανένας να μην έχει την αναγκαία κλίμακα για το είδος της καινοτομίας που βλέπουμε».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το καλό, για μας, ωστόσο είναι ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν «τρέχει» την έρευνα μόνο του. Παράλληλα κινούνται και μια σειρά άλλοι φορείς όπως η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου, το Κογκρέσο και γενικοί εισαγγελείς Πολιτειών που διεξάγουν τις δικές τους έρευνες για να τεκμηριώσουν τις παραβιάσεις της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας εκ μέρους του ολιγοπωλίου του διαδικτύου. Τούτων δοθέντων είναι σχεδόν σίγουρο ότι το δεύτερο εξάμηνο του 2020, κι αυτό μάλλον είναι το καλύτερο νέο που φέρνει ο καινούργιος χρόνος, θα υπάρχει μια πλημμυρίδα πορισμάτων που έστω κι εκ των υστέρων θα αποδεικνύουν πώς τα μεγαθήρια του διαδικτύου εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους σε βάρος των καταναλωτών και του ανταγωνισμού.

Πρόγευση των μέτρων που θα αναγκαστούν να λάβουν για να μπει ένα τέρμα στη μονοπωλιακή τους θέση πιθανότατα να αποτελεί η πρόταση που διατύπωσε στις 9 Δεκεμβρίου το Financial Stability Board, με έδρα την βασιλεία της Ελβετίας κι έργο την επιτήρηση της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Στην έκθεση που δημοσίευσε προτείνεται οι κορυφαίες τεχνολογικές εταιρείες, στις οποίες περιλαμβάνονται και κινέζικες πολυεθνικές όπως η Alibaba, να κοινοποιήσουν τα στοιχεία τους στις τράπεζες και άλλες εταιρείες χρηματοοικονομικής τεχνολογίας (fin tech), για να αποτραπούν φαινόμενα αθέμιτου ανταγωνισμού. Η σύστασή του έχει ως σημείο αφετηρίας τους κινδύνους που δημιουργεί η επέκταση των ιντερνετικών μονοπωλίων στις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες, δεδομένου ότι πολλές από αυτές τις εταιρείες (Amazon, eBay, Google, Facebook, κ.α.) σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες (Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Λιθουανία) έχουν αποκτήσει άδεια πραγματοποίησης πληρωμών.

Ενάντια στους μεγάλους του διαδικτύου στρέφονται πλέον και δεκάδες μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και ινστιτούτα τα οποία αναλαμβάνουν με πρωτότυπες δράσεις και διαδραστικά παιχνίδια ή εφαρμογές να ευαισθητοποιήσουν την αμερικανική κοινή γνώμη για το μέγεθος της απειλής που συνιστούν οι μεγάλοι του διαδικτύου απέναντι στις ελευθερίες, εντός κι εκτός κυβερνοχώρου. Στο στόχαστρό τους βρίσκονται κυρίως το Facebook (με τους 2,45 δισ. ενεργούς χρήστες το τρίτο τρίμηνο του 2019, όπως ορίζονται όσοι συνδέθηκαν τουλάχιστον μία φορά τις τελευταίες 30 μέρες, από 1 δισ. το τρίτο τρίμηνο του 2012) και η Amazon, λόγω των πρακτικών που χρησιμοποίησαν για να κυριαρχήσουν στον κλάδο τους.

Έτσι εναντίον των μεγάλων του διαδικτύου κινητοποιείται το ίδρυμα του δισεκατομμυριούχου χρηματιστή Τζορτζ Σόρος, γνωρίζοντας ότι εφ’ όσον οι κορυφαίοι υποψήφιοι των Δημοκρατικών για τις εκλογές του 2020 Ελίζαμπεθ Γουόρεν και Μπέρνι Σάντερς έχουν θέσει ψηλά στην ατζέντα τους το αίτημα της διάσπασης των τεχνολογικών γιγάντων, κάθε κριτική κατά του Facebook μπορεί να σημάνει και μια ακόμη ψήφο υπέρ των Δημοκρατικών. Εναντίον των μεγάλων του διαδικτύου στρέφεται και το ίδρυμα Φορντ που εκ παραδόσεως χρηματοδοτεί έρευνες οι οποίες αναδεικνύουν τις εισοδηματικές ανισότητες, έχοντας στη διάθεση του μια δεξαμενή 12 δισ. δολ.! Μεταξύ των πολλών ανάλογων πρωτοβουλιών ξεχωρίζει η χορηγία του Ιδρύματος Νάιτ, που επικεντρώνεται στη δημοσιογραφία, να χρηματοδοτήσει με 12 εκ. δολ. έρευνα για τις επιπτώσεις στη δημοσιογραφία της συγκέντρωσης που παρατηρείται στις τεχνολογικές πλατφόρμες.

Αξίζει επίσης να μεταφέρουμε ένα από τα διαδραστικά παιχνίδια που θα παρουσιάζει μια ομάδα, με τίτλο Δουλειές με Δικαιοσύνη (Jobs with Justice), για να δείχνει ακόμη και στους λιγότερο εξοικειωμένους πόσο άνισοι είναι οι όροι που επιβάλλουν εταιρείες όπως η Amazon. Υπάρχουν λοιπόν δύο πάγκοι που πουλούν και οι δύο λεμόνια. Ο ιδιοκτήτης του ενός όμως έχει το προνόμιο να διατηρεί η οικογένειά του το κοντινό μανάβικο κι έτσι να προμηθεύεται τα λεμόνια τσάμπα. Με την πάροδο του χρόνου μειώνει και τις τιμές για να φέρει σε δύσκολη θέση τον ανταγωνιστή του. Κάπου εδώ ζητείται ένας εθελοντής για να διαχειριστεί τον πάγκο με τα λεμόνια του «άτυχου» ιδιοκτήτη που δεν έχει το προνόμιο η οικογένειά του να διατηρεί μανάβικο και να προμηθεύεται έτσι δωρεάν λεμόνια. Στη συνέχεια μάλιστα καλείται να αποφασίσει αν θα εμπλακεί σε πόλεμο τιμών με τον πανίσχυρο ανταγωνιστή, ενώ κάθε στιγμή αναγράφονται σε ένα χαρτί οι οικονομικές ζημιές του. Το διαδραστικό παιχνίδι μπορεί να είναι υπερβολικά απλοϊκό καθώς χάνει από την οπτική του τις εσωτερικές δυνάμεις που καθιστούν σταθερά άνισους του όρους του ανταγωνισμού στον καπιταλισμό, δείχνει όμως πολύ παραστατικά τον τρόπο λειτουργίας της Amazon και άλλων μεγάλων του διαδικτύου…

Πηγή : Νέα Σελίδα

«Αμερικανικό εργοστάσιο» παγκόσμια απειλή!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Είναι ένα αριστούργημα! Το ντοκιμαντέρ Αμερικανικό  Εργοστάσιο, που προβάλλεται στο Netflix από τις 21 Αυγούστου καταγράφοντας ρεκόρ θεαματικότητας, αναμετριέται με τα πιο μεγάλα και ακανθώδη ζητήματα που θέτει η εποχή μας. Τα θέματα που ανοίγει είναι δεκάδες• κι είμαι σίγουρος πώς αν το έβλεπα και τρίτη φορά θα διέκρινα κι άλλα ερωτήματα που θέτει: Τα εργατικά δικαιώματα, με πρώτο και κύριο το ζήτημα των αμοιβών, οι συνθήκες εργασίας, οι πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των λαών, ο ρόλος των συνδικάτων, η εργοδοτική αυθαιρεσία, ο χαρακτήρας του καθεστώτος στην Κίνα, η μετανάστευση, η σημασία του Τύπου, η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας, η εργατική αλληλεγγύη, το περιεχόμενο της εργασίας, η αντικατάσταση της ζωντανής εργασίας από τη νεκρή (μηχανές) και, το σημαντικότερο όλων, η σημασία των άμεσων ξένων επενδύσεων. Κάθε νέα επένδυση από το εξωτερικό, ακόμη κι αν είναι πραγματική επένδυση κι όχι ιδιωτικοποίηση δηλαδή αλλαγή ιδιοκτησίας όπως κατά κόρον συμβαίνει, είναι ευεργετική για την οικονομία και επωφελής για τους εργαζόμενους που θα βρουν δουλειά; Το συμπέρασμα που συνάγεται από την ταινία δεν είναι το προφανές, αυτό τουλάχιστον που παπαγαλίζεται με ευκολία σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου οι ξένες επενδύσεις έχουν αναχθεί όχι απλώς σε πανάκεια, αλλά και σε μέτρο αξιολόγησης μιας οικονομίας…

Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με το κλείσιμο μιας αυτοκινητοβιομηχανίας στα απόνερα της κρίσης του 2008. Τη θλίψη των απολυμένων εργατών διαδέχεται η αισιοδοξία όταν η κινέζικη Fuyao επενδύει 500 εκ. δολ. σε μια μονάδα κατασκευής τζαμιών για αυτοκίνητα και προσλαμβάνει 2.000 εργάτες. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν απολυμένοι κι είχαν περάσει χρόνια στην ανεργία, έχοντας χάσει ακόμη και το σπίτι τους, όπως δηλώνει μπροστά στο φακό μια έγχρωμη εργάτρια. Η απότομη προσγείωση πραγματοποιείται πριν ακόμη ξεκινήσει τη δραστηριότητά της η κινέζικη θυγατρική όταν στη διαδικασία επιλογής προσωπικού γίνεται σαφές πώς δεν πρόκειται να προσληφθούν συνδικαλισμένοι. Επίσης, όταν γίνεται καθαρό ότι το ωρομίσθιο θα είναι πολύ πιο χαμηλό, σε σχέση με τα χρήματα που κέρδιζαν οι εργάτες από την προηγούμενη δουλειά τους. Η ταινία έχει ως βασικό άξονα δράσης το σωματείο, συγκεκριμένα το United Auto Workers, που συγκεντρώνει τον κόσμο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η σύγκρουση προοικονομείται όταν στα εγκαίνια της μονάδας ο τοπικός γερουσιαστής Σέροντ Μπράουν αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποφασίσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για το αν θα γραφτούν στο συνδικάτο, προκαλώντας την αντίδραση όχι μόνο της κινέζικης ιδιοκτησίας, αλλά και της διοίκησης που αποτελούταν από Αμερικανούς όπως επέλεξαν οι νέοι επενδυτές για να εξασφαλίσουν την αποτελεσματικότερη διαχείριση του ανθρώπινου παράγοντα. Εις μάτην…

Η πλοκή, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, κορυφώνεται όταν το προσωπικό του Αμερικανικού εργοστασίου καλείται να ψηφίσει για το αν θα συγκροτηθεί ή όχι σωματείο. Η κινέζικη ιδιοκτησία στο ενδιάμεσο έχει δείξει το πιο επιθετικό της πρόσωπο απολύοντας την αμερικανική διοίκηση, πρωτοπόρους εργάτες κι εργάτριες κι επιβάλλοντας απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Το χάσμα «γεφυρώνεται» όταν οι Κινέζοι προσλαμβάνουν, έναντι 1 εκ. δολ., μια αμερικανική εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων που είναι εξειδικευμένη στη διάλυση των σωματείων. Πρόκειται για μια από τις πολλές επιχειρήσεις που εφαρμόζουν τόσο εργαλεία του σύγχρονου μάνατζμεντ όσο και τις δοκιμασμένες τακτικές του Μακαρθισμού και του Χούβερ, προκειμένου να επιτύχουν το φιλελεύθερο ιδεώδες που αντιμάχεται κάθε συλλογική έκφραση πιστεύοντας ότι ακυρώνει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Κι αν όχι αυτόν σίγουρα τα κέρδη της ιδιοκτησίας… Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεν δικαιώνει τους αγωνιστές εργάτες που προσέτρεξαν στο σωματείο για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δείχνοντας τη δεινή θέση στην οποία έχει βρεθεί η σημερινή εργατική τάξη κολλημένη στον τοίχο από την ανεργία και την υπερχρέωση.

Το ίδιο το ντοκιμαντέρ όμως αποτελεί μια απρόβλεπτη και πειστική υπεράσπιση των συλλογικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν αυτό που βλέπουμε στις οθόνες μας αν ο Μπάρακ και η Μισέλ Ομπάμα, που είχαν την ευθύνη της παραγωγής, δεν ανέθεταν τη σκηνοθεσία στη Τζούλια Ράιχερτ και τον Στίβεν Μπόγκναρ. Η Ράιχερτ έχει στο βιογραφικό της σπουδαία ντοκιμαντέρ με σημαντικότερα το Union Maids για τις προσπάθειες οργάνωσης των γυναικών τη δεκαετία του 1930 και το Seeing Red που αναφέρεται στην ιστορία του Αμερικάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Πιο πρόσφατα δε, κατέγραψε με το φακό της το κλείσιμο του εργοστασίου της General Motors στο Ντέιτον, αναδεικνύοντας  τις συνέπειες της κρίσης του 2008 στον κόσμο της εργασίας. Εδώ πιθανά βρίσκεται και ο συνδετικός κρίκος με τον πρώην αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, δεδομένου ότι το βάπτισμα του πυρός ως πρόεδρος το έλαβε με ένα αμφιλεγόμενο πακέτο διάσωσης της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας που το 2008 δέχτηκε έναν πρωτοφανή κλυδωνισμό. Ωστόσο, η διάσωση των δύο αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών (General Motors και Chrysler) δεν έγινε χωρίς τη θυσία εργατικών δικαιωμάτων! Ως όρος για την διάθεση 18 δισ. δολ. από τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων  προβλεπόταν και η καρατόμηση εργατικών δικαιωμάτων στο πλαίσιο συμφωνίας της νεοπαγούς τότε κυβέρνησης Ομπάμα με το συνδικάτο UAW. Ο Ομπάμα πιθανά επιστρέφει στον …τόπο του εγκλήματος για να δείξει ότι η δική του συμφωνία ήταν το μικρότερο κακό, σε σύγκριση με ό,τι ερχόταν…

Όπως άλλωστε συμβαίνει και με τις συνθήκες εργασίας. Κανείς δε θα διαφωνήσει ότι οι συνθήκες εργασίας στις ισχυρότερες αμερικανικές πολυεθνικές Amazon, τα Wall Mart και τα Mac Donald’s αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για τις εργατικές κατακτήσεις. Υπάρχουν όμως και χειρότερα όπως το περίφημο 996 (δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ για 6 ημέρες την εβδομάδα), που είναι κανόνας στην τομέα της πληροφορικής της Κίνας, όπως και σε πολλούς άλλους κλάδους. Σε τέτοιο βαθμό ώστε οι Κινέζοι πληροφορικάριοι εξεγέρθηκαν αξιοποιώντας την παγκόσμια πλατφόρμα ανάπτυξης λογισμικού GitHub, η οποία  ανήκει στην Microsoft, όπου προγραμματιστές όλου του κόσμου μοιράζονται κώδικα και εργαλεία λογισμικού. Το ενδιαφέρον μάλιστα είναι ότι η Κίνα, κατά την προσφιλή της τακτική πολύ πρόσφατα είχε απαγορεύσει την πρόσβαση σε αυτή την ιστοσελίδα, όπως έχει κάνει με το Facebook, Twitter κι άλλες πλατφόρμες. Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει κατόπιν διαμαρτυριών των κινέζων μηχανικών που έμεναν εκτός των τεχνολογικών εξελίξεων. Ο αναβρασμός ενάντια στην υπερεργασία ξεκίνησε με αφορμή ένα ποστ που εμφανιζόταν να έχει αναρτηθεί από το χρήστη 996icu, σα να λέμε 996μεθ εκ του όρου Μονάδα Εντατικής Θεραπείας! Έκτοτε, η απήχηση του θέματος ήταν τεράστια. Το δικό του μάλιστα ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ακόμη και το Twitter για ένα χρονικό διάστημα μπλόκαρε αναρτήσεις που περιείχαν συνδέσμους στο 996.ICU, εγείροντας την ανησυχία μήπως ο δημοφιλής τόπος αναρτήσεων του προέδρου Τραμπ αναπαράγει τα μοντέλα κινέζικης λογοκρισίας. Γρήγορα ωστόσο το μπλοκάρισμα στο Twitter ακυρώθηκε, με την εταιρεία να δικαιολογείται επικαλούμενη τον αλγόριθμο αντιμετώπισης ανεπιθύμητων αναρτήσεων. Στην ίδια λίστα κινέζοι χρήστες ανάρτησαν και μια άλλη μαύρη λίστα εταιρειών όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν ακόμη περισσότερες από 72 ώρες. Μεταξύ αυτών είναι η κινέζικη γιγαντιαία πολυεθνική λιανικής Alibaba, η κατασκευάστρια των κινητών τηλεφώνων Huawei, κ.α. Υπάρχουν επομένως κι ακόμη χειρότερα από το 996. Στον αντίποδα ωστόσο αυτών των τάσεων ξεχώρισε η λίστα 955, με εταιρείες που σέβονται το 40ωρο.

Ο νέος «ιός» λοιπόν της υπερεργασίας των 72 ωρών την εβδομάδα που εξαπλώνεται ταχύτατα ξεπερνάει και απειλεί ακόμη και τα αμερικανικά εργασιακά ήθη, συνιστώντας μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση για όλον τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό. Η σημασία που αποδίδει επομένως η Τζούλια Ράιχερτ μόνο τυχαία δεν είναι κι ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι αθωώνει τα κάτεργα της Silicon Valley… Επισημαίνει απλώς ότι έπονται και χειρότερα, κι όχι μάλιστα για το μακρινό μας μέλλον…

Στις μεγάλες αρετές του ντοκιμαντέρ περιλαμβάνεται η αποφυγή της προσωποποίησης των απειλών. Τα κοντινά πλάνα και οι προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, είτε είναι εργάτες κι εργάτριες ένθεν κι ένθεν, είτε ο Αμερικανός πρόεδρος του εργοστασίου είτε ο κινέζος δισεκατομμυριούχος, δεν ενθαρρύνουν ρατσιστικές συμπεριφορές, ανάλογες αυτών που υποκινεί το σύνθημα του Τραμπ «Πρώτα η Αμερική». Οι στιγμές των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Κινέζων κι Αμερικάνων εργατών, όταν οι Κινέζοι στις ΗΠΑ εξασκούνται στη χρήση όπλων κι οι Αμερικάνοι στην Κίνα μυούνται στα εξαντλητικά ωράρια και την εργασιακή πειθαρχία σε μια αίθουσα γεμάτη σφυροδρέπανα είναι από τις πιο ευρηματικές.

Με εξ ίσου μεγάλο ενδιαφέρον αναμένονται και τα επόμενα «παραδοτέα» της συμφωνίας που υπέγραψε το ζεύγος Ομπάμα με το Netflix. Μεταξύ αυτών θα είναι η μεταφορά σε ντοκιμαντέρ του νέου βιβλίου του Μάικλ Λιούις (συγγραφέα του καταπληκτικού βιβλίου Το μεγάλο σορτάρισμα, που γυρίστηκε και ταινία) με τίτλο Ο πέμπτος κίνδυνος. Το βιβλίο, που παρέμεινε στη λίστα των New York Times με τα ευπώλητα επί 14 εβδομάδες, στρέφεται ενάντια στην κυβέρνηση Τραμπ κι εν όψει των προεδρικών εκλογών θα οδηγήσει την πολιτική αντιπαράθεση στα ύψη…

Περιοδικό Επίκαιρα, 14 Σεπτεμβρίου, τεύχος 409

Επιχείρηση Κόνδορας 2, με αμερικανικό πραξικόπημα στη Βολιβία

«Υπήρχε ένας αρχηγός του στρατού που ζήτησε την παραίτηση ενός προέδρου κι ένας αρχηγός αστυνομίας που στασίασε. Αυτό σε όλο τον κόσμο αποκαλείται στρατιωτικό πραξικόπημα». Τα συγκεκριμένα λόγια προέρχονται από το νεοκλεγέντα πρόεδρος της Αργεντινής Αλμπέρτο Φερνάντες και δεν είναι καθόλου μα καθόλου προφανή, ούτε περιττά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σε όλο τον κόσμο ακόμη και στην Ευρώπη, που κράτησε εμφανείς αποστάσεις από τον Τραμπ και τις μεθόδους του, καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια ώστε η πραξικοπηματική ανατροπή του Έβο Μοράλες από τη θέση του προέδρου της Βολιβίας να συγκαλυφθεί. Τα γεγονότα ωστόσο είναι αμείλικτα και βεβαιώνουν ότι από την Βολιβία ξεκίνησε η εφαρμογή μιας νέας «Επιχείρησης Κόνδορας», ανάλογης με αυτή που εφάρμοσε πάλι η Ουάσιγκτον, αρχής γενομένης από το 1968, ώστε να ανασχέσει στην αρχή την άνοδο αριστερών κυβερνήσεων και να τις ανατρέψει στη συνέχεια με τη βοήθεια στυγνών δικτατόρων, που άφησαν πίσω τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους αριστερούς και δημοκράτες.

Οι ανησυχίες της Ουάσιγκτον ξεκίνησαν όταν έβλεπε το ένα μετά το άλλο τα σχέδια της να ακυρώνονται: Στη Βενεζουέλα η ετοιμότητα του λαού και του στρατού έβαλαν στο συρτάρι το σχέδιο ανατροπής του εκλεγμένου προέδρου Νικολά Μαδούρο. Στον Ισημερινό ο εκλεκτός της πρόεδρος (και καταδότης του Τζουλιάν Ασάντζ) Λένιν Μορένο αναγκάστηκε να ανακαλέσει τα μέτρα του ΔΝΤ. Στη Χιλή ο ζάμπλουτος πρόεδρος Πινιέρα για πρώτη φορά από την πτώση της χούντας του Πινοτσέτ είναι αντιμέτωπος με ένα μαζικό, δημοκρατικό και ανυποχώρητο κίνημα που διεκδικεί πραγματικό εκδημοκρατισμό. Στην Αργεντινή ο νεοφιλελεύθερος Μαουρίτσιο Μάκρι αποχωρεί ταπεινωμένος κι ο περονιστής πρόεδρος έρχεται να συνεχίσει το πρόγραμμα της Κριστίνα Κίρχνερ. Αυτό το ντόμινο, που μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες έφερνε τους λαούς της Λατινικής Αμερικής στο προσκήνιο για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, έπρεπε να «κοπεί».

Η εκλογική επιτυχία του Έβο Μοράλες και του κόμματος του, Κίνημα για το Σοσιαλισμό (MAS) στις εκλογές της 20η Οκτωβρίου ήταν αδιαμφισβήτητη. Κανένας παρατηρητής δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να επιτρέπει αμφιβολίες (κι ας μην βεβαιώνει) ότι υπήρχε η παραμικρή παραβίαση της εκλογικής διαδικασίας που οδήγησε τον Μοράλες, ο οποίος κυβερνάει τη Βολιβία από το 2006, να κερδίσει και αυτές τις εκλογές με 47,08% κι η δεξιά αντιπολίτευση του Κάρλος ντε Μέσα να κερδίσει ένα 36,51%. Οι μοναδικές διαμαρτυρίες που διατυπώθηκαν αφορούσαν τα υψηλότερα ποσοστά που κέρδιζε ο Μοράλες όσο περνούσε η ώρα και ενσωματώνονταν στο αποτέλεσμα τα εκλογικά τμήματα των απομακρυσμένων περιοχών των Άνδεων. Τι πιο φυσιολογικό… Ο νίκη του Μοράλες πριν 13 χρόνια έβαλε για πρώτη φορά τέρμα σε μια παραδοξότητα: Να κυβερνά τη Βολιβία η λευκή μειοψηφία, όταν ο πληθυσμός της σε ένα ποσοστό πάνω από 65% αποτελείται από ιθαγενείς, που ανέκαθεν ήταν θύματα μιας διπλής εκμετάλλευσης, χωρίς πολιτικά δικαιώματα, απόβλητοι ενός πολιτικού συστήματος το οποίο ήταν σχεδιασμένο για την λευκή μειοψηφία.

Ακόμη και ο χρόνος που επέλεξαν οι πραξικοπηματίες για να βάλουν σε κίνηση τα σχέδια τους επιβεβαιώνει την εκλογική νίκη του Μοράλες και δείχνει παράλληλα την βαθιά αποστροφή τους απέναντι στις δημοκρατικές διαδικασίες,. Καταλάβαιναν ότι αν ολοκληρώνονταν ομαλά οι εκλογές κι ανακηρυσσόταν πρόεδρο ο Μοράλες, όπως μπορούσε να συμβεί, θα όφειλαν να ανεχτούν την ήττα τους για μια θητεία ακόμη. Ο ίδιο άλλωστε ο πραξικοπηματίας Κάρλος ντε Μέσα, που είναι βαθιά μισητό πρόσωπο στους ιθαγενείς γιατί ήταν αντιπρόεδρος της Βολιβίας το 2003 όταν ο στρατός είχε σκοτώσει δεκάδες ιθαγενείς στον πόλεμο του φυσικού αερίου, είχε δηλώσει πώς δεν θα ανεχόταν κανένα άλλο αποτέλεσμα πέραν της δικής του επιτυχίας!

Υπήρχαν κι άλλες σοβαρότατες ενδείξεις που βεβαίωναν ότι η Δεξιά της Βολιβίας ετοιμαζόταν για πραξικόπημα. Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί πολύ πλούσιο υλικό που δείχνει ότι η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λα Πας προετοίμαζε εδώ και χρόνια την ανατροπή του Μοράλες. Οι ένοπλες παρακρατικές συμμορίες της Βολιβιάνικης Δεξιάς πολλές μέρες πριν την 20η Οκτωβρίου τρομοκρατούσαν τους ιθαγενείς, προσπαθώντας να τους αποτρέψουν από την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος, κ.α.

Κι αν τα παραπάνω δεν αρκούν για να φανεί ότι στη Βολιβία καταστρατηγείται το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον του, ας κρατήσουμε ότι ο Μοράλες πριν αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη Βολιβία και αναζητήσει πολιτικό άσυλο στο Μεξικό για να αποφύγει τη σφαγή των ιθαγενών, πρότεινε μια νέα καταμέτρηση των ψήφων. Πρότεινε επίσης την προκήρυξη νέων εκλογών. Καμία ωστόσο από τις προτάσεις του δεν έγινε δεκτή γιατί οι νεοφιλελεύθεροι αμερικανοκίνητοι πραξικοπηματίες ήξεραν πώς δεν έχουν τη λαϊκή στήριξη. Δεν είχαν επίσης ούτε την έγκριση των κοινοβουλευτικών σωμάτων, μιας και την πλειοψηφία έχει το Κίνημα για το Σοσιαλισμό, με αποτέλεσμα η πραξικοπηματίας Τζανίνε Άνιες να αυτοανακηρυχθεί μόνη της πρόεδρος. Τα ύστερα του κόσμου… Η αναγνώρισή της από τις ΗΠΑ αμέσως μετά ήρθε να προσφέρει τη νομιμοποίηση που της λείπει, ενώ οι απειλές της Ουάσιγκτον προς Βενεζουέλα και Νικαράγουα ότι λίγο πολύ θα έχουν την τύχη της Βολιβίας δείχνει ότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά στην «Επιχείρηση Κόνδορας 2» σε σχέση με την πρώτη «Επιχείρηση Κόνδορας». Τότε τουλάχιστον οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να κρύψουν την εμπλοκή και τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Επόμενη ανάφλεξη: Θάλασσα της Νότιας Κίνας

Στην αρχή ήταν η εκτόνωση του μετώπου με τη Βόρεια Κορέα. Η ιστορικής σημασίας επίσκεψη του Τραμπ στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη που χωρίζει τη Νότια από τη Βόρεια Κορέα σηματοδότησε το τέλος μιας περιόδου εκατέρωθεν προκλήσεων και την προσωρινή ρύθμιση των σχέσεων των δύο χωρών. Μετά ήρθε η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία, που αν δε συνοδευόταν από την παράδοση των Κούρδων στις ορδές του τουρκικού στρατού, θα ήταν ένα θετικό γεγονός για τη σταθερότητα στην περιοχή. Παραδοχή της ήττας τους και ακύρωση των σχεδίων διαμελισμού της Συρίας που δείχνει επίσης ότι σενάρια περαιτέρω καταστροφής στη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αφρική δεν υπάρχουν στο τραπέζι. Αρκετά με το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, την Υεμένη, τη Λιβύη, κ.λπ. Το ίδιο βεβαιώνουν και οι προσπάθειες της Ουάσινγκτον να υπογράψει συμφωνία ειρήνης με τους Ταλιμπάν ώστε να αποχωρήσει αξιοπρεπώς από το Αφγανιστάν. Τα παραπάνω γεγονότα, θετικά από μόνα τους, δεν μπορούν ωστόσο να αξιολογηθούν στην πληρότητά τους αν δεν ενταχθούν στην ευρύτερη στρατηγική των ΗΠΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το κέντρο βάρους της νέας στρατηγικής των ΗΠΑ, επίσημα, διατυπώθηκε στη Στρατηγική Εθνικής Άμυνας όπου ως πεδίο αντιπαράθεσης έπαψε να θεωρείται η περίφημη τρομοκρατία (σηματοδοτώντας το συμβατικό τέλος μιας περιόδου που ξεκίνησε το 2001) κι αναγορεύτηκε ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων και η Κίνα χαρακτηρίστηκε στρατηγικός ανταγωνιστής των ΗΠΑ. Ανεπίσημα, περιγράφηκε από τον Στιβ Μπανόν, που διετέλεσε υπεύθυνος στρατηγικής του Τραμπ από τον Ιανουάριο ως τον Αύγουστο του 2017 κι εξακολουθεί να είναι το άλτερ έγκο του πλανητάρχη, σε ένα άρθρο του στην Washington Post στις 7 Μαΐου 2019, με τον ακόλουθο καθόλου υπαινικτικό τίτλο «Είμαστε σε οικονομικό πόλεμο με την Κίνα, είναι μάταιο να συμβιβαστούμε». Στο άρθρο του περιγράφει τη συζητούμενη εμπορική συμφωνία μεταξύ Πεκίνου και Ουάσιγκτον ως «προσωρινή ανακωχή σε ένα χρόνιο οικονομικό και στρατηγικό πόλεμο με την Κίνα». Τελειώνει δε με τα εξής: «Με τη χώρα μας σε σταυροδρόμι, είναι πιο σημαντικό από ποτέ ο Τραμπ να ακολουθήσει τα ένστικτά του και να μην μαλακώσει τη στάση του απέναντι στην μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή που αντιμετώπισαν ποτέ οι ΗΠΑ»!

Επομένως, το κλείσιμο των παραδοσιακών μετώπων, των «πολέμων των Δημοκρατικών» όπως τους χαρακτηρίζει το άλτερ έγκο, δεν είναι παρά το πρώτο βήμα, η αναγκαία προϋπόθεση ώστε όλοι οι οικονομικοί και ανθρώπινοι πόροι της υπερδύναμης να αφοσιωθούν στην μητέρα των μαχών, που θα διεξαχθεί με την Κίνα. Ως προς το παρών δύο είναι τα ανοιχτά μέτωπα με την ασιατική υπερδύναμη: Η Ταϊβάν και η θάλασσα της Νότιας Κίνας, στον Ειρηνικό, μέχρι τώρα, Ωκεανό.

Μέχρι στιγμής οι αξιώσεις του Πεκίνου στη θάλασσα της Νότιας Κίνας, που βρίσκεται ανατολικά του Βιετνάμ, ανατολικά και βόρεια της Μαλαισίας, βόρεια του Μπρουνέι, δυτικά των Φιλιππίνων και νότια της Ταϊβάν, έχουν περιγραφεί με τις περίφημες «εννέα παύλες» που ορίζουν μια θαλάσσια περιοχή εντός της οποίας η Κίνα ισχυρίζεται ότι έχει το δικαίωμα να ελέγχει ακόμη και τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Εδραιώνει δε τα δικαιώματά της με ποικίλους τρόπους. Χτίζοντας για παράδειγμα εκ του μηδενός νησιά, τα οποία είτε μετατρέπει σε στρατιωτικές βάσεις είτε τα αξιοποιεί για να θεμελιώνει κυριαρχικά δικαιώματα. Νοικιάζει, επίσης, ολόκληρα νησιά στον Ειρηνικό όπως αποκάλυψαν οι New York Times με άρθρο τους στις 16 Οκτωβρίου. Ένα νησί μάλιστα, ονόματι Τουλάγκι, που χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο της Διοίκησης του Νότιου Ειρηνικού από τους Βρετανούς και τους Ιάπωνες, ενώ το μεγάλο βάθος του λιμανιού του το μετατρέπει κατά την αμερικανική εφημερίδα σε ένα «στρατιωτικό κόσμημα». Το συμφωνητικό με την επαρχιακή κυβέρνηση των Νησιών του Σολομώντα διάρκειας 75 ετών με δυνατότητα επέκτασης δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας, προκάλεσε εν τούτοις σοκ στην Ουάσιγκτον και υπογράφτηκε με έναν  κινέζικο όμιλο που κατά κοινή ομολογία από πίσω του έχει την κυβέρνηση. Την ανησυχία ενέτεινε η επιδείνωση των διπλωματικών σχέσεων των Νησιών του Σολομώντα με την Ταϊβάν, μόλις τρεις μέρες πριν την υπογραφή της συμφωνίας. Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι ο Τραμπ λίγες μέρες μετά την εκλογή του αμφισβήτησε την πολιτική της «μίας Κίνας» που ισοδυναμεί με μη αναγνώριση της Ταιβάν.

Οι ΗΠΑ διατηρούν στην περιοχή 85.000 στρατιώτες, ενώ η παρουσία του αεροπλανοφόρου Ρόναλντ Ρέιγκαν και οι πτήσεις των μαχητικών αεροσκαφών που μεταφέρει στον εναέριο χώρο της διαφιλονικούμενης θαλάσσιας περιοχής υπενθυμίζουν ότι η Κίνα δεν παίζει μόνη της. Από την άλλη, οι ΗΠΑ έχουν μαζί τους μια σειρά από κράτη της περιοχής: Φιλιππίνες, Ταϋλάνδη, Μαλαισία, Ινδονησία, Μπρουνέι, με τα οποία από τώρα προετοιμάζουν μεγάλης έκτασης στρατιωτική άσκηση για το Σεπτέμβριο του 2020 στο πλαίσιο της οποίας θα αναπτυχθούν επιπλέον 12.000 αμερικάνοι στρατιώτες!

Η μεταφορά των θερμών μετώπων από την Μέση Ανατολή στον Ειρηνικό, χώρια του γεγονότος ότι δεν πρόκειται τα μέτωπα στην περιοχή μας να κλείσουν όπως κλείνει το φως με το πάτημα του διακόπτη, δεν σημαίνει απλώς και μόνο ότι μια άλλη, σχετικά σταθερή περιοχή θα μετατραπεί σύντομα σε κρανίου τόπο. Οι ΗΠΑ στον Ειρηνικό δεν έχουν να πολεμήσουν με μικρο-ιμπεριαλισμούς και ψευδεπίγραφα και βραχύβια τριτοκοσμικά σοσιαλιστικά πειράματα. Έχουν ήδη απέναντί τους μια ακμαία οικονομική δύναμη που διεκδικεί τα παγκόσμια πρωτεία και σε ό,τι αφορά την γειτονιά της δεν κρύβει πώς επιδιώκει να διώξει Αμερικάνους και Βρετανούς από τη Νότια Θάλασσα! Η σύγκρουση θα είναι σφοδρή και θα επηρεάσει όλον τον πλανήτη!

Πηγή : Νέα Σελίδα

Πληγή που δεν κλείνει το Αφγανιστάν

Με μια εντυπωσιακή σε δύναμη πυρός και διάρκεια επίθεση εναντίον ενός υποψηφίου έδωσαν οι Ταλιμπάν το δικό τους παρών στην προεκλογική εκστρατεία που ξεκίνησε επίσημα την Κυριακή 14 Ιουλίου και αναμένεται να λήξει με τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 28 Σεπτεμβρίου. Το μεγάλο ερώτημα φυσικά που υπερίπταται όλων των διαδικασιών σχετίζεται με το πόσο αδιάβλητες θα είναι. Κατά πόσο δηλαδή δεν πρόκειται να επαναληφθούν τα ευτράπελα που σημειώθηκαν στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, που τις οδήγησαν στην πλήρη ανυποληψία και αποτελούν σοβαρότατο λόγο ώστε οι Αφγανοί κι οι Αφγανές να γυρίσουν την πλάτη τους και στην επόμενη αναμέτρηση.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι τελευταίες εκλογές πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2018, ήταν κοινοβουλευτικές, και στη διάρκειά τους συνέβησαν οι πιο ακραίες μορφές αλλοίωσης ενός εκλογικού αποτελέσματος. Οι 313 συλλήψεις που ακολούθησαν συνοδεύονταν από ένα μακροσκελές κατηγορητήριο που περιελάβανε από πώληση δελτίων ταυτότητας μέχρι δωροδοκίες ψηφοφόρων εκ μέρους των υποψηφίων. Οι προηγούμενες εκλογές ήταν προεδρικές κι έγιναν το 2014. Επειδή οι δύο σημαντικότεροι υποψήφιοι δεν κατέστη δυνατό να συμφωνήσουν ποιος κέρδισε τις εκλογές, η λύση δόθηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρυ, που ανέλαβε καθήκοντα διαμεσολαβητή κι έκλεισε μια συμφωνία μεταξύ των δύο υποψηφίων για τη μοιρασιά της εξουσίας. Το άλλο θέμα που περιλάμβανε η συμφωνία αφορούσε την ψήφιση μιας σειράς μέτρων για την διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού εκλογικού συστήματος που δεν θα επιτρέψει ξανά τις εκλογικές νοθείες…

Με αυτά και με αυτά η νέα προεκλογική εκστρατεία άνοιξε με καταγγελίες για νοθεία και απειλές αποχώρησης από την προεκλογική κούρσα. Μέχρις στιγμής έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την προεδρία 18 υποψήφιοι. Τα δύο τρίτα όμως εξ αυτών απείλησαν ότι θα αποσυρθούν από τις προεδρικές εκλογές (που έχουν ήδη αναβληθεί δύο φορές) αν ο πρόεδρος της χώρας Ασράφ Γκανί δεν ακυρώσει την απόφασή του να διορίσει δεκάδες αξιωματούχους στην κυβέρνηση και μάλιστα σε πόστα, που σχετίζονται με την εκλογική διαδικασία. Τη νομιμοποίηση του σημερινού προέδρου αμφισβητούν ακόμη κι οι Ταλιμπάν που υποστηρίζουν ότι επειδή η θητεία του Γκανί έληξε στις 22 Μαΐου δεν έχει καμιά αρμοδιότητα να διεξάγει εκλογές. Οι Ταλιμπάν αντιμετωπίζουν με τόσο μεγάλη ανυποληψία την κυβέρνηση που αρνούνται ακόμη και να συζητήσουν μαζί της, την ίδια ώρα που οι διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς εισέρχονται στο νέο, όγδοο γύρο. Ενώ μάλιστα ο αφγανός πρόεδρος επαναλαμβάνει πώς σε αντίθεση με τον προηγούμενο πρόεδρο, τον Χαμίντ Καρζαΐ, που έθετε ως προϋπόθεση για την εκκίνηση διαπραγματεύσεων με τους Ταλιμπάν 11 αυστηρούς όρους, ο ίδιος δεν θέτει κανέναν, οι Ταλιμπάν επιμένουν να απορρίπτουν κάθε πρόταση διαλόγου υποστηρίζοντας ότι αφού πρώτα συμφωνήσουν με τις ΗΠΑ, μετά θα κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Αφγανούς ηγέτες.

Τα βλέμματα έτσι είναι στραμμένα στη Ντόχα του Κατάρ, όπου πλέον διεξάγεται ο όγδοος γύρος των διαπραγματεύσεων, με δύο μεγάλα επίδικα. Το πρώτο σχετίζεται με την σταδιακή και ασφαλή απόσυρση των 14.000 αμερικανών στρατιωτών που εξακολουθούν να επιχειρούν στο Αφγανιστάν, το οποίο έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια πολεμικό μέτωπο των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον έχει μεν την υπομονή να περιμένει μια καλή συμφωνία, αλλά υπό τη διοίκηση Τραμπ ο προτεραιότητες έχουν αλλάξει άρδην και το βλέμμα πλέον προσανατολίζεται στον Ειρηνικό και δη την Κίνα. Τα εναπομείναντα μέτωπα στην Κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή χαρακτηρίζονται απαξιωτικά «πόλεμοι των Δημοκρατικών» και το ερώτημα δεν είναι πια πώς θα νικήσουν οι Αμερικάνοι αλλά πώς θα απεμπλακούν χωρίς αχρείαστες θυσίες σε ανθρώπινες ζωές και βλάβη του γοήτρου τους. Από την άλλη, το δεύτερο επίδικο σχετίζεται με την παροχή εγγυήσεων εκ μέρους των Ταλιμπάν ότι το μετα-Αμερικανικό Αφγανιστάν δεν πρόκειται να μετατραπεί σε θερμοκοιτίδα βίαιων, ένοπλων επιθέσεων στην περιοχή, αυξάνοντας την αστάθεια. Το γεγονός δε ότι μέχρι στιγμής δεν συζητιέται ζήτημα αφοπλισμού και παράδοσης του οπλισμού των Ταλιμπάν, με βάση τα πιο έγκυρα δημοσιεύματα, επιβεβαιώνει τη θέση ισχύος που βρίσκονται 18 χρόνια μετά την αμερικανική εισβολή.

Η σημασία που αποδίδουν οι Αμερικάνοι σε μια συμφωνία ειρήνης με τους Ταλιμπάν, που στην άλλη όψη της θα έχει μια συμφωνία αποχώρησής τους, έγινε εμφανής τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου με αφορμή μια βομβιστική επίθεση σε ένα σχολείο, που χαρακτηρίστηκε βάρβαρη ακόμη και με βάση τα αφγανικά ….ήθη κι έθιμα! Οι Ταλιμπάν εν ολίγοις το …παράκαναν. Παρόλα αυτά στις διαπραγματεύσεις που ήταν σε εξέλιξη εκείνη την ημέρα στο Κατάρ, οι Αμερικάνοι δεν έθεσαν το παραμικρό θέμα, προφανώς για να μη διαταράξουν τις ισορροπίες με τους Ταλιμπάν και δημιουργήσουν νέα εμπόδια στις συζητήσεις!

Η αλήθεια βέβαια είναι πώς οι αθώοι αποτελούν τα εύκολα θύματα κι από τις δύο πλευρές: Τόσο από τις επιθέσεις αυτοκτονίας των Ταλιμπάν και των Ισλαμιστών, όσο κι από τη μεριά των Αμερικανών στο πλαίσιο των μαζικών βομβαρδισμών. Με βάση έκθεση των Ηνωμένων Εθνών το 2018 ο αριθμός των άμαχων θυμάτων αυξήθηκε, με 3.804 νεκρούς και 7.189 τραυματίες. Σύνολο 10.993 ή 11% περισσότεροι σε σχέση με το 2017. Οι 42% εξ αυτών προήλθαν από επιθέσεις των αντικυβερνητικών δυνάμεων… Το πρώτο τρίμηνο του 2019, πάλι με βάση έρευνα του ΟΗΕ, τα θύματα (νεκροί και τραυματίες) έφτασαν τα 1.773, με τα 582 να είναι παιδιά…

Πηγή: Νέα Σελίδα

ΗΠΑ: Στους εμπόρους όπλων το υπουργείο Άμυνας

Θέμα ημερών είναι να αναλάβει κι επίσημα τα καθήκοντά του, ο Μάρκ Έσπερ, υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ. Ο διορισμός του στο πιο κρίσιμο υπουργείο, με κριτήριο τη ζωή και την ασφάλεια εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο, δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο στην μακρά και ατελείωτη σειρά των περιστατικών «περιστρεφόμενης πόρτας», όπως χαρακτηρίζεται το φαινόμενο όπου ένας κρατικός αξιωματούχος μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στο δημόσιο μεταπηδάει στον ιδιωτικό τομέα ή αντίστροφα. Η επιλογή του Έσπερ ισοδυναμεί με έναν οδοστρωτήρα που παρασέρνει και ισοπεδώνει ακόμη κι αυτή την περιστρεφόμενη πόρτα για να εισέλθουν στο δημόσιο τα επώνυμα ιδιωτικά συμφέροντα με ονοματεπώνυμο χωρίς να χρειάζονται πλέον την απόκρυψη που δημιουργεί ακόμη κι αυτός ο μηχανισμός της περιστρεφόμενης πόρτας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα όσα συνέβησαν κατά την δημόσια ακρόαση του Μαρκ Έσπερ στη Γερουσία είναι εξόχως αποκαλυπτικά, χωρίς ωστόσο να δικαιώνουν όσους διακηρύσσουν ότι το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ διαθέτει εκείνους τους μηχανισμούς που αποτρέπουν τη διάβρωσή του. Μάλλον το αντίθετο ισχύει: παντελής έλλειψη μηχανισμών προστασίας, σε σημείο που η η διαφθορά να βαθαίνει συνεχώς και η αμερικανική δημοκρατία να αποδεικνύεται μια ολιγαρχική παντοκρατορία των εταιρικών συμφερόντων. Την ερώτηση που έθεσε στον εκλεκτό του Τραμπ η Δημοκρατική γερουσιαστής από τη Μασαχουσέτη, Ελίζαμπεθ Γουόρεν, την είχε θέσει επίσης και στον προηγούμενο υπουργό Άμυνας Πάτρικ Σάναχαν, ο οποίος εγκατέλειψε τα καθήκοντα του στις 18 Ιουνίου: «Θα αποσυρθείτε από οποιαδήποτε διαδικασία λήψης αποφάσεων η οποία σχετίζεται με τον πρώην εργοδότη σας;» Η απάντηση του Πάτρικ Σάναχαν, που αφορούσε την Boeing στην οποία εργαζόταν επί 30 ολόκληρα χρόνια (δες εδώ) αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως μηχανικός, ήταν η προφανής και αναμενόμενη, ανεξαρτήτως κατά πόσο θα υπηρετούταν και στην πράξη: «Ναι»! Η απάντηση όμως του Μαρκ Έσπερ, που μετά την αποστρατεία του ήταν επί επτά ολόκληρα χρόνια ο Νούμερο 1 λομπίστας της πολεμικής βιομηχανίας Raytheon ξάφνιασε τους πάντες… Ήταν αρνητική! Επικαλούμενος την επαγγελματική του ηθική δήλωσε πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να πρέπει να αποφασίζει για δουλειές δισεκατομμυρίων για τον πρώην εργοδότη του. Η απάντηση της Δημοκρατικής γερουσιαστή, που διεκδικεί το χρίσμα του κόμματός της για να αντιμετωπίσει τον Τραμπ στις εκλογές του 2020, ήταν άμεση: «Αυτό μυρίζει διαφθορά,  απλά και ξάστερα»…

Στη συνέχεια η Γουόρεν δέχθηκε κι άλλο …χτύπημα, όταν προσπαθούσε να εκμαιεύσει από τον νέο υπουργό Άμυνας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει στη Raytheon μετά τον τερματισμό του καθηκόντων του. Και πάλι ο Έσπερ αρνήθηκε να αναλάβει κάποια τέτοια υποχρέωση. Η άρνηση του Έσπερ έδειξε και τα όρια που έχουν νομοθετικές πρωτοβουλίες όπως αυτή που ανέλαβε πρόσφατα η Δημοκρατική γερουσιαστής και μέλος της Επιτροπής Άμυνας των αμερικανικών νομοθετικών σωμάτων, με στόχο να περιορίσει την επιρροή στο Πεντάγωνο και τη χάραξη αμυντικής πολιτικής των λεγόμενων «Μεγάλων Πέντε», όπως αποκαλούνται οι αμυντικές βιομηχανίες που κάθε χρόνο εξασφαλίζουν συμβόλαια αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων από την αμερικανική κυβέρνηση. Στην αιτιολογική της έκθεση μάλιστα αναφέρει πώς μόνο το 2018 περίπου 400 πρώην υψηλά αξιωματούχοι του υπουργείου Άμυνας είχαν μεταπηδήσει σε θέσεις λομπίστα, μέλους διοικητικού συμβουλίου, στελέχους ή συμβούλου πολεμικών βιομηχανιών! Η πρότασή της συμπυκνώνεται στην απαγόρευση των κρατικών στελεχών για 4 χρόνια μετά την αποχώρησή τους από το δημόσιο να εργαστούν σε θέσεις της πολεμικής βιομηχανίας.

Ο διορισμός του Μαρκ Έσπερ στη θέση του υπουργού Άμυνας επιβεβαιώνει ένα πολύ πρόσφατο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ (δες εδώ) του περιοδικού Rolling Stone για τους αμερικανούς ολιγάρχες που στήριξαν τον Τραμπ, κατά την προεκλογική του εκστρατεία. Συγκεκριμένα περιγράφει με εντυπωσιακές λεπτομέρειες μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2016 στον 26ο όροφο του πύργου του Τραμπ στο Μανχάταν, με τους χρυσούς ανελκυστήρες.  Παρόντες ήταν στελέχη από τους κλάδους της ενέργειας, των μεταφορών, των τραπεζών, της φαρμακευτικής βιομηχανίας, της γεωργίας, των κατασκευών, της υγείας και φυσικά της πολεμικής βιομηχανίας. Μάλιστα, η συντάκτρια του περιοδικού τονίζει ότι δεν επρόκειτο για τις αμερικανικές πολυεθνικές πρώτης γραμμής. Παρόλα αυτά επρόκειτο για ένα σκιώδες υπουργικό συμβούλιο, όπως γράφει από τον τίτλο του κιόλας το αμερικανικό περιοδικό. Μεταξύ των παρόντων ήταν και ο Μαρκ Έσπερ, αντιπρόεδρος της πολεμικής βιομηχανίας Raytheon. Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας δεν έκρυψε τη χαρά του για την εποχή που ανέτειλε καθώς δήλωσε ότι «είναι η καλύτερη εποχή που έχουμε ποτέ δει για την αμυντική βιομηχανία». Δεν άργησε να επιβεβαιωθεί, δεδομένου ότι ενώ επί Ομπάμα οι αμυντικές δαπάνες μειώνονταν κάθε έτος με εξαίρεση το 2016, στη συνέχεια, επί Τραμπ, κάθε έτος αυξάνονταν. Έτσι από 586 δισ. δολ. το 2015 έφτασαν το 2019 τα 716 δισ.!

Η επιλογή του Έσπερ για τη θέση του υπουργού Άμυνας θα σημάνει νέους πολέμους, μιας και οι νέες εστίες έντασης είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για να αυξηθούν οι πωλήσεις της πολεμικής βιομηχανίας από την οποία έφυγε ο υπουργός και στην οποία θα επιστρέψει.

Η επιλογή του θα αποβεί καταλυτική και για τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ από την αρχή της θητείας του πιέζει τα άλλα 28 κράτη μέλη της βορειοατλαντικής συμμαχίας να αυξήσουν τις πολεμικές τους δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ τους. Με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία μόνο 7 κράτη έχουν ανταποκριθεί, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα. Στο εξής θα ξέρουμε ότι πίσω από τις παραινέσεις και τις απειλές των ΗΠΑ θα κρύβονται οι πωλήσεις και τα κέρδη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος…  

Πηγή: Νέα Σελίδα

Σφίγγει τον κλοιό γύρω από το Ιράν ο Τραμπ

Στα χνάρια του Τζορτζ Μπους που έστησε τη Συμμαχία των Προθύμων γύρω από τις ΗΠΑ, έτσι ώστε να συγκαλύψει τα αμερικανικά συμφέροντα που πρωταγωνίστησαν κι επέβαλαν την εισβολή στο Ιράκ 16 χρόνια πριν, κινείται πλέον ο αμερικανός πρόεδρος σφίγγοντας τον κλοιό γύρω από το Ιράν. Επισήμως, στόχος του άξονα που δημιουργεί το αμερικανικό Πεντάγωνο είναι «να εξασφαλίσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα στενά του Χορμούζ και το Μπαντ αλ-Μαντέμπ», με βάση δηλώσεις αμερικανού αξιωματούχου που υπέδειξε τις θαλάσσιες πύλες οι οποίες ενώνουν τον Περσικό Κόλπο με τον Κόλπο του Ομάν και την Ερυθρά Θάλασσα με τη Θάλασσα του Άντεν, αντίστοιχα. Στην πράξη ο Λευκός Οίκος εγκαταλείπει τη γραμμή των αυτοσχεδιασμών και για πρώτη φορά μετά την έξοδο των ΗΠΑ από τη Συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν φαίνεται να καταστρώνεται ένα σχέδιο επίθεσης στο Ιράν.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πριν τις ανακοινώσεις για τη Συμμαχία των Προθύμων Νο2 οι αυτοσχεδιασμοί του Τραμπ εναντίον του Ιράν έφτασαν σε άνευ προηγουμένου επίπεδα με τον αμερικανικό πρόεδρο να εξαγγέλλει επίθεση κατά του Ιράν και σε 10 λεπτά να την ακυρώνει. Η τακτική του Τραμπ, όπως συμπυκνώνεται στη φράση «μέγιστη πίεση» προκάλεσε θυμηδία ακόμη κι εντός των ΗΠΑ. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ ο Λέον Πανέτα, υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ μεταξύ 2011 και 2013 και επικεφαλής της CIA όταν εκτελέστηκε ο Μπιν Λάντεν ανέφερε: «Έχω προβληματισμούς για τις τακτικές μέγιστης πίεσης του προέδρου σε μια σειρά από μέτωπα. Έχει χρησιμοποιήσει την μέγιστη πίεση στη Βόρεια Κορέα κι ακόμη δεν έχουμε ένα σχέδιο για την αποπυρηνικοποίηση. Έχει χρησιμοποιήσει την μέγιστη πίεση στο εμπόριο με αυτούς τους δασμούς κι ακόμη δεν έχουμε επιλύσει εκείνα τα εμπορικά θέματα. Έχει χρησιμοποιήσει την μέγιστη πίεση στο Ιράν, αλλά δεν ξέρω αν έχει ακόμη προσδιορίσει ποια θα είναι η μακροχρόνια στρατηγική σε σχέση με αυτά τα θέματα τακτικής. Μπορείς να χρησιμοποιείς μέγιστη πίεση, μπορείς να δημιουργείς χάος, αλλά θα ήταν πάρα πολύ καλύτερα αν είχες ένα σχέδιο επίλυσης του προβλήματος. Και δε νομίζω ότι το σκέφτεται πάρα πολύ»…

Στην αντεπίθεση ωστόσο περνάει και η ίδια η πολιτική ηγεσία του Ιράν που πληρώνει τεράστιο οικονομικό κόστος από τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Ήδη, εδώ κι ένα χρόνο βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση καθώς από την μια δέχεται τις κυρώσεις των ΗΠΑ όπως ακολούθησαν μετά την αποχώρησή τους από τη συμφωνία που υπογράφτηκε επί Ομπάμα τον Δεκέμβριο 2015. Αποτέλεσμα αυτών των κυρώσεων είναι οι εξαγωγές πετρελαίου να έχουν βυθιστεί: από 2,5 εκ. βαρέλια την ημέρα όσο διαρκούσε η συμφωνία, τον Ιούνιο του 2019 έφτασαν τα 300.000 βαρέλια! Η οικονομική ασφυξία στο Ιράν επιβάλλεται ακόμη και με κατασχέσεις πλοίων που μεταφέρουν ιρανικό πετρέλαιο όπως συνέβη στο Γιβραλτάρ στις 4 Ιουλίου με το πλοίο Grace 1 που όδευε σε διυλιστήριο της Συρίας και λόγω τονάζ δεν μπορούσε να περάσει το Σουέζ. Η κατάληψη του δεξαμενόπλοιου με τακτικές που θα ζήλευαν κι οι Σομαλοί πειρατές υλοποιήθηκε από τις βρετανικές ειδικές δυνάμεις προκαλώντας την οργή του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών που κατηγόρησε τους Βρετανούς και Ισπανούς για πειρατεία! Επρόκειτο δε για κίνηση εκφοβισμού καθώς οι αμερικανικές κυρώσεις στερούνται διεθνούς νομιμοποίησης. Δεν έχουν επιβληθεί πχ από τον ΟΗΕ ώστε η εφαρμογή τους να ήταν επιβεβλημένη στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Η συμμόρφωση των εφοπλιστικών εταιρειών με το αμερικανικό εμπάργκο εξασφαλίζεται λόγω των επιπτώσεων που καραδοκούν στη αντίθετη περίπτωση. Η δε Ισπανία, που δεν αναγνωρίζει τη βρετανική κυριαρχία στο Γιβραλτάρ όπως καθιερώθηκε με μια συμφωνία του 1773, δικαιολόγησε την κατάληψη του πλοίου στη βάση των ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Συρίας…

Οι Ευρωπαίοι όσο δραστήριοι αποδεικνύονται στην εφαρμογή του αμερικανικού οικονομικού αποκλεισμού κατά του Ιράν τόσο διστακτικοί κι αναποφάσιστοι αποδεικνύονται στην υλοποίηση όσων ο ίδιοι έχουν υποσχεθεί, με το βλέμμα στην διατήρηση εν ζωής της συμφωνίας. Συγκεκριμένα, αυτό που είχαν συμφωνήσει με την Τεχεράνη ήταν η δημιουργία ενός χρηματοδοτικού οχήματος (Instex) που θα επέτρεπε στο Ιράν να συνεχίσει μεν να εξάγει πετρέλαιο αλλά τα έσοδα από τις πωλήσεις να συμψηφίζονται με αγορές και να μην καταλήγουν υπό τη μορφή συναλλάγματος στη Τεχεράνη. Μόνο που αυτός ο πολύπλοκος μηχανισμός εκκαθαρίσεων δεν δημιουργήθηκε ποτέ.

Τούτων δοθέντων το Ιράν ανακοίνωσε ότι ξεκινάει εκ νέου τις δραστηριότητες εμπλουτισμού ουρανίου, πιθανότατα ως μέσο πίεσης προς τους Ευρωπαίους για να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα. Από την μεριά τους, Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία «εκφράζουν τη βαθιά τους ανησυχία για δραστηριότητες του Ιράν  που είναι ασύμβατες με τις δεσμεύσεις του». Κι έτσι ωστόσο να μην είναι, δηλαδή το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν να μην ξεκινάει ως μοχλός πίεσης, γιατί το Ιράν να συνεχίσει να δεσμεύεται από μια συμφωνία όταν τα άλλα μέρη είτε ηχηρώς και δημοσίως (ΗΠΑ), είτε σιωπηρώς και ιδιωτικώς (Ευρωπαίοι) έχουν πάψει να την υπηρετούν; Η Τεχεράνη μάλιστα έχει ανακοινώσει πώς θα επιταχύνει το πυρηνικό της πρόγραμμα από τον προσεχή Σεπτέμβριο καθιστώντας σίγουρη την κλιμάκωση της έντασης…

 Πηγή: Νέα Σελίδα