Ξεπούλημα νερών: Όταν ακόμη και το Σίτι βγαίνει στον Τσίπρα από αριστερά

Όταν οι άλλοι γύριζαν ο Αλέξης και οι ΣΥΡΙΖΑίοι πήγαιναν…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ  

Όταν στην Μέκκα του νεοφιλελευθερισμού, τη βρετανική πρωτεύουσα λένε «ως εδώ» και «δεν πάει άλλο» με την ιδιωτικοποίηση του νερού, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ και ο Τσίπρας όπως και εκατοντάδες άλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι, που έχτισαν πολιτική καριέρα ως λαθρεπιβάτες του κινήματος κατά του ξεπουλήματος των νερών, τώρα υποδέχεται εν χορδαίς και οργάνοις τον Μακρόν συνοδευόμενο από στελέχη της Suez και της EDF οι οποίοι  ετοιμάζονται να εξαγοράσουν τις ελληνικές εταιρείες ύδατος.

Τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ των Financial Times για την ιδιωτικοποίηση που επιβλήθηκε το 1989 επί Θάτσερ σε Αγγλία και Ουαλία ήταν καταιγιστικά: «28 χρόνια μετά, τα αποτελέσματα από το πείραμα είναι ξεκάθαρα. Έχει αποτύχει», έγραφαν σε ανάλυση με τίτλο «Το καθεστώς του νερού κραυγάζει για αλλαγή». Οι αιτίες που επιβεβαιώνουν την αποτυχία (για την κοινωνία) της ιδιωτικοποίησης των νερών είναι πολλές: Οι τιμές έχουν αυξηθεί ταχύτερα από τον πληθωρισμό κατά 40%, ενώ, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Γκρίνουιτς που εξειδικεύεται σε έρευνες κατά των ιδιωτικοποιήσεων, αν τα νερά ήταν ακόμη δημόσια οι καταναλωτές θα πλήρωναν 500 λίρες ετησίως λιγότερες στους λογαριασμούς τους. Η μεγαλύτερη από τις ιδιωτικές εταιρείες η Thames Water μόλυνε τον Τάμεση ρίχνοντας στο ποτάμι (κρατηθείτε!) …4,2 δισ. λίτρα ακάθαρτων υδάτων! Μια άλλη, η Wakefield τα έριξε σε λίμνη, κοκ. Εξαγγέλλονται θηριώδη έργα ύψους 4,2 δισ. λιρών αμφίβολης όμως αξίας που κάνουν τους περιβαλλοντολόγους – επιστήμονες να τραβούν τα μαλλιά τους. Το δε χρέος και των 9 ιδιωτικών εταιρειών φτάνει τα 42 δισ. λίρες όταν τη στιγμή της ιδιωτικοποίησης δεν υπήρχε ούτε μισή λίρα χρέους.

Κι όσο για τη ρυθμιστική αρχή, που με βάση το επίσημο παραμύθι θα επιβάλλει τον ανταγωνισμό, τιθασεύοντας υποτίθεται τις αχαλίνωτες δυνάμεις της αγοράς; Γράφει η εφημερίδα του Σίτι με την απαράμιλλη ειρωνεία της, ξεπερνώντας από τα αριστερά ακόμη και την Αυγή: «Είναι δύσκολο να αποφύγεις το συμπέρασμα ότι είναι πιο επικεντρωμένη στο να κρατάει τον κλάδο ευτυχή παρά τους καταναλωτές»…

Μπορεί όμως Άγγλοι και Ουαλοί να έχουν πει το νερό νεράκι (όπως θα γίνει και στην Ελλάδα αν αφεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει τα σχέδια του) κάποιοι ωστόσο κερδίζουν δισ.! Είναι οι εταιρείες ιδιωτικού κεφαλαίου (private equity) υπεράκτιες κατά βάση που έχουν αγοράσει τις 6 από τις 9 εταιρείες ύδατος, βγάζοντας τις από το χρηματιστήριο, με ένα και μοναδικό σκοπό: Εντελώς ιδιωτικά να νέμονται τα κέρδη τους. Συγκεκριμένα τα 18,1 δις. λίρες από τα 18,8 δις. κερδών, που διανεμήθηκαν ως μερίσματα. Κι όσο για τους διευθύνοντες συμβούλους τους; Με βάση στοιχεία πάλι των FT που δημοσιεύτηκαν στις 10 Σεπτεμβρίου στις σελίδες του επιχειρηματικού ρεπορτάζ, σε άρθρο με τίτλο «Η ιδιωτικοποίηση του νερού περισσότερο μοιάζει με οργανωμένη κλοπή» (είστε κι εσείς σίγουροι ότι τέτοιος τίτλος θα κοβόταν από την Αυγή;) οι αμοιβές τους αρχίζουν από 1,2 εκ. και φτάνουν τα 2,8 εκ. ετησίως! Να ποιοί ωφελούνται από τις ιδιωτικοποιήσεις… Και μαζί φυσικά ορισμένοι παρακεντέδες πολιτικοί και δημοσιογράφοι που θα βρουν νέα πηγή ρευστού για να χτίσουν τις επόμενες πολιτικές καριέρες…

Πηγή: Πριν

Ιδιωτικοποιήσεις: ανυπολόγιστες ζημιές για μηδενικά οφέλη (Ουτοπία, Ιανουάριος 2015)

????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Ακόμη και την ημέρα που ψηφιζόταν στη Βουλή ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2015, την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, το μόνο σίγουρο ήταν πώς είχε δρομολογηθεί η ριζική αναθεώρησή του. Οι απαιτήσεις της Τρόικας, όπως διατυπώνονταν είτε μέσω των αλλεπάλληλων mail που ανταλλάσσονταν με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης είτε στις κατ’ ιδίαν επαφές τους στην πάλαι ποτέ Πόλη του Φωτός, κι ειδικότερα η επιμονή των πιστωτών για ύπαρξη δημοσιονομικού κενού ύψους 2,5 δισ. ευρώ, καθιστούσαν βέβαιο πως τα έσοδα θα αυξηθούν και οι δαπάνες θα μειωθούν. Για μια ακόμη χρονιά. Έτσι, οι προβλέψεις που περιλαμβάνονται στον ψηφισμένο πλέον προϋπολογισμό για φορολογικά έσοδα ύψους 47,03 δις. ευρώ (από 45,62 δις. το 2014 και 44,61 δις. το 2013) και δημόσιες δαπάνες ύψους 41,89 δις. ευρώ (από 42,41 δις. το 2014 και 44,23 το 2015) θα αναθεωρηθούν επί τα χείρω, με στόχο να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό, πολύ σύντομα μάλιστα. Συγκεκριμένα, όταν στο τέλος Φεβρουαρίου θα λήξει η δίμηνης διάρκειας τεχνική παράταση του Μνημονίου, που επισήμως έληγε στις 31 Δεκεμβρίου, όπως αποφασίσθηκε στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της 8ης Δεκεμβρίου όπου δόθηκε και το πράσινο φως για την επίσπευση των εκλογών για ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας. Τότε, το νέο καθεστώς επιτήρησης και υποτέλειας που θα εγκαινιαστεί θα έχει ως απαραίτητο συνοδευτικό ένα νέο πρόγραμμα λιτότητας.

Λεωνίδας Βατικιώτης

Μένοντας στα όσα ήδη έχουν ψηφισθεί και περιλαμβάνονται στον κρατικό προϋπολογισμό, ένα από τα κονδύλια που εμφανίζει την μεγαλύτερη άνοδο είναι τα αναμενόμενα έσοδα από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις αναμένεται να αυξηθούν κατά 21,7% το 2015 (577 εκ. ευρώ από 474 εκ. ευρώ το 2014), όταν έναν χρόνο πριν είχαν αυξηθεί κατακόρυφα κατά 451,2% (από 86 εκ. ευρώ το 2013 σε 474 εκ. ευρώ το 2015)!!! Τα συνολικά έσοδα ωστόσο από τις αποκρατικοποιήσεις, καθώς κατευθύνονται στην αποπληρωμή του δημόσιου χρέους κι όχι την στήριξη των δημοσίων εσόδων, όπως περιγράφονται στον προϋπολογισμό του 2015, σε ξεχωριστό λογαριασμό, είναι πολύ μεγαλύτερα. Συγκεκριμένα προβλέπεται η επίτευξη εσόδων ύψους 2,47 δις. ευρώ, όταν από την ίδρυση του αμαρτωλού Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), την 1η Ιουλίου 2011, υλοποιήθηκαν έργα συνολικής αξίας 5,37 δις. ευρώ. Απ’ αυτό το ποσό έχουν μέχρι στιγμής καταβληθεί 2,96 δις.

Η καταβολή των υπολοίπων επαφίεται στην καλή θέληση των «επενδυτών», όπως φάνηκε από το πρόσφατο παράδειγμα της Cosco. Ειδικότερα, η ανεξήγητη προθυμία του ελληνικού δημοσίου, μέσω του υπουργού Ναυτιλίας Μιλτ. Βαρβιτσιώτη και του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του ΟΛΠ Γ. Ανωμερίτη, να παραιτηθούν απ’ όσα με σαφήνεια προέβλεπε η αρχική σύμβαση με τους Κινέζους σχετικά με το εγγυημένο τίμημα και να προβούν σε φιλικό διακανονισμό με την Cosco, δημιουργεί ένα πολύ αρνητικό προηγούμενο για πολλές ακόμη συμβάσεις παραχώρησης που έχει υπογράψει το ελληνικό δημόσιο. Ο κίνδυνος, εν προκειμένω, αναφέρεται στην αναίρεση των μελλοντικών υποχρεώσεων τω επενδυτών, που θα εξανεμίσει όσα έσοδα αναμένονται για το μέλλον.

Μιλώντας συγκεκριμένα, γιατί επί παραδείγματι, να μην ακολουθήσουν τα ήθη των Κινέζων και οι Γερμανοί που πλειοδότησαν στην ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων; Με βάση την σύμβαση παραχώρησης, διάρκειας 40 χρόνων, το εφ’ άπαξ τίμημα που προβλέπεται ανέρχεται σε 1,23 δις. ευρώ κι από κει και πέρα με βάση προβλέψεις για συμμετοχή στα κέρδη ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ έφτασε να ανεβάσει τα έσοδα του δημοσίου στα 7,7 δις. ευρώ. Πρόκειται για ευσεβείς πόθους! Στον αντίποδα της δημιουργικής λογιστικής που αβασάνιστα αναπαράγει η κυβέρνηση υπάρχει μια άλλη πολύ πιο «μαύρη» λογιστική, που γκρεμίζει το μύθο των ωφελειών που υποτίθεται ότι δρέπει η Ελλάδα από τις ιδιωτικοποιήσεις. Όπως είναι για παράδειγμα ο υπερδιπλασιασμός των τελών που θα καταβάλλει κάθε χρήστης του αεροδρομίου από τα 14,5 ευρώ σήμερα στα 32 ευρώ. Η άνοδος της τιμής του εισιτηρίου που θα ακολουθήσει θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην καθημερινότητα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που χρησιμοποιούν το αεροπλάνο για τις μετακινήσεις τους∙ θα μετατραπεί ξανά σε είδος πολυτελείας. Αρνητικές θα είναι οι επιπτώσεις και στις οικονομικές δραστηριότητες που συνδέονται με τις αεροπορικές μετακινήσεις, όπως για παράδειγμα ο τουρισμός. Έτσι, όλο και λιγότερες πτήσεις θα γίνονται από αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους. Προοπτική που μπορεί να αποβεί δραματική για χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες που εξυπηρετούνται από τον τουρισμό στους συγκεκριμένους προορισμούς (Κρήτη, Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Κω, Μυτιλήνη, Ρόδο, Σάμος, Σαντορίνη και Σκιάθο) ενδέχεται όμως να αποβεί θείο δώρο για την γερμανική κοινοπραξία. Κι αυτό λόγω της συμμετοχής στην κοινοπραξία της αεροπορικής γερμανικής εταιρείας Λουφτχάνσα που θα δώσει στους γερμανούς τουρ οπερέιτορ ένα τεράστιο πλεονέκτημα: την καθετοποίηση της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας, σε βάρος των ανταγωνιστών τους!

Η ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων δεν είναι και το μοναδικό παράδειγμα που υπογραμμίζει τον επιζήμιο χαρακτήρα των ιδιωτικοποιήσεων. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει κι από άλλες πρόσφατες περιπτώσεις: Για παράδειγμα από τη συζήτηση που είναι σε εξέλιξη για μια νέα αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Αυτή η αύξηση, προς πλήρη διάψευση όσων ταυτίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις με την μείωση των τιμών, θα προκύψει από την ιδιωτικοποίηση του Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ). Να αναφερθεί μάλιστα ότι η εκτόξευση των τιμολογίων της ΔΕΗ ενώ έχει γονατίσει τα νοικοκυριά, μετατρέποντας και το ηλεκτρικό ρεύμα σε είδος πολυτελείας, στην εταιρεία έχει αποφέρει μόνο κέρδη. Χαρακτηριστικά, το πρώτο εννιάμηνο του 2013, κι ενώ ο κύκλος εργασιών της μειώθηκε, τα κέρδη αυξήθηκαν 17 φορές! Από 6,7 εκ. ευρώ το 2013 ανήλθαν σε 121,8 το 2014! Ένα ακόμη παράδειγμα, του επιζήμιου χαρακτήρα των ιδιωτικοποιήσεων, είναι η προαναγγελία από την ισραηλινή εταιρεία ύδρευσης Μεκορότ (κρατική κι αυτή) που επιχείρησε να εξαγοράσει την ΕΥΑΘ (σε συνεργασία με τις ελληνικές εταιρείες ΓΕΚ Τέρνα και Όμιλος Αποστολόπουλου) ότι θα προσφύγει κατά του ελληνικού δημοσίου για να διεκδικήσει τα έξοδα στα οποία υπεβλήθη, μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας να ακυρώσει το ξεπούλημα, κατόπιν των μαχητικών αντιδράσεων των κατοίκων της Θεσσαλονίκης.

Οι Θεσσαλονικείς δεν ήταν οι μόνοι που ανέλαβαν να υπερασπιστούν το δημόσιο πλούτο, αποτρέποντας το ξεπούλημα. Στις καλύτερες στιγμές του κινήματος κατά των ιδιωτικοποιήσεων συμπεριλαμβάνεται κι η δυναμική διαδήλωση που έγινε στην Κέρκυρα, την ημέρα που το κερδοσκοπικό κεφάλαιο NCH Capital το οποίο αγόρασε την περιοχή Ερημίτη στην Κασσιόπη παρουσίαζε σε συνεργασία με το αρχιτεκτονικό γραφείο Τομπάζη, το σχέδιο τσιμεντοποίησης της περιοχής, που έχει χαρακτηριστεί σπάνιας φυσικής ομορφιάς.

Αξιοθαύμαστο δείγμα, αν και ανεπαρκές των δυνατοτήτων που υπάρχουν για να υποστεί τουλάχιστον ρήγματα αν όχι να ανατραπεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που φέρνει νέα φτώχεια, μεγαλύτερη εκμετάλλευση, υποτέλεια και υποβάθμιση της ζωής μας.

Ακυρώνεται η ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ (Επίκαιρα, 3-9 Ιουλίου 2014)

EYDAP-MANTRAΗ απάντηση στο ερώτημα (που τροποποιεί ελαφρώς εκείνο του Ουμπέρτο Έκο σχετικά με τις ειδήσεις τον Αύγουστο) για το αν υπάρχουν ευχάριστες ειδήσεις στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων είναι απροσδόκητα ευχάριστη: Ναι, υπάρχουν! Πρόκειται για την ματαίωση της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Το σχέδιο της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των δύο εταιρειών ύδρευσης, με βάση όλα τα δεδομένα, παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, σηματοδοτώντας μια πρώτη νίκη των πολιτών ενάντια στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η πρώτη φορά που βάρεσε πένθιμα η καμπάνα για τα σχέδια της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και των πιστωτών ήταν στις 25 Μαΐου, με αφορμή την απόφαση (υπ. αρ. 1906/2014) της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η αίτηση που είχε κατατεθεί από κατοίκους της Αθήνας ζητούσε την ακύρωση της απόφασης της κυβέρνησης με την οποία μεταβιβάστηκε στο ταμείο εκποιήσεων, και κατά κόσμο ΤΑΙΠΕΔ, το 34,033% του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας προκάλεσε πολιτικό σεισμό, παρότι τα φιλο-μνημονιακά Μέσα Ενημέρωσης επέλεξαν να θάψουν την είδηση. Από την μεριά τους ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η υποτίμηση που επέδειξαν: Η προβολή της απόφασης του ΣτΕ, ακόμη κι αν δεν άνοιγε τον δρόμο γι’ άλλες προσφυγές, σίγουρα θα χάριζε αυτοπεποίθηση σε όσους μάχονται ενάντια στο πλιάτσικο επί της δημόσιας περιουσίας και δύναμη να συνεχίσουν με στόχο να αποτραπεί το ξεπούλημα της «μικρής ΔΕΗ», του αιγιαλού, κλπ. Επίσης, θα έδειχνε ότι η διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, που ξεκίνησε ακριβώς πριν 3 χρόνια με το μεσοπρόθεσμο που είχε καταθέσει τότε ο Γ. Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών, δεν είναι μόνο ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και την τσέπη των πολιτών, αλλά κι ενάντια στο σύνταγμα. Αρκεί μια ματιά στην, αξιοθαύμαστη και πολλαπλά χρήσιμη είναι η αλήθεια, απόφαση του ΣτΕ.

Αντισυνταγματικό το ξεπούλημα

Με βάση το σκεπτικό της λοιπόν, «η αποξένωση του Ελληνικού Δημοσίου από την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ ΑΕ, του οποίου η διατήρηση είναι αναγκαία για να μη μετατραπεί η δημόσια επιχείρηση σε ιδιωτική, συνιστά παράβαση των άρθρων 5 παρ. 5 και 21 παρ. 3 του Συντάγματος». Αναλυτικότερα, ανέφερε ότι «η κατ’ ουσίαν μετατροπή της δημόσιας επιχειρήσεως σε ιδιωτική, που λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος, καθιστά αβέβαιη τη συνέχεια της εκ μέρους της παροχής προσιτών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και δη υψηλής ποιότητας». Επιπλέον αναφέρεται ότι «οι υπηρεσίες της ΕΥΔΑΠ παρέχονται μονοπωλιακώς, σε μεγάλο πληθυσμό, διαβιούντα υπό δυσμενείς οικιστικές συνθήκες στον περιορισμένο χώρο της Αττικής, από δίκτυα που είναι μοναδικά στην περιοχή και ανήκουν στα πάγια περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας». Τέλος, αναφέρει η απόφαση του ΣτΕ πως «αβεβαιότητα ως προς τη συνέχεια της παροχής προσιτών υπηρεσιών κοινής ωφελείας με αυτό τον βαθμό αναγκαιότητας, δεν συγχωρείται από το άρθρο 5 του Συντάγματος», πολύ περισσότερο μετά το από 6.4.2001 ψήφισμα της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής που «κατοχυρώνει το δικαίωμα στην προστασία της υγείας, καθώς και στο άρθρο 21 παράγραφος 3 που ορίζει ότι το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών».

Η τελευταία πράξη του δράματος, τουλάχιστον με την μορφή που το είχαν σχεδιάσει πιστωτές κι οι ελληνικές κυβερνήσεις, έπεσε με την γνωστοποίηση με ημερομηνία 24 Ιουνίου, όπως επιβάλει η χρηματιστηριακή νομοθεσία, από την μεριά του ΤΑΙΠΕΔ της μείωσης της συμμετοχής του στην ΕΥΔΑΠ σε 27,3% (29.074.500) από 61,333% (65.319.740). Αναφέρεται μάλιστα με σαφήνεια ότι η μεταβολή συντελέστηκε κατ’ εφαρμογή της επίμαχης απόφασης του ΣτΕ.

Μαζικοί αγώνες

Η ακύρωση της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ από το ΣτΕ πιθανά ποτέ να μην είχε συμβεί αν όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν είχε κάνει την εμφάνισή του ένα πολύμορφο και δυναμικό κίνημα που ζητούσε την ακύρωση του σχεδίου ξεπουλήματος. Τόσο στην Αθήνα, όσο και στη Θεσσαλονίκη ξεπήδησαν ενώσεις πολιτών που με πειστικότητα πρόβαλαν τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε η ιδιωτικοποίηση, με βάση την πλούσια εμπειρία άλλων χωρών: από το Βουκουρέστι όπου η τιμή του νερού αυξήθηκε 12 φορές απ’ όταν ιδιωτικοποιήθηκε το 2010 μέχρι τώρα, μέχρι την Αγγλία όπου το 25% του νερού χάνεται σε διαρροές λόγω κακής συντήρησης του δικτύου και στη Ν. Αφρική όπου η ιδιωτικοποίηση του νερού προκάλεσε μαζική μόλυνση… Εν είδει παρενθέσεως: προκαλεί μεγάλη εντύπωση που οι οπαδοί της ιδιωτικοποίησης, παρά τα μέσα που διαθέτουν, δεν έχουν να παρουσιάσουν ούτε ένα, μα ούτε ένα θετικό παράδειγμα από την διεθνή εμπειρία. Στην Ελλάδα για να αναπτυχθεί αυτό το μαζικό κίνημα, που αμφισβήτησε πολλές πολιτικές καριέρες, συνέβαλαν καθοριστικά κινήσεις όπως Save the Greek Water, SOSτε το νερό, Κίνηση 136, πρωτοβουλίες εργατικών ενώσεων, το δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη στις 18 Μαΐου βάσει του οποίου το 98% ή 218.000 πολίτες είπαν όχι στην ιδιωτικοποίηση, η έστω κι εκ των υστέρων απόφαση της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ κι η πολύ πρόσφατη απόφαση 11 δήμων της Θεσσαλονίκης να πάρουν πίσω από την ΕΥΑΘ στοιχεία ενεργητικού που της είχαν παραδώσει όταν ήταν αμιγώς κρατική και λειτουργούσε στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος. Με την αλλαγή ιδιοκτήτη, η «προίκα» επιστρέφεται…

Παρότι η απόφαση του ΣτΕ δεν αφορούσε την ΕΥΑΘ, πολύ γρήγορα πάγωσαν και στην Θεσσαλονίκη όλες οι κινήσεις που ήταν σε εξέλιξη για την ιδιωτικοποίηση του 67% των μετοχών της εταιρείας ύδρευσης (από το 74,017% που κατείχε το ταμείο ξεπουλήματος). Δεν αποκλείεται μάλιστα το ΤΑΙΠΕΔ να προβεί και σε μια συμβολική κίνηση δημοσίων σχέσεων επιστροφής στην κυβέρνηση των μετοχών του, για να δείξει πόσο σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις. Στην πραγματικότητα θα ποιεί την ανάγκη φιλοτιμία, ξέροντας την απροθυμία των υποψήφιων επενδυτών να εμπλακούν σε δικαστικές διαμάχες.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν παραιτήθηκαν αμέσως από το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ. Επί μέρες η γραμμή άμυνας που κυκλοφορούσε ήταν πως «δεν ιδιωτικοποιείται το νερό, αλλά η εταιρεία διαχείρισής του, ενώ το Δημόσιο θα διατηρήσει την κυριότητα στο φυσικό αγαθό και τις υποδομές». Επιχειρηματολογία που έμοιαζε καταπληκτικά με τα όσα δήλωνε η εκτελεστική αντιπρόεδρος της ευρωπαϊκής Σουέζ από την Θεσσαλονίκη, την οποία επισκέφθηκε πριν ακόμη γίνει γνωστή η απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ. Η Σουέζ που προκρίθηκε για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ μαζί με την Ελλάκτωρ αξίζει να αναφερθεί ότι είναι χρόνια προβληματική και ζημιογόνα εταιρεία. Κι αυτό μάλιστα αντίθετα με την ΕΥΑΘ που θέλει να αγοράσει!

Ζημιογόνα η Σουέζ

Χαρακτηριστικά, η Σουέζ, που εμφανίζεται ως σωτήρας των ελληνικών εταιρειών ύδρευσης, το 2012 είχε ζημιές ύψους 1,3 δισ., το 2011 ζημιές 1,2 δισ., το 2010 1,16 δισ. και το 2009 εμφάνισε στα οικονομικά της αποτελέσματα ζημιές ύψους 2,28 δισ. ευρώ. Αντίθετα η ΕΥΑΘ το 2012 εμφάνισε κέρδη ύψους 24 εκ. ευρώ, ενώ διέθετε 33 εκ. ευρώ μετρητά, 135 εκ. ευρώ ίδια κεφάλαια, 74 εκ. ευρώ ετήσια έσοδα και χρηματιστηριακή αξία 220 εκ ευρώ. Από την παράθεση, και μόνο, αυτών των στοιχείων γίνεται εμφανές ότι η γαλλική πολυεθνική που έχει συγκεντρώσει δεκάδες φορές την οργή του κόσμου, διαθέτοντας το ρεκόρ των βίαιων απομακρύνσεων από το Μπουένος Άιρες και το Γιοχάνεσμπουργκ, μέχρι την Σαγκάη και το Μπορντώ, το μόνο που θέλει είναι να «βάλει χέρι» στην ρευστότητα της ΕΥΑΘ. Επίσης, να χρησιμοποιήσει την Θεσσαλονίκη για να επεκτείνει την ακτίνα δράσης της και στα Βαλκάνια. Πρέπει να αναφερθούν επίσης κι οικονομικές επιδόσεις της ΕΥΔΑΠ, μόνο και μόνο για να γίνει καλύτερη αντιληπτή η υποκρισία της κυβέρνησης καθώς για το μόνο το οποίο ενδιαφέρεται είναι να κάνει «πάσα» στο ξένο κεφάλαιο επιχειρήσεις που κάθονται επάνω σε βουνά μετρητών και ρευστότητας. Έτσι, η ΕΥΔΑΠ, με βάση τα αποτελέσματα του πρώτου τριμήνου του 2014, έχει κέρδη προ φόρων (EBITDA) 8,4 εκ. ευρώ, μετά φόρων 5,5 εκ. ευρώ και κύκλο εργασιών (όλος ο όμιλος) 70,7 εκ. ευρώ. Κοινοτοπίες περί αναποτελεσματικού δημόσιου και αποτελεσματικού ιδιωτικού τομέα, εν προκειμένω, δεν επιβεβαιώνονται…

Είναι προφανές ότι η ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ μακροπρόθεσμα θα λειτουργούσε σε βάρος των δημοσίων εσόδων, καθώς θα έχαναν μια πηγή ρευστού για την χρηματοδότηση της οικονομίας και της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής. Δραματικές επίσης θα ήταν οι επιπτώσεις και στην απασχόληση, καθώς θα συρρικνωνόταν ακόμη περισσότερο το προσωπικό, που ήδη έχει μειωθεί κάθετα. Στην ΕΥΑΘ για παράδειγμα, όπου η Σουέζ ήδη συμμετέχει στο μετοχικό της κεφάλαιο με ένα ποσοστό της τάξης του 5,46%, οι εργαζόμενοι από 700 έχουν μειωθεί σε 235.

Παρόλα αυτά, η απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ, δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση ακυρώνει οποιοδήποτε σχέδιο περαιτέρω ιδιωτικοποίησης κι ότι η μετοχική της σύνθεση θα μείνει ως έχει (Δημόσιο: 34,03%, ΤΑΙΠΕΔ: 27,3%, όμιλος Πόλσον 9,99%, νομικά πρόσωπα 21,61% και φυσικά πρόσωπα μέσω του χρηματιστηρίου 7,07%). Σαμαράς και Βενιζέλος, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την βούληση του ελληνικού λαού, είναι πολύ πιθανό είτε να αναζητήσουν στρατηγικό εταίρο στον οποίο να εκχωρήσουν το μάνατζμεντ ή να πουλήσουν μέσω του χρηματιστηρίου τις μετοχές που διαθέτει το δημόσιο.

Σε κάθε περίπτωση το χειρότερο, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, έχει αποτραπεί κι η κυβέρνηση με την Τρόικα υπέστησαν μια σημαντική πολιτική ήττα που πρέπει να βρει συνέχεια!

 

Με ατζέντα ΣΕΒ συζητούν Τρόικα και κυβέρνηση (Πριν, 29/9/2013)

aperg 9.13Δεν έχει τέλος η πτώση των μισθών στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των καθημερινών ανατροπών που συντελούνται στο χώρο εργασίας, σε βάρος των μισθωτών. Τα τελευταία δυσάρεστα νέα ήρθαν από την ελληνική στατιστική υπηρεσία και αφορούν το δεύτερο τρίμηνο του 2013, οπότε στην Ελλάδα καταγράφτηκε μείωση των μισθών κατά 7,5%, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου χρόνου, του 2012. Σημασία μάλιστα έχει πως και τότε, το δεύτερο τρίμηνο του 2012, σε σχέση με έναν χρόνο πριν, το 2011, είχε καταγραφεί μια εξ ίσου θεαματική πτώση, της τάξης του 7,5%.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το δράμα που ζουν οι εργαζόμενοι της Ελλάδας με ευθύνη της κυβέρνησης Σαμαρά, της Τρόικας και της αστικής τάξης που παραγγέλνει κάθε φορά τα μέτρα, φωτίζεται καλύτερα αν δούμε δύο ακόμη στοιχεία. Αρχικά, ότι την ίδια περίοδο (δεύτερο τρίμηνο του 2013) κατά μέσο όρο στην ΕΕ των 28 κρατών μελών οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 1%. Το δεύτερο στοιχείο που προκαλεί εντύπωση είναι πως σε καμιά, μα καμιά άλλη χώρα της ΕΕ δεν καταγράφεται τέτοια θεαματική μείωση μισθών, παρότι στις χώρες όπου εφαρμόζεται το Μνημόνιο (πχ Ισπανία, Κύπρος, Πορτογαλία) κι εκείνες που διέρχονται κρίση χρέους ή είναι στα πρόθυρα της (πχ. Σλοβενία) οι μισθοί μειώνονται σταθερά, αντίθετα με τις άλλες χώρες. Κοινή συνισταμένη των παραπάνω είναι πως η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επίθεσης του κεφαλαίου που επιχειρεί να εκθεμελιώσει ό,τι κατακτήθηκε την μεταπολεμική περίοδο. Σε αυτή την επίθεση, που δεν έχει τέλος, η πάντα πρόθυμη κυβέρνηση παίζει τον ρόλο πολιορκητικού κριού διευκολύνοντας την επιβολή της “ατζέντας ΣΕΒ”, μιας λίστας με δράσεις που έμπαινε επιτακτικά εδώ και χρόνια με κάθε αφορμή και τώρα ήρθε η ευκαιρία να εφαρμοστεί μέχρι τέλους.

Τα όσα συζητιούνται μεταξύ Τρόικας και κυβέρνησης τις τελευταίες μέρες είναι πολύ χαρακτηριστικά. Η δόση δε του 1 δισ. ευρώ που πρέπει να καταβληθεί εντός Οκτωβρίου αποτελεί ιδανικό μέσο εκβιασμού για την Τρόικα και ιδανικό επίσης φύλλο συκής για τους εγχώριους συνεργάτες της, που μπορούν να εμφανίζονται ότι δεν θέλουν μεν, αλλά τι άλλο να κάνουν για να μην πτωχεύσουμε…

Τα μέτωπα που ξεχωρίζουν είναι τουλάχιστον τέσσερα: Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, το κλείσιμο της αμυντικής βιομηχανίας και της ΛΑΡΚΟ, η προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ και η λήψη μέτρων για να κλείσουν τα κενά στα δημόσια οικονομικά και το ασφαλιστικό. Η προτεραιότητα που έχει η απελευθέρωση, δηλαδή η διευκόλυνση των απολύσεων, επιβεβαιώθηκε από τις Βρυξέλλες, δια στόματος του Όλι Ρεν όταν απάντησε σε σχετική ερώτηση του Νίκου Χουντή, αποκαλύπτοντας έτσι την ευθύνη της ΕΕ στην εφαρμογή του εργασιακού Μεσαίωνα. Άμεσος στόχος των ελλήνων βιομηχάνων είναι το μηνιαίο όριο απολύσεων στις μεγάλες επιχειρήσεις από 5% που είναι σήμερα (ενώ μέχρι το πρώτο Μνημόνιο ήταν 2%) να πάει στο 10%, δηλαδή να διπλασιαστεί. Πρόκειται για μέτρο που θα δώσει νέα ώθηση στην ανεργία, όπως το δικό της μερίδιο για την αύξηση της ανεργίας στο επίπεδο του 27% είχε η προηγούμενη αύξηση του ορίου απολύσεων, χωρίς να προσθέσει το παραμικρό θετικό στην αύξηση του προϊόντος. Μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι επομένως οι βιομήχανοι που θα μειώσουν το εργατικό κόστος οδηγώντας χιλιάδες ακόμη εργαζόμενους στην εξαθλίωση.

Αύξηση της ανεργίας θα προκαλέσουν επιπλέον και τα σχέδια της Τρόικας για το κλείσιμο της αμυντικής βιομηχανίας (ΕΑΣ, ΕΛΒΟ) και της μεταλλευτικής εταιρείας ΛΑΡΚΟ. Εδώ οι Τροϊκανοί λειτουργούν σαν εμπορικοί αντιπρόσωποι της γερμανικής και αμερικάνικης κυρίως αμυντικής βιομηχανίας (παρότι και τα ελληνικά ιδιωτικά συμφέροντα κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι στον κλάδο που ζει από τις κρατικές παραγγελίες) η οποία εποφθαλμιά τις παραγγελίες των εγχώριων βιομηχανικών μονάδων. Ακόμη όμως και τα πιο ήπια σχέδια αναδιάρθρωσης του κλάδου προβλέπουν την απόλυση 1.500 εργαζομένων που έχουν πολύ υψηλή ειδίκευση. Για την διευκόλυνση των ιδιωτών που θα αγοράσουν τις δύο μεγάλες εταιρείες ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ) η Τρόικα επέβαλε την αποπληρωμή οφειλών των δήμων ύψους 163 εκ. ευρώ τα οποία θα αποπληρωθούν κατά προτεραιότητα από τους αποδιδόμενους πόρους. Έτσι την ώρα που οι δήμοι κλείνουν βρεφονηπιακούς σταθμούς κι απολύουν μαζικά προσωπικό θα ξεχρεώνουν τους λογαριασμούς τους στις εταιρείες ύδρευσης, για να επιταχυνθεί η ιδιωτικοποίηση.

Το σημαντικότερο μέλημα ωστόσο της Τρόικας σχετίζεται με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, η πρώτη μορφή του οποίου θα κατατεθεί στις 7 Οκτωβρίου. Ειδικότερα τα κενά που ήδη παρατηρούνται, ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της αδυναμίας των φορολογουμένων να πληρώσουν τα παράλογα χαράτσια (με τα χρέη των πολιτών προς την εφορία να αγγίζουν τον Αύγουστο το επίπεδο ρεκόρ των 60 δισ. ευρώ), προετοιμάζουν το έδαφος για νέα αντιλαϊκά μέτρα και μειώσεις των ασφαλιστικών παροχών ακόμη και των συντάξεων για να μειωθεί το έλλειμμα του ασφαλιστικού συστήματος που ανέρχεται σε 6 δισ. και προέκυψε φυσικά κυρίως από την κρατική υποχρηματοδότηση. Αλλά αυτό είναι μάλλον άσχετο θέμα για την κυβέρνηση… 

Ξεπουλάνε την ΕΥΔΑΠ στο 5% της αξίας της! (Επίκαιρα 14-21 Αυγούστου 2013)

eydapΜε τη διαδικασία του κατεπείγοντος είναι αποφασισμένη η κυβέρνηση να προωθήσει το επόμενο διάστημα την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ όπως υπογραμμίζουν μια σειρά εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων: Από την τροπολογία που ενσωματώθηκε σε ένα άσχετο νομοσχέδιο για τον τουρισμό στην οποία προβλέπεται ο συμψηφισμός των χρεών μεταξύ της ΕΥΔΑΠ και του δημοσίου και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας ώστε η ΕΥΔΑΠ να δοθεί στο νέο αγοραστή χωρίς τα «βαρίδια» ακόμη κι αυτών των σημερινών εργατικών αμοιβών μέχρι την απόφαση τροποποίησης του καταστατικού της που έλαβε η γενική συνέλευση των μετόχων της ΕΥΔΑΠ ώστε πλέον να είναι δυνατή η πώληση ακόμη και ποσοστού άνω του 49% του μετοχικού της κεφαλαίου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Να σημειωθεί πως το Ταμείο Ξεπουλήματος και κατά κόσμον ΤΑΙΠΕΔ έχει στην κατοχή του ποσοστό ύψους 61,33%. Το κατά πόσο φυσικά το απέκτησε με νόμιμο τρόπο και διαθέτει μάλιστα το δικαίωμα να το ξεπουλήσει είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα που αργά ή γρήγορα ευελπιστούμε να τύχει της δέουσας δικαστικής διερεύνησης… Οι επιπτώσεις άλλωστε από την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ θα είναι τόσο δραματικές ώστε είναι εντελώς βέβαιο ότι η ιδιωτικοποίηση θα αποδειχθεί ένα σύντομο διάλλειμα κι αργά ή γρήγορα το ελληνικό δημόσιο, άγνωστο φυσικά από τώρα με ποια μορφή, θα κληθεί να διαχειριστεί τα σπασμένα που θα αφήσουν πίσω τους οι ιδιώτες. Όπως άλλωστε συνέβη σε δεκάδες περιπτώσεις στο εξωτερικό.

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ ωστόσο συνιστά σκάνδαλο από τώρα, χωρίς δηλαδή να χρειαστεί να δαπανήσουμε πόρους για να καθαρίσουμε την …κόπρο που θα αφήσουν πίσω τους οι ιδιώτες, και μάλιστα για πολλούς λόγους.

Πρώτ’ απ’ όλα για λόγους οικονομικούς. Όπως περιγράφεται στην ιστοσελίδα της, η ΕΥΔΑΠ διαθέτει ένα πελατολόγιο 4,3 εκ. νοικοκυριών (2.020.000 συνδέσεων) ενώ το μήκος των αγωγών της ανέρχεται σε 9.500 χλμ. Ο δε τομέας της αποχέτευσης εξυπηρετεί 3,5 εκ. κατοίκους, ενώ το συνολικό μήκος των συγκεκριμένων αγωγών ανέρχεται σε 6.000 χλμ. Αν σε αυτά προσθέσουμε 3 μεγάλα διυλιστήρια κι ένα τεράστιο δίκτυο δεξαμενών έχουμε μια συνολική αξία που ανέρχεται, με συντηρητικές εκτιμήσεις, σε 6,5 δισ. ευρώ. Αυτά είναι τα χρήματα που θα έπρεπε να καταβάλει σήμερα οποιοσδήποτε (δημόσιο ή ιδιώτης) επιχειρούσε να κατασκευάσει εξ αρχής αυτή την πολύτιμη υποδομή που δίνει τη δυνατότητα διύλισης 1,5 εκ. κυβ. μ. νερού την ημέρα ώστε να καταναλώνεται περίπου 1 εκ. κυβ. μ. νερού. Με βάση όμως την χρηματιστηριακή αξία, όπως έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο της ραγδαίας υποτίμησης της τιμής των μετοχών των τελευταίων ετών, η ΕΥΔΑΠ θα πουληθεί γύρω στα 300 εκ. ευρώ! Αυτά είναι τα χρήματα που αναμένεται να εισπράξει το ΤΑΙΠΕΔ από την πώληση του μεριδίου των μετοχών που κατέχει. Έτσι όμως φαίνεται κι ο λόγος για τον οποίο η Τρόικα πιέζει για να προωθηθεί η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ κι άλλων δημοσίων επιχειρήσεων. Οι εκπρόσωποι των δανειστών που ξέρουν ότι και οι δύο εταιρείες ύδρευσης θα καταλήξουν στα χέρια ευρωπαϊκών πολυεθνικών εκμετάλλευσης του νερού λειτουργούν ως εμπορικοί τους αντιπρόσωποι και πιέζουν για την επιτάχυνση των διαδικασιών γνωρίζοντας πως πρόκειται για σπάνια ευκαιρία ώστε να βάλουν στο χέρι μια επιχείρηση – φυσικό μονοπώλιο με εξασφαλισμένη πελατεία και χωρίς ανταγωνιστές στο 5% της πραγματικής τιμής της! Υπό αυτό το πρίσμα η κρίση χρέους, στο όνομα της οποίας προωθείται η ιδιωτικοποίηση, ακόμη κι αν δεν υπήρχε έπρεπε να εφευρεθεί…

Κερδοφόρα επιχείρηση

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ είναι όμως αδικαιολόγητη ανεξαρτήτως τιμήματος, εφ’ όσον δεν πρόκειται για κάποια ζημιογόνα επιχείρηση που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, οπότε θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί την ανάγκη πώλησής της ως μέσο επίλυσης της δημοσιονομικής κρίσης. Στην πραγματικότητα, η πώληση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ θα επιδεινώσει μακροπρόθεσμα την δημοσιονομική κρίση. Κι αυτό θα συμβεί γιατί το δημόσιο θα στερηθεί τα έσοδα που δημιουργεί η κερδοφόρα ΕΥΔΑΠ, η οποία (όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε) μόνο το 2012 είχε κέρδη ύψους 48 εκ. ευρώ, ενώ το 2011 είχε κέρδη 26 εκ., 11 εκ. το 2010 και 18 εκ. ευρώ το 2009. Φέτος δε, μόνο το πρώτο τρίμηνο κατέγραψε κέρδη ύψους 12 εκ. ευρώ. Από τη στιγμή που θα πουληθεί η ΕΥΔΑΠ όλα αυτά τα σίγουρα χρήματα θα πάνε στα χέρια των ιδιωτών, στερώντας το ελληνικό δημόσιο από πόρους που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν κοινωνική και αναπτυξιακή πολιτική, προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας, κ.λπ.

Κέρδη ΕΥΔΑΠ (σε εκ. ευρώ)

2012     48

2011     26

2010     11

2009     18

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ είναι απαράδεκτη και για έναν επιπλέον λόγο. Επειδή το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών δεν δικαιολογεί καμία, μα καμία μεταβολή στο ιδιοκτησιακό της καθεστώς. Στο παρελθόν πολλές φορές η ιδιωτικοποίηση μιας δημόσιας επιχείρησης εμφανιζόταν σαν ο «από μηχανής θεός» προκειμένου να επιλύσει προβλήματα αποτελεσματικότητας που σύμφωνα με την τρέχουσα (και αναπόδεικτη) φιλολογία διατρέχουν τη λειτουργία του δημοσίου. Στην πράξη σχεδόν ποτέ οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν. Ας αναλογιστούμε τι ακολούθησε την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής και των ναυπηγείων. Στην περίπτωση όμως της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ εκλείπει ακόμη κι αυτό το επιχείρημα, από τη στιγμή που οι δύο συγκεκριμένες επιχειρήσεις φέρνουν σε πέρας επάξια ένα καθόλου εύκολο έργο: την υδροδότηση του λεκανοπεδίου της Αττικής και της Θεσσαλονίκης.

«Τα 3 “Π” αποτελούν το καθημερινό μας μέλημα δουλεύοντας στην ΕΥΔΑΠ: Ποιότητα, ποσότητα και πίεση», μας αναφέρει ο Βασίλης Τσόκαλης, εργάτης στις βλάβες και μέλος του ΔΣ του συλλόγου προσωπικού της ΕΥΔΑΠ. «Ο ιδιώτης από τη στιγμή που έχει εξασφαλισμένες πωλήσεις δεν θα ασχοληθεί με την συντήρηση. Ό,τι επί δεκαετίες έχουμε καταφέρει θα εξαφανιστεί. Το αποδεικνύει η κοινή λογική και η διεθνής εμπειρία με ακραία μάλιστα παραδείγματα που οι αγωγοί νερού μολύνονταν με λύματα, όπως συνέβη στον Καναδά και την Αργεντινή με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν θανατηφόρες επιδημίες».

Η πρώτη συνέπεια από την ιδιωτικοποίηση του νερού για τον ίδιο θα είναι η θεαματική αύξηση των τιμολογίων. «Αναλογιστείτε ότι με το μισό ευρώ που χρεώνουν σήμερα οι ιδιώτες το μπουκαλάκι του μισού λίτρου η ΕΥΔΑΠ προσφέρει 1.000 λίτρα, όχι μισό. Με την ίδια τιμή εμείς θα προσφέραμε 2.000 μπουκαλάκια».

Δημόσια 100%

Ο Βασίλης Τσόκαλης ωστόσο δεν θεωρεί ιδανικό το υπάρχον μοντέλο λειτουργίας της ΕΥΔΑΠ. «Υπάρχουν άπειρες δυνατότητες βελτίωσης εάν λαμβανόταν μία και απλή απόφαση: Η ΕΥΔΑΠ να λειτουργεί προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των καταναλωτών – πελατών της κι όχι προς όφελος των μικρών και μεγάλων εργολάβων που εξυπηρετεί με υπαιτιότητα σχεδόν πάντα όσων σήμερα δουλεύουν για την ιδιωτικοποίηση της. Υπάρχει για παράδειγμα η γάγγραινα των εργολάβων, που στο παρελθόν δραστηριοποιούνταν στις νέες συνδέσεις. Μετά τον θάνατο όμως της οικοδομής μεταφέρθηκαν στις βλάβες. Ως αποτέλεσμα οι κακοτεχνίες οργιάζουν, τα κόστη έχουν εκτοξευθεί και μαζί η …κοροϊδία με επισκευές αγωγών σε δρόμους που δεν υπάρχουν καν αγωγοί! Η διοίκηση μάλιστα για να καλύψει την ορμητική τους είσοδο σε αυτό τον τομέα (κατά 65% έχουν αυξηθεί οι εργολαβίες από πέρυσι) καταχωρεί τις σχετικές δαπάνες στο επενδυτικό πρόγραμμα! Δημιουργική λογιστική για χάρη των εργολάβων. Οι εργολαβίες ανθίζουν σε κάθε τομέα: Από την διαχείριση του τηλεφωνικού κέντρου των βλαβών 1022, μέχρι την ανάθεση της φύλαξης του φράγματος του Μόρνου σε εταιρεία security παρά το γεγονός ότι έχει κρίσιμη σημασία για την δημόσια υγεία και φυσικά την Ψυτάλλεια, την οποία με όρους μονοπωλιακούς διαχειρίζεται ιδιώτης, χωρίς να κάνει γνωστή την τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Έτσι, εξασφαλίζει την αέναη ανανέωση των συμβολαίων συντήρησης και διαχείρισης επιβάλλοντας εξωφρενικά κόστη. Στον αντίποδα αυτής της λειτουργίας, οι εργαζόμενοι διεκδικούμε την εκ βάθρων αλλαγή του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας που θα αποκλείει κάθε διαδικασία πώλησης και θα περιλαμβάνει ακόμη και την έξοδο από το χρηματιστήριο, εξασφαλίζοντας όμως την απρόσκοπτη παροχή άφθονου, φθηνού και ποιοτικού νερού σε κάθε οικογένεια. Ακόμη και των φτωχών και των ανέργων κι όχι όπως συμβαίνει σήμερα που η ΕΥΔΑΠ προχωράει σε κατασχέσεις σπιτιών ακόμη κι ανέργων από το Πέραμα οι οποίοι δεν έχουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους».

Τέλος, καθόλου αμελητέας σημασίας δεν είναι και το κύμα απολύσεων που θα ακολουθήσει την ιδιωτικοποίηση. Οι εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ από 5.100 το 2003 έχουν μειωθεί στους 2.300 και οι φήμες λένε ότι οι αγοραστές έχουν διαμηνύσει στο ΤΑΙΠΕΔ πως την θέλουν με 800 άτομα προσωπικό, αποδεικνύοντας έτσι πως οι ιδιωτικοποιήσεις αυξάνουν την ανεργία και την φτώχεια. Προφανώς για την ποιότητα του νερού που θα μας προσφέρουν οι ιδιώτες τόσοι εργαζόμενοι αρκούν…