Αντώνης Σαμαράς: ο τελευταίος των …Ρεπουσιστών (Unfollow, τ.19, Ιούλιος 2013)

samaraserdoganpcΤι κοινό έχει η πολεμική στο πρώτο Μνημόνιο κι η ρητορική κατά της λιτότητας με την πατριδοκαπηλεία και τον εθνικισμό; Και τα δύο αποτέλεσαν ιδανική σημαία ευκαιρίας για τον Αντώνη Σαμαρά μέχρι τη στιγμή που πέτυχε τον στόχο του, να αδράξει την εξουσία, οπότε και τα ξεφορτώθηκε επιδεικνύοντας έναν απίστευτο πολιτικό καιροσκοπισμό, χειρότερο κι από ‘κείνον του Γιωργάκη. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως αν σε ό,τι αφορά το μνημόνιο άπαντες μπορούν να διακρίνουν πόσο αδίστακτος πολιτικός απατεώνας είναι ο Σαμαράς, στα λεγόμενα εθνικά θέματα συνεχίζει μέχρι και τώρα να κρύβει την διπροσωπία του παριστάνοντας το αμετανόητο εθνίκι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μαζέψει από τα δεξιά του ό,τι χάνει από τα αριστερά του.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα έργα του ωστόσο αν κάτι μαρτυρούν είναι πως ο καιροσκόπος Σαμαράς συνεχίζει επάξια το έργο του Γιωργάκη: κρεσέντο υποτέλειας απέναντι σε ΗΠΑ και Τουρκία κι ενθάρρυνση των διχοτομικών σχεδίων νέας κοπής κι ειδικά μ.Χ. (μετά χρεοκοπίας) για την Κύπρο.

Απόδειξη για το πόσο κούφιος, εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης είναι ο πατριωτισμός του Σαμαρά κι όλων των ακροδεξιών πατριδοκάπηλων φρικιών που έχει μαζέψει γύρω του αποτελεί το θέμα των μαρίνων που εξακολουθεί να προκαλεί ανατριχίλα σε όλους όσους γνωρίζουν έστω και λίγα πράγματα για τις λειτουργίες τους στην παροχή υπηρεσιών ακόμη και στα σκάφη αναψυχής. Επί Σαμαρά ο κορυφαίος τουρκικός επιχειρηματικός όμιλος Ντογκούς απέκτησε τον έλεγχο στις μαρίνες Ζέας, Κέρκυρας και Λευκάδας συνεχίζοντας την τουρκική επιχειρηματική διείσδυση σε αυτό τον κρίσιμο τομέα που ξεκίνησε με την μαρίνα του Φλοίσβου και της Μυτιλήνης. Ο όμιλος του Ντογκούς δεν είναι όμως ένας τυχαίος επιχειρηματικός όμιλος. Προς επίρρωση τα μεγέθη του, έχοντας στον όμιλο περισσότερες από 150 εταιρείες και από 30.000 εργαζόμενους, ο πολυσχιδής του χαρακτήρας, που ξεκινάει από κατασκευές και τράπεζες κι εκτείνεται σε ΜΜΕ, τουρισμό κι ενέργεια και πάνω απ’ όλα η στενή του σχέση με την εξουσία μια και στο μετοχικό του κεφάλαιο συμμετέχει το τουρκικό μετοχικό ταμείο στρατού, ενώ ο 49χρονος επικεφαλής του (με προσωπική περιουσία άνω των 3 δις. δολ.) θεωρείται συνομιλητής του Ερντογάν. Μόνο τυχαία δεν είναι επομένως η σπουδή που επέδειξε να επενδύσει στις ελληνικές μαρίνες. Ως αποτέλεσμα, ο Σαμαράς μπορεί να καμαρώνει ότι επί πρωθυπουργίας του το Αιγαίο μπορεί να μην ενοποιήθηκε για τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, όπως διακαώς επιθυμεί η Άγκυρα, αλλά έγινε ένα μεγάλο βήμα για την συνδιαχείριση μέσω της ιδιωτικοποίησης των μαρίνων. Έπονται μάλιστα κι άλλες: Καλαμάτα, Γλυφάδα, Πάρο, Νάξο, Άνδρο, Κρήτη, κ.λπ.

Επιβάλλεται μάλιστα να τονίσουμε ότι η κυβέρνηση κάλλιστα, αν ήθελε, μπορούσε να επικαλεστεί εθνικούς λόγους που σχετίζονται με την άμυνα και να θέσει βέτο στην εξαγορά, όπως επανειλημμένες φορές έχουν κάνει ακόμη κι οι ΗΠΑ σε υποδομές στρατηγικής σημασίας, όπως τα λιμάνια. Εκτός, κι αν αυτές οι πρακτικές θεωρούνται από τους νεόκοπους κοσμοπολίτες του Σαμαρά ως παρωχημένες, ακολουθώντας το δόγμα του πατέρα του νεοφιλελευθερισμού, Μίλτον Φρίντμαν που διακήρυσσε ότι η προώθηση των οικονομικών ανταλλαγών αποτελεί τον ευκολότερο τρόπο για να απομακρυνθούν τα σύννεφα του πολέμου…

Η αλήθεια ωστόσο είναι πως το πράσινο φως για την περαιτέρω επιχειρηματική διείσδυση της Τουρκίας το άναψε ο ίδιος ο Σαμαράς κατά την επίσκεψή του στην γειτονική χώρα αρχές Μαρτίου όταν ο Ερντογάν, με το γάντι μεν, αλλά δεν άντεξε στον πειρασμό και του φόρεσε το φέσι του …τουρκοφάγου Σαμαρά. Οι αναφορές του τούρκου ηγέτη σε καταστάσεις «διπλού οφέλους» στο Αιγαίο και του Σαμαρά σε «καλές μέρες», καταπίνοντας τις αναφορές σε βόρεια και νότια Κύπρο, κι όλα αυτά δε με την έγκριση των ΗΠΑ όπως μετέφερε το ρεπορτάζ, αποτελούν συνέχεια της πολιτικής προσέγγισης με την Τουρκία που εγκαινίασε ο Σημίτης κι έφερε σε πέρας ο Γιωργάκης ελπίζοντας με αυτό τον τρόπο να εξασφαλίσει το χρίσμα των Αμερικάνων. Όπως και συνέβη.

Το ίδιο φιλοδοξεί τώρα κι ο Σαμαράς, κάνοντας μάλιστα όλες εκείνες τις κινήσεις που ευαρεστούν τις ΗΠΑ, στον πιο κρίσιμο και στρατηγικής σημασίας τομέα όπου αποκλίσεις δεν συγχωρούνται: στα ενεργειακά. Καταπίνοντας γι’ άλλη μια φορά αμάσητες τις μεγαλοστομίες για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική (παλιότερα) και εξαγγελίες πως θα πάρει την ΔΕΠΑ όποιος δώσει τα περισσότερα (πιο πρόσφατα) το «άδειασμα» των Ρώσων, με αφορμή την πώληση της ΔΕΠΑ, κατατάσσει τον Σαμαρά δίπλα – δίπλα με τον πρώην βούλγαρο πρωθυπουργό κι άνθρωπο της νύχτας Μπόικο Μπορίσοφ, που ανέτρεψε τα σχέδια της Μόσχας για τον αγωγό Σάουθ Στριμ. Το παιχνίδι με την ΔΕΠΑ μάλιστα ισοδυναμεί με «σούβλισμα», για να χρησιμοποιήσουμε την σκακιστική ορολογία, καθώς ο Σαμαράς πέταξε έξω τους Ρώσους πουλώντας έτσι για μια ακόμη φορά εκδούλευση στην Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα πούλαγε και την δέουσα …προστασία στην εγχώρια διαπλοκή. Αρκεί να θυμηθούμε το, εύλογο για τους κανόνες της αγοράς, θέμα που έθεσαν οι Ρώσοι σχετικά με τις υπέρογκες οφειλές των ελλήνων επιχειρηματιών στην προς πώληση δημόσια επιχείρηση. (Βλέπε σχετικά ρεπορτάζ Λ. Χαραλαμπόπουλου στο Unfollow τ. 18). Ζήτησαν από την κυβέρνηση Σαμαρά ή να εγγυηθεί την εξόφλησή τους ή να τα συμψηφίσει. Κι αντίθετα με ό,τι θα έκανε αν επρόκειτο για χρέη φορολογουμένων ή μικροοφειλετών αρνήθηκε να κάνει το παραμικρό καλύπτοντας τους τσαμπατζήδες έλληνες επιχειρηματίες και ταυτόχρονα διευκολύνοντας τα αμερικάνικα σχέδια για την προώθηση του αγωγού TAP που θα ξεκινάει από το Αζερμπαϊτζάν, θα διασχίζει Τουρκία, Ελλάδα και Αλβανία για να καταλήγει στην Ιταλία. Όλα τα προηγούμενα, οι σχετικές συζητήσεις στην Τουρκία κι η τυχαία δήθεν συνάντηση του Σαμαρά με τον Ερντογάν στο Κατάρ στο τέλος Ιανουαρίου (ούτε παράνομο ζευγάρι να ήταν…) όπου συζητήθηκε το θέμα του ΤΑΡ αποκαλύπτουν μια συνεκτική και καλοσχεδιασμένη ατζέντα, που θα την ζήλευε ακόμη κι ο αλήστου μνήμης Άλεξ Ρόντος.

Τέλος, μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθεί η παράδοση που θέλει κάθε υποτελή έλληνα πολιτικό να ξεπουλάει κι ένα κομμάτι της Κύπρου, ο Σαμαράς έβαλε το δικό του λιθαράκι στην πρόσφατη χρεοκοπία διευκολύνοντας την τράπεζα Πειραιώς να λεηλατήσει τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Ένα πλιάτσικο που απέφερε στα ταμεία της Πειραιώς 3,5 δισ., βοηθώντας αποφασιστικά στην βελτίωση των δεικτών κεφαλαιακής της επάρκειας. Οι ευθύνες του Σαμαρά για όσα συνέβησαν στην Κύπρο ήταν τεράστιες από την πρώτη στιγμή όταν το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης και μαζί τους ο Γ. Στουρνάρας έσφιγγε τη θηλιά στον λαιμό της κυπριακής αποστολής. Οι ευθύνες αυτές είναι κι εγκληματικές, γιατί άπαντες γνωρίζουν πως στο τέλος της διαδρομής υπάρχει ένα νέο διχοτομικό σχέδιο «επίλυσης» του Κυπριακού, ακόμη χειρότερο του σχεδίου Ανάν, που είχε υποστηρίξει με πάθος ο σημερινός πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης με τον οποίο συναντήθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός, αποφεύγοντας φυσικά στις δηλώσεις τους τις …κακοτοπιές.

Εν κατακλείδει, η Μαρία Ρεπούση κήρυκας της κοσμοπολίτικης γραμμής της αστικής τάξης τόσο στην ιστορική επιστήμη όσο και στην πολιτική …αδίκως δέχεται τόσα πυρά, όταν ο Αντώνης Σαμαράς πολύ πιο μαχητικός υπερασπιστής των ιδεών της, σχεδόν ακτιβιστής, μουτζαχεντίν του Ρεπουσισμού, βρίσκεται στο απυρόβλητο. Δεν είναι αδικία;

Τουρκία: ανοιχτά τα μέτωπα με στρατηγούς και Κούρδους (Επίκαιρα, 9-15/9/10)

Νέες συλλήψεις στρατιωτικών πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στην Τουρκία, επιβεβαιώνοντας τη συνέχεια της αντιπαράθεσης του νεο-ισλαμικού κατεστημένου με τους στρατηγούς. Οι συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν με την κατηγορία ότι οι οκτώ στρατιωτικοί σχεδίαζαν συνωμοσία εναντίον του αναπληρωτή πρωθυπουργού Μπουλέντ Αρίντς. Ο στρατός από τη μεριά του, τους κάλυψε πλήρως υποστηρίζοντας ότι βρίσκονταν σε διατεταγμένη υπηρεσία διερευνώντας περιστατικά διαρροής επίσημων εγγράφων… Εξ ίσου έντονα πυορροεί και το δεύτερο μέτωπο της Άγκυρας, το κουρδικό. Εν όψει του δημοψηφίσματος που θα διεξαχθεί την Κυριακή 12 Σεπτέμβρη, οπότε συμπληρώνονται 30 χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από τη  αιματοβαμμένη χούντα του Οζάλ, ο τούρκος πρωθυπουργός, επένδυσε σημαντικά στην επίσκεψή του στο Ντιγιάρμπακιρ, που βρίσκεται στο κέντρο του τουρκικού Κουρδιστάν. Η ομιλία του ξεχείλιζε από συμβολισμούς καθώς το μεγαλύτερο μέρος της αναλώθηκε στην περιγραφή των δικών του αρνητικών εμπειριών από τα χρόνια των διώξεων και της φυλακής. Το υπονοούμενο ήταν σαφές: Κούρδοι και νεο-ισλαμιστές έχουν από κοινού υποφέρει από το κεμαλικό κατεστημένο στο παρελθόν, οπότε τώρα, το δημοψήφισμα που περιορίζει τις εξουσίες του στρατού αναθεωρώντας βασικές διατάξεις του συντάγματος που καθιέρωσε η χούντα, αποτελεί σπάνια ευκαιρία για τους Κούρδους αν θέλουν να επανενταχθούν στην πολιτική ζωή και να τιμωρήσουν τους λεγόμενους πασάδες.

Η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν αναθεώρησε την εγκληματική πολιτική των προηγούμενων κοσμικών κυβερνήσεων επί του Κουρδικού, όταν απαγορευόταν η χρήση της λέξης Κούρδος, ακόμη και τα παράγωγά της, υπό την απειλή βαρύτατων ποινών. Επιχείρησε δε να ακολουθήσει μια πολιτική ενσωμάτωσης των Κούρδων που θα τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια των ανταρτών και όσων υποστηρίζουν την απόσχιση του τουρκικού Κουρδιστάν από την Τουρκία. Δεν είναι τυχαία τα υψηλά ποσοστά που συγκέντρωσε το κόμμα του Ερντογάν στις κουρδικές περιοχές στις τελευταίες εκλογές του 2007. Συγκεκριμένα εξέλεξε 6 βουλευτές, όταν το Ρεπουμπλικανικό κεμαλικό Κόμμα δεν εξέλεξε κανέναν και το κουρδικό φιλικό προς το ΡΚΚ κόμμα εξέλεξε 4 βουλευτές. Οι Ρεπουμπλικάνοι από την μεριά τους, όπως φάνηκε κι από την επίσκεψη στο Ντιγιάρμπακιρ του νέου ηγέτη τους Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου (ο οποίος διαδέχθηκε τον Ντενίς Μπαϊκάλ) μια μέρα μετά τη επίσκεψη του Ερντογάν, επιχειρούν να συμμαχήσουν με τους Κούρδους προβάλλοντας το στόχο μείωσης του ορίου του 10% για να μπει κάποιο κόμμα στην Βουλή στο 5%. Ένα όριο που προβάλλει εξ ίσου απειλητικά και για τους Κούρδους και για τους κεμαλιστές.

Παρόλα αυτά, για τους ίδιους τους Κούρδους, οι πολιτικές ενσωμάτωσης αποτελούν παραχωρήσεις ήσσονος σημασίας. Δεν είναι καθόλου τυχαία η απόφαση του κουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BPD) να μποϋκοτάρει το δημοψήφισμα. Μια απόφαση την οποία αναμένεται να ακολουθήσουν οι μισοί Κούρδοι της Ανατολίας, που ζητούν την θέσπιση ενός νέου συντάγματος, ριζικά διαφορετικού από αυτό που επέβαλαν οι στρατιωτικοί.

Οι πύρινες σχέσεις των Κούρδων με το κυβερνών Κόμμα Ανάπτυξης και Δημοκρατίας φάνηκαν πεντακάθαρα και από την κατηγορία που εκκρεμεί εις βάρος του δημάρχου του Ντιγιάρμπακιρ, η οποία ενδέχεται να του στοιχίσει ακόμη και δέκα χρόνια φυλάκιση. Συγκεκριμένα κατηγορείται από έναν ανήλικο Κούρδο, που ως γνωστό αποτελεί υπόδειγμα… αμερόληπτης και αξιόπιστης μαρτυρίας, ότι τον χρημάτισε για να συμμετάσχει στις ένοπλες ομάδες του ΡΚΚ… Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για ωμό εκβιασμό με απώτερο στόχο να εξασφαλισθεί η πειθάρχηση του δημάρχου και η συμμόρφωση του με την κυβέρνηση.

Το πραγματικό τεστ αλήθειας ωστόσο για τις σχέσεις των Κούρδων με την Άγκυρα πρόκειται να διεξαχθεί την επομένη του δημοψηφίσματος κι ως επίδικο θα έχει την τύχη της ανακωχής που ανακοίνωσε το ΡΚΚ τον Αύγουστο, εν όψει του Ραμαζανιού και της προεκλογικής εκστρατείας. Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα ανανεωθεί η ανακωχή που λήγει μια εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα ή η λήξη της θα σημάνει νέες συγκρούσεις Κούρδων και στρατού, που ως αδιαμφισβήτητο νικητή έχουν τον στρατό, σε ό,τι αφορά την διελκυστίνδα μεταξύ στρατιωτικών και ισλαμιστών. Η επίγνωση αυτού του γεγονότος, της αναβάθμισης του κύρους των στρατιωτικών όσο συνεχίζονται οι μάχες, δεν αποκλείεται να είχε τη δική της επίδραση στην απόφαση του ΡΚΚ να διακόψει προσωρινά τις μάχες με τον τουρκικό στρατό.

Για τους πασάδες τυχόν αναζωπύρωση του μετώπου θα αποτελούσε θείο δώρο καθώς θα τους έβγαζε από την θέση άμυνας στην οποία έχουν περιέλθει όλη αυτή τη χρονιά μετά τις αποκαλύψεις για το πραξικόπημα που σχεδίαζαν και την ευρύτερη αναταραχή (περιλαμβανομένης και κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις) που θα διευκόλυνε την ανατροπή των ισλαμιστών από την κυβέρνηση, υπό την επίκληση των έκτακτων περιστάσεων. Το σχέδιο καταστρώθηκε το 2003, ένα χρόνο μετά την πρώτη εκλογική νίκη του Κόμματος Ανάπτυξης και Δημοκρατίας κι αν ευοδωνόταν θα οδηγούσε στο πέμπτο πραξικόπημα του στρατού από το 1960. Μέχρι τώρα δε τα αλλεπάλληλα κύματα συλλήψεων έχουν οδηγήσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου σχεδόν 200 άτομα, εκ των οποίων πολλοί είναι εν ενεργεία και απόστρατοι αξιωματικοί, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, κ.α. Οι εικόνες δε που μετέδωσαν τα τηλεοπτικά μέσα με τα τεράστια οπλοστάσια που ήταν κρυμμένα σε σπίτια και αποθήκες υπονόμευσε το κύρος του στρατού που από δύναμη εγγύησης της σταθερότητας εμφανίστηκε σαν δύναμη αποσταθεροποίησης και υπονόμευσης της ομαλότητας. Η σύγκρουση του Ερντογάν με τους στρατηγούς έφθασε σε νέα επίπεδα το καλοκαίρι, στις αρχές Αυγούστου συγκεκριμένα, όταν στο πλαίσιο των τακτικών κρίσεων, ο αποχωρών αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, Ιλκέρ Μπασμπούγ, επιχείρησε να αναβαθμίσει 12 ανώτατους αξιωματικούς που ήταν αναμεμειγμένοι στο σχέδιο Βαριοπούλα! Απύθμενο θράσος, δηλωτικό από μια σκοπιά της αυτοπεποίθησης των στρατηγών και της τεράστιας ισχύος που διαθέτουν, παρότι οι μετριοπαθείς ισλαμιστές του Ερντογάν βρίσκονται στην εξουσία οκτώ ολόκληρα χρόνια και σ’ αυτή την περίοδο δεν μπορεί παρά να έχουν προωθήσει τους δικούς τους ανθρώπους στην στρατιωτική ιεραρχία.

Περιττό να αναφερθεί πως τα δύο αυτά μπρα ντε φερ που είναι σε εξέλιξη, με τους Κούρδους και τους στρατηγούς, δεν εμποδίζουν την Άγκυρα να ασκεί μια επιθετική εξωτερική πολιτική. Φάνηκε όχι μόνο από τις προκλήσεις με τις οποίες συνόδευσε την φιλική κατά τ’ άλλα επίσκεψή του στη Ρόδο ο υπουργός Εξωτερικών, Αχμέντ Νταβούτογλου, αλλά κι από τις επίσημες διαμαρτυρίες του σερβοβόσνιου προέδρου με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου Γκιουλ στο Σεράγεβο ότι επεμβαίνει στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, που έχει μετατραπεί σε ευρωπαϊκό προγεφύρωμα της Άγκυρας.

Παρόλα αυτά τα μέτωπα με τους Κούρδους και τους στρατηγούς είναι που θα κρίνουν την επόμενη μέρα της κυβέρνησης Ερντογάν.