Αρχή του τέλους για τον Ερντογάν;

Ημερομηνία – σταθμό θα αποτελεί για τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας η 31η Μαρτίου 2019, καθώς θέτει ένα τέρμα στην κυριαρχία του Ερντογάν.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το βάθος των αλλαγών που θα σηματοδοτήσει  και η κατεύθυνσή τους μένει να αποδειχθούν. Το σίγουρο είναι πώς τίποτε πλέον δεν παραμένει ίδιο στην Τουρκία…

Η αλλαγή σελίδας φάνηκε αν όχι από την προεκλογική περίοδο (δες εδώ) από το ίδιο το βράδυ των εκλογών την προηγούμενη Κυριακή, όταν από τα κεντρικά γραφεία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) έλειπαν οι χιλιάδες διαδηλωτές που περίμεναν να αποθεώσουν τον ηγέτη τους, όπως συνέβαινε κάθε φορά στις εκλογικές αναμετρήσεις των προηγούμενων χρόνων, ακόμη κι όταν θριάμβευε η νοθεία όπως έγινε για παράδειγμα με το δημοψήφισμα του 2017. Το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής μόλις και μετά βίας υπήρχαν 2.000 συγκεντρωμένοι έξω από τα γραφεία του ΑΚΡ.

Η ομολογία της ήττας έγινε από τα χείλη του ίδιου του Ερντογάν όταν αντί να θριαμβολογεί για τους δημάρχους που εξέλεξε, καμάρωνε για το ποσοστό που συγκέντρωσε (44,3% το κόμμα του και 51,6% η εκλογική συμμαχία με το Εθνικιστικό Κόμμα Δράσης), θέλοντας να αποφύγει την πικρή αλήθεια, που θέλει όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας να περνούν στην αντιπολίτευση!

Δεν μιλάμε μόνο για την πρωτεύουσα, την Άγκυρα, που από ιδρύσεώς της ήταν λίκνο της κοσμικότητας κι απεχθανόταν την μαντίλα. Δεν μιλάμε για την Σμύρνη, που όσες φορές κι αν ο Ερντογάν δοξάσει τη στιγμή που οι Νεότουρκοι «πέταξαν τους Γκιαούρηδες στη θάλασσα» όπως έκανε πρόσφατα σε προεκλογική του ομιλία, ξεχνώντας όμως να ευχαριστήσει τους Αγγλογάλους, ο κοσμοπολίτικος αέρας της θα είναι για πάντα αγκάθι στο πλευρό των ισλαμιστών. Μιλάμε για την Κωνσταντινούπολη (πέρα από πλήθος άλλων πόλεων) που φέρει ένα τεράστιο συμβολικό και υλικό φορτίο. Είναι η πόλη απ’ όπου ξεκίνησε ο Ερντογάν την μεγάλη πορεία του προς την προεδρία το 1994, χτίζοντας το ηγετικό προφίλ του μαζί με τις υποδομές της πόλης που έπασχαν σε βαθμό αηδίας (βουνά σκουπιδιών) και αρρώστιας (έλλειψη ακόμη και νερού). Είναι το μεγαλύτερο εμπορικό – οικονομικό κέντρο της Τουρκίας και πολύ περισσότερο, είναι εκεί που χτυπάει η καρδιά του «Ερτογανικού ιδεώδους» που όσο περισσότεροι δοκιμάζεται και απειλείται τόσο περισσότερο καταφεύγει στις δόξες του παρελθόντος για να αντλήσει νομιμοποίηση και ηθικό κεφάλαιο για το σήμερα. Γι’ αυτό και ο Ερντογάν όρισε ως υποψήφιο δήμαρχο στην Κωνσταντινούπολη τον Μπιναλί Γιλντιρίμ, πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο της Βουλής.

Η ήττα επομένως του Γιλντιρίμ και του ίδιου του Ερτντογάν, κι αφού προηγήθηκε νωρίς το βράδυ της Κυριακής σειρά από προσπάθειες νοθείας του αποτελέσματος που όλες όμως αποτύγχαναν εξ αιτίας της ετοιμότητας και της υποδομής της αντιπολίτευσης, πονάει περισσότερο για το τουρκικό καθεστώς. Και το πρόβλημα για τον Ερντογάν δεν είναι μόνο ότι θα μείνει στα χαρτιά η ανοησία που εκτόξευσε προεκλογικά να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, προκειμένου να ντοπάρει τους ισλαμιστές κι εθνικιστές ψηφοφόρους του. Το πρόβλημα είναι πώς αν καταφέρει και κερδίσει την δημαρχία ο κοινός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Λαού και του Κόμματος του Καλού, Εκρέμ Ιμάμογλου, αν ξεπεράσει δηλαδή και το τελευταίο εμπόδιο με τις ενστάσεις που έχουν κατατεθεί και τις επανακαταμετρήσεις των ψήφων που είναι σε εξέλιξη όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, τότε τεράστια κονδύλια θα χαθούν από το κόμμα του Ερντογάν και για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια θα περάσουν στα χέρια της αντιπολίτευσης. Έτσι θα αυξηθούν τα υλικά μέσα με τα οποία θα μπορέσει να εξαγοράσει πολιτική επιρροή. Ο νέος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης έχει επίσης υποσχεθεί ότι θα προβεί σε λογιστικό έλεγχο των βιβλίων του δήμου, δημιουργώντας πονοκεφάλους και δικαστικές εμπλοκές για το ΑΚΡ.

Από την άλλη, ο Ερντογάν δεν πρόκειται να μείνει με τα χέρια σταυρωμένα παρακολουθώντας το στιβαρό πολιτικό του οικοδόμημα αργά αλλά σταθερά να ρευστοποιείται και να εξαϋλώνεται. Ο ίδιος έχει ξεκαθαρίσει σε ανύποπτο χρόνο προεκλογικά ότι όποιος δήμαρχος δεν βρίσκεται σε αρμονία με την κυβέρνηση θα βλέπει το δήμο του να οδηγείται σε χρεοκοπία! Στην πράξη επομένως ο Ερντογάν φέρεται διατεθειμένος να πριονίσει το κλαδί επάνω στο οποίο κάθονται οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης στερώντάς τους τα υλικά μέσα για να χτίσουν πολιτική επιρροή. Κι αυτό δεν είναι το μοναδικό μέτωπο που θα δοκιμάσει τις αντοχές του συστήματος Ερντογάν την επόμενη πενταετία που αν και δεν πρόκειται να διεξαχθεί καμιά εκλογική μάχη, θα ξεχειλίζει από πολιτικές συγκρούσεις. Αρχικά πρέπει να τονίσουμε ότι το κυβερνών κόμμα μπορεί να υπέστη αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες χάνοντας τις πέντε μεγαλύτερες πόλεις (κάτι που δεν κατάφερε να αποτρέψει η εμπλοκή του ίδιου του Ερντογάν στον προεκλογικό αγώνα σε σημείο να μιλήσει σε 14 συγκεντρώσεις μέσα σε δύο μόνο μέρες) εν τούτοις δεν υπέστη μείωση στα ποσοστά του. Δεν είναι δηλαδή ένα κόμμα σε αποδρομή, όσο κι αν αυτή τη στιγμή σε πραγματικό χρόνο τίθενται οι βάσεις για την μελλοντική του υποχώρηση. Η δε μείωση στο ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές από 87,5% σε 83% που κατά κοινή ομολογία προήλθε κυρίως από το ΑΚΡ δεν ήταν τόσο μεγάλη ώστε να σηματοδοτεί μια υποχώρηση του.

Ταυτόχρονα, τα κέρδη της αντιπολίτευσης είναι εύθραυστα. Για να ηττηθούν οι υποψήφιοι του Ερντογάν πραγματοποιήθηκε πλήθος από όχι απλώς ετερόκλητες αλλά και ανίερες συμμαχίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η άρνηση του αριστερού κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού (HDP) να κατεβάσει υποψήφιους σε πολλές και μεγάλες πόλεις, ωθώντας με αυτό τον τρόπο τους οπαδούς και ψηφοφόρους του να επιλέξουν τον υποψήφιο της ρεπουμπλικανικής αντιπολίτευσης. Προφανώς θέμα για τον προσανατολισμό των δημάρχων δεν τίθεται. Στην Τουρκία όπως και στην Ελλάδα οι δημαρχιακοί θώκοι αποτελούν πέρα από θερμοκήπια πολιτικών κυβιστήσεων την αποθέωση του πολιτικού καιροσκοπισμού, με εφήμερες συνεργασίες και χρίσματα προς άγρα εντυπωσιασμού της τελευταίας στιγμής. Από τη στιγμή επομένως που εκλέχτηκαν οι δήμαρχοι το πρόβλημα το έχει πλέον ο Ερντογάν που θα πρέπει να διαχειριστεί τις δικές τους φιλοδοξίες κι όχι τα κόμματα που συνεργάστηκαν για να τους προτείνουν. Οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα του Ερντογάν.

Η οικονομία της Τουρκίας τρεκλίζει, θυμίζοντας ντερβίση που περιδινείται στο νιρβάνα του. Η ανεργία ξεπερνάει το 10% και στην πολυάριθμη νεολαία το 30%, ενώ ο πληθωρισμός το 20% κατατρώγοντας τα λαϊκά εισοδήματα. Πέρυσι αποδείχθηκε ότι ο Ερντογάν δεν σκοπεύει να βάλει την Τουρκία στην ηλεκτρική καρέκλα του ΔΝΤ, δείχνοντας ότι δεν είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει απέναντι στις ΗΠΑ, όσα δάνεια κι αν του δώσουν. Τη λιτότητα ωστόσο δεν έχει πλέον κανέναν λόγο να την παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες, ούτε και τα κοινωνικά στρώματα που τον στηρίζουν αντιτίθενται να στείλει το λογαριασμό της σύγκρουσης του με τη Δύση στην τουρκική φτωχολογιά. Μια τέτοια επιλογή ωστόσο αν και αναπόφευκτη για τον Ερντογάν, χωρίς να μπορεί εγγυηθεί ότι θα απομακρύνει το φάντασμα του υπερπληθωρισμού, θα διαρρήξει οριστικά τους δεσμούς του με το πληβειακό στοιχείο που του χάρισε τις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες. Ένα πρόγραμμα λιτότητας που θα πλήξει τα 15 εκ. κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, αυξάνοντας την ανεργία και μειώνοντας το διαθέσιμο εισόδημά τους, θα ροκανίσει και την εκλογική επιρροή του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, που κατάφερε τώρα να βγει αλώβητη. Έτσι, θα ακυρωθεί το κοινωνικό συμβόλαιο επάνω στο οποίο έχτισε ο Ερντογάν τη μακρά του πολιτική θητεία. Κι αυτή η κοινωνική συμμαχία αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο του ερντογανικού οικοδομήματος που επίσης περιελάβανε τον (ήπιο αρχικά) ισλαμισμό και την περιθωριοποίηση του κοσμικού κράτους, στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία, το Ιράν και άλλες χώρες της περιοχής και πορεία σύγκρουσης ή αποκόλλησης από κάθε συμμαχία με τη Δύση που αποτελούσε σταθερά της τούρκικης εξωτερικής πολιτικής επί δεκαετίες, όπως οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Εφαρμόζοντας ωστόσο μια νεοφιλελεύθερη πολιτική στο εσωτερικό του ο Ερντογάν που θα θυμίζει τις «παλιές καλές» ημέρες των σουλτάνων θα αμφισβητείται όλος ο προσανατολισμός της πολιτικής του – που αποτελεί και το μεγαλύτερο διακύβευμα.

Τούτο το επίδικο πιθανότατα να επισκιαστεί από μάχες εξουσίες και προσωπικές αντιπαραθέσεις μέσω των οποίων, βάσει …νόμου, διεξάγεται κάθε πολιτική αντιπαράθεση. Θερμά μέτωπα αποτελούν ήδη το πόστο του υπουργού Οικονομικών που είχε παραχωρήσει στο γαμπρό του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, κι ο οποίος κατηγορείται για αλαζονεία. Πληθαίνουν μάλιστα και τα δημοσιεύματα που αναφέρονται σε επάνοδο του ευφυέστατου πρώην υπουργού Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, που ήταν ο εμπνευστής της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στη Συρία. Η έννοια του «στρατηγικού βάθους» που είχε επινοήσει ήταν πολύ πιο σοφή για την Τουρκία κι εξ ίσου επικίνδυνη για όλους τους γείτονες της. Ο Νταβούτογλου πιθανολογείται ότι θα ιδρύσει νέο δεξιό κόμμα, αυξάνοντας την πίεση κι αυτός με τη σειρά του στον Ερντογάν.

Σε αυτό το ραγδαία μεταβαλλόμενο περιβάλλον, που θα αποτελεί ένα σταθερό πλαίσιο αναφοράς για την επόμενη σχεδόν πενταετία, επιλογές που καταλήγουν ότι η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αυξηθεί η πίεση της Δύσης στην Τουρκία μόνο κινδύνους μπορεί να δημιουργήσει.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ερντογάν σε παράκρουση

Ημερομηνία δημοσίευσης 31 Μαρτίου 2019

Σκιά του παλιού γεμάτου αυτοπεποίθηση εαυτού του ο Ερντογάν, αλωνίζει εδώ και εβδομάδες την Τουρκία μαινόμενος μιλώντας σε 2 ακόμη και 3 διαφορετικές συγκεντρώσεις την ημέρα!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το διακύβευμα είναι τεράστιο, ειδικά για έναν πολιτικό που χωρίς υπερβολή άλλαξε την πορεία της χώρας του ξεκινώντας το 1994 από το δημαρχείο της Κωνσταντινούπολης: Είναι οι δήμαρχοι που θα εκλεγούν στις σημερινές αυτοδιοικητικές εκλογές στην Τουρκία κι αν όχι στις 51 περιφέρειες που κατεβάζει συνδυασμούς η Λαϊκή Συμμαχία την οποία συγκρότησε το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν συμμαχώντας με το συντηρητικό ΜΗΡ, τουλάχιστον στις τρεις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας που ανέκαθεν έδιναν τον πολιτικό σφυγμό στη γειτονική χώρα. Και τα νέα για τον Ερντογάν δεν είναι καθόλου καλά.

Το δυσάρεστο για τον σουλτάνο είναι ότι απέναντί του δεν έχει τους συνήθεις «τρομοκράτες», όπως συνηθίζει να χαρακτηρίζει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το ρεσιτάλ βίας και διώξεων που βαίνει αμείωτο από τον Ιούλιο 2016, όταν απέτυχε το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα στην Τουρκία (αφήνοντας πίσω του 251 νεκρούς και 2.200 τραυματίες), εξάλειψε τις εστίες των Γκιουλενιστών. Είναι ενδεικτικό ότι από τις 18 Ιουλίου 2018, όταν τερματίστηκε η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που ίσχυε την διετία η οποία μεσολάβησε από το αποτυχημένο πραξικόπημα, μέχρι σήμερα κι ενώ θα περιμέναμε ότι το κύμα διώξεων θα είχε κοπάσει, 1.164 στρατιωτικοί έχουν απομακρυνθεί από τα αξιώματά τους κατηγορούμενοι για σχέσεις με την FETO, την οργάνωση του Γκιουλέν, σύμφωνα πάντα με το επίσημο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Αναντολού, που επικαλείται ανώνυμες πηγές… Με τους πολιτικούς του αντιπάλους λοιπόν ο Ερντογάν ξεμπέρδεψε εύκολα.

Όχι όμως με την κατάσταση της οικονομίας, που αργά και βασανιστικά τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια του. Εκ πρώτης όψεως τα δύσκολα είναι πίσω του. Έχουν μένει στο 2018 όταν η τουρκική λίρα έχασε το 40% της συναλλαγματικής της ισοτιμίας. Πλέον όμως αναμετράται καθημερινά με  τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής που δεν περιορίζονται στις αγορές χρήματος και κεφαλαίων εκεί που η Τουρκία έφτασε να να δανείζεται για μία ημέρα (overnight) την εβδομάδα που μας πέρασε ακόμη και με 1.000% επιτόκιο. Έλλειψη εμπιστοσύνης; Προάγγελος νέας συναλλαγματικής κρίσης;  Ή, απλώς, πολιτικά ορμώμενη πίεση με ορόσημο τις εκλογές; Θα φανείς από αύριο… Όποιο κι αν είναι όμως το αποτέλεσμα ελάχιστα ενδιαφέρει τους Τούρκους που έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στην ακρίβεια (που είναι αποτέλεσμα της αύξησης των τιμών σε όλα τα εισαγόμενα είδη) και τη διανομή λαχανικών και ζαρζαβατικών που προώθησε η κυβέρνηση για να προστατεύσει τα λαϊκά εισοδήματα από τις ανατιμήσεις και τον πληθωρισμό που τρέχει με 20%. Η απότομη φτωχοποίηση λοιπόν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του Ερντογάν, που απειλεί σήμερα να διακόψει τις πολιτικές νίκες που καταγράφει το κόμμα του ανελλιπώς από το 2002.

Το ενδιαφέρον όλων για το σημερινό αποτέλεσμα επικεντρώνεται στην Άγκυρα των 5 εκ. κατοίκων που επί 25 χρόνια βρίσκεται στα χέρια του ΑΚΡ, σηματοδοτώντας τη συντριπτική πολιτική ηγεμονία του ήπιου ισλαμισμού που εξέφρασε ο Ερντογάν, ακόμη και στην κοσμική Άγκυρα. Με βάση τις δημοσκοπήσεις και κυρίως το πολιτικό κλίμα, όπως αποτυπώνεται στις εφημερίδες της γειτονικής χώρας και το ντελίριο στο οποίο βρίσκεται ο Ερντογάν, τις περισσότερες πιθανότητες εκλογής συγκεντρώνει ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, Μανσούρ Γιαβάς! Σήμερα το βράδυ θα ξέρουμε. Ακόμη όμως κι αν κερδίσει τις εκλογές ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, τίποτε δεν εγγυάται ότι θα είναι ο επόμενος δήμαρχος της Άγκυρας. Ο ίδιος ο Ερντογάν, κι όχι μέσω διαρροών ή τρίτων, από τον Οκτώβριο του 2018 είχε δηλώσει ότι αν στις σημερινές εκλογές κερδίσουν υποψήφιοι που συνδέονται με την …τρομοκρατία «θα κάνουμε αμέσως ότι είναι αναγκαίο και θα συνεχίσουμε το δρόμο μας διορίζοντας έμπιστους»!

Για τον Ερντογάν δεν θα είναι η πρώτη φορά. Σε τουλάχιστον 100 μεγάλα δημαρχεία, συμπεριλαμβανομένου του κουρδικού Ντιγιάρμπακιρ, έχει διορίσει από το 2015 δικούς του ανθρώπους επικαλούμενος αυτό που όλοι μπορούν να προβλέψουν: ότι οι δήμαρχοι συνδέονταν με την …τρομοκρατία.

Πλέον όμως υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά γιατί ως τώρα θύματα των διώξεων του καθεστώτος Ερντογάν ήταν οι οπαδοί του πρώην συμμάχου του Γκιουλέν και σε σταθερή βάση τα στελέχη των Κούρδων και της Αριστεράς του κόμματος ΗDP, που το 2018 συγκέντρωσε 6 εκ. ψήφους. Ακόμη και σήμερα χιλιάδες στελέχη, 10 βουλευτές, δήμαρχοι, ακόμη και ο ηγέτης του κόμματος Σελαχατίν Ντεμιρτάς εξακολουθούν να βρίσκονται στη φυλακή κατηγορούμενοι για σχέσεις με το ΡΚΚ. Από απόψε όμως υπάρχει σαφής κίνδυνος επέκτασης των διώξεων σε πολιτικά κόμματα της «μέινστριμ» αντιπολίτευσης. Κι έτσι οι δημοτικές εκλογές του 2018, που χαρακτηρίστηκαν από πρωτοφανή πόλωση όλη την προεκλογική περίοδο, να περάσουν στην ιστορία ως ένα ορόσημο στην πορεία αυταρχικοποίησης του καθεστώτος Ερντογάν.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Υπουργικό συμβούλιο στην Τουρκία σαν οικογενειακό …τραπέζι, με πρώτο πιάτο Κούρδους και Κύπρο

Είτε ψήφισε είτε δεν ψήφισε τον Ερντογάν για πρόεδρο της Δημοκρατίας, σχεδόν ο κάθε Τούρκος θα θυμηθεί βλέποντας το νέο υπουργικό συμβούλιο που προέκυψε μετά τις εκλογές κάτι το πολύ οικείο: την οικογενειακή συνάντηση που συνηθίζεται μεσημέρια Κυριακής και εορτές…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο εξαιρετικά δε μικρός αριθμός των μελών του υπουργικό συμβουλίου, μόλις 16 άτομα, βοηθάει στο έπακρο τις συγκρίσεις. Κυρίως όμως είναι οι σχέσεις μεταξύ των μελών του υπουργικού συμβουλίου κι όχι ο αριθμός των μελών του, που αποπνέουν την αύρα οικογενειακής συνάθροισης. Η επιλογή του Ερντογάν να ορίσει υπουργό τον οικογενειακό του γιατρό(!) και κυρίως τον 40χρονο γαμπρό του, που αποτελεί μια εξαιρετικά  αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αυξάνουν τα σύννεφα που συγκεντρώνονται πάνω από την τουρκική δημοκρατία, καθώς οι προεδρικές υπερεξουσίες ενισχύονται περαιτέρω από πρόσωπα – αχυρανθρώπους που εξαλείφουν οποιαδήποτε πιθανότητα δημιουργίας αντίβαρων ή έστω σημείων εξισορρόπησης της εξουσίας του Ερντογάν.

Η αντίδραση των αγορών για τον διορισμό του Μπεράτ Αμπαϊράκ ήταν ακαριαία και αρνητική, με την τουρκική λίρα να δέχεται τις μεγαλύτερες απώλειες που έχει υποστεί σε μία μόνο ημέρα, από το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, παρότι περίσσεψαν οι δεσμεύσεις του νέου τσάρου για δημοσιονομική πειθαρχία. Δεν ξέρουμε ωστόσο αν αυτή η αντίδραση ήταν για τους σωστούς λόγους ή απλώς οι αγορές απέρριψαν το νέο υπουργό επειδή δεν προέρχεται από τη δική τους μήτρα, όπως για παράδειγμα ο προηγούμενος υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας, που είχε μακρά προϋπηρεσία στην Merrill Lynch.

Ο νέος υπουργός Οικονομικών του Ερντογάν στην προηγούμενη κυβέρνηση είχε το χαρτοφυλάκιο της Ενέργειας. Το όνομα του «λερώθηκε» παγκοσμίως σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη ήταν από τα Wikileaks, τον Ιούλιο του 2016, όταν η δημοφιλής ιστοσελίδα αποκάλυψε ότι ο γαμπρός του σουλτάνου έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου με τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (εδώ η σχετική αναφορά), τους οποίους η Άγκυρα βοηθούσε ποικιλοτρόπως: οικονομικά, στρατιωτικά,  προσφέροντας ασφαλές καταφύγιο και με άλλους τρόπους που πιθανά ποτέ να μη γίνουν γνωστοί, προσφέροντας τους πχ κρίσιμες πληροφορίες. Η φήμη του γαμπρού του Ερντογάν ξεπέρασε τα τουρκικά σύνορα όταν διατυπώθηκαν υποψίες για τη συμμετοχή του στα Malta Files. Η αποκάλυψη προήλθε από γερμανικό έντυπο που έγραψε ότι ο Αλμπαϊράκ αναμειγνυόταν σε σκάνδαλο μεταφοράς μεγάλων ποσών χρημάτων στην Τουρκία, μέσω Μάλτας και Ελβετίας. Η στήριξη που του προσέφερε ο πεθερός του στη συνέχεια, δεν πείθει ότι ο Αλμπαϊράκ ενεργούσε μόνος του…

Σοβαρότατες ανησυχίες δημιουργούν επίσης και οι πρώτες κινήσεις του Ερντογάν. Με διαφορά λίγων ωρών από τη ανακοίνωση του νέου υπουργικού συμβουλίου (στο οποίο τη θέση του υπουργού Εξωτερικών εξακολουθεί να διατηρεί ο Μεχμέτ Τσαβούσογλου, στον οποίο περνούν οι Ευρωπαϊκές υποθέσεις μετά την κάθε άλλο παρά τυχαία κατάργηση του σχετικού υπουργείου) η πολεμική αεροπορία της Τουρκίας βομβάρδισε θέσεις των Κούρδων ανταρτών του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ. Στο στόχαστρο των τουρκικών μαχητικών βρέθηκαν, σύμφωνα με πηγές από τη γειτονική χώρα, 28 κρησφύγετα των κούρδων ανταρτών, που Άγκυρα, Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες επιμένουν να τους χαρακτηρίζουν τρομοκράτες, νομιμοποιώντας έτσι την πολιτική εθνοκάθαρσης της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων. Η πολιτική αυτή στο εξής, με τη συμμετοχή των Γκρίζων Λύκων στην κυβέρνηση, θα γνωρίσει νέες δόξες…

Δείγματα γραφής για την μετεκλογική του ατζέντα κατέθεσε ο Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν και στο Κυπριακό. Συνεχίζοντας μια σταθερή επιλογή κάθε νεοεκλεγμένου τούρκου προέδρου που αμέσως μετά την ορκωμοσία του επισκέπτεται το Αζερμπαϊτζάν και τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη, ο ισλαμιστής ηγέτης βρέθηκε στην κατεχόμενη Λευκωσία την Τρίτη 10 Ιουλίου μόλις για λίγες ώρες. Κι αυτές όμως ήταν αρκετές για να κάνει επίδειξη δύναμης και αδιαλλαξίας, αμφισβητώντας και προσβάλλοντας το διεθνές δίκαιο.

Μιλώντας από τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη ο Ερντογάν, αρχικά μοίρασε ελπίδες για τη βελτίωση της οικονομικής θέσης των τουρκοκυπρίων και των εποίκων που συνεχίζουν να στέλνονται στα κατεχόμενα κατά χιλιάδες, σε μια προσπάθεια να αλλάξει η πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού. Δεκάδες μαντηλοφορεμένες γυναίκες και άνδρες που δεν μιλούν ούτε λέξη ελληνικά, όπως διαπιστώσαμε σε πρόσφατη επίσκεψή μας στα κατεχόμενα, βεβαιώνουν ότι ο επικοισμός, που αποδοκιμάζεται από διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, δεν αποτελεί πρόβλημα του παρελθόντος αλλά μια πρακτική της Άγκυρας που συνεχίζεται αταλάντευτα μέχρι σήμερα. Ο τούρκος πρόεδρος υποσχέθηκε την μετατροπή του ψευδοκράτους σε πόλος έλξη επενδύσεων τα επόμενα χρόνια που θα οδηγήσουν στον διπλασιασμό του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Σήμερα, το ετήσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στα κατεχόμενα ανέρχεται στα 15.109 δολάρια, με ένα μεγάλο μέρος του να προέρχεται από μεταβιβάσεις της Τουρκίας που προσπαθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσει τη φτώχεια στα κατεχόμενα. Χάρη συγκρίσεως, να αναφερθεί πώς το ετήσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Κυπριακή Δημοκρατία το 2016 ανερχόταν σε 23.324 δολάρια, όταν πριν ξεσπάσει η κρίση, το 2008, έφτανε τα 35.309 δολάρια, ήταν 50% υψηλότερο από σήμερα! Εύκολα γίνεται επομένως αντιληπτό πώς η κρίση στην Κύπρο, που οξύνθηκε με το κούρεμα των καταθέσεων, δυσχέρανε τη θέση της έναντι της Τουρκίας που δε χάνει την ευκαιρία να επιβουλεύεται τη θέση και την ακεραιότητά της…

Ο Ερντογάν το έκανε για μια ακόμη φορά από τα κατεχόμενα αμφισβητώντας το δικαίωμα της Κύπρου να εκμεταλλευθεί τους ενεργειακούς της πόρους!

Πηγή: Νέα Σελίδα

Θα γκρεμίσει ο Ερντογάν το άγαλμα του Κεμάλ;

Αυτή τη φορά δεν ήταν οι εκτός των συνόρων εχθροί που συγκέντρωσαν τα βέλη του τούρκου προέδρου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ήταν η εσωτερική αντιπολίτευση που κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να ακυρώσει την απειλή που θα αντιπροσωπεύει ο Ταγίπ Εντογάν αν την επόμενη των εκλογών, στις 25 Ιουνίου αρχίσει να ασκεί όλες εκείνες τις εξουσίες που ανέλαβε η προεδρία, βάσει του δημοψηφίσματος τον Απρίλιο του 2017. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να μπορέσει το νεόκοπο δεξιό Κόμμα του Καλού να ξεπεράσει τα τυπικά εμπόδια και να πάρει μέρος στις πρόωρες εκλογές, το κεντροαριστερό (όπως πολιτογραφείται) και δεύτερο σε κοινοβουλευτική επιρροή Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) του προσέφερε 15 βουλευτές. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, σκέφτηκε προφανώς η ηγετική ομάδα πέριξ του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που βλέπει τον Ερντογάν να κλείνει 15 χρόνια στην εξουσία και σε 8 Κυριακές να διεκδικεί τη 12η εκλογική του νίκη, από το 2002. Είναι επιτεύγματα που καθιστούν τον ηγέτη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ευθέως συγκρίσιμο με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Κι αυτό είναι που πανικοβάλει την αντιπολίτευση, η οποία απεγνωσμένα επισημαίνει τους κινδύνους από την «ενός ανδρός αρχή», όπως ξεκάθαρα τόνισε ο ηγέτης των Ρεπουμπλικανών προς το κόμμα του επιζητώντας μια όσο το δυνατόν πιο πλατιά συμμαχία που θα κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερες έδρες, στα ερχόμενες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. «Τώρα είναι η ώρα για να εργαστούμε από κοινού να σώσουμε το κράτος. Απευθύνω έκκληση σε όλα τα κόμματα: Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα είναι έτοιμο να κάνει όποια θυσία απαιτείται» ήταν τα λόγια του, που δεν εμφορούνταν φυσικά από το πάθος για δημοκρατία, αλλά από τον κίνδυνο περαιτέρω περιθωριοποίησης που αντιμετωπίζουν μετά τη σίγουρη νίκη του ισλαμιστή Ερντογάν!

Θέμα ωρών ωστόσο είναι για τον Ερντογάν να αρχίσει τους διαξιφισμούς του με τους Ευρωπαίους ηγέτες, μετά την ανακοίνωση εκ μέρους πολλών ευρωπαϊκών κρατών ότι δεν θα επιτρέψουν την πραγματοποίηση προεκλογικών συγκεντρώσεων στο έδαφος τους. Να θυμίσουμε ότι αντίστοιχα μέτρα που έλαβαν πέρυσι πριν το δημοψήφισμα Αυστρία, Ολλανδία και Γερμανία ανέβασαν το πολιτικό θερμόμετρο στα ύψη, με τον Ερντογάν να χρησιμοποιεί την απαγόρευση για να μπετονάρει τους Τούρκους που βρίσκονται εκτός συνόρων.

Σαν λάδι στη φωτιά των σχέσεων της Ευρώπης με την Τουρκία λειτούργησε και η – πέρα για πέρα σωστή – ανακοίνωση της Επιτροπής Παρακολούθησης της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το ασύμβατο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με τη νομιμότητα των εκλογών. Το στοιχειώδες τόνισε και μακάρι η Επιτροπή να ήταν εξ ίσου αυστηρή κι απέναντι σε κάθε άλλη χώρα που χρησιμοποιεί την κατάσταση έκτακτης ανάγκης δια πάσα νόσον και όχι μόνον… Σε ό,τι αφορά την Τουρκία υπέδειξε ότι η διεξαγωγή των εκλογών υπό τόσους περιορισμούς, καθώς την ημέρα που ανακοινώθηκε η προσφυγή στις κάλπες η τουρκική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε την έβδομη επέκταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, στο τέλος θα θέσει σε κίνδυνο τη συνολική νομιμότητα των εκλογών.

Η αλήθεια είναι πώς ακόμη και να μην ψηφιζόταν η επέκταση της κατάστασης ανάγκης η φυλάκιση από τον Ιούλιο του 2016, περισσότερων από 40.000 πολιτών και η απόλυση 130.000 στρατιωτικών, αστυνομικών, δικαστών, δασκάλων, ακαδημαϊκών, δημοσίων υπαλλήλων και δημοσιογράφων έχει μετατρέψει ήδη τις εκλογές σε καρικατούρα και φύλο συκής ενός βαθιά αυταρχικού καθεστώτος…

Πηγή: Νέα Σελίδα, Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Ταξίδι σωτηρίας για τον Ερντογάν σε Ριάντ, Ντόχα, Κουβέιτ

Επισήμως, ο σκοπός της επίσκεψης του Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που ξεκίνησε την Κυριακή 23 Ιουλίου κι ολοκληρώνεται στις 24 Ιουλίου είναι η εκτόνωση της διπλωματικής κρίσης. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η πολιτική επιβίωση του τούρκου προέδρου…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Παρότι σε λίγο συμπληρώνονται σχεδόν δύο μήνες από τις 5 Ιουνίου όταν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και η Αίγυπτος διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, η κρίση κλιμακώνεται. Μόλις τη Δευτέρα 17 Ιουλίου η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι επαναφέρει την υποχρέωση έκδοσης βίζας για τους πολίτες του Κατάρ που την επισκέπτονται βαθαίνοντας έτσι το ρήγμα που δημιουργήθηκε όταν οι τέσσερις αραβικές χώρες έστειλαν στη Ντόχα το τελεσίγραφο με τις 13 απαιτήσεις τους. Η υλοποίηση αυτών των αιτημάτων αποτελούσε όρο εκ των ων ουκ άνευ για την επανάκαμψη των διπλωματικών τους σχέσεων. Μεταξύ άλλων περιλαμβανόταν η εκδίωξη του ειδησεογραφικού δικτύου Αλ Τζαζίρα από το Κατάρ, το κλείσιμο της τούρκικης στρατιωτικής βάσης, η διακοπή των σχέσεων με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, η υποβάθμιση των σχέσεων με το Ιράν και το κλείσιμο της πρεσβείας του στη Ντόχα, κ.α.

Η οικογένεια Θάνι που ηγείται του Κατάρ απέρριψε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση για να υποκύψει στον εκβιασμό, που τον χαρακτήρισε παραβίαση της κυριαρχίας της, ενώ ταυτόχρονα προέβη στη διπλωματική και οικονομική αντεπίθεση: ξεκίνησε ένα γύρο διεθνών επαφών από το Λονδίνο ως την Ισλαμαμπάντ για να επιβεβαιώσει τα διεθνή της ερείσματα και ταυτόχρονα άνοιξε το ασύλληπτου …βάθους χρηματοκιβώτιό της. Πρώτη κίνηση του Κατάρ, που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός υγροποιημένου φυσικού αερίου και η πλουσιότερη χώρα του κόσμου με κριτήριο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ήταν να  υπογράψει με τις ΗΠΑ την αγορά 36 μαχητικών αεροπλάνων F15, έναντι 12 δισ. δολ. Έτσι, η μετέπειτα «πυροσβεστική» παρέμβαση του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον μόνο τυχαία δεν ήταν. Αξίζει να αναφερθεί ότι χάρη σε αυτό το χρηματοκιβώτιο που κατά δήλωση του κεντρικού τραπεζίτη αριθμεί 40 δισ. δολ. χώρια την αξία του χρυσού κι επιπλέον 300 ακόμη δισ. δολ. που έχει στην κατοχή του το επενδυτικό ταμείο, το Κατάρ όχι μόνο μπορεί να ακούει τις κυρώσεις χωρίς να νοιάζεται για τις επιπτώσεις στο εσωτερικό, αλλά επίσης να κάνει και επωφελείς οικονομικά προτάσεις διεθνούς συνεργασίας, χτίζοντας έτσι ένα αποτελεσματικότατο διεθνές τείχος προστασίας…

Μεταξύ όσων ποικιλοτρόπως έχουν ωφεληθεί από τον πλούτο του Κατάρ είναι και η Τουρκία. Το μικροσκοπικό Κατάρ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Τουρκία το πρώτο 4μηνο του 2017. Κι η Σαουδική Αραβία ωστόσο αποτελεί στρατηγικό οικονομικό σύμμαχο της Τουρκίας καθώς στο βασίλειο των Σαούντ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2016 κατευθύνθηκαν τουρκικές εξαγωγές ύψους 8,6 δισ. δολ. Τουλάχιστον 20 φορές περισσότερα απ’ όσα προϊόντα απορρόφησε το Κατάρ.

Το τεράστιο και ζωτικό συμφέρον της Τουρκίας από τη συνέχιση της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας υποκίνησε το ταξίδι του Ερντογάν και την ειλικρινή, αν κι όχι ανιδιοτελή, προσπάθειά του να εκτονωθεί η κρίση μεταξύ Ντόχας και Ριάντ. Η βιασύνη του να αποσοβήσει ένα νέο μέτωπο πιθανά να μην ήταν τόση αν τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν δεν μετρούσε αλλεπάλληλες διπλωματικές ήττες: Στις σχέσεις του με την ΕΕ, στη Συρία, στο Κουρδικό… Μία ακόμη ήττα, στο ενδεχόμενο για παράδειγμα που η κρίση άλλαζε επίπεδο και μετατρεπόταν σε στρατιωτική, οπότε η Άγκυρα θα έπρεπε να επιλέξει μεταξύ των δύο στρατοπέδων και να στηρίξει το Κατάρ, θα συντόμευε δραματικά τον πολιτικό χρόνο και του ίδιου του Ερντογάν, αναδεικνύοντάς τον σε ιδανικό …λούζερ κάθε πολιτικού στοιχήματος που έβαλε την προηγούμενη πενταετία!

Οι πολιτικοί δεσμοί Κατάρ και Τουρκίας

Η συνεχής αποστολή τούρκων στρατιωτών και υλικού στο Κατάρ τις τελευταίες εβδομάδες, κι ενώ το τελεσίγραφο προς τη Ντόχα υποδείκνυε με σαφήνεια την διακοπή λειτουργίας της τουρκικής βάσης, έφερε στη επιφάνεια τους πολιτικούς δεσμούς που συνδέουν τις δύο χώρες. Οι σχέσεις τους υφάνθηκαν πολύ πριν ο σεΐχης του Κατάρ σηκώσει το τηλέφωνο και γίνει ο πρώτος ξένος ηγέτης που συνεχάρη τον Ερντογάν τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016.

Τουρκία και Κατάρ, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, αποτελούν ένα πολιτικό κέντρο ανταγωνιστικό απέναντι στη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, που διχάζει το σουνιτικό Ισλάμ. Ριάντ και Κάιρο είναι αδιαμφισβήτητοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή και βαθιά εχθρικές απέναντι σε κάθε έννοια δημοκρατικού ανοίγματος. Το Κατάρ αντίθετα φλέρταρε με την αραβική Άνοιξη κι από κοινού με την Τουρκία στήριξαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όταν εξελέγησαν τον Ιούνιο του 2012 στην Αίγυπτο πριν ανατραπούν με πραξικόπημα από τον Αμπντέλ αλ Σίσι. Επίσης, βοήθησαν και βοηθούν την παλαιστινιακή αντίσταση, δίνοντας για παράδειγμα άσυλο σε οργανώσεις και ηγέτες, ενώ δεν είναι κι οι πιο πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ…

Πηγή: neaselida.news