Home » Posts tagged 'Ερντογάν'

Tag Archives: Ερντογάν

Ταξίδι σωτηρίας για τον Ερντογάν σε Ριάντ, Ντόχα, Κουβέιτ

Επισήμως, ο σκοπός της επίσκεψης του Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που ξεκίνησε την Κυριακή 23 Ιουλίου κι ολοκληρώνεται στις 24 Ιουλίου είναι η εκτόνωση της διπλωματικής κρίσης. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η πολιτική επιβίωση του τούρκου προέδρου…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Παρότι σε λίγο συμπληρώνονται σχεδόν δύο μήνες από τις 5 Ιουνίου όταν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και η Αίγυπτος διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, η κρίση κλιμακώνεται. Μόλις τη Δευτέρα 17 Ιουλίου η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι επαναφέρει την υποχρέωση έκδοσης βίζας για τους πολίτες του Κατάρ που την επισκέπτονται βαθαίνοντας έτσι το ρήγμα που δημιουργήθηκε όταν οι τέσσερις αραβικές χώρες έστειλαν στη Ντόχα το τελεσίγραφο με τις 13 απαιτήσεις τους. Η υλοποίηση αυτών των αιτημάτων αποτελούσε όρο εκ των ων ουκ άνευ για την επανάκαμψη των διπλωματικών τους σχέσεων. Μεταξύ άλλων περιλαμβανόταν η εκδίωξη του ειδησεογραφικού δικτύου Αλ Τζαζίρα από το Κατάρ, το κλείσιμο της τούρκικης στρατιωτικής βάσης, η διακοπή των σχέσεων με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, η υποβάθμιση των σχέσεων με το Ιράν και το κλείσιμο της πρεσβείας του στη Ντόχα, κ.α.

Η οικογένεια Θάνι που ηγείται του Κατάρ απέρριψε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση για να υποκύψει στον εκβιασμό, που τον χαρακτήρισε παραβίαση της κυριαρχίας της, ενώ ταυτόχρονα προέβη στη διπλωματική και οικονομική αντεπίθεση: ξεκίνησε ένα γύρο διεθνών επαφών από το Λονδίνο ως την Ισλαμαμπάντ για να επιβεβαιώσει τα διεθνή της ερείσματα και ταυτόχρονα άνοιξε το ασύλληπτου …βάθους χρηματοκιβώτιό της. Πρώτη κίνηση του Κατάρ, που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός υγροποιημένου φυσικού αερίου και η πλουσιότερη χώρα του κόσμου με κριτήριο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ήταν να  υπογράψει με τις ΗΠΑ την αγορά 36 μαχητικών αεροπλάνων F15, έναντι 12 δισ. δολ. Έτσι, η μετέπειτα «πυροσβεστική» παρέμβαση του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον μόνο τυχαία δεν ήταν. Αξίζει να αναφερθεί ότι χάρη σε αυτό το χρηματοκιβώτιο που κατά δήλωση του κεντρικού τραπεζίτη αριθμεί 40 δισ. δολ. χώρια την αξία του χρυσού κι επιπλέον 300 ακόμη δισ. δολ. που έχει στην κατοχή του το επενδυτικό ταμείο, το Κατάρ όχι μόνο μπορεί να ακούει τις κυρώσεις χωρίς να νοιάζεται για τις επιπτώσεις στο εσωτερικό, αλλά επίσης να κάνει και επωφελείς οικονομικά προτάσεις διεθνούς συνεργασίας, χτίζοντας έτσι ένα αποτελεσματικότατο διεθνές τείχος προστασίας…

Μεταξύ όσων ποικιλοτρόπως έχουν ωφεληθεί από τον πλούτο του Κατάρ είναι και η Τουρκία. Το μικροσκοπικό Κατάρ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Τουρκία το πρώτο 4μηνο του 2017. Κι η Σαουδική Αραβία ωστόσο αποτελεί στρατηγικό οικονομικό σύμμαχο της Τουρκίας καθώς στο βασίλειο των Σαούντ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2016 κατευθύνθηκαν τουρκικές εξαγωγές ύψους 8,6 δισ. δολ. Τουλάχιστον 20 φορές περισσότερα απ’ όσα προϊόντα απορρόφησε το Κατάρ.

Το τεράστιο και ζωτικό συμφέρον της Τουρκίας από τη συνέχιση της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας υποκίνησε το ταξίδι του Ερντογάν και την ειλικρινή, αν κι όχι ανιδιοτελή, προσπάθειά του να εκτονωθεί η κρίση μεταξύ Ντόχας και Ριάντ. Η βιασύνη του να αποσοβήσει ένα νέο μέτωπο πιθανά να μην ήταν τόση αν τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν δεν μετρούσε αλλεπάλληλες διπλωματικές ήττες: Στις σχέσεις του με την ΕΕ, στη Συρία, στο Κουρδικό… Μία ακόμη ήττα, στο ενδεχόμενο για παράδειγμα που η κρίση άλλαζε επίπεδο και μετατρεπόταν σε στρατιωτική, οπότε η Άγκυρα θα έπρεπε να επιλέξει μεταξύ των δύο στρατοπέδων και να στηρίξει το Κατάρ, θα συντόμευε δραματικά τον πολιτικό χρόνο και του ίδιου του Ερντογάν, αναδεικνύοντάς τον σε ιδανικό …λούζερ κάθε πολιτικού στοιχήματος που έβαλε την προηγούμενη πενταετία!

Οι πολιτικοί δεσμοί Κατάρ και Τουρκίας

Η συνεχής αποστολή τούρκων στρατιωτών και υλικού στο Κατάρ τις τελευταίες εβδομάδες, κι ενώ το τελεσίγραφο προς τη Ντόχα υποδείκνυε με σαφήνεια την διακοπή λειτουργίας της τουρκικής βάσης, έφερε στη επιφάνεια τους πολιτικούς δεσμούς που συνδέουν τις δύο χώρες. Οι σχέσεις τους υφάνθηκαν πολύ πριν ο σεΐχης του Κατάρ σηκώσει το τηλέφωνο και γίνει ο πρώτος ξένος ηγέτης που συνεχάρη τον Ερντογάν τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016.

Τουρκία και Κατάρ, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, αποτελούν ένα πολιτικό κέντρο ανταγωνιστικό απέναντι στη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, που διχάζει το σουνιτικό Ισλάμ. Ριάντ και Κάιρο είναι αδιαμφισβήτητοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή και βαθιά εχθρικές απέναντι σε κάθε έννοια δημοκρατικού ανοίγματος. Το Κατάρ αντίθετα φλέρταρε με την αραβική Άνοιξη κι από κοινού με την Τουρκία στήριξαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όταν εξελέγησαν τον Ιούνιο του 2012 στην Αίγυπτο πριν ανατραπούν με πραξικόπημα από τον Αμπντέλ αλ Σίσι. Επίσης, βοήθησαν και βοηθούν την παλαιστινιακή αντίσταση, δίνοντας για παράδειγμα άσυλο σε οργανώσεις και ηγέτες, ενώ δεν είναι κι οι πιο πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ…

Πηγή: neaselida.news

Advertisements

Τουρκία: μια χώρα στη σκιά του φόβου

  • 140.000 πολίτες τουλάχιστον έχουν συλληφθεί, απολυθεί η βρίσκονται σε αναστολή καθηκόντων από τις 15/7/2016
  • 12 βουλευτές του Κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος στη φυλακή
  • 40% των αξιωματικών έχουν διωχθεί από το στρατό
  • 400 Τούρκοι αξιωματικοί έχουν απομακρυνθεί από ΝΑΤΟϊκές θέσεις
  • 000 διαδηλωτές συμμετείχαν στην πορεία 450 χλμ από την Άγκυρα ως την Κωνσταντινούπολη διεκδικώντας «δικαιώματα, νόμους, δικαιοσύνη»
  • 6 δισ. δολ. είναι τα έσοδα και 11 δισ. το ενεργητικό των 965 εταιρειών που τέθηκαν υπό κρατικό έλεγχο λόγω σχέσεων με τον Γκιουλέν

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για τον Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν, όλα άλλαξαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016. Το δημοψήφισμα του Απριλίου του έδωσε το πράσινο φως για την συγκέντρωση περαιτέρω εξουσιών, παρότι η νομιμότητά της ψηφοφορίας εξακολουθεί να παραμένει αμφιλεγόμενη. Η δημοφιλία του συνεχίζει να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, τροφοδοτούμενη όμως εν πολλοίς από ένα …αβάσταχτο κόστος που επισείει η αμφισβήτησή της ενίοτε και για την ίδια τη ζωή όποιου αποπειραθεί να το πράξει. Η οικονομία τείνει να ξαναβρεί τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης, 5% κατά μέσο όρο που είχε ως και το 2015 κι επί 15 σχεδόν χρόνια, παρότι οι τρεις μεγαλύτεροι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμισαν στο επίπεδο σκουπιδιών το δημόσιο χρέος της Τουρκίας λόγω πολιτικής αβεβαιότητας. Τέλος, το κλείσιμο του μετώπου με τη Ρωσία που άνοιξε η κατάρριψη του ρώσικου μαχητικού το Νοέμβριο του 2015, παρέχει στον Ερντογάν μια ευχέρεια διπλωματικών κινήσεων, χωρίς ωστόσο να αντισταθμίζει το κενό που δημιουργεί η ψύχρανση των σχέσεων της Τουρκίας με τη Δύση.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, η προσπάθεια του Ερντογάν να εκμεταλλευτεί τη νίκη του επί των πραξικοπηματιών ώστε να εξαλείψει κάθε φωνή αντίστασης (είτε προέρχεται από το κεμαλικό κατεστημένο, είτε από τους Κούρδους, είτε από την Αριστερά) λειτουργεί διαβρωτικά για το καθεστώς, ροκανίζοντας τις βάσεις νομιμοποίησής του. Αδιάψευστος μάρτυρας η μεγαλειώδης πορεία που ξεκίνησε από την Άγκυρα, σημείο αναφοράς για την κοσμική Τουρκία, για να καταλήξει στην Κωνσταντινούπολη την Κυριακή 9 Ιουλίου κι αφού διένυσε σχεδόν 450 χιλιόμετρα. Στην πορεία συμμετείχαν περισσότεροι από 100.000 διαδηλωτές, που αψήφησαν το κλίμα τρομοκρατίας το οποίο έχει επιβληθεί με κορυφή του παγόβουνου τις 140.000 περιπτώσεις συλλήψεων, απολύσεων και αναστολής καθηκόντων σε πολίτες που αντιδρούν στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

Εκτός Τουρκίας οι επιδόσεις του Ερντογάν είναι απογοητευτικές. Ο εξοπλισμός από τις ΗΠΑ των Κούρδων της Συρίας (YPG) για να συμβάλλουν στη μάχη για την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από τη Ράκα, αναβάθμισε το κύρος τους φέρνοντας πιο κοντά το αίτημα τους για ανεξαρτητοποίηση. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ επιδεινώθηκαν  περαιτέρω μετά την επίδειξη δύναμης των σωματοφυλάκων του Ερντογάν προς διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Ουάσινγκτον, όταν έδειξαν σε όλο τον κόσμο ότι το Εξπρές του Μεσονυκτίου αποτελεί ζώσα και …εξαγώγιμη πραγματικότητα. Τα εντάλματα σύλληψης των 12 σωματοφυλάκων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και με τη Γερμανία οι σχέσεις της Τουρκίας μόνο απογοήτευση προκαλούν με τη σταδιακή αποχώρηση των Γερμανών στρατιωτών από τη βάση του Ιντσιρλίκ να βάζει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των γερμανο-τουρκικών σχέσεων. Το πρώτο ήταν η απόφαση της γερμανικής βουλής να αναγνωρίσει τη σφαγή των Αρμενίων το 1915 ως γενοκτονία.

Μένει να δούμε πόσο καιρό ακόμη η διπλή πίεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό θα μπορεί να ξεπερνιέται μέσω της καταστολής…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 16 Ιουλίου 2017

Αποσταθεροποίηση θα φέρει η ελέω νοθείας νίκη του «Ναι» στην Τουρκία

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Όργιο βίας και νοθείας προηγήθηκε της οριακής νίκης του «Ναι» στο καθοριστικής σημασίας δημοψήφισμα που διεξήχθη στην Τουρκία την Κυριακή 16 Απριλίου.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το ανεπίσημο αποτέλεσμα που δίνει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu με καταμετρημένο το 99,99% των ψήφων φέρει το «Ναι» να προηγείται με 51,2% (και 24.326.633 ψήφους) έναντι 48,8% (και 23.186.760 ψήφους) που συγκεντρώνει το «Όχι». Με βάση το χάρτη των εκλογικών περιφερειών που έχει δοθεί στη δημοσιότητα το «Ναι» υπερισχύει στην αγροτική και φτωχή ενδοχώρα που ευνοήθηκε από τις παροχές του Ερντογάν, ενώ το «Όχι» στα παράλια, τα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη, κ.α.) και τις κουρδικές περιοχές.

Και μόνο αυτή η κατανομή της ψήφου υποδηλώνει την εκτεταμένη νοθεία καθώς στα παράλια, τις πόλεις και το Τουρκικό Κουρδιστάν η αντιπολίτευση διέθετε αντιπροσώπους στα εκλογικά τμήματα και μπορούσε εύκολα να ελέγξει τη ροή στην κάλπη των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Αντίθετα στην ενδοχώρα, ούτως ή άλλως η παρουσία της αντιπολίτευσης είναι ισχνή, ενώ οι συνθήκες τρομοκρατίας που επέβαλε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δεν επέτρεψαν να γίνουν γνωστές οι παρατυπίες. Η υπεροχή του «Όχι» απ’ ότι φαίνεται έγινε έγκαιρα γνωστή στα κρατικά επιτελεία κι έτσι αποφασίστηκε στο …παρά πέντε από την Ανώτατη Εκλογική Επιτροπή να θεωρούνται έγκυροι ακόμη και εκλογικοί φάκελοι χωρίς σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής. Ο αριθμός αυτών των ψηφοδελτίων έφτασε τα 2,5 εκ.! Αρκεί μια ματιά στη διαφορά των ψήφων για να φανεί ότι αυτή ακριβώς ήταν η κρίσιμη ποσοτικά ψήφος που έγειρε τη ζυγαριά υπέρ του «Ναι», ανοίγοντας το δρόμος τη συνταγματική μεταρρύθμιση που προωθεί ο Ερντογάν.

Επί της ουσίας, οι αλλαγές θα δώσουν στον πρόεδρο σοβαρότατες εξουσίες, αποδυναμώνοντας τη Βουλή. Για παράδειγμα στο εξής ο Πρόεδρος της τουρκικής Δημοκρατίας, δηλαδή ο Ερντογάν, θα μπορεί να διορίζει υπουργούς, κρατικούς ανώτατους αξιωματούχους και τα μισά μέλη του ανώτατου δικαστηρίου. Επίσης, θα μπορεί να διαλύει τη Βουλή, να εκδίδει προεδρικά διατάγματα και να κηρύσσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στην πράξη ο Ερντογάν που μετατρέπεται σε σουλτάνο θα διαιωνίσει το δικτατορικό καθεστώς διωγμών, φυλακίσεων και βασανιστηρίων κάθε διαφωνούντα που επέβαλε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του στις 15 Ιουλίου 2017.

Η νίκη του Ερντογάν θα λειτουργήσει σε βάρος της δημοκρατίας και της Αριστεράς εντός της Τουρκίας και της σταθερότητας εκτός των συνόρων. Η ελέω νοθείας νίκη του «Ναι» στο δημοψήφισμα θα φέρει μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση καθώς στο εξής η Άγκυρα θα ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά της Μέσης Ανατολής και δη της Συρίας που καίει εδώ και χρόνια με ευθύνη πρώτα και κύρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Το κείμενο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα kommon τη Κυριακή 16 Απριλίου 2017.

Σουλτάνος και χανουμάκι ο Ερντογάν

 

Χωρίς αντίπαλο βαδίζει ο Ερντογάν στο δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί σε λιγότερο από ένα μήνα για να επικυρώσει την αλλαγή του συντάγματος από κοινοβουλευτική σε προεδρική δημοκρατία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στην πράξη ωστόσο η ψήφος της 16ης Απριλίου αν κάτι θα επισφραγίσει θα είναι την μετατροπή της Τουρκίας σε μοντέρνο σουλτανάτο, που θα οικοδομηθεί γύρω από τον ίδιο τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος με βάσει τους σχεδιασμούς το ετοιμάζεται να κυβερνήσει μέχρι το 2029! Δεν είναι υπερβολή: Δύο πενταετείς θητείες προβλέπεται η μέγιστη παραμονή στην εξουσία του προέδρου, σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, και οι αλλαγές θα ξεκινήσουν να εφαρμόζονται από το 2019… Προσθέτοντας και τη θητεία του από το 2003, που μπορεί να διακριθεί σε δύο τμήματα με το πρώτο μέρος όπου ασκούσε καθήκοντα πρωθυπουργού να διαρκεί ως το 2014 και τα τρία τελευταία χρόνια ως πρόεδρος, θα φτάσει «αισίως» τα 23 χρόνια… Κανείς δε, δεν αποκλείει τότε να διεκδικήσει ξανά τη θέση του πρωθυπουργού, απ’ όπου ξεκίνησε…

Πέρα από το γελοίο της υπόθεσης, η συγκέντρωση υπερεξουσιών στα χέρια του Ερντογάν συνοδεύεται με ένα πρωτοφανές για τα τελευταία χρόνια κυνήγι μαγισσών που στο στόχαστρό του δεν έχει μόνο τμήματα του αστικού και δυτικοτραφούς κατεστημένου αλλά εξ ίσου επίμονα την Αριστερά και τους Κούρδους αγωνιστές. Στους 46.875 υπολογίζονται οι συλληφθέντες από την ημέρα του πραξικοπήματος που αποτέλεσε μάννα εξ ουρανού για την «αλλαγή καθεστώτος» που μπορεί να ετοιμαζόταν από καιρό αλλά αποτελεί τομή για την Τουρκία, καθώς στο πλαίσιο του νέου συντάγματος καταργείται ο πρωθυπουργός κι όλη η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια του προέδρου. Κι όλα αυτά στο όνομα της σταθερότητας και της εξάλειψης των τριβών που υποτίθεται ότι επιφέρει η διάκριση των εξουσιών. Επί του παρόντος συλλήψεις, ξυλοδαρμοί, απαγορεύσεις διαδηλώσεων και απεργιών αποτελούν καθημερινότητα για την Τουρκία κι ο πήχης της κρατικής τρομοκρατίας ανεβαίνει διαρκώς εναντίον των αμάχων στα κουρδικά εδάφη.

Ωστόσο, η επίδειξη δύναμης του ισλαμιστή ηγέτη του Κόμματος Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη δεν μπορεί να κρύψει την επισφαλή θέση στην  οποία πολύ σύντομα θα οδηγηθεί κι επισήμως. Συγκεκριμένα, όταν θα πρέπει να κεφαλαιοποιηθούν τα γεωπολιτικά κέρδη που έχουν ήδη εξασφαλίσει οι Κούρδοι της Συρίας πολεμώντας επί χρόνια εναντίον των φονταμενταλιστών του Ισλαμικού Κράτους. Οποιαδήποτε προβολή για το μέλλον της Τουρκίας δεν μπορεί παρ να ξεκινάει από την παραδοχή ότι η Άγκυρα πολύ σύντομα θα κληθεί να περάσει από το ταμείο για να πληρώσει την πολιτική ανοησία του Ερντογάν να στηρίξει τους μισθοφόρους του ISIS, αποδεχόμενη ένα δεύτερο κουρδικό κρατικό μόρφωμα στα νότια σύνορά της.

Επομένως, η εκ προοιμίου θωράκιση της θέσης του και η καταστολή εναντίον του κεμαλισμού (που ενίοτε ενδύεται τα άμφια του κατεστημένου κι ενίοτε του παρακράτους), της Αριστεράς και των κούρδων μαχητών έχει και αμυντικό χαρακτήρα καθώς θα επιδιώξει να περιορίσει τους αναπότρεπτους κλυδωνισμούς.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν στις 19 Μαρτίου 2017

Η CIA πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία

reΠληθαίνουν τα στοιχεία που δείχνουν ότι η διαβόητη αμερικανική μυστική υπηρεσία βρισκόταν πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 στη γειτονική χώρα. Με βάση δημοσίευμα της εφημερίδας Γιενί Σαφάκ (εδώ το άρθρο), που πρόσκειται στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν, ο άνθρωπος που ανέλαβε να φέρει σε πέρας την οργάνωση του πραξικοπήματος ήταν ο εικονιζόμενος αμερικάνος στρατηγός Τζον Κάμπελ, ανώτατος διοικητής των δυνάμεων κατοχής στο Αφγανιστάν από τις 26 Αυγούστου 2014 ως την 1η Μαΐου 2016.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με βάση το δημοσίευμα, οι πληροφορίες του οποίου αποδίδονται σε ανώνυμες πηγές, η κωδική ονομασία της επιχείρησης ήταν «Σαφάρι» ενώ χρηματοδοτήθηκε με 2 δισ. δολ. που κατευθύνθηκαν στους συμμετέχοντες μέσω του νιγηριανού τμήματος της αφρικανικής τράπεζας UBA, η οποία προφανώς δεν εμπίπτει στον ασφυκτικό έλεγχο που υπάγονται όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του κόσμου για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος… Για την προετοιμασία του πραξικοπήματος ο αμερικανός στρατηγός εργαζόταν επισταμένα επί οκτώ μήνες και πραγματοποίησε δύο μυστικές επισκέψεις στην Τουρκία, ενώ ενεργό ρόλο έπαιξαν οι δύο στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία, στο Ιντσιρλίκ και το Ερζερούμ.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν ωστόσο οι πολιτικές διαστάσεις της συμφωνίας μεταξύ των οπαδών του Γκιουλέν και της Ουάσινγκτον. Συγκεκριμένα, στόχος ήταν η Τουρκία να περνούσε υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ. Γι’ αυτό το λόγο προβλεπόταν η ταχύτατη επιδείνωση των σχέσεων της χώρας με τη Ρωσία. Επίσης, στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία οι ΗΠΑ θα κατασκεύαζαν μια νέα υπερσύγχρονη στρατιωτική βάση, ενώ υπήρχε και «Σχέδιο Β» διαμελισμού της Τουρκίας που προέβλεπε την μετατροπή της σε Συρία.

Οι αποκαλύψεις της Σαφάκ, όσο κι αν εξυπηρετούν το κύμα ανηλεών διώξεων κάθε είδους αντιπάλων του ισλαμικού καθεστώτος κι όχι μόνο των συνεργατών του Γκιουλέν που ζει αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ από το 1999, συμβάλουν στην καλύτερη κατανόηση των λυσσαλέων ανταγωνισμών που ξεδιπλώνονται στην ανατολική Μεσόγειο.

Σε αυτό το φόντο ας ελπίσουμε ότι το δίδυμο της συμφοράς Κοτζιάς – Καμμένος που έχουν υπό τον έλεγχό τους δύο νευραλγικά υπουργεία της κυβέρνησης Τσίπρα να μην επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό που αφήνει στα αμερικανικά σχέδια η απόσυρση της Τουρκίας. Επίσης,  να μη συνεχίσουν να πλειοδοτούν σε αμερικανοδουλεία όπως έκαναν πέρυσι την άνοιξη όταν ο μεν υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωνε τον ομόλογό του Τζον Κέρι πως δεν αμφισβητούνται τα αμερικανικά ενεργειακά σχέδια για τη νότια Ευρώπη από τις επαφές του Π. Λαφαζάνη, ως αρμόδιου υπουργού τότε, με τους Ρώσους, κι ο δε υπουργός Άμυνας υποσχόταν στην υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Κριστίν Γουόρμουθ, στρατιωτική βάση στην Κάρπαθο, ώστε να διευκολύνονται τα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο κι ειδικότερα στη Συρία.

Καμία χώρα που χαρίστηκε στο ΝΑΤΟ δεν  ανταμείφθηκε με σταθερότητα. Ούτε καν με ειρήνη…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν, στις 31 Ιουλίου 2016