Έκδοση 10ετούς ομολόγου: επιστροφή στην κανονικότητα της υπερχρέωσης

Όσο επιτυχημένη κι αν ήταν η έκδοση του 10ετούς ομολόγου (για πρώτη φορά τέτοιας διάρκειας μάλιστα από τον Μάρτιο του 2010) που ολοκληρώθηκε την Τρίτη 5 Μαρτίου, με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους να αντλεί κεφάλαια ύψους 2,5 δισ. ευρώ, αυτή η εξέλιξη δεν αλλάζει τρία άλλα γεγονότα, πολύ ευρύτερης μάλιστα σημασίας, που σχετικοποιούν το βήμα που συντελέστηκε.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πρώτο, ότι το επιτόκιο που εξασφαλίσθηκε, στο ύψος περίπου του 3,9%, είναι σημαντικά υψηλότερο από το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται όλες οι άλλες χώρες που υπέστησαν το μαρτύριο των Μνημονίων. Χαρακτηριστικά, η απόδοση του αντίστοιχου κυπριακού ομολόγου κυμαίνεται στο 1,88%, του πορτογαλικού στο 1,46% και του ισπανικού στο 1,20%. Η Ελλάδα επομένως δανείζεται με υψηλότερο κόστος!

Δεύτερο, ότι η κατάταξη της Ελλάδας από τους οίκους αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας παρά την αναβάθμιση από τον οίκο Moody’s την 1η Μαρτίου με δύο μάλιστα «μονάδες», παραμένει κάτω από τη …βάση. Βάση εδώ είναι η κόκκινη γραμμή που χωρίζει τα ομόλογα που συστήνονται για επένδυση. Για να φτάσει από το Β1 που πήρε η Ελλάδα στο ελάχιστο επίπεδο των προτεινόμενων για επένδυση χρειάζονται ακόμη 4 σκαλοπάτια: Βα3, Βα2, Βα1 και Βαα3. Το επίπεδο που βρέθηκε τώρα η Ελλάδα δεν είναι και τόσο …αξιοζήλευτο, αν λάβουμε υπ’ ‘όψη μας ότι είναι στην ίδια τάξη με τις ακόλουθες χώρες:  Ουζμπεκιστάν, Βιετνάμ, Αλβανία, Αρμενία, Αιθιοπία, Ονδούρα, Ιορδανία, Κένυα, Νιγηρία, Σουρινάμ, Αγκόλα, Μπαχρέιν, Μαυροβούνιο, Σρι Λάνκα και Τυνησία.  Η περίφημη κανονικοποίηση επομένως αργεί πολύ…

Τρίτο, ότι η κυβέρνηση επίσπευσε την έκδοση αξιιοποιώντας τη θετική απήχηση των Moody’s υπό την ανησυχία μιας αρνητικής απόφασης του Γιούρογκρουπ που θα συνεδριάσει τη Δευτέρα 11 Μαρτίου και θα εξετάσει κατά πόσο θα εγκρίνει την επιστροφή στην Ελλάδα τη δόση των 970 εκ. ευρώ από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων που με εκβιαστικό τρόπο κρατούν στα χέρια τους οι πιστωτές. Με βάση μάλιστα την απόφαση του Γιούρογκρουπ της 22ας Ιουνίου 2018 τα ποσά αυτά θα επιστρέφονται εάν κι εφ’ όσον η Ελλάδα υλοποιεί κάθε φορά συγκεκριμένα νεοφιλελεύθερα μέτρα.

Έτσι, σιωπηρά έχουμε επιστρέψει στην αλήστου μνήμης εποχή των προαπαιτουμένων με το αντίτιμο μάλιστα των νεοφιλελεύθερων μέτρων να είναι όχι μόνο πολύ πιο μικρό, αλλά να βγαίνει κι από την τσέπη των ελλήνων φορολογουμένων! Απειλούν να μην μας επιστρέψουν τα χρήματα που μας έχουν πάρει… Τέτοια αλληλεγγύη!

Τα προαπαιτούμενα που ζητούν οι Ευρωπαίοι μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνουν ένα μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων που ξεκινά από τα ΕΛΠΕ και την Μαρίνα Αλίμου και φτάνει στη ΔΕΗ, ζητώντας να επιταχυνθεί η ιδιωτικοποίηση των λιγνιτικών μονάδων που θα πουληθούν έναντι πινακίου φακής. Αφού η τιμή που πρότειναν οι επίδοξοι αγοραστές  απείχε της εκτίμησης, θα αλλάξει η εκτίμηση για την αξία τους ώστε να πέσει στο επίπεδο των προσφορών. Το αποτέλεσμα θα είναι τα τιμολόγια της ΔΕΗ να οδηγηθούν στα ύψη και η οικονομική κρίση στην οποία βολοδέρνει η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία να γίνει μη αντιστρεπτή και …μοιραία. Το σοβαρότερο ωστόσο αίτημα των πιστωτών σχετίζεται με την κατάργηση του νόμου Κατσέλη και την εισαγωγή ενός νέου νόμου που θα επιτρέψει τον πλειστηριασμό χιλιάδων κατοικιών. Κι ας ομολογεί η ίδια η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Φεβρουάριο του 2019 ότι παρά τους χιλιάδες πλειστηριασμούς και την αύξηση των επιτοκίων οι τράπεζες συνεχίζουν να μειώνουν τα δάνεια…

Πηγή: Εφημερίδα Kontranews

Μνημόνια για πάντα υπό την μορφή νόμου (Πριν, 11 Μαΐου 2014)

prisonerΜε το νομοσχέδιο που κατατέθηκε επιβάλλονται οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και επιτήρηση στο διηνεκές

Την εκ βάθρων ανατροπή των όρων σχεδιασμού και άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής σηματοδοτεί το σχέδιο νόμου που κατέθεσε στην Βουλή η κυβέρνηση με τίτλο «Αρχές δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας – δημόσιο λογιστικό». Λιτότητα για πάντα προβλέπουν οι διατάξεις του, που συγκροτούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο στο οποίο εξαφανίζεται με κάθε επισημότητα η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής. Υπ’ αυτό το πρίσμα η βούληση των ψηφοφόρων και τα προγράμματα των κομμάτων που κερδίζουν τις εκλογές είναι πλέον αδιάφορα, χάνουν οποιαδήποτε σημασία μπροστά στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επιβάλουν την εξαθλίωση των κοινωνιών. Μια πραγματικότητα που φυσικά είναι εις γνώση όλων των κομμάτων (όχι Μόνο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά επιλέγουν να την παρακάμπτουν για να μην αποκαλυφθεί η υποταγή τους στην ΕΕ κι η ευκολία με την οποία την επόμενη μέρα θα ανακρούσουν πρύμναν…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τρεις είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της δημοσιονομικής φυλακής που ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: εποπτεία, ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και δέσμευση για μείωση του χρέους κάθε έτος. Πρώτο, στο πλαίσιο του καθεστώτος ενισχυμένης εποπτείας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (που δεν έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση καθώς δεν εκλέγεται, ούτε λογοδοτεί πουθενά) έχει τον απόλυτο έλεγχο στην κατάρτιση του προϋπολογισμού, σε τέτοιο βαθμό ώστε μπορεί να τον επιστρέφει στην κυβέρνηση υποδεικνύοντας τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Το χρονοδιάγραμμα είναι κοινό για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ που ντε φάκτο πλέον υποβαθμίζονται θυμίζοντας περισσότερο νομαρχίες ή κατώτερου επιπέδου όργανα, παρά ανεξάρτητες κρατικές οντότητες.

Το συγκεκριμένο καθεστώς εποπτείας γίνεται πολύ πιο αυστηρό για όσες χώρες χρωστούν στους μηχανισμούς στήριξης όπως η Ελλάδα (κι επίσης η Πορτογαλία και η Ιρλανδία). Σε αυτά τα κράτη προβλέπεται ότι η πλειοψηφία της Τρόικας, δηλαδή Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν πρόκειται να ξεκουμπιστούν με την λήξη των Μνημονίων. Αντίθετα, θα παραμείνουν μέχρις ότου αποπληρωθεί το 75% των δανείων. Μπορεί μάλιστα να παραμείνουν για ακόμη περισσότερο χρόνο. Το αναφέρει ρητά στο άρθρο 14 με τίτλο «Άσκηση εποπτείας μετά του πρόγραμμα» του Κανονισμού 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, με ημερομηνία 21 Μαΐου 2013: «Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους. Η πρόταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει μέσα σε 10 ημέρες από την έγκρισή της από την Επιτροπή».

Το καθεστώς αυστηρής επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας μέχρι να εξοφληθεί το 75% του χρέους της, στην πράξη, μπορεί να σημάνει ότι θα είναι κράτος περιορισμένης κυριαρχίας και δεύτερης κατηγορίας ακόμη και για έναν σχεδόν αιώνα, από σήμερα. Με βάση την ρύθμιση που έγινε στο δημόσιο χρέος, με αφορμή την ανταλλαγή ομολόγων τον Μάρτιο του 2012, τα τελευταία χρεολύσια θα καταβληθούν το 2057 αν φυσικά η Ελλάδα δεν αναλάβει κανένα νέο δάνειο (όρος που ήδη παραβιάστηκε με την περίφημη «έξοδο στις αγορές»). Οι συζητήσεις που ήδη διεξάγονται από το καλοκαίρι του 2013 στην ΕΕ και δευτερευόντως στο ΔΝΤ για την τύχη του ελληνικού δημοσίου χρέους περιλαμβάνουν την επιμήκυνση των λήξεων των υπαρχόντων δανείων ακόμη και στα 50 έτη. Σήμερα η μέση διάρκεια εξόφλησης των δανείων από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης (συνολικού ύψους 52,9 δισ.) είναι 17 έτη, ενώ των δανείων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ύψους 139,9 δισ.) είναι 30 έτη. Περιττό να ειπωθεί ότι η προσωρινή ελάφρυνση που θα επέλθει θα εξουδετερωθεί μετά από λίγα χρόνια λόγω της αυξημένης επιβάρυνσης που θα δημιουργηθεί σε βάθος χρόνου… Αμφιβόλου αποτελεσματικότητας είναι και το δεύτερο μέτρο που προωθείται και αφορά την μείωση του επιτοκίου. Σήμερα και κατόπιν των αποφάσεων μείωσης του επιτοκίου δανεισμού του 2011 και 2012, το επιτόκιο βρίσκεται στο 0,83% (euribor3μήνου συν 0,50%). Ωστόσο οι συζητήσεις για την μείωση του επιτοκίου δεν αφορούν το σημερινό επιτόκιο, αλλά αυτό που πολύ σύντομα θα διαμορφωθεί εξ αιτίας της επικείμενης αύξησης το euribor. Στόχος επομένως των επικείμενων αλλαγών δεν θα είναι να μειωθεί το σημερινό επιτόκιο, αλλά να μην αυξηθεί σημαντικά περαιτέρω. Επομένως καμία ουσιαστική μείωση του δημόσιου χρέους δεν προβλέπεται στο πλαίσιο των συζητήσεων που ξεκίνησαν και επίσημα την Δευτέρα στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης χωρίς ωστόσο κάποιο αποτέλεσμα καθώς οι αποφάσεις παραπέμφθηκαν στο φθινόπωρο. Η παραπομπή των αποφάσεων για μετά το καλοκαίρι αποτέλεσε ήττα για την κυβέρνηση που ήθελε να χρησιμοποιήσει στην προεκλογική περίοδο μια θετική απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης για το χρέος. Σε ό,τι πάντως μας αφορά, δηλαδή το καθεστώς αυξημένης εποπτείας μέχρις ότου αποπληρωθούν τα χρέη στο σύνολό τους σχεδόν και όχι μόνο το 75%, οι επικείμενες αποφάσεις της ΕΕ για επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής σημαίνουν ότι όλες οι σημαντικές αποφάσεις για την ελληνική οικονομία θα λαμβάνονται από γκαουλάιτερ των Βρυξελλών για πολλές, πολλές δεκαετίες ακόμη.

Ο δεύτερος ακρογωνιαίος του νομοσχεδίου με τίτλο «Αρχές δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας» είναι οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί. Η ΕΕ απαγορεύει στο εξής την δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ο μεγάλος χαμένος των άγριων περικοπών που θα ακολουθήσουν θα είναι οι κοινωνικές δαπάνες και οι μισθοδοσίες του δημοσίου. Παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, πολιτισμός και μισθοί – συντάξεις θα λειτουργήσουν σαν αμορτισέρ για να επιτευχθεί η δημοσιονομική σταθεροποίηση, με αποτέλεσμα οι δημόσιες δαπάνες να αποκτούν ολοένα και πιο ταξικό πρόσημο. Τα λεφτά που θα φεύγουν από τα δημόσια ταμεία θα πηγαίνουν στα μέλη του ΣΕΒ. Το πρόβλημα που θα δημιουργηθεί με τις κοινωνικές δαπάνες είναι πολύ πιο μεγάλο απ’ ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά εξ αιτίας των αυξημένων πληρωμών τα επόμενα χρόνια για την εξόφληση του δημόσιου χρέους, όπως προβλέπεται στο νόμο. Πρόκειται για τον τρίτο ακρογωνιαίο λίθο του νέου δρακόντειου δημοσιονομικού καθεστώτος. Αναφέρεται συγκεκριμένα στο άρθρο 36 με τίτλο «Κανόνας χρέους»: «όταν ο λόγος του χρέους της γενικής κυβέρνησης προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν σε τιμές αγοράς υπερβαίνει την τιμή αναφοράς του 60%… η διαφορά σε σχέση με την τιμή αναφοράς πρέπει να μειώνεται, ως κριτήριο αξιολόγησης, κατά ένα εικοστό ετησίως, κατά μέσο όρο σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ) 1467/1997».

Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί του κοντινού μας μέλλοντος επομένως δεν θα σχεδιάζονται έχοντας δεδομένη μόνο την μείωση των φορολογικών συντελεστών του κεφαλαίου την οποία πολλές φορές έχει εξαγγείλει ο Σαμαράς, ούτε μόνο τα δημοσιονομικά κενά που εντελώς …ξαφνικά μας προέκυψαν. Θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψη ότι κάθε χρόνο θα πρέπει να αποπληρώνουμε το ένα εικοστό του χρέους που υπερβαίνει το 60%, δηλαδή 6,5 δισ. ευρώ. Μόνο που για να πληρωθούν αυτά τα ποσά και να έχουμε ταυτόχρονα ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς θα απαιτηθούν επιπλέον μειώσεις δημοσίων, δηλαδή κοινωνικών δαπανών. Διαφορετικά θα επιβάλλεται πρόστιμο. Στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών προβλέπονται κι άλλες διατάξεις που δεν αφήνουν την παραμικρή χαραμάδα ελπίδας για βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, όσο δεν αμφισβητείται η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ.

Με την περίφημη νέα οικονομική διακυβέρνηση, όπως χαρακτηρίζεται το Νταχάου που δημιούργησε η ΕΕ, αυτό που κατάφεραν ήταν επικαλούμενοι την ανάγκη αποτροπής νέων δημοσιονομικών κρίσεων στο μέλλον, να αμφισβητήσουν σε όλη την έκταση της ΕΕ τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, επαναπροσδιορίζοντας εκ βάθρων τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση) και την ίδια την αναδιανομή που συρρικνώνεται σε βαθμό εξαφανίσεως. Σε αυτό το τοπίο, κι αντίθετα με ό,τι συνέβαινε μέχρι και πριν πέντε χρόνια, ακόμη κι η διεκδίκηση της δωρεάν υγείας ή παιδείας προϋποθέτει ρήξεις και συγκρούσεις. Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο προϋποθέτει την αποκάλυψη του ρόλου της ΕΕ, ως ενορχηστρωτή της επίθεσης που διεξάγεται, και την επιθετική προβολή του αιτήματος της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις επικείμενες εκλογές η υπερψήφιση των συνδυασμών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα πρώτο βήμα!

ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΒΟΥΛΗΣ: Ασφυκτικό πλαίσιο λιτότητας επιβάλλει η ΕΕ (Πριν, 26.1.2014)

ftwxeiaΟι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί δεν σηματοδοτούν μόνο την συνέχιση της λιτότητας αλλά και μια ταξική πολιτική προς όφελος του κεφαλαίου!

Από το 2014 βρισκόμαστε σε μια διαφορετική ΕΕ και ευρωζώνη! Η συγκεκριμένη φράση προέρχεται από την τελευταία έκθεση του γραφείου Προϋπολογισμού του κράτους, με τίτλο «Η νέα οικονομική διακυβέρνηση στη ζώνη του ευρώ και η Ελλάδα. Οι μηχανισμοί εποπτείας και αλληλεγγύης υπό όρους μετά το Μνημόνιο». Η φράση για «μια διαφορετική ΕΕ και ευρωζώνη» δεν υποκρύπτει καμία υπερβολή, πολύ περισσότερο επειδή συμπληρώνεται από την ακόλουθη επεξήγηση: «δηλαδή σε μια νέα κατάσταση συλλογικής εποπτείας»!

Το πλαίσιο άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής αλλάζει τόσο δραματικά από την αρχή του χρόνου, κατ’ εφαρμογή των όσων έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια, που αποκλείεται κάθε δυνατότητα άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής, αν δεν αμφισβητηθεί έμπρακτα, μαχητικά και δημόσια αυτό το πλαίσιο. Μάλιστα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το γραφείο Προϋπολογισμού, μόνο και μόνο για να προετοιμάσει και να επιβάλει την απαρέγκλιτη εφαρμογή αυτής της πολιτικής, ανοίγει μια συζήτηση στην Ελλάδα που όλα τα μεγάλα κόμματα υποβαθμίζουν, λες κι αυτή η πραγματικότητα δεν μας αφορά. Συγκεκριμένα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αποφεύγουν να εξηγήσουν στον λαό τι έχουν ψηφίσει για να μην επωμιστούν και το κόστος των επιλογών τους. Επίσης για να μην θρυμματιστεί η βιτρίνα των υποσχέσεων τους για έξοδο από την κρίση. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδιασμένα παρακάμπτει τη σχετική συζήτηση γιατί τότε θα φανούν τα όρια εντός των οποίων θα κινηθεί η κυβέρνησή του που τείνουν στην επιβολή μιας άγριας πολιτικής λιτότητας ακόμη κι αν, υποθετικά μιλώντας, τελείωναν τα μνημόνια. Παρόλα αυτά συσκοτίζει την αλήθεια, επιλέγοντας να μη θιγούν οι αυταπάτες που καλλιέργησε επί δεκαετίες και συνεχίζει να καλλιεργεί για την ΕΕ ως κοινό σπίτι των λαών. Κι ας έχει μετατραπεί σε κρεματόριο…

Αποφεύγουν επίσης τη συζήτηση για την πολιτική λιτότητας που επιβάλει πλέον η ΕΕ, για έναν ακόμη λόγο: Επειδή η Μέρκελ, υπό μία έννοια, τις δικές τους οδηγίες ακολούθησε επιβάλλοντας την ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων που αναλύει το γραφείο Προϋπολογισμού. «Περισσότερη Ευρώπη» ζητούσαν με μια φωνή από το 2010 ακόμη, όταν η Μέρκελ επέβαλε τους συγκεκριμένους όρους «διάσωσης» της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, κ.λπ. Τώρα, πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό για την περισσότερη Ευρώπη η οποία προφανώς δεν θα είχε τα χρώματα της αντίστασης στους Ναζί, αλλά τα μελανά χρώματα του δοσιλογισμού και της συνεργασίας με το Ράιχ. Αυτή την Ευρώπη αναγνωρίζουν οι ολιγαρχίες της Ευρώπης, εδώ κι έναν αιώνα, αυτήν εφαρμόζουν. Αλίμονο σε όποιους περίμεναν κάτι καλύτερο…

Από την πρώτη κιόλας σελίδα της έκθεσης, οι συντάκτες της διαλύουν τις αυταπάτες που καλλιεργούνται για την δυνατότητα αλλαγής της πολιτικής της ΕΕ. «Η Ελλάδα είναι αυτό που στη θεωρία θα ονομάζαμε regime taker. Αυτό σημαίνει ότι ναι μεν συμμετέχει στις διαδικασίες που καταλήγουν σε νέους κανόνες συνεργασίας ή αλλάζουν τους προηγούμενους, αλλά μόνη της δεν είναι σε θέση να ασκήσει σημαντική επιρροή». Κατ’ επέκταση στερούνται περιεχομένου δηλώσεις όπως αυτές που γίνονται κατά συρροήν από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι το κόμμα τους θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Ξεπερνάει τις δυνατότητές τους…

Η θωράκιση της πολιτικής λιτότητας επιτεύχθηκε μέσω των νέων κανόνων οι οποίοι θεσπίστηκαν τα τελευταία χρόνια, που στο σύνολό τους επιβάλλουν ακόμη πιο ανεξίτηλα την γερμανική σφραγίδα στις διαδικασίες ενοποίησης της ΕΕ. Πρόκειται συγκεκριμένα για την διαδικασία της αντίστροφης πλειοψηφίας. Στο πλαίσιο της, οι κυρώσεις στα δημοσιονομικά απείθαρχα μέλη θα επιβάλλονται αυτόματα και η άρση τους ή η μη επιβολή τους θα είναι δυνατή μόνο αν το αποφασίζει η πλειοψηφία των υπουργών Οικονομικών. Στην πραγματικότητα λοιπόν έχει αντιστραφεί η διαδικασία, καθώς μέχρι τώρα αυτό που απαιτούταν ήταν ο σχηματισμός πλειοψηφίας για την επιβολή κυρώσεων. Βλέποντας ωστόσο η Γερμανία την δυστοκία ή το πολιτικό κόστος που επέσειε το προηγούμενο μοντέλο το κατάργησε, χαρακτηρίζοντάς το αναποτελεσματικό, και οδηγώντας στο εξής στο δημοσιονομικό Νταχάου κάθε κράτος-μέλος με ελλειμματικό προϋπολογισμό, χωρίς καν να περάσει από δίκη. Όπως συνέβαινε κι επί Τρίτου Ράιχ. Ποτέ δεν αλλάζεις μια επιτυχημένη και αποτελεσματική συνταγή…

Το νέο σύστημα εποπτείας (μόνο κατ’ όνομα αμοιβαίας) που «γίνεται πιο δεσμευτικό και συνδυάζεται με αυστηρότερες κυρώσεις και ευκολότερες διαδικασίες επιβολής τους» ορίζεται από τις εξής, έξι συντεταγμένες: Πρώτο, τη δέσμη των έξι οδηγιών που τροποποίησαν το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Δεύτερο, τους μηχανισμούς στήριξης: Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοδοτικής Σταθερότητας και Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, που αποτελούν το ευρωπαϊκό ΔΝΤ. Τρίτο, το δημοσιονομικό σύμφωνο. Τέταρτο, το σύμφωνο για το ευρώ-συν, που αυξάνει την εποπτεία. Πέμπτο, το πακέτο των δύο μεταρρυθμίσεων που ενισχύει την κεντρική εποπτεία των εθνικών προϋπολογισμών και τέλος, είναι η τροποποίηση των κανονισμών των διαρθρωτικών ταμείων ώστε να υπηρετούν την πολιτική της λιτότητας.

Ο πρώτος και απαράβατος κανόνας που εισάγεται σχετίζεται με τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Η εξίσωση των δαπανών με τα έσοδα σε όλη την κλίμακα της δημόσιας διοίκησης, ο «χρυσός κανόνας» της εποχής μας, έρχεται να εσωτερικεύσει στο εξής τους σιδερένιους νόμους της λιτότητας, σηματοδοτώντας την απόλυτη υποταγή στις υποδείξεις όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και του κεφαλαίου. Γιατί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί δεν ισοδυναμούν με έναν υποτιθέμενο κύκλο ενάρετης δημοσιονομικής διαχείρισης μακριά από τις υπερβολές του παρελθόντος, όπως λέγεται από δεξιά και αριστερά (με τον Γ. Δραγασάκη να έχει αναγορευτεί σε διαπρύσιο υποστηρικτή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών). Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί σημαίνει κατάργηση κοινωνικών παροχών, ακρωτηριασμός κοινωνικών κονδυλίων και απολύσεις, έτσι ώστε οι δημόσιοι πόροι να κατευθύνονται στο κεφάλαιο και την διευκόλυνση της διευρυμένης αναπαραγωγής του. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί επομένως δεν σηματοδοτούν μόνο λιτότητα, αλλά και την εφαρμογή μιας ταξικής πολιτικής προς όφελος του κεφαλαίου.

Ανυπολόγιστες αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνική ευημερία θα έχει επίσης και η δέσμευση όσων κρατών μελών έχουν λόγο χρέους προς ΑΕΠ άνω του 60% να μειώνουν το υπερβάλλον χρέος κατά 1/20 κάθε έτος. Για την Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να διοχετεύει κάθε χρόνο στην μείωση του χρέους (δηλαδή στους λύκους της Γουόλ Στριτ και τους φίλους τους) 10,5 δισ. ευρώ! Το κονδύλι αυτό είναι διπλάσιο, με βάση τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, των χρημάτων που θα δοθούν στο υπουργείο Παιδείας κι επίσης είναι διπλάσιο των χρημάτων που απορροφά το υπουργείο Υγείας. Άρα, εντός της ΕΕ η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει μέσα σε ένα χρόνο να μηδενίσει τον προϋπολογισμό της υγείας και της παιδείας, αν επιλέξει να σεβαστεί την ένταξή μας στην ΕΕ. Διαφορετικά θα επιβάλλεται πρόστιμο της τάξης του 0,2% του ΑΕΠ ή 366 εκ. ευρώ, δηλαδή όσα σχεδόν παίρνει το υπουργείο Πολιτισμού κάθε χρόνο. Το δόγμα των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών επομένως μεταφράζεται στο εξής δίλημμα: Ή κάθε χρόνο με δική της απόφαση κάθε κυβέρνηση να ανακοινώνει μηδενικούς προϋπολογισμούς για παιδεία και υγεία ή να μας επιβάλλουν μηδενικούς προϋπολογισμούς στον πολιτισμό.

Αυτό είναι το ακριβές περιεχόμενο της φράσης που υπάρχει στην έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού, «η επιλογή αυτή (της παραμονής στην ευρωζώνη) έχει αναμφίβολα υψηλό κόστος». Μόνο που επιμελώς το αποσιωπούν…

Δρακόντειο επιπλέον γίνεται και όλο το πλαίσιο εποπτείας και ελέγχου των κρατικών προϋπολογισμών, όπως θεσμοθετείται στην δαιδαλώδη διαδικασία του «ευρωπαϊκού εξαμήνου». Πρόκειται για μια διαδικασία που παραβιάζει κατάφωρα κάθε κυριαρχικό δικαίωμα, μεταφέροντας το κέντρο λήψης κάθε σημαντικής απόφασης για τις δημόσιες δαπάνες και τα έσοδα εκτός χώρας. Το «ευρωπαϊκό εξάμηνο» θα αρχίζει κάθε χρόνο τον Ιανουάριο όταν η επιτροπή θα δημοσιεύει την έκθεση για την ετήσια ανάπτυξη και μετά από ένα συνεχές «πήγαινε – έλα» των στοιχείων μεταξύ Βρυξελλών και εθνικών κρατών θα δημοσιεύεται τελικά αυτό που θέλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στην πράξη έτσι ακόμη και η σύνταξη των κρατικών προϋπολογισμών περνάει σε όργανα που είναι εκτός δημοκρατικής νομιμοποίησης, μακριά από την βούληση και τον έλεγχο των πολιτών κάθε κράτους – μέλους.

Το κάθε άλλο παρά αόρατο χέρι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα παρεμβαίνει συνεχώς επιβάλλοντας περικοπές και αμφισβητώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα μέσω επίσης του θεσμού της ενισχυμένης εποπτείας. Προβλέπεται συγκεκριμένα στον κανονισμό υπ. αρ. 472/2013 και ειδικότερα στο άρθρο 14 ότι «τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ». Αναφέρεται επίσης ότι «το συμβούλιο, μετά από πρόταση της επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για την δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους. Η πρόταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει μέσα σε 10 μέρες από την έγκρισή της από την Επιτροπή».

Εν κατακλείδι, η παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ συνεπάγεται μνημόνια και εξοντωτική λιτότητα για πάντα και την διαιώνιση των όσων ζούμε την τελευταία 4ετία. Πλέον, κανείς δεν μπορεί να επικαλείται άγνοια των όρων του παιχνιδιού… 

Αρέσει σε %d bloggers: