Χιλή: Συνεχίζεται η αντι-νεοφιλελεύθερη εξέγερση

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο 57χρονος Λουίς Μανουέλ Μαρδόνες έπεφτε στα χέρια της χιλιάνικης αστυνομίας, που σύμφωνα με πολλές αφηγήσεις οφείλει την εκπαίδευσή της σε φυγάδες Ναζί, που το Βατικανό μετά την ήττα της Γερμανίας το 1945 προωθούσε μαζικά στη Λατινική Αμερική. Το γεγονός μάλιστα ότι αυτή τη φορά επιχείρησε να σώσει μια 14χρονη διαδηλώτρια ελάχιστα συγκίνησε τους αστυνομικούς που μετήλθαν των γνωστών, αν και ξεχασμένων για τον Λουίς μεθόδων του: Ξεγύμνωμα και δημόσια έκθεση στη μέση του δρόμου, για να ντραπεί και να μισήσει το σώμα του. Ελάχιστα έπιασαν και οι απειλές της χιλιάνικης αστυνομίας που όλο και περισσότερο θυμίζει την αστυνομία του φασίστα δικτάτορα Πινοτσέτ, ότι την επόμενη φορά που θα κατέβει σε πορεία θα μπει για τα καλά στη φυλακή… Το συγκεκριμένο γεγονός, που περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια το έγκυρο περιοδικό New Internationalist, είναι ένα από τα αναρίθμητα ανάλογα περιστατικά που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους των πόλεων και των χωριών της Χιλής, απέναντι σε διαδηλωτές που αντιτάσσουν το τραγούδι του Βίκτορ Χάρα «El derecho de vivir en paz» (Το δικαίωμα να ζεις σε ειρήνη).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αποδεικνύουν δε ότι δεν άλλαξε τίποτε μετά την συμφωνία που επήλθε στα μέσα Νοεμβρίου, να διεξαχθεί δημοψήφισμα τον επόμενο χρόνο για να συγκροτηθεί συντακτική συνέλευση που θα συντάξει ένα νέο Σύνταγμα. Το νέο Σύνταγμα, που θα αντικαταστήσει το ισχύον το οποίο συντάχθηκε επί δικτάτορα Πινοτσέτ το 1980 με βασικό του μέλημα να διαφυλάξει το νεοφιλελευθερισμό και τα συμπαρομαρτούντα (υγεία και παιδεία για τους λίγους, συντάξεις πείνας κ.λπ.) ακόμη και μετά την πτώση του δικτάτορα, ήταν ένα από τα βασικά αιτήματα των διαδηλωτών. Η κατάρτιση νέου Συντάγματος βρίσκει σύμφωνη μάλιστα την συντριπτική πλειοψηφίας της κοινωνίας, όπως έδειξε δημοσκόπηση βάσει της οποίας το 78% των ερωτηθέντων ζητούσε νέο Σύνταγμα. Μάλιστα, μη δεσμευτικό δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 17 Δεκεμβρίου, με τη συμμετοχή 2 εκ. Χιλιανών έδειξε ότι το 91% θέλουν νέο Σύνταγμα. Η υποχώρηση ωστόσο του χιλιανού προέδρου Σεμπάστιαν Πινιέρα (η δημοτικότητα του οποίου έχει πέσει στο 10%), παρότι αποτέλεσε μια νίκη του κινήματος που ξεκίνησε στις 18 Οκτωβρίου …δι’ ασήμαντον αφορμή (μια αύξηση στα εισιτήρια του μετρό), δεν επιλύει το ουσιαστικό: τη φτωχοποίηση εκατομμυρίων Χιλιανών, η οποία συμβαίνει σήμερα σε πραγματικό χρόνο και θα συνεχίσει να υφίσταται μέχρι να ψηφιστεί και το νέο Σύνταγμα, όπως ίσχυε ανελλιπώς από την πρώτη μέρα της νεοφιλελεύθερης χούντας του Πινοτσέτ το 1973. Μόνο ανεξήγητες δεν είναι επομένως οι καθημερινές διαδηλώσεις χιλιάδων Χιλιανών…

Ο ζάμπλουτος πρόεδρος Πινιέρα αντιμέτωπος με αυτή την έκρυθμη κατάσταση επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ βίας που παραπέμπει στα χρόνια του δικτάτορα Πινοτσέτ. Ψήφισε μάλιστα νόμο βάσει του οποίου νευραλγικές εγκαταστάσεις της χώρας θα φυλάει στο εξής ο στρατός χωρίς μάλιστα να απαιτείται η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Έτσι ακύρωσε ακόμη κι αυτό το σύνταγμα του Πινοτσέτ… Από την άλλη, η αστυνομία της Χιλής χρησιμοποιώντας κάθε μέσο που έχει στη διάθεσή της προκειμένου να κάμψει τους διαδηλωτές λειτουργεί σαν εξωτερικός στρατός κατοχής! Τις τελευταίες εβδομάδες στη Χιλή βρίσκονται δεκάδες αντιπρόσωποι μεγάλων και αξιόπιστων διεθνών οργανισμών προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απευθύνουν  εκκλήσεις περιορισμού της αστυνομικής βίας και καταγγελίες φυσικά κατά του νεοφιλελεύθερου προέδρου Σεμπαστιάν Πινιέρα. Μεταξύ άλλων η Διεθνής Αμνηστία, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Δι-Αμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, κ.α. Η προερχόμενη μάλιστα από το Λονδίνο επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας προέβη σε μια δήλωση που δεν αφορά μόνο τη Χιλή: «Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Η πρόθεση των δυνάμεων ασφαλείας της Χιλής είναι σαφής: να τραυματίσουν τους διαδηλωτές για να αποθαρρύνουν τη διαμαρτυρία»!

Ο κατάλογος της κρατικής βίας που συνεχώς επεκτείνεται περισσότερο θυμίζει εμπόλεμη ζώνη, δείχνοντας ότι μόνο σχήμα λόγου δεν ήταν η δήλωση του προέδρου Πινιέρα δύο μέρες μετά το ξέσπασμα των πρώτων διαδηλώσεων ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με ένα πανίσχυρο εχθρό». Οι νεκροί του «πανίσχυρου» εχθρού – λαού, κατά τον Πινιέρα που δίνει μια απεγνωσμένη μάχη διάσωσης των προνομίων της τάξης του, έχουν φτάσει τους 26. Μάλιστα 23 εκ των οποίων χαρακτηρίστηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία κορυφαίες περιπτώσεις δολοφονιών. Εξ ίσου αξιόπιστες καταγραφές κάνουν λόγο για 6.000 συλλήψεις και πάνω από 2.000 περιπτώσεις νοσηλείας εξ αιτίας βασανιστηρίων. Πολλά επίσης, περισσότερα από 70, είναι τα παραδείγματα σεξουαλικών βασανιστηρίων, με αστυνομικούς να βιάζουν ή να προσβάλλουν δημοσίως γυναίκες αφού πρώτα τις γδύσουν σε μια προσπάθεια να τις ταπεινώσουν. Μόνο στην χιλιανή εισαγγελία έχουν φτάσει περισσότερες από 1.000 αναφορές βασανιστηρίων συνοδεία των απαραίτητων αποδείξεων… Επίσης σε 287 ανέρχονται οι περιπτώσεις διαδηλωτών που έχασαν το μάτι τους από τις πλαστικές σφαίρες των αστυνομικών, που πρέπει να πούμε ότι παρά το καθεστώς ατιμωρησίας στο οποίο δρουν φέρουν διακριτικά στις στολές τους κι είναι αναγνωρίσιμοι, αντίθετα με ότι συμβαίνει στην Ελλάδα….

Πηγή : Νέα Σελίδα

Λαϊκή εξέγερση στο Ισημερινό

Στο παρελθόν ανήκει πλέον η δεξιά στροφή της Λατινικής  Αμερικής. Η εκλογική συντριβή του Αργεντίνου προέδρου Μαουρίτσιο Μάκρι στον πρώτο γύρο των εκλογών του Αυγούστου και η αναμενόμενη νίκη του κεντροαριστερού Αλμπέρτο Φερνάντεζ στις 27 Οκτωβρίου όπως και το οριστικό τέλος της πολιτικής σαπουνόπερας «ο Γκουαϊδό πρόεδρος της Βενεζουέλας» βεβαιώνουν ότι η άνοδος του πολιτικού συντηρητισμού στην αμερικανική υποήπειρο δεν προσέλαβε σαρωτικό χαρακτήρα. Έστω κι αν πολιτικοί όπως ο Μπολσονάρου στη Βραζιλία στρέφουν την υπαρκτή Δεξιά όλο και πιο δεξιά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Προάγγελος πολιτικών αλλαγών είναι επίσης οι ογκώδεις και μαχητικές διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται στον Ισημερινό, με αφορμή την ψήφιση από την κυβέρνηση του Λένιν Μορένο την Τρίτη 1η Οκτωβρίου της κατάργησης της κρατικής επιδότησης στις τιμές των καυσίμων. Μέχρι σήμερα οι κάτοικοι του Ισημερινού πλήρωναν τα φθηνότερα καύσιμα σε όλη την Λατινική Αμερική. Με την εφαρμογή όμως του νόμου η τιμή της βενζίνης από 1,85 δολάρια θα εκτιναχθεί στα 2,30 και του πετρελαίου από 1,03 στα 2,20! Η κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων στα καύσιμα, που υφίσταται επί 40 χρόνια, είναι ένα μόνο από τα πολλά μέτρα που περιλαμβάνει το πρόγραμμα λιτότητας που ανέλαβε να εφαρμόσει ο Μορένο. Μεταξύ αυτών προβλέπονται ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές κι ένα ακόμη μέτρο το οποίο μεταφέρουμε με πάσα επιφύλαξη και χωρίς να έχουμε καμιά ευθύνη στην περίπτωση που δώσει ιδέες και στους εν Ελλάδι λάτρεις του ιδιωτικού τομέα, που όπου βρεθούν κι όπου σταθούν βρίζουν τους δημόσιους υπαλλήλους, τα υποτιθέμενα προνόμια τους, τις υψηλές αμοιβές τους, κ.α. Στον Ισημερινό λοιπόν ο Μορένο επέβαλε μια ημέρα τον μήνα οι δημόσιοι υπάλληλοι να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται! Ο μισθός τους εκείνη την ημέρα θα μένει στα κρατικά ταμεία επειδή, όπως είπε, αμείβονται καλύτερα από τους ιδιωτικούς υπαλλήλους. Στο όνομα της ισότητας λοιπόν η δεξιά κυβέρνηση του Ισημερινού βάζει τους δημόσιους υπαλλήλους να δουλεύουν τσάμπα, μια φορά τον μήνα!

Τα μέτρα που εφάρμοσε η δεξιά κυβέρνηση του Ισημερινού σχεδιάστηκαν κατά παραγγελία του ΔΝΤ, το οποίο μάλιστα συνεχίζει να διακηρύσσει ότι έχει αλλάξει και δεν είναι εκείνο που ξέραμε… Απαίτηση του ΔΝΤ ήταν η κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων κι η δωρεάν εργασία των δημοσίων υπαλλήλων. Στόχος του μισητού οργανισμού είναι η εξοικονόμηση συνολικά 2 δισ. ευρώ (εκ των οποίων τα 1,4 θα προέλθουν μόνο από τα καύσιμα) με στόχο το 2020 ο κρατικός προϋπολογισμός από ελάχιστα ελλειμματικός που είναι το 2019 (κατά 0,9% ου ΑΕΠ ή 3,6 δισ. δολ.) να γίνει πλεονασματικός το 2020 στο 3,80% του ΑΕΠ. Έτσι ο Ισημερινός θα εμφανίσει μεγαλύτερο πλεόνασμα ακόμη κι από την Ελλάδα που είναι υποχρεωμένη να εμφανίζει δημοσιονομικό πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ. Το γεγονός ότι ο λαός του Ισημερινού υποβάλλεται σε νεοφιλελεύθερα μαρτύρια άνευ λόγου, μόνο και μόνο για τη «φανέλα» του υποτιθέμενου ελεύθερου ανταγωνισμού εν είδει πολιτικού ρεβανσισμού, επιβεβαιώνεται από το δημόσιο χρέος του Ισημερινού, που το 2018 ήταν μόνο 46,1% του ΑΕΠ. Πιο χαμηλά κι από το δημόσιο χρέος της Γερμανίας που ανέρχεται στο 61% του ΑΕΠ! Παρόλα αυτά για να εγκρίνει το ΔΝΤ τη δανειοδότηση του Ισημερινού των 17 εκ. κατοίκων με 4,2 δισ. δολ. στο πλαίσιο μιας μεγαλύτερης δανειοδότησης ύψους 10,2 δισ. στην οποία θα συμμετέχουν και πολυμερείς οργανισμοί ζήτησε εν ολίγοις την κεφαλή των Εκουατορένιων επί πινάκι. Κι αυτοί αρνήθηκαν…

Οι διαμαρτυρίες ήταν τόσο σφοδρές ώστε η κυβέρνηση του Μορένο δύο μέρες μετά την ψήφιση του νόμου στη Βουλή κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κατεβάζοντας στο δρόμο το στρατό, επιβάλλοντας έλεγχο στον Τύπο, απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις, κ.λπ. Παρόλα αυτά οι Εκουατορένιοι συνέχισαν να καταλαμβάνουν εγκαταστάσεις της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας αναγκάζοντάς την να διακόψει την παραγωγή, να συγκρούονται με στρατό και αστυνομία, να ρίχνουν κεραίες της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης κι επιπλέον να κόβουν την κίνηση ακόμη και στους αυτοκινητοδρόμους με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να τροφοδοτεί τις απομακρυσμένες περιοχές με στρατιωτικά ελικόπτερα… Συνέπεια της κυκλοφοριακής παράλυσης ήταν η ακύρωση των πτήσεων των μεγαλύτερων αεροπορικών εταιρειών (American Airlines, Iberia, KLM, κ.λπ.) από την πρωτεύουσα της χώρας, το Κίτο.

Η επίδειξη δύναμης της αστυνομίας, σε σημείο ώστε να συλλάβει 500 διαδηλωτές, έγινε πολύ γρήγορα μπούμερανγκ σε βάρος του Λένιν Μορένο, η δημοτικότητα του οποίου από το θεαματικά σημείο του 70% όπου βρισκόταν το 2017 κατρακύλησε στο 30%. Σε αυτή τη διετία βέβαια κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Κορυφαίο σημείο της δεξιάς και φιλοαμερικανικής στροφής του Μορένο ήταν η παράδοση στους διώκτες του τού Τζουλιάν Ασάντζ, ο οποίος είχε βρει άσυλο στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο επί προεδρίας Ραφαέλ Κορέα.

Συμπερασματικά, η μετατροπή του Ισημερινού σε σύγχρονη μπανανία των ΗΠΑ (όπως επιβεβαιώνει κι η απόφαση εξόδου της χώρας από τον ΟΠΕΚ που αποτελεί κόκκινο πανί για τις ΗΠΑ) δεν έσωσε τον πρόεδρό του από πρόωρη πολιτική γήρανση, μιας και φαίνεται ότι θα έχει κι αυτός το άδοξο πολιτικό τέλος που είχαν 3 πρόεδροι πριν τον Κορέα οι οποιόι παραιτήθηκαν λόγω των λαϊκών διαμαρτυριών. Ούτε έσωσε φυσικά και τον λαό που ελέω ΔΝΤ και «λιγότερου κράτους» κινδυνεύει να δει το βιοτικό του επίπεδο να καταποντίζεται…

Πηγή: Νέα Σελίδα