Υπουργός Οικονομικών, όροι διάσωσης και ένωση κεφαλαιαγορών διχάζουν την ΕΕ

Μένοντας στις επίσημες ανακοινώσεις, συνεντεύξεις Τύπου και δηλώσεις που ακολούθησαν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 22 Μαρτίου, οι «εχθροί» είναι εκτός των πυλών. Ολίγον οι ΗΠΑ, μετά τις διαβεβαιώσεις της Ουάσινγκτον ότι δεν θα ισχύουν για την από δω μεριά του Ατλαντικού οι νέοι δασμοί στα προϊόντα αλουμινίου και χάλυβα, πολύ η Ρωσία, με τη Δυτική Ευρώπη να υποκύπτει στο μίσος των ανατολικοευρωπαϊκών πολιτικών ηγεσιών εκμεταλλευόμενη τη δηλητηρίαση του διπλού πράκτορα στην Αγγλία, κι εναλλάξ η Αγγλία, ακολουθώντας κατά γράμμα το σαβουάρ βιβρ μέχρι να ολοκληρωθεί το Brexit, οι Βρυξέλλες εμφανίζονται να συγκροτούν ένα ενιαίο και αρραγές μέτωπο…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι ολότελα διαφορετική. Εντός της ΕΕ, οι αντιθέσεις οξύνονται και νέα μέτωπα δημιουργούνται με ένα κοινό χαρακτηριστικό: στο ένα άκρο βρίσκεται πάντα η Γερμανία. Το πλήθος και η σύνθεση του άλλου μπλοκ εναλλάσσεται. Αυτό που ωστόσο παραμένει στη θέση του, είναι το Βερολίνο!

Το πρώτο και σημαντικότερο ζήτημα που διχάζει τους ευρωπαίους ηγέτες είναι το σχέδιο Σαρκοζύ, που ως γνώρισμά του έχει τη δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και την δημιουργία θέσης ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών. Το γαλλικό σχέδιο επί της ουσίας σηματοδοτεί την εμβάθυνση των σχεδίων οικονομικής ενοποίησης της γηραιάς ηπείρου και την οργανική σύσφιξη των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν στο κοινό πρότζεκτ. Μέχρι πρόσφατα η Μέρκελ αξιοποιούσε την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης (που διήρκεσε 6 ολόκληρους μήνες!) και την προεκλογική περίοδο που ακολούθησε στη Γερμανία αμέσως μετά την εκλογή του Μακρόν τον Ιούνιο του 2017 για να αποφύγει να απορρίψει επίσημα το γαλλικό σχέδιο. Η αιτία της διαφωνίας τους έγκειται στις πιθανά κόστη που μπορεί να προκύψουν για τη Γερμανία από μια τέτοια ενοποίηση, την οποία λοιδορεί ως «ένωση μεταβιβάσεων», υπονοώντας ότι στο τέλος της ημέρας θα βρεθεί το Βερολίνο να χρηματοδοτεί τα αδύναμα κράτη μέλη της ΕΕ.

Οι γερμανικές αντιρρήσεις εκφράστηκαν δημόσια και καθαρά από  τον Γιενς Σπαν, υπουργό Υγείας του μεγάλου συνασπισμού, και μέλος της ηγεσίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος με άρθρο που έγραψε στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (22 Μαρτίου), όπου από την αρχή κιόλας ξεκαθάριζε: «Τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων που ψήφισαν τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα σε Γαλλία, Πολωνία, Γερμανία και Ιταλία, δεν θα πειστούν από προτάσεις όπως η δημιουργία υπουργού Οικονομικών στην ευρωζώνη ή η εισαγωγή υπερεθνικών ψηφοδελτίων για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Το όνειρο ορισμένων ηγετών να διαλύσουν τα εθνικά κράτη στις “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης” απλώς δε χαίρει της υποστήριξης της πλειοψηφίας των πολιτών και των κυβερνήσεων. Κάθε προσπάθεια επιβολής ενός ουτοπικού οράματος μόνο θα διχάσει παραπέρα, αντί να ενώσει, την Ευρωπαϊκή Ένωση». Στη συνέχεια πρόκρινε τους τομείς που χρήζουν περαιτέρω συνεργασίας κι είναι οι πέρα για πέρα προβλέψιμοι τομείς στους οποίους  η Γερμανία διαπρέπει …εδώ κι έναν αιώνα: εξωτερικά σύνορα και άμυνα, επικρίνοντας μάλιστα τα κράτη – μέλη της ΕΕ για το βαρύ τους «ατόπημα» να να δαπανούν για πολεμικούς εξοπλισμούς το ένα τρίτο των όσων δαπανούν οι ΗΠΑ…

Διχασμός υπάρχει και στους όρους δημιουργίας του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, παρότι όλα τα κράτη μέλη συμφωνούν για την ανάγκη να υποκατασταθεί η λειτουργία του ΔΝΤ από έναν ευρωπαϊκό οργανισμό, ώστε να πάψουν Κίνα και Ρωσία να έχουν ουσιαστικό λόγο για τα τεκταινόμενα στα δημόσια οικονομικά κρατών μελών της ΕΕ. Το μήλο της έριδας σχετίζεται με τους όρους «διάσωσης» εκείνων των κρατών που θα βρεθούν σε ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους τους. Από τη μια μεριά υπάρχει ένα μπλοκ κρατών που επιμένει ότι κάθε είδους αναδιάρθρωση πρέπει να συνοδεύεται από απώλειες για τους ιδιώτες κατόχους κρατικών ομολόγων. Αυτή η προϋπόθεση «είναι ουσιώδης αν τα πράγματα πάνε άσχημα», δήλωνε στους Financial Times στις 20 Φεβρουαρίου ο ολλανδός υπουργός Οικονομικών, Γόπκε Χέκστρα. Στο ίδιο στρατόπεδο συντάσσεται και η Γερμανία, η οποία ωστόσο το 2010-2012 δεν δίστασε να επιλέξει το χρόνο που θα γίνουν οι απώλειες, διατηρώντας το δικαίωμα να χειριστεί την έξοδο των υπερεκτιθεμένων στο ελληνικό χρέος δικών της, γερμανικών τραπεζών, ώστε να υποστούν τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Το ίδιο είχε πράξει και η Γαλλία, μεταθέτοντας το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων για το 2012, έτσι ώστε να βρουν χρόνο οι δικές τους τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα. Σχετική ερώτηση που είχε καταθέσει στη Βουλή ο τότε βουλευτής της ΝΔ και σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, ήταν εξαιρετικά διαφωτιστική.

Τώρα όμως η Γαλλία και Γερμανία βρίσκονται σε αντικρουόμενα στρατόπεδα. Στο πλευρό της Γαλλίας, που μέσω του υπουργού Οικονομικών της Μπρούνο Λε Μερ χαρακτήρισε ως «κόκκινη γραμμή» για το Παρίσι το αυτόματο κούρεμα στους ιδιώτες επενδυτές, συντάσσεται επίσης και η Ιταλία, που έχει να διαχειριστεί ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος ύψους 2,3 τρις. ευρώ  το οποίο αντιστοιχεί στο 130% το ΑΕΠ της. Το ενδεχόμενο ενός οριζόντιου κουρέματος των ιταλικών ομολόγων, στην καθόλου υποθετική περίπτωση (αν ειδικά η πτώση των τιμών των μετοχών συνεχιστεί) αναδιάρθρωσης του ιταλικού χρέους θα σημάνει την κατάρρευση των ιταλικών τραπεζών που όσο κι αν έχουν μειώσει την έκθεσή τους από το 2014, ακόμη και σήμερα σχεδόν το 10% των τοποθετήσεών τους είναι σε ιταλικά κρατικά ομόλογα.

Αλληλένδετη με τα παραπάνω εξόχως διχαστικά σχέδια είναι η Ένωση Κεφαλαιακών Αγορών που προωθεί η ΕΕ κι αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως το 2019. Με βάση ομιλία του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Βάλντις Ντομπρόβσκις, στις 12 Μαρτίου θα αποτελείται από 3 πυλώνες: Την πλήρη ελευθερία των κεφαλαίων να κινούνται σε όλη την έκταση της ΕΕ, την άρση κάθε λογής εμποδίων στην μεταφορά κεφαλαίων και τον εκσυγχρονισμό του ρυθμιστικού πλαισίου. Με απλά λόγια κι όπως το έθεσε ο ίδιος ο λετονός αντιπρόεδρος «θέλουμε ένας διαχειριστής κεφαλαίων με έδρα το Μιλάνο να είναι σε θέση να προσφέρει εύκολά τα κεφάλαια του στη Ρίγα χωρίς να συμβιβάζεται με την προστασία του επενδυτή».

Στόχος των Βρυξελλών είναι να βαθύνει την ενοποίηση των κεφαλαιακών αγορών, που σήμερα είναι κατά βάση εθνικές και κατακερματισμένες. Η ενοποίηση δηλαδή που έχει επέλθει είναι δυσανάλογη της ενιαίας αγοράς εμπορευμάτων, όπως δείχνει το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά αμοιβαία κεφάλαια (UCITS) που αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε περισσότερες από τρεις χώρες αποτελούν μόνο το 37% του συνόλου. Μια τέτοια εξέλιξη ωστόσο θα λειτουργήσει υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και σε βάρος των πιο αδύναμων.  Θα απογειώσει τη χρηματιστικοποίηση εντός της ΕΕ σε βάρος των θέσεων εργασίας ακόμη και της οικονομικής σταθερότητας. Τα οφέλη θα κατανεμηθούν εντελώς δυσανάλογα σε βάρος μικρών τραπεζών και σχετικών προϊόντων (από αμοιβαία κεφάλαια μέχρι επενδυτικά προϊόντα), δίνοντας ώθηση στην πιο άγρια κερδοσκοπία.

Τούτων δοθέντων, προκαλούν απορία τα εγκώμια του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα, σε εκδήλωση του ΙΟΒΕ και του Χρηματιστηρίου Αθηνών στις 19 Μαρτίου με θέμα τις «πηγές χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας». Είπε μεταξύ άλλων: «Η Ένωση Κεφαλαιαγορών, διευκολύνοντας την πρόσβαση σε ελκυστικές επενδύσεις με ανταγωνιστικούς και διαφανείς όρους, αναμένεται να αυξήσει τις τοποθετήσεις των εν λόγω επενδυτών σε κεφαλαιακά προϊόντα επιχειρήσεων εντός της ΕΕ. Η εξέλιξη αυτή θα βοηθήσει να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις από τη γήρανση του πληθυσμού και τα χαμηλά επιτόκια στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, ενώ ταυτόχρονα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες χρηματοδότησης των επιχειρήσεων».

Οι διθύραμβοι του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας θυμίζουν τις διαφημίσεις που προηγήθηκαν της ένταξης στην ΕΟΚ όταν έταζαν στους έλληνες γεωργούς ότι τα προϊόντα τους θα πουλιούνται σε μια αγορά 300 εκ. καταναλωτών.  Το αποτέλεσμα το είδαμε: Ο αγροτικός πληθυσμός τείνει προς εξαφάνιση, το αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο από πλεονασματικό έγινε ελλειμματικό κι έχει γεμίσει η αγορά από σκόρδα Τουρκίας και πατάτες Αιγύπτου, ελέω των αποφάσεων της ΕΕ. Γιατί η ένωση κεφαλαιαγορών να αποτελέσει ευλογία για την ελληνική οικονομία; Πολύ περισσότερο όταν η πολύ πιο ήπια απελευθέρωση των κεφαλαίων που έχει επιτευχθεί στο πλαίσιο της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον από τη δεκαετία του ’80 και μετά πουθενά επ’ ουδενί δεν ευνόησε παραγωγικές και μακροχρόνιες επενδύσεις… Γιατί αυτό να συμβεί εντός της ΕΕ, που έχει εξελιχθεί στο πιο προχωρημένο εργαστήρι της παγκοσμιοποίησης;

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΕΕ ΜΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

Μια καινούργια αρχή στα εσωτερικά πράγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο της ευρωζώνης σηματοδοτεί ο «Οδικός Χάρτης» που έδωσε στη δημοσιότητα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ την Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δύο είναι οι σημαντικότερες προτάσεις που συμπεριλαμβάνει, ως εξειδίκευση των όσων έχουν ήδη προταθεί (πχ. με την έκθεση των 5 προέδρων το 2015) και αποφασισθεί (πχ. για την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης τον Μάιο του 2017), με χρονικό ορίζοντα μόλις το 2018. Συγκεκριμένα, ο μετασχηματισμός του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και ο διορισμός ευρωπαίου υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, ο οποίος θα συνδυάζει τα καθήκοντα του επιτρόπου Οικονομίας και του προέδρου του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ).

Η δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, έρχεται να λύσει μια δομική αδυναμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που καθιστούσε το οικοδόμημα της Φρανκφούρτης εξ αρχής σαθρό και ημιτελές: την έλλειψη δανειστή εσχάτης ανάγκης. Δηλαδή, ενός μηχανισμού δανεισμού που θα παρεμβαίνει σε περιπτώσεις κρίσεων όπως συνέβη για παράδειγμα το 2010 όταν για πρώτη φορά μια χώρα της ευρωζώνης βρέθηκε εκτός αγορών, αδύναμη να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματά της και επίσης το 2011 – 2012 όταν διακόπηκε η ροή χρήματος από τη μια χώρα τη ευρωζώνης στην άλλη. Η λύση ωστόσο που προκρίνεται παγιοποιεί την μετάθεση εκτός ΕΚΤ θεμελιωδών μηχανισμών για την επίλυση προβλημάτων που άπτονται της λειτουργίας μιας κεντρικής τράπεζας.

Με άλλα λόγια, η ΕΕ δηλώνει ότι ο θεματοφύλακας του ευρώ θα συνεχίσει να είναι ανεπαρκής και προβληματικός, συνιστώντας μια εξαίρεση σε σχέση με όλες τις άλλες κεντρικές τράπεζες, και προς μέγιστη χαρά όχι μόνο των αστικών τάξεων της Ευρώπης που δεν κουράζονται να δημιουργούν αυτόματους και εκτός δημοκρατικού ελέγχου μηχανισμούς επιβολής λιτότητας αλλά προς ακόμη μεγαλύτερη χαρά της αέναα επεκτεινόμενης ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας που δεν κουράζεται να δημιουργεί θέσεις και αξιώματα και τώρα θα συγκροτήσει έναν εξωτερικό μηχανισμό που θα λειτουργεί ως δανειστής τελευταίας ανάγκης. Η πολιτική λιτότητας μάλιστα που θα επιβάλλει δε θα αποτελεί μόνο αυστηρό όρο για τη χρηματοδότηση δοκιμαζόμενων οικονομιών, σε ακραίες περιστάσεις. Ορίζεται ότι η τυφλή εφαρμογή των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής που περιλαμβάνονται στο Σύμφωνο για τη Σταθερότητα και τη Μεγέθυνση θα είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ και για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση των κρατών μελών μέσω των διαρθρωτικών ταμείων.

Το μέγεθος της τομής που εκφράζει ο «Οδικός Χάρτης» του Γιουνκέρ υπογραμμίζεται επίσης από το γεγονός ότι στη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου δεν θα ισχύει ο κανόνας της ομοφωνίας, αλλά των απλών κι ενισχυμένων πλειοψηφιών που θεσμοποιούν μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων που θα λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αποχαιρετώντας οριστικά και δια παντός όσα μέχρι σήμερα ξέραμε…

Πηγή: Πριν

ΕΝΤ: Τερατογέννηση ΔΝΤ, Μάαστριχτ και Συμφώνου Σταθερότητας (Πριν, 14/3/2010)

 Η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου εκφράζει την υιοθέτηση ακραία αντιλαϊκών μορφών διαχείρισης της κρίσης από τις αστικές τάξεις

Μια νέα περίοδο αντιδραστικής μετάλλαξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σηματοδοτεί η κατ’ αρχήν απόφαση των ευρωπαίων ηγετών για δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, στα πρότυπα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η απόφαση τους, που δεν συναντά ευρεία αποδοχή στους κόλπους του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και θα περάσει από σαράντα κύματα για να υλοποιηθεί, εμφανίστηκε ως επιτυχία του έλληνα πρωθυπουργού, που «θα έπρεπε να τον εφεύρουμε αν δεν υπήρχε»(!) σύμφωνα με το σημείωμα του εκδότη των Νέων της προηγούμενης Τρίτης. Η δυστοκία στην αποδοχή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, ας μην κοροϊδευόμαστε, θα κρατήσει τόσο όσο χρειάζεται να πειστούν άπαντες πως δεν θα είναι ένας ακόμη μηχανισμός κοπής χρήματος και αναδιανομής πόρων από τις πλουσιότερες προς τις φτωχότερες χώρες, όπως ήταν τα Διαρθρωτικά Ταμεία, που θεσπίστηκαν τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 για να εξωραΐσουν την ΕΕ.

Στην πραγματικότητα, η ίδρυση Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, πρώτον, θα οξύνει τα αντιδραστικά χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς οι έκτακτες χρηματοδοτήσεις που θα εγκρίνει στην περίπτωση που μια χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας θα χορηγούνται με απίστευτα ειδεχθείς, εξοντωτικούς όρους, όπως την αναστολή των χρηματοδοτήσεων από τα Διαρθρωτικά Ταμεία, του δικαιώματος ψήφου στο Συμβούλιο υπουργών κι άλλες ακόμη αυστηρότερες ποινές που θα καθορισθούν στην πορεία. «Οι κυρώσεις αυτές θα πρέπει να αυξάνονται σταδιακά», ήταν τα λόγια της γερμανίδας καγκελαρίου την προηγούμενη Τετάρτη. Ουσιαστικά θα πρόκειται για έναν μηχανισμό λιτότητας ακόμη πιο βαρύ από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (που χαρακτήρισε την περίοδο μέχρι την ένταξη στο ευρώ) και το Σύμφωνο Σταθερότητας (που σηματοδότησε την δεκαετία του ’90, από την δημιουργία του ευρώ μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης). Στην πραγματικότητα το ΕΝΤ, «θεσμική» απάντηση της ΕΕ στην κρίση, θα είναι ένας μηχανισμός αναδιανομής πλούτου από τα φτωχότερα στρώματα προς την αστική τάξη και το κράτος και από τις φτωχότερες προς τις πλούσιες χώρες.

Δεύτερο, θα επιτείνει την ανισόμετρη ανάπτυξη εντός της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης καθώς όποιος καπιταλισμός υποπέσει στην ανάγκη του θα καταδικαστεί στην ύφεση και θα χάσει κάθε ελπίδα μεγέθυνσης του ΑΕΠ και πραγματικής σύγκλισης για πολλά χρόνια. Υπ’ αυτή την έννοια, η ανάλυση κόστους – ωφέλειας της συνέχισης της παραμονής στην ευρωζώνη δεν είναι καθόλου προφανής! Κι έτσι πρέπει να ερμηνευτεί η αποστασιοποίηση από την ΕΕ που εκφράζουν το τελευταίο διάστημα ισχυρά κέντρα του Συνασπισμού, απηχώντας την ευρύτερη δυσφορία που εκδηλώνεται απέναντι στην ΕΕ – όχι μόνο από λαϊκά στρώματα. Η καταστροφική επίδραση που έχουν μέτρα τύπου ΔΝΤ είναι ήδη ορατή στην Ελλάδα με την μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας το 2009 κατά 22%, σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, με την μείωση των εξαγωγών κατά 17% για τον ίδιο πάλι χρόνο και με την εκτίναξη της φτώχειας, που έχει ως αποτέλεσμα να πλήττονται στην Ελλάδα 2,1 εκ άνθρωποι, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία. Τα χειρότερα ωστόσο είναι μπροστά μας και θα γίνουν εμφανή από αύριο, όταν θα εφαρμοστούν οι αυξημένοι συντελεστές ΦΠΑ ωθώντας προς τα πάνω τις τιμές πώλησης των προϊόντων και τον πληθωρισμό, σ’ έναν ευρύτερο περιβάλλον καθαρής μείωσης των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και συρρίκνωσης του παραγόμενου προϊόντος. Κοινώς, εφιάλτης κοινωνικής παρακμής και οικονομικής υπανάπτυξης!

Τρίτο, η δημιουργία του ΕΝΤ αποτελεί την απάντηση της ΕΕ στην ορατή προοπτική να εξέλθει της κρίσης έχοντας υποστεί απώλειες στον ανταγωνισμό της με τις ΗΠΑ και την Ασία. Η ίδρυση του ΕΝΤ έρχεται να καλύψει ένα κενό των ιδρυτικών συνθηκών της ευρωζώνης για την ύπαρξη δανειστών έσχατης ανάγκης, στην πραγματικότητα όμως φράζει το δρόμο στην δυνατότητα που είχε το ΔΝΤ από το 1945 (που ιδρύθηκε στο πλαίσιο της Συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς η οποία έθεσε τα θεμέλια της μεταπολεμικής οικονομικής και νομισματικής τάξης) μέχρι σήμερα να καλύπτει αυτό το κενό. Στο εξής κανένα κράτος – μέλος της ευρωζώνης δεν θα έχει τη δυνατότητα να φλερτάρει με το ΔΝΤ όπως έκανε …«to amerikanaki»! Έτσι έγραφε η Wall Street Journal το προηγούμενο σαββατοκύριακο ότι αποκαλούν τον Γιωργάκη στην Ελλάδα («the little American», αγγλιστί) – οπότε για μια επιπλέον φορά μετά τον Δεκέμβρη του 2008, ακόμη κι ο πιο αντιδραστικός, ξένος Τύπος φαίνεται να εκφράζει πιο ευθύγραμμα το δημόσιο αίσθημα στην Ελλάδα από τους έλληνες εκδότες. Ο κίνδυνος υποβάθμισης της θέσης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού ως αποτέλεσμα της κρίσης φάνηκε πεντακάθαρα στους ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ. Κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2009, ειδικότερα, όταν στις ΗΠΑ αυξήθηκαν κατά 1,4%, στη ευρωζώνη καταγράφηκε αύξηση(;) της τάξης του 0,1%. Υπό τη θέα λοιπόν αυτής της υστέρησης, το ευρωπαϊκό κεφάλαιο εκμεταλλεύεται την δημοσιονομική κρίση για να επιβάλει στους λαούς νέα εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας που θα βοηθήσουν την κερδοφορία του και την κάλυψη του χαμένου εδάφους στο πλαίσιο του ανηλεούς διεθνούς ανταγωνισμού.

Όπως ακριβώς πράττει, ειρήσθω εν παρόδω, και το κεφάλαιο στην Ελλάδα. Καθώς, τα περισσότερα από τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση και ψήφισε την προηγούμενη Παρασκευή μετά από συζήτηση στη Βουλή λίγων ωρών (σ’ αυτή την περίπτωση ξέχασαν την «δημόσια διαβούλευση») και όλα τα νέα μέτρα που θα ανακοινωθούν από ‘δω και πέρα και θ’ αφορούν στον ιδιωτικό τομέα, παρά τα όσα λέγονται, δεν θα έχουν στόχο την μείωση των ελλειμμάτων. Στόχο θα έχουν την βελτίωση των όρων αξιοποίησης του κεφαλαίου και την άνοδο των κερδών. Η αστική τάξη επομένως εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να επιβάλλει και να δικαιολογήσει το πιο ωμό αντεργατικό πραξικόπημα της μεταδιδακτορικής περιόδου, στο φόντο μιας ραγδαίας υποβάθμισης της θέσης της στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου όπου συμμετέχει. Υπό αυτό το πρίσμα καθόλου τυχαία δεν είναι κι η άνοδος του εθνικισμού τα τελευταία χρόνια: από την πιο ρατσιστική κι επιθετική εκδοχή του, όπως αυτή που εκδηλώθηκε με αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια των μεταναστών, μέχρι την πιο προοδευτική, που μάχεται επιζήμιες πλευρές της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, με σημαία ωστόσο την εθνική συνοχή και την κοινωνική συναίνεση.

Τέλος, για να μην μείνει καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί όταν ικανοποιούσαν το αίτημα του Γ. Παπαπανδρέου (επίλεκτου μέλους της «φυλής των αεροδρομίων» κι αυτός σαν τον Τζορτζ Κλούνεϋ στο Ραντεβού στον Αέρα που πετάει κι… απολύει) πρέπει να τονίσουμε ότι η συναίνεσή τους στη δημιουργία του ΕΝΤ υπαγορεύτηκε πρωτίστως απ’ όσα διακυβεύονται για τις δικές τους επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Το ενδεχόμενο χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού τους θίγει άμεσα δεδομένων: Πρώτο, των δισεκατομμυρίων που έχουν επενδύσει γερμανικές και γαλλικές τράπεζες στο ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπολογίζεται πως 43 δισ. ευρώ έχουν επενδύσει οι πρώτες και 35 δισ. ευρώ οι δεύτερες στην θαυμαστή αυτή πηγή εύκολων κερδών, που είναι το δημόσιο χρέος. Επίσης, τουλάχιστον το 53% του ελληνικού δημόσιου χρέους βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια άλλων χωρών της ΕΕ (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι αγορές από το εσωτερικό της Ελλάδας). Στις ΗΠΑ αντίθετα βρίσκεται μόλις το 3% και στην Ασία το 2% των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου – γιατί επομένως να εναπόκειται στο ΔΝΤ η αποτροπή μιας χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού; Και δεν είναι μόνο τα κρατικά ομόλογα. Ας αναλογιστούμε τις αρνητικές συνέπειες θα έχει για την Credit Agricole και την Societe Generale η χρεοκοπία της Εμπορικής και της Γενικής Τράπεζας, για τις γερμανικές θυγατρικές που λειτουργούν στην Ελλάδα στο λιανικό εμπόριο, ακόμη και για την πολεμική τους βιομηχανία τι θα σημάνει μια στάση πληρωμών που μπορεί να κηρύξει η Ελλάδα! Γιατί να επιτρέψουν να συμβεί αν με τον κατάλληλο μηχανισμό μπορεί να αποβεί κερδοφόρα – οικονομικά και πολιτικά – ακόμη κι αυτή η βιομηχανία διάσωσης;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μάλιστα επιδιώκει να αξιοποιήσει ευρύτερα και πιο μακροπρόθεσμα το «ελληνικό μάθημα», όπως φανερώνουν τα σχέδια που έρχονται στην επιφάνεια ακόμη και για την θέσπιση θέσης υπουργού Οικονομικών. Στο πλαίσιο αυτής της προβληματικής, τονίζουν, γίνεται εμφανές το κενό από την έλλειψη υπουργού Οικονομικών, κατ’ αναλογία της θέσης υπουργού Εξωτερικών που θεσπίστηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Το ζητούμενο φυσικά δεν θα είναι η δημιουργία ενός ακόμη κέντρου αποφάσεων, αλλά η ενοποίηση των οικονομιών πολιτικών που ακολουθούνται από την μια άκρη της ευρωζώνης ως την άλλη, στην πιο φιλο-επιχειρηματική, αντιλαϊκή κατεύθυνση: από τη φορολογία, μέχρι τις κοινωνικές παροχές.

Εν κατακλείδι, η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου συμπυκνώνει την βίαιη αλλαγή οικονομικού υποδείγματος που έχει συντελεστεί μέσα σε ένα χρόνο στην ΕΕ, προκρίνοντας μεθόδους βίαιης εκκαθάρισης και καταστροφής κεφαλαίου χαμηλής σχετικά παραγωγικότητας και πάνω απ’ όλα μεθόδους εντονότερης εκμετάλλευσης, «πρωτο-καπιταλιστικής» βαρβαρότητας και βίαιου σφετερισμού των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων.

Αρέσει σε %d bloggers: