Ποιος φοβάται την αλήθεια στην ΕΛΣΤΑΤ; (Επίκαιρα, 4-10/6/2015)

 

elstat762012Μια νέα προσπάθεια να πέσει σκοτάδι στα όσα συνέβησαν το 2009 γύρω από τους εθνικούς λογαριασμούς, έτσι ώστε η χώρα να ριχθεί στα Τάρταρα των Μνημονίων, σηματοδοτεί η πρόταση να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο εκ μέρους του εισαγγελέα Εφετών Αντώνη Λιόγα προς το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο. Η πρόταση του εισαγγελέα κατατέθηκε σε χρόνο ρεκόρ, καθώς η δικογραφία με τις καταθέσεις των Α. Γεωργίου, Μ. Κοντοπυράκη και Ν. Στρόμπλου έφυγε για το Συμβούλιο Εφετών στις 30 Απριλίου, με μόνο μία απ’ αυτές τις καταθέσεις να είναι 45 σελίδες συνοδευόμενη από άλλες 60 σελίδες συνημμένα έγραφα. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η υπόθεση των παραποιημένων στοιχείων της Στατιστικής Υπηρεσίας να κλείσει πρόωρα. Ανάλογη προσπάθεια έγινε και το 2014 από τον αντιεισαγγελέα Εφετών, Ι. Κούτρα. Η πρότασή του όμως απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Εφετών! Και τώρα επανέρχεται εκείνη ακριβώς η πρόταση με 1 επιπλέον σελίδα από τον εισαγγελέα Εφετών Αντ. Λιόγα στην οποία αναφέρει ότι συμφωνεί, ακυρώνοντας όχι μόνο την απόφαση του συμβουλίου εφετών, αλλά και τον τελευταίο γύρο ανακρίσεων και επανεξέτασης μαρτύρων, αφήνοντας ερωτηματικά για το αν λήφθηκε υπ’ όψη το νέο υλικό.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Να αναφερθεί ότι ο εισαγγελέας εφετών Αντώνης Λιόγας είχε αναλάβει και την υπόθεση του δομημένου «γαλάζιου» ομολόγου των 280 εκ. ευρώ, το οποίο υπερκοστολογημένο κατέληξε το 2006 σε τέσσερα ασφαλιστικά ταμεία. Από τα 15 άτομα που έστειλε στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων το 2011 δεν υπήρχε ούτε ένας υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών.

Η προσπάθεια να τεθεί στο αρχείο το σκάνδαλο της στατιστικής υπηρεσίας, με το οποίο τεχνηέντως φούσκωσαν τα στοιχεία για το έλλειμμα και το χρέος, ώστε να φανεί επιβεβλημένη η υπαγωγή στα Μνημόνια, εξυπηρετεί πολλούς εντός κι εκτός Ελλάδας. Πρώτα και κύρια τον επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Α. Γεωργίου, που δεν θα λογοδοτήσει για όσα συνέβησαν επί διοίκησής του. Στο απυρόβλητο θα μείνουν επίσης οι πολιτικές ευθύνες του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου όπως κι οι ευθύνες της Γιούροστατ, που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην φαλκίδευση των στατιστικών στοιχείων, αποκαλύπτοντας έτσι ότι το σχέδιο «φουσκώματος» του ελλείμματος μπορεί να μην ήταν καν ελληνικής επινόησης.

Η υπόθεση ωστόσο της ΕΛΣΤΑΤ αν ανοίξει έχει να βγάλει πολλά στοιχεία. Από την υπόθεση των 17 ΔΕΚΟ που παράτυπα εντάχθηκαν στον τομέα της γενικής κυβέρνησης, καθώς καμία άλλη κυβέρνηση της ΕΕ δεν ακολουθούσε αυτήν την πρακτική, επιβαρύνοντας έτσι τα δημόσια οικονομικά με 18,12 δισ. ευρώ, μέχρι το swap της Goldman Sachs, που κόστισε 5,28 δισ. ευρώ, και τις περίφημες νοσοκομειακές δαπάνες ύψους 4,5 δισ. ευρώ που το κράτος ποτέ δεν πλήρωσε, κανένας δεν εισέπραξε, όμως βάρυναν το δημόσιο χρέος του 2009.

Στατιστικές ραδιουργίες για τις νοσοκομειακές οφειλές

Για το θέμα των νοσοκομειακών δαπανών, τα Επίκαιρα μίλησαν με στέλεχος της στατιστικής υπηρεσίας που περιέγραψε τι ακριβώς συνέβη. Προτίμησε όμως λόγω του κλίματος φόβου που επικρατεί να διατηρήσει την ανωνυμία του:

«Τον Οκτώβριο 2009 συνέπεσαν δύο γεγονότα που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ψευδή διόγκωση των νοσοκομειακών οφειλών: η αλλαγή κυβέρνησης από τις ξαφνικές βουλευτικές εκλογές και η αποστολή στην Γιουροστάτ των συσσωρευμένων νοσοκομειακών οφειλών 2005-2008 που εκκρεμούσαν. Είναι κοινή πρακτική των περισσότερων νεοεκλεγμένων κυβερνήσεων να ισχυρίζονται ότι κληρονόμησαν σωρεία προβλημάτων από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η νοοτροπία αυτή οδήγησε τη νέα ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών να αρπάξει την παρουσιασθείσα ευκαιρία εκμεταλλευόμενη ένα συστημικό πρόβλημα του δημόσιου τομέα, να το ονομάσει “παραχάραξη των στοιχείων”, και να “αναθεωρήσει”, τις συσσωρευμένες νοσοκομειακές οφειλές ώστε να καταλήξει σε μια παράνομη υπερεκτίμηση του δημοσίου ελλείμματος και χρέους για την περίοδο 2005-2009. Το σοκαριστικό είναι ότι η υπερεκτίμηση αυτή δεν ήταν το αποτέλεσμα μεταφοράς για πολιτικούς λόγους δαπανών από άλλα έτη στα έτη 2005-2009, αλλά ήταν το αποτέλεσμα επιβάρυνσης όλων των ετών της θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης με ποσά δισεκατομμυρίων ευρώ που ήταν φανταστικά! Και το πιο σοκαριστικό είναι ότι η Γιουροστάτ συνεργάστηκε εν γνώσει της επ’ αυτού.

Αντίθετα με άλλες χώρες που αυτές οι πρακτικές, όταν αποκαλυφθούν, τιμωρούνται, στην Ελλάδα το παιχνίδι με τα στοιχεία πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις καταλήγοντας στην οικονομική καταστροφή που βιώνουμε σήμερα».

Η τέλεια δικαιολογία για το ΔΝΤ

Που στηρίχθηκε όλη αυτή η στατιστική απάτη;

«Στην περίπτωση των νοσοκομειακών οφειλών, δύο κυρίως γεγονότα διευκόλυναν την διαστρέβλωση των στοιχείων: το συστημικό πρόβλημα της ύπαρξης απαρχαιωμένων λογιστικών συστημάτων στον δημόσιο τομέα, και οι μυστικές διαβουλεύσεις της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης με ανώτατα στελέχη του ΔΝΤ, όπως μαθεύτηκε αργότερα, για να υπαχθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ποιο ευρύτερο πολιτικό σχέδιο εξυπηρετούσαν αυτές οι μεθοδεύσεις;

«Για να αναλάβει το ΔΝΤ τον έλεγχο της χώρας έπρεπε να συμβεί κάτι δραματικά σοκαριστικό. Η ιδέα μιας δημοσιονομικής κρίσης σε συνδυασμό με τα αποκαλούμενα Greek Statistics ενεφανίσθη ως η τέλεια δικαιολογία για την εισβολή του ΔΝΤ στα Ευρωπαϊκά πράγματα. Έτσι, στατιστικές πρακτικές σαν την ταχυδακτυλουργική επινόηση ψεύτικων μη υπαρχόντων ελλειμμάτων που είχαν εξαχθεί από τις εκκρεμούσες νοσοκομειακές οφειλές της περιόδου 2005-2208 αποδείχτηκαν ως η πιο αντιπροσωπευτική στατιστική ραδιουργία των ετών 2009 και 2010».

Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται στις προμήθειες των νοσοκομείων και την πληρωμή τους στην Ελλάδα και την ΕΕ;

«Στην Ελλάδα, όπως και στην υπόλοιπη ΕΕ, τα δημόσια νοσοκομεία παραδοσιακά προμηθεύονται φάρμακα και νοσοκομειακό υλικό από προμηθευτές που συνήθως πληρώνονται αργότερα από την ημερομηνία παράδοσης λόγω των χρονοβόρων διαδικασιών αξιολόγησης του νόμιμου των καταβολών από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Σχετικά με την Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο 2009, είχε συσσωρευτεί ένας μεγάλος αριθμός μη αξιολογημένων νοσοκομειακών οφειλών των ετών 2005-2008 και ταυτόχρονα η συνολική αξία αυτών των οφειλών δεν ήταν ακόμα γνωστή. Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχει αυτά τα στατιστικά προβλήματα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση Φαρμακοβιομηχανιών (EFPIA) που περιλαμβάνει πολυεθνικές όπως οι Roche και Novartis, το 2011 τα Ευρωπαϊκά κράτη χρωστούσαν 12-15 δισεκατομμύρια ευρώ στην φαρμακοβιομηχανία που αντιστοιχούσαν σε περισσότερα από ένα χρόνο».

Τα 1,2 δισ. ευρώ έγιναν 6,6 δισ.!

Πώς συγκεκριμένα έγινε η στατιστική αλχημεία;

«Στις 2 Οκτωβρίου 2009, δηλαδή πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, και μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών διαδικασιών, η ΕΣΥΕ που τώρα λέγεται ΕΛΣΤΑΤ, είχε στείλει στην Γιουροστάτ τους πίνακες ελλείμματος και χρέους που περιελάμβαναν μια προσεγγιστική εκτίμηση των νοσοκομειακών οφειλών ίση με 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν προκύψει από συνήθη έρευνα της ΕΣΥΕ. Η νέα κυβέρνηση φούσκωσε το ποσό των 2,3 δισ. ευρώ στο 6,6 δισεκατ. ευρώ, όπως περιγράφεται στην τεχνική έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών του Φεβρουαρίου 2010, βασιζόμενη σε έρευνα του Υπουργείου και όχι της ΕΣΥΕ. Έτσι, η ψευδής διόγκωση αντιστοιχούσε στο εντυπωσιακό ποσό των 5,4 δισεκ. ευρώ καθώς, σύμφωνα με το την ίδια Τεχνική Έκθεση, από τα 6,6 δισεκ. ευρώ μόνο τα 1,2 δισεκ. ευρώ είχαν ελεγχθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά η παρανομία αυτή προσπαθήθηκε να φορτωθεί μόνο σε ένα έτος, το 2008. Τότε η Γιουροστάτ το απέρριψε αυτό γράφοντας: “Στην ανακοίνωση της 21 Οκτωβρίου 2009, ένα ποσό 2,5 δισ. ευρώ προστέθηκε στο δημόσιο έλλειμμα του 2008 επί του ποσού 2,3 δισ. ευρώ. Αυτό έγινε σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές κάτω από εντολή που δόθηκε από το υπουργείο Οικονομικών, παρά το γεγονός ότι το πραγματικό ύψος των νοσοκομειακών οφειλών είναι ακόμα άγνωστο, ότι δεν υπήρχε δικαιολογία για την επίρριψη αυτού του ποσού στο 2008 και όχι σε προηγούμενα χρόνια επίσης, και η ΕΣΥΕ είχε εκφράσει την διαφωνία της προς το γενικό λογιστήριο του κράτους και το υπουργείο Οικονομικών”.

Αργότερα, τον Απρίλιο 2010, η Γιουροστάτ υπαναχώρησε στις παράνομες απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης, ίσως διότι οι γραφειοκράτες της Γιουροστάτ ασχολούντο με το να βρούν τρόπους να φορτώσουν τους κυβερνητικούς λογαριασμούς με πρόσθετο παράνομο χρέος.

Η υπαναχώρηση της Γιουροστάτ τον Απρίλιο 2010 ήταν ξεκάθαρα αντίθετη με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς ΕΣΑ95 (βλ. ESA95 παρ. 3.06, EC No. 2516/2000 άρθρο 2, Commission Reg. EC No. 995/2001) και αντίθετη με τον Κώδικα Ορθής Πρακτικής, κυρίως όσον αφορά τις αρχές της ανεξαρτησίας των στατιστικών μετρήσεων, της αντικειμενικότητας και αξιοπιστίας των στατιστικών. Μία εντυπωσιακή παραβίαση του νόμου είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των νοσοκομειακών οφειλών ποτέ δεν καταβλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στις φαρμακευτικές εταιρείες γιατί ενάμισι μήνα μετά την παράνομη διόγκωση του δημοσίου ελλείμματος, το υπουργείο Οικονομικών συμφώνησε με τις φαρμακευτικές εταιρείες ώστε αυτές να δεχτούν μια 30%  έκπτωση για την περίοδο 2005-2008.

Επίσης στη συνέχεια ακόμη κι αυτές οι αυθαίρετα μειωμένες τιμολογήσεις, συρρικνώθηκαν περαιτέρω επειδή οι προμηθευτές των νοσοκομείων πληρώθηκαν με ομόλογα (μηδενικού μάλιστα επιτοκίου) τα οποία κουρεύτηκαν με το PSI+ τον Φεβρουάριο του 2012 κατά 47,5%, με το εναπομείναν ποσό να είναι καταβλητέο σε βάθος 30ετίας».

Το σκάνδαλο με τις νοσοκομειακές δαπάνες είναι ένα μόνο από τα πολλά που έχουμε να μάθουμε αν επιτέλους ανοίξει ο φάκελος της ΕΛΣΤΑΤ. Γι’ αυτό τον λόγο η υπόθεση δεν πρέπει να μπει στο αρχείο όπως πρότεινε ο αρμόδιος εισαγγελέας, λίγες μέρες μάλιστα πριν καταθέσει ο κατηγορούμενος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέας Γεωργίου…

Απάτες της ΕΛΣΤΑΤ και ψέματα του ΔΝΤ στην υπηρεσία της επίθεσης (Πριν, 27.1.2013)

targetΗ κατάσταση θα προσφερόταν άνετα για διακωμώδηση αν δεν συνοδευόταν από δραματικές κοινωνικές επιπτώσεις. Ο λόγος γίνεται για την συνέχιση της εφαρμογής ενός εξοντωτικού και ατελέσφορου (στις ονοματικές του επιδιώξεις!) προγράμματος λιτότητας, την στιγμή που οι λόγοι επί των οποίων κρίθηκε αναγκαία η εφαρμογή του αποδείχθηκαν προϊόν εξόφθαλμης απάτης και αποτέλεσμα ακραίας χειραγώγησης, δηλαδή τα στοιχεία του δημοσιονομικού ελλείμματος για το 2009, ενώ το μοντέλο επί του οποίου βασίστηκαν οι προβλέψεις των επιπτώσεων της λιτότητας στην μεγέθυνση, απλώς …λάθος! Κι αυτό δια στόματος του επικεφαλής οικονομολόγου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πολυγραφότατου, Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος ομολόγησε ότι λάθος εκτιμούσαν επί τόσες δεκαετίες πως μια μείωση κατά 1% στις δημόσιες δαπάνες ή μια αύξηση κατά 1% στα φορολογικά έσοδα επιφέρει μείωση κατά 0,5% στους ρυθμούς μεγέθυνσης μιας οικονομίας. Το σωστό είναι μείωση ακόμη και 1,7%, δηλαδή τρεις φορές μεγαλύτερος συντελεστής από τις αρχικές εκτιμήσεις.

Τι αποκαλύπτουν όμως τα δύο αυτά κορυφαία γεγονότα, αν τα δούμε στις πραγματικές τους διαστάσεις κι αφήσουμε κατά μέρους την ίντριγκα και τα κροκοδείλια δάκρυα; Αποκαλύπτουν, πρώτο, ότι η ελληνική οικονομία έπρεπε με κάθε κόστος και με κάθε τρόπο να εμφανιστεί ως ο «μεγάλος ασθενής» για να ξεκινήσει μια θεραπεία που ήταν προαποφασισμένη και, δεύτερο, ότι οι (καταστροφικές) επιπτώσεις στους ρυθμούς μεγέθυνσης των προγραμμάτων λιτότητας ήταν απλώς αδιάφορες στους σχεδιαστές αυτών των προγραμμάτων. Μάρτυρας το ότι κανενός δεν ίδρωσε το αυτί με την αποκάλυψη της παταγώδους «αποτυχίας» τους (που δεν είναι παρά μία ακόμη «αποτυχία» του ΔΝΤ) και δεύτερο ότι στην Ελλάδα ειδικά δεν περιμέναμε να χαρακτηριστεί λάθος ο συντελεστής. Ή βλάκας ή μνημονιακό λαμόγιο έπρεπε να είναι κάποιος για να μην διαπιστώσει ότι το ΑΕΠ μειωνόταν κατά 25% την περίοδο εφαρμογής του προγράμματος «εσωτερικής υποτίμησης», άρα κάτι δεν …πήγαινε καλά με τον συντελεστή του ΔΝΤ.

Κι αυτό όμως το πρόγραμμα «εσωτερικής υποτίμησης», όπως ακριβώς τα χαλκευμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Γιούροστατ και ο πολλαπλασιαστής του ΔΝΤ που αποδείχθηκε διαιρέτης, δεν ήταν παρά το μέσο, μία εύσχημος αφορμή, για να υλοποιηθεί το αντεργατικό πραξικόπημα που επιζητούσε η ελληνική αστική τάξη εδώ και δεκαετίες και έφερε σε πέρας αρχικά η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου με την στενή συνεργασία αν όχι καθ’ υπαγόρευση της ΕΕ και της Γερμανίας. Πλέον έχουν πέσει και τα τελευταία φύλλα συκής και τίποτε δεν μπορεί να κρύψει το ταξικό επίδικο της κρίσης, η οποία κατά το μεγαλύτερο μέρος της την τελευταία πενταετία προκλήθηκε. Ήταν αποτέλεσμα δηλαδή σχεδιασμένων ενεργειών, που μπορεί οι σχεδιαστές της να αγνοούσαν τις ακριβείς τους επιπτώσεις, ήξεραν όμως ότι έτσι θα μπορούσαν να επιβάλουν αδιανόητες πριν μερικά χρόνια απαιτήσεις: Μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και απεργών, καθεστώς κηδεμονίας στην οικονομία και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Για να εξυπηρετηθεί αυτή η βίαιη ανατροπή των ταξικών συσχετισμών προς όφελος του κεφαλαίου οι υποτιθέμενες αστοχίες εμφανίζουν ως επιβεβλημένη την εφαρμογή αποφάσεων οι οποίες λαμβάνονται υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης για να έρθουν κι αυτές σε λίγο καιρό να διευρύνουν τις «αστοχίες». Αν βάλουμε στη θέση των «αστοχιών» τις αποκλίσεις στα δημόσια έσοδα και των «αποφάσεων έκτακτης ανάγκης» τις ιδιωτικοποιήσεις έχουμε την ακόλουθη εικόνα που είδαμε την προηγούμενη εβδομάδα: Αρχικά τα καθαρά έσοδα του δημοσίου το δωδεκάμηνο Ιανουαρίου – Δεκεμβρίου 2012 να παρουσιάζουν υστέρηση ύψους 4,3 δισ. ευρώ (51,9 αντί 56,2) ως αποτέλεσμα της αύξησης των ληξιπρόθεσμων οφειλών από φόρους κατά 13 δισ. ευρώ τον προηγούμενο χρόνο (κάθε μήνα δηλαδή προστίθοταν σχεδόν κι 1 δισ.) που έτσι οδηγήθηκαν στα 56,5 δισ. ευρώ. Ειρήσθω εν παρόδω, πρόκειται για ποσό που υπερβαίνει τα φορολογικά έσοδα του 2012, που έφτασαν τα 52 δισ. ευρώ…

Ως λύση στα χρηματοδοτικά κενά και τις αποκλίσεις μεταξύ δημοσιονομικών στόχων και πραγματοποιήσεων παρουσιάζεται η επιτάχυνση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, το πλαίσιο του οποίου απόλυτη προτεραιότητα αποκτά η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, όπως περιέγραψε τη Δευτέρα στη Βουλή ο πρόεδρος του ταμείου ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας (ΤΑΙΠΕΔ), Τ. Αθανασόπουλος. Η εταιρεία όμως είναι κερδοφόρα! Ακόμη κι αν αδιαφορήσουμε για τις επιπτώσεις που θα έχει στην απασχόληση και τα τιμολόγια η ιδιωτικοποίησή της ΕΥΑΘ, δεν μπορούμε να μην διαπιστώσουμε τις μακροχρόνια αρνητικές επιπτώσεις που θα επέλθουν στα δημόσια οικονομικά, δεδομένου ότι η εταιρεία έχει καθαρά κέρδη 21 εκ. ευρώ, διαθέτει στα ταμεία της 26 εκ. ευρώ και παρόλα αυτά το 51% του μετοχικού κεφαλαίου της που θα πουληθεί σε πρώτη φάση αποτιμάται σε 122 εκ. ευρώ. Στα υπ’ όψη μάλιστα ότι τα πάγια της εταιρείας (φράγματα, δεξαμενές, αντλιοστάσια, κ.α.) έχουν από το 2001 μεταφερθεί στην ΕΥΑΘ Παγίων, έτσι ώστε η συντήρησή τους να μην επιβαρύνει τον επίδοξο αγοραστή, που σε 5 χρόνια θα έχει κάνει πλήρη απόσβεση της επένδυσής του κι ότι βγάλει τα υπόλοιπα 25 χρόνια που θα είναι σε ισχύ η σύμβαση θα αποτελούν καθαρά κέρδη γι’ αυτόν και ζημία για το ελληνικό δημόσιο και τους φορολογούμενους. Οπότε νέα προγράμματα λιτότητας θα επιβληθούν για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών, διαιωνίζοντας τη λιτότητα και νομιμοποιώντας νέους γύρους επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα.

Το «μαγείρεμα» του ελλείμματος (Επίκαιρα 2 Μαρτίου 2012)

Η στατιστική στην υπηρεσία

της λιτότητας και της ταπείνωσης

«Τρεις ήταν οι πρώτες κινήσεις των Γερμανών εισβολέων στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1941. Αρχικά να πάρουν τον ελληνικό χρυσό από τα θησαυροφυλάκια του ελληνικού κράτους. Το δεύτερο ήταν να επιχειρήσουν να κλέψουν ότι αρχαίο θησαυρό υπήρχε. Εμπόδιο όμως στάθηκε η πρωτοβουλία πολλών φυλάκων τότε να καταχωνιάσουν τα αρχαία στη γη και να τα καλύψουν με πέτρες. Η τρίτη τους κίνηση ήταν να επιχειρήσουν να πάρουν στα χέρια τους τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού της τότε στατιστικής υπηρεσίας που στεγαζόταν στο κτίριο του υπουργείου Εμπορίου στην πλατεία Κάνιγγος. Και ξέρετε τι έκαναν οι υπάλληλοι της για να μην πέσουν ποτέ στα χέρια τους αυτά τα πολύτιμα στοιχεία; Τους έβαλαν φωτιά και τα έκαψαν, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα να υπάρχει μια τρύπα στα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας για εκείνη την περίοδο. Συγκρίνετε την στάση τους τότε με την στάση τους σήμερα»…

Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε η συζήτησή μας με την Ζωή Γεωργαντά, καθηγήτρια του τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και μέλος από τις 29 Ιουνίου 2010 του επταμελούς διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ). Αφορμή αποτέλεσε η πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής στη βουλή που (υποτίθεται πως) θα κληθεί να ρίξει φως στις καταγγελίες για τεχνητό φούσκωμα των στατιστικών στοιχείων ώστε να εμφανιστεί αναγκαία η προσφυγή στον μηχανισμό διάσωσης ΕΕ – ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να κουκουλώσει την υπόθεση και να συγκαλύψει τις τεράστιες ευθύνες που υπάρχουν! Γι’ αυτό άλλωστε έδειξαν και τέτοια ζέση πρωτεργάτες της επιχείρησης φαλκίδευσης των στατιστικών στοιχείων όπως ο υπουργός Οικονομικών την επίμαχη περίοδο, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, για να συσταθεί τώρα η εξεταστική επιτροπή και όχι μετά τις εκλογές. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχοντας το ΠΑΣΟΚ την πλειοψηφία στην σημερινή Βουλή καμιά ευθύνη δεν πρόκειται να αποδοθεί. Τη δική της αρωγή σε αυτή την υπόθεση έχουν οι «διαδικασίες εξπρές» που καθόλου τυχαία επιλέγηκαν καθώς το πόρισμα θα πρέπει να έχει εκδοθεί μέχρι τις 23 Μαρτίου. Μέσα σε 15 εργάσιμες μέρες δηλαδή θα πρέπει να εξετασθούν δεκάδες μάρτυρες και να διαβαστούν χιλιάδες σελίδες κρίσιμου υλικού που απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις… Δεν είναι τυχαίο που η ΝΔ και τα κόμματα της Αριστεράς αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν αυτή την κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Οι μόνοι οι οποίοι δέχτηκαν να συνδράμουν το ΠΑΣΟΚ στην προσπάθειά του να δοθεί συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα που οδήγησαν στη σημερινή εξαθλίωση ήταν το ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ…

Ευθύνες Eurostat και Προβόπουλου

Ανατρέχοντας στην επιχείρηση μαγειρέματος των στατιστικών στοιχείων πρέπει να υπογραμμίσουμε τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε η Eurostat. Η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να οδηγήσει την ελληνική οικονομία στον λάκκο των λεόντων, δεν δίστασε να θυσιάσει το όποιο επιστημονικό κύρος διαθέτει στην υπηρεσία διασυρμού της Ελλάδας, στην οποία φυσικά πρωταγωνίστησαν στελέχη της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Ποιος ξεχνάει τον Γ. Παπακωνσταντίνου να παρομοιάζει την Ελλάδα με «Τιτανικό» ή την άθλια φιλολογία για τα greek statistics με την οποία έχει ταυτιστεί η Ελλάδα διεθνώς ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης; Τίποτε ωστόσο απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν η Eurostat δεν παρενέβαινε συνεχώς καλύπτοντας και νομιμοποιώντας τις αυθαιρεσίες της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, μέχρι το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 να φτάσει το 15,8% και να αρχίσει να δρομολογείται η «θεραπεία σοκ».

Καθοριστικό ρόλο επίσης σε αυτή την επιχείρηση διαδραμάτισε και ο διοικητής της ανεξάρτητης υποτίθεται κεντρικής τράπεζας, Γιώργος Προβόπουλος. Θυμίζουμε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας στις 18 Οκτωβρίου 2009 με τίτλο «αναξιόπιστοι τραπεζίτες», δύο μόλις εβδομάδες μετά την εκλογική επιτυχία του ΠΑΣΟΚ και μόλις λίγες μέρες μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης, όταν είχε ξεκινήσει να προωθείται το σχέδιο προσφυγής στον «μηχανισμό διάσωσης» ΔΝΤ – ΕΕ. Από εκείνες τις μέρες άλλωστε δεν έχει δηλώσει δημόσια, στην κρατική μάλιστα τηλεόραση, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης ότι το ΠΑΣΟΚ είχε αποφασίσει να εντάξει την Ελλάδα στο ΔΝΤ; Έλεγε λοιπόν το εν λόγω δημοσίευμα, συνοψίζοντας τις αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις του ίδιου του κεντρικού τραπεζίτη: «Σούργελα έχουν γίνει οι μεγαλοτραπεζίτες της Τράπεζας της Ελλάδας, οι μεγαλομαθηματικοί της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και οι μεγαλολογιστές του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους στην υπόθεση του ελλείμματος της χώρας… Γύρω στο 5% έλεγε η ΝΔ, το ίδιο (5,1% του ΑΕΠ) λέει και η ΕΕ, κάτι παραπάνω βάζουν ο ΟΟΣΑ (6,1%) και το ΔΝΤ (6,2%). Και πάνω που λέμε ότι “φτηνά τη γλιτώσαμε” σε σχέση με την κατάσταση που επικρατεί στην υπόλοιπη ΕΕ, πετάγεται ξαφνικά ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος, και αρχίζει να μας λέει ότι το έλλειμμα δεν είναι τόσο, ότι θα ξεπεράσει το 10% και ότι θα φτάσει γύρω στο 12% με 13% ή και 14%… Το ερώτημα όμως είναι αμείλικτο: Πότε ήταν ανειλικρινής ο μεγαλοτραπεζίτης διοικητής της ΤτΕ, προεκλογικά ή μετεκλογικά; Γιατί φυσικά αποκλείεται το έλλειμμα να τριπλασιάστηκε σε… ένα μήνα. Τι έκανε λοιπόν, συγκάλυψη της κατάστασης υπέρ της ΝΔ για να μη χάσει τις εκλογές ή τεχνητό φούσκωμα του ελλείμματος ως «σέρβις» προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να διευκολύνει την επιβολή σκληρής λιτότητας;». Τα παραπάνω γράφτηκαν στα μέσα Οκτωβρίου του 2009!

Ως μη όφειλαν ενσωμάτωσαν τις ΔΕΚΟ

Τι ωστόσο προκάλεσε την στατιστική απογείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος τον επόμενο χρόνο, μετά από 7 διαδοχικές αναθεωρήσεις, που πρέπει να αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ, οι 6 εκ των οποίων έγιναν από το ΠΑΣΟΚ; Κι ήταν αναγκαίο να συμβεί; «Κατηγορηματικά όχι», μας δηλώνει η Ζωή Γεωργαντά, που με τη στάση της τίμησε τον ρόλο του επιστήμονα και δημόσιου λειτουργού. «Το δημοσιονομικό έλλειμμα αυξήθηκε κατ’ αρχήν με αφορμή την ενσωμάτωση στον κυβερνητικό τομέα των ΔΕΚΟ κι έτσι έφτασε στο 15,4% του ΑΕΠ στις 15 Νοεμβρίου 2010 και στη συνέχεια μέσω της μείωσης του ΑΕΠ, το καλοκαίρι του 2011, οπότε αφότου μειώθηκε ο παρανομαστής αυξήθηκε το κλάσμα, δηλαδή το έλλειμμα, φθάνοντας στο 15,8%. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου όμως ως υπουργός Οικονομικών και ο Ηλίας Πλασκοβίτης, γενικός γραμματέας του υπουργείου δεν είχαν καμιά υποχρέωση να ενσωματώσουν τις ΔΕΚΟ. Η μεθοδολογία ESA 95 (European Statistical Accounts) που ακολουθείται αφήνει στην διακριτική ευχέρεια της κάθε κυβέρνησης αν θα συμπεριλάβει ή όχι τις ΔΕΚΟ. Αυτοί τις ενσωμάτωσαν επικαλούμενοι την αναθεώρηση των σχετικών αρχών. Το επιχείρημά τους ωστόσο είναι αναληθές. Ανάμεσα στην πρώτη έκδοση του 2002 του παραπάνω εγχειριδίου 300 περίπου σελίδων και στην τελευταία του 2010 δεν υπάρχει καμία αλλαγή που να υποχρεώνει τις κυβερνήσεις να ενσωματώσουν τις ΔΕΚΟ. Δεν έχει αλλάξει ούτε ένα κόμμα. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου το έπραξε χωρίς ποτέ μάλιστα να εξηγήσει ποιές ΔΕΚΟ συμπεριέλαβε και γιατί. Άλλες φορές έλεγαν ότι συμπεριλαμβάνονται 11 ΔΕΚΟ, άλλες φορές 14, άλλες 17 κοκ. Μέχρι και φιλανθρωπικά ιδρύματα έβαλαν μέσα. Στο συγκεκριμένο εγχειρίδιο αναφέρεται ότι για να συμπεριληφθεί μια ΔΕΚΟ πρέπει να πληροί ταυτοχρόνως 15 τουλάχιστον κριτήρια. Η κυβέρνηση απομόνωσε ένα απ’ αυτά τα κριτήρια, το κόστος παραγωγής να μην καλύπτεται τουλάχιστον κατά 50% από τον τζίρο, χωρίς και πάλι να παρουσιάσει κάποια έκθεση υπογεγραμμένη από λογιστές, οικονομολόγους, νομικούς και άλλους επιστήμονες γι’ αυτό το κόστος. Άρα δεν υπάρχει σχετική μελέτη»!

Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο ότι την ίδια άποψη, πως η κυβέρνηση δεν είχε καμιά υποχρέωση να συμπεριλάβει στο έλλειμμα τις ΔΕΚΟ, έχει υποστηρίξει και ο Γιάννης Στουρνάρας, γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ και πέραν πάσης αντι-μνημονιακής υποψίας. Μιλώντας συγκεκριμένα στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας της Βουλής είχε δηλώσει «η κάθε χώρα χρησιμοποιεί το σύστημα εθνικών λογαριασμών και τις γκρίζες ζώνες προς όφελός της. Νομίζω ότι δεν ήταν πολύ σοφό αυτό που έγινε, όπως έγινε… έχω πολλά και σοβαρά ερωτηματικά για την επαναταξινόμηση», είχε δηλώσει. Το ίδιο υποστηρίζει και ο πρώην υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Χριστοδουλάκης, στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο Σώζεται ο Τιτανικός (εκδ. Πόλις, 2011): «η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει αποδεχθεί πρωτοβουλίες που οδήγησαν σε απρόσμενη διόγκωση του ελληνικού χρέους… κανένα από αυτά δεν ήταν κρυφό, άγνωστο ή μη εξυπηρετούμενο χρέος… άλλες χώρες δεν περιλαμβάνουν τις εγγυήσεις των ΔΕΚΟ στο κρατικό χρέος».

Μείωσαν αντί να αυξήσουν όπως έπρεπε το ΑΕΠ

«Σε ό,τι αφορά την μείωση του ΑΕΠ που επέτρεψε την απογείωση του ελλείμματος ήταν εντελώς αυθαίρετη κι επίσης απρόσμενη», συνεχίζει η Ζωή Γεωργαντά. «Το αναμενόμενο απ’ όλους εμάς ήταν η αύξηση του ΑΕΠ ως αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης της παραοικονομίας – πρόκειται για μια τυποποιημένη διαδικασία – κι αυτό που είδαμε ήταν την μείωση του ΑΕΠ. Κάτι μάλιστα που έγινε παρά τα στοιχεία του ΚΕΠΥΟ που έδειχναν αύξηση του ΑΕΠ! Σε εμάς ως μέλη του διοικητικού συμβουλίου ουδέποτε μας επιτράπηκε να αποκτήσουμε πρόσβαση στα επίμαχα στοιχεία κατά παράβαση κάθε πρακτικής και δεοντολογίας».

Αντί επιλόγου, το σχόλιο της ίδιας της Ζωής Γεωργαντά: «Εξ ιδίων χειρών, με καλπάζοντα ρυθμό και πιθανά ανεπανόρθωτα συντελείται η άλωση της χώρας»…

Ακόμη μεγαλύτερη αδιαφάνεια στην ΕΛΣΤΑΤ

Την «ενός ανδρός αρχή» και την αποθέωση της αδιαφάνειας επιβάλει η τρίτη στη σειρά τροποποίηση του ιδρυτικού νόμου της στατιστικής υπηρεσίας, που συμπεριελήφθη στο σχέδιο νόμου με τίτλο «ρυθμίσεις συνταξιοδοτικού περιεχομένου και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις εφαρμογής του Μνημονίου Συνεννόησης του ν. 4046/2012» η οποία εισήχθη στην Βουλή την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012. Οι αλλαγές είχαν περιγραφεί στο αντι-συνταγματικό Μνημόνιο που ψηφίσθηκε στη Βουλή την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου. Αναφέρεται συγκεκριμένα στη σελίδα 11 σε αυτό το κείμενο της ντροπής που προκάλεσε την διαγραφή σχεδόν 50 βουλευτών, με τίτλο Ποιότητα των στατιστικών στοιχείων: «Η συνεχιζόμενη ενίσχυση του ευρωπαϊκού στατιστικού συστήματος περιλαμβάνει την υιοθέτηση δεσμεύσεων εμπιστευτικότητας στα στατιστικά στοιχεία… Η δέσμευση αυτή περιλαμβάνει την αναθεώρηση του νόμου περί στατιστικών στοιχείων για την μεταρρύθμιση του καθεστώτος διακυβέρνησης της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) και τη συγκρότηση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΛΣΤΑΤ ως συμβουλευτικού σώματος, καθώς και για την περαιτέρω διευκρίνιση της επαγγελματικής ευθύνης του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ ως βασικού λειτουργού και συντονιστή του εθνικού στατιστικού συστήματος». Αυτά κατά το Μνημόνιο.

Κατά την Ζωή Γεωργαντά, «το ζητούμενο είναι να αφαιρεθούν αρμοδιότητες από το διοικητικό συμβούλιο και να δοθούν στον πρόεδρο, συγκεκριμένα στον Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος μάλιστα στερείται των επιστημονικών προσόντων για μια τέτοια θέση». Ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ πριν έρθει στην Ελλάδα και τοποθετηθεί στην ηγεσία της ΕΛΣΤΑΤ ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ στην Αφρική και το Ουζμπεκιστάν, ενώ το διδακτορικό του αφορούσε τις υπανάπτυκτες χώρες… «Το νέο καταστατικό της ΕΛΣΤΑΤ», υποστηρίζει η Ζωή Γεωργαντά «πρέπει να δόθηκε κατ’ ευθείαν από την Τρόικα στα αγγλικά και εδώ απλώς να το μετέφρασαν. Η ασυλία και το ακαταδίωκτο που κατοχυρώνει για τον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ είναι εντελώς αδικαιολόγητα καθώς αν κάποιος δημόσιος λειτουργός κάνει σωστά τη δουλειά του δεν έχει να φοβάται τίποτε». Για την ίδια πάντως είναι απορίας άξιο πως παίρνονται οι αποφάσεις για δαπάνες όλο αυτό το διάστημα, σχεδόν 1,5 χρόνο, χωρίς να υπάρχει έγκριση από τη διοίκηση… Εξευτελιστική επίσης χαρακτηρίζει η Ζωή Γεωργαντά την υποχρέωση των έξι μελών της διοίκησης να στέλνουν πρώτα στον Ραντερμάχερ, γενικό διευθυντή της Eurostat, την ετήσια έκθεση και μετά στη Βουλή των Ελλήνων. Ποιος την υπολογίζει αυτή, φαίνεται να σκέφτονται…

Αρέσει σε %d bloggers: