ΣΔΙΤ: Η Συντριβή του Δημοσίου συμφέροντος από τον Ιδιωτικό Τομέα

Καμία αμφιβολία δεν αφήνει η έρευνα για τα αποτελέσματα από τις Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, όπως ξεκίνησαν να υλοποιούνται στην Ελλάδα, τα τελευταία 15 χρόνια, σε ό,τι αφορά τις καταστροφικές επιπτώσεις τους στο δημόσιο συμφέρον. Συγκεκριμένα:

  1. Οι ΣΔΙΤ δεν εγγυώνται την ταχεία υλοποίηση ενός έργου. Η υλοποίηση ενός έργου, όπως έδειξε το παράδειγμα με την επανεκκίνηση της κατασκευής των αυτοκινητοδρόμων και των σχολείων, συναρτάται από την ύπαρξη των άριστων συνθηκών που περιγράφονται στην προκήρυξη. Στο υπαρκτό ενδεχόμενο εμφάνισης πραγματικών περίπλοκων συνθηκών εμφανίζονται οι γνωστές καθυστερήσεις.
  2. Οι ΣΔΙΤ δεν εξασφαλίζουν την ποιότητα ενός έργου. Το παράδειγμα τόσο των μονάδων των απορριμμάτων όσο και των σχολείων δείχνουν ότι οι αυστηροί κανόνες εκτέλεσης ενός έργου ΣΔΙΤ δεν εγγυώνται ότι αυτό θα ενταχθεί και θα υπηρετήσει το ευρύτερο πλαίσιο∙ τις παιδαγωγικές αρχές ή την μείωση των απορριμμάτων. Η ποιότητα οφείλει να αξιολογείται συνολικά κι όχι με κριτήριο πχ την αντοχή των τοιχωμάτων στο χρόνο.
  3. Οι ΣΔΙΤ δεν επιμερίζουν αναλογικά, πολύ περισσότερο δεν μεταφέρουν τον κίνδυνο στην πλευρά του ιδιώτη. Η διακοπή των εργασιών στους αυτοκινητοδρόμους, με αφορμή την μείωση της κίνησης, και η επανεκκίνηση με αυξημένο κόστος και μειωμένο έργο, με την επίκληση έκτακτων περιστάσεων, σήμανε την μετακύλιση όλου του κινδύνου στην πλευρά του κράτους, δηλαδή των φορολογουμένων.
  4. Οι ΣΔΙΤ δεν συνάδουν με τον «ελεύθερο ανταγωνισμό». Η υποχρέωση επίτευξης κλίμακας ώστε να μπορεί να υπαχθεί στις απαραίτητες διαδικασίες του ν. 3389/2005 και η ενοποίηση διαφορετικών σταδίων παραγωγής από τον σχεδιασμό μέχρι την συντήρηση εξ ορισμού αποκλείει τη συμμετοχή των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, περιορίζοντας τον όποιον ανταγωνισμό στις μονοπωλιακές επιχειρήσεις κάθε κλάδου.
  5. Οι ΣΔΙΤ απειλούν τις εργασιακές σχέσεις και το επίπεδο αμοιβών. Το προσωπικό που εργάζεται στα σχολεία από την καθαριότητα μέχρι τη φύλαξη και στις μονάδες απορριμμάτων έχει υπαχθεί σε ένα νέο ντε φάκτο εργασιακό καθεστώς με μειωμένες μισθούς και χειρότερους όρους εργασίας πλήρους ελαστικοποίησης και προσωρινότητας σε σύγκριση με άλλους συναδέλφους τους.
  6. Οι ΣΔΙΤ βλάπτουν το κράτος δικαίου. Προσπερνώντας την τακτική δικαιοσύνη για την επίλυση τυχόν διαφορών μεταξύ των τριών μερών κι αναθέτοντας την σε διαιτησία που στο όνομα της εμπιστευτικότητας θα λειτουργεί αδιαφανώς, δημιουργείται ένα δίκαιο δυο ταχυτήτων και νησίδες απόδοσης δικαίου όπου οι διαφορές επιλύονται μονίμως κατ’ εξαίρεση του ισχύοντος νομικού πλαισίου.
  7. Οι ΣΔΙΤ δεν αποτρέπουν τα φαινόμενα διαφθοράς. Το παράδειγμα του οδοφωτισμού και τα περιστατικά που ανέδειξαν οι ευρωπαίοι ελεγκτές με τις αποσύρσεις εταιρειών στα τελευταία στάδια της διαγωνιστικής διαδικασίας στα μεγάλα οδικά έργα έδειξαν ότι οι ΣΔΙΤ αποτελούν ένα ακόμη ευνοϊκό πεδίο αδιαφάνειας και υπόγειων συναλλαγών μακριά από το δημόσιο έλεγχο.
  8. Οι ΣΔΙΤ αποτελούν απειλή για το περιβάλλον. Οι μονάδες απορριμμάτων είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά δεν είναι το μόνο. Οι αυτοκινητόδρομοι προκαθορίζουν ένα μοντέλο μετακινήσεων που διευκολύνει και προϋποθέτει την κατοχή ιδιωτικού αυτοκινήτου ή μοτοσυκλέτας ενώ αποκλείει τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους, που έχουν μικρό αποτύπωμα σε αέρια θερμοκηπίου.
  9. Οι ΣΔΙΤ δεν εγγυώνται το δημόσιο συμφέρον. Οι ΣΔΙΤ έχουν εξελιχθεί σε σημείο συνάντησης ενός κράτους ασυνήθιστα γενναιόδωρου οικονομικά και επινοητικού θεσμικά, αντίθετα με τον τρόπο που συμπεριφέρεται απέναντι στους εργαζόμενους, κι ενός ιδιωτικού τομέα σκανδαλωδώς κρατικοδίαιτου που εθίζεται να λειτουργεί με εξασφαλισμένες προσόδους για 30 χρόνια μετά, σε βάρος των κοινών αγαθών, όπως είναι το δικαίωμα στην παιδεία και οι μετακινήσεις!
  10. Οι ΣΔΙΤ υπονομεύουν τα δημόσια οικονομικά. Το όριο του 10% επί του ΠΔΕ που τέθηκε ετησίως με απόφαση του 2012 για τις αμοιβές διαθεσιμότητας ή τα 600 εκ. ευρώ δεν εξασφαλίζουν ότι ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του ΠΔΕ δεν θα στρέφεται σε ΣΔΙΤ σε βάρος άλλων έργων με μεγαλύτερο κοινωνικό όφελος. Ήδη, οι αμοιβές διαθεσιμότητας αυξάνονται σταθερά όπως φαίνεται στο Διάγραμμα 8, και θα συνεχίσουν να αυξάνονται όσο θα υπογράφεται η εκτέλεση νέων έργων ΣΔΙΤ.

Ολόκληρη η έρευνα είναι δημοσιευμένη εδώ.

1η Μάη: ξανά στο επίκεντρο η μείωση των ωρών εργασίας

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Με την άκρα Δεξιά, το ρατσισμό και τις δυνάμεις του κοινωνικού ρεβανσισμού να επελαύνουν απ’ άκρη σε άκρη του κόσμου κανείς δεν περίμενε πώς οι φετινές Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις θα έκαναν τη διαφορά, με αθρόα συμμετοχή διαδηλωτών. Έδωσαν ωστόσο το στίγμα της πολιτική συγκυρίας με τα αιτήματα σε κάθε συγκέντρωση να αντανακλούν τα επίδικα της κάθε χώρας.

Στη Λειψία της Γερμανίας για παράδειγμα οι ομιλητές στρέφονταν ενάντια στην άκρα Δεξιά, όπως και στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας που η διαδήλωση είχε κυρίως αντι-ναζιστικό χαρακτήρα. Στην Ισπανία οι διαδηλωτές ζητούσαν μισθολογικές αυξήσεις και την επιστροφή όσων έχασαν τα χρόνια της κρίσης. Στην Τουρκία ακόμη και σήμερα οι πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις κυρίως αποτίνουν φόρο τιμής στους δολοφονημένους της Πρωτομαγιάς του 1977 όταν ακροβολισμένοι ελεύθεροι σκοπευτές από το γειτονικό ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ πυροβολούσαν αδιακρίτως τους συγκεντρωμένους. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον 34 νεκροί και η μετατροπή της πλατείας Ταξίμ σε συμβολικό τόπο μνήμης. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη να απαγορεύονται εκεί οι διαδηλώσεις. Έτσι την Τρίτη το καθεστώς Ερντογάν προχώρησε σε περισσότερες από 100 συλλήψεις, κάνοντας επίδειξη πυγμής. Κι ας ήξερε ότι απέναντί του δεν είχε τους Γκιουλενιστές, αλλά την  πολιτική και κοινωνική Αριστερά.

Η χώρα όμως όπου η Πρωτομαγιά τιμήθηκε με τον καλύτερο τρόπο ήταν η Γαλλία. Δεν είναι μόνο η Γιακωβίνικη παράδοση ή οι μνήμες εκείνου του Μάη που πλέον μπήκε στη δεύτερη πεντηκονταετία του, ούτε μόνο τα «κίτρινα γιλέκα» που μόλις τρεις μέρες πριν την Πρωτομαγιά συμπλήρωσαν 23 Σαββατοκύριακα κινητοποιήσεων, που έβγαλαν τους Γάλλους στο δρόμο. Είναι επίσης η νέα αντεπίθεση που ετοιμάζει ο Μακρόν η οποία μπορεί να εμφανίζεται ως προσαρμογή στην πραγματικότητα ή ακόμη και ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων των «κίτρινων γιλέκων», με τη συζητούμενη κατάργηση της σχολής δημόσιας διοίκησης ΕΝΑ, που αποτελεί εκτροφείο της αστικής τάξης, να επιχειρεί να δημιουργήσει εντυπώσεις επιδίωξης ισότητας και πληγμάτων στα προνόμια της ελίτ, επί της ουσίας όμως σηματοδοτεί μια αντιλαϊκή ρεβάνς. Θα ξεδιπλωθεί δε, από την επομένη των ευρωεκλογών, για …προφανείς λόγους. Στο επίκεντρο της θα έχει τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών με τις οποίες θα επιχειρήσει να καλύψει τα ελλείμματα που θα δημιουργήσει η μείωση της φορολογίας εισοδήματος (ύψους 5 δισ. ευρώ) και την αύξηση των απαιτούμενων χρόνων για τη θεμελίωση δικαιώματος συνταξιοδότησης. Αύξηση του χρόνου εργασίας στην πραγματικότητα ετοιμάζει ο Μακρόν και δεν ήταν καθόλου τυχαία η προτροπή του στους Γάλλους λίγες μέρες πριν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς ότι πρέπει να δουλεύουν περισσότερο.

Το αίτημα όμως που διεκδίκησαν κι απαγχονίστηκαν γι’ αυτό οι εργάτες του Σικάγου το 1886 ήταν η μείωση των ωρών εργασίας: 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος. Η προτροπή του γάλλου προέδρου, 133 χρόνια μετά την εξέγερση του Σικάγου, δείχνει πόσο επίκαιρο και νευραλγικής σημασίας είναι το αίτημα της μείωσης των ωρών εργασίας σήμερα, όταν μια γενική τάση μείωσης των ωρών εργασίας έχει ανακοπεί. Λόγω κυρίως της μείωσης των μισθών και της ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας, με την εξάπλωση των εργασιών που στηρίζονται στην ημι-απασχόληση, το αποτέλεσμα είναι όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι για να σχηματίσουν στο τέλος του μήνα έναν αξιοπρεπή μισθό να δουλεύουν μέχρι εξαντλήσεως: 10 και 12 ώρες.

Παράλληλα ωστόσο με τη γενικευμένη αύξηση των ωρών ανά εβδομάδα και των χρόνων εργασίας, μέχρι να συμπληρωθούν τα έτη συνταξιοδότησης, έχει ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά στη κατάταξη των χωρών με βάση τις ώρες εργασίας. Με βάση τη Eurostat που μετράει τους μέσους όρους ωρών εργασίας όσων απασχολούνται σε δουλειές πλήρους και μερικής απασχόλησης η Ελλάδα διατηρεί τα πρωτεία σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, με 42,3 ώρες ανά εβδομάδα. Ακολουθούν, με απόσταση μάλιστα, Βουλγαρία (40,8 ώρες), Πολωνία (40,7 ώρες), Τσεχία (40,3), Σλοβακία (40,1), Ρουμανία (39,9), Ουγγαρία (39,7), Κροατία (39,4), Πορτογαλία (39,4) και Σλοβενία (39,3 ώρες εργασίας ανά εβδομάδα). Ούτε μια χώρα της Δυτική ή Βόρειας Ευρώπης δε συμμετέχει σε αυτή τη λίστα της ντροπής – αδιάψευστος μάρτυρας των χασμάτων που χωρίζουν την Ενωμένη κατά τ’ άλλα Ευρώπη. Τα ίδια θλιβερά ευρωπαϊκά πρωτεία διατηρεί η Ελλάδα και στην κατάταξη του ΟΟΣΑ που καταμετρά μέσο ετήσιο αριθμό ωρών εργασίας ανά εργαζόμενο. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα – μέλος της ΕΕ που φιγουράρει στην πρώτη πεντάδα της σχετικής λίστας. Μάλιστα, ενώ ο μέσος όρος των ωρών εργασίας σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 1.746 (στη Γερμανία 1.356 και στην πατρίδα του Θατσερισμού 1.543) στην Ελλάδα ο μέσος όρος των ωρών εργασίας είναι 1.956! Τι να μας πουν…

Η θλιβερή πρωτιά που διατηρεί στις ώρες εργασίας η Ελλάδα μαζί με τ’ άλλα περιφερειακά κράτη – μέλη της ΕΕ, σε αντιπαραβολή μάλιστα με το γεγονός ότι οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες βρίσκονται στην άλλη άκρη της κλίμακας με τους εργαζόμενους τους να δουλεύουν πολύ λιγότερες ώρες, δείχνει ότι το μεγαλύτερο ψέμα που ακούσαμε την προηγούμενη δεκαετία ήταν πώς για την κρίση φταίει πώς δε δουλεύουμε αρκετά. Αν ίσχυε αυτό το επιχείρημα τότε η μοναδική απειλή στην ανέφελη ευημερία της περιφέρειας της ΕΕ (ανατολική και νότια Ευρώπη) θα ήταν η ανάγκη αλλεπάλληλων διασώσεων της Γερμανίας και της υπόλοιπης βόρειας Ευρώπης…

Σε «πεδίο βολής φθηνό» μετατρέπουν την Ελλάδα οι ΗΠΑ

Αρχή περιπετειών και προβλημάτων για την Ελλάδα και την Κύπρο αποτελεί το «Νομοσχέδιο για την ασφάλεια και την ενεργειακή συνεργασία στην ανατολική Μεσόγειο του 2019» που κατατέθηκε προς ψήφιση στα αμερικανικά νομοθετικά σώματα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία μείζονος πολιτικής σημασίας που αναθεωρεί εκ βάθρων την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η σοβαρότητα του νομοσχεδίου υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι κατατέθηκε από δύο γερουσιαστές που προέρχονται από την «οριζόντια» πτέρυγα των ιεράκων του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού Κόμματος. Δεν εντάσσεται δηλαδή στα ουκ ολίγα θέματα που διχάζουν τα δύο αμερικανικά κόμματα εξουσίας. Το παρελθόν δε του Δημοκρατικού Μπομπ Μενέντες, ο οποίος είχε διαφωνήσει ακόμη και με τη συμφωνία του Ομπάμα για το Ιράν και του Ρεπουμπλικανού Μάρκο Ρούμπιο που έχει καλέσει δημόσια στη δολοφονία του Μαδούρο εγγυώνται ότι είναι μια συμφωνία επιθετική που προάγει τα συμφέροντα της αμερικανοκρατίας.

Το νομοσχέδιο έρχεται αρχικά να προσαρμόσει την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα νέα δεδομένα, όπως διαμορφώνονται σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο από την ήττα των αμερικανικών σχεδίων στη Συρία και τη φιλορωσική στροφή της Τουρκίας. Σημείο τομής σε αυτή την πορεία θα αποδειχθεί η αγορά από την Άγκυρα των ρωσικών πυραυλικών συστημάτων S400, καθώς θέτει σε αμφισβήτηση ακόμη και τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Απειλή που, αξίζει να κρατήσουμε, δεν ανησύχησε καθόλου τον Ερντογάν…

Εξελίξεις υπάρχουν ωστόσο και σε οικονομικό επίπεδο. Η αναμφισβήτητη πρόοδος που υπάρχει συγκεκριμένα στις έρευνες των υδρογονανθράκων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα κι η ενεργός συμμετοχή της Exxon Mobil επιβάλλουν στις ΗΠΑ να δημιουργήσουν ένα κλοιό προστασίας γύρω από τις εξέδρες άντλησης και τους αγωγούς. Η ασπίδα των ΗΠΑ, που εξήγγειλε η εφημερίδα Δημοκρατία την Πέμπτη 11 Απριλίου πράγματι θα διαμορφωθεί, αλλά δε θα αφορά την Ελλάδα…

Τα παραπάνω δεδομένα, που συντείνουν στην ανάδειξη της Ελλάδας σε τελευταία συνοριακή γραμμή των αμερικανικών συμφερόντων, αναβαθμίζουν τη χώρα μας και την Κύπρο στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Το ερώτημα των πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι αν κάνουν τις δύο χώρες και πιο ασφαλείς…

Η Καθημερινή και πολλές ακόμη εφημερίδες, αναγγέλλοντας από την πρώτη τους σελίδα ότι στο περίφημο αμερικανικό νομοσχέδιο η Γερουσία θα ζητά στο εξής λίστα των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, απαντούν θετικά. Χωρίς να υπάρχει κάποια ρητή αναφορά, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αυτό που υπονοείται είναι ότι από δω και πέρα οι Τούρκοι θα λογοδοτούν για τις υπερπτήσεις πάνω από το Φαρμακονήσι κι οι Αμερικάνοι θα αναλάβουν την προστασία των θαλάσσιων συνόρων μας… Πρόκειται όχι απλά για αυταπάτη, αλλά για ξεκάθαρη κοροϊδία που έρχεται να χρυσώσει το χάπι της πολιτικής πλήρους ευθυγράμμισης με τον ιμπεριαλισμό στο οποίο θα περιέλθει η Ελλάδα, μετατρεπόμενη σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πρόκειται να διαδραματίσει το ρόλο που έπαιζε η Τουρκία στους αμερικανικούς σχεδιασμούς, όπως ονειρεύονται πολλοί στρατιωτικοί, όταν χωρίς δεύτερη συζήτηση οι ΗΠΑ «άδειαζαν» την Ελλάδα υιοθετώντας στους επιχειρησιακούς χάρτες του ΝΑΤΟ «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο ή δεν αναγνώριζαν την ελληνική κυριαρχία στη Λήμνο. Κι αυτό  λόγω διαφοράς …μεγεθών. Η σημασία της γειτονικής χώρας ήταν ανέκαθεν μεγαλύτερη σε σχέση με την Ελλάδα, ενώ στο πολιτικό της πρόσωπο ποτέ δεν κυριαρχούσε η πτέρυγα της άνευ όρων συνεργασίας. Επιπλέον, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουν ή να δεχτούν ένα πλήρες διαζύγιο με την Τουρκία ακόμη κι αν η τελευταία μετακινείται προς το ρώσικο άξονα.

Όσοι δε ευελπιστούν ότι η Ελλάδα θα μετατραπεί σε «αγαπημένο παιδί» της συμμαχίας ενδέχεται να πέσουν πολύ γρήγορα από τα σύννεφα αν μετά από 4 χρόνια, όταν γίνουν πάλι εκλογές στη γειτονική χώρα μια αλλαγή σκυτάλης στην Άγκυρα αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ουάσιγκτον. Το μεγάλο πρόβλημα ωστόσο είναι τι θα συμβεί ως τότε. Το «ενδιαφέρον» των ΗΠΑ για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο δεν προέρχεται από την έγνοια του Τραμπ για το σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και το απαραβίαστο των συνόρων.

Το πιθανότερο είναι πως οι ΗΠΑ ανάβουν τις μηχανές τους για ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ή και τη Μεσόγειο που θα στείλει μήνυμα στον Ερντογάν πώς η «συμμαχία» δεν ανέχεται «φλερτ» και «απιστίες» με τη Ρωσία.

Σε αυτό το σενάριο τα ελληνικά δίκαια θα χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι και εύσχημη αφορμή για την εξυπηρέτηση των επιθετικών αμερικανικών συμφερόντων. Η δημιουργία ή η εξαγγελία δημιουργίας τριών νέων βάσεων στην Ελλάδα (Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Κάρπαθος) φέρνει πιο κοντά τον πόλεμο!

Η Ελλάδα σε αυτό το πλαίσιο θα μετατραπεί στον «χρήσιμο ηλίθιο» της περιοχής, αναπόσπαστο τμήμα ενός αμερικανικού επιθετικού σχεδίου από την υλοποίηση του οποίου δεν θα έχει να κερδίσει το παραμικρό. Στο τέλος δε, δεν αποκλείεται το θερμό επεισόδιο ΗΠΑ – Τουρκίας να λήξει με ένα συμβιβασμό που θα παραπέμπει στη Μικρασιατική καταστροφή ή την Κυπριακή τραγωδία: σε βάρος της Ελλάδας που έτσι θα πληρώσει τη αναίδειά της. Ενώ, η ρευστοποίηση των συνόρων θα δώσει νέες αφορμές στις ΗΠΑ για να μονιμοποιήσουν την παρουσία τους ως εγγυητές της …ειρήνης!

Η δε Κύπρος κινδυνεύει να υποστεί ό,τι έπαθαν τα κράτη του Κόλπου το 1991, μετά την πρώτη Καταιγίδα της Ερήμου. Πίσω από την συζητούμενη ένταξη της στο ΝΑΤΟ (δες εδώ) και την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο εκ μέρους των ΗΠΑ, όπως προβλέπεται στο περίφημο νομοσχέδιο, αν κάτι κρύβεται είναι η δυνατότητα για παραγγελίες δισεκατομμυρίων. Όσα χρήματα θα φτάνουν στην Κύπρο από τους υδρογονάνθρακες θα φεύγουν για πολεμικές παραγγελίες. Έτσι, οι Αμερικάνοι στο εξής διασφαλίζοντας την απρόσκοπτη άντληση πετρελαίου και αερίου στην Exxon Mobil θα πουλάνε και τη σχετική προστασία στην Κύπρο, που θα είναι υποχρεωμένη να αγοράζει πυραυλικά συστήματα και μαχητικά αεροπλάνα από τις ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, πολύ γρήγορα χρέη και ελλείμματα θα τιναχθούν στον αέρα, χώρια των αλυσιδωτών αντιδράσεων που θα προέλθουν εκ μέρους των ρώσων ολιγαρχών όσο η Κυπριακή Δημοκρατία θα τους γυρίζει την πλάτη.

Πρόκειται για εξελίξεις που υπονομεύουν την ασφάλεια και τη σταθερότητα σε Ελλάδα, Κύπρο και Μεσόγειο, και φέρνουν πιο κοντά τον πόλεμο, με ευθύνη μάλιστα του ΣΥΡΙΖΑ που επωμίζεται τεράστιες πολιτικές ευθύνες, δεδομένου ότι πρόκειται για αλλαγές ιστορικής σημασίας!

Στον αντίποδα των παραπάνω, η Ελλάδα θα μπορούσε να ρίξει γέφυρες φιλίας με τη Τουρκία του Ερντογάν, ακόμη και να διερευνήσει κοινά σχέδια οικονομικής εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων σε Αιγαίο και Μεσόγειο, υπό τον αυστηρό όρο να εξαλείψουν χρόνιες εστίες έντασης (πχ ανεπιφύλακτη αναγνώριση μιας ενιαίας και ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας) και να κλείσουν την πόρτα στον ιμπεριαλισμό και τις πολυεθνικές του!

Πηγή: Kommon

Ελλάδα – Κύπρος: Ήρθε η ένωση στο πλιάτσικο (9 Μαρτίου 2014)

  • sel 10 kolonaΜε ταχείς ρυθμούς προωθούν Αναστασιάδης – Σαμαράς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας

Με 30 ψήφους υπέρ και 26 ψήφους κατά υπερψηφίστηκε την Τρίτη 4 Μαρτίου από την ολομέλεια της κυπριακής Βουλής  το νομοσχέδιο για τις ιδιωτικοποιήσεις, που είχε απορριφθεί την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου κατόπιν ισοψηφίας 25-25! Η ψήφιση του νόμου για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας αποτελούσε όρο της Τρόικας για να δοθεί η επόμενη δόση, ενώ ψηφίστηκε υπό το οικείο σε μας καθεστώς απειλών, που κατέληγε ότι αν δεν ψηφιστεί δεν θα έρθουν τα χρήματα να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις… Η πώληση της τηλεπικοινωνιακής εταιρείας CYTA, της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου και της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, για αρχή, είναι δώρο σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που έναντι ψιχίων (αποτέλεσμα της κατάρρευσης που βιώνει η αγορά όπως μαρτυρά η μείωση του ΑΕΠ κατά 5,4% το 2013 και 2,4% το 2012 και η έκρηξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων στο 53% για την Τράπεζα Κύπρου) θα βρεθούν ιδιοκτήτες σύγχρονων και κερδοφόρων επιχειρήσεων. Μόνο η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου άφηνε στο δημόσιο 80 εκ. ευρώ ετησίως…

Το νομοσχέδιο καταψηφίστηκε από το ΑΚΕΛ, την ΕΔΕΚ, τους Οικολόγους Πράσινους και την Συμμαχία Πολιτών, ενώ υπερψηφίστηκε από το ΔΗΣΥ, το ΕΥΡΩΚΟ και το ΔΗΚΟ που διέρχεται πρωτοφανή κρίση μετά την απόφασή του να αποχωρήσει από την κυβέρνηση εξ αιτίας του κοινού ανακοινωθέντος βάσει του οποίου ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κύπρου και κατεχομένων. Η οριακή νίκη του Ν. Παπαδόπουλου (97 ψήφοι υπέρ και 81 κατά) μετατράπηκε πύρρεια, όταν την επομένη ακολούθησε καταιγισμός παραιτήσεων από το κόμμα και αποστοίχηση από την επίσημη γραμμή ακόμη και υπουργών του ΔΗΚΟ, που προτίμησαν την υπουργική καρέκλα.

Στην Ελλάδα, η εφαρμογή του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων σκοντάφτει στις αντιδράσεις της κοινωνίας που θα πληγεί από τη υλοποίησή τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Κύπρο, με τις εξελίξεις να παρουσιάζουν τέτοια ομοιότητα που για πρώτη φορά το σύνθημα της ένωσης, τουλάχιστον στο οικονομικό πεδίο, γίνεται πραγματικότητα, κάτω απ’ την μπότα του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού. Τα ανοιχτά μέτωπα αυτή τη στιγμή είναι τέσσερα: Πρώτο, η “φιλική παραχώρηση” του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού στον όμιλο Λάτση, που είναι ο μοναδικός υποψήφιος αγοραστής, με μια προσφορά ύψους 450 εκ. ευρώ, η οποία αντιστοιχεί σε 90 ευρώ το τετ. μέτρο. Κι αυτή μάλιστα θα καταβληθεί σε δόσεις. Η περιβαλλοντική καταστροφή ωστόσο που θα επέλθει στην παραλιακή θα είναι μόνιμη από ένα τερατούργημα που θα περιλαμβάνει καζίνο υπερπολυτελείς κατοικίες και εμπορικά κέντρα, που θα προκαλέσουν χιλιάδες νέα λουκέτα στους γειτονικούς δήμους. Το δεύτερο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων αφορά το λιμάνι του Πειραιά, όπου κι εκεί το 67% των μετοχών θα δοθεί στην Κόσκο, που είναι η μοναδική υποψήφια, μετατρέποντας έτσι ένα κρατικό μονοπώλιο σε ιδιωτικό, με δραματικές επιπτώσεις όχι μόνο στα δημόσια έσοδα αλλά και στις εργασιακές σχέσεις, δεδομένου του Νταχάου που έχουν ήδη επιβάλει οι Κινέζοι στον προβλήτα ΙΙ που έχουν υπό την κατοχή τους. Με την ίδια βιασύνη προωθεί η κυβέρνηση το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων και των αεροδρομίων (Χανιά) πασχίζοντας να χαρίσει ό,τι προλαβαίνει κι όσο – όσο.

Οι στατιστικές απάτες του Βερολίνου (Επίκαιρα, 25/4-1/5/2013)

Der-Spiegel-donkeyΑπό πλήξη! Εξ αιτίας ενός παραλυτικού συναισθήματος ανίας, σε βαθμό αποχαύνωσης, που κατακλύζει την κορεσμένη από υλικά αγαθά και πολυτέλειες ζωή τους αυτοκτονούν κατά χιλιάδες οι άνθρωποι στην Ελλάδα και την Ιταλία. Οι δε νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν μαζικά τον ευρωπαϊκό Νότο λόγω των ενοχών που νιώθουν για την παραμυθένια ζωή «στο κλαμπ της Ελιάς» και εισρέουν κατά χιλιάδες κάθε μήνα στην Γερμανία ως ένδειξη αλληλεγγύης στους δεινοπαθούντες Γερμανούς! Καμία άλλη απάντηση δεν μπορεί να δοθεί στο ερώτημα γιατί αυτοκτονούν οι άνθρωποι στο Νότο ή προς τι το πρόσφατο κύμα μετανάστευσης προς την Γερμανία αν πάρουμε στα σοβαρά την ερμηνεία που δόθηκε στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, βάσει της οποίας ο πλούτος που αντιστοιχεί σε κάθε νοικοκυριό των χωρών που βρίσκονται στο χείλος της δημοσιονομικής κατάρρευσης ή και μετά απ’ αυτό υπερβαίνει τον αντίστοιχο γερμανικό. Άρα, οι αναξιοπαθούντες δεν κατοικούν στο Νότο αλλά στο κέντρο της Ευρώπης.

Ωστόσο, πολιτικά και μόνο ήταν τα κίνητρα πίσω από την ασυνήθιστα μεγάλη προβολή που έλαβε η έκθεση, σε βαθμό να γίνει και εξώφυλλο στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. Το Βερολίνο χρησιμοποίησε την έκθεση, και για την ακρίβεια ορισμένα κεφάλαιά της, εντελώς προπαγανδιστικά. Μόνο και μόνο για να δώσει επιστημονικό επίχρισμα στην ειλημμένη του απόφαση να πληρώνουν στο εξής οι ίδιες οι χώρες την διάσωση των τραπεζών τους κι όχι το Βερολίνο, που φέρει την μεγαλύτερη αν όχι όλη την ευθύνη για την χρεοκοπία των περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης. Εκμεταλλεύτηκε λοιπόν την έκθεση για να δείξει ότι το «κυπριακό μοντέλο» έρχεται να αποκαταστήσει μια κοινωνική αδικία, από τη στιγμή που με βάση την έκθεση οι Κύπριοι διαθέτουν εκείνον τον πλούτο που τους επιτρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους τη διάσωση των τραπεζών τους. Το ίδιο κι οι Ισπανοί, οι Ιταλοί κοκ. Προς επίρρωση των ισχυρισμών της Γερμανίας τα ίδια τα μεγέθη όπως εμφανίζονται στην έβδομη στήλη του Πίνακα 1, βάσει των οποίων τα νοικοκυριά στη Γερμανία, με βάση τη διάμεσο, έχουν καθαρό πλούτο ίσο με 51.400 ευρώ, όταν τα πορτογαλικά έχουν 75.200 ευρώ, τα ελληνικά 101.900 ευρώ, τα ιταλικά 173.500 ευρώ, τα ισπανικά 182.700 ευρώ και τα κυπριακά νοικοκυριά έχουν καθαρό πλούτο 266.900 ευρώ! Με βάση αυτά τα μεγέθη φτάνει το Σπίγκελ στο εξής εξοργιστικό συμπέρασμα: «Η τρέχουσα στρατηγική είναι όχι μόνο άδικη επειδή διανέμει τα βάρη μονόπλευρα. Είναι επίσης οικονομικά επικίνδυνη, επειδή θα μπορούσε να τοποθετήσει μεγάλο μέρος του βάρους στις χώρες δωρητές». Η Κύπρος δηλαδή, για όποιον δεν κατάλαβε, σύμφωνα με το αξιόπιστο κι έγκριτο κατά τ’ άλλα γερμανικό περιοδικό κινδυνεύει να γονατίσει την Γερμανία…

Επιλεκτική ανάγνωση της έκθεσης

Μόνο που αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από μιας άκρως επιλεκτική, σε βαθμό σκανδάλου, ανάγνωση της έκθεσης καθώς αποσιωπούνται όχι απλώς σημειώσεις, αλλά το ίδιο το πνεύμα των συντακτών της έκθεσης, που φροντίζουν μάλιστα να το κάνουν γνωστό από τις πρώτες μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Υπογραμμίζουν δηλαδή την ανάγκη να αποφευχθούν επιφανειακές αναγνώσεις, όπως αυτές που έκανε η Γερμανία για να δικαιολογήσει την πολιτική της. Ένα προσεκτικό λοιπόν διάβασμα της έκθεσης, αν κάτι αναδεικνύει είναι την δυσχερή κι όχι την πλεονεκτική θέση στην οποία βρίσκεται ο Νότος!

Από την πρώτη παράγραφο της περίληψης με την οποία ξεκινάει η έκθεση τονίζεται ότι τα στοιχεία των περισσότερων από τις 15 χώρες που εξετάζονται αφορούν το 2010. Αυτή η χρονική υστέρηση όμως έχει κεφαλαιώδη χαρακτήρα, γιατί από τότε μέχρι σήμερα ειδικά στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης έχουν συντελεστεί ιστορικές αλλαγές που όλες συντείνουν πρώτα και κύρια στην εσωτερική υποτίμηση που, σε ό,τι μας αφορά, περιλαμβάνει σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων και σοβαρή μείωση της αξίας τους. Κατά συνέπεια όπως θα ήταν θεμελιώδες λάθος να πάρουμε τα δεδομένα του 1999 ή του 2000, όταν οι τιμές των μετοχών μεσουρανούσαν, για να τα χρησιμοποιήσουμε το 2002, έτσι και τώρα τα μεγέθη του 2010 δεν προσφέρονται για αξιόπιστα συμπεράσματα. Το μοναδικό συμπέρασμα που μπορούμε ενδεχομένως να εξάγουμε είναι ότι η Γερμανία παρά τις δραματικές αλλαγές που έχουν συμβεί θα συνεχίσει να επιβάλει την ίδια εξοντωτική πολιτική λιτότητας στο Νότο.

Μείωση αποδοχών, παροχών, αύξηση φόρων

Οι αρνητικές αλλαγές που έχουν μεσολαβήσει μέχρι σήμερα, υπογραμμίζοντας την ακαταλληλότητα των στοιχείων, περιγράφηκαν για την Ελλάδα από την Στατιστική Αρχή με ανακοίνωση που εξέδωσε στις 19 Απριλίου βάσει της οποίας το τελευταίο τρίμηνο του 2012 τα εισοδήματα των νοικοκυριών εμφανίζονται μειωμένα κατά 8,3% ή 3,1 δισ. ευρώ (από 35,4 δισ. σε 32,3) σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους. Η αρνητική αυτή εξέλιξη οφείλεται στη μείωση κατά 13% των αποδοχών των εργαζομένων, στην μείωση κατά 5% των κοινωνικών παροχών που εισπράττουν τα νοικοκυριά και στην αύξηση κατά 8% των φόρων στο εισόδημα και την περιουσία.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
Μέσος αριθμός μελών ανά νοικοκυριό (1)  Ποσοστό νοικοκυριών με 1 μέλος (2) Ποσοστό νοικοκυριών με ιδιόκτητη πρώτη κατοικία (3) Ποσοστό νοικοκυριών με καταθέσεις (4) Διάμεσος της αξίας καταθέσεων των νοικοκυριών σε ευρώ (5) Χρέος ανά νοικοκυριό σε ευρώ (6) Διάμεσος καθαρού πλούτου σε ευρώ (7) Μέσος όρος καθαρού πλούτου σε ευρώ  (8) Μέσος όρος εισοδήματος σε ευρώ ανά νοικυριό (9) Ποσοστό ετήσιου εισοδήματος που αφιερώνεται στη διατροφή (10)
Ο «ΦΤΩΧΟΣ» ΒΟΡΡΑΣ…
Γερμανία 2,04 39,60% 44,20% 99% 7.900 12.600 51.400 195.200 43.500 15,60%
Αυστρία 2,13 38,70% 47,70% 99,40% 10.600 13.800 76.400 265.000 43.900 16,90%
Ολλανδία 2,22 35,80% 57,10% 94,20% 10.100 89.100 103.600 170.200 45.800 12,60%
Φινλανδία 2,08 39,60% 67,80% 100% 4.500 29.400 85.800 161.500 45.100          Άγν.
…ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ ΜΕΣΟΙ…
Μέσος όρος 2,32 31,60% 60,10% 96,40% 6.100 21.500 109.200 230.800 37.800 18,40%
…ΚΑΙ Ο «ΠΛΟΥΣΙΟΣ» ΝΟΤΟΣ
Ελλάδα 2,64 20,10% 72,40% 73,40% 3.600 14.600 101.900 147.800 27.700 28,80%
Κύπρος 2,76 20,80% 76,70% 81,20% 5.800 60.200 266.900 670.900 43.300 27%
Ιταλία 2,53 24,90% 68,70% 91,80% 5.900 15.000 173.500 275.200 34.300 20,30%
Ισπανία 2,68 18,40% 82,70% 98,10% 3.500 36.000 182.700 291.400 31.300 24,20%
Πορτογαλία 2,71 17,70% 71,50% 94,30% 3.400 31.700 75.200 152.900 20.300 29,80%
Πηγή: Statistics Paper Series No2/April 2013, The eurosystem household finance and consumption survey – Results from the first wave (Επιλογή στοιχείων, Επίκαιρα)

Η δεύτερη επισήμανση που σχετικοποιεί τα εύκολα συμπεράσματα που έβγαλε το Βερολίνο και το φερέφωνό του, το περιοδικό Σπίγκελ, σχετίζεται με τις μεταβολές από χώρα σε χώρα που παρατηρούνται στο βασικό επίπεδο στατιστικής ανάλυσης της έκθεσης, που είναι το νοικοκυριό. Η βασική διάκριση είναι ότι τα νοικοκυριά του Νότου έχουν περισσότερα μέλη από τα νοικοκυριά του ευρωπαϊκού Βορρά. Όπως φαίνεται στην πρώτη στήλη του πίνακα που παραθέτουμε αν το μέσο νοικοκυριό έχει (…στατιστικά) 2,32 μέλη, με μια εκπληκτική ομοιομορφία τα νοικοκυριά σε όλες τις βόρειες χώρες έχουν λιγότερα μέλη, ενώ στον αντίποδα τα νοικοκυριά σε όλες τις περιφερειακές χώρες έχουν περισσότερα μέλη. Η ίδια εικόνα αποτυπώνεται αν εξετάσουμε και σε κάθε κράτος το ποσοστό των νοικοκυριών που αποτελούνται από ένα μέλος. Σε Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία και Φινλανδία είναι αισθητά άνω του μέσου όρου (31,6%), ενώ σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία είναι κάτω του μέσου ευρωπαϊκού. Κι αυτό συμβαίνει όχι επειδή οι Νότιοι κι οι Νότιες δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την θαλπωρή του οικογενειακού σπιτιού, αλλά για το πολύ απλό λόγο ότι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της συντήρησης ενός σπιτιού. Γι’ αυτό τον λόγο όσο πιο φτωχή είναι μια χώρα τόσο πολυπληθέστερες είναι οι οικογένειες. Τούτου δοθέντος κι ο πλούτος που αναλογεί σε κάθε νοικοκυριό επιμερίζεται σε περισσότερα άτομα. Αν δηλαδή επιχειρούσαμε να βρούμε τον πλούτο κατά μέλος νοικοκυριού οι αποκλίσεις μεταξύ Βορρά και Νότου θα μειώνονταν, πλησιάζοντας περισσότερο στην πραγματικότητα που θέλει τον Νότο να είναι πιο φτωχός από τον Βορρά.

Η τρίτη επισήμανση των συγγραφέων της έκθεσης, βάσει της οποίας σχετικοποιούνται τα συμπεράσματά της για την κατάταξη των χωρών με βάση τον πλούτο των νοικοκυριών, αφορά τον περιορισμένο χαρακτήρα του πλούτου των ιδιωτικών νοικοκυριών «που είναι μόνο ένα μέρος του συνολικού οικονομικού πλούτου μιας χώρας» (σελ. 16). Και δύο σελίδες παρακάτω σε ξεχωριστό πλαίσιο επισημαίνεται: «Ο συνολικός πλούτος κάθε χώρας αποτελείται από αρκετά συστατικά στοιχεία. Πέρα από τον πλούτο του τομέα των νοικοκυριών, που είναι στο επίκεντρο της έκθεσης, ο συνολικός πλούτος επίσης περιλαμβάνει τον πλούτο άλλων τομέων, συγκεκριμένα αυτό του τομέα της κυβέρνησης (δημόσιος πλούτος) – κι αποτελείται περαιτέρω από τον πλούτο της εθνικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των τοπικών κυβερνήσεων – και τον εταιρικό τομέα (επιχειρηματικός πλούτος). Η έκθεση δεν συγκεντρώνει πληροφορίες για κανέναν από αυτούς τους τομείς… Μεταξύ του δημόσιου πλούτου και του πλούτου των νοικοκυριών υπάρχουν περίπλοκοι δεσμοί. Ειδικότερα, ο δημόσιος πλούτος με την μορφή παροχής δημόσιων αγαθών, υποδομών, συστημάτων υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και συντάξεων, μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο του πλούτου των νοικοκυριών. Σε χώρες με πιο γενναιόδωρα και σταθερά κοινωνικά επιδόματα, συντάξεις και υγειονομική ασφάλεια τα νοικοκυριά τείνουν να έχουν λιγότερο επείγουσα ανάγκη να συσσωρεύουν περιουσία για τον κύκλο της ζωής τους και προληπτικά μέτρα όπως ασφάλεια για δυσμενείς ανατροπές στο εισόδημα και την υγεία. Επιπρόσθετα, σε ορισμένες χώρες οι κυβερνήσεις κατέχουν (για θεσμικούς, πολιτιστικούς ή ιστορικούς λόγους) ένα σημαντικό μέρος του αποθέματος οικιών, έτσι ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος των νοικοκυριών νοικιάζει και δεν έχει υπό την ιδιοκτησία του την κατοικία του. Κατά συνέπεια, ο πραγματικός πλούτος των νοικοκυριών σε αυτές τις χώρες τείνει να είναι μικρότερος σε σύγκριση με χώρες με υψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης».

Το 18% των ανέργων παίρνει επίδομα!

Επομένως τα «πλούσια» νοικοκυριά συνάδουν με φτωχά κράτη όπου κάθε εργαζόμενος πρέπει μόνος του να φροντίζει από την παιδεία και την υγεία μέχρι την σύνταξη και την επιβίωσή του την περίοδο της ανεργίας, ενώ από την άλλη τα «φτωχά» νοικοκυριά συνάδουν στα πλούσια κράτη, όπου οι παροχές είναι γενναιόδωρες και αξιοζήλευτες. Είναι πολύ χαρακτηριστικά τα όσα συμβαίνουν με την ανεργία, όπου στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2013 έφθασε το 27,2% (από 21,5% τον Ιανουάριο του 2012) πλήττοντας 1.348.742 άτομα με βάση την έρευνα εργατικού δυναμικού της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Όμως, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΟΑΕΔ επίδομα ανεργίας τον Μάρτιο έλαβαν 245.174 άνεργοι, δηλαδή το 18% των επίσημα καταγεγραμμένων ανέργων! Αξίζει από την άλλη να δούμε τι συμβαίνει στην «φτωχή» Γερμανία, όπου οι δικαιούχοι επιδόματος ανεργίας είναι περισσότεροι από τους άνεργους! Καλά διαβάσατε! Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο του 2013 η ανεργία στην Γερμανία έπληττε 3,10 εκ. εργαζόμενους, όσους σχεδόν κι ένα χρόνο πριν (3,03 εκ. τότε). Επίδομα ανεργίας όμως έλαβαν 4,43 εκ. άνεργοι, εκ των οποίων τα 1,69 εκ. αποζημιώνονταν με το «υψηλό» επίδομα ανεργίας που ισούται με το 80% του μισθού και η χορήγησή του διαρκεί μέχρι ένα χρόνο μετά την απόλυση. Επομένως δεν είναι το ίδιο να είσαι άνεργος στην Ελλάδα και στην Γερμανία…

Κατόπιν αυτής της διευκρίνησης η ιδιοκατοίκηση όπως φαίνεται στην τρίτη στήλη του πίνακα δεν υποδηλώνει πλούτο, αλλά μάλλον το αντίθετο του. Έτσι βλέπουμε ότι υψηλή, άνω δηλαδή του μέσου ευρωπαϊκού όρου, ιδιοκατοίκηση έχουν οι φτωχές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και χαμηλή ιδιοκατοίκηση έχουν οι πλούσιες χώρες του Βορρά, με μοναδική εξαίρεση την Φινλανδία που δεν αναιρεί τη γενική τάση.

Η εικόνα του «ευημερούντος Νότου» ανατρέπεται αν δούμε επίσης και το ποσοστό νοικοκυριών με τραπεζικό λογαριασμό, είτε είναι όψεως είτε ταμιευτηρίου, που απεικονίζεται στην τέταρτη στήλη, όπου σε όλες σχεδόν τις Βόρειες χώρες το ποσοστό με τραπεζικές καταθέσεις υπερβαίνει τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, ενώ αντίθετα σε όλες σχεδόν τις Νότιες χώρες οι κάτοχοι λογαριασμών είναι ως ποσοστό λιγότερο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Ενδιαφέρον μάλιστα παρουσιάζει το ότι ο μέσος τραπεζικός λογαριασμός στον Βορρά, όπως φαίνεται στην πέμπτη στήλη είναι πολύ πιο παχυλός από τον μέσο λογαριασμό στο Νότο. Στη Γερμανία δηλαδή και τα κράτη δορυφόροι της δεν έχουν μόνο περισσότεροι κάτοικοι λογαριασμό αλλά και τα υπόλοιπα τους είναι σημαντικά μεγαλύτερα, σχεδόν διπλάσια!

Η δεινή θέση των Νοτίων, σε σχέση με τους γείτονές τους φαίνεται επίσης κι από το χρέος που έχουν αναλάβει. Όπως φαίνεται στην έκτη στήλη οι περισσότερες νότιες χώρες χρωστούν πολύ περισσότερα από τις περισσότερες βόρειες χώρες και σίγουρα πολύ περισσότερα από τον μέσο όρο.

Έχοντας υπ’ όψη όλα τα παραπάνω ο καθαρός πλούτος των νοικοκυριών όπως απεικονίζεται στις στήλες 7 και 8 και προβλήθηκε υπέρμετρα από τα γερμανικά Μέσα ενημέρωσης δεν μπορεί παρά να ειδωθεί με πολύ μεγαλύτερες επιφυλάξεις. Η σημαντική απόκλιση ανάμεσα στον μέσο (το άθροισμα των τιμών δια του πλήθους τους) και τον διάμεσο (η τιμή που παίρνει η μεσαία σε μια σειρά ταξινομημένων παρατηρήσεων) είναι αποτέλεσμα της άνισης κατανομής του πλούτου. Οι τιμές αυτές θα συνέπιπταν αν ο πλούτος ήταν μοιρασμένος αναλογικά. Εμφανίζουν απόκλιση από τη στιγμή που το 4,8% των νοικοκυριών έχουν αρνητικό καθαρό πλούτο (δηλαδή χρωστούν!), ενώ στην άλλη μεριά της κλίμακας το κορυφαίο 50% κατέχει το 94% του συνολικού πλούτου, το κορυφαίο 20% κατέχει το 67,6% του συνολικού πλούτου και το κορυφαίο 5% κατέχει το 37,2%.

Πτώση μισθών στην Ελλάδα

Η δημιουργική στατιστική του Τέταρτου Ράιχ καταρρέει αν ρίξουμε μια ματιά στο μικτό ετήσιο εισόδημα των νοικοκυριών (ένατη στήλη) όπου, προς επίρρωση και των όσων προαναφέραμε, φαίνεται πόσο χαμηλότερα είναι τα εισοδήματα στο Νότο. Η κατάσταση αυτή μάλιστα έχει ανατραπεί επί τα χείρω τα τελευταία χρόνια, μεγαλώνοντας την ψαλίδα μεταξύ των χωρών του ευρωπαϊκού κέντρου και της περιφέρειας. Με βάση πρόσφατη έρευνα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας που φαίνεται και στον Πίνακα 2 η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα όπου οι μισθοί μεταξύ 2008 και 2012 μειώθηκαν (κατά 11,2%), ενώ στην Γερμανία αυξήθηκαν (κατά 9,1%) άνω δηλαδή του μέσου όρου της ευρωζώνης (8,7%).

ΠΙΝΑΚΑΣ 2. ΩΡΙΑΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΕΥΡΩ
2008 2009 2010 2011 2012  % μεταβολή 2012/2008
 Γερμανία 27,9 28,6 28,8 29,6 30,4 9,10%
Ευρωζώνη 25,7 26,4 26,9 27,5 28 8,70%
Ελλάδα 16,7 17,1 17 16,2 14,9 -11,20%
Πηγή: Eurostat, 54/2013, 10 Απριλίου 2013, Labour costs in the EU27

Οι χειρότερες συνθήκες διαβίωσης στην περιφέρεια της ευρωζώνης αποτυπώνονται ανάγλυφα και στην τελευταία στήλη όπου παρουσιάζεται το μέρος του εισοδήματος που κατευθύνεται στη διατροφή. Όντας κατά βάση ανελαστικό μέγεθος, το γεγονός ότι ένα σημαντικά ανώτερο μερίδιο του εισοδήματος των κατοίκων των περιφερειακών χωρών (ένα τέταρτο έως ένα πέμπτο) αφιερώνεται στην διατροφή δεν σημαίνει ότι είναι καλοφαγάδες ή μερακλήδες αλλά ότι είναι φτωχοί! Επιβεβαιώνεται δηλαδή το εύρημα της προηγούμενης στήλης για το χαμηλό συγκριτικά εισόδημα των Νοτίων. Κατ’ αντιστοιχία το μικρό μέρος του εισοδήματος (περίπου το ένα έκτο) που αφιερώνουν οι Βόρειοι για διατροφή υποδηλώνει την ανώτερη εισοδηματική τους θέση ότι δηλαδή η πίτα από την οποία αποσπάται το μερίδιο της διατροφής είναι σχετικά μεγαλύτερη. Δείχνει, εν κατακλείδι, κι ότι η γερμανική πολιτική ηγεσία αποτελείται από πολιτικούς απατεώνες από τη στιγμή που έχοντας τόσα πολλά και διαφορετικά στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνουν την δυσχερή θέση του Νότου επέλεξαν να ξεχωρίσουν ένα από αυτά για να δικαιολογήσουν τις εγκληματικές πολιτικές αποφάσεις τους.