Τα νομοσχέδια ψηφίζονται, οι αντιστάσεις κλιμακώνονται (Πριν, 19 Δεκέμβρη 2010)

ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 

Πύρρεια νίκη για την κυβέρνηση – λακέδων του ΣΕΒ της ΕΕ και του ΔΝΤ ο εργασιακός Μεσαίωνας, η μείωση μισθών στις ΔΕΚΟ και η αύξηση των έμμεσων φόρων

Χαρά και ελπίδα έδωσε σε όλους τους εργαζόμενους η μαζική συμμετοχή και η ασυνήθιστη μαχητικότητα που σημάδεψε την 24ωρη απεργία και πορεία της Πέμπτης 15 Δεκέμβρη. Η συμμετοχή 150.000 διαδηλωτών στην πορεία της Αθήνας, όσοι περίπου συμμετείχαν και στην ιστορική πορεία της 5ης Μαΐου που σημαδεύτηκε από την κρατική προβοκάτσια, μας δίνει το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι η πολιτική της τριτοκοσμικής εξαθλίωσης και της επιστροφής στον εργασιακό Μεσαίωνα μπορεί να ανατραπεί. Και μαζί της η κυβέρνηση που την υλοποιεί. Ως προς το παρόν η κυβέρνηση είναι έντονα προβληματισμένη και ανήσυχη από αυτή την εξέλιξη, την οποία δεν περίμενε. Αυτό που προσδοκούσε και επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους ήταν πως στο τέλος της εβδομάδας θα ξεφουσκώσει η αναταραχή και όλα θα ξεχαστούν. Η ίδια δε, ήσυχη θα συνεχίσει την προετοιμασία των επόμενων νομοθετικών εκτρωμάτων. Με 150.000 όμως άτομα στην Αθήνα, ο νους όλων βρίσκεται στην επόμενη κινητοποίηση και τη νίκη! Σε δεινή θέση βρίσκεται και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που πλέον δεν μπορεί να επικαλείται την χαμηλή συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργίες και τις πορείες, έτσι ώστε να συνεχίζει να στηρίζει την κυβέρνηση. Ας ελπίσουμε τη λύση σε όλα αυτά να μη δώσει ο από μηχανής θεός μιας νέας προβοκάτσιας…

Το ηχηρό ράπισμα που δέχτηκε ο Γιωργάκης από τους δρόμους συμπληρώθηκε και ενισχύθηκε από το απροσδόκητο πλήγμα που δέχτηκε στη Βουλή. Αρχικά ήταν η διαφοροποίηση του βουλευτή Μεσσηνίας Οδυσσέα Βουδούρη ο οποίος έθεσε θέμα για τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της συζήτησης. Οκτώ μόνο ώρες αφιερώθηκαν για την συζήτηση και την ψήφισή του πολυ-νομοσχεδίου, όταν ο Ντομινίκ Στρος Καν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα πρέπει να αφιέρωσε περισσότερες ώρες δίνοντας οδηγίες στους κυβερνητικούς. Άναυδοι όμως έμειναν στο Μέγαρο Μαξίμου με την αρνητική ψήφο του βουλευτή Πρέβεζας, Βαγγέλη Παπαχρήστου, ο οποίος ψήφισε κατά του πολυ-νομοσχεδίου σκούπα, εισπράττοντας αμέσως την διαγραφή του με δήλωση που έκανε ο Γιωργάκης Τσολάκογλου στο προεδρείο της Βουλής. Στην ιστορία επίσης θα περάσει και η ακόλουθη δήλωση που έκανε η Σοφία Σακοράφα: «Μετατρέψατε τη Βουλή σε σωματείο – σφραγίδα. Αρνούμαι να σφραγίζω φιρμάνια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δεν είμαι υπάλληλος, βουλευτής είμαι. Αρνούμαι να δεχτώ πρακτικές κατοχικού κοινοβουλίου, όπου μιλούν οι εντολείς του ΔΝΤ και φιμώνονται οι εντολοδόχοι του ελληνικού λαού. Αρνούμαι να παραβρεθώ σε αυτήν την παρωδία. Τούτες τις ώρες γράφεται ιστορία. Ιστορία ενδοτισμού από τη μία, αλλά και αντίστασης από την άλλη». Σε ό,τι αφορά στην ουσία του νομοσχεδίου η Σοφία Σακοράφα δήλωσε: «Είναι αυτονόητο ότι εάν παρέμενα θα καταψήφιζα το νομοσχέδιο, το οποίο γκρεμίζει σοβαρά κεκτημένα, πισωγυρίζει τον κόσμο της εργασίας σε συνθήκες του 1950 και επιφέρει οδυνηρές συνέπειες στον κόσμο του μόχθου και της εργασίας»!

Πραγματικά, το πολυνομοσχέδιο που έγινε νόμος του κράτους με 156 ψήφους συνιστά την πιο αντιδραστική τομή, την πιο βαθιά οπισθοδρόμηση που έχει ποτέ πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Ούτε ο Παπαδόπουλος, ούτε ο Μεταξάς δεν διανοήθηκαν να επιβάλουν αυτό που έφερε στη Βουλή και έκανε νόμο ο Γιωργάκης, ο οποίος αποδεικνύεται ο πιο πιστός και αδίστακτος φύλακας των συμφερόντων των βιομηχάνων.

Το πολυ-νομοσχέδιο, περιλαμβάνοντας σαρωτικές ρυθμίσεις για τις εργασιακές σχέσεις, τις ΔΕΚΟ και τη φορολογία σε 18 μόλις άρθρα, συνιστά τομή πρώτα και κύρια λόγω των δραματικών αλλαγών που φέρνει στο εργατικό δίκαιο. Εν συντομία, καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και στην πράξη δίνει το δικαίωμα στην εργοδοσία να μειώσει τους μισθούς όσο επιθυμεί μέχρι το όριο που θέτει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας: 739,5 ευρώ τον μήνα. Το μέσο για αυτό το σκοπό είναι η θέσπιση της Ειδικής Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΕΣΣΕ) η οποία θα υπερισχύει των κλαδικών. Η επέκτασή της σε όλο το εύρος της ελληνικής οικονομίας πολύ πιθανά θα πραγματοποιηθεί μέσα από το ξεφύτρωμα εργοδοτικών σωματείων – σφραγίδων που ως μόνο τους έργο θα έχουν την υπογραφή επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων.

Και δεν είναι μόνο οι επιχειρησιακές συμβάσεις που καθιστούν το πολυ-νομοσχέδιο Βίβλο του εργασιακού Μεσαίωνα. Είναι επίσης μια μεγάλη σειρά επιπλέον αλλαγών, που ως κοινό παρανομαστή έχουν την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση και των τελευταίων δικλείδων ασφαλείας που υπήρχαν προς όφελος των εργαζομένων. Πρώτο, ο επιτρεπόμενος χρόνος «ενοικίασης» εργαζομένων διπλασιάζεται: Από 1,5 έτη φθάνει στα 3 και στην πράξη χάνει οποιοδήποτε πρόσκαιρο, μεταβατικό χαρακτήρα είχε αρχικά. Στο εξής το απαράδεκτο δουλοκτητικό καθεστώς της  ενοικίασης, ιδιαίτερα προσφιλές σε τράπεζες και ΔΕΚΟ, αποκτά μόνιμο χαρακτήρα. Δεύτερο, το εξ ίσου δουλοκτητικό καθεστώς της μαθητείας επεκτείνεται από τους 2 μήνες στον 1 χρόνο, όπως επίσης επεκτείνεται και η δυνατότητα απόλυσης χωρίς προειδοποίηση και αποζημίωση στους 12 μήνες. Η συγκεκριμένη ρύθμιση ανατρέπει σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τις ρυθμίσεις του τελευταίου ασφαλιστικού βάση των οποίων περιοριζόταν σημαντικά το δικαίωμα της αποζημίωσης, εις βάρος των εργαζομένων. Τρίτο, η αναθεώρηση των όρων προσφυγής στη διαιτησία προς όφελος της εργοδοσίας, η οποία πλέον τίθεται στην ίδια μοίρα με την εργασία. Τέταρτο, η κατάργηση της προσαύξησης του 10% που έπαιρναν οι μερικώς απασχολούμενοι όταν εργάζονταν παραπάνω από 4 ώρες ημερησίως και έφθανε τα 41 λεπτά και μιας επιπλέον προσαύξησης του 7,5% για όσους εργάζονταν λιγότερες από 4 ώρες την ημέρα, με αποτέλεσμα να χαθούν 31 λεπτά για κάθε ώρα εργασίας ή 28 ευρώ τον μήνα από ένα κόσμο μάλιστα που δεν έχει στον… ήλιο μοίρα, τους πιο φτωχούς! Όταν φθάνουν να κόβουν ακόμη και τα λεπτά του ευρώ από τους εργαζόμενους που δουλεύουν στα σούπερ μάρκετ ποιος ΠΑΣΟΚος θα τολμήσει να ξαναβγεί στο δρόμο χωρίς τον κίνδυνο να λιντσαριστεί από τον κόσμο; Προς απάντηση φυσικά είναι και ένα άλλο ερώτημα: Τι τους έταξαν οι σουπερ-μαρκετάδες για να ενσωματώσουν στο νόμο ένα τέτοιο άρθρο… Πόσα;

Δραματικές θα είναι οι μεταβολές και στις ΔΕΚΟ. Στο νόμο προβλέπεται μείωση των αμοιβών μέχρι και 25%. Ειδικότερα για τους εργαζόμενους στην Αγροτική Τράπεζα προβλέπεται οριζόντια μείωση ύψους 10%. Η γενική διάταξη αφορούσε αρχικά το 90% των εργαζομένων σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς, δηλαδή 180.000 περίπου μισθωτούς. Τη Δευτέρα όμως η κυβέρνηση συμπεριέλαβε και τις εισηγμένες ΔΕΚΟ στις οποίες διατηρεί πακέτο μετοχών. Ειδικότερα: ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΠΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΟΠΑΠ, ΟΤΕ και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Η τρίτη φαρμακερή διάταξη που περιλαμβάνει το πολυ-νομοσχέδιο αφορά τη φορολογία και ειδικότερα την αύξηση του ΦΠΑ σε μια σειρά προϊόντων ευρείας και λαϊκής κατανάλωσης. Συγκεκριμένα από τον συντελεστή 11% στον συντελεστή 13% μεταφέρονται προϊόντα όπως γάλα, καφές, τυρί, μπισκότα, ψωμί του τοστ, ζάχαρη, μέλι κ.α. και υπηρεσίες όπως σερβιρισμένος καφές, σάντουιτς, παγωτό και φαγητά. Επίσης οι λογαριασμοί ρεύματος, ύδρευσης και φυσικού αερίου. Με αυξημένο συντελεστή 6,5% από 5,5% θα επιβαρύνονται επίσης από 1/1/2011 βιβλία, περιοδικά και θεάματα, ενώ αυξήσεις θα γίνουν και στα τσιγάρα. Οι φορολογικές διατάξεις του πολυ-νομοσχεδίου δεν επιφύλασσαν όμως για όλους αρνητικές εκπλήξεις. Ευχάριστα νέα περιείχε (ακόμη και μετά την απόσυρση από τον υπουργό Οικονομίας της παραγραφής χρεών προς την εφορία ύψους 24 δις. που δεν μάθαμε ακόμη ποιοι ήταν οι τυχεροί που θα ωφελούνταν…) για την αυτοκινητοβιομηχανία και τους καναλάρχες. Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία θα ωφεληθεί τα μέγιστα από την εκκίνηση ενός νέου γύρου απόσυρσης αυτοκινήτων παλιάς τεχνολογίας με πρόσχημα την μείωση των επιβλαβών εκπομπών, ενώ οι καναλάρχες από την αναστολή μέχρι τις 31/12/2012 φόρου 20% επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Τσάμπα θα στηρίζουν την χούντα ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ – ΕΕ, προκαλώντας την οργή των τηλεθεατών που βλέπουν τις τηλεοράσεις να έχουν μετατραπεί σε φερέφωνα του Μαξίμου;

Τα παραπάνω μέτρα δεν είναι μόνο εξόφθαλμα ταξικά και κοινωνικά άδικα στην καλύτερη περίπτωση, και κανιβαλικά μιλώντας επί της ουσίας, καθώς επιβαρύνουν αποκλειστικά και μόνο τους εργαζόμενους, ενώ για το κεφάλαιο έχουν μόνο επιπλέον οφέλη. Στον βαθμό που αποτελούν νέα, επί τα χείρω αναθεώρηση αλλαγών που ψηφίσθηκαν μόλις πριν λίγους μήνες (όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την περαιτέρω μείωση των μισθών των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, την επιπλέον αύξηση της έμμεσης φορολογίας και την δυσμενέστερη αναθεώρηση του καθεστώτος αποζημίωσης) υπογραμμίζουν ότι είμαστε στο μέσο μιας πορείας χωρίς τέλος! Προς επίρρωση οι νέες περικοπές που προβλέπονται στις ΔΕΚΟ μετά την δημοσιοποίηση σχετικής μελέτης που έχει ανατεθεί σε αμερικανική (τι άλλο;) λογιστο-ελεγκτική εταιρεία. Η κυβέρνηση – λακέδων των άεργων βιομηχάνων και χρεοκοπημένων τραπεζιτών δεν πρόκειται να σταματήσει να επιβάλλει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, μετατρέποντας σε μόνιμο το έκτακτο καθεστώς, που επέβαλε πέρυσι τέτοια εποχή. Μοναδική ελπίδα των εργαζομένων είναι να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση με τους αγώνες τους και όλος αυτός ο συρφετός να φύγει για την Ουάσινγκτον. Όσο νωρίτερα συμβεί τόσο καλύτερο για όλους μας.

Όλεθρος δια χειρός ΔΝΤ-ΕΕ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-Ντόρας (Πριν, 9/5/2010)

Μάζα εξαθλιωμένων θα γίνει η εργατική τάξη

ΘΕΡΑΠΕΙΑ – ΣΟΚ

Τον χαρακτήρα των μέτρων που ανακοινώθηκαν την προηγούμενη Κυριακή και ψηφίσθηκαν με διαδικασίες εξπρές την εβδομάδα που πέρασε από τη Βουλή τον είχε περιγράψει με τον πιο παραστατικό τρόπο ο διευθυντής του ΟΟΣΑ, μεξικανός, Άνχελ Γκουρία, λίγες μέρες νωρίτερα: «Η κρίση είναι σαν τον ιό Έμπολα. Αν κολλήσεις πρέπει να κόψεις το πόδι σου για να γλιτώσεις». Κι ορισμένες φορές μάλιστα το ένα πόδι δεν αρκεί, όπως δείχνει η περίπτωση της Ελλάδας.

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο χαράζουν μια βαθιά διαχωριστική γραμμή στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Αν τελικά εφαρμοστούν, κάτι που δεν κρίθηκε με την ψηφοφορία – παρωδία στη Βουλή, θα σηματοδοτήσουν την βίαιη, πραξικοπηματική ακύρωση των σημαντικότερων εργατικών κατακτήσεων του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Θα μετατρέψουν την εργατική τάξη της Ελλάδας σε μια μάζα αθλίων του 21ου αιώνα αποστερημένων από κάθε δικαίωμα κι ελπίδα, υπο-τάξη κι έρμαιο στις αδηφάγες διαθέσεις του κεφαλαίου. Αυτό ήταν, όπως αποδείχθηκε, το πραγματικό περιεχόμενο του συνθήματος «Γιώργο άλλαξε τα όλα»! Μόνο και μόνο για να είναι σαφές το μέγεθος των διακυβευμάτων αρκεί να αναφέρουμε ότι το δώρο Χριστουγέννων θεσπίσθηκε το 1946, το επίδομα αδείας το 1966 και το 8ωρο το 1932! Είναι αυτές ακριβώς οι κατακτήσεις που ακυρώνονται από το μαύρο μέτωπο ΔΝΤ – ΕΕ – ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ και Ντόρας Μητσοτάκη! Πρόκειται δε μόνο για το πρώτο μέρος. Ο πρωθυπουργός επιχειρώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις δήλωσε ότι «στο τέλος, η χώρα θα είναι αναγεννημένη»! Είναι κι αυτή μια πομφόλυγα, μια κενολογία – για να χρησιμοποιήσουμε ευπρεπείς φράσεις – από τις δεκάδες που έχει πει από τον Σεπτέμβρη για να διαψευστεί την επομένη και ούτε μία φορά απ’ όλες να μη νιώσει την ανάγκη να δικαιολογηθεί! Η πραγματικότητα είναι πως η θεραπεία σοκ που περιγράφεται στο μνημόνιο συνιστά το πρώτο μέρος του προγράμματος βίαιης προσαρμογής. Η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, με άλλα λόγια, έπεται. Θα ανακοινωθεί όταν θα ολοκληρωθεί η πρώτη ή η δεύτερη τριμηνιαία εξέταση της ελληνικής οικονομίας και θα διαπιστωθεί πως τα μέτρα δεν αύξησαν τα δημόσια έσοδα ούτε μείωσαν το έλλειμμα. Αντίθετα τα οδήγησαν σε παροξυσμό.

Τα μέτρα επίσης καταφέρουν συντριπτικά πλήγματα στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι δεν θίγονται. Διαβεβαιώσεις που στόχευαν στη διάσπαση της εργατικής τάξης και στον προσεταιρισμό των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.

  • Τεράστιες είναι οι συνέπειες στον ιδιωτικό τομέα από τα μέτρα που ανακοίνωσε το ΠΑΣΟΚ για να ξεκινήσει η χρηματοδότηση της οικονομίας από ΕΕ – ΔΝΤ, καθώς καταργούνται ακόμη και άρθρα του συντάγματος. Άμεσα περικόπτονται τα εισοδήματα των δημόσιων υπαλλήλων που πλέον χάνουν τα πλεονεκτήματα που διέθεταν έναντι των εργαζομένων στον ιδιωτικό. Με το νέο αντι-ασφαλιστικό στην πράξη καταργείται η σύνταξη που θα δίνεται πολύ αργότερα, πολύ μικρότερη.
  • Θέμα χρόνου, αν εφαρμοστούν αυτά, είναι μια νέα ομοβροντία μέτρων

Έφριξε ακόμη και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής από τον αντισυνταγματικό χαρακτήρα των μέτρων που περιλαμβάνονται στη συμφωνία με την οποία άνοιξαν οι στρόφιγγες για τον δανεισμό της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ως «προσβολή της αρχής του κοινωνικού κράτους και του κοινωνικού δικαιώματος στην εργασία» (όπως κατοχυρώνεται με το άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος) έκρινε την κατάργηση του γενικού κατώτατου ορίου αποδοχών, την κατάργηση δηλαδή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, με την πρόταση ο κατώτατος μισθός να καθορισθεί στα 640 ευρώ από 740 που είναι σήμερα. Μέτρο που πλήττει αποκλειστικά και μόνο τον ιδιωτικό τομέα χωρίς να είναι το μοναδικό. Σε αυτή την κατηγορία, των μέτρων που θίγουν τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα περιλαμβάνονται: Μηδενικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις για μια τριετία. Μείωση αποζημιώσεων σε απολυμένους (που πλέον θα καταβάλλονται σε δόσεις) δια της εξίσωσης αυτής των εργατοτεχνιτών με τους υπαλλήλους. Αύξηση ορίου απολύσεων από το 2% στο 4%. Προώθηση της ελαστικής εργασίας και της μερικής απασχόλησης. Μείωση του κόστους της υπερωρίας. Φιλοεργοδοτική αλλαγή του νόμου για την προσφυγή στη διαιτησία. Αμείλικτα θα χτυπηθούν ακόμη κι οι άνεργοι δικαιούχοι επιδόματος, καθώς το κονδύλι μειώνεται κατά 500 εκ. ευρώ.

Στον δημόσιο τομέα τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν: Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού για μικτές αποδοχές άνω των 3.000 ευρώ μηνιαίως. Για μικτές αποδοχές μέχρι 3.000 καθορισμός Δώρου Χριστουγέννων στα 500 ευρώ και δώρου Πάσχα και επιδόματος αδείας στο ύψος των 250 ευρώ το καθένα. Μείωση των επιδομάτων κατά 8% και των αποδοχών υπαλλήλων ΔΕΚΟ που δεν έχουν επιδόματα κατά 3%. Μηδενικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις μέχρι το 2013. Χιλιάδες απολύσεις κυρίως μέσω του Καλλικράτη, αλλά όχι μόνο. Οι πρώτοι που θα πληγούν θα είναι οι συμβασιούχοι των 13.500 φορέων του δημοσίου.

Στα εισπρακτικά μέτρα, συγκαταλέγεται: αύξηση του ΦΠΑ από 5%, 10% και 21% στο 5,5%, 11% και 23%. Επίσης μετάταξη του 30% των προϊόντων ευρείας κατανάλωσης που φορολογούνταν με ΦΠΑ 10% στην κατηγορία του 23%. Αύξηση των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης σε καύσιμα, τσιγάρα και ποτά κατά 10%. Φορολόγηση αυθαιρέτων και τέλος διατήρησης ημιυπαίθριων χώρων, πράσινα τέλη και αύξηση αντικειμενικών αξιών. Ακύρωση της χορήγησης της δεύτερης δόσης του Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης ύψους 150-650 ευρώ. Έκτακτη εισφορά στις πολύ κερδοφόρες επιχειρήσεις με στόχο να αντληθούν 1,8 δισ. ευρώ την τριετία 2011-2013 και κάθετη μείωση του κονδυλίου του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Στο νόμο έχει ενσωματωθεί κι ένα μίνι ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που είναι το χειρότερο που έχει ποτέ εφαρμοστεί. Στο πλαίσιο του καταργείται η 13η και 14η σύνταξη για μικτές αποδοχές άνω των 2.500 ευρώ. Οι συντάξεις θα υπολογίζονται βάση των αποδοχών στο σύνολο του εργάσιμου βίου κι όχι των τελευταίων ετών που οι αποδοχές είναι πάντα σημαντικά υψηλότερες. Αυξάνεται η ελάχιστη περίοδος εισφορών από τα 37 στα 40 χρόνια, ενώ συνδυάζεται και με την ηλικία. Δημιουργείται αυτόματος μηχανισμός προσαρμογής συντάξεων στο προσδόκιμο ζωής που θα αυξάνει αυτόματα τα αναγκαία χρόνια εργασίας όσο θα αυξάνεται ο μέσος όρος ζωής! Αύξηση ελάχιστου ορίου στα 60 έτη. Περιορισμός πρόωρης συνταξιοδότησης, με την καθιέρωση προστίμου ίσου με 6% κατ’ έτος για όσους αποχωρούν πρόωρα από την εργασία. Περικοπές στη λίστα βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων που θα περικοπούν δραστικά. Ενίσχυση ανταποδοτικότητας μεταξύ εισφορών και συντάξεων και αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών στο δημόσιο τομέα και θέσπιση πλαφόν στις συντάξεις.

Στα λεγόμενα θεσμικά συμπεριλαμβάνεται η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων που αφορά οδικές μεταφορές, φαρμακεία, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, μηχανικούς, αρχιτέκτονες, λογιστές κ.α. που θα δουν την κατώτατη τιμή για μια σειρά υπηρεσίες που πρόσφεραν να καταργείται. Η εφαρμογή της οδηγίας για την απελευθέρωση των υπηρεσιών, όπου συμπεριλαμβάνεται και η ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ. Ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας κι ειδικότερα του ΟΣΕ. Προώθηση των εξαγωγών και των ΣΔΙΤ. Απλοποίηση διαδικασιών για έναρξη επιχειρήσεων.

Πραγματικός οδοστρωτήρας!

ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Παρηγοριά στον άρρωστο η πρωθυπουργική εξαγγελία ότι «στο τέλος η χώρα θα είναι αναγεννημένη», όπως… παλιότερα έλεγαν «θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της». Η «αναγεννημένη Ελλάδα» θα είναι μια τριτοκοσμική χώρα της βαθιάς και ανεπίστρεπτης κοινωνικής παρακμής, της αμορφωσιάς και των χαοτικών κοινωνικών ανισοτήτων.

ΑΝΕΡΓΙΑ, ΦΤΩΧΕΙΑ, ΥΦΕΣΗ

  • Πράσινο φως στον ιδιωτικό τομέα για μαζικές και φθηνές απολύσεις
  • Στο 149% του ΑΕΠ θα φτάσει το δημόσιο χρέος το 2012 από 133% φέτος

Τα όσα περιγράψαμε στη διπλανή στήλη είναι ορισμένα μόνο από τα μέτρα που ψηφίσθηκαν και θα εφαρμοσθούν αποτελώντας τους όρους για την ενεργοποίηση των χρηματοδοτήσεων από ΕΕ και ΔΝΤ.

Τα αποτελέσματά τους, έκρηξη της ανεργίας, γενικευμένη φτώχεια μέσω της ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου και χρόνια ύφεση.

Μέτρα όπως η απελευθέρωση των απολύσεων και η μείωση της αποζημίωσης έως τώρα έβαζαν ένα φρένο στις απολύσεις, αποτρέποντας να προσλάβει η ανεργία εκρηκτικό χαρακτήρα. Η ίδια άλλωστε η ύπαρξή τους αποσκοπούσε να δημιουργήσει ένα δίχτυ ασφαλείας για τους εργαζόμενους με την επιβολή ενός «μηχανισμού χρονοκαθυστέρησης» μεταξύ της διακύμανσης του τζίρου μιας επιχείρησης και των κύκλων της οικονομίας από τη μια με το επίπεδο απασχόλησης, από την άλλη. Πλέον, με την κατάργηση του, είναι βέβαιο πως θα ανάψει το πράσινο φως στον ιδιωτικό τομέα για να μειώσει κάθετα την απασχόληση, προχωρώντας σε αθρόες απολύσεις ή/και αλλαγές στις σχέσεις εργασίας στη κατεύθυνση της ελαστικοποίησης. Να θυμίσουμε εδώ την πρόβλεψη του ίδιου του υπουργού Εργασίας, Ανδρέα Λοβέρδου, ότι η ανεργία θα φθάσει τα «ισπανικά» επίπεδα του 20% και να υπογραμμίσουμε φυσικά τι άοκνες προσπάθειες του να το καταφέρει.  

Άμεσο αποτέλεσμα όχι μόνο των δύο αυτών μέτρων (απολύσεις και ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα, που κατά τ’ άλλα δεν θίγεται) αλλά όλων των πολιτικών που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο θα είναι η γενικευμένη φτώχεια. Η φτώχεια θα προέλθει ως αποτέλεσμα δύο αλληλοσυμπληρούμενων πολιτικών. Από την μια μεριά το εργατικό εισόδημα μειώνεται κάθετα, από κάθε άποψη. Όταν μισθοί, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας κόβονται, τότε το διαθέσιμο εισόδημα θα υποστεί μια ντε φάκτο υποτίμηση της τάξης του 20%. Από την άλλη όμως οι τιμές των προϊόντων θα αυξηθούν. Αποτέλεσμα της αύξησης του ΦΠΑ, των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στα καύσιμα και τα ποτά και των νέων «περιβαλλοντικών φόρων» θα είναι μια προκλητική και εξόφθαλμη ληστεία μέρα – μεσημέρι του κράτους στα ήδη απισχνασμένα λαϊκά εισοδήματα και φυσικά των εμπόρων και βιομηχάνων που θα προκαλέσουν κύμα ανατιμήσεων. Κατά συνέπεια η φτώχεια θα γνωρίσει δόξες. Και μαζί της η υποκρισία. Γιατί θα αποδειχθεί πόσο μονομερής θα είναι η «εσωτερική υποτίμηση» την οποία περιέγραφε προς λίγων εβδομάδων ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν. Η εσωτερική υποτίμηση με άλλα λόγια θα αφορά μόνο τα λαϊκά εισοδήματα τα οποία θα υποτιμηθούν για να ανατιμηθούν τα κρατικά εισοδήματα κι επίσης τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Μόνο που αυτό δεν λέγεται υποτίμηση, αλλά ανακατανομή πόρων, προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου και εις βάρος των εργαζομένων.

Την ανακατανομή πόρων εξυπηρετούν και οι… παροχές που περιλαμβάνει η συμφωνία. Μόνο που είναι παροχές προς τους τραπεζίτες οι οποίοι θα λάβουν 10 δισ. ευρώ μέσα από τη δημιουργία ενός Ταμείου για τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα. Τα 10 αυτά δισ. ευρώ δε, πρέπει να προστεθούν στα 17 δισ. που έχει ήδη θέσει στη διάθεση των τραπεζιτών η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και 11 δισ. που προσέφερε η προηγούμενη, της ΝΔ. Αποδεικνύεται έτσι ότι πρόκειται για ένα σύνολο μέτρων κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των τραπεζιτών. Κατόπιν δικών τους άλλωστε πιέσεων ενεργοποιήθηκε κι ο μηχανισμός διάσωσης.

Η ύφεση θα οδηγήσει αυτόματα και σε λουκέτα. Ήδη οι δείκτες ασφυξίας στην πραγματική οικονομία αυξάνονται ταχύτατα. Έρευνα της ICAP για την πιστοληπτική ικανότητα των επιχειρήσεων το 2009 δείχνει ότι το ποσοστό των ασυνεπών επιχειρήσεων, σε σχέση με το μέσο ποσοστό ασυνέπειας των ετών 2003-2008 αυξήθηκε κατά 39%. Πρωταθλητής ήταν το εμπόριο, με τις ασυνεπείς επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε αυτό τον κλάδο να αυξάνονται κατά 65%. Τα πρωτεία του (σε σύγκριση με τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες) ερμηνεύονται στη βάση της συρρίκνωσης της κατανάλωσης που ξεκίνησε ήδη από πέρυσι. Μπορούμε να φανταστούμε τι έχει γίνει φέτος που οι περικοπές των μισθών άγγιξαν πολυπληθή τμήματα της εργατικής τάξης, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι και τι έπεται…  

Σε αυτό το περιβάλλον βαθιάς κοινωνικής παρακμής και εξαθλίωσης χρειάζεται πολλή αφέλεια για να ελπίζει κάποιος ότι με κάθε αύξηση μίας μονάδας στο ΦΠΑ το δημόσιο θα μαζεύει 1 δισ. ευρώ. Από πού; Θα πηγαίνουν οι εργαζόμενοι να παίρνουν δάνεια από τις τράπεζες για να χρηματοδοτούν τους αυξημένους έμμεσους φόρους, από ένα μειούμενο εισόδημα; Όταν αυξάνονται οι τιμές κι οι φόροι σε ένα πλαίσιο συμπίεσης των εισοδημάτων, η κατανάλωση θα μειώνεται περιοριζόμενη στα απαραίτητα. Ως αποτέλεσμα θα κοπούν όχι μόνο «περιττές» καταναλωτικές δαπάνες όπως το δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και οι έξοδοι ή τα διήμερα, αλλά και η δεύτερη ξένη γλώσσα ή τα μαθήματα μουσικής των παιδιών. Γι’ αυτό το λόγο και τα διευρυμένα έσοδα από το ΦΠΑ για παράδειγμα (που για φέτος προβλέπεται να αυξηθούν κατά 800 εκ.) θα μείνουν στα χαρτιά. Η αύξηση δε που ήδη παρατηρείται προέρχεται από την εμμονική αναζήτηση αποδείξεων των καταναλωτών, λόγω των πρόσφατων φορολογικών αλλαγών. Η θετική – για τα δημόσια έσοδα – επίδραση αυτού του μέτρου σύντομα όμως θα απορροφηθεί κι αυτό που θα μείνει θα είναι η κινούμενη άμμος της ύφεσης, με την υποχώρηση των δημόσιων εσόδων και την εκτίναξη του δημόσιου χρέους. Κάτι που ήδη προδικάζεται στο μνημόνιο, γρήγορα όμως η πραγματικότητα θα το αναθεωρήσει επί τα χείρω. Στο Πρόγραμμα για παράδειγμα αναφέρεται ότι ο ρυθμός ανάπτυξης φέτος θα μειωθεί κατά 4%, του χρόνου κατά 2,6% και το 2012 θα ξαναγίνει θετικός. Πρόκειται για ευσεβείς πόθους, αν πάρουμε υπ’ όψη μας τι συνέβη σε άλλες χώρες, όπως στη Λετονία που το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 18%. Η ελληνική οικονομία κι οι εργαζόμενοι για δέκα ολόκληρα χρόνια, όπως πρόβλεψε και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, θα περιδινίζονται στην τεχνητή ύφεση του ΔΝΤ, βλέποντας μάλιστα τους ονομαστικούς στόχους που υπηρετούσε η ενεργοποίηση του μηχανισμού διάσωσης να απομακρύνονται και νέα μέτρα κάθε τρεις μήνες να έρχονται πιο κοντά ως μονόδρομος, ως μοναδική σωτηρία για να μην καταστραφούμε κ.λπ., κ.λπ.  Αρκεί να αναφερθεί πως το δημόσιο χρέος από 133% φέτος αναμένεται το 2013 λόγω της ύφεσης της οικονομίας να φθάσει, επισήμως, το 149%. Τέτοια πρόοδος!

 ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ

Μηχανισμός αναδιανομής πλούτου

ΑΔΗΛΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το εξοντωτικό πακέτο μέτρων πρώτα και κύρια συνιστά ένα μηχανισμό συμπίεσης του εργατικού κόστους για να ανακάμψουν τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα και να ξεπεραστεί η κρίση κι επίσης μηχανισμό σφετερισμού του κοινωνικού πλούτου και βίαιης αναδιανομής του εισοδήματος στο εσωτερικό της χώρας προς όφελος του κεφαλαίου. Σε αυτό το βωμό η αστική τάξη θυσιάζει τις πιο πολύτιμες κοινωνικές της συμμαχίες με μια σειρά στρώματα. Πρώτα και κύρια με την συρρικνούμενη στο πέρασμα του χρόνου μεν, ατελείωτη δε ακόμη και τώρα στεφάνη μικρομεσαίων η οποία καταστρέφεται στις Συμπληγάδες της λιτότητας και της ραγδαίας επέκτασης των πολυεθνικών ευρωπαϊκών αλυσίδων. Επίσης με τμήματα του κρατικού μηχανισμού όπως οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες οι οποίοι οδηγούνται στην καθόλου τιμητική συνταξιοδότηση ή τον παροπλισμό λόγω των υπερβολικών και άδικων περικοπών που επιβάλλονται στις αποδοχές τους. Ως κοινή συνισταμένη των παραπάνω το αστικό κράτος δέχεται μια πρωτοφανή αμφισβήτηση πρώτα και κύρια εκ των έσω, στον βαθμό που οι περικοπές του ΔΝΤ αλλάζουν άρδην τον χαρακτήρα του, υποβαθμίζοντας την περιφερειακή και διεθνή του θέση.

Η αναδιανομή πόρων προσλαμβάνει ληστρικές διαστάσεις αν δούμε και την διεθνή της διάσταση. Σε τέτοιο βαθμό ώστε αντέδρασε ακόμη κι ο επικεφαλής του ΔΝΤ, ενθυμούμενος πιθανά τις σοσιαλιστικές του καταβολές, που σε συνέντευξή του επεσήμανε την αδικία που συνιστά το επιτόκιο του 5% με το οποίο θα προσφέρουν οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα τα 80 από τα 110 δισ. των δανείων, όταν χώρες όπως η Γερμανία αγοράζουν χρήμα, στις σπάνιες περιπτώσεις που δεν αρκεί το εγχώριο οπότε είναι τσάμπα, με 2,5% επιτόκιο.

Το χειρότερο ωστόσο – για τους εργαζόμενους της Ευρώπης – είναι πως αυτός ο βαθιά προβληματικός «μηχανισμός διάσωσης» που δημιούργησαν οι 16 ηγέτες της ευρωζώνης αποδεικνύεται κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο έντονα πως είναι εντελώς αναποτελεσματικός να αντιμετωπίσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Μάρτυρας η εκτίναξη των επιτοκίων και των σπρεντς στην Πορτογαλία και την Ισπανία την εβδομάδα που πέρασε, με αποτέλεσμα οι εικασίες για τα ποσά που θα απαιτηθούν για τυχόν διάσωση των χωρών της Ιβηρικής να προκαλούν πανικό, καθώς φθάνουν ακόμη και το 1 τρισ. ευρώ.

Ο μηχανισμός διάσωσης πολύ πιο αναποτελεσματικός αποδεικνύεται στην αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της κρίσης που μαστίζει την Ευρώπη δημιουργώντας τα πιο μεγάλα και άλυτα ερωτηματικά για την τύχη της ευρωζώνης και της κάθε χώρας ξεχωριστά. Γίνεται για παράδειγμα εμφανές, για την περίπτωση της Ελλάδας, ότι η πολιτική που προκρίνεται δεν λύνει, αλλά μεταθέτει χρονικά το πρόβλημα για μετά από δύο χρόνια ή 18 μήνες όταν η Ελλάδα θα βγει πάλι μόνη της να δανειστεί χρήμα από τις διεθνείς αγορές. Κανένας δεν θα εξετάζει την τεχνητή μείωση του ελλείμματος μπροστά στην προδιαγραμμένη ακόμη κι από τους ίδιους έκρηξη του χρέους και την επιβάρυνση της Ελλάδας με νέα δάνεια έως τότε που θα καθιστούν ακόμη πιο οδυνηρή την εξυπηρέτηση των δανειακών της αναγκών – στο πλαίσιο πάντα της ασκούμενης πολιτικής. Τι θα γίνει τότε; Θα ζητηθεί η επιμήκυνση των χρηματοδοτήσεων; Και πως θα γίνει αν η προτεραιότητα έχει δοθεί στην διάσωση της Ισπανίας; Ποιος θα ασχολιέται τότε με τη διάσωση του μεμονωμένου «στρατιώτη Ελλάδα» μπροστά στην ανάγκη διάσωσης της «μεραρχίας της Ισπανίας»;

Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα κερδίζουν έδαφος λύσεις αναγκαστικής χρεοκοπίας της Ελλάδας, που προβάλουν ως μονόδρομος – κι αυτές. Το ερώτημα ωστόσο είναι ποιος θα τις επιβάλει; Τυχόν αναδιάρθρωση του χρέους από όσους το οδήγησαν στα σημερινά δυσθεώρητα ύψη το μόνο που έχει να εγγυηθεί είναι τα συμφέροντα των τραπεζιτών, ντόπιων και ξένων και νέα βάρη για τους φορολογούμενους.

Καταιγισμός νέων αντιλαϊκών μέτρων μέχρι το καλοκαίρι (Πριν, 3 Απριλίου 2010)

«Όσο προλαβαίνουμε» φαίνεται να είναι το σύνθημα της κυβέρνησης

Αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ιδιωτικοποιήσεις κι ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων οι κυβερνητικές προτεραιότητες

Την άμεση και χωρίς καθυστερήσεις προώθηση ενός νέου γύρου αντεργατικών μέτρων ζήτησε ο πρωθυπουργός από τους υπουργούς του στο άτυπο υπουργικό συμβούλιο της Μεγάλης Τρίτης. Μάλιστα επιδιώκοντας να αποφύγει ενδεχόμενες διαφοροποιήσεις και τυχόν αποστασιοποιήσεις των υπουργών από τις οδηγίες του εξάρτησε την ίδια την παραμονή τους στην κυβέρνηση από την υλοποίηση αυτών των μέτρων. Διαφορετικά, στον επόμενο ανασχηματισμό τους περιμένει η έξοδος από την κυβέρνηση.

Ειδικότερα, τα μέτρα που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν νόμοι τους αμέσως επόμενους μήνες, με τελευταία προθεσμία το καλοκαίρι έτσι ώστε οι δημοτικές εκλογές να μην διεξαχθούν με τη βαριά σκιά τους σηματοδοτώντας τον καταποντισμό των ΠΑΣΟΚων υποψηφίων, αφορούν: Πρώτο, την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου το οποίο ήδη συζητείται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Πρόκειται για ένα νόμο που ενώ θα επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με το σφίξιμο του φορολογικού κλοιού γύρω από μεγαλογιατρούς και άλλους μεγαλοαστούς, στην πράξη θα διαιωνίζει την φορολογική αδικία εις βάρος των μισθωτών και θα διευρύνει τα προνόμια του κεφαλαίου, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την μείωση των συντελεστών φορολόγησης από το 25% στο 20% για τα αδιανέμητα κέρδη των ανωνύμων εταιρειών.

Δεύτερο, την ψήφιση του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου που ως ακρογωνιαίους λίθους θα έχει την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη, την εξίσωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κατεύθυνση κατάργησης των ευνοϊκών προβλέψεων που υπήρχαν για τις γυναίκες και ανόδου του ορίου ηλικίας τους και τέλος στην ανασύνθεση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, στην κατεύθυνση της δραματικής μείωσης των επαγγελμάτων και του αριθμού των εργαζομένων που ωφελούνταν από τις προβλέψεις τους. Ανακοίνωση μάλιστα του υπουργείου Απασχόλησης, που εκδόθηκε την Μεγάλη Τετάρτη και θέτει ως χρονικό όριο της «δημόσιας διαβούλευσης» την Παρασκευή 17 Απρίλη αποκαλύπτει τον εικονικό χαρακτήρα του μέτρου που ψηφίσθηκε στις αρχές της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ με ονομαστικό στόχο την διαφάνεια και την συμμετοχή των πολιτών. Όλα αυτά όμως πάνε περίπατο και μετατρέπονται στο αντίθετό τους μπροστά στην ανάγκη επιβολής της πιο άγριας και ταξικής πολιτικής που έχει ποτέ εφαρμοστεί κατά την μεταπολεμική περίοδο!

Το τρίτο σε σημασία μέτρο που θα ψηφισθεί θα αφορά στις εργασιακές σχέσεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επικαλούμενη την ανάγκη εξορθολογισμού του χάους που ισχύει στην αγορά εργασίας, στην πράξη θα το νομιμοποιήσει! Δηλαδή, όλες οι πρακτικές καταπάτησης θεσμοθετημένων εργατικών δικαιωμάτων και απορύθμισης εργασιακών σχέσεων, υπό το φως πάντα σχετικών οδηγιών της ΕΕ, θα ενσωματωθούν στο εργατικό δίκαιο. Έτσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιβραβεύσει την εργοδοτική αυθαιρεσία, δίνοντας το έναυσμα για νέους γύρους αμφισβήτησης και καταστρατήγησης των εργατικών δικαιωμάτων.

Το τέταρτο μέτρο θα αφορά την λεγόμενη κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, μέσω της άρσης των κανονιστικών απαγορεύσεων που υπάρχουν σε σειρά επαγγελματικών δραστηριοτήτων: από τις άδειες των επαγγελματικών οχημάτων, μέχρι τις προϋποθέσεις για άνοιγμα φαρμακείων, συμβολαιογραφείων, δικηγορικών γραφείων, κ.λπ. Ως πρόσχημα η κυβέρνηση θα επικαλεστεί το χτύπημα του παρασιτισμού (βλέπε τιμές αδειών ταξί) και την πτώση των τιμών προς όφελος των καταναλωτών. Στην πράξη οι μοναδικοί ευνοημένοι θα είναι πολυεθνικές μεταφορικές ή δικηγορικές εταιρείες ειδικότερα από την Ευρώπη που θα μπορούν να αλώσουν και τον χώρο των υπηρεσιών κι επίσης η διευκόλυνση ντόπιων μονοπωλιακών ομίλων που θα μπορέσουν να εισχωρήσουν και στο χώρο του εμπορίου καθετοποιώντας τη δραστηριότητά τους (βλέπε Αλάπις του ομίλου Λαυρεντιάδη, κ.α.). Πρόκειται για ένα γνήσιο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα με στόχο την διευκόλυνση του μεγάλου κεφαλαίου.

Η πέμπτη κατηγορία μέτρων θα αφορά ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, με τον ΟΣΕ – όπου θα επιχειρηθεί να ολοκληρωθεί ότι άφησε στη μέση η ΝΔ – να έχει απόλυτη προτεραιότητα. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην ψήφιση μιας σειρά νόμων που ως άμεσο στόχο θα έχουν να διευκολύνουν την επιχειρηματική δράση, αίροντας θεσμικά εμπόδια που ως τώρα υπήρχαν. Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα ψηφισθεί ο νόμος για την απλούστευση των διαδικασιών ίδρυσης επιχειρήσεων, για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (πασπαλισμένος με άφθονη μπουρδολογία για πράσινη ανάπτυξη) κι ο νέος αναπτυξιακός νόμος.

Τέλος, επιπλέον νόμοι που θα αφορούν το πολιτικό σύστημα (όπως ο Καλλικράτης που στοχεύει στη δημιουργία 370 δήμων κι ο νέος εκλογικός νόμος) θα βαθύνουν τον αντιδραστικό, ολιγαρχικό χαρακτήρα του, παρεμποδίζοντας την λαϊκή έκφραση και αντιπροσωπευτικότητα και μεγαλώνοντας την πρόσδεση των πολιτικών στην ολιγαρχία. Η αναγκαιότητα ψήφισης αυτών των νόμων θωράκισης του πολιτικού συστήματος υπαγορεύεται από το αντιδραστικό περιεχόμενο της οικονομικής πολιτικής και την εξαφάνιση και των τελευταίων ψηγμάτων κοινωνικής πολιτικής, έτσι ώστε οι βουλευτές να μπορούν να ψηφίζουν το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο χωρίς την ανάγκη να λογοδοτήσουν, ούτε τον κίνδυνο να «μαυριστούν» από τους ψηφοφόρους τους.

Η κατεπείγουσα ψήφιση των 30 παραπάνω νομοσχεδίων θα γίνει με την επίκληση της ανάγκης παραγωγής έργου εν όψει της αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και του «καλοπιάσματος» των αγορών για να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού. Χωρίς να αναιρούνται αυτά, ο πραγματικός στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι να προλάβει να εφαρμόσει όσα περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα μπορεί για όσο καιρό ακόμη οι εργατικές αντιδράσεις δεν έχουν προσλάβει κατακλυσμιαίο, απειλητικό για την κυβέρνηση, χαρακτήρα. Κάτι που θα συμβεί όταν τα δραματικά για την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία αποτελέσματα αυτής της εξοντωτικής πολιτικής γίνουν ορατά στον καθένα με την έκρηξη της ανεργίας, την κάθετη μείωση μισθών και ημερομισθίων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την αύξηση των τιμών που θα φέρει η άνοδος του μονοπωλιακού βαθμού οργάνωσης της αγοράς και την ραγδαία εξάπλωση της φτώχειας.

Αρέσει σε %d bloggers: