Σήμερα κρίνεται η τύχη του Τζουλιάν Ασάντζ

 

Οι εκλογές που διεξάγονται σήμερα στον Ισημερινό πρώτα και κύρια ενδιαφέρουν τους 15 εκ. κατοίκους της Λατινοαμερικανικής χώρας. Επιπλέον το αποτέλεσμα που θα βγάλουν σήμερα οι κάλπες θα έχει κάποια σημασία και για την τύχη της Αριστεράς στην υπο-ήπειρο, δεδομένου ότι, ανεξαρτήτως της ψήφου των Εκουαδορένιων, ένας φιλόδοξος στο άνοιγμά του κύκλος κλείνει οριστικά και αμετάκλητα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Από τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό μέχρι την Αργεντινή και τη Βραζιλία καμία από τις κυβερνήσεις της Αριστεράς ή τις κυβερνήσεις που συγκρούστηκαν με τις ΗΠΑ δεν άνοιξε το δρόμο σε διαδικασίες ρήξης και ανατροπής σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ακόμη κι αυτές οι κυβερνήσεις που αναφέρονταν στο όνομα του σοσιαλισμού ποτέ δεν εμπιστεύθηκαν τον οργανωμένο λαό. Ουδέποτε επιχείρησαν το άλμα που έκανε ο Φιντέλ Κάστρο πριν μισό περίπου αιώνα.

Δεν είναι όμως μόνο οι κάτοικοι του Ισημερινού που θα ξενυχτήσουν για να μάθουν τα εκλογικά αποτελέσματα. Αν δηλαδή θα κερδίσει τις εκλογές ο Λένιν Μορένο που φέρεται να προηγείται με 4 μονάδες διαφορά και σύμφωνα με άλλους δημοσκόπους (αν έχουν κάποιο νόημα αυτές οι μετρήσεις σε μη αστικούς πληθυσμούς) στα όρια του στατιστικού λάθους ή αν ο επόμενος πρόεδρος θα είναι ο Γκιγιέρμο Λάσο, πρώην τραπεζίτης και επιχειρηματίας, που πρόσφατα είδαμε το όνομά του μαζί με πολλούς άλλους να βρίσκεται στα έγγραφα φοροδιαφυγής του Παναμά.

Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ισημερινού θα αποβεί καθοριστικό και σε ένα άλλο μέτωπο, όπου οι αντιθέσεις είναι πολύ πιο καθαρές και οι συγκρούσεις σφοδρότατες: αυτό του ασύλου στον Τζουλιάν Ασάντζ. Τον ιδρυτή των Wikileaks που εδώ και πέντε χρόνια ζει στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Το άσυλο, μέσω κινηματογραφικών σκηνών, του παραχωρήθηκε με προεδρικό διάταγμα από τον τότε ηγέτη του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα. Επομένως, ξέρουν όλοι, και περισσότερο οι διώκτες του, πως ακόμη κι αν το άσυλο το έχει παραχωρήσει το κράτος του Ισημερινού κι επομένως φέρει την υποχρέωση να τον προστατεύει, εύκολα με ένα προεδρικό διάταγμα και η πρεσβεία του Ισημερινού γίνεται αφιλόξενος τόπος για τον Αυστραλιανό ερευνητή κι έτσι ανοίγει ο δρόμος για να παραδοθεί στη Σουηδία, όπου βαρύνεται με την κατηγορία της απόπειρας βιασμού… Και κινδυνεύει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του έγκλειστος, στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη να βρεθεί στο Γκουαντάναμο…

Άλλωστε ο δεξιός υποψήφιος Γκιγιέρμο Λάσο το είχε δηλώσει απερίφραστα: Σε περίπτωση εκλογής του θα δώσει 30 μέρες διορία στον Ασάντζ για να εγκαταλείψει την πρεσβεία επειδή, όπως δήλωσε, δεν είναι σωστό οι φορολογούμενοι του Ισημερινού να επιβαρύνονται με το κόστος συντήρησής του. Πρόκειται εμφανέστατα για πρόφαση. Ο Λάσο, τυπικό δείγμα αμερικανόδουλου δεξιού της Λατινικής Αμερικής, θα παραδώσει το κεφάλι του Ασάντζ στους διώκτες του, ξέροντας ότι έτσι θα απολαμβάνει της εύνοιάς τους για καιρό. Δεν είναι και λίγο…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν, στις 2 Απριλίου 2017

Τζουλιάν Ασάντζ: ένας σύγχρονος ήρωας (Unfollow, #9)

Οφείλουμε δύο μεγάλα ευχαριστώ. Το πρώτο απέναντι στην κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα στον Ισημερινό, που χωρίς προϋποθέσεις και νομικές ακροβασίες, όπως πολλοί θεωρούσαν βέβαιο, δέχτηκε το αίτημα του Τζουλιάν Ασάντζ και του παραχώρησε πολιτικό άσυλο. Η θετική ανταπόκριση του Ισημερινού, διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών Ρικάρντο Πατίνιο, με ένα διάγγελμα στις 16 Αυγούστου που δημιούργησε ρίγη συγκίνησης σε όλο τον κόσμο, δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε μια απλή κίνηση. Πολύ περισσότερο μετά την προκλητική κίνηση των Βρετανών, μια μέρα πριν, να απειλήσουν με αστυνομική επέμβαση στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο όπου βρισκόταν ο Τζουλιάν Ασάντζ, από τις 19 Ιούνη όταν υπέβαλε επίσημα αίτηση χορήγησης πολιτικού ασύλου, για να τον συλλάβουν και να τον εκδώσουν στη Σουηδία.

Η απειλή της Αγγλίας ήταν ένα ασυνήθιστο στις μέρες μας μίγμα που περιείχε ισχυρές δόσεις αναβίωσης των αποικιοκρατικών της παραδόσεων, όταν θεωρούσε όλο τον υπόλοιπο κόσμο πίσω αυλή της και ταυτόχρονα επίδειξης καλών υπηρεσιών προς τις ΗΠΑ. Το Λονδίνο ήθελε να δείξει στην Ουάσινγκτον πως ναι, εξακολουθεί να είναι η καλή και πάντα πρόθυμη σκυλίτσα του στην από δω μεριά του Ατλαντικού. Εκείνη η χαρωπή σκυλίτσα που λοιδορούσε ακόμη και ο Economist παραμονές της επέμβασης στο Ιράκ, όταν αναρωτιόταν, εντελώς αθώα εννοείται, από το πρωτοσέλιδο που κοσμούταν από την στιβαρή και πληθωρική παρουσία του τότε πρωθυπουργού, Τόνι Μπλερ, αν η Αγγλία είναι η σκυλίτσα των ΗΠΑ… «Ναι, για πάντα» είναι η απάντηση που έδωσε με τη σειρά του ο Ντέιβιντ Κάμερον. Η Αγγλία ωστόσο πλήρωσε την αυθάδειά της να αμφισβητήσει το καθεστώς ασυλίας που αναγνωρίζει από το 1961 στις πρεσβείες το άρθρο 22 της Συνθήκης της Βιέννης, επικαλούμενη νόμο που ψηφίσθηκε το 1987 με αφορμή πυροβολισμό που δέχτηκε αξιωματικός της μητροπολιτικής αστυνομίας έξω από την πρεσβεία της Λιβύης, χωρίς ωστόσο ποτέ να διαταχθεί η επέμβαση καθώς επικράτησαν πιο ψύχραιμες σκέψεις… Ο βρετανικός τσαμπουκάς (πάντα εκ του ασφαλούς), που πολύ γρήγορα αποδοκιμάστηκε από τον δυτικό Τύπο (με «αυτογκόλ» τον παρομοίασαν οι Financial Times σε editorial τους ενώ η συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung έκανε λόγο για «γκάφα») έδωσε μεγαλύτερο «βάθος» στην απόφαση του Εκουαδόρ, το οποίο κέρδισε σημαντικά σε κύρος, καθώς αποκατέστησε την έννοια του πολιτικού ασύλου. Επίσης έδειξε πως ακόμη και σήμερα, παρά την πλανητική τρομοκρατία που ασκούν οι Αμερικάνοι (με τις συλλήψεις και τις απαγωγές ξένων πολιτών, τα βασανιστήρια μέσω της Air-Cia κ.α.), και παρά τον πληθωρισμό υποτέλειας και εθελοδουλίας στον οποίο επιδίδονται οι ανά τον κόσμο προστατευόμενοι πολιτικοί τους (ας θυμηθούμε τι έκανε στην αντίστοιχη περίπτωση ο Θ. Πάγκαλος…), ακόμη και σήμερα λοιπόν υπάρχουν κράτη που αψηφούν τις απειλές και δίνουν πολιτικό άσυλο σε πρόσωπα που μάχονται για την ελευθερία του λόγου κι επιλέγουν να αξιοποιήσουν τις γνώσεις τους για να αποκαλύψουν τα εγκλήματα των Αμερικάνων. Το πράττουν μάλιστα ακόμη κι αν η επόμενη μέρα της χορήγησης ασύλου καλύπτεται από αβεβαιότητα, λόγω του ότι οι Άγγλοι έχουν κάνει σαφές πως θα συλλάβουν τον Ασάντζ, αν βγει έξω από την πρεσβεία του Ισημερινού, αφήνοντας ένα ισχυρό ενδεχόμενο για τον Ασάντζ να έχει την τύχη του ούγρου καρδινάλιου Ζόζεφ Μιντζέντι, διαφωνούντα στο καθεστώς του «υπαρκτού», που έμεινε κρυμμένος στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη επί 15 χρόνια…

Το μεγαλύτερο ευχαριστώ όμως το οφείλουμε στον ίδιο τον ιδρυτή των Wikileaks. Αρκεί να θυμηθούμε πόσα παραπάνω μάθαμε για την ελληνική πολιτική ζωή με αφορμή τις αποκαλύψεις των τηλεγραφημάτων της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα προς το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Τα παρακάτω είναι, αναγκαστικά, προϊόν σταχυολόγησης κι αναπαράγονται γιατί δεν πρέπει να σκεπαστούν από την αθρόα, παρά τους χαλεπούς καιρούς, ιδιωτικώς και κρατικώς αλλά κυρίως υπογείως επιχορηγούμενη σκόνη του χρόνου:

Η Άννα Διαμαντοπούλου, πολύ πριν αποδειχθεί η πιο αποτυχημένη υπουργός Παιδείας, ήταν το «βαθύ λαρύγγι» της πρεσβείας. Τακτικός συνομιλητής του πρέσβη, συμμεριζόταν πλήρως το αμερικανικό ενδιαφέρον για την όσο το δυνατό ταχύτερη νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα επόμενα βήματα της. Το ίδιο και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Μπαμπινιώτης που, για να αποκτήσει ενδεχομένως την εύνοια του αμερικάνικου παράγοντα, καταδίκαζε την υπερβολική πολιτικοποίηση των φοιτητών, θεωρώντας την μάλιστα και αιτία πολλών δυσλειτουργιών. Τακτικός επισκέπτης του ακαλαίσθητου κτιρίου της οδού Βασιλίσσης Σοφίας κι η Ντόρα Μπακογιάννη. Στα τηλεγραφήματα περιγράφεται το σθένος με το οποίο η νεοδιορισμένη τότε υπουργός Εξωτερικών, προσπαθούσε να πείσει το ΚΥΣΕΑ να αγορασθούν δέκα επιπλέον μαχητικά αεροπλάνα F16 (και τα 30 να γίνουν 40), χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λεφτά υπήρχαν προφανώς. Γιατί να μην πάνε στους Αμερικάνους;  Στη σέντρα είχε βγει κι ο Γιώργος Καρατζαφέρης που το 2009, όταν γέμιζε τους δρόμους με αφίσες που τον έδειχναν με ένα κόκκινο γάντι του μποξ να ρίχνει γροθιά στο κατεστημένο, με το άλλο χέρι ικέτευε για υπερατλαντική στήριξη. Το ρόλο του μεσάζοντα μάλιστα είχε η ευρωβουλευτής Νίκη Τζαβέλα. Στο τηλεγράφημα η πρεσβεία έπλεκε το εγκώμιο της ευρωβουλευτή η οποία διετέλεσε επίσης βουλευτής επικρατείας (δηλαδή μη εκλεγμένη) της ΝΔ, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων στον όμιλο Κόκκαλη, στέλεχος στον Αντένα, αντιπρόεδρος στην Επιτροπή των Ολυμπιακών του 2004 και άλλα πολλά. Απ’ το μικρό μας (αμερικάνικο) τσίρκο δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα Μέσα Ενημέρωσης. Χάρη στα Wikileaks μάθαμε ότι κι η Πρεσβεία έβαλε τον δικό ογκόλιθο – κι όχι απλώς …λιθαράκι – στον χρηματισμό του ελληνικού Τύπου σε μια γιγαντιαία προσπάθεια να καμφθεί ο αντιαμερικανισμός: πληρωμένα συνέδρια, φυτευτά άρθρα ακόμη κι εντιτόριαλ σε μεγάλες εφημερίδες, προνομιακές σχέσεις με το συγκρότημα Αλαφούζου και έπαινοι για την εκπομπή του Alexis Papahelas, «“Neoi Fakeloi” (The New Files or Folders)», κατά το σχετικό τηλεγράφημα… Αυτά λοιπόν για να μην ξεχνιόμαστε…

Με «διαμάντια» ισοδυναμούσαν τα τηλεγραφήματα των Wikileaks και για πολλά άλλη μέρη του κόσμου. Κυρίως οι αποκαλύψεις για τις θηριωδίες των στρατευμάτων κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν που έκαναν θρύψαλα έναν μύθο εκλεπτυσμένης «new age» επέμβασης που επιχειρούσε να καλλιεργήσει ο αμερικανικός Τύπος και η ενσωματωμένη δημοσιογραφία, βάσει της οποίας οι εισβολείς ήταν ή αμυνόμενοι απέναντι σε στίφη βαρβάρων ή «κυβερνομαχητές». Τα Wikileaks αποκάλυψαν μεσαιωνικά βασανιστήρια και αναίτιες δολοφονίες άμαχου πληθυσμού που εξέθεσαν ανεπανόρθωτα την Ουάσινγκτον για εγκλήματα πολέμου. Χαρακτηριστικότερο όλων το βίντεο από αμερικάνικο ελικόπτερο (με τον τίτλο collateral murder βρίσκεται εύκολα στο διαδίκτυο) που δείχνει την εν ψυχρώ δολοφονία 13 Ιρακινών κι ενός δημοσιογράφου του πρακτορείου Ρόιτερς σε ένα δρόμο της Βαγδάτης.

Τα κατορθώματα του Ασάντζ έφτασαν μέχρι την Λατινική Αμερική, όπου μέχρι κι ένα εκλογικό αποτέλεσμα κατάφεραν να επηρεάσουν τα Wikileaks, αρπάζοντας τη νίκη από τα χέρια της φιλοαμερικανής υποψηφίας. Συνέβη στο Περού συγκεκριμένα όπου η δημοσιοποίηση των τηλεγραφημάτων, το 2011, συνέπεσε με τις εκλογές με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί ότι η Κέικο Φουτζιμόρι, κόρη του στυγνού δικτάτορα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι (η οποία εμφανιζόταν να απορρίπτει το παρελθόν του πατέρα της κι έτσι να διατηρεί το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις) αποτελούσε, παρά τα όσα έλεγε δημόσια, το κρυφό χαρτί της πρεσβείας και των έγκλειστων πραξικοπηματιών. Τελικά έχασε τις εκλογές. Στη Λατινική Αμερική ειδικότερα σοκ προκάλεσαν δύο άλλου τύπου αποκαλύψεις: Οι συνεχείς πιέσεις που ασκούν οι πρεσβείες στις εκλεγμένες κυβερνήσεις για χάρη αμερικάνικων πολυεθνικών, όπως η Μονσάντο, κι επίσης η ύπαρξη στρατιάς δημοσιογράφων που αποτελούν οικόσιτα των πρεσβειών σε κάθε πρωτεύουσα, γράφοντας κατά παραγγελία της Ουάσινγκτον.

Πάλι σταχυολογώντας, αξίζει να υπενθυμίσουμε κι ένα ακόμη κατόρθωμα του Ασάνζ, το οποίο αποτυπώθηκε με μια μοναδική στο είδος της φωτογραφία που έχει τον ίδιο να μιλάει κι από πίσω του, εκεί που συχνά βλέπουμε – κατόπιν αδρής αμοιβής – λογότυπα εταιρειών, να φιγουράρουν τα λογότυπα των μεγαλύτερων επιχειρήσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα (Bank of America, Visa, Mastercard, Paypal και Western Union) γυρισμένα όμως ανάποδα, με το κεφάλι κάτω! Με αυτό τον τρόπο ο ιδρυτής των Wikileaks τιμώρησε τους παραπάνω κολοσσούς οι οποίοι επιχείρησαν να στραγγαλίσουν οικονομικά το δημιούργημά του διακόπτοντας τη ροή των δωρεών προς τα Wikileaks, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο για πρώτη φορά την βιωσιμότητα του εγχειρήματος. Τότε άρχισε να γίνεται εμφανής κι η έκταση της κινητοποίησης του αμερικάνικου κατεστημένου κατά του Τζουλιάν Ασάντζ.

Όλα τα παραπάνω αξίζει να επαναληφθούν μόνο και μόνο για να γίνουν σαφείς οι διαστάσεις του κατορθώματος του Ζουλιάν Ασάνζ. Με απλά λόγια, έβγαλε τα άπλυτα της διπλωματίας και της φονικής πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ κι επίσης των ανά τον κόσμο συνεργατών τους (με ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα) στη φόρα, ωθώντας το δικαίωμα στην δημόσια πληροφόρηση στα άκρα! (Αξίζει μάλιστα να ειπωθεί πως το έκανε αυτό ενώ επανειλημμένες φορές είχε υποστηρίξει ότι η δημοσιοποίηση αν και αποτελεί υποχρέωση των κυβερνήσεων δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών, δεν είχαν κανένα δικαίωμα με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις να εισχωρούν στην προσωπική ζωή των πολιτών τους). Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Αμερικάνοι τον θέλουν στα χέρια τους με κάθε τρόπο: για να σταλεί ένα μήνυμα σε όποιον δημοσιογράφο, ερευνητή ή χάκερ διανοηθεί ξανά να ξεσκεπάσει τα αίσχη της «αυτοκρατορίας» ότι τον περιμένει το ίδιο ατιμωτικό τέλος!

Εδώ προβάλλουν δύο ισχυρές ενστάσεις. Με βάση την πρώτη, γιατί να μην εκδοθεί στη Σουηδία; Δεδομένου, ότι κάθε πολίτης οφείλει να καταθέσει στον ανακριτή από τη στιγμή που υπάρχουν καταγγελίες και δικαστικές έρευνες για βιασμό σε βάρος του. Μήπως με άλλα λόγια ο ιδρυτής των Wikileaks κρύβεται πίσω από αυτή του την ιδιότητα για να φυγοδικήσει από ένα ποινικό αδίκημα; Η δεύτερη ένσταση αφορά τη σχέση Σουηδίας και ΗΠΑ. Από πού κι ως που η έκδοσή του στη Σουηδία σημαίνει ότι θα «πάει πακέτο» κι αυτός στο Γκουαντάναμο για να ενδυθεί την ολόσωμη πορτοκαλί φόρμα των «μαχητών του εχθρού», όπως αποκαλούνται οι φυλακισμένοι στην αμερικανική βάση μόνο και μόνο για να μην τους αναγνωριστούν τα δικαιώματα των αιχμαλώτων που προβλέπονται στις διεθνείς συνθήκες;

Οι υπόνοιες για το ότι η πρόσκληση να μιλήσει στη Σουηδία τον Αύγουστο του 2010 και στη συνέχεια η, υποτιθέμενη, αθώα πρόσκληση των διοργανωτριών να κοιμηθεί σπίτι τους ο Ζουλιάν Ασάνζ αποτελούσαν μέρος μια καλοστημένης παγίδας αποκτούν βάση αν με αφορμή τις καταγγελίες τους για βιασμό, εξετάσουμε λίγο προσεκτικότερα το δίκαιο που προστατεύει τις γυναίκες στην Σουηδία. Βάσει αυτού δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο κατηγορία γυναίκας για βιασμό να μην δικαιωθεί από την έδρα! Η ιδιαιτερότητα του σουηδικού δικαίου έγκειται στο ότι θεωρεί μια ερωτική επαφή ως συναινετική αν και μόνο αν έχει την συνεχή, καθόλη την διάρκεια της πράξης, συναίνεση της γυναίκας. Με άλλα λόγια τής αναγνωρίζει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε σημείο να αρνηθεί να συνεχίσει. Ή, να επικαλεστεί στη συνέχεια την έλλειψη συναίνεσης από την μεριά της, ισχυριζόμενη ότι η ερωτική επαφή μετά από ένα σημείο συνεχίστηκε παρά κι ενάντια στη θέλησή της. Κι έτσι ότι ένα ερωτικό παιχνίδι εξελίχθηκε σε βιασμό. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι αυτό το δίκαιο που κατά τ’ άλλα αναγνωρίζει το δικαίωμα σε μια γυναίκα να προστατεύσει τον εαυτό της (άρα είναι προοδευτικό, γενικώς) μπορεί, ειδικώς, ανά πάσα στιγμή να οδηγήσει όλο τον ανδρικό πληθυσμό στο εδώλιο του κατηγορουμένου κι από ‘κει στη φυλακή αφού θα έχει βρεθεί ένοχος για βιασμό! Πώς μπορεί να αποδειχθεί το αντίθετο, στην περίπτωση που η γυναίκα κατηγορήσει με δόλο τον άνδρα από τη στιγμή που τα προφανή (ακόμη και να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι ή να ξεκινήσουν από κοινού τα προκαταρτικά ερωτικά παιχνίδια) δεν σημαίνουν αυτόματα ότι η εντολή ήταν …«πάγια και διαρκής»; Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως έναν χρόνο μετά την ενσωμάτωση του σχετικού άρθρου στο δίκαιο της Σουηδίας, οι κατηγορίες για βιασμό πενταπλασιάστηκαν. Είναι λίγο δύσκολο μέσα σε ένα χρόνο να πενταπλασιάστηκαν οι γυναίκες που δεν ήθελαν τίποτε παραπάνω από τα προκαταρκτικά ερωτικά παιχνίδια και τίποτε άλλο…

Η Σουηδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα στη συνείδηση της προοδευτικής ανθρωπότητας, μιας και αποκαλύπτεται ότι λειτουργεί ως ενεργούμενο των ΗΠΑ ζητώντας την έκδοση του Ασάντζ για να τους τον παραδώσει στη συνέχεια, αν πάρουμε επίσης υπ’ όψη μας ότι οι σουηδικές ανακριτικές αρχές αρνήθηκαν να πάνε στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο για να ανακρίνουν τον Τζουλιάν Ασάντζ. Αν πράγματι ήθελαν την δική του κατάθεση επί όσων συνέβησαν στη σουηδική πρωτεύουσα προ διετίας γιατί δε δέχθηκαν την πρότασή του; Η Σουηδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα, επίσης, όταν προσποιείται πως αγνοεί την τύχη που είχε ο αμερικάνος στρατιώτης Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος υπηρετούσε στον τομέα πληροφοριών του αμερικανικού στρατού, και τώρα κατηγορείται ως πληροφοριοδότης του Ασάντζ. Σοβαρά δημοσιεύματα αναφέρουν πως τα δύο αυτά χρόνια που βρίσκεται φυλακισμένος σε βάση του αμερικανικού ναυτικού χωρίς ακόμη να του έχουν αποδοθεί κατηγορίες, λόγω των «έξυπνων» βασανιστηρίων (μια ακόμη αμερικανική επινόηση μετά τις «έξυπνες» βόμβες, προς διάψευση των όσων λέγονται στην από ‘δω μεριά του Ατλαντικού για την ευφυΐα των Αμερικανών) έχει απολέσει τη συνείδησή του. Τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ την επιβεβαίωσαν ακόμη και αξιωματούχοι του ΟΗΕ οι οποίοι τον επισκέφθηκαν επίσημα δίνοντας βάση στις ανησυχίες που διατυπώνει δημόσια το ογκούμενο κύμα αλληλεγγύης προς τον μικρόσωμο κρατούμενο, μάρτυρα της ελευθεροτυπίας! Ο Ασάντζ θα υποστεί πολύ χειρότερα καθώς το πιθανότερο είναι να κατηγορηθεί για κατασκοπία και βοήθεια προς τους εχθρούς των ΗΠΑ, έστω κι αν κανένα διαβαθμισμένο έγγραφο που αφορούσε στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν δόθηκε στη δημοσιότητα. Κινδυνεύει δηλαδή να τιμωρηθεί με  χιλιάδες χρόνια φυλακή ή, το πιο εύκολο, πολύ σύντομα να τον έχουν κάνει ζωντανό νεκρό.

Τα βασανιστήρια και οι διώξεις που έχει υποστεί ο Μάνινγκ, κι όσα επίσης κινδυνεύει να πάθει ο Τζουλιάν Ασάντζ αν πέσει στα χέρια των Αμερικάνων δείχνουν την βαθιά υποκρισία των εξαγγελιών του Ομπάμα για την απαλλαγή των ΗΠΑ από την κληρονομιά καταστρατηγήσεων του δικαίου που κληροδότησε ο Μπους. Ποιος θυμάται αλήθεια, και δεν γελάει σήμερα, το επικοινωνιακό τέχνασμα του Ομπάμα, λίγες μέρες μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, όταν άνοιξε το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο παρουσία δημοσιογράφου της Guardian επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να στείλει μήνυμα διαφάνειας κι εκδημοκρατισμού…

Η διεθνής σκευωρία κατά του Ζουλιάν Ασάνζ (Επίκαιρα, 28.6 – 4.7.2012)

Εντελώς νέα κι εν πολλοίς απροσδόκητη διάσταση στο θρίλερ της επαπειλούμενης έκδοσης στις ΗΠΑ του ιδρυτή των Wikileaks, Ζουλιάν Ασάνζ, έδωσε η αίτηση πολιτικού ασύλου που κατέθεσε στην κυβέρνηση του Ισημερινού.

Ο άνθρωπος που κατάφερε τα τελευταία χρόνια το μεγαλύτερο πλήγμα στο προφίλ των Ηνωμένων Πολιτειών ωθώντας το δικαίωμα στην ελευθεροτυπία και την δημόσια πληροφόρηση στα άκρα (προς δυσάρεστη έκπληξη κυβερνήσεων κι εξωθεσμικών μηχανισμών που στηρίζουν την πολιτική επιρροή τους σε παράνομες χρηματοδοτήσεις κι ωμούς εκβιασμούς) πέρασε την πύλη της πρεσβείας του Ισημερινού στο Λονδίνο το απόγευμα της Τρίτης 19 Ιουνίου. Πριν φτάσει εκεί είχε προηγηθεί η απόρριψη στις 24 Φεβρουαρίου 2011, από το ανώτατο δικαστήριο της Αγγλίας της έφεσης που είχε καταθέσει εναντίον δικαστικής απόφασης που διέτασσε την έκδοσή του στην Σουηδία. Οι δικαστικές αρχές της μεγαλύτερης σκανδιναβικής χώρας είχαν ζητήσει την έκδοσή του προκειμένου να εκδικαστεί μήνυση που είχε κατατεθεί εναντίον του από δύο γυναίκες οι οποίες τον κατηγόρησαν για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση στις 14 Αυγούστου 2010, όταν είχε επισκεφθεί τη Στοκχόλμη για να δώσει μια διάλεξη με θέμα τα Wikileaks.

Από δω και πέρα η τυπικά παράθεση των γεγονότων συσκοτίζει και δεν αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα της πλεκτάνης που στήθηκε με ένα και μοναδικό στόχο: να πέσει ο Ασάνζ στα χέρια του αμερικανικού κράτους, που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να είναι κράτος-φυλακή, ταφόπλακα των δημοκρατικών ελευθεριών και συνταγματικών εγγυήσεων που υπάρχουν στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Μάρτυρας, δεν είναι μόνο οι κρατούμενοι με την κατηγορία της τρομοκρατίας στο Γκουαντάναμο, αλλά κι η τύχη που είχε ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι έδωσε στον Ασάνζ να δημοσιεύσει στα Wikileaks απόρρητα τηλεγραφήματα του αμερικανικού στρατού: κράτηση για έναν ολόκληρο χρόνο σε αυστηρή απομόνωση υπό συνθήκες τις οποίες εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ χαρακτήρισε σε επίσημη έκθεσή της ως «σκληρές, απάνθρωπες κι εξευτελιστικές». Αυτά δε, συμβαίνουν τώρα από τη κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίο υποτίθεται θα καταργούσε τους αντιδημοκρατικούς νόμους που ψήφισε κι εφάρμοσε ο προκάτοχός του Τζορτζ Μπους, επικαλούμενος τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση των Δημοκρατικών δεν έκανε το παραμικρό ακόμη και στην κατεύθυνση επιστροφής της νομοθεσίας στην προγενέστερη κατάσταση. Αντίθετα, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ (συμβολισμός που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να υπονοηθεί το ενδιαφέρον του προς τους κατατρεγμένους και το κράτος δικαίου) μόλις πρόσφατα ψήφισε νόμο με τον οποίο επιτρέπει την επ’ αόριστο κράτηση…

Με πορτοκαλί φόρμα ο Ασάνζ;

Γιατί παρόλα αυτά ο Ασάνζ να μην εκδοθεί στη Σουηδία και να μη δικαστεί από τη στιγμή που όχι μία αλλά δύο γυναίκες τον κατηγορούν για βιασμό, είναι το ερώτημα που απαιτεί απάντηση… Ο λόγος είναι απλός: Υπάρχουν πολλές και βάσιμες ενδείξεις ότι ο ιδρυτής των Wikileaks απλώς έπεσε σε μια καλοστημένη παγίδα ώστε μέσω Στοκχόλμης να βρεθεί στα χέρια των βασανιστών της CIA. Για όποιον δε, προτρέξει και πει ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του ισραηλινού επιστήμονα Μορντεχάι Βανούνου που αποκάλυψε το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ φεύγοντας από τη χώρα, αλλά σύντομα ξαναβρέθηκε σε αυτήν για να μείνει στη φυλακή 18 χρόνια, εκ των οποίων τα περισσότερα στην απομόνωση, πληρώνοντας με αυτό τον τρόπο ακριβά το ότι ενέδωσε στον πειρασμό μιας καλλίγραμμης δεσποινίδος. Κι έτσι από την αγκαλιά της βρέθηκε στα χέρια της Μοσάντ. Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει κι ο Ασάνζ.

Οι ενδείξεις ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας καλοστημένης σκηνοθεσίας είναι πολλές: Ξεκινώντας απ’ όσα συνέβησαν τον Αύγουστο του 2010 στη σουηδική πρωτεύουσα ας κρατήσουμε το γεγονός ότι ο Ασάνζ δεν επιτέθηκε σαν μαινόμενος ταύρος στις δύο ανυποψίαστες γυναίκες. Καλεσμένος του σοσιαλιστικού κόμματος να μιλήσει, δέχθηκε να φιλοξενηθεί στο σπίτι μίας από αυτές τις γυναίκες που είχε στελεχική θέση στο κόμμα και ρόλο διοργανώτριας στην εκδήλωση. Η κατηγορία για βιασμό στοιχειοθετήθηκε το απόγευμα της επόμενης μέρας της φιλοξενίας με την διευκρίνιση ότι στην αρχή ο «βιασμός» ξεκίνησε ενώ εκείνη κοιμόταν, όταν ξύπνησε όμως έδωσε τη συγκατάθεσή της. Ήταν λοιπόν ολίγον βιασμός (κατά το «ολίγον έγκυος») κατά το μέρος, συγκεκριμένα, που εκείνη κοιμόταν, ενώ κατά το υπόλοιπο μέρος ήταν μια καθόλα συναινετική ερωτική επαφή. (…Half night stand, στη χειρότερη περίπτωση για τον Ασάνζ). Η άλλη δε κατηγορία αφορά την μη χρήση προφυλακτικού, η οποία στη Σουηδία ενοχοποιεί τον άνδρα! Στη συνέχεια μάλιστα η μία από τις δύο γυναίκες αρνήθηκε να υπογράψει την κατάθεσή της, δηλώνοντας ότι πιέστηκε από το περιβάλλον της για να δηλώσει ό,τι δήλωσε, τα οποία μετά ανακάλεσε… Φαίνεται έτσι πως η ασυνήθιστα προοδευτική υπέρ των γυναικών νομοθεσία της Σουηδίας έγινε μια κόλλα χαρτί στην οποία κινδυνεύει να τυλιχθεί ο Ασάνζ κι από ‘κει να πάει στις ΗΠΑ για να φορέσει κι αυτός την πορτοκαλί φόρμα που φορούν όσοι κρίνονται επικίνδυνοι για την εθνική τους ασφάλεια.

Η Σουηδία διώκτης της ελευθεροτυπίας

Η υποψία δεν είναι τυχαία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η Σουηδία από φάρος της σοσιαλδημοκρατίας έχει εξελιχθεί σε πιστό συνεργάτη των Αμερικάνων συμμετέχοντας ακόμη και στις πιο βρόμικες δουλειές. Τον Δεκέμβριο του 2001 χαρακτηριστικά, παραβιάζοντας κατάφωρα τις σχετικές διεθνείς συνθήκες, η Σουηδία παρέδωσε στη CIA δύο άτομα που είχαν ζητήσει άσυλο. Η συνέχεια ήταν από τότε προβλέψιμη: Και οι δύο κατέληξαν στις φυλακές της Αιγύπτου, δηλαδή του δικτάτορα Χόζνι Μουμπάρακ ο οποίος συνεργαζόταν στενά με τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της Αλ Κάιντα, όπου βασανίστηκαν απάνθρωπα. Σύντομα η Σουηδία (που τώρα πιθανά κι αυτή να συμμετέχει στην διεθνή ανακούφιση για την πτώση του δικτάτορα Μουμπάρακ, χαιρετίζοντας τον εκδημοκρατισμό της χώρας – προς δόξα της υποκρισίας!) καταδικάστηκε από την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για το βρόμικο ρόλο της στις απαγωγές της CIA.

Τον Αύγουστο του 2010, το σουηδικό κράτος επέδειξε μια ασυνήθιστη ταχύτητα για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες κατά του Ασάνζ. Απορία και προβληματισμό δε, δημιούργησε η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, το οποίο συνήθως αφορά πιο σοβαρά αδικήματα. Ακόμη, η επιλογή ως δικηγόρου της γυναίκας που εμφανίζεται θύμα βιασμού ενός επαγγελματία, ονόματι Κλάες Μπόργκστρομ, που είναι συνεργάτης του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, Τόμας Μπόντστρομ, ο οποίος ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής των απαγωγών της CIA, έπεισε και τους πιο αφελείς ότι τα κίνητρα των κατηγοριών, του εντάλματος και του αιτήματος παράδοσης του Ασάνζ στη Σουηδία είναι πολύ πιο σοβαρά. Μαζί δε με το γεγονός ότι η Σουηδία είναι μια από τις ελάχιστες χώρες που έχει υπογράψει με τις ΗΠΑ μια ιδιόμορφη συμφωνία δικαστικής συνεργασίας, στο πλαίσιο της οποίας οι ΗΠΑ μπορούν να «δανείζονται» από την Σκανδιναβική χώρα κατηγορούμενους και υπόπτους για τους ανακρίνουν, έκαναν σαφές ότι απώτερο ζητούμενο είναι ο Ασάνζ να οδηγηθεί στις ΗΠΑ όπου θα δικαστεί για την δημοσιοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων απόρρητων τηλεγραφημάτων μεταξύ των αμερικανικών πρεσβειών και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που εξέθεσαν σοβαρά τις ΗΠΑ, αποκαλύπτοντας ονόματα συνεργατών και υπονομευτικές δραστηριότητες. Η ποινή δε που θα του επιδικαστεί θα είναι κάτι εκατομμύρια χρόνια φυλακή αν κρίνουμε ότι για το καθένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες τηλεγραφήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι διαβαθμοισμένα, κινδυνεύει με 10 χρόνια φυλακή!

Είναι περιττό να ειπωθεί πόσο βαριά έχουν βλάψει οι χειρισμοί της Σουηδίας το διεθνές της κύρος. Αυτόματα η Σουηδία μετατρέπεται σε διώκτη της ελευθεροτυπίας και κουκουλοφόρο των πιο σκοτεινών και παγκοσμίως μισητών μηχανισμών του αμερικάνικου κράτους. Κρίμα για μια χώρα που ειδικά στη συνείδηση πολλών Ελλήνων είχε ταυτιστεί με την δημοκρατία όταν στη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών παραχωρούσε άσυλο στους έλληνες αντιφρονούντες και διωκόμενους.

Σύγκρουση Ισημερινού – ΗΠΑ

Από την άλλη το κύρος του Ισημερινού εκτοξεύεται στις συνειδήσεις των δημοκρατών όλου του κόσμου, ενώ οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ μπαίνουν σε τροχιά σύγκρουσης, με άγνωστη εξέλιξη. Ήδη τα τελευταία χρόνια βρίσκονταν στο ναδίρ. Η απόφαση του αριστερού προέδρου Ραφαέλ Κορέα να διώξει την αμερικανική βάση της Μάντα από τον Ισημερινό, να επιβάλει ένα ασυνήθιστα υψηλό πρόστιμο ύψους 8,6 δισ. δολ. στην αμερικανική πετρελαϊκή Chevron, και στη συνέχεια η απέλαση του αμερικάνου πρέσβη με αφορμή αποκαλύψεις των Wikileaks, βάσει των οποίων η πρεσβεία συμμετείχε σε υπονομευτικές ενέργειες κατά της κυβέρνησης, έχουν θέσει τον Ραφαέλ Κορέα στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον. Η συνέχεια αναμένεται ενδιαφέρουσα παρότι όσο γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει επίσημη απάντηση στο αίτημα του Ασάνζ για χορήγηση ασύλου. Ξέροντας όμως τις φιλοφρονήσεις που ανταλλάχθηκαν μεταξύ του Ασάνζ και του Κορέα στην πρόσφατη συνέντευξη που του παραχώρησε ο δεύτερος στο τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today και την άοκνη προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση του Κορέα να αναδείξει το Κίτο σε αντίπαλο δέος της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, μπορούμε να προδικάσουμε το αποτέλεσμα…

Σοφία Σακοράφα: «Έλεγχος του ελληνικού δημόσιου χρέους»! (Επίκαιρα, 23-29/12/2010)

Τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους ζήτησε η Σοφία Σακοράφα με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2011. Η ανεξάρτητη βουλευτής που διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα με αφορμή την καταψήφιση του Μνημονίου και έκτοτε έχει διαφοροποιηθεί από όλες τις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης Παπανδρέου, του ΔΝΤ και της ΕΕ, ζητάει να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους για να γίνει γνωστό ποιο μέρος του χρέους είναι απεχθές και να μην πληρωθεί. Επίσης κατηγορεί την κυβέρνηση ότι έχει μετατρέψει την Βουλή σε σωματείο – σφραγίδα και υπογραμμίζει τη ιστορική ευθύνη όλων μας για το αν η ιστορία θα γεννήσει τέρατα ή αγγέλους.

–  Ο Ντομινίκ Στρος Καν μίλησε περισσότερη ώρα στη Βουλή απ’ όση ώρα μίλησαν οι Έλληνες βουλευτές για το πολυνομοσχέδιο. Τελικά η άγρια λιτότητα με την περικοπή της δημοκρατίας πάνε μαζί;

– Στην πολιτική, η μορφή είναι στενά συνδεδεμένη με το περιεχόμενο.

Είναι πάγια πολιτική πρακτική αυτής της κυβέρνησης να νομοθετεί την πιο αιματηρή λιτότητα, μετατρέποντας τη βουλή σε σωματείο σφραγίδα, μετατρέποντας την πολιτική ευθύνη του βουλευτή σε υπαλληλική σχέση διεκπεραιωτή των εντολών του ΔΝΤ.

Και η βασική φιλοσοφία αυτής της πρακτικής έχει δύο αποδέκτες. Ο ένας είναι ο ελληνικός λαός, με στόχο να δημιουργηθεί μια νέα πολιτική κουλτούρα μεταξύ κυβέρνησης και λαού, αυτή της άνωθεν επιβολής, της άνευ όρων και ορίων υπερεξουσίας. Ο δεύτερος είναι το ΔΝΤ. Η παλιά εξομολόγηση «ιδού ο στρατός σας» βρίσκει σήμερα την τραγικότερη επανάληψή της και δυστυχώς σήμερα αυτή η εξομολόγηση αφορά το ελληνικό κοινοβούλιο.

Η διαφοροποίησή σας απέναντι στο μνημόνιο ήταν εν πολλοίς μοναχικός δρόμος καθώς συγκρουστήκατε ευθέως με την πολιτική της θεραπείας-σοκ και δεν αποφύγατε τα προσχήματα. Νιώθετε ότι δικαιωθήκατε έκτοτε;

– Μοναχικό αυτό το δρόμο δεν τον ένιωσα ποτέ. Βρέθηκα στη Βουλή ως εντολοδόχος του ελληνικού λαού και όχι ως εντολοδόχος του ΔΝΤ. Η κοινωνία είναι εκεί έξω και όχι στους κλειστούς θαλάμους κάποιων πολιτικών ιερατείων, κάποιων οικονομικών διευθυντηρίων.

Η κυβέρνηση είναι αυτή που βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης πολιτικής μοναξιάς, καθώς βρίσκεται σε πλήρη πολιτική αναντιστοιχία με τα αιτούμενα της κοινωνίας.

Προς το παρόν λοιπόν, μιλάω για επαλήθευση, η οποία ήρθε γρήγορα και είναι πικρή. Ύφεση, αύξηση του χρέους, υπο- και απο-ανάπτυξη, ανεργία, πληθωρισμός και ο ελληνικός λαός ρημαγμένος και εξουθενωμένος.

Η δικαίωση θα έρθει όταν μια άλλη πολιτική πρόταση αποκτήσει σάρκα και οστά, όταν αποκτήσει μεγάλη κοινωνική αναφορά, όταν αποτελέσει και την πολιτική λύση.

– Η κυβέρνηση πάντως εξακολουθεί να υποστηρίζει πως η προσφυγή στο μηχανισμό δανειοδότησης ήταν μονόδρομος καθώς τα επιτόκια δανεισμού είχαν ξεφύγει στα ύψη.

– Η προσφυγή κατηγορηματικά δεν ήταν μονόδρομος. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία. Χρησιμοποιώ ήδη δημοσιευμένα στοιχεία. Η ευρωζώνη έχει έλλειμμα 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009. Πολύ χειρότερη είναι η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009. Στην Ιαπωνία δε, ακόμη χειρότερα τα πράγματα: 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 175%.

Η χώρα μας, είτε από άγνοια, είτε από σκοπιμότητα, αφέθηκε και έγινε το επίκεντρο κερδοσκοπικών επιθέσεων. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Η προσωπική πολιτική κρίση μπαίνει στο εάν αυτό έγινε από άγνοια ή από σκοπιμότητα. Θα το δείξει η ιστορία και θα επιβεβαιώσει εάν η κυβέρνηση υπήρξε αφελής και ακούσια χειραγωγούμενη ή εάν υπήρξε ο έτερος πόλος ενός deal με καταστρεπτικές συνέπειες για το λαό και τη χώρα μας.

Η δική μου πολιτική άποψη είναι ότι αυτές οι συνέπειες δεν υπήρξαν το αποτέλεσμα μιας επιλογής, αλλά το ζητούμενο μιας πολιτικής. Η κυβέρνηση επέλεξε τους συμμάχους της, επέλεξε με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει πίσω. Διάβασα σε ένα άρθρο και συμφωνώ απόλυτα ότι μπαίνουμε στην εποχή όπου καταργούνται οι αθώοι. Όπου η άγνοια δεν είναι εξήγηση και η αδράνεια δεν είναι δικαιολογία.

– Έχω στα χέρια μου την ομιλία σας στη Βουλή για τον προϋπολογισμό όπου ζητάτε να συσταθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου για το χρέος. Ποιο είναι το σκεπτικό του αιτήματος;

– Καταρχήν δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό… Πολλές χώρες, με πιο πρόσφατη το Εκουαδόρ, προχώρησαν στη σύσταση αυτής της Επιτροπής, άρα δε μιλάμε στη βάση υποθέσεων, αλλά στη βάση μιας εφικτής, εφαρμοσμένης λύσης, με εντυπωσιακά αποτελέσματα και με συστηματοποιημένη μεθοδολογία.

Η Επιτροπή πραγματοποιεί λογιστικό έλεγχο του διεθνούς και εγχώριου χρέους, λογιστικό έλεγχο όλων των συμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν από τη μεταπολίτευση και μετά. Συμβάσεις που αφορούν όλους τους τομείς, της ασφάλειας, των εμπορικών πιστώσεων, των τραπεζών, όλα τα διμερή δάνεια που σύναψε η χώρα μας. Εξετάζουμε καθετί που αφορά το δανεισμό, τα επιτόκια, ανοίγουμε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που υπέγραφαν και παραλάμβαναν δάνεια.

Εξετάζουμε δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως της Ζίμενς. Κυρίως εξετάζουμε όλες τις τερατώδεις συμβάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων.

Σκοπός μας να βρούμε ποιό κομμάτι αυτού του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως απεχθές. Σκοπός λοιπόν είναι η διαφάνεια.

Η βάση αυτού του σκεπτικού είναι η άρνηση του απεχθούς χρέους, με την έννοια ότι πυρήνας αυτής της πρότασης δεν είναι το εάν μπορεί η Ελλάδα να πληρώσει το χρέος, αλλά τι πρέπει να πληρώσει από το χρέος.

Αυτή η Επιτροπή αποτελείται από ειδικούς, από προσωπικότητες υψηλού κύρους, που προέρχονται από το εξωτερικό. Την Επιτροπή συνδράμουν τα όργανα του κράτους, το υπουργείο Δικαιοσύνης, Οικονομικών, το Γενικό Λογιστήριο, το Ελεγκτικό Συνέδριο, νομικοί, ορκωτοί λογιστές, συνταγματολόγοι.

Και δε μιλώ για Επιτροπή πεφωτισμένων, αλλά για επιτροπή ειδικών που με τη συνδρομή συλλογικοτήτων θα δημιουργήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο ανασυγκρότησης. Τα σωματεία και οι εργαζόμενοι για παράδειγμα από τα ναυπηγεία και την πολεμική βιομηχανία να πάρουν στα χέρια τους τις συμβάσεις τύπου Παπανικολή ή οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ τα ζητήματα της Siemens.

Κλείνοντας να τονίσω, για αυτούς που θα πουν ότι το Εκουαδόρ είναι μια τελείως διαφορετική χώρα, ότι αυτή η διαφορά αποτελεί και το στρατηγικό μας πλεονέκτημα. Το Εκουαδόρ, όπως πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε ο οικονομολόγος Ερίκ Τουσέν (που υπήρξε μέλος αυτής της Επιτροπής) σε συνέντευξη του στα Επίκαιρα πριν δύο εβδομάδες, δεν έχει καν δικό του νόμισμα, κατά συνέπεια είναι πολύ πιο εκτεθειμένο στις διεθνείς αγορές, το Ακαθάριστο Εθνικό του εισόδημα αντιστοιχεί στο 12% του ελληνικού και το κατά κεφαλήν του ΑΕΠ στο 10% του ελληνικού.

Η αναγκαία, η ζωτική προϋπόθεση για αυτήν την πολιτική επιλογή είναι να υπάρχει πολιτική βούληση με ένα διαφορετικό προσανατολισμό.

Τι αντίκτυπο είχε στην κυβέρνηση η πρότασή σας; Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου που έχει επανειλημμένως υποστηρίξει την ανάγκη διαφάνειας με πρωτοβουλίες όπως το opengov.gr, η « Διαύγεια» θα δεχτεί;

– Η πρόταση για διαφάνεια, αυτονόητα απευθύνεται προς όλους. Τόνισα όμως και νωρίτερα ότι αναγκαίο συστατικό της είναι η πολιτική βούληση. Η διαφάνεια δεν είναι μια έννοια ηθική, αλλά μια έννοια πολιτική. Έχει στόχο, προϋποθέτει σύγκρουση και φυσικά έχει «θύματα» τους συνήθεις ύποπτους, που δε συχνάζουν βέβαια σε πλατείες, αλλά είναι οι ισχυροί πυλώνες του πολιτικού συστήματος.

Η διαφάνεια λοιπόν δεν μπορεί να εξαντλείται στη …δημοσίευση των νομοσχεδίων, αλλά να αποτελεί τον κεντρικό στόχο μιας κυβέρνησης.

Ιδού η ρόδος…

– Πιστεύετε ότι αυτή είναι η οδός και για άλλες χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση χρέους;

– Δεν είναι μόνον δρόμος, αλλά πολιτική αναγκαιότητα. Ο σχηματισμός παρόμοιων επιτροπών στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και αλλού είναι ένα πρώτο καθοριστικό βήμα. Ένα πρώτο τακτικό βήμα.

Ένα βήμα που θα συμβάλλει όχι μόνο στη διαφάνεια, αλλά το σημαντικότερο στην απελευθέρωση δυνάμεων που θα πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Το χρέος, μην ξεχνάμε, ότι είναι ένας παραγόμενος από τις κοινωνίες πλούτος, που υφαρπάχτηκε.

Αυτές λοιπόν έχουν τον πρώτο λόγο. Και ο τελικός στρατηγικός στόχος μιας απελευθερωμένης κοινωνίας είναι η κοινωνικοποίηση του πλούτου αυτού.

– Η σοσιαλδημοκρατία σήμερα σέρνει το χορό της επιστροφής στο Μεσαίωνα και στη βαρβαρότητα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες. Τι επιπτώσεις θα έχει αυτή η στάση της μακροπρόθεσμα;

– Οι κοινωνίες υφίστανται αυτή τη στιγμή μια πρωτοφανή, μια συσσωρευμένη βία. Το κύμα δε θα σκάσει πριν σαρώσει. Και θα σαρώσει αυτούς που το παρήγαγαν. Το ζήτημα είναι ότι σε κάποιες χώρες αυτό το κύμα θέριεψε το αυγό του φιδιού, θέριεψε πραιτοριανούς φασίστες.

Σήμερα η ιστορία κοιλοπονάει και χρειάζεται μαμή. Έχουμε όλοι την ευθύνη για το εάν τελικά θα γεννήσει τέρατα ή αγγέλους.