20η Φεβρουαρίου, η μέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα παραδίνεται

debtΤο θέμα δεν είναι αν, το θέμα είναι πότε η κυβέρνηση θα υπογράψει φαρδιά πλατιά τη νέα συνθηκολόγηση, ελπίζοντας να πάρει το πράσινο φως των θεσμών για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης από το επόμενο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, στις 20 Φεβρουαρίου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Έτσι ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, στις 20 Φεβρουαρίου 2017, στην επέτειο της υπογραφής της πρώτης συνθηκολόγησης με τους δανειστές, στις 20 Φεβρουαρίου 2015 που προεξόφλησε όλες τις μετέπειτα εξελίξεις (3ο μνημόνιο, νέα μέτρα, κλπ.) θα καταφέρουν ένα νέο πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων ενταφιάζοντας συντάξεις, εισοδήματα και δημόσια περιουσία ακόμη και για μετά το 2018! Κι αυτό θα γίνει χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα κλείσει η αξιολόγηση, ούτε καν αν θα δοθούν ως επικοινωνιακό αντίβαρο μέτρα όπως η ένταξη στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ (ποσοτική χαλάρωση) και το μεσοπρόθεσμο πακέτο ελάφρυνσης του χρέους.

Το πρόβλημα, ωστόσο, όπως συνέβαινε πάντα από το 2010, το έχουν οι δανειστές κι όχι η Ελλάδα. Στον πίνακα φαίνονται οι λήξεις του δημοσίου χρέους για το επόμενο διάστημα, εξαιρουμένων των εντόκων γραμματίων.

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης (που έπρεπε να είχε γίνει από τον Φεβρουάριο του 2016) και η απελευθέρωση των δόσεων αν κάποιους επείγει είναι το ΔΝΤ που βιάζεται να αποπληρωθεί τα χρήματα που προσέφερε με το δεύτερο δάνειο το 2012. Επίσης, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που διατηρεί ομόλογα τα οποία δεν «κουρεύτηκαν» με την αναδιάρθρωση του 2012.

Επιπλέον, τους ιδιώτες ομολογιούχους που κι αυτοί με το «έτσι θέλω» εξαιρέθηκαν από το PSI στο οποίο ωστόσο εντάχθηκαν παρά τη θέλησή τους ασφαλιστικά ταμεία για να χάσουν 14 δισ. ευρώ από την περιουσία τους και μικροομολογιούχοι που καταστράφηκαν.

Επομένως, όλη η αγωνία για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης ως διακύβευμα έχει την ομαλή αποπληρωμή των δανειστών: ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΕΜΣ και κεφάλαια – γύπες που κρατούν τα ομόλογα.

Κι ενώ το ζητούμενο δεν είναι τίποτε άλλο από την εξόφληση των δανειστών (να μας δώσουν δηλαδή χρήματα για να τους τα επιστρέψουμε) τα μέτρα που απαιτούν συνολικού ύψους 4,5 δις. ευρώ ώστε να εξασφαλισθούν δημοσιονομικά πλεονάσματα ύψους 3,5% για μετά το 2018 είναι εξωφρενικά! Συγκεκριμένα:

Πρώτο, μείωση αφορολόγητου, από 8.636 ευρώ που είναι σήμερα για τον άγαμο πιθανά στα 5.000 ευρώ που θα σημάνει 600 ευρώ επιπλέον φορολογική επιβάρυνση για κάθε φορολογούμενο καθώς η έκπτωση φόρου θα μειωθεί από 1.900 σε 1.300 ευρώ.

Δεύτερο, μείωση συντάξεων, με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» η οποία θα εξασφάλιζε ότι οι παλιοί συνταξιούχοι δε θα υποστούν τις συνέπειες από τη μείωση συντάξεων που φέρνει το ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου.

Τρίτο, αύξηση του ΦΠΑ από το 13% στο 14% που θα δημιουργήσει νέο κύμα ανατιμήσεων σε λαϊκά είδη καθώς σε αυτό το συντελεστή υπάγονται τα περισσότερα είδη διατροφής (κρέατα, ψάρια, γαλακτομικά, κ.α.) πλήττοντας έτσι προνομιακά τα χαμηλά εισοδήματα.

Τέταρτο, ηλεκτρονικές δημοπρασίες, που θα διευκολύνουν τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας μιας κι έτσι τραπεζίτες και ΣΥΡΙΖΑ θα ξεπεράσουν το φυσικό εμπόδιο των αγωνιστών που με την παρουσία τους κάθε Τετάρτη δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή των πλειστηριασμών.

Πέμπτο, ξεπούλημα της ΔΕΗ, μέσω της πώλησης του 17% που έχει υπό τον έλεγχό του το ΤΑΙΠΕΔ μετά την απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων στις 8 Απριλίου 2014. Μέχρι τώρα όμως, όπως φαίνεται και στον πίνακα με τη μετοχική σύνθεση της ΔΕΗ, το δημόσιο διέθετε την πλειοψηφία των μετοχών (51,12%) αθροίζοντας το δικό του μερίδιο (34,12%) με το μερίδιο του ΤΑΙΠΕΔ. Αν αυτό το πακέτο μετοχών περάσει σε ιδιώτες, και ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ολοκληρώσουν το έργο που ξεκίνησε η ΝΔ, τότε η ΔΕΗ παύει και τυπικά πλέον να ανήκεις το δημόσιο, έστω κατά πλειοψηφία.

deh-2

 

Έκτο, επώδυνες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, με απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων έτσι ώστε οι τραπεζίτες να ξεφορτωθούν πλεονάζον προσωπικό που έφεραν μαζί τους οι συγχωνεύσεις των προηγούμενων χρόνων.

Για όλα φταίει το ΔΝΤ;

Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι πώς …για όλα φταίει το ΔΝΤ! Ξεχνάει ωστόσο να πει ότι η Γερμανία απαίτησε και επέβαλε από το 2010 τη συμμετοχή του στο δανεισμό της Ελλάδας, ενώ η ίδια η κυβέρνηση ζήτησε επίσημα τη συμμετοχή του Ταμείου στο τρέχον τρίτο πρόγραμμα δανειοδότησης.

Την πρώτη φορά ο ίδιος ο Τσίπρας και τη δεύτερη φορά ο Τσακαλώτος με επιστολή του στην Λαγκάρντ τον Ιούλιο του 2015.

Το σημαντικότερο ωστόσο πώς ακόμη κι αν ΔΝΤ και Γερμανία διαφωνούν σε σχέση με το δημόσιο χρέος (με τον μεν Ταμείο να το κρίνει «εξαιρετικά μη βιώσιμο» ζητώντας επιτάχυνση των μέτρων ελάφρυνσης ενώ η Γερμανία παραμένει αμετακίνητη) συμφωνούν απολύτως για την ανάγκη λήψης μέτρων άγριας λιτότητας που θα εξασφαλίσουν πλεονάσματα στο διηνεκές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να προσφέρει κουτόχορτο εντός κι εκτός του κόμματος δημιουργώντας την εντύπωση πως με τη Γερμανία όλα πάνε καλά και το πρόβλημα υφίσταται με τους συνήθεις γκρινιάρηδες του ΔΝΤ. Το πρωτοσέλιδο της σαββατιάτικης Αυγής, με τίτλο «Σύμπνοια με Βερολίνο», ήταν ενδεικτικό όχι μόνο των αυταπατών αλλά και της υποτέλειας που δείχνει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη Μέρκελ, την οποία πριν δύο χρόνια αντιμετώπιζε σαν αιτία όλων των συμφορών…

Αυταπάτες ωστόσο δημιουργούν κι άλλες κριτικές όπως του Γιάννη Βαρουφάκη, η οποία δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών το Σάββατο 4/2/2016 (εδώ το πλήρες άρθρο) που μπορεί να καλούν τον Τσίπρα να μην αποδεχθεί τα αντιλαϊκά μέτρα και να προχωρήσει σε ρήξη, εξακολουθούν ωστόσο και περιγράφουν τη ρήξη σε ένα πλαίσιο συνέχειας και πλήρους σεβασμού των εικονισμάτων της οικονομικής ορθοδοξίας. Δηλαδή, πρώτο, εντός της ευρωζώνης, δεύτερο, με πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 1,5% και τρίτο συρρικνώνοντας το στόχο της διαγραφής του χρέους, όπως τεκμηριωμένα το έθεσε η Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής το 2015, στο αίτημα της αναδιάρθρωσης των ακούρευτων ομολόγων της ΕΚΤ.

Μια τέτοια έκπτωση στόχων απέχει παρασάγγας όχι μόνο από το δίκαιο αλλά και από το αναγκαίο που περιλαμβάνει τη διαγραφή χρέους του ΔΝΤ. Αίτημα για το οποίο επιχειρηματολόγησε την ίδια μέρα από τη σελίδα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg ακόμη και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του. (Βλέπε εδώ).

Όταν ακόμη και στελέχη του ΔΝΤ θέτουν ζήτημα διαγραφής του χρέους του ΔΝΤ δεν είναι αυτολογοκρισία η εξαφάνιση αυτού του αιτήματος απ’ όσους αναφέρονται στη ρήξη;

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή προοπτική που καθιστά θέμα χρόνου ένα νέο πολυνομοσχέδιο αντιλαϊκών μέτρων, η λύση της άμεσης ρήξης με παύση πληρωμών επί του δημόσιου χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ είναι η πλέον συμφέρουσα για τους εργαζομένους, όρος σωτηρίας για να σωθούν οι συντάξεις και η δημόσια περιουσία και να αποτραπεί η νέα φορολεηλασία.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Kommon

Ο γόρδιος δεσμός του ελληνικού χρέους (Nexus, Μάρτιος 2015)

_80549569_greek_debt_624_blockΗ κορυφή του παγόβουνου είναι το ελληνικό δημόσιο χρέος, που για μια ακόμη φορά μονοπωλεί το ενδιαφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γίνεται η αφορμή για αναταράξεις στο εσωτερικό της, μετά τις πρόωρες εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και τον σχηματισμό κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε όλες του τις διαστάσεις το πραγματικό πρόβλημα φωτίστηκε πρόσφατα από την εταιρεία συμβούλων McKinsey στο πλαίσιο μελέτης της για την έκταση που έχει προσλάβει το θέμα του δημόσιου χρέους παγκοσμίως. Τα μεγέθη προκαλούν ζαλάδα. Το παγκόσμιο χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό μαζί) από το 2007 ως το 2014 αυξήθηκε κατά 57 τρισ. δολ. φτάνοντας τα 199 τρισ., ποσό που ισοδυναμεί με το 286% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Με άλλα λόγια τα κάθε φύσης (επίσημα) δανεικά είναι σχεδόν τριπλάσια από την αξία των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγονται ετησίως. Πριν δούμε ο,τιδήποτε άλλο αξίζει να σταθούμε σε αυτό το μέγεθος και να αναρωτηθούμε: αν αυτό δεν δηλώνει μια βαθιά νοσηρή οικονομία, που πάσχει εγγενώς και στηρίζεται σε πήλινα πόδια δημιουργώντας συνεχώς κρίσεις, τότε τι; Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει ως σταθερή μια παγκόσμια οικονομία που παράγει μόνο το ένα τρίτο όσων δανείζει και υποδεικνύει μάλιστα την Ελλάδα ως το προβληματικό εκείνο μέλος, υπονοώντας ότι όλα τα υπόλοιπα βαίνουν καλώς; Αναλύοντας το χρέος κατά τομέα (κράτη, νοικοκυριά, επιχειρήσεις και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί) η αύξηση του δημόσιου χρέους είναι η πιο θεαματική. Συγκεκριμένα, από 33 τρισ. δολ. το 2007 έφτασε στα 58 τρισ. το 2014 (όταν το 2000, οπότε το συνολικό χρέος ανερχόταν σε 87 τρισ. το δημόσιο ήταν μόλις 22 δισ. δολ.). Η εκρηκτική και συνάμα απειλητική αύξηση του δημόσιου χρέους αποτυπώνεται σε δύο επιπλέον μεγέθη: Πρώτο ότι το 80% των κρατών έχουν υψηλότερο χρέος σε σχέση με το 2007 και δεύτερο ότι σε 10 χώρες το χρέος ξεπερνά το 100% του ΑΕΠ. Ο πρωτίστως ευρωπαϊκός χαρακτήρας του προβλήματος του χρέους αποτυπώνεται στην λίστα με τα κράτη που το χρέος τους υπερβαίνει την αξία των υπηρεσιών και προϊόντων που παράγονται ετησίως, δηλαδή το ΑΕΠ.

Προβληματικός ορισμός του χρέους

Ειρήσθω εν παρόδω δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε μια «ανορθογραφία» στον κυρίαρχο τρόπο μέτρησης του χρέους. Συγκεκριμένα, πως ο αριθμητής του κλάσματος, δηλαδή το χρέος, αντιστοιχεί σε μια αξία που έχει σωρευτεί στο πέρασμα όχι χρόνων, αλλά δεκαετιών ακόμη και ενός αιώνα. (Δεν πρόκειται για υπερβολή. Μόλις πρόσφατα, στις αρχές του Ιανουαρίου, μάθαμε δια στόματος του υπουργού Οικονομικών της Αγγλίας, Τζορτζ Όσμπορν, ότι η Αγγλία το 2015 θα αποπληρώσει μέρος του χρέους της από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ σκοπεύει να εξοφλήσει τα ομόλογα για χρέη που είχαν συγκεντρωθεί τον 18ο και 19ο αιώνα). Ενώ, στον παρανομαστή τοποθετούνται οι αξίες που παράγονται ετησίως. Το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αποτελεί το πιο διαδεδομένο και αποδεκτό μέγεθος για συγκρίσεις σε διεθνές επίπεδο και στο πέρασμα του χρόνου της εξέλιξης του χρέους δεν μειώνει το γεγονός ότι συγκρίνονται ολότελα διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα (αποθέματα και ροές) δημιουργώντας μια ψευδή εικόνα. Γιατί, αν αντί για το σωρευμένο στο βάθος δεκαετιών χρέος στον αριθμητή τοποθετούταν το ετήσιο χρέος, είναι εμφανές πως η πρώτη εικόνα δεν θα ήταν τόσο τρομακτική όπως τώρα…

Συνεχίζοντας με τη λίστα των χωρών που βρίσκονται «στο κόκκινο», μετά την Ιαπωνία που κρατάει χρόνια τώρα τα σκήπτρα με ένα χρέος της τάξης του 234% του ΑΕΠ, χωρίς όμως να εγκυμονεί κινδύνους γιατί κατά βάση οφείλεται στους κατοίκους της χώρας είναι δηλαδή εσωτερικό αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις άλλες χώρες, ακολουθεί η Ελλάδα με 183%. (Όλα τα μεγέθη αναφέρονται στο 2ο τρίμηνο του 2014). Στη συνέχεια βρίσκονται: η Ιταλία (139% του ΑΕΠ∙ επιδόσεις που περιορίζουν ασφυκτικά τη δυνατότητα άσκησης από τον πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι μια ανεξάρτητης από το Βερολίνο πολιτικής), το Βέλγιο (135%), η Ισπανία (132%), η Ιρλανδία (115%) και η Σιγκαπούρη (105%). Από τις 7 χώρες δηλαδή που βρίσκονται στη ζώνη του κινδύνου, οι 5 είναι ευρωπαϊκές. Η εκτίμηση πως η αιτία της αύξησης του χρέους παγκοσμίως δεν βρίσκεται στις σπατάλες (όπως είναι η κυρίαρχη και βολική ερμηνεία καθώς διευκολύνει την αποδοχή των μέτρων λιτότητας), αλλά στην κρίση, επιβεβαιώνεται αν δούμε ότι το ένα τρίτο της παγκόσμιας αύξησης εντοπίζεται σύμφωνα με την εταιρεία συμβούλων McKinsey, στην πτώση των φορολογικών εσόδων και το κόστος που προκάλεσε η διάσωση των χρεοκοπημένων τραπεζών, με το υπόλοιπο ένα τρίτο να οφείλεται στην Κίνα (το χρέος της οποίας ανέρχεται πλέον σε 28 τρισ. δολ.) και το τελευταίο τρίτο να οφείλεται στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Η λιτότητα αυξάνει το χρέος

Διαφορετικά ειπωμένο, το δημόσιο χρέος στις ανεπτυγμένες χώρες αυξήθηκε αδίκως ή για λάθος λόγους. Ένας εκρηκτικός συνδυασμός λιτότητας και για τους πολλούς και εξωφρενικής σπατάλης για λίγους (κι αυτοί μάλιστα τραπεζίτες) εκτρόχιασε τα δημόσια οικονομικά, όπως πλέον αναγνωρίζεται ακόμη κι από πηγές που μόνο ριζοσπαστικές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Για παράδειγμα: «Είναι αλήθεια ότι το χρέος μπορεί να λειτουργήσει ως απειλή για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα – αλλά η κατάσταση δεν βελτιώνεται αν οι προσπάθειες να μειωθεί το χρέος σπρώχνουν την οικονομία στον αποπληθωρισμό και στην ύφεση. Κάτι που μας φέρνει στη σημερινή κατάσταση. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες “έχαψαν” την ιδέα ότι η οικονομική κρίση προήλθε από τις αλόγιστες δαπάνες, από κράτη που ζούσαν εκτός των δυνατοτήτων τους. Ο σωστός δρόμος, επέμενε η καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ ήταν η επιστροφή στη φειδώ. Επρόκειτο για τη συνταγή προς μία καταστροφή σε αργή κίνηση. Τα κράτη που χρωστούσαν έσφιξαν τα ζωνάρια – αλλά η λιτότητα που αναγκάστηκαν να επιβάλλουν ήταν ιδιαιτέρως άγρια. Στο μεταξύ η Γερμανία και άλλες ισχυρές οικονομίες- που έπρεπε να ξοδέψουν περισσότερα για να ισορροπήσουν τη λιτότητα στην περιφέρεια – προσπάθησαν επίσης να περιορίσουν τις δαπάνες. Το αποτέλεσμα ήταν ένα περιβάλλον στο οποίο η μείωση του χρέους προς το ΑΕΠ ήταν αδύνατη».

Έτσι φτάνουμε στο σημερινό αδιέξοδο, όπου για μια ακόμη φορά τίθεται στο τραπέζι το θέμα του μέλλοντος του δημόσιου χρέους, με προβλέψεις να υπογραμμίζουν τον κίνδυνο σημαντικής περαιτέρω αύξησής του, αν δεν παρθούν μέτρα κουρέματός του, δηλαδή διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του. Συγκεκριμένα, όπως ενημέρωσε τον Τύπο ο νέος αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Δημήτρης Μάρδας, με βάση μελάτη του αμερικάνικου ινστιτούτου Levy το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν αποκλείεται να φτάσει και το 205% του ΑΕΠ εντός του τρέχοντος έτους! Εξέλιξη, που αν συμβεί τότε η Ελλάδα θα απειλεί να πάρει από την Ιαπωνία τα σκήπτρα του μεγαλύτερου χρέους, ως ποσοστό του ΑΕΠ πάντα.

Η επιλογή των πιστωτών μας να κλείνουν τα αφτιά τους απέναντι σε αυτή την εκρηκτική πραγματικότητα εξηγείται βάσει της δομής του ελληνικού χρέους. Η διάρθρωση του αποδόθηκε παραστατικά σε γράφημα του βρετανικού ειδησεογραφικού δικτύου BBC, το οποίο παραθέτουμε. Βάσει αυτού το 60% οφείλεται στην ευρωζώνη, το 10% στο ΔΝΤ, το 6% στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το 3% σε ελληνικές τράπεζες, το 1% σε ξένες τράπεζες, το 1% στην Τράπεζα της Ελλάδας, το 3% είναι διάφορα (διμερή ή διακρατικά) δάνεια και το 15% είναι ομολογιακός δανεισμός που σχετίζεται με τοποθετήσεις ελληνικών και ξένων  ασφαλιστικών ταμείων, ακόμη και ακούρευτα ομόλογα που κρατούν κερδοσκόποι οι οποίοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στο κούρεμα του Φεβρουαρίου του 2012. Είναι εμφανές πως οποιοδήποτε αίτημα διαγραφής του χρέους, το οποίο με συντριπτική πλειοψηφία είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ιδρυτικό συνέδριο του τον Ιούλιο του 2013 συνοδεύοντας μάλιστα το συγκεκριμένο αίτημα με την διεκδίκηση επιτροπής λογιστικού ελέγχου που θα θωρακίσει την διαγραφή, πλήττει προνομιακά την ευρωζώνη, που διακρατεί το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του χρέους. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι το ΔΝΤ, από το 2013 κιόλας, είχε προτείνει στα κράτη μέλη της ευρωζώνης να παραιτηθούν από ένα μέρος του χρέους τους προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφαλής είσπραξη του υπόλοιπου. Η συγκεκριμένη μάλιστα μορφή κουρέματος χαρακτηρίζεται OSI (Official Sector Involvement) λόγω της συμμετοχής στην διαγραφή του επίσημου ή θεσμικού τομέα, σε αντιπαραβολή με το PSI (Private Sector Involvement) του 2012, όπου τις ζημιές από το κούρεμα τις είχε επωμιστεί ο ιδιωτικός τομέας, δηλαδή οι ιδιώτες κάτοχοι ομολόγων.

Μας δάνεισαν …δανεικά

Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ότι τυχόν διαγραφή μέρους έστω του χρέους που οφείλεται στην ΕΕ δεν θίγει συμφέροντα των ευρωπαίων πολιτών, όπως τόσο συχνά όσο και αυθαίρετα επαναλαμβάνεται, σε μια προσπάθεια να αποσυρθεί αυτό το αίτημα από την συζήτηση, με το σκεπτικό ότι διαιρεί τους εργαζόμενους της Ευρώπης γιατί στρέφεται εναντίον των φορολογουμένων ή οδηγεί σε καταστροφή τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Η αλήθεια απέχει έτη φωτός, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την δεύτερη δανειακή σύμβαση που εγκρίθηκε από τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης στις 14 Μαρτίου 2012, συνολικής αξίας 164,5 δισ. ευρώ εκ των οποίων η ευρωπαϊκή συμμετοχή ανέρχεται σε 144,7 δισ. ευρώ και το υπόλοιπο μέρος (19,8 δισ. ευρώ) η συμμετοχή του ΔΝΤ. Τα ποσά που έχουν δοθεί μέχρι τώρα από την δεύτερη δανειακή σύμβαση, όπως φαίνονται αναλυτικά στον πίνακα που παραθέτουμε, ανέρχονται σε 153,88 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 141,9 δισ. είναι ευρωπαϊκοί πόροι και 8,68 δισ. ευρώ προέρχονται από το ΔΝΤ. Η ευρωπαϊκή συμμετοχή καλύφθηκε μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας το οποίο εξέδωσε ομόλογα και άλλους χρωστικούς τίτλους στις αγορές και στη συνέχεια τα κεφάλαια που άντλησε τα δάνεισε στις χώρες που εντάχθηκαν σε πρόγραμμα, όπως η Ελλάδα, κ.α. Το μεγάλο μυστικό πίσω από την ίδρυση του ΕΤΧΣ βρίσκεται στην υψηλή μόχλευση που εξασφάλισε καθώς με ελάχιστα δικά του κεφάλαια συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο δυνατό δανεισμό από τις αγορές και πέτυχε συνολική δανειοδοτική ικανότητα 440 δισ. ευρώ, μεταθέτοντας με αυτό τον τρόπο το ρίσκο της επιστροφής των χρημάτων από τα κράτη – μέλη της ΕΕ σε ένα όχημα που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις φούσκες που ίδρυαν στις ΗΠΑ οι επενδυτικές τράπεζες την δεκαετία του 2000, οι οποίες το 2008 οδήγησαν στην κατάρρευση της κτηματικής αγοράς υποβαθμισμένων δανείων. Εν συντομία, δεν πρόκειται για χρήματα που προέρχονται από τις τσέπες των φορολογουμένων, όπως συχνά ακούγεται από κι από στελέχη της κυβέρνησης που θέλουν με αυτό τον τρόπο να δικαιολογήσουν την στροφή 180 μοιρών που έκαναν αποσύροντας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων το αίτημα της διαγραφής μέρους έστω του ελληνικού δημοσίου χρέους! Η είδηση μάλιστα μεταδόθηκε πρώτη φορά από την βρετανική εφημερίδα Financial Times, με αφορμή όσα είπε ο έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο, για να διαψευστεί το δημοσίευμα αρχικά από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο σε μια προσπάθεια να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις. Οι υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς, που προκάλεσαν ακόμη και τα ευμενή σχόλια του Βερολίνου βεβαιώνοντας έτσι πως η ανταπόκριση των Financial Times δεν ήταν αποκύημα της φαντασίας του δημοσιογράφου τους, συνεχίστηκαν με την αποδοχή της επιτήρησης, η οποία στο εξής θα ασκείται μέσω των θεσμών της ΕΕ (δηλαδή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) κι όχι της Τρόικας που έχει μετατραπεί σε κόκκινο πανί κι αποδιοπομπαίο τράγο και την διάσπαση του Μνημονίου σε «καλό» και «κακό». Εντελώς αυθαίρετα μάλιστα το «καλό» Μνημόνιο ανήλθε στο 70% και το «κακό» στο 30%, σε μια προσπάθεια να πειστούν οι αξιωματούχοι της ΕΕ ότι πρέπει να διακοπεί η αξιολόγηση που ξεκίνησε το φθινόπωρο και το τρέχων πρόγραμμα και στη θέση τους να συμφωνηθεί ένα άλλο, σχετικά ηπιότερο. Χωρίς να συμπεριλαμβάνει τουλάχιστον τα ακραία αντεργατικά μέτρα της μείωσης συντάξεων και αύξησης των φόρων που περιλαμβάνονταν στις αρχικές αξιώσεις της Τρόικας προκειμένου να εκταμιευθεί η δόση.

Αμετακίνητη η ΕΕ

Το αίτημα της νέας συμφωνίας μπορεί να συνάντησε την αποδοχή όχι μόνο της πλειοψηφίας των Ελλήνων και πολλών ευρωπαίων πολιτών που στο αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης έβλεπαν να συμπυκνώνεται και η δική τους πάλη για την ανατροπή των προγραμμάτων λιτότητας, απορρίφθηκε ωστόσο από την ΕΕ, τουλάχιστον στο έκτακτο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών (Γιούρογκρουπ) με θέμα την Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου. Παρότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το μέλλον του ελληνικού αιτήματος παραμένει άδηλο, με την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά αυτό που δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel στις 3 Φεβρουαρίου πως οι θεσμοί της ΕΕ αποδείχτηκαν πολύ πιο σκληροί ακόμη κι από το ΔΝΤ όλα τα προηγούμενα χρόνια στο πλαίσιο των επιτηρήσεων της ελληνικής οικονομίας, αν κάτι εύκολα προδικάζεται είναι ότι μπροστά μας δεν υπάρχει μια εύκολη και γραμμική λύση. Με δική τους ευθύνη οι Ευρωπαίοι ωθούν τα πράγματα στα άκρα…

Σε αυτό το πλαίσιο η προσφυγή σε μονομερείς λύσεις, όπως είναι η διαγραφή μέρους του χρέους μέσα από δυνατότητες που διατηρεί ένα κυρίαρχο κράτος, προβάλλει ξανά ως η μοναδική εναλλακτική που μπορεί να εξασφαλίσει ότι το βάρος της κρίσης δεν θα το επωμιστεί ο ελληνικός λαός.

Έκθεση – κόλαφος για το ελληνικό χρέος: Το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές! (Επίκαιρα)

Πιστωτές κερνούν, πιστωτές …πίνουν

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης γενναιοδωρίας των πιστωτών μας, οι οποίοι την στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (Εδώ η σχετική έκθεση). Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού (βλ. Μπιλντ) αλλά και σημαντικού μέρους του ελληνικού Τύπου, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς, οφείλουμε τώρα αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέψουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρει σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση, που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες με τίτλο «6 κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για την μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990» αναφέρει χαρακτηριστικά. Με βάση την τωρινή της έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την Τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέψει στους πιστωτές!

Στις τσέπες τους ξανά το 92%!

Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει, τυπικά, στην Ελλάδα από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010, όταν ο Γ. Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος, μέχρι τέλος του 2014, ήταν 252 δισ. ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε στα 317 δισ. ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, 149,2 δις. ευρώ (δηλαδή η μερίδα του λέοντος) κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών. 48,2 δις. ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών στο πλαίσιο του Προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012 και 34,5 δις. ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις. ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη ωστόσο είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας κι η βαθύτερη υποδούλωση της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!

Table 1


Υπηρέτες των «αρπακτικών»!
Αυτό ωστόσο που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγραφεί πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Κανείς επομένως δεν δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας! Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικάνικης εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται για παράδειγμα η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικάνικης χώρας, τον Μάιο του 2010, ανέφερε πως τα δάνεια του ΔΝΤ «μπορούν να ειδωθούν όχι σαν διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά σαν μια διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει κι ο εκπρόσωπος του Ιράν. Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα, κ.α.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του ΔΝΤ, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους. Όπως ακριβώς συνέβη… Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και να προστατευθούν τα κέρδη των κερδοσκόπων».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση (αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής) δέχθηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους οι οποίοι αρνήθηκαν να δεχθούν το κούρεμα, τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με την μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των “αρπακτικών κεφαλαίων” που αρνήθηκε την συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις. ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλλει την συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».

Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίσθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά) με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους …αφορούν τέτοια θέματα, ενώ η Αγγλία κι η Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας την διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Τέταρτου Ράιχ.

Table 2
Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά την μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει που τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα, από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία, ουδέποτε καταδέχθηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοί ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων. Καθόλου τυχαία μπορεί να πει κανείς, μιας κι έτσι συντηρούταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές κι οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει την διαγραφή του χρέους.

ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ: Μεγαλύτερη φτώχεια θα φέρει το νέο μνημόνιο (Πριν, 6 Απριλίου 2014)

matrioska7ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν μειώσεις μισθών, πλήγμα στα ασφαλιστικά ταμεία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων

Τις ρώσικες παραδοσιακές ξύλινες κούκλες, Ματριόσκα, που όσο τις ανοίγεις τόσο βγαίνουν από μέσα νέες, μικρότερες, δημιουργώντας στο τέλος μια μακρά σειρά από πολυάριθμες, πανομοιότυπες κούκλες θυμίζει το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε στην Βουλή την προηγούμενη Κυριακή 30 Μαρτίου. Η μοναδική διαφορά είναι ότι στην δική μας περίπτωση δεν υπάρχει τίποτε το γοητευτικό ή έστω παιγνιώδες. Το πολυνομοσχέδιο, η ψήφιση του οποίου αποδείχθηκε Πύρρειος νίκη για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καθώς συνοδεύτηκε από την διαγραφή του Νικήτα Κακλαμάνη από τη ΝΔ (ο οποίος ψήφισε παρών στο άρθρο 1) και την αποστασιοποίηση των Γιώργου Παπανδρέου και Απόστολου Κακλαμάνη από την επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ (που ψήφισαν παρών στο άρθρο 2 για τις τράπεζες), αποτελεί ένα νέο αποκρουστικό Μνημόνιο, που θα επιδεινώσει περαιτέρω την θέση εργαζομένων, ανέργων συνταξιούχων και νέων.

Επ’ ουδενί μάλιστα η ψήφισή του δεν σηματοδότησε το πράσινο φως για την καταβολή στην Ελλάδα των δόσεων που εκκρεμούσαν από τον Σεπτέμβριο του 2013. Όπως έγινε σαφές στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ), που ακολούθησε την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, η καταβολή του συνόλου των δόσεων θα απαιτήσει την υιοθέτηση και την ψήφιση από την Βουλή νέων αντιλαϊκών μέτρων. Από τα 11,9 δισ. ευρώ που αναμένονται, τα 3,6 δισ. ευρώ προέρχονται από το ΔΝΤ και τα 8,3 δισ. από την ευρωζώνη. Εξ αυτών η πρώτη έγκριση (που θα οριστικοποιηθεί μέχρι τις 10 Απριλίου κι όταν η Τρόικα επιβεβαιώσει ότι στο πολυνομοσχέδιο ενσωματώθηκαν πλήρως οι υποδείξεις της για τις επίμαχες αλλαγές) αφορά τα 6,3 δισ. ευρώ. Τα άλλα 2 δισ. θα απελευθερωθούν το δίμηνο Ιουνίου – Ιουλίου (1 δισ. κάθε μήνα) εάν και μόνο εάν υιοθετηθούν συγκεκριμένες αλλαγές που μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: Μέτρα για το υπαίθριο εμπόριο, επικαιροποίηση, δηλαδή διεύρυνση, της λίστας των φόρων υπέρ τρίτων, εκπόνηση σχεδίου δράσης για την είσπραξη ανείσπρακτων οφειλών και νόμο που θα μειώνει το περιθώριο κέρδους των φαρμακοποιών. Το δεύτερο δισ. θα απελευθερωθεί υπό τους ακόλουθους, μεταξύ άλλων, όρους: να ψηφιστεί νόμος που θα εντάσσει όλα τα επικουρικά ταμεία του Δημόσιου στο επικουρικό ταμείο του ιδιωτικού τομέα (ΕΤΕΑ), να καταργηθούν από 1/1/2015 οι φόροι υπέρ τρίτων που χρηματοδοτούν τα επικουρικά ταμεία, με άμεσο αποτέλεσμα τότε την κατάρρευσή τους, να καταβάλει το δημόσιο τις οφειλές του στην ΔΕΗ και να προωθηθεί η δημιουργία της λεγόμενης μικρής ΔΕΗ. Εν ολίγοις, επιδείνωση των όρων ασφάλισης για χιλιάδες ασφαλισμένους, προς μεγάλη χαρά των ιδιωτικών εταιρειών, ιδιωτικοποιήσεις και περαιτέρω σύνθλιψη των μεσαίων στρωμάτων είναι οι όροι των δύο επόμενων υπο-δόσεων. Πίσω δε από την πρόβλεψη των πιστωτών να μεταφερθούν οι δόσεις για Ιούνιο και Ιούλιο εύκολα διακρίνεται η δημιουργία από τώρα των όρων ώστε στην πολύ πιθανή περίπτωση πολιτικών αλλαγών να διαθέτουν τα μέσα για παρεμβάσεις.

Όλα αυτά μάλιστα προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ίδιοι οι πιστωτές. Τα 11,9 δισ. ευρώ που θα έρθουν από ευρωζώνη και ΔΝΤ δεν πρόκειται να καλύψουν ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού, δηλαδή του λαού. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους, συγκεκριμένα 9,5 δισ., θα κατευθυνθούν για την αποπληρωμή των ομολόγων Αλογοσκούφη, που εκδόθηκαν το 2008 για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών και τώρα είναι στα ταμεία της ΕΚΤ, στην αποπληρωμή άλλων ομολόγων και στην εξόφληση υποχρεώσεων προς ξένες τράπεζες. Το μόνο δηλαδή που θα έχει απομείνει από αυτό το αλισβερίσι στο τέλος της ημέρας θα είναι η έγκαιρη εξυπηρέτηση των δανειακών μας υποχρεώσεων με την αλλαγή του προφίλ του δημόσιου χρέους καθώς συνεχώς μεγαλώνει το μερίδιο της Τρόικας στο σύνολο του (ανάγοντας έτσι σε απόλυτη προτεραιότητα και αναντικατάστατο όρο το αίτημα της διαγραφής του χρέους της τρόικας) και ταυτόχρονα η εξαθλίωση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 30 Μαρτίου καταφέρνει και δεν αφήνει πέτρα πάνω στην πέτρα, τορπιλίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Συνοπτικά οι βασικές διατάξεις του νόμου (πλέον) 4052/2014 προβλέπουν: Μείωση των μισθών των μακροχρόνια ανέργων καθώς η αμοιβή τους για κάθε τριετία μειώνεται από 10% στο 5% και για πάνω από 9 έτη στο 15% του βασικού μισθού αντί του 30% που ίσχυε ως τώρα. Περαιτέρω μείωση των μισθών των νεοπροσλαμβανόμενων καθώς από 1/1/2017 ο βασικός μισθός δεν θα προσαυξάνεται από επιδόματα, όπως του γάμου. Μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3,9%, που θα σημάνει απώλεια εσόδων ύψους 1 δισ. ευρώ και θα σηματοδοτήσει την κατάργηση επιδομάτων και παροχών. Πήγμα στα διαθέσιμα των ταμείων καθώς σημαντικοί πόροι μεταφέρονται στον κρατικό προϋπολογισμό για να χρηματοδοτήσουν την δημοσιονομική εξυγίανση, οδηγώντας σε πρόωρο θάνατο την κοινωνική ασφάλιση. Διεύρυνση της ελαστικής εργασίας μέσω της άδειας που δίνεται στις δουλεμπορικές Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης να παρέχουν προσωπικό και στον ευρύ δημόσιο τομέα (ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, κ.α.). Απορρύθμιση του εργασιακού δικαίου με την περαιτέρω ώθηση που δίνεται στην λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές. Διευκόλυνση των απολύσεων καθώς σε επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας που απασχολούν προσωπικό άνω των 5.000 δεν θα απαιτείται στο εξής η έγκριση του υπουργείου Εργασίας για καθεστώς διαθεσιμότητας. Διαμόρφωση των όρων για περαιτέρω μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, μέσω της καθιέρωσης αποζημίωσης για τους διωχθέντες που σε καμιά περίπτωση δεν θα ξεπερνά τις 15.000 ευρώ. Επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ μέσω του διαχωρισμού και της πώλησης σε ιδιώτες μονάδων παραγωγής που αντιστοιχούν στο 30% του παραγωγικού δυναμικού της ΔΕΗ και αντίστοιχου μεριδίου πελατειακής βάσης. Ολοκλήρωση του σκανδάλου του αιώνα με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την δυνατότητα πώλησης μετοχών σε τιμές που θα προκαλέσουν ζημιά στο δημόσιο. Κλείσιμο του ΟΠΑΔ (Οργανισμού Περίθαλψης Ασφαλισμένων του Δημοσίου). Καθεστώς διαθεσιμότητας για τους γιατρούς που προέρχονται από νοσοκομεία του ΙΚΑ, με αποτέλεσμα ήδη να υπάρχουν νοσοκομεία που υπολειτουργούν όπως η Αγία Όλγα και το Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς Άγιοι Ανάργυροι, κ.α.

Με πρόσχημα την απελευθέρωση της αγοράς στην πράξη καταργείται η ενιαία τιμή στο βιβλίο καθώς θα υφίσταται μόνο για την πρώτη έκδοση λογοτεχνικών έως δύο χρόνια, αλλάζει εκ βάθρων η αγορά γάλακτος για να διευκολυνθεί η άλωσή της από τις πολυεθνικές κι η καταστροφή των μικρών κτηνοτρόφων (με δραματικές συνέπειες στο ήδη επιβαρυμένο με 2 δισ. ευρώ ελλειμματικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων και τροφίμων), ενώ το άνοιγμα κι η λειτουργία φαρμακείων τίθεται σε επιχειρηματική βάση καθώς στο εξής επιχειρηματίες θα μπορούν να αποκτήσουν μέχρι και το 99% ενός φαρμακείου, αφήνοντας μόνο το 1% για τους κατόχους άδειας. Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να προωθήσει μετά τον Μάιο κι όλα τα υπόλοιπα μέτρα που περιέχονται στη γνωστή έκθεση του ΟΟΣΑ και για διάφορους λόγους έμειναν τώρα εκτός ατζέντας (μεταποίηση, χονδρεμπόριο, ηλεκτρονικό εμπόριο, κ.α.). Στο σύνολό τους πρόκειται για μέτρα που διευκολύνουν την συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, προλεταριοποιώντας τα μεσαία στρώματα που δραστηριοποιούνταν προνομιακά σε αυτούς τους κλάδους, εξασφαλίζοντας ένα υψηλό εισόδημα.

Πέραν των παραπάνω η Τρόικα απαίτησε και μια σειρά άλλων μέτρων από τα οποία ξεχωρίζουμε τα ακόλουθα τρία: Πρώτο, τη δημιουργία νέου μισθολογίου από 1.1.2015 που ως ακρογωνιαίο λίθο θα έχει την αξιολόγηση και μέσω αυτού του μηχανισμού προβλέπονται 2.000 απολύσεις το 2015. Δεύτερο, το πάγωμα των δημοσίων δαπανών για τα επόμενα χρόνια στα επίπεδα του 2013 και τρίτο δέσμευση της κυβέρνησης για εφαρμογή νέων αντιλαϊκών μέτρων ώστε να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό που προβλέπει η Τρόικα για το 2015 (2,1 δισ.), το 2016 (3,9 δισ.) και το 2017 (2,2 δισ.)!

Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά αμφιβολία ότι το πολυνομοσχέδιο ισοδυναμεί με ένα νέο και επονείδιστο για τους εργαζόμενους Μνημόνιο.

Νέο, ολέθριο Μνημόνιο Σαμαρά με διαδικασία εξπρές (Πριν, 30 Μαρτίου 2014)

ΟδοστρωτήραςΠολυνομοσχέδιο – οδοστρωτήρας

Εφάμιλλο σε αντιδραστικότητα των τριών μεγάλων μνημονίων (Μάιος 2010, Φεβρουάριος και Νοέμβριος 2012) είναι το πολυνομοσχέδιο που στην τελική του μορφή δόθηκε στην δημοσιότητα την Παρασκευή και αναμένεται να ψηφιστεί από την Βουλή σήμερα το βράδυ. Οι διαδικασίες εξπρές στο αποκορύφωμά τους! Αποκλείεται έστω κι ένας μνημονιακός βουλευτής να ξέρει τι ακριβώς περιλαμβάνουν οι 227 σελίδες του κι οι εκατοντάδες παραπομπές σε άλλους νόμους, κι επομένως τι θα ψηφίσει. Αλλά ποιος τους υπολογίζει αυτούς… Οι βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς γίδια που θα μπορούσαν να ψηφίσουν ακόμη κι έναν Χρυσό Οδηγό ή τον Τσελεμεντέ μόνο και μόνο για να μην χάσουν την έδρα τους. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παίζουν το τελευταίο τους χαρτί, ξέροντας ότι δεν θα προλάβουν να δουν ούτε καλοκαίρι. Μάρτυρας ότι εγκαταλείπουν το πλοίο που βυθίζεται σαν τα ποντίκια, με πρώτο και καλύτερο τον Μπουμπούκο που φέρεται να έχει εξασφαλίσει από τον Σαμαρά θέση στο ευρωψηφοδέλτιο, γνωρίζοντας πως ο χρόνος του τελείωσε.

Η κυβέρνηση έχοντας πλήρη επίγνωση της αντιλαϊκότητας του πολυνομοσχεδίου επέλεξε να κατατεθεί …νύχτα για να μην προλάβουν εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και συνταξιούχοι να μάθουν τη νέα φτώχεια που θα φέρει. Η επιδίωξη της κυβέρνησης είναι να γίνει νόμος στα κρυφά, για να μην αναλάβει το τεράστιο πολιτικό κόστος που επισείει η ψήφισή του, και είναι ικανό να τινάξει στον αέρα όλη την συζήτηση περί ανάκαμψης και μαζί όποια πολιτικά κέρδη προσδοκά η κυβέρνηση. Η ίδια φυσικά θα εμφανίσει την ψήφιση του νόμου ως όρο εκ των ων ουκ άνευ για να εγκριθούν οι δόσεις (συνολικού ύψους 8,3 δις. ευρώ από την ευρωζώνη και 3,6 δισ. από το ΔΝΤ), που όχι μόνο είναι σε αναμονή από τον Σεπτέμβριο αλλά κι ένα σημαντικό μέρος τους (γύρω στα 9 δισ. ευρώ) θα καταλήξει και στην ΕΚΤ για την εξόφληση των ομολόγων Αλογοσκούφη με τα οποία χρηματοδοτήθηκαν οι τράπεζες το 2008. ΕΚΤ πίνει, ΔΝΤ και κράτη μέλη κερνάνε εν ολίγοις…

Το πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει σε αδρές γραμμές τέσσερα είδη μέτρων. Πρώτο, αλλαγές που πλήττουν ευθέως κατοχυρωμένα εργατικά δικαιώματα. Δεύτερο, ρυθμίσεις που φιλελευθεροποιούν τις αγορές προϊόντων καταργώντας προστατευτικές ρυθμίσεις. Τρίτο, μέτρα που διευκολύνουν την περαιτέρω προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και τέταρτο ρυθμίζουν τους όρους ιδιωτικοποίησης συγκεκριμένα των τραπεζών, σε βάρος του δημόσιου χρήματος. Επιπλέον, στο πολυνομοσχέδιο υπάρχουν και ρυθμίσεις που διευκολύνουν την κυβερνητική προπαγάνδα και ξεκινούν από τον τρόπο διανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 450.000 ευρώ μέχρι την μείωση των εξωφρενικών προστίμων που είχε ανακοινώσει το υπουργείο Οικονομικών με πρόσφατο νόμο, χωρίς ωστόσο αυτά τα πρόσκαιρα μέτρα επ’ ουδενί να αναιρούν τον αντιδραστικό και μόνιμο χαρακτήρα των αλλαγών που φέρνει το πολυνομοσχέδιο. Πιο πολύ μοιάζουν με προσγείωση στην πραγματικότητα, όπως ορίζεται από την αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών στην εφορία κατά 1 δισ. τον μήνα και την εκτίναξή τους στα 63,2 δισ. ευρώ στο τέλος Ιανουαρίου.

Μείωση κατά 50% των αυξήσεων που δικαιούνται λόγω τριετιών οι μακροχρόνια άνεργοι, μείωση των εργοδοτικών εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία με αποτέλεσμα να καταργηθούν κοινωνικές παροχές όπως το επίδομα στράτευσης, μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις και επέλαση των πολυεθνικών μονοπωλίων φέρνει το πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται σήμερα.

Κυνική αν κι όχι ευθεία ομολογία ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων δεν πρόκειται να σταματήσουν με την συμπλήρωση του μνημονιακού στόχου των 11.400 εργαζομένων για φέτος (μέρος του συνόλου των 25.000 απολύσεων που ανέλαβε να υλοποιήσει από πέρυσι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου) αποτελεί η πρόβλεψη για την χορήγηση αποζημιώσεων στους «διαθέσιμους» του δημοσίου που απολύονται. Εξαίρεση αποτελούν όσοι έχουν υπηρεσία μέχρι 3 έτη, που δεν παίρνουν ούτε 1 ευρώ! Για υπηρεσία από 3 έτη και 1 ημέρα έως 6 έτη καταλογίζονται αποδοχές διαθεσιμότητας (κι όχι κανονικού μισθού!) μισού μήνα, για υπηρεσία από 6 έτη και 1 μέρα ως 12 έτη καταλογίζονται αποδοχές διαθεσιμότητας ενός μήνα, κοκ. Η αποζημίωση δεν θα υπερβαίνει τα 15.000 ευρώ, ανεξαρτήτως ετών προϋπηρεσίας και ύψους μισθών. Η τυποποίηση της αποζημίωσης των απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων, η δημιουργία δηλαδή ενός ΟΑΕΔ για τους δημοσίους, προδικάζει ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων στο μέλλον θα πέφτουν σαν βροχή… Είτε σε επίπεδο ξεχωριστών μονάδων και υπουργείων, σε περίπτωση αναδιαρθρώσεων, είτε ευρύτερα, ελέω ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα θα είναι μια υπόθεση τόσο συνηθισμένη όσο και στον ιδιωτικό. Οι συνέπειες φυσικά θα είναι δραματικές: στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών του εναπομείναντος κράτους πρόνοιας, στην έκταση της φτώχειας, στο επίπεδο της ανεργίας.

Κυβέρνηση και Τρόικα εκμεταλλεύονται ωστόσο ακόμη και την ανεργία προκειμένου να μειώσουν το κόστος της εργασίας, προς όφελος του κεφαλαίου. Σε διάταξη του πολυνομοσχεδίου διευκολύνονται οι δουλεμπορικές εταιρείες και κατά κόσμο Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης να διευρύνουν την δράση τους, υπονομεύοντας περαιτέρω τις σταθερές σχέσεις εργασίας. Επίσης, προβλέπεται πως στους εγγεγραμμένους άνεργους, άνω των 25 ετών με διάρκεια συνεχόμενης ανεργίας μεγαλύτερη των 12 μηνών (όπως ορίζεται η μακροχρόνια ανεργία) που προσλαμβάνονται ως υπάλληλοι ο κατώτατος μισθός προσαυξάνεται με 5% για κάθε τριετία και συνολικά με 15% για προϋπηρεσία 9 ετών και άνω, δηλαδή το μισό των όσων προβλέπεται για τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το μειωμένο μισθό και ημερομίσθιο για τους νέους κάτω των 25 ετών, όπως ψηφίστηκε με το μνημόνιο που συνόδευσε την ανταλλαγή των ομολόγων, κι επίσης την διάβρωση που έχουν προκαλέσει στην αγορά εργασίας τα βάουτσερ του ΟΑΕΔ που νομιμοποίησαν την τσάμπα δουλειά, αντιλαμβανόμαστε ότι πλέον αμφισβητούνται κι αυτά τα θεσμοθετημένα ψιχία των 481 ευρώ και των εναπομεινασών ωριμάνσεων κι επιδομάτων.

Μίνι ασφαλιστικό περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο που στερεί από ασφαλιστικά και επικουρικά ταμεία σημαντικούς πόρους

Ορισμένα επιδόματα, όπως των στρατευμένων, θυσιάζονται επισήμως στον βωμό της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών κατά 3,9% που θα σημάνουν περισσότερα κέρδη για όσους τουλάχιστον εργοδότες πληρώνουν κοινωνική ασφάλιση… Το μεγαλύτερο ωστόσο πλήγμα έρχεται στα ίδια τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς προβλέπεται η μεταφορά κοινωνικών πόρων ύψους 1,7 δισ. ευρώ από τα αποθεματικά τους στον κρατικό προϋπολογισμό. Πρόκειται για μία ακόμη μεγάλου μεγέθους ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων όπως αυτής που συνόδευσε την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Κι αν τότε η αρπαγή των αποθεματικών ύψους 14 δισ. ευρώ, με ευθύνη του υπουργού Οικονομικών, Β. Βενιζέλου, στήριξε την αναδιάρθρωση του χρέους, τώρα έρχεται να στηρίξει την εμφάνιση πλεονασμάτων και την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Χαμένοι της ρύθμισης, μεταξύ άλλων, θα είναι ο ΟΓΑ που αποχαιρετάει το 10% της φορολογίας φυσικών προσώπων, αξίας 1 δισ. ετησίως, το οποίο στο εξής θα εισπράττεται από το υπουργείο Οικονομικών, ο Λογαριασμός Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) που παύει να εισπράττει 500 εκ. ευρώ ετησίως από το 4% των εσόδων του ΦΠΑ, το οποίο θα υπάγεται στην δικαιοδοσία του υπουργείου Οικονομικών, κ.λπ. Το σχέδιο κυβέρνησης και Τρόικας είναι οφθαλμοφανές: οδηγούν σε χρεοκοπία τα ασφαλιστικά ταμεία για να αυξήσουν τα δημόσια έσοδα και να μπορούν να καυχώνται ότι η Ελλάδα επειδή εμφάνισε αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα υπερέβη την κρίση. Την ίδια ώρα που οι ασφαλισμένοι θα έχουν να μοιραστούν όλο και λιγότερα αποθεματικά, ενώ οι ιδιώτες της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης ήδη σπεύδουν να καλύψουν το κενό που αφήνει πίσω του το κρατικό ριφιφί στα ασφαλιστικά ταμεία, πλασάροντας νέα προϊόντα. Διδακτικό: το περιθώριο δράσης στον ιδιωτικό τομέα, που ζητούν επίμονα οι νεοφιλελεύθεροι, δεν έρχεται μόνο του κι ούτε είναι τόσο κοινωνικά ουδέτερο όσο ακούγεται. Συνοδεύεται πάντα από την δραματική επιδείνωση για τους πολλούς, λόγω της κρατικής απόσυρσης. Κι όσοι μπορούν, πληρώνουν στους ιδιώτες… Όσοι αδυνατούν να πληρώσουν για ιδιωτικά συνταξιοδοτικά και νοσοκομειακά προγράμματα ή για λόγους αρχής δεν επιθυμούν, όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των εργαζομένων, αφήνονται στη μοίρα τους…

Καθόλου τυχαίο δεν είναι που στο ίδιο νομοσχέδιο τίθεται επιτακτικά η σύνταξη αναλογιστικών μελετών για τα επικουρικά ταμεία. Οι μειώσεις από την 1η Ιουλίου κιόλας μπορεί να φτάσουν ακόμη και το 50%, λόγω της περικοπής κοινωνικών πόρων, η αξία των οποίων ανέρχεται σε 200 εκ. ευρώ. Σε μείωση της παρεχόμενης σύνταξης θα οδηγήσει η δημιουργία μιάς νέας κλάσης ασφαλισμένων που θα συνταξιοδοτηθούν μετά την 1η Ιουλίου 2014 των οποίων οι παροχές θα υπολογίζονται στη βάση του διανεμητικού συστήματος προκαθορισμένων εισφορών. Οι εισφορές του κάθε ασφαλισμένου θα τηρούνται σε ατομικές μερίδες κι ο υπολογισμός της τελικής του σύνταξης θα είναι συνάρτηση αυτών των εισφορών. Πρόκειται για ένα σύστημα που ισοδυναμεί με την αποθέωση του κατακερματισμού, το οποίο εχθρεύεται κάθε έννοια και δομή συλλογικής διεκδίκησης και κοινού συμφέροντος. Είναι η πλήρης εξατομίκευση, όπου ο κάθε τωρινός εργαζόμενος και μελλοντικός συνταξιούχος, θα αποτελεί μια κατηγορία μόνος του. Η προσπάθεια που καταβάλει το κεφάλαιο δημιουργώντας αυτό το ασφαλιστικό μωσαϊκό είναι ο κάθε εργαζόμενος να θεωρείται ο ίδιος, ατομικά υπεύθυνος για την σύνταξη που θα λαβαίνει στο μέλλον, το οποίο σημαίνει μεγαλύτερη πρόσδεση και εξάρτηση από τον εργοδότη και τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Έτσι, το ασφαλιστικό σύστημα έρχεται όχι μόνο να συμπυκνώσει τις αντιδραστικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις αλλά και να τις εμβαθύνει. Η απροκάλυπτη προσπάθεια της Τρόικας και της κυβέρνησης να στηρίξουν το κεφάλαιο στο πλαίσιο της ταξικής πάλης αναδεικνύεται κι από τα μέτρα για τα εργασιακά που ήρθαν στην επιφάνεια με αφορμή το έγγραφο που αποκάλυψε η Εφημερίδα των Συντακτών την Δευτέρα 24 Μαρτίου, όπου προβλέπεται ακόμη κι η επαναφορά της ανταπεργίας: του δικαιώματος δηλαδή της εργοδοσίας να προχωράει σε εκδικητικό κλείσιμο των επιχειρήσεων μετά από μια απεργία. Ιδιαίτερα διαδεδομένη τακτική την δεκαετία του ’70 που απαγορεύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Επιστρέφοντας στο ασφαλιστικό που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο, αξίζει να τονίσουμε ότι ο κίνδυνος της πλήρους κατάρρευσης των ασφαλιστικών ταμείων δεν απομακρύνεται παρόλα αυτά. Έρχεται πιο κοντά, όσο κι αν μειώνονται οι παροχές στους ασφαλισμένους. Η πρόβλεψη μηνιαίας καταβολής των εισφορών στον ΟΑΕΕ, ενώ μέχρι τώρα ήταν κάθε δίμηνο, φέρνει στην επιφάνεια την δραματική κατάσταση των ταμείων που δεν περιορίζεται φυσικά μόνο στις ταμειακές ροές τους.

Σημαντικό πλήγμα στα εργατικά δικαιώματα σηματοδοτεί και η λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων όλες τις Κυριακές για ένα ολόκληρο χρόνο. Ορίζεται στο νόμο, ότι «με απόφαση του υπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, που εκδίδεται μετά από διαβούλευση με τοπικούς και συλλογικούς φορείς ορίζονται τουλάχιστον τρεις τουριστικές περιοχές, όπου επιτρέπεται πιλοτικά για ένα έτος η προαιρετική λειτουργία και τις υπόλοιπες Κυριακές». Κοινώς, ήταν να μην γίνει η αρχή, να ξεκινήσει δηλαδή η λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή έστω υπό όρους χρονικούς ή τοπικούς. Κι αυτή ακόμη η διάταξη, που φυσικά περιγράφει σε κάθε περιφέρεια τις τρεις τουριστικές περιοχές – φιλέτα, θα αποδειχθεί μεταβατική με την επόμενη να καταργεί κάθε είδους περιορισμό. Η λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές πρώτ’ απ’ όλα θα καταστρέψει την προσωπική και οικογενειακή ζωή χιλιάδων εμποροϋπαλλήλων που θα δουλεύουν ακατάπαυστα, και μόνο κατά σύμπτωση τα ρεπό τους (αν υπάρχουν κι αυτά) θα συμπίπτουν με τα ρεπό των συντρόφων, συγγενών και φίλων τους. Με άλλα λόγια, αποκτήνωση κι επιστροφή στις συνθήκες εργασίας της προπολεμικής εποχής. Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους από την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Η επέκταση της άδειας λειτουργίας των καταστημάτων κι άλλες Κυριακές τον χρόνο θα οξύνει την κρίση που μαστίζει το λιανικό εμπόριο, καθώς θα σπρώχνει όλο και περισσότερο τους καταναλωτές, επομένως και τον τζίρο, στα εμπορικά κέντρα και τις μεγάλες εμπορικές οδούς, οδηγώντας σε χρεοκοπία μικρές αγορές και επιχειρήσεις. Τάση που θα εντείνει την φτώχεια από την μια, ενώ θα ισχυροποιήσει την θέση των πολυεθνικών στη εγχώρια αγορά.

Όλα για τις πολυεθνικές

ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ, ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ

Δεν είναι όμως μόνο το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές που λειτουργεί σε όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων. Το πολυνομοσχέδιο που αναμένεται να ψηφιστεί σήμερα περιλαμβάνει ένα καταιγισμό διατάξεων που ως στόχο έχουν την φιλελευθεροποίηση των αγορών, δηλαδή την κατάργηση διατάξεων που ρύθμιζαν μέχρι τώρα τον ανταγωνισμό. Στο εξής δημιουργείται μια ζούγκλα, όπου καλείται να επιβιώσει ο ισχυρότερος. Το αποτέλεσμα ξέρουμε ποιο θα είναι. Οι διατάξεις του πολυνομοσχεδίου προέρχονται από την γνωστή εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, την έκθεση δηλαδή που συνέταξε με την βοήθεια του ΙΟΒΕ στην κατεύθυνση απορρύθμισης της αγοράς. Ενσωματώθηκε το 82% των οδηγιών.

Οι αλλαγές που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον αφορούν στο γάλα, στα φάρμακα και στα ταξί. Σε ό,τι αφορά το γάλα η Τρόικα λειτουργεί σαν βαποράκι γερμανικών και ελβετικών πολυεθνικών με τα συμφέροντα τους να τέμνονται με αυτά των κυβερνητικών στην εξυπηρέτηση των ελληνικών μεγάλων βιομηχανιών. Κι όλοι μαζί ενάντια στους καταναλωτές και τους μικρούς κτηνοτρόφους που κάθε χρόνο αντιμετωπίζουν αυξημένες δυσκολίες. Το νέο που εισάγει το νομοσχέδιο είναι η δημιουργία τριών κατηγοριών γάλακτος (παστεριωμένο, υψηλής θερμικής επεξεργασίας και ημέρας), η εξαφάνιση της ένδειξης «φρέσκο γάλα» κι επίσης η ανάθεση στην κάθε βιομηχανία του ορισμού της διάρκειας ζωής του γάλακτος σε συνάρτηση με την τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μας ταράξουν στο μπαγιάτικο. Η κάθε γαλακτοβιομηχανία θα γράφει ό,τι την συμφέρει στις ετικέτες, με τον ανταγωνισμό μεταξύ τους να οδηγεί προς τα κάτω την ποιότητα του γάλακτος. Άλλωστε κι η υψηλή θερμική παστερίωση τι άλλο σημαίνει πέρα από γάλατα χωρίς διατροφική αξία, αποστερημένα από βιταμίνες, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και ιχνοστοιχεία, όπως καταγγέλλουν οι παραγωγοί, που ως ζητούμενο έχει την απελευθέρωση της παραμονής στο ράφι των σούπερ μάρκετ; Η καθιέρωση δε της ετικέτας «γάλα ημέρας», με διάρκεια ζωής δύο ημερών, αποκλείει εξ αρχής την πρόσβαση πολλών γαλακτοπαραγωγών στις αγορές των μεγάλων αστικών κέντρων, ενώ ενισχύει τις τάσεις συγκέντρωσης της κτηνοτροφικής παραγωγής (κυρίως της μικρής και απομακρυσμένης) γύρω από τις μεγάλες βιομηχανίες.

Στο κλείσιμο χιλιάδων φαρμακείων πρόκειται να οδηγήσει κι η απορύθμιση που εισάγει το πολυνομοσχέδιο, με απώτερο στόχο να δοθεί η δυνατότητα να λειτουργούν φαρμακεία σε κάθε εμπορικό κέντρο, ενώ κάθε φαρμακοβιομηχανία ή αλυσίδα να ανοίξει τα δικά της φαρμακεία.

Οι αλλαγές που εισάγονται στην υποπαράγραφο με τίτλο «άρση εμποδίων στον ανταγωνισμό στον κλάδο του τουρισμού» αποσκοπούν στην ενίσχυση των τάσεων καθετοποίησης στον τουρισμό και τις μεταφορές, με απώτερο στόχο να δοθούν στο ίδιο το κεφάλαιο τα συνεχώς συρρικνούμενα μερίδια αγοράς που ελέγχει ακόμη η μικρή ιδιοκτησία.

Το πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει επίσης την κατάργηση της ενιαίας τιμής βιβλίου, που θα οδηγήσει τον τζίρο στα μεγάλα βιβλιοπωλεία των αστικών κέντρων δημιουργώντας μια υδροκέφαλη αγορά, και άλλες διατάξεις που αφορούν την λειτουργία λατομείων, φούρνων, κ.α. Κοινός παρανομαστής είναι η πλήρης ασυδοσία στη λειτουργία του μεγάλου κεφαλαίου.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: Χαρίζουν περιουσία, ξεπουλούν τράπεζες

ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟ ΤΧΣ

Στο πολυνομοσχέδιο λύνεται και πλήθος εκκρεμοτήτων που αφορά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας την οποία μεθοδικά προωθεί το ΤΑΙΠΕΔ: από την μεταβίβαση στο ταμείο ξεπουλήματος «κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή» πλήθους ακινήτων του δημοσίου από το Βαρθολομιό μέχρι το Κρανίδι, μέχρι την επίλυση νομικών εκκρεμοτήτων για την ανεμπόδιστη ολοκλήρωση των ιδιωτικοποιήσεων ή την δημιουργία κινήτρων. Για παράδειγμα, με την διάταξη που αναφέρει πως «το εισόδημα που προκύπτει από την εκμετάλλευση μέχρι τριών δρομώνων ίππων δεν θεωρείται κέρδος από επιχειρηματική δραστηριότητα» (αλλά πιθανά ψυχική ικανοποίηση από …κλασσικό αθλητισμό) ανοίγει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση του ΟΔΙΕ και την εκχώρηση του ιπποδρομιακού στοιχήματος.

Πλήθος διατάξεων αφορά την διευκόλυνση της ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ και των λιμανιών. Τα κίνητρα που έχει η κυβέρνηση να επιταχύνει την ιδιωτικοποίηση των συγκεκριμένων επιχειρήσεων αποτυπώθηκαν ανάγλυφα στα οικονομικά τους αποτελέσματα που δόθηκαν στην δημοσιότητα την ίδια μέρα. Έτσι, για παράδειγμα, τα μετά φόρων κέρδη της ΕΥΔΑΠ στο τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 51% φτάνοντας τα 78 εκ. ευρώ. Τα κέρδη του ΟΛΠ το 2013 αυξήθηκαν κατά 30% φθάνοντας τα 11,82 εκ. ευρώ από 8,04 στο τέλος του 2012. Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να διατηρήσει την συμμετοχή της στο μετοχικό κεφάλαιο αυτών των επιχειρήσεων εξασφαλίζοντας υψηλά δημόσια έσοδα στο διηνεκές, ετοιμάζεται έναντι ενός ευτελούς και βραχυπρόθεσμου οφέλους που κι αυτό θα πάει στους πιστωτές για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, να τις ξεπουλήσει στο ιδιωτικό κεφάλαιο για να βελτιώσει κατ’ αυτόν τρόπο την δική του κερδοφορία. Έτσι το κατασυκοφαντημένο δημόσιο έρχεται να σώσει τον ιδιωτικό τομέα.

Η σημαντικότερη τομή ωστόσο που εισάγει το πολυνομοσχέδιο αφορά την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Με τις συγκεκριμένες διατάξεις ολοκληρώνεται η ληστεία του δημόσιου χρήματος που ξεκίνησε με την δημιουργία του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Πλέον ορίζεται ότι είναι δυνατή η διάθεση νέων μετοχών σε ιδιώτες σε τιμή χαμηλότερη απ’ αυτή που τις απέκτησε το ΤΧΣ, ακόμη κι από την χρηματιστηριακή τους αξία, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τον αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος. Μάλιστα για να αποτραπούν διώξεις στο μέλλον εναντίον των στελεχών του ΤΧΣ, με διευθύνοντα σύμβουλο την Αναστασία Σακελαρίου, προβλέπεται το ακαταδίωκτο των μελών του. Η θωράκιση απέναντι στο νόμο των στελεχών του ΤΧΣ, που καταργεί την συνταγματική πρόβλεψη για ισονομία όλων των πολιτών, είναι η άλλη όψη των ελληνικών «νόμων της Νυρεμβέργης» (που καθιέρωσαν στην χιτλερική Γερμανία την δημιουργία δικαίου δύο ταχυτήτων: ένα για τους άριους κι ένα για τους υπόλοιπους), βάσει των οποίων για τους αλλοδαπούς κρατούμενους του Ξένιου Δία δεν ισχύει το 18μηνο ως ανώτατο χρονικό όριο προφυλάκισης. Όποιος λοιπόν αποφασίζει για τις τράπεζες είναι υπεράνω του νόμου κι όποιος δεν είναι Έλληνας κάτω του νόμου… Επίτευγμα! Σε ό,τι αφορά πάντως το ΤΧΣ η προνοητικότητα τους να εξασφαλίσουν το ακαταδίωκτο αποτελεί και τεκμήριο ενοχής για την τεράστια ζημιά που έχει ήδη υποστεί το δημόσιο από τις αποφάσεις του κι όσες ακόμη θα υποστεί, με αφορμή το πέρασμα όλων των μετοχών στους ιδιώτες.

Το πολυνομοσχέδιο διαψεύδει πλήρως τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα. Βρίθει νέων μέτρων λιτότητας που θα επιδεινώσουν περαιτέρω την ήδη δραματική κατάσταση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, όπως αποτυπώθηκε πριν λίγες μέρες στους πίνακες της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, βάσει των οποίων το τελευταίο τρίμηνο του 2013 μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο υπήρχαν μειώσεις μισθών. Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη καταγράφηκαν αυξήσεις. Συγκεκριμένα το τελευταίο, τέταρτο τρίμηνο του 2013 ο δείκτης μισθών σε όλη την οικονομία μειώθηκε κατά 6,2% σε σχέση με ένα χρόνο πριν όταν και τότε είχε μειωθεί κατά 2,6%. Η μείωση των μισθών συνεχίζεται σταθερά στην ελληνική οικονομία από το τρίτο τρίμηνο του 2010. Το πολυνομοσχέδιο εγγυάται πως αυτή τη τάση θα συνεχιστεί και στο μέλλον.