Λουκάς Παπαδήμος: Αυγείας και όχι Ηρακλής (Unfollow, #1)

Ο Λουκάς Παπαδήμος αν πιστέψουμε τις αγιογραφίες που συνόδευσαν την προσγείωσή του στο Μαξίμου αποτελεί την δημιουργική υπέρβαση, την θετική απάντηση σε τρία τουλάχιστον διλήμματα, υπαρξιακής φύσης για το πολιτικό σύστημα, που με βιαιότητα τέθηκαν το τελευταίο διάστημα: Ανάμεσα στη συνέχεια και την τομή στην πορεία της πολιτικής ζωής, ανάμεσα στην «εθνική προσπάθεια» αναβάθμισης της θέσης της Ελλάδας και τη διεθνή καταξίωση με την σταδιοδρομία του να αποτελεί εγγύηση και ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική, αποτελώντας ο ίδιος πάλι το σημείο τομής τους όπου η μια δίνει τη θέση της στην άλλη. Αρκεί όμως μια πιο προσεκτική ματιά στα επιτεύγματά του για να καταλάβουμε ότι ο από «μηχανής θεός» Λουκάς Παπαδήμος, ο άνθρωπος που ήρθε με την ελπίδα να σώσει την παρτίδα διαχειριζόμενος την τελευταία προσπάθεια να μείνει η Ελλάδα στην ΟΝΕ δεν είναι παρά η συμπύκνωση και όχι η αναίρεση του παρελθόντος, το σημείο συνάντησης του εθνικού επαρχιωτισμού με τον πιο σκοτεινό κοσμοπολιτισμό, που θα ζήλευε και η Ιερή Συμμαχία και η σύμφυση της πολιτικής και της οικονομίας στην πιο οπισθοδρομική της εκδοχή.

Αντιμετωπίζοντας με λίγο χιούμορ τον διορισμό του θα μπορούσε να είναι η ποινή που του επιβλήθηκε: «Έτσι όπως τα έκανες, έλα να τα καθαρίσεις». Τα πράγματα όμως είναι πολύ χειρότερα γιατί ο διορισμός του Λουκά Παπαδήμου στο Μέγαρο Μαξίμου αν κάτι σηματοδοτεί είναι την πιστή και απαρέγκλιτη εφαρμογή (χωρίς αναισθητικό για τους κάτω και χωρίς αστερίσκους για τους πάνω) της πιο βάρβαρης και αποτυχημένης, τουλάχιστον στους ονομαστικούς της στόχους, πολιτικής λιτότητας.

Αξίζει όμως να δούμε γιατί ο Λουκάς Παπαδήμος δεν έρχεται από το μέλλον αλλά από το παρελθόν, γιατί δηλαδή η κόπρος που κλήθηκε να καθαρίσει είναι δική του, μέχρι πάνω! Ο Παπαδήμος είναι Αυγείας επομένως και όχι Ηρακλής.

Ο Λουκάς Παπαδήμος αποτέλεσε συνειδητή και επίμονη επιλογή όλων των πολιτικών ηγετών που σφράγισαν την ελληνική μεταπολιτευτική ζωή. Σε κάθε εκδοχή της μάλιστα: από την πιο φιλολαϊκή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι την πιο φιλοεργοδοτική, του Κώστα Μητσοτάκη. Ο Λουκάς Παπαδήμος διορίστηκε στην θέση του αντιπροέδρου της Τράπεζας της Ελλάδας το 1993 και ένα χρόνο αργότερα στη θέση του προέδρου, επί πρωθυπουργίας του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, με τις φήμες να επιμένουν από τότε ότι η τοποθέτησή του ήταν απαίτηση του σημερινού επίτιμου της ΝΔ. Το άστρο του μεσουρανεί επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη, ενώ η επιλογή του Γ. Παπανδρέου, την εποχή μάλιστα που κορόιδευε τους ψηφοφόρους του αλλά και την μωρόπιστη εγχώρια διανόηση ότι είναι αντι-εξουσιαστής, να τον διορίσει σύμβουλό του (προφανώς για να εξισορροπεί και να διορθώνει τα …αριστερίστικα λάθη του) του χαρίζει ένα εκπληκτικό ρεκόρ: Να είναι ο πιο πολύτιμος παίκτης του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθώς στο πρόσωπό του ξεπεράστηκαν οι διαχωριστικές πολιτικές γραμμές, την εποχή μάλιστα που η επίκληση αυτού του στόχου δεν λεγόταν και τόσο εύκολα δημόσια. Ο Λουκάς Παπαδήμος λοιπόν υπερέβη το εγχώριο πολιτικό προσωπικό εισάγοντας την Ελλάδα στο «νέο γενναίο κόσμο» όπου την πολιτική ασκούν ανεξέλεγκτοι τραπεζίτες που προσγειώνονται στην πολιτική σαν αλεξιπτωτιστές, με τις ευχές και την ώθησή του. Βάζει στο περιθώριο, πρόσκαιρα έστω, την πολιτική, επαγγελλόμενος μάλιστα το κλείσιμο του κύκλου της μεταπολίτευσης, αφού πρώτα γεννήθηκε από τα σπλάχνα της και αναθράφηκε από το γάλα της. Μεταξύ συνέχειας και τομής επομένως, σημειώνουμε 1.

Ο θρίαμβος της οικονομίας επί της πολιτικής όμως δεν τοποθετεί στην ηττημένη πλευρά το ρουσφέτι, την αργομισθία και όλα τα νοσηρά και αποκρουστικά φαινόμενα που χαρίζουν τις εκλογικές επιτυχίες στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Η κατίσχυση του οικονομικού σημαίνει «όλη η εξουσία στους ανεξέλεγκτους», «σας ακούω αλλά δεν δίνω σημασία σε όσα λέτε» («I hear you but I don’t listen you») όπως συνήθιζε να λέει προς τους πολιτικούς ο πρώτος πρόεδρος της ΕΚΤ, ολλανδός Βιμ Ντούιζενμπεργκ, που προερχόταν μάλιστα από το Εργατικό Κόμμα. Η βελούδινη παράδοση της σκυτάλης στους οικονομικούς παράγοντες από τους πολιτικούς σημαίνει την αδιαμεσολάβητη και γνήσια εφαρμογή των πιο βάρβαρων μορφών οικονομικής εκμετάλλευσης. Παρότι όμως κι αυτό φαίνεται καινούργιο, στην πραγματικότητα έχει δοκιμαστεί και θα αποτύχει πανηγυρικά στην πιο χοντροκομμένη και πρωτόλεια μορφή του, όπως απέτυχε και στην πιο εκλεπτυσμένη και συγκαλυμμένη του. Αρκεί μια αναδρομή στα έργα και τις ημέρες του Λουκά Παπαδήμου.

Ο άνθρωπος που ήρθε να «διορθώσει τα κακώς κείμενα» φέρει τεράστια ευθύνη για τα «Greek statistics», τις λογιστικές αλχημείες δηλαδή που επέτρεψαν την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, καθώς από την θέση που είχε στην κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να μην ήξερε για τα στοιχεία που δίνονταν στις Βρυξέλλες. Κατά τη γνώμη μας ωστόσο πρόκειται περί πταίσματος! Γιατί, εκείνη την εποχή μόνο ο «πληθυσμιακός γίγαντας» του Λουξεμβούργου με την …βαριά πολιτική ιστορία που χάνεται στα βάθη των χιλιετιών πληρούσε τις προϋποθέσεις για να ενταχθεί στην ευρωζώνη (δημόσιο χρέος 60% ΑΕΠ και δημοσιονομικό έλλειμμα 3%), πέραν της Δανίας που κατάλαβε γρήγορα την παγίδα και άφησε τη …χαρά για τους άλλους. Οι ευθύνες ωστόσο του Λ. Παπαδήμου για τα «Greek statistics» αν αξίζουν υπενθύμισης είναι επειδή έχει συμβεί το αδιανόητο: ενοχοποιήθηκαμε άπαντες ενώ δοξάστηκε ο αυτουργός τους, με αποτέλεσμα σήμερα οποιοσδήποτε ακόμη και υπαινιγμός για τις ευθύνες του Λ. Παπαδήμου τότε να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αντεθνική προπαγάνδα!

Το πταίσμα γίνεται ωστόσο κακούργημα σε ότι αφορά τους όρους ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Το Βερολίνο ξέροντας ότι είναι στην διακριτική του ευχέρεια να αποφασίσει ποιοί θα ενταχθούν στην ευρωζώνη, από τη στιγμή που κανένα κράτος δεν πληρούσε τα κριτήρια του Μάστριχτ (εδώ δεν συμπεριλαμβάνονται τραπεζικές θυρίδες όπως το Λουξεμβούργο), επέβαλε τους πιο απεχθείς όρους που ως κοινό γνώρισμα είχαν ισοτιμίες κλειδώματος του μέχρι τότε εθνικού νομίσματος με το εκκολαπτόμενο κοινό νόμισμα που ωφελούσαν με σκανδαλώδη τρόπο τις γερμανικές εξαγωγές. Το ίδιο συνέβη με όλες τις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης κι όχι μόνο με την Ελλάδα. Ο Λουκάς Παπαδήμος λοιπόν, από τη στιγμή που διαπραγματεύτηκε τους όρους ένταξης, έχει ευθύνη για τη χρεοκοπία στην οποία έχουμε οδηγηθεί σήμερα, άμεση συνέπεια όχι μόνο της αδυναμίας νομισματικών υποτιμήσεων (βασιλική οδός για την αντιμετώπιση του γερμανικού ανταγωνισμού) αλλά και μιας εξωπραγματικής ισοτιμίας που επιβλήθηκε από το Βερολίνο.

Η ελληνική χρεοκοπία φέρει φαρδιά – πλατιά την υπογραφή του σωτήρα μας και με βάση τα τελευταία του επιτεύγματα. Από τη θέση του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέχρι το 2010 και από τη θέση του συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου μέχρι και τις 10 Νοεμβρίου του 2011 (μια μέρα δηλαδή πριν την εθνοσωτήριο 11.11.11 που ανέλαβε) ο Λουκάς Παπαδήμος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο σχεδιασμό και την εφαρμογή αυτού του καταστρεπτικού μίγματος οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε. Τρία ήταν τα βασικά του γνωρίσματα: λιτότητα για τους πολλούς (με περισσότερους φόρους, ακρωτηριασμό των κοινωνικών παροχών, υψηλότερη ανεργία και χαμηλότερους μισθούς), προτεραιότητα στη διάσωση των τραπεζών (με αποτέλεσμα να συντηρούνται στη ζωή τράπεζες – ζόμπι χάρη στα 155 δις. ευρώ που έχουν πάρει από τον κρατικό κορβανά και την κεντρική τράπεζα) και, πάνω απ’ όλα, η …Ευρώπη έχει πάντα δίκιο ή ότι είναι καλό για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο είναι και για την Ελλάδα!

Η παράδοση των κλειδιών και επισήμως στον Λουκά Παπαδήμο σημαίνει ότι οι παραπάνω συνταγές που ήδη έχουν οδηγήσει σε κώμα τον ασθενή θα εφαρμοστούν σε πολύ μεγαλύτερη δοσολογία. Συγκεκριμένα, η λιτότητα θα ενταθεί με ένα νέο αντιασφαλιστικό νόμο που θα θυσιάσει τις συντάξεις στο βωμό των δημοσιονομικών πλεονασμάτων (τη νέα «μεγάλη ιδέα») και καταιγισμό ιδιωτικοποιήσεων που ως αποτέλεσμα θα έχουν την δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων – βασίλεια της μαύρης και ελαστικής εργασίας και την απαγόρευση της πρόσβασης στα πιο φτωχά στρώματα ακόμη και σε υπηρεσίες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δεδομένες για κάθε πορτοφόλι (νερό, ηλεκτρικό, κ.α.). Η δεσποτεία των τραπεζών θα γνωρίσει νέες λαμπρές ημέρες με την προσπάθεια που θα καταβάλει ο νέος πρωθυπουργός για να μείνουν σε ελληνικά χέρια. Ενώ, η υποτέλεια θα γνωρίσει νέες δόξες μέσα από την προσπάθεια εφαρμογής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου η οποία ευνοεί στο έπακρο τους δανειστές, την ίδια ώρα που διαλύει τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλάζει το δίκαιο των νέων εγγυημένων ομολόγων που θα ενσωματώνουν το κούρεμα κ.λπ.

Την ηγεμονία άλλωστε των πιο κοσμοπολίτικων συμφερόντων ήρθε να εγγυηθεί η καταδρομική έφοδος και κατάληψη του Μαξίμου από τον Λουκά Παπαδήμο, αφού πρώτα έλαβε το χρίσμα από μια πολιτική ελίτ που στο παρελθόν απέναντι στην πρόκληση της γερμανικής κατοχής απάντησε είτε μεταβαίνοντας στο Κάιρο, είτε μετατρεπόμενη σε μαυραγορίτες και δοσίλογους, είτε και τα δύο. Όπως κάνει και τώρα στέλνοντας τις καταθέσεις της στην Ελβετία και εναποθέτοντας τις διαπραγματεύσεις για το κούρεμα των ομολόγων κατά 50% στην «Διεθνή των τραπεζιτών», το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο. Ο Λουκάς Παπαδήμος αποτελεί υπ’ αυτή την έννοια τη «χρυσή τομή» των παραπάνω επιλογών μιας πολιτικής ελίτ που ανέκαθεν στον τόπο της «ένιωθε ξένη». Η προϋπηρεσία του δε στην «Τριμερή Επιτροπή» μαζί με αστέρες του βαθέος συντηρητισμού, όπως ο Σάμουελ Χάντιγκτον, που εδώ και δεκαετίες απεργαζόταν μεθόδους για να ξεπεραστούν «ενοχλητικές» και «απαρχαιωμένες» διαδικασίες όπως η βάσανος των εκλογών εγγυάται την fast track υπέρβαση εμποδίων όπως ο πολύμορφος και ελπιδοφόρος κοινωνικός ριζοσπαστισμός που αναδύεται σήμερα, ζητώντας μια θέση στα δημόσια πράγματα: από το κίνημα των πλατειών μέχρι το «δεν πληρώνω».

Ας μην τους κάνουμε όμως τη χάρη να τους θεωρούμε πανίσχυρους, παρότι πήραν ψήφο εμπιστοσύνης από τα τέσσερα πέμπτα της βουλής. Η ανάγκη που ένιωσαν να στηριχθούν ακόμη και στο ακροδεξιό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ ενθαρρύνοντας μια φιλοφασιστική, ξενοφοβική  στροφή στην κοινωνία, δε δείχνει μόνο τη φαιά απόχρωση των γκρίζων κουστουμιών των τραπεζιτών. Δείχνει ταυτόχρονα και τα πήλινα πόδια στα οποία στηρίζεται η πιο ασταθής κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής ιστορίας.

Υπερ-μνημόνιο εξαθλίωσης στην ατζέντα της τραπεζικής χούντας (Πριν, 13.11.11)

Ένα πολιτικό τσίρκο που θα μείνει στην ιστορία όπως οι βραχύβιες κυβερνήσεις που σφράγισαν την προδικτατορική περίοδο συγκροτεί τη νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε με πρωθυπουργό τον δοτό μεν, αλλά εκλεκτό των τραπεζιτών και των μεγάλων συμφερόντων, Λουκά Παπαδήμο. Κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών που το ΠΑΣΟΚ οδήγησε την Ελλάδα στην αγκαλιά των δανειστών πολλές φορές είχε έρθει στην επιφάνεια το ερώτημα αν η οικονομία ή η δημοκρατία είναι ο μεγαλύτερος χαμένος των βίαιων αλλαγών που επιβάλλονται υπό την πίεση των δανειστών. Κατά πόσο δηλαδή τα κοινωνικά – εργατικά δικαιώματα ή οι πολιτικές – λαϊκές ελευθερίες πλήττονται περισσότερο. Η νέα κυβέρνηση έθεσε με ακόμη πιο δραματικό τρόπο το ίδιο ερώτημα, υπογραμμίζοντας ότι η αμφισβήτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και το νέο καθεστώς ανελευθερίας που δημιουργείται είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα των φρικτών οικονομικών μέτρων που ακολουθούν. Η χορήγηση υπουργείων στην ρατσιστική Άκρα Δεξιά αποτελεί την πιο τρανταχτή απόδειξη για την φυσική ροπή προς τον ολοκληρωτισμό του σύγχρονου καπιταλισμού, που συντελείται με την ευθύνη όλων των πτερύγων της αστικής τάξης. Κανένας τους δεν είναι αθώος του αίματος.

Η μεγαλύτερη ποιοτική τομή ωστόσο είναι η επιλογή του Λουκά Παπαδήμου για τη θέση του πρωθυπουργού. Είναι εξ αρχής εντυπωσιακή η επιμονή αυτού του αόρατου υπερ-κράτους ΕΕ – ΔΝΤ – τραπεζιτών και εγχώριας αστικής τάξης να παραδώσει στον πρώην κεντρικό τραπεζίτη τα ηνία της χώρας. Από τον Οκτώβρη του 2009, όταν σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση των «αντι-εξουσιαστών» ο «τρελός και καταθλιπτικός» κατά δημόσια ομολογία του Σαρκοζύ, Γιώργος Παπανδρέου, το όνομά του Παπαδήμου προτάθηκε για να αναλάβει το υπερ-υπουργείο Οικονομικών. Μέχρι και την Τετάρτη η «κάρτα Παπαδήμου» αποσυρόταν από το τραπέζι υπό το βάρος των ενδοαστικών αντιθέσεων για να επανέλθει όμως με μεγαλύτερη ένταση και πιο κυνικό τρόπο, μέχρι που τελικά ξεπεράστηκαν και τα τελευταία εμπόδια. Εννοείται προσωρινά, καθώς η νέα κυβέρνηση παρά την συντριπτική πλειοψηφία που διαθέτει στη Βουλή δεν παύει να είναι η πιο ευάλωτη και ασταθής κυβέρνηση που έχει αναλάβει ποτέ στην μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι πολύ αμφίβολο αν θα φτάσει μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου, που υποτίθεται ότι θα γίνουν εκλογές.

Η επιλογή του δοτού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου εγγυάται την πιο γνήσια έκφραση και εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δανειστών και των τραπεζιτών στην κατεύθυνση αποφυγής μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας που θα έθετε σε κίνδυνο την είσπραξη των τόκων και την αποπληρωμή των ομολόγων. Έστειλαν δηλαδή στο Μέγαρο Μαξίμου τον Παπαδήμο για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Μέλος δε της διεθνούς ελίτ της Τριμερούς Επιτροπής που στόχο έχει τον διεμβολισμό και την υπέρβαση των παραδοσιακών αστικών πολιτικών ηγεσιών μέσω της τοποθέτησης οικονομικών παραγόντων στις κυβερνήσεις συμβολίζει και τυπικά πλέον την παράδοση της πολιτικής εξουσίας στους δανειστές της Ελλάδας. Το ίδιο το βιογραφικό του αποτελεί την μεγαλύτερη εγγύηση. Ο Λουκάς Παπαδήμος «ήταν εκεί» το 1999 – 2000 όταν η μαφία του χρηματιστηρίου έφαγε τα λεφτά του κόσμου. Η Τράπεζα της Ελλάδας, ανεξαρτήτως των δηλώσεων που έκανε ο ίδιος ο Λουκάς Παπαδήμος τότε ως διοικητής της, διευκόλυνε την πώληση «αέρα» και την δημιουργία της φούσκας. Ο Λουκάς Παπαδήμος «ήταν εκεί» επίσης όταν μαγειρεύονταν τα δημοσιονομικά στοιχεία για να φανεί ότι η Ελλάδα μπορεί να ενταχθεί στην ΟΝΕ. Είχε πλήρη γνώση της δημιουργικής λογιστικής που γινόταν στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους και την Γιουροστάτ, όπως συνέβαινε άλλωστε σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης την ίδια περίοδο, προς όφελος τραπεζικών κολοσσών όπως η Γκόλντμαν Σακς που με το αζημίωτο ανέλαβαν να κρύψουν τις ακαθαρσίες κάτω από το χαλί. Ο Λουκάς Παπαδήμος ακόμη «ήταν εκεί» όταν η Ελλάδα αποδεχόταν τους καταστροφικούς όρους ένταξης της δραχμής στο ευρώ και συγκεκριμένα την εξωπραγματική αλλά ιδιαίτερα ευνοϊκή για τις γερμανικές εξαγωγές ισοτιμία των 340,75 δραχμών. Τα παοτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα. Ο Λουκάς Παπαδήμος τέλος «ήταν εκεί», στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ιδιαίτερα στην θέση του αντιπροέδρου, κατά την προηγούμενη δεκαετία όταν ο θεματοφύλακας του ευρώ υιοθετούσε την πιο αντι-αναπτυξιακή γραμμή μέσα από την πολιτική επιτοκίων προετοιμάζοντας την βύθιση της Ευρωζώνης στην ύφεση. Η επιλογή του επομένως δεν είναι δηλωτική μόνο της άμεσης ανάληψης της πολιτικής διαχείρισης στην Ελλάδα από τα πιο ταξικά και επιθετικά συμφέροντα, αλλά επίσης και των αντιφάσεων που συνοδεύουν την ηγεμονία τους.

Η κυβέρνηση του Παπαδήμου δεν είναι μεταβατική, ακόμη κι αν πράγματι αποδειχθεί βραχύβια, καθώς το έργο που έχει να διεκπεραιώσει είναι σημαντικό και στρατηγικής σημασίας. Αποτελεί δε την προϋπόθεση για να εκταμιευτεί η έκτη δόση των 8 δις. ευρώ εκ των οποίων τα 7 δις. θα πάνε για αποπληρωμή ομολόγων που λήγουν. Στην ατζέντα της βρίσκεται ένα σούπερ-μνημόνιο, που θα συνοδεύσει την υλοποίηση των αποφάσεων των ηγετών της ευρωζώνης της 27ης Οκτωβρίου στην οποία προβλέπεται το κούρεμα του χρέους κατά 50%, με δύο αιχμές. Πρώτα και κύρια την εφαρμογή όσων νόμων έχουν ψηφιστεί μέχρι στιγμής και δεν έχουν εφαρμοστεί. Κατά δεύτερο την πρακτική προετοιμασία του καθεστώτος νέας οικονομικής κατοχής. Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πετυχημένη για την αστική τάξη και την Τρόικα αν ψήφιζε και πολύ περισσότερο εφάρμοζε τη νέα δανειακή σύμβαση που θα συνοδεύσει την τρίτη επιχείρηση διάσωσης της Ελλάδας. Να σημειωθεί μάλιστα ότι η απόφαση της 27ης Οκτωβρίου συνάντησε την κατηγορηματική άρνηση του ελληνικού λαού, μετά προφανώς από την δραματική εμπειρία των προηγούμενων «επιχειρήσεων διάσωσης» που κατέληξαν αποδεδειγμένα σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Χαρακτηριστικά, σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στο Βήμα την Κυριακή 30 Οκτωβρίου στο ερώτημα «πως αξιολογείτε την απόφαση της Συνόδου Κορυφής ως προς την ελληνική κρίση» το 44% απάντησε αρνητικά και το 15% μάλλον αρνητικά. Θετικά απάντησε μόνο το 13% και μάλλον θετικά ένα επιπλέον ποσοστό της τάξης του 23%. Την συντριπτική πλειοψηφία του 59% στοχεύει επομένως η τρικομματική χούντα που επιβλήθηκε με επικεφαλής τους τραπεζίτες και την σφραγίδα της Τρόικας.

  • Ιδιωτικοποιήσεις και εκχώρηση θεσμικών αρμοδιοτήτων στους γκαουλάιτερ για τη διάλυση του δημόσιου τομέα τα σημαντικότερα καθήκοντα της κυβέρνησης Παπαδήμου

Τι θα προβλέπει η νέα δανειακή σύμβαση που θα συνοδεύει την εκταμίευση των 130 δισ. ευρώ της νέας επιχείρησης διάσωσης; Πρώτα και κύρια ένα τσουνάμι ιδιωτικοποιήσεων που παρόμοιο του έζησαν μόνο οι ανατολικές χώρες την δεκαετία του ’90. Ενδεικτικό στοιχείο των εμποδίων που έχει να ξεπεράσει ο δοτός πρωθυπουργός είναι ότι μέχρι στιγμής το ταμείο ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, που αποτέλεσε πρώτη δημόσια εμφάνιση της Τρόικας εσωτερικού, με τη συμμετοχή τεχνοκρατών από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, αρνείται να προχωρήσει το πλιάτσικο φοβούμενη ότι όλοι μαζί θα πάνε στον Κορυδαλλό. Οι αποτιμήσεις των μετοχών των εισηγμένων ΔΕΚΟ είναι τόσο χαμηλά – σε επίπεδα 16ετίας – ώστε η ιδιωτικοποίησή τους συνιστά έγκλημα. Δεν πρόβαλαν δηλαδή κάποια ιδεολογική αναστολή για την αναγκαιότητα των ιδιωτικοποιήσεων.

Το δεύτερο καθήκον της κυβέρνησης Παπαδήμου θα είναι να προετοιμάσει το νομικό καθεστώς για την εγκατάσταση των γκαουλάιτερ στα κρίσιμα υπουργεία. Εδώ, εικάζουμε, ότι θα αποδειχθεί πολύτιμη η τεχνογνωσία των χιτών του ΛΑΟΣ από την προϋπηρεσία τους ως γερμανοτσολιάδων κατά τη ναζιστική κατοχή. (Πως θα μπορούσαν να λείπουν από τέτοια γιορτή;) Η πραγματικότητα, είναι πως για να αποδειχθεί ουσιαστική η παρουσία των γκαουλάιτερ στα κρίσιμα υπουργεία (Οικονομικών, Ανάπτυξης, κ.α.) και τις δημόσιες υπηρεσίες (εφορίες, τελωνεία, κ.α. ) πρέπει από τώρα να εξοπλιστούν με τις αναγκαίες αρμοδιότητες έτσι ώστε να μπορούν να ξεπερνούν τα εμπόδια που θα τους θέσουν δημόσιοι λειτουργοί με συναίσθηση των καθηκόντων που επιβάλει το δημόσιο συμφέρον. Και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί. Θα αποδειχθεί δύσκολη δουλειά, καθώς θα τεθούν σοβαρά ζητήματα νομιμότητας και συνταγματικής τάξης στα οποία η αλητεία της αγοράς πολλές φορές τα έχει βρει σκούρα. Αυτά τα προβλήματα θα κληθεί να λύσει η κυβέρνηση καταδοτών και κουκουλοφόρων του Παπαδήμου με απώτερο στόχο όλη η εξουσία να περάσει στους δανειστές.

Το ζητούμενο ειδικότερα για το Τέταρτο Ράιχ είναι η δυνατότητα ισοσκελισμού των κρατικών προϋπολογισμών που θα συντάσσονται φυσικά σε μηνιαία βάση. Το οποίο σημαίνει πως δεν θα εγκρίνεται ούτε ένα ευρώ παραπάνω ως δαπάνη από τα έσοδα που θα συγκεντρώνονται και τα οποία φυσικά θα είναι διαρκώς φθίνοντα λόγω της ύφεσης στην οποία περιδινίζεται η οικονομία. Ο μοναδικός τρόπος όμως για να μειωθούν οι δαπάνες, από τη στιγμή που οι προμηθευτές αντιμετωπίζουν εδώ και καιρό μια άτυπη στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, είναι να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς μάλιστα τις μεταβατικές διατάξεις της εργασιακής εφεδρείας, χωρίς ούτε καν αποζημίωση. Ο Παπαδήμος και οι τρικομματικοί συνεργάτες του θα είναι εκεί σε ρόλο δήμιου του ελληνικού δημόσιου τομέα για να εξασφαλίσουν ότι οι δανειστές δεν πρόκειται να χάσουν ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα που έχουν δανείσει στο ελληνικό κράτος.

Παρότι θα βρεθούμε ενώπιον μορφών βίας που δεν έχουμε καν διανοηθεί από μια κυβέρνηση αδίστακτων οικονομικών δολοφόνων (η οποία θα καταφέρει να διασπείρει το μίσος της κοινωνίας σε όλη το πολιτικό σύστημα, καταστρέφοντας πρόωρα τα εναλλακτικά σενάρια) αυτή η βία δεν πρόκειται να σημάνει ούτε την ανόρθωση της οικονομίας ούτε την ευημερία του ελληνικού λαού που υποσχέθηκε ο δοτός πρωθυπουργός, στην πρώτη του δημόσια παρέμβαση. Αντίθετα θα φέρει πιο κοντά τη χρεοκοπία και την εξαθλίωση.

Αρέσει σε %d bloggers: