Διατλαντική συμφωνία: επιχειρηματικός ολοκληρωτισμός

No TTIP European Day of Action – as part of a day of protest across the EU.  The Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) is supposed to be ‘free trade’ deal and is currently being negotiated by the EU and US. Protestors are concerned that the “deal will give big business more power over society, the environment, public services and democracy”. Parliament Square, London 11 Oct 2014.

Ανταγωνισμός για λίγους και καλούς

Το ιδεώδες του πλήρους ανταγωνισμού που φαντάστηκε πλήθος αστών οικονομολόγων βρίσκει την πλήρη του πραγμάτωση στα έγγραφα της Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) που έδωσε στη δημοσιότητα η Greenpeace, σπάζοντας για πρώτη φορά το τείχος σιωπής που περιβάλλει τις διαπραγματεύσεις. (Πατώντας εδώ έχετε πρόσβαση στη σελίδα με τις αποκαλύψεις της Greenpeace κι εδώ για το έγγραφο για τον ανταγωνισμό)

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ειδικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, που για πολλούς εξακολουθεί να αποτελεί εγγύηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και ανάχωμα των τυφλών δυνάμεων της αγοράς, πολλές φορές ξεπερνάει ακόμη και τις ΗΠΑ σε ύμνους υπέρ της ελεύθερης αγοράς. Αναφέρει, για παράδειγμα, το σχετικό έγγραφο την ακόλουθη πρόταση της ΕΕ: «Οι εταίροι αναγνωρίζουν τη σημασία του ελεύθερου και ανόθευτου ανταγωνισμού στις εμπορικές και επενδυτικές τους σχέσεις. Η ενδυνάμωση του αποτελεσματικού ανταγωνισμού συμβάλλει στο να κάνει τις αγορές να δουλεύουν καλύτερα εξασφαλίζοντας ότι όλες οι εταιρείες ανταγωνίζονται με την αξία τους. Αυτό ωφελεί τους καταναλωτές, τις επιχειρήσεις και την οικονομία ως σύνολο». Οι διαπραγματευτές της ΕΕ προτείνουν μάλιστα την ενσωμάτωση και της ακόλουθης παραγράφου: «Οι εταίροι αναγνωρίζουν ότι επιχειρηματικές πρακτικές και παρεμβάσεις του κράτους ενάντια στον ανταγωνισμό έχουν τη δυναμική να νοθεύουν την κατάλληλη λειτουργία των αγορών και να υπονομεύουν τα οφέλη από την απελευθέρωση του εμπορίου». Στην πυρά λοιπόν το κράτος ζητούν οι Βρυξέλλες!

Στη βάση των παραπάνω μία κρατική φαρμακοβιομηχανία που θα επιχειρήσει να προσφέρει φθηνά φάρμακα σε αρρώστους και να μειώσει το κόστος που αναλογεί στα ασφαλιστικά ταμεία, εξασφαλίζοντας τη δημόσια υγεία, θα κλείσει γιατί υπονομεύει τον πλήρη και ανόθευτο ανταγωνισμό. Αυτό διατάσσει η Διατλαντική Συμφωνία και αυτό θα στηρίξει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που ως τώρα δεν έχει διαφωνήσει στο παραμικρό κι είναι σίγουρο ότι θα στηρίξει την ΤΤΙΡ. Τι κι αν μέχρι στιγμής ο «ελεύθερος και ανόθευτος ανταγωνισμός» τον οποίο εξυμνεί η ΕΕ το μόνο που έχει καταφέρει είναι να φαλιρίσει τα ταμεία μέσω για παράδειγμα των παράλογων χρεώσεων για εικονικές υπηρεσίες στα μαιευτήρια ή επιβάλλοντας καισαρικές τομές στις γέννες σε βάρος των καταναλωτών και της οικονομίας ως σύνολο κι όχι προφανώς των συγκεκριμένων επιχειρήσεων, καθώς ουδέποτε τα συμφέροντα τους δεν ήταν κοινά. Οι επιχειρήσεις ανέκαθεν είχαν συμφέρον να ληστεύουν τον καταναλωτή και πιο πολύ τον εργαζόμενο, μειώνοντας το μισθό ακόμη και επίπεδα που δεν του επιτρέπουν να ζήσει, κι ουδέποτε τους σταμάτησε ο ανταγωνισμός…

Το σχετικό ντοκουμέντο για τον ανταγωνισμό ξεκινάει αναφέροντας την πρόταση των ΗΠΑ στο κεφάλαιο με τίτλο Διαφάνεια και τονίζοντας ότι: «1. Οι εταίροι αναγνωρίζουν την αξία των πολιτικών ενδυνάμωσης του διαφανούς ανταγωνισμού. 2. Κατ’ απαίτηση άλλου εταίρου, ένας εταίρος θα καθιστά διαθέσιμα στον αιτών εταίρο δημόσια πληροφόρηση που αφορά α) πολιτικές και πρακτικές ενδυνάμωσης των νόμων του ανταγωνισμού β) εξαιρέσεις και απαλλαγές στο ανταγωνιστικό δίκαιο».

Η μεγαλύτερη αυταπάτη που υπάρχει στην παραπάνω παράγραφο κρύβεται στην υπόρρητη παραδοχή πως όλα τα κράτη είναι μεταξύ τους ίσα. Ποιος ξεχνάει όμως την ευκολία με την οποία από τη μια πρώτα η Γερμανία έκρυψε κάτω από το χαλί τα χάλια των δικών της τραπεζών το 2008 κι ύστερα τα φόρτωσε στις αδύναμες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που ανέλαβαν να τις σώσουν, κι από την άλλη την ολιγωρία των υπόλοιπων κρατών μελών να αντισταθούν στις απαιτήσεις του Τέταρτου γερμανικού Ράιχ; Κι εδώ σύντομα θα αποδειχθεί ότι μερικές χώρες που όλως τυχαίως θα είναι οι πιο μεγάλες, οι ιμπεριαλιστικές, θα είναι πιο ίσες από τις άλλες. Κι οι μεγάλες χώρες που έχουν τις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές επιχειρήσεις θα απαιτούν συνεχώς την κατάργηση εξαιρέσεων και απαλλαγών στο όνομα του ανταγωνισμού από τις μικρότερες χώρες και το άνοιγμα νέων αγορών, μέχρι να επεκτείνουν τη δράση τους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Έτσι ο ανταγωνισμός θα αποδειχθεί ότι είναι για λίγες, καλές και κυρίως τις πιο μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις!

Δημόσιες επιχειρήσεις: με όρους αγοράς και μόνον!

«Κάθε εταίρος θα προμηθεύει στον άλλο εταίρο μια λίστα με τις δικές του κρατικές επιχειρήσεις εντός 180 ημερών από την ημέρα που θα τεθεί σε ισχύ αυτή η συμφωνία κι από κει και πέρα θα προμηθεύει κάθε χρόνο μια ανανεωμένη λίστα». Η δημοσιοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, που περιγράφεται στα απόρρητα ντοκουμέντα της Διατλαντικής Συμφωνίας που έφερε στη δημοσιότητα η Greenpeace, θα βοηθάει τις ανταγωνιστικές επιχειρήσεις των μεγάλων χωρών να παρακολουθούν επισταμένα τις κινήσεις υποψήφιων, μελλοντικών τους θυμάτων. (Εδώ το σχετικό έγγραφο)

Η στοχοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, όπως περιγράφεται στο σχετικό κεφάλαιο, διευκολύνεται από την υποχρέωση που αναλαμβάνει κάθε εταίρος να δίνει στη δημοσιότητα (εντός 60 ημερών) στοιχεία που μπορούν να ζητήσουν άλλοι εταίροι και να αφορούν: την οργανωτική δομή και τη σύνθεση της διοίκησης της εταιρείας, τα ετήσια έσοδα ή τις ζημιές της, κι επίσης ονόματα και τίτλους κυβερνητικών αξιωματούχων που λειτουργούν ως στελέχη ή μέλη των διοικήσεων ή άλλων οργάνων που ασκούν άμεση ή έμμεση επιρροή μέσω συνδεδεμένων ή σχετιζόμενων οντοτήτων στην επιχείρηση. (Πρόταση ΕΕ: Άρθρο 7: Διαφάνεια και Εταιρική Διακυβέρνηση).

Η στενή παρακολούθηση των οικονομικών δραστηριοτήτων που εκπορεύονται από το κράτος δεν περιορίζεται μόνο στις επιχειρήσεις. Επεκτείνεται μάλιστα και στα μονοπώλια, για τα οποία κάθε εταίρος είναι υποχρεωμένος να ενημερώνει τους άλλους εταίρους με ό,τι πληροφορία του ζητήσουν.

Η θανάσιμη απειλή που κρέμεται πάνω από τις δημόσιες επιχειρήσεις επιβεβαιώνεται από τη δημιουργία αρμόδιας Επιτροπής που θα αποτελείται από αξιωματούχους κάθε εταίρου, όπως προβλέπεται στο άρθρο 9 που προτείνουν οι ΗΠΑ με τίτλο «Επιτροπή για κρατικές επιχειρήσεις και καθορισμένα μονοπώλια». Στις δραστηριότητες της επιτροπής, που προτείνεται να συνεδριάζει τουλάχιστον μια φορά κάθε χρόνο εκτός κι αν οι εταίροι αποφασίσουν διαφορετικά, θα συμπεριλαμβάνεται η συζήτηση κατόπιν αίτησης κάποιου εταίρου της δραστηριότητας μιας κρατικής εταιρείας ή μονοπωλίου για να διαπιστωθεί η νόθευση των αρχών του εμπορίου ή των επενδύσεων (παράγραφος 3) και, μεταξύ άλλων, «η επισκόπηση της εφαρμογής αυτού του κεφαλαίου».

Το καθεστώς αυστηρής και πολυμερούς μάλιστα εποπτείας υπό το οποίο θα λειτουργούν οι δημόσιες επιχειρήσεις στο πλαίσιο της ΤΤΙΡ, που έχει χαρακτηριστεί και ως «οικονομικό ΝΑΤΟ», έχει έναν και μόνο σκοπό: Να λειτουργούν με όρους ιδιωτικής οικονομίας και μόνον! Ή, όπως το θέτει η πρόταση των ΗΠΑ στο Άρθρο 4 με τίτλο «Μη διακριτική αντιμετώπιση και εμπορικές δραστηριότητες», να δρουν «σε συμφωνία με τις εμπορικές αντιλήψεις στις αγορές ή πωλήσεις αγαθών ή υπηρεσιών».

Στο παραπάνω πλαίσιο, από το οποίο εξαιρούνται οι κεντρικές τράπεζες, κρατικές αμυντικές βιομηχανίες που θα έχουν στόχο την παραγωγή φθηνού και μη ελεγχόμενου από τους «προστάτες μας» υλικού δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Παράνομες επίσης θα θεωρούνται και εταιρείες αστικών ή υπεραστικών συγκοινωνιών (όπως η ΕΘΕΛ) επειδή στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό, που αποτελεί το ανώτατο κριτήριο, σε βαθμό τέτοιο ώστε η εξυπηρέτηση του καταναλωτή (για παράδειγμα κατά πόσο εκτελούνται δρομολόγια όλη τη διάρκεια της ημέρας ή σε απομακρυσμένες περιοχές) ή η προστασία του περιβάλλοντος και πολύ περισσότερο τα συμφέροντα των εργαζομένων (κατά πόσο δηλαδή εργάζονται με αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας) να μην εξετάζονται καν. Εκτός νόμου θα τεθεί επίσης και ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που συνεχίζει να προσφέρει φθηνές υπηρεσίες στους ασφαλισμένους του. Αν αυτές οι τιμολογήσεις είναι χαμηλότερες της αγοράς, δηλαδή όσων προσφέρει ένα λαμόγιο που αγοράζει με λίζινγκ έναν τομογράφο, προσλαμβάνει και 4-5 τελειόφοιτους ιδιωτικών σχολών υγείας χωρίς μισθό «για να μάθουν τη δουλειά και να αποκτήσουν εμπειρία και ονομάζει το εμπορικό του «κέντρο υγείας», τότε ο απατεώνας θα μπορεί να μηνύσει το αγγλικό σύστημα υγείας, απαιτώντας να λειτουργήσουν οι αρχές του ελεύθερου ανταγωνισμού!

Μικρομεσαίες: ναι, αλλά ποιες;

Η ειδική μέριμνα που υπάρχει για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στα έγγραφα που έφερε στη δημοσιότητα η Greenpeace (εδώ το σχετικό έγγραφο) δεν αναιρούν, αλλά επιβεβαιώνουν πως η ΤΤΙΡ αποτελεί τη Βίβλο του σύγχρονου επιχειρηματικού ολοκληρωτισμού.

Προς αποφυγή παρανοήσεων θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι για Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις μιλούμε κι εδώ, μιλούν και στην ΕΕ, αλλά επί της ουσίας γίνεται λόγος για διαφορετικά είδη. Με βάση τον επίσημο ορισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως μεσαίου μεγέθους επιχείρηση – medium sized – ορίζεται εκείνη που απασχολεί από 50 ως 249 εργαζόμενους (κι ο ετήσιος κύκλος εργασιών της δεν υπερβαίνει τα 50 εκ. ευρώ). Ως μικρή – small – ορίζεται η επιχείρηση που απασχολεί από 10 ως 49 εργαζόμενους (κι έχει κύκλο εργασιών 2-10 εκ. ευρώ) κι ως πολύ μικρή – micro – η επιχείρηση που απασχολεί λιγότερους από 10 εργαζόμενους (κι έχει κύκλο εργασιών κάτω από 2 εκ. ευρώ). Στις δε ΗΠΑ, ως μικρομεσαίες ορίζονται οι επιχειρήσεις που απασχολούν έως 500 εργαζόμενους! Στην Ελλάδα, από την άλλη μεριά, επειδή αν εφαρμοζόταν ο ορισμός της ΕΕ οι ΜΜΕ θα αποτελούσαν το 99% των επιχειρήσεων, ο πήχης των ΜΜΕ κατεβαίνει στους 100 εργαζόμενους. Κατά κοινή δε ομολογία αποτελούν την κατηγορία που βίωσε με τον πιο δραματικό τρόπο την κρίση, καθώς ο αριθμός τους έχει μειωθεί από 745.677 το 2010 σε 531.059 το 2013.

Το ενδιαφέρον που επιδεικνύεται επομένως για τις ΜΜΕ («οι εταίροι επιδιώκουν να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την μεγέθυνση και την ανάπτυξη των ΜΜΕ», αναφέρεται για παράδειγμα από την πρώτη κιόλας παράγραφο του σχετικού κεφαλαίου) δεν αφορά την Ελλάδα κι άλλες μικρές χώρες. Αυτό καταδεικνύεται επίσης και από τα μέτρα πολιτικής που προβλέπονται όπως είναι «η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ΜΜΕ στις διεθνείς αγορές… η ανταλλαγή πληροφοριών για καλύτερες πρακτικές που θα αυξήσουν την ικανότητα των ΜΜΕ να κάνουν δουλειές σε άλλους εταίρους». Ωστόσο, οι εξαγωγές απαιτούν δυνατότητα τραπεζικής χρηματοδότησης, εξειδικευμένο προσωπικό, προϊόντα υψηλής εξειδίκευσης ή χαμηλής τιμής και σοβαρούς πόρους. Συνεπώς αν κάποιοι θα ωφεληθούν από αυτές τις κατευθύνσεις θα είναι ΜΜΕ που έχουν ήδη πλεονεκτήματα στον ανταγωνισμό. Οι υπόλοιπες, στις οποίες συγκαταλέγεται η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών σχετικών επιχειρήσεων, θα πεθάνουν μια ώρα νωρίτερα, ωθώντας την ανεργία και τη φτώχεια σε πολύ υψηλότερα επίπεδα…

Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα http://unfollow.com.gr/

Μπλόκο των λαών στη Διατλαντική Συμφωνία, TTIP (Επίκαιρα, 23-29/10/2015)

TTIP_graffiti_in_MalmöΠοτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες δε γνώρισε το Βερολίνο μια τόσο μεγάλη συγκέντρωση σαν κι αυτή που διέσχισε τους δρόμους του το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, ξαφνιάζοντας ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ. Το αίτημα των διαδηλωτών ήταν ένα και μοναδικό: να μην εφαρμοστεί η Διατλαντική Συμφωνία, όπως λέγεται, ή η ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership), Διατλαντική Συνεργασία Εμπορίου και Επενδύσεων. Σύμφωνα με τους διοργανωτές στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν από περιβαλλοντικές οργανώσεις μέχρι τα κόμματα της αντιπολίτευσης ο αριθμός των διαδηλωτών έφτασε τους 250.000, ενώ κατά την εκτίμηση της αστυνομίας ανήλθαν σε 150.000! Κορυφαία στιγμή της διαδήλωσης ήταν η ανάρτηση πανώ έξω από το κτίριο της αμερικάνικης πρεσβείας στη γερμανική πρωτεύουσα που έγραφε «η δημοκρατία δεν είναι για εμπόριο».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το ίδιο εντυπωσιακή ήταν η διαδήλωση που έγινε και στις Βρυξέλλες, την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, ενάντια στη Διατλαντική Συμφωνία, οδηγώντας στη σύλληψη περισσότερων από 100 διαδηλωτών, οι οποίοι μετά από λίγη ώρα αφέθηκαν ελεύθεροι. «Συγγνώμη για την ενόχληση, προσπαθούμε να σώσουμε τον κόσμο» έγραφε το πανό των διαδηλωτών που κατέβηκαν στους δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας έπειτα από το κάλεσμα της «συμμαχίας D19-20», στην οποία συμμετέχουν περισσότερες από 60 αγροτικές, συνδικαλιστικές και άλλες κοινωνικές οργανώσεις του Βελγίου. Οι διαδηλωτές μετά τις ομιλίες που έγιναν και τη συναυλία που ακολούθησε, συγκρότησαν ξεχωριστές πορείες και κατευθύνθηκαν σε διαφορετικά κτίρια της ΕΕ, όπως το ευρωκοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Οι διαδηλώσεις των προηγούμενων ημερών δεν ήταν οι πρώτες που έγιναν εναντίον της Διατλαντικής Συμφωνίας, κι ούτε φυσικά κι οι τελευταίες. Όσο περνάει ο καιρός ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός ευρωπαίων πολιτών συνειδητοποιεί ότι η Διατλαντική Συμφωνία, που επίσημο στόχο έχει την σοβαρή μείωση έως και την κατάργηση των ρυθμιστικών εμποδίων που δυσχεραίνουν το εμπόριο και τις επενδύσεις, αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή για το επίπεδο ζωής μας και θα γίνει οδοστρωτήρας που πολύ σύντομα θα παρασύρει κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε εγγύηση προς τους καταναλωτές. Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια ευθεία βολή των πολυεθνικών επιχειρήσεων απέναντι σε ό,τι νομοθετήθηκε επί δεκαετίες συμπυκνώνοντας το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Με την Διατλαντική Συμφωνία επιχειρείται να ξηλωθεί μία κι έξω, με συνοπτικές διαδικασίες!

Εν κρυπτώ συνομιλίες

Η αλήθεια είναι πως η συνειδητοποίηση των πολιτών για όσα πολύ σύντομα θα έρθουν, αν τυχόν και ψηφιστεί η Συμφωνία, έχει καθυστερήσει σημαντικά κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Οι συζητήσεις για την Διατλαντική Συμφωνία, η οποία πολύ εύστοχα χαρακτηρίστηκε από  τον αμερικάνο πρέσβη στην ΕΕ, σαν «το οικονομικό ισοδύναμο του ΝΑΤΟ», καλύπτονται από ένα πρωτοφανές πέπλο σιωπής έτσι ώστε να μην γίνουν γνωστά τα επίδικα των διαπραγματεύσεων. Πολύ ενδεικτικά, είναι αδύνατο να βρεθεί στον Τύπο η ημερήσια διάταξη του 11ου γύρου διαπραγματεύσεων που θα διεξαχθεί στο Μαϊάμι της Φλόριδας τις προσεχείς μέρες, εκτός από κάποιες γενικότητες όπως «μηχανισμοί πρόσβασης στις αγορές».

Το περιεχόμενο των συζητήσεων ωστόσο ισοδυναμεί με δυναμίτη. Για παράδειγμα πίσω από την ετικέτα της «ρυθμιστικής σύγκλισης» σχεδιάζεται η κατάργηση των προστατευτικών ρυθμίσεων που ισχύουν στην Ευρώπη κι η επιβολή του αμερικάνικου πλαισίου, δηλαδή η ανυπαρξία κάθε κανόνα. Εύκολα καταλαβαίνουμε πως το συγκεκριμένο μέτρο είναι παραγγελία των αμερικάνικων πολυεθνικών που θέλουν έτσι να εξάγουν ελεύθερες στην Ευρώπη. Για να φανεί καλύτερα η διαφορά (και παρότι μάλιστα το ευρωπαϊκό μοντέλο έχει διαβρωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια) αρκεί να αναφερθεί πως το 70% όλων των επεξεργασμένων τροφίμων που πουλιούνται στα αμερικάνικά σούπερ μάρκετ περιέχουν γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), όταν στην ΕΕ τυπικά δεν επιτρέπεται η πώλησή τους. Επαφίεται πλέον στα κράτη μέλη να αποφασίζουν αν θα επιτρέπουν την κυκλοφορία τους, με αποτέλεσμα χώρες όπως η Γαλλία να έχουν ένα αυστηρότατο νομοθετικό πλαίσιο. Η απειλή που έχουμε μπροστά μας εκφράζεται ανάγλυφα αν πάρουμε υπ’ όψη πως το 90% της σόγιας, του βαμβακιού και του καλαμποκιού που πουλιούνται στις ΗΠΑ είναι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί. Η ανυπαρξία ελέγχου στις ΗΠΑ αποτυπώνεται και στα φυτοφάρμακα καθώς στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού χρησιμοποιούνται ευρύτατα 82 είδη που στην Ευρώπη είναι απαγορευμένα, ενώ σοκ προκαλεί το αμερικανικό αίτημα να επιτραπεί η πώληση στην Ευρώπη πουλερικών που απολυμαίνονται από βακτήρια μέσω της πλύσης τους σε χλώριο… Η θεμελιώδης μετάλλαξη που θα επέλθει μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας είναι ότι ενώ μέχρι τώρα στην Ευρώπη μια εταιρεία όφειλε να αποδείξει πως οι ουσίες που χρησιμοποιεί είναι ασφαλείς για να πάρει άδεια να διαθέσει προϊόντα που την περιέχουν, στο εξής, και κατ’ αντιστοιχία με ό,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, κάθε ουσία είναι ασφαλής εκτός κι αν αποδειχθεί το αντίθετο. Το βάρος της αποδείξεως έτσι πέφτει στους πολίτες, που είναι προφανές ότι πάντα οι μετρήσεις τους θα βρίσκονται πολλά βήματα πίσω από τα εργαστήρια και τα τμήματα έρευνας και ανάπτυξης των πολυεθνικών εταιρειών τροφίμων.

Εταιρείες εναντίον κρατών, σημειώσατε 1!

Ένα επιπλέον, από τα πολλά θέματα, που ανοίγει η ΤΤΙΡ σχετίζεται με την υποβάθμιση του διαπραγματευτικού επιπέδου των κρατών. Στόχος είναι να επιτρέπεται στις επιχειρήσεις να μηνύουν τα κράτη, όταν βλάπτουν τα συμφέροντά τους. Δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ήδη υπάρχουν περισσότερες από 500 αντίστοιχες περιπτώσεις ανά τον κόσμο, που σέρνονται στα διεθνή δικαστήρια. Τρεις είναι οι πιο χαρακτηριστικές. Οι μηνύσεις που έχει καταθέσει η αμερικανική καπνοβιομηχανία Φίλιπ Μόρις, η οποία παράγει μεταξύ άλλων και τα τσιγάρα Μάρλμπορο, στην Ουρουγουάη και την Αυστραλία, με αφορμή την υιοθέτηση αντικαπνιστικών νόμων. Η τρίτη περίπτωση μας ενδιαφέρει περισσότερο, καθώς από την μια είχε μια σουηδική πολυεθνική πυρηνικών αντιδραστήρων, τη Vattenfall, κι από την άλλη το γερμανικό κράτος, που μηνύθηκε επειδή προέβη σε …μονομερείς ενέργειες. Το ατόπημά του αφορούσε την απόφασή του να κλείσει τα πυρηνικά εργοστάσια μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα. Εξέλιξη που μπορεί να ήταν επιβεβλημένη μετά τα όσα έγιναν στην Ιαπωνία, μπορεί να συνάντησε την θερμή αποδοχή της κοινωνίας απολαμβάνοντας έτσι κάθε νομιμοποίησης, έθιξε ωστόσο τα συμφέροντα του πυρηνικού λόμπι. Κι αυτό δεν συγχωρέθηκε. Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας αφορά για δύο λόγους. Γιατί αν σήμερα πολυεθνικές επιχειρήσεις βρίσκουν το θράσος να στρέφονται δικαστικά κατά κυβερνήσεων, μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει αν αυτό το δικαίωμα αναγνωριστεί κι επίσημα μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας. Δεύτερο, γιατί αν δέχονται μηνύσεις χώρες όπως η Γερμανία, τότε χώρες όπως η Ελλάδα που ποτέ δε φημίζονταν για το ανάστημα που πρόβαλαν κατά των πολυεθνικών, θα γράφουν τη νομοθεσία μαζί με τις ενδιαφερόμενες πολυεθνικές, επικαλούμενες την ανάγκη προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Ποια κυβέρνηση θα τολμήσει να νομοθετήσει για την προστασία του περιβάλλοντος ή της υγείας των πολιτών ή ακόμη και την ασφάλεια των παιδιών σε σχέση με παιχνίδια αν ξέρει πώς θα θίξει επώνυμα επιχειρηματικά συμφέροντα;

Κι αυτοί είναι ορισμένοι μόνο από τους λόγους για τους οποίους η ΤΤΙΡ δεν πρέπει να εφαρμοστεί κι η ελληνική κυβέρνηση να θέσει βέτο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Πρώτη νίκη κατά της Διατλαντικής Συμφωνίας (Πριν, 14/6/2015)

stop-ttipΉττα για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ευρωπαϊκές πολυεθνικές αποτέλεσε η απόφαση που αναγκάστηκε να λάβει ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, την Τετάρτη 10 Ιουνίου, όταν κατόπιν σοβαρότατων αντιδράσεων αναγκάστηκε να αναβάλει επ’ αόριστο την ψηφοφορία και την ίδια τη συζήτηση για την Διατλαντική Συμφωνία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μόλις ένα χρόνο πριν φάνταζε αδιανόητη μια τέτοια εξέλιξη για την φιλόδοξη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, που σε πολλά σημεία θυμίζει ζώνη ελεύθερου εμπορίου. Πολύ πιο αδιανόητες όμως φάνταζαν οι κοινωνικές αντιδράσεις ενάντια στην Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) που προηγήθηκαν κι επέβαλαν αυτήν την υποχώρηση της ΕΕ, καθώς το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας ήταν να υπογράψει τις σχετικές συνθήκες μακριά από το φως της δημοσιότητας και υπό συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας. Η αλλεργία τους άλλωστε απέναντι σε κάθε στοιχείο δημοκρατικής λογοδοσίας είναι τέτοια ώστε όχι μόνο έχει προβλεφθεί η απαγόρευση κάθε δημόσιας πρόσβασης στα πρακτικά των διαπραγματεύσεων για 30 ολόκληρα χρόνια, αλλά η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια αξιοποίησης νόμων και ερμηνειών τα οποία να επικαλεστούν ώστε η ψήφιση της συμφωνίας από τα εθνικά κοινοβούλια να εμφανιστεί ως περιττή.

Η τιτάνια προσπάθεια τους να αφήσουν μακριά από την δημόσια κριτική την συμφωνία γίνεται καλύτερα κατανοητή αν εξετάσουμε το περιεχόμενό της. Η διατλαντική συμφωνία ισοδυναμεί με έναν νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα που έρχεται να ισοπεδώσει κάθε εθνική νομοθεσία η οποία στο παρελθόν προστάτευε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της κοινωνίας, βάζοντας φραγμό στην ασυδοσία του κεφαλαίου. Τώρα, όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται «ουδέτερες ζώνες» αλλά κι όταν κάνουμε λόγο για το κεφάλαιο που θα ευνοηθεί, εννοούμε το …πολύ μεγάλο κεφάλαιο. Στα μέτρα αυτών των κοινωνικών δυνάμεων είναι φτιαγμένη η Συμφωνία.

Τέσσερις πλευρές της συζητούμενης Διατλαντικής Συμφωνίας, που δεν αφορά την κατάργηση τελωνειακών δασμών (καθώς αυτοί βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο όλων των εποχών) αλλά ρυθμιστικών διατάξεων, είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικές για το περιεχόμενό της: Πρώτο, οι πολυεθνικές θα μπορούν να παρακάμπτουν την εθνική δικαιοσύνη προσφεύγοντας για την επίλυση διαφορών σε διεθνή δικαστήρια, οι αποφάσεις των οποίων θα επιβάλλονται σε κάθε χώρα. Το εθνικό δίκαιο έτσι θα καταστρατηγείται δια της παράκαμψής τους και της αναγνώρισής ως εθνικού δικαίου εκείνου που είναι πιο φιλικό προς τις επιχειρήσεις. Δεύτερο, προωθείται η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, με το ενδιαφέρον να είναι στραμμένο στις έως πρότινος αποκλειστικά δημόσιες υπηρεσίες: υγεία, παιδεία, ενέργεια, νερό, τηλεπικοινωνίες, συγκοινωνίες, κ.λπ. Τρίτο, η νέα Συμφωνία θα προκαλέσει ένα πρωτοφανή κύκλο γιγαντισμού στην οικονομία, κλείνοντας χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, με δραματικές επιπτώσεις στην απασχόληση. Χαρακτηριστικά, προβλέπεται πως θα χαθούν 1 εκ. θέσεις εργασίας και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού χωρίς να υπολογίζεται η μείωση των μισθών που θα ακολουθήσει. Τέταρτο, η Διατλαντική Συμφωνία, που έχει χαρακτηριστεί και «οικονομικό ισοδύναμο του ΝΑΤΟ», φέρνει πιο κοντά ΗΠΑ και ΕΕ, ταυτόχρονα όμως σε κρίσιμους τομείς, όπως στην ενέργεια, αποκόβει την Ευρώπη από την Ρωσία, αναβιώνοντας ψυχροπολεμικές οικονομικές στρατηγικές.

Ελπιδοφόρο στοιχείο στην πάλη των λαών εναντίον των οικονομικών ολοκληρώσεων είναι κι η εκπληκτικής συμμετρίας απόφαση των εκπροσώπων του Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή των Αντιπροσώπων να μην παραχωρήσουν στον Ομπάμα τις διευρυμένες εξουσίες που ζητούσε για να υπογράψει μια παρόμοια συμφωνία με 11 χώρες του Ειρηνικού. Έχει ο καιρός γυρίσματα…

(Εδώ, αναλυτικότερη κριτική στην συμφωνία ΤΤΙΡ)

Διατλαντική Συμφωνία: Ιστορικών διαστάσεων οπισθοδρόμηση (Unfollow, Αύγουστος 2014)

ttip-Trojanisches-Pferd-europaΤι είναι η Διατλαντική Συμφωνία που προβλέπεται να συναφθεί μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ και να ψηφισθεί εντός του 2015; Φανταστείτε ένα πιο εξευγενισμένο fast track, μια Τρόικα με πολιτικά, ένα συγκαλυμμένο Μνημόνιο κι όλα αυτά σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Και τότε θα έχετε την Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων ή ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership). Μια συμφωνία που απειλεί ευθέως ό,τι κάνει από την επομένη του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου την ευρωπαϊκή διαφορά, έστω στις αφηγήσεις: εργατικά δικαιώματα, προστασία του περιβάλλοντος και του καταναλωτή, κ.α.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Την Διατλαντική συμφωνία προσπάθησαν να εξωραΐσουν μελέτες που αποτίμησαν την συμβολή της στην αύξηση του ΑΕΠ. Αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι το ερευνητικό κέντρο που ανέλαβε την υποχρέωση (Centre for Economic Policy Research) δεν ήταν τόσο «τολμηρό» στις προβλέψεις του, όπως για παράδειγμα το ΙΟΒΕ που εκτιμούσε τον Ιούλιο του 2010 δια στόματος του τότε διευθυντή του Γ. Στουρνάρα ότι η απελευθέρωση των μεταφορών θα αύξανε το ΑΕΠ κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε 5 μάλιστα χρόνια. (Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ρεπορτάζ από την «περισπούδαστη» ανάλυση του ΙΟΒΕ). Πρόβλεψη που εγγράφεται στις μεγαλύτερες ηλιθιότητες που έχουν ακουστεί τα χρόνια του Μνημονίου, καταφέρνοντας ωστόσο να απογειώσει την καριέρα του Γ. Στουρνάρα. Το ερευνητικό κέντρο με έδρα το Λονδίνο, ήταν πολύ πιο συντηρητικό καθώς πρόβλεψε ότι τα επόμενα 14 χρόνια το ευρωπαϊκό ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 0,5%, που ισοδυναμεί με 0,036% κατ’ έτος, εάν υπογραφεί κι εφαρμοστεί η Διατλαντική συμφωνία.

Αν κάτι ωστόσο δεν απαντιέται είναι ποιος θα καρπωθεί την εξοικονόμηση; Γιατί ακόμη κι από την απελευθέρωση του επαγγέλματος των χερσαίων μεταφορών στην Ελλάδα, μπορεί να μην είχαμε αύξηση του ΑΕΠ κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες, αλλά μείωση του κόστους μεταφοράς επήλθε. Μόνο που την καρπώθηκαν κατ’ αποκλειστικότητα οι βιομήχανοι ή και οι έμποροι, που είδαν το κόστος μεταφοράς να μειώνεται. Απ’ αυτή την εξοικονόμηση ο καταναλωτής δεν είχε το παραμικρό όφελος, όπως φαίνεται απ’ την αυξητική πορεία των τιμών λιανικής. Το ίδιο θα συμβεί και με την Διατλαντική συμφωνία!

Η Διατλαντική συμφωνία δεν σκοπεύει να μειώσει τους δασμούς, όπως συνήθως συμβαίνει στο πλαίσιο ανάλογων ολοκληρώσεων, καθώς ήδη βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα με βάση τις διεθνείς συγκρίσεις (κατά μέσο όρο 3,5% στις ΗΠΑ και 5,2% στην ΕΕ) ως αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο σημαντικότερων οικονομικών ζωνών του πλανήτη που από κοινού ελέγχουν το 44% της παγκόσμιας παραγωγής και το 60% των άμεσων ξένων επενδύσεων. Το ζητούμενο της Διατλαντικής συμφωνίας είναι η κατάργηση, αργά ή γρήγορα, όλων εκείνων των ρυθμίσεων που περιορίζουν ή καθιστούν απαγορευτικές τις επενδύσεις και το εμπόριο. Υπ’ αυτό το πρίσμα θα λειτουργήσει σαν πολιορκητικός κριός σε νόμους και διατάξεις που αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους των εργατικών κατακτήσεων, του κοινωνικού συμβολαίου ακόμη και του συντάγματος σε κάθε χώρα.

Η Διατλαντική συμφωνία που προβλέπεται να συμφωνηθεί μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ και να ψηφιστεί εντός του 2015, για να μην συμπέσει με τις εκλογές του 2016 στην άλλη όχθη του Ατλαντικού δεδομένης της δικαιολογημένης αλλεργίας των αμερικάνων ψηφοφόρων απέναντι σε τέτοια μέτρα, θα σηματοδοτήσει μια ιστορικών διαστάσεων οπισθοδρόμηση στην ζωή κάθε ευρωπαίου εργαζόμενου και νέου για τέσσερις τουλάχιστον λόγους:

Βλάπτει την δημοκρατία

Πρώτο, επειδή η Διατλαντική Συμφωνία αποτελεί πλήγμα στην δημοκρατία. Τόσο τα μέλη του ευρωκοινοβουλίου στην ΕΕ όσο και τα μέλη του Κογκρέσου στις ΗΠΑ δεν έχουν δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα της συμφωνίας. Αντίθετα με το απαγορευτικό που ισχύει για τους εκλεγμένους αντιπροσώπους, σύμφωνα με έρευνα της οργάνωσης Corporate Europe Observatory, μεταξύ Ιανουαρίου 2012 και Απριλίου 2013 αντιπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πραγματοποίησαν 119 συναντήσεις με εκπροσώπους επιχειρήσεων! Ενδεικτικό στοιχείο για τον εγγενώς αντιδημοκρατικό χαρακτήρα που έχει κάθε ανάλογη συμφωνία είναι ότι στο τέλος των διαπραγματεύσεων, με βάση τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το Ευρωκοινοβούλιο έχει το δικαίωμα μόνο να απορρίψει ή να εγκρίνει την συμφωνία. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να προτείνει τροποποιήσεις ή να απορρίψει συγκεκριμένες πλευρές της. Βάζοντας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το πιστόλι στον κρόταφο των ευρωβουλευτών αποκαλύπτει τον διακοσμητικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου. Το γεγονός δηλαδή ότι το κέντρο όλων των κρίσιμων αποφάσεων παραμένει η δοτή και ανεξέλεγκτη Επιτροπή, ενώ το ευρωκοινοβούλιο έρχεται πάντα εκ των υστέρων να νομιμοποιήσει το έγκλημα.

Δεύτερο, η Διατλαντική συμφωνία θωρακίζει τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών, αποδίδοντας στις πολυεθνικές επιχειρήσεις νομική υπόσταση και εξουσίες ισοδύναμες ενός κράτους! Η αναβάθμιση των συμφερόντων των πολυεθνικών επιχειρήσεων επιτυγχάνεται μέσω της πρόβλεψης, κατόπιν απαίτησης των ΗΠΑ, για ένα σύστημα Επίλυσης Διαφορών Επενδυτή – Κράτους (Investor-State Dispute Settlement, ISDS). Στο πλαίσιο αυτής της ρύθμισης επενδυτές που κρίνουν ότι θίγονται από τις αποφάσεις μιας κυβέρνησης έχουν το δικαίωμα να καταθέσουν αγωγή εναντίον της χώρας ζητώντας αποζημίωση, παρακάμπτοντας τη συνηθισμένη διαδικασία της προσφυγής πρώτα στα εθνικά δικαστήρια και μετά, αν η απόφαση κρίνεται μη ικανοποιητική, να προσφεύγουν σε διεθνή διαιτητικά δικαστήρια. Πρόκειται για έναν θεσμό που αποτελεί θηλιά στον λαιμό των κυρίαρχων κρατών. Μάλιστα δεν αφορά μόνο, ούτε καν, αναπτυσσόμενες χώρες. Στρέφεται κατά προτεραιότητα σε ανεπτυγμένες χώρες, όπως βεβαιώνουν πολλά  πρόσφατα παραδείγματα.

Εταιρείες εναντίον Γερμανίας και Καναδά

Ενδεικτικά αναφέρουμε την σουηδική ενεργειακή Vattenfall που έχει προσφύγει σε διεθνές διαιτητικό δικαστήριο εναντίον της γερμανικής κυβέρνησης, με αφορμή την απόφαση του Βερολίνου μετά το ατύχημα της Φουκουσίμα να κλείσει σε βάθος χρόνου όλα τα πυρηνικά εργοστάσια. Οι Σουηδοί διεκδικούν αποζημίωση ύψους 3,7 δισ. ευρώ. Χαρακτηριστικό επίσης παράδειγμα είναι η προσφυγή της καναδικής ενεργειακής εταιρείας Lone Pine, εναντίον της κυβέρνησης του Καναδά, μέσω αμερικάνικης θυγατρικής της μάλιστα, με αφορμή την απόφαση απαγόρευσης της μεθόδου υδραυλικής ρωγμάτωσης (fracking) για την εξαγωγή σχιστολιθικού φυσικού αερίου στο Κεμπέκ.

Το χειρότερο, ωστόσο, είναι πως η Διατλαντική συμφωνία επιχειρεί να αναζωογονήσει έναν θεσμό που έχει προ πολλού πεθάνει. «Τα διαιτητικά δικαστήρια αυτά καθαυτά λίγο διαφέρουν από δικαστήρια – παρωδία» τονίζει ο Τζον Χίλαρι στο ενημερωτικό φυλλάδιο του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τίτλο Διατλαντική εταιρική σχέση εμπορίου και επενδύσεων, Χάρτα απορρύθμισης, επίθεση στην εργασία, κατάλυση της δημοκρατίας. Και συνεχίζει: Οι δικαστές δεν είναι μόνιμοι δημόσιοι λειτουργοί, όπως στα εθνικά δικαστικά συστήματα, αλλά μια μικρή κλίκα δικηγόρων εταιρικού δικαίου, οι οποίοι διορίζονται κατά περίπτωση και έχουν ίδιο συμφέρον να αποφανθούν υπέρ των επιχειρήσεων. Τα δικαστήρια συνεδριάζουν κεκλεισμένων των θυρών κι οι δικαστές έχουν αποδεδειγμένα προβεί σε εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου τόσες πολλές φορές που ακόμη κι εκείνοι που υποστηρίζουν την ιδέα της διεθνούς διαιτησίας παραδέχονται ότι το σύστημα αυτό έχει χάσει τελείως την αξιοπιστία του. Με δημόσια δήλωσή τους, πενήντα καθηγητές νομικής και άλλοι ακαδημαϊκοί ζητούν την κατάργησή του και την επαναφορά του δικαιώματος εκδίκασης στα εθνικά δικαστήρια», τονίζει ο Τ. Χίλαρι. Αυτόν ακριβώς τον απαξιωμένο θεσμό επαναφέρει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που αρέσκεται να δηλώνει υπέρμαχος του κράτους δικαίου και της νομιμότητας.

Τρίτο, η Διατλαντική Συμφωνία θα προκαλέσει συντριπτικό πλήγμα στα (εναπομείναντα) εργασιακά δικαιώματα. Κατ’ αρχάς θα προκαλέσει νέες στρατιές ανέργων για έναν πολύ απλό λόγο: οι οικονομίες κλίμακας, που είναι το πρώτο ζητούμενο από τις εμπορικές συμφωνίες, σημαίνουν λουκέτα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και απολύσεις. Ό,τι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα με την ένταξη στην ΕΟΚ, όπου η συμμετοχή σε μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου με την ομολογουμένως αυξημένη δυνατότητα αγοράς φθηνών καταναλωτικών προϊόντων είχε ως απαραίτητο συμπλήρωμα την εκτίναξη της ανεργίας. Περαιτέρω πτώση στους μισθούς θα επέλθει και λόγω της δυνατότητας ελεύθερης μετεγκατάστασης των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς θα επιλέγουν την έδρα τους, σε συνάρτηση με το ύψος των μισθών, υποκινώντας έναν μειοδοτικό διαγωνισμό μεταξύ κρατών και περιφερειών. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Αν κι είναι ελάχιστα γνωστό, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ακόμη κι αυτή την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO), που είναι επιτομή της γραφειοκρατικής σηψαιμίας, σαν τη συνέχεια της …Παρισινής Κομμούνας και των Σοβιέτ. Έτσι, αρνούνται να κυρώσουν τις συμβάσεις της που αναφέρονται σε θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και το δικαίωμα στον συνδικαλισμό. Το εργατικό δίκαιο των ΗΠΑ εξακολουθεί να κουβαλάει μια απίστευτη μπόχα Μακαρθισμού. Ο κίνδυνος επομένως είναι, στο πλαίσιο της εγγενούς τάσης που υπάρχει σε κάθε διακρατική εμπορική συμφωνία να αξιοποιείται ό,τι χειρότερο για την εργασία κι ό,τι καλύτερο για το κεφάλαιο από την γκάμα των δυνατών επιλογών, Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον να τοποθετήσουν μια ωρολογιακή βόμβα σε θεσμούς όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, ο βασικός μισθός, το ωράριο, η άδεια, η αποζημίωση απόλυσης.

Ευρώπη, φερέφωνο των τραπεζών

Τέλος, σημαντικό θα είναι το πλήγμα που θα δεχθεί στην Ευρώπη κι όλο το κανονιστικό πλαίσιο γύρω από την ασφάλεια των τροφίμων και την προστασία του περιβάλλοντος που μπορεί τα τελευταία χρόνια να συρρικνώνεται διαρκώς αλλά μπροστά στο πλαίσιο των ΗΠΑ θυμίζει Σοβιετία που θα ’λεγε κι ο φιλο-χουντικός Σαμαράς! Ενδιαφέρον ωστόσο έχει πως οι απειλές δεν εντοπίζονται μόνο στην γηραιά ήπειρο. Υπάρχουν οικονομικές δραστηριότητες που η ΕΕ εμφανίζεται σαν ταύρος σε υαλοπωλείο, ζητώντας την κατάργηση του ρυθμιστικού πλαισίου, όπως πχ στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Εδώ «η πέτρα του σκανδάλου» εντοπίζεται στο αμερικανικό νόμο Ντοντ-Φρανκ που μέσα σε ένα πλήθος αντιφάσεων επανέφερε τον διαχωρισμό μεταξύ τραπεζών επενδύσεων και λιανικής, ως ένα στοιχειώδες μέτρο για να μην επαναληφθεί η φούσκα του 2008. «Ο στόχος οποιασδήποτε συμφωνίας θα έπρεπε ωστόσο να είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες να λειτουργούν τόσο ελεύθερα στις ΗΠΑ, όσο κι οι αμερικανικές τράπεζες κι αντίστροφα», ανέφερε ρεπορτάζ των Financial Times στις 16 Ιουνίου. Συνέχιζε μάλιστα γράφοντας πως «το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών που τώρα επιβλέπει τις διεθνείς συναλλαγές στο πλαίσιο της χρηματοπιστωτικής ρύθμισης λέγεται ότι είναι ελάχιστα ενθουσιασμένο με την ιδέα να συμπεριληφθεί το θέμα στην εμπορική συμφωνία». Πρακτικά η ΕΕ, αντί κι η ίδια να υιοθετήσει τους νόμους που ψηφίστηκαν στις ΗΠΑ, χαλιναγωγώντας την ασυδοσία των ευρωπαϊκών τραπεζών, και να τους ενισχύσει ακόμη περισσότερο, πιέζει για να καταργηθούν ακόμη κι αυτοί! Λειτουργεί δηλαδή πλέον, όπως οι ΗΠΑ στο πρόσφατο παρελθόν, σαν το μακρύ χέρι των τραπεζιτών!

Τα βήματα που μέρα με τη μέρα γίνονται στην κατεύθυνση της Διατλαντικής Συμφωνίας, χωρίς καμία ενημέρωση στους πολίτες, ενισχύουν το μίσος απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και συλλήβδην την ΕΕ, που απροκάλυπτα πλέον εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πιο επιθετικών τμημάτων του κεφαλαίου. Η Διατλαντική Συμφωνία είναι το Μανιφέστο των ευρωπαϊκών big business, το καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» που θα καταργήσει δικαιώματα και κατακτήσεις μισού αιώνα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να περάσει!

Η ΕΕ αλλάζει και αλλάζει προς το χειρότερο (Nexus, Μάρτιος 2014)

May Day protest in AthensΣτις προσεχείς ευρωεκλογές πάλι η ελληνική ιδιαιτερότητα θα κάνει την εμφάνισή της. Ενώ και στα 27 υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ, από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη, εκατομμύρια ευρωπαίων ψηφοφόρων θα αδιαφορήσουν παντελώς για τις εκλογές, η Ελλάδα θα ζει ρυθμούς ασυνήθιστης πολιτικής έντασης. Ήδη, στα μέσα Φεβρουαρίου, οπότε γράφονται αυτές οι γραμμές, το κλίμα που διαμορφώνεται προδικάζει ότι θα ζήσουμε μια από τις καυτές πολιτικές αναμετρήσεις. Η κυβέρνηση βέβαια κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να το εκτονώσει. Τα αλλεπάλληλα σενάρια που δοκιμάζονταν στα μέσα Φεβρουαρίου σχετικά με την ημέρα διεξαγωγής των εκλογών (κατά πόσο δηλαδή θα συμπέσουν με τις δημοτικές εκλογές) ως μοναδικό ζητούμενο είχαν να απομακρύνουν τους ψηφοφόρους από τις κάλπες. Και αυτό δεν συνέβαινε καθόλου τυχαία: Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου ξέρει ακόμη και τώρα πως μοναδικός τρόπος για να περιορίσει την αδιαμφισβήτητη συντριβή της, που θα είναι αποτέλεσμα της φτώχειας και της ανεργίας που έχει επιβάλει, προέρχεται από την μείωση της συμμετοχής. Έτσι, θα μπορεί να επικαλεστεί την αποχή για να υποβαθμίσει το μήνυμα που θα στείλουν οι κάλπες με την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, όπως διαβεβαιώνουν όλες πλέον οι δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, η επίπτωση που θα έχει στην συμμετοχή των ψηφοφόρων το παιχνίδι με τις ημερομηνίες θα είναι μηδαμινή κι αυτό θα φανεί από τις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις που θα ενεργοποιηθούν αμέσως μόλις κλείσουν οι κάλπες…

Στην υπόλοιπη Ευρώπη, από την άλλη, θεωρείται σίγουρο πως θα κυριαρχεί η αδιαφορία. Η συμμετοχή στις όγδοες στη σειρά εκλογές που διοργανώνονται από το 1979 για την ανάδειξη των 751 ευρωβουλευτών (όπως διαμορφώθηκαν οι έδρες τελευταία φορά) θα πέσει ακόμη πιο χαμηλά από το 43% του 2009. Αυτοί δε που θα ψηφίσουν σε ένα πρωτοφανές ποσοστό θα δείξουν την προτίμησή τους για κάθε είδους κόμμα που στέκεται κριτικά απέναντι στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και αμφισβητεί εν μέρει ή συνολικά την ΕΕ και το ευρώ: Από το κόμμα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλιο στην Ιταλία, που ανακηρύχτηκε πρώτο σε ψήφους στις εθνικές εκλογές της γειτονικής χώρας τον Μάρτιο του 2013, μέχρι το βρετανικό Κόμμα της Ανεξαρτησίας του Νάιγκελ Φάραγκ και ακροδεξιά κόμματα από την Γαλλία, την Ολλανδία, κ.α. Τύπος μεγάλης κυκλοφορίας και κόμματα εξουσίας, που θεωρούν ύψιστη σχεδόν εθνική τους υποχρέωση να δικαιολογούν τη λιτότητα, επιχειρούν να απαξιώσουν και να στιγματίσουν την κριτική στάση απέναντι στην ΕΕ ταυτίζοντάς την με την άκρα Δεξιά και την αποκρουστική Μαρίν Λε Πεν. Τίποτε όμως δεν απέχει πιο πολύ από την αλήθεια.

Κατ’ εφαρμογή χιτλερικών σχεδίων   

Σε ό,τι αφορά δε τον φασισμό η ΕΕ δεν δικαιούται να μιλάει… Πριν δούμε τα σύγχρονα κοινωνικά χαρακτηριστικά της δυσφορίας απέναντι στις Βρυξέλλες, αξίζει να αναφέρουμε ότι η ΕΕ, από την ίδρυσή της ακόμη, δεν ήταν και τόσο εχθρική, ούτε καν ασύμβατη με τα ναζιστικά επεκτατικά σχέδια! Κι αυτό προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Μιας αλήθειας που για πρώτη φορά αμφισβητήθηκε με αφορμή τον ορισμό της 9ης Μαΐου ως ημέρας της ενωμένης Ευρώπης. Η 9η Μαΐου όμως ήταν ανέκαθεν η μέρα πάλης ενάντια στον φασισμό, λόγω του ότι μια μέρα πριν, στις 8 Μαΐου το ναζιστικό θηρίο είχε παραδοθεί άνευ όρων στους συμμάχους, πλήρως συντετριμμένο μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Βερολίνο στις 2 Μαΐου 1945. Παρόλα αυτά, πέντε χρόνια αργότερα στις 9 Μαΐου του 1950, η διακήρυξη «για μια ενωμένη Ευρώπη» του γάλου υπουργού Εξωτερικών Ρομπέρτ Σουμάν (που κατηγορήθηκε για σχέσεις με το Ναζισμό κι ο οποίος υπηρέτησε το καθεστώς του προδότη φιλο-Ναζί Πεταίν, γνωστό κι ως καθεστώς του Βισύ) επισκίασε την ημέρα της αντιφασιστικής πάλης. Κι έτσι την δεκαετία του ’90, μετά την επανένωση της Γερμανίας, η μέρα της αντιφασιστικής δράσης πέρασε σε δεύτερη μοίρα…

Οι ναζιστικές καταβολές της σημερινής ΕΕ, ως ένας ενιαίος οικονομικός χώρος υπό γερμανική εποπτεία, αποτυπώνεται ανάγλυφα στο πολύ σημαντικό βιβλίο Η ελληνική οικονομία κατά την κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια του Δημοσθένη Κούκουνα (εκδ. Ερωδιός, 2013). Αναφέρει ο συγγραφέας: «Η διεύθυνση Εξωτερικού Εμπορίου του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών… βρισκόταν στο επίκεντρο της χιτλερικής “νέας Ευρώπης”… Και, αντίθετα απ’ ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, η έννοια της ευρωπαϊκής οικονομικής συνεργασίας δεν βασιζόταν κυνικά στην εκμετάλλευση όλων των άλλων ευρωπαϊκών λαών από την Γερμανία. Δεν θα έπαυε ασφαλώς να είναι η ιθύνουσα δύναμη, αλλά στον εαυτό της δεν επεφύλασσε τον μεταπολεμικό ρόλο ενός στυγνού κατακτητή που δια της βίας θα ασκούσε την εξουσία στα ευρωπαϊκά κράτη. Ενδιαφερόταν πρωτίστως για την αδιαμφισβήτητη οικονομική επιρροή της επ’ αυτών μετά το τέλος του πολέμου και επεφύλασσε στον εαυτό της ρόλο συντονιστή και επομένως προνομιούχου συναλλασσόμενου. Βεβαίως, ο Χίτλερ, ο Γκαίμπελς και οι λοιποί φανατικοί εθνικοσοσιαλιστές ηγέτες δεν επέζησαν του πολέμου για να δουν το αποτέλεσμα. Ωστόσο, ένας από τους βασικούς εντολοδόχους της χιτλερικής ηγεσίας, ο Βάλτερ Φουνκ, ο οποίος πειθαρχικά είχε θέσει το σχέδιο σε εφαρμογή, με τη βοήθεια καθηγητών και άλλων οικονομολόγων, κυρίως όμως με την συνδρομή του Κλόντιους, ήταν εκείνος που πριν πεθάνει, το 1960, είδε την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα να γίνεται πραγματικότητα. Και οπωσδήποτε σε μερικές περιπτώσεις θα διαπίστωσε ότι η γερμανική οικονομία ήταν πιο ωφελημένη με τα νέα μεταπολεμικά δεδομένα παρά στα χρόνια του πολέμου! Η γερμανική ηγεμονία είχε ένα προφίλ, λιγότερο προκλητικό και περισσότερο αποδοτικό»…

Επιστρέφοντας στο σήμερα, παρατηρούμε πως η κριτική απέναντι στην ΕΕ που θα εκφρασθεί στις ευρωεκλογές δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου της δυσφορίας που κλιμακώνεται σε όλη την γηραιά ήπειρο. Η αιτία είναι μία και μοναδική: η πολιτική λιτότητας και βίαιης φτωχοποίησης που επιβάλει η ΕΕ, αξιοποιώντας σε αυτή την κατεύθυνση όλους τους μηχανισμούς που διαθέτει. Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ευρωκοινοβούλιο μέχρι την Τρόικα και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπ’ αυτό το πρίσμα το παράδοξο που χρήζει ερμηνείας δεν είναι η δυσφορία των ευρωπαίων πολιτών, την οποία κάνουν ότι δεν βλέπουν τα ΜΜΕ και τα κόμματα εξουσίας κι όταν καταδεχθούν να ασχοληθούν μαζί της αρνούνται να την κατανοήσουν ή την στιγματίζουν, αλλά η αναντιστοιχία – μέχρι στιγμής – του πολιτικού συστήματος και της κομματικής διάταξης με αυτές τις διαθέσεις. Με άλλα λόγια, το εκπληκτικό είναι ότι η πολιτική συμπεριφορά των ευρωπαίων πολιτών δεν έχει ακόμη βρει το κομματικό σύστημα που της ταιριάζει, με αυτό που υπάρχει σήμερα να αρμόζει σε προηγούμενες δεκαετίες, και να αποδεικνύεται απρόθυμο να ενσωματώσει τις ανησυχίες τους.

Ευρωβαρόμετρο – χαστούκι για την ΕΕ

Η πολιτική στάση των ευρωπαίων πολιτών καταγράφηκε πιστά στο Ευρωβαρόμετρο, την έρευνα που πραγματοποιείται σε όλη την ΕΕ δύο φορές τον χρόνο. Η πιο πρόσφατη, του φθινοπώρου του 2013 που διεξήχθη το Νοέμβριο, περιείχε ευρήματα που θα έπρεπε να ανησυχήσουν πολλούς από τους αργυρώνητους γραφειοκράτες της ΕΕ, καθώς δείχνουν ότι οι λαοί της Ευρώπης απορρίπτουν την πολιτική της λιτότητας, πίσω από την οποία έχουν στοιχηθεί όχι μόνο τα όργανα της ΕΕ, αλλά και τα μεγαλύτερα κόμματα της Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας. Αρκούν ορισμένα στοιχεία. Στο ερώτημα για παράδειγμα «αν εμπιστεύεστε την ΕΕ» θετικά απαντάει μόνο το 31%, ενώ το 58% απαντάει πως δεν την εμπιστεύεται. Οι αρνητικές απαντήσεις ξεπερνούν σημαντικά τον μέσο όρο στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Έτσι, στην Ελλάδα απαντάει αρνητικά το 77%, στην Κύπρο το 75%, στην Ισπανία το 71%, στην Πορτογαλία το 68%, στην Ιταλία το 62%, κοκ. Ο λόγος της αποστροφής τους στην ΕΕ είναι προφανής: Αυτές οι χώρες βίωσαν το αποκρουστικό πρόσωπο των Βρυξελλών καθώς η πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της οικονομικής κατοχής που επέβαλε το Τέταρτο Ράιχ εφαρμόστηκε με πολιορκητικό κριό την ΕΕ.

Στο ερώτημα αν η ΕΕ θα βγει πιο δίκαιη από την κρίση το 45% όσων ερωτήθηκαν και στις 28 χώρες απαντάει αρνητικά και μόνο το 37% απαντάει θετικά. Στην ευρω-περιφέρεια των Μνημονίων περιττό να ειπωθεί ότι οι αρνητικές απαντήσεις είναι στα ύψη. Στην Ελλάδα για παράδειγμα το 66% απορρίπτει την εκτίμηση ότι η ΕΕ θα βγει πιο δίκαιη από την κρίση, στην Ιταλία το 49%, στην Κύπρο το 57%, κοκ. Αυτή η απάντηση αποτελεί χαστούκι για την ΕΕ, δεδομένου πως σημαίνει ότι οι πολίτες θεωρούν ότι μεροληπτεί σε βάρος των μεγάλων συμφερόντων και με τις πολιτικές που επιβάλλει εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες. Πιο ξεκάθαρα δεν μπορεί να ειπωθεί… Στην ίδια έρευνα περιγράφονται και τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετεί η ΕΕ. Στο ερώτημα για το αν η ΕΕ κάνει τον χρηματοπιστωτικό τομέα να πληρώσει το μερίδιο που του αναλογεί συμφωνεί μόνο το 34% και διαφωνεί το 50%. Το μεγαλύτερο μερίδιο δηλαδή, ή ο 1 στους 2, πιστεύει πως η ΕΕ διευκολύνει τις τράπεζες. Πρόκειται για βαρά κατηγορία δεδομένου ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας την τελευταία πενταετία απέδειξε ότι λειτουργεί σε βάρος της κοινωνίας και πολύ δικαιολογημένα έχει συγκεντρώσει την μήνι των πολιτών όλου του πολιτικού φάσματος. Οι ευρωπαίοι πολίτες ταυτίζουν την ΕΕ με τις τράπεζες και την αδικία κι επίσης με την λιτότητα και την ανεργία! Στο ερώτημα κατά πόσο η ΕΕ είναι υπεύθυνη για την λιτότητα στην Ευρώπη συμφωνεί το 63% και διαφωνεί το 27%, ενώ στο ερώτημα για το αν η ΕΕ δημιουργεί τους όρους για περισσότερες θέσεις εργασίας συμφωνεί το 40% και διαφωνεί το 52%. Κατόπιν όλων αυτών δεν ξαφνιάζει πως η πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών (58%) δεν εμπιστεύεται την ΕΕ, έναντι ενός μικρού μόνο ποσοστού (31%) που δηλώνει πως την εμπιστεύεται. Επίσης, ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό, της τάξης του 82% δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τα πολιτικά κόμματα, με το ποσοστό αυτών που εμπιστεύεται τα πολιτικά κόμματα να κινείται στο 14% και, τέλος, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (47%) να απαντάει πως τα πράγματα κινούνται στην λάθος κατεύθυνση. Μόνο το 26%, δηλαδή ο 1 στους 4 δηλώνει πως τα πράγματα εξελίσσονται σε μια θετική κατεύθυνση.

Όλα αυτά τα ευρήματα δηλώνουν ξεκάθαρα ότι στην ΕΕ είναι σε εξέλιξη μια βαθιά πολιτική κρίση με τους πολίτες να γυρίζουν την πλάτη τους σε κόμματα και θεσμούς, που πριν λίγα χρόνια εμφανίζονταν ως εγγυητές της δημοκρατίας και της ευημερίας. «Μας κάψατε το μέλλον, σας καίμε το παρόν» σαν να δηλώνουν εκατομμύρια Ευρωπαίων αποσύροντας οριστικά και δια παντός την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό τους από κόμματα και θεσμούς που υπηρετούν την διάλυση του κοινωνικού κράτους και την μείωση των μισθών. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η αιτία της χαμηλής συμμετοχής στις ευρωεκλογές και του λεγόμενου ευρωσκεπτικισμού, όπως χαρακτηρίζεται η κριτική στην ΕΕ.

Η ίδια η ΕΕ, πρέπει να αναγνωρίσουμε, πως κάνει ότι περνάει κι από το χέρι της προκειμένου να τροφοδοτεί την οργή των Ευρωπαίων. Σε αυτή την κατεύθυνση δύο είναι οι πιο πρόσφατες εξελίξεις που αλλάζουν σημαντικά τον χαρακτήρα της ΕΕ και το κάνουν μάλιστα προς το χειρότερο. Η πρώτη σχετίζεται με τις διαπραγματεύσεις που έχουν ξεκινήσει από το 2014 με τις ΗΠΑ για την ανάπτυξη του διατλαντικού εμπορίου κι η δεύτερη εξέλιξη σχετίζεται με την εφαρμογή από 1ης Ιανουαρίου 2014 ενός πολύ αυστηρού δημοσιονομικού πλαισίου.

Το διατλαντικό εμπόριο μοχλός ανατροπών

Οι αλλαγές που θα προκαλέσουν οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύει κανείς, δεν θα αφορούν τον έξω κόσμο αλλά το εσωτερικό της ΕΕ. Οι Βρυξέλλες, δέκα χρόνια μετά την υπογραφή της μεγαλύτερου κύματος διεύρυνσης που έχει υπάρξει με την είσοδο δέκα νέων μελών, επιχειρούν τώρα μια εξ ίσου σοβαρή τομή. Το ζητούμενο μάλιστα, αν πριν δέκα χρόνια αφορούσε την άλωση των αγορών των νέων κρατών μελών από τα γερμανικά πάντσερ και την συμπίεση των δυτικο-ευρωπαϊκών μισθών στα πρότυπα των ανατολικο-ευρωπαϊκών, από τη στιγμή που η σύγκριση έγινε άμεση, τώρα, είναι το σάρωμα των προστατευτικών ρυθμίσεων που υπάρχουν στην ευρωπαϊκή νομοθεσία προς όφελος των καταναλωτών και των εργαζομένων. Μέτρα που όλο και συχνότερα χαρακτηρίζονται ως απαρχαιωμένα ή αντι-αναπτυξιακά, με την ίδια ευκολία που στην Ελλάδα οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων ή τα μέτρα προστασίας της αρχαιολογικής κληρονομιάς χαρακτηρίζονται ως γραφειοκρατία, ώστε εύκολα να παρακάμπτονται στο πλαίσιο των fasttrack διαδικασιών.

Σύμφωνα με μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ευόδωση των συνομιλιών θα μπορούσε να αυξήσει τις εξαγωγές της ΕΕ προς τις ΗΠΑ κατά 28% και να προσθέσει στο ΑΕΠ 120 δισ. ευρώ ή το 0,5% του ετήσιου προϊόντος. Αντικείμενο των εντατικών διαπραγματεύσεων δεν αποτελούν μόνο οι δασμοί, που λόγω του ότι είναι καταγεγραμμένοι είναι και το πιο εύκολο μέρος της δουλειάς. Με βάση έρευνα της ΕΕ, τροχοπέδη στην περαιτέρω ανάπτυξη του διατλαντικού εμπορίου στέκονται περισσότερα από 600 μη δασμολογικοί εμπόδια που μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: καθεστώτα προστασίας στο πλαίσιο δημοσίων προμηθειών (πχ για τις αμυντικές βιομηχανίες), κρατικές επιδοτήσεις που μπορεί να ξεκινούν από την ανανεώσιμη ενέργεια να επεκτείνονται σε αγρότες και να φτάνουν στα κονδύλια έρευνας και ανάπτυξης προστατευμένων κλάδων, ακόμη και στις επιδοτήσεις στην αεροναυπηγική βιομηχανία. Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο μελετάει κανείς το θέμα, εξετάζει δηλαδή το αντικείμενο των συνομιλιών, τόσο καταλαβαίνει ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις κρύβεται η προώθηση μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης ατζέντας που στην προμετωπίδα της γράφει «λιγότερο κράτος, εμπορευματοποίηση των πάντων». Καθόλου τυχαία δεν είναι η ανησυχία που εκφράζεται στην Αγγλία μήπως η Συνεργασία για το Διατλαντικό Εμπόριο και τις Επενδύσεις, όπως είναι η επίσημη ονομασία της (TTIP) λειτουργήσει σαν πολιορκητικός κριός για την άλωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που μέχρι τώρα έχει καταφέρει να αντέξει από τις επιβολές της Θάτσερ, του διαδόχου της Μέιτζορ, του Μπλερ και τώρα του Κάμερον. Διακρίνεται έτσι ο κίνδυνος της ιδιωτικοποίησης ακόμη και των υπηρεσιών υγείας, κοινωνικής φροντίδας και ασφάλειας με την υλοποίηση αυτής της ατζέντας. Στην πραγματικότητα δηλαδή η προώθηση του διατλαντικού εμπορίου να γίνει σε βάρος του εναπομείναντος κράτους πρόνοιας.

Επιπλέον τίθεται κι ένα ακόμη ερώτημα: ποιος θα γευτεί αυτά τα επιπλέον έσοδα και κέρδη που θα δημιουργηθούν όταν αυξηθεί ο κύκλος εργασιών των εξαγωγικών επιχειρήσεων; Γιατί, δεν μιλάμε για οποιεσδήποτε επιχειρήσεις, οπότε θα συμπεριλαμβάνονταν και μικρομεσαίες ή τον μέσο όρο. Μιλάμε για την αφρόκρεμα, που τυχαίνει τις περισσότερες φορές να είναι και πολυεθνικές στο πλαίσιο των οποίων ανθούν φαινόμενα θεσμοθετημένης φοροαποφυγής, μέσω πχ υπεράκτιων εταιρειών. Η εμπειρία επίσης που υπάρχει σε έναν άλλον τομέα, των πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων στο σύνολο της οικονομίας, εξαιρουμένων ακόμη και των δημοσίων εσόδων, είναι σοβαρή και εξόχως αρνητική. Ποιός ξεχνάει για παράδειγμα τον σημερινό υπουργό Οικονομικών από την θέση του επικεφαλής του ΙΟΒΕ να υπόσχεται προ τριετίας ούτε λίγο ούτε πολύ την εκτίναξη του ΑΕΠ όταν απελευθερωθεί το επάγγελμα του φορτηγατζή; Ισχυρισμοί που αποδείχθηκαν αστείοι κι επίσης παραπλανητικοί. Γιατί, τα οφέλη που δημιουργήθηκαν αξιοποιήθηκαν εξ ολοκλήρου από τις μεγάλες επιχειρήσεις που είδαν το κόστος οδικών μεταφορών να μειώνεται. Δεν είδαμε όμως ως καταναλωτές να μειώνεται ανάλογα και η τιμή πχ των προϊόντων διατροφής. Επομένως εκ του ασφαλούς μπορούμε να συνάγουμε ότι το μειωμένο κόστος μεταφορών έγινε αυξημένο κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν οδικές μεταφορές για την διακίνηση των προϊόντων τους. Γιατί, επομένως, και σε ό,τι αφορά το διατλαντικό εμπόριο τα οφέλη από την αύξησή του να μην τα καρπωθούν οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές κι από την άλλη οι ευρωπαίοι πολίτες τελικά να επωμιστούν μόνο το κόστος από την διάλυση των υπηρεσιών υγείας, που στο όνομα της ανάπτυξης του εμπορίου θα ιδιωτικοποιηθούν; Το ενδεχόμενο δεν είναι καθόλου θεωρητικό…

Συνένοχος το ευρω-κοινοβούλιο

Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις (από το εργατικό δίκαιο που αφορά την προστασία από εργοδοτικές καταχρήσεις μέχρι την προστασία του καταναλωτή που αφορά εμπόδια στην εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων τροφίμων) αν λάβουμε υπ’ όψη μας το καθεστώς αδιαφάνειας που θα δημιουργηθεί όσο θα προχωρούν οι συζητήσεις μεταξύ των επιτροπών εργασίας. Η διάσημη γραφειοκρατία των Βρυξελλών είναι πολύ πιθανό να επιχειρήσει να εκτονώσει τις αντιδράσεις που θα προκαλέσουν οι αποφάσεις στο πλαίσιο της διατλαντικής συμφωνίας παραπέμποντας κρίσιμες αλλαγές στους γραφειοκρατικούς λαβύρινθους. Έτσι να μην μαθαίνουμε ποτέ έγκαιρα τι αποφασίζεται και ποιοι νόμοι καταργούνται. Το επιχείρημα των ιθυνόντων της ΕΕ είναι πως όλες οι αποφάσεις θα τεθούν σε ψηφοφορία στο Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο σύμφωνα με πολλούς είναι το δημοκρατικό αντίβαρο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία δεν υπόκειται σε καμιά δημοκρατική λογοδοσία.

Η αλήθεια είναι πως όσο αδιαμφισβήτητη είναι η αυθαιρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, άλλο τόσο αμφισβητούμενος είναι ο υποτιθέμενος δημοκρατικός χαρακτήρας του Ευρωκοινοβουλίου. Πολλώ δε μάλλον η δυνατότητά του να αποτελέσει όργανο των λαών της Ευρώπης, αποκρούοντας τα σχέδια μετατροπής της ΕΕ σε γερμανική αποικία, όπως συμβαίνει με ολοένα και ταχύτερο ρυθμό. Μάρτυρας, μεταξύ άλλων, είναι η θετική ψήφος που έδωσε το Ευρωκοινοβούλιο στο πακέτο των έξι και των δύο μεταρρυθμίσεων (sixpack και twopack) χάρη στις οποίες μεταρρυθμίσεις εγκρίθηκε το δρακόντειο πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας, που ισχύει από φέτος. Εν ολίγοις περιλαμβάνει: Απαγόρευση της δημιουργίας ελλειμμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό όχι απλά δια νόμου (ο οποίος μάλιστα έχει και συνταγματική ισχύ) αλλά και δια της απειλής προστίμου, το οποίο θα επιβάλλεται αυτόματα. Αντίθετα δε με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν όταν απαιτούταν αυξημένη πλειοψηφία στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής για να επιβληθεί τέτοια ποινή, πλέον, θα απαιτείται αυξημένη για να αναιρεθεί μια τέτοια απόφαση, δηλαδή η ποινή, που είναι απαραίτητο να τονισθεί ότι ισοδυναμεί με την κατάργηση και των τελευταίων βαθμών αυτονομίας από την μεριά των κρατών και των εθνικών κοινοβουλίων. Σε αυτό το πλαίσιο η ψήφος των πολιτών ακυρώνεται! Καμία σημασία δεν θα έχει αν στις προσεχείς εκλογές στην Ελλάδα ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα το εκλογικό σώμα δώσει την εξουσία, με καθόλα δημοκρατικές διαδικασίες, σε κόμματα ή συνασπισμούς που προκρίνουν την επεκτατική δημοσιονομική πολιτική! Αυτή η εξέλιξη, που επισημάνθηκε με την δέουσα σοβαρότητα και από το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής στην ενδιάμεση έκθεση του Ιανουαρίου, είναι η δεύτερη σε σημασία εξέλιξη που οδηγεί τους λαούς της Ευρώπης σε μια εχθρική στάση απέναντι στην ΕΕ και τους θεσμούς της, ανεξάρτητα από το αν είναι εκλεγμένοι ή όχι. Το αποτέλεσμα μετράει. Κι εδώ το αποτέλεσμα είναι πως το Ευρωκοινοβούλιο, όπως η Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνιστούν βαθιά αντιδημοκρατικά μορφώματα, με κύριο έργο την θωράκιση της λιτότητας και της φτώχειας.

Νέο, τρίτο δάνειο στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα όμως υπάρχει κι ένα επιπλέον γεγονός που επιβαρύνει την ΕΕ στη συνείδηση της κοινωνίας. Μαζί με όσα πρόκειται να γίνουν με αφορμή το διατλαντικό εμπόριο και την δημοσιονομική πειθαρχία, προστίθεται κι η προοπτική του νέου, τρίτου δανείου, ύψους γύρω στα 20 δισ. ευρώ, που σχεδιάζει η Γερμανία να δοθεί στην Ελλάδα τον Μάιο, πριν δηλαδή τις ευρωεκλογές, με βάση όσα γράφονταν στα μέσα Φερβουαρίου. Το σκεπτικό του Τέταρτου Ράιχ είναι απλό: Ξέροντας ότι οι ευρωεκλογές θα επιταχύνουν τις πολιτικές εξελίξεις συντομεύοντας την ζωή της κυβέρνησης, αυτό που επιδιώκουν είναι να δεσμεύσουν τον ελληνικό λαό και την επόμενη κυβέρνηση με μια συμφωνία εξόχως καταστρεπτική καθώς: Πρώτο, θα συνοδεύεται από νέο Μνημόνιο, που σημαίνει νέα μέτρα λιτότητας. Δεύτερο, θα αυξάνει το δημόσιο χρέος καθώς όσο κι αν μειωθούν τα επιτόκια στα δάνεια που έχουν ήδη δοθεί (κατά 0,5% με βάση τις τελευταίες πληροφορίες) κι όσο κι αν επιμηκυνθεί η αποπληρωμή (μεταξύ 30 και 50 ετών) το ύψος του δημόσιου χρέους δεν θα μειωθεί. Τα βάρη στον ελληνικό λαό θα αυξηθούν! Τέλος, θα συρρικνωθούν σε βαθμό εξαφάνισης και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας από την στιγμή που η κρίση χρέους την μετατρέπει σε αποικία χρέους, με την Τασκ Φορς στο εξής (από την στιγμή που η Τρόικα θα πάψει να υφίσταται λόγω τη μη συμμετοχής του ΔΝΤ στο νέο δάνειο) να μετατρέπεται σε κατοχική διοίκηση!

Επομένως αυτοί που απεργάζονται τέτοια σενάρια ας μην απορούν όταν οι ψηφοφόροι γυρίσουν τις πλάτες τους στις κάλπες των ευρωεκλογών ή ολοένα και περισσότεροι ψηφίσουν κόμματα κριτικά ή και απορριπτικά απέναντι στην ΕΕ.

Αρέσει σε %d bloggers: