ΜΕΡΑ25: Διεκδικώντας μια γωνίτσα στο νέο πολιτικό σκηνικό

Η έκπληξη των ευρωεκλογών ήταν το ποσοστό του ΜΕΡΑ 25 (Μετώπου Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής), που αν κι έφτασε σχεδόν το 3% δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή μόλις για 400 ψήφους. Αυτή η επίδοσή του ωστόσο το καθιστά πλέον υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας την υποχώρηση της Αριστεράς σε όλες τις εκδοχές της: από τη συστημική νεοφιλελεύθερη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την εξωκοινοβουλευτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο ιδρυτής του κόμματος Γιάνης Βαρουφάκης την Τετάρτη 29 Μαΐου αντανακλούσε αν όχι τη νέα πραγματικότητα, τουλάχιστον τις φιλοδοξίες του νεοπαγούς κόμματος. Ήταν ταυτόχρονα ασυνήθιστα αποκαλυπτική για το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος που ίδρυσε ο πρώτος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τσίπρα. Σε αδρές γραμμές, επιδίωξή του είναι να ενταχθεί στο πολιτικό mainstream, αποτελώντας μία σταθερά του νέου, πολύ πιο δεξιού, πολιτικού σκηνικού που διαμορφώνεται με την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και την άνοδο της ΝΔ.

Με βάση τα ρεπορτάζ του Τύπου, συνάγεται ότι ο ιδρυτής του ΜΕΡΑ 25 ακόμη και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την ήττα της περιβόητης διαπραγμάτευσης, δεν έχει καταλάβει γιατί ηττήθηκε. Ερωτηθείς αν το κάλεσμα συνεργασίας που διατύπωσε απευθύνεται και στη Λαϊκή Ενότητα ξεκαθάρισε ότι «Δεν είμαι υπέρ του Grexit ούτε υπέρ του Brexit. Εμείς είμαστε ευρωπαίοι διεθνιστές. Θα έπρεπε να μην έχουμε μπει στο ευρώ αλλά η έξοδος έχει μεγάλο κόστος. Είμαστε στο ευρώ, θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ υπό τους όρους που θέτουμε».

Αυτή η απάντηση, ομολογώ, ότι με γύρισε πίσω οκτώ χρόνια όταν στην Πλατεία Συντάγματος και σε άλλες δημόσιες εκδηλώσεις άκουγα ακριβώς το ίδιο επιχείρημα από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο κι άλλους μετέπειτα υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ που επέμεναν ότι το πρόγραμμά τους μπορεί να εφαρμοστεί εντός του ευρώ και της ΕΕ. Οι πιο τολμηροί μάλιστα, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, που ως υπουργός Οικονομικών υπέγραψε περισσότερους αντιλαϊκούς νόμους απ’ όλους τους προκατόχους του μαζί,  κατηγορούσε τη ριζοσπαστική Αριστερά και προοδευτικές δυνάμεις του πατριωτικού χώρου που έθεταν το θέμα της εξόδου ότι «νομισματοποιούμε» το σοσιαλισμό και αφυδατώνουμε την πολιτική πάλη, υποβαθμίζουμε τις ταξικές συγκρούσεις που έρχονται με την εμμονή στο θέμα του νομίσματος, που κατ’ αυτούς τότε ήταν ένα τεχνικό και μόνο θέμα. Οφείλουμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε ότι την ίδια περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε «καμιά θυσία για το ευρώ», αφήνοντας ανοιχτό το θέμα της εξόδου από το ευρώ, αν πρέπει να στηριχθεί το εργατικό και λαϊκό εισόδημα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν κάνει ούτε αυτό. Η θέση του απέναντι στο ευρώ είναι πιο συντηρητική, λιγότερο ρηξικέλευθη από τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στο απόγειο του ριζοσπαστισμού του.

Συμπεράσματα που δεν …βγήκαν

Η θέση του ΜΕΡΑ25, για «παραμονή στο ευρώ υπό τους όρους που θέτουμε» στερείται ρεαλισμού, είναι προϊόν βουλησιαρχίας και ευσεβής πόθος, που προετοιμάζει μια νέα ανώμαλη προσγείωση! Αν κάτι έδειξε η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015 είναι πώς το ευρώ δεν επιδέχεται μεταρρύθμισης. Κι όταν αναφερόμαστε στο ευρώ, προφανώς δεν εννοούμε τη συναλλαγματική του ισοτιμία ή το επιτόκιό του. Αναφερόμαστε στο ευρώ ως σχέση πρωτίστως πολιτική που έχει αλυσοδέσει τους λαούς της ευρωζώνης σε ένα πλαίσιο αιώνιας λιτότητας και συνταγματικής απαγόρευσης κάθε μέτρου αναδιανομής μέσω, ενδεικτικά, της συνταγματικής απαγόρευσης των ελλειμματικών προϋπολογισμών, του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, κοκ. Εξ ίσου ανεπίστρεπτα το «κοινό νόμισμα» έχει παγιοποιήσει την ηγεμονία της Γερμανίας και τον υποβιβασμό τυπικά ανεξάρτητων κρατών σε κράτη δεύτερης κατηγορίας και μειωμένης κυριαρχίας. Σε αυτό το περιβάλλον οι όρκοι πίστης στον ευρωπαϊσμό αν δεν ισοδυναμούν με δήλωση υποταγής του ηττημένου στο νικητή, ηχούν παράδοξοι, αν όχι αστείοι. Ας φανταστούμε ένα Νιγηριανό να δίνει όρκους πίστης στον αφρικανισμό, ένα Ουρουγουανό το δικό του όρκο πίστης στον αμερικανισμό κι έναν Μπαγκλαντεσιανό ένα δικό του όρκο πίστης στο ασιατισμό…

Ας επιστρέψουμε όμως στα δικά μας… Οι αυταπάτες μιας «καλής και τίμιας διαπραγμάτευσης», που παραγνωρίζει τις σχέσεις ισχύος  και συναρτά το αποτέλεσμά τους από την ευφυΐα του διαπραγματευτή, το ξεδίπλωμα εναλλακτικών σχεδίων (από ευρωομόλογα, μέχρι τα «αιώνια ομόλογα») τελείωσαν οριστικά τον Αύγουστο του 2015, αν όχι τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου. Συγκεκριμένα, στις 20 Φεβρουαρίου όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης υπόγραψε την απόφαση του Γιούρογκρουπ βάσει του οποίοι «οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν τις οικονομικές ρους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Εν ολίγοις, παραιτούμενη από σχέδια τόσο μερικής διαγραφής όσο και χρονικής μετάθεσης των αποπληρωμών. Η ίδια απόφαση επίσης προέβλεπε ότι «οι ελληνικές αρχές έχουν δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα δημοσιονομικά πρωτογενή πλεονάσματα… να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και μονομερείς αλλαγές», κοκ.

Εκείνη η υπογραφή του Γιάνη Βαρουφάκη έκανε την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ακολούθησε με την μετατροπή του «Όχι» που ψήφισε το 61% του ελληνικού λαού σε «Ναι», θέμα χρόνου. Καμία αυτοκριτική ωστόσο δεν έχουμε ακούσει για εκείνη την υπογραφή…

Φυγή από την Αριστερά

Τούτων δοθέντων, τα συμπεράσματα που συνήγαγε το ΜΕΡΑ25 από την πικρή εμπειρία του 2015 δεν καταλήγουν στην ακύρωση των όρων της ήττας, σε μια επανεκκίνηση ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη κι οι ίδιες πλάνες, αλλά στην προσαρμογή στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η ήττα. Προσαρμογή στα νέα δεδομένα, όπως ορίζονται από τη δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού που ξεκίνησε με την εκλογή του Τραμπ στις ΗΠΑ, είναι η φυγή του ΜΕΡΑ25 από τον πολιτικό χώρο της Αριστεράς. Καθόλου τυχαία την ίδια διαδρομή ακολούθησε και η Πλεύση Ελευθερίας, με εκλογική επιτυχία μάλιστα καθώς στο κάλεσμά της ανταποκρίθηκε ένα ευρύτερο ακροατήριο, που δεν προέρχεται όμως από την Αριστερά. Καθόλου τυχαίο δεν είναι επίσης ότι οι αναφορές στην Αριστερά ήταν ο μεγάλος απών των δημοτικών εκλογών, με κορυφαίο και εξόχως αντιφατικό παράδειγμα τα προσκλητήρια του ΣΥΡΙΖΑ για «ανένδοτους» κατά της Δεξιάς πίσω από υποψηφίους που στα προγράμματά τους δεν είχαν ούτε μία, μα ούτε μία αναφορά στην Αριστερά. Ακόμη όμως κι η κομμουνιστική Αριστερά όφειλε να τα ψηφίσει, ειδάλλως θα έφερε ακέραια την ευθύνη για την εκλογή των δεξιών υποψηφίων. Περιττό να ειπωθεί ότι η επιστροφή σε πολιτικές οριοθετήσεις αρχαιότερες ακόμη κι αυτών που έθεσε η Γαλλική Επανάσταση, όσο κι αν εξηγούνται από την ιστορική ήττα της Αριστεράς σε όλες της τις εκδοχές και τις συνεχείς δεξιές μεταλλάξεις, αποτελούν πολιτική οπισθοδρόμηση και θρίαμβο των πιο βάρβαρων δυνάμεων του κεφαλαίου.

Η προσπάθεια του ΜΕΡΑ25 να αποτελέσει πλευρά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος φάνηκε και στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η θέση του κόμματος, ανεπιφύλακτη αποδοχή της συμφωνίας, προκάλεσε κλυδωνισμούς στο εσωτερικό του και αποχωρήσεις στελεχών που με αυτό τον τρόπο αντέδρασαν στην απροθυμία του ιδρυτή του ακόμη και να συζητηθεί το ζήτημα δημοκρατικά και συντεταγμένα, με τρόπο ώστε να ακουστεί η γνώμη όλων των μελών και στελεχών. Πρόκειται για θέμα που δεν είναι δευτερεύων, δεν αφορά μια ήσσονος σημασίας λεπτομέρεια ή μορφή, που ηγεμονεύεται από το περιεχόμενο, όπως συχνά λεγόταν στο παρελθόν. Το ζήτημα της δημοκρατίας στο εσωτερικό των κομμάτων, αντίθετα, διαχωρίζει την αστική – δεξιά πολιτική, από την εργατική – αριστερή με την μεν πρώτη να στηρίζεται στον ηγέτη χαρισματικό παντογνώστη και τους μηχανισμούς που αποτελούν απαραίτητο συμπλήρωμα του και τη δεύτερη να στηρίζεται στις συλλογικές, δημοκρατικές, δημόσιες διαδικασίες. Με βάση αυτό το κριτήριο το παράδειγμα του ΜΕΡΑ25 δεν ξεχωρίζει σε τίποτε από το παράδειγμα της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και τόσων άλλων προσωποπαγών κομμάτων που καλούν το …πόπολο να ακολουθήσει πειθήνια και καρτερικά το νέο …Μεσσία.

Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

lagaΣυναγερμό πρέπει να προκαλέσει στην κοινωνία και την Αριστερά η συμφωνία της κυβέρνησης στο Eurogroup της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου 2017 να ανοίξει στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές τα καυτά θέματα του ασφαλιστικού, της φορολογίας και των εργασιακών. Η υποχώρηση της κυβέρνησης καθιστά θέμα λίγων εβδομάδων ένα πολυνομοσχέδιο – σκούπα που θα αποτελεί ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί, ανεξάρτητα από τις μεγαλοστομίες της κυβέρνησης (περί τέλους της λιτότητας) η έναρξη των διαπραγματεύσεων με την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017 θα σημάνει όχι μόνο την προνομοθέτηση νέων μέτρων που θα ισχύσουν από το 2018 αλλά και την εφαρμογή άμεσων μέτρων!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στο χειρουργικό κρεβάτι έχουν ήδη μπει:

Η μείωση του αφορολόγητου από τα 8.636 ευρώ που είναι σήμερα για τον άγαμο στα 6.000 ακόμη και στα 5.000 ευρώ. Αυτή η μείωση θα πλήξει τα πιο φτωχά εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας, καθώς οι ωφελούμενοι του αφορολόγητου θα κληθούν να πληρώσουν ακόμη και 600 ευρώ παραπάνω το χρόνο. Αν θέλουν παραπάνω φορολογικά έσοδα για να εξασφαλίσουν τα δημοσιονομικά πλεονάσματα γιατί δε φορολογούν τις πολυεθνικές ή τις πλοιοκτητικές εταιρείες;

Η μείωση της ασφαλιστικής δαπάνης με αποτέλεσμα οι συνταξιούχοι να οδηγηθούν στην εξαθλίωση. Απώτερο ζητούμενο των αλλαγών είναι να μειωθούν τα δημόσια έξοδα που αφορούν κοινωνικές δαπάνες έτσι ώστε όσο το δυνατόν πιο απρόσκοπτα να εξοφλείται το δημόσιο χρέος και οι πιστωτές να εισπράττουν τόκους και κεφάλαιο. Οι αλλαγές μάλιστα όπως τόνισε εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών θα πρέπει να ψηφισθούν και να υλοποιηθούν στο τρέχον πρόγραμμα. Δηλαδή εδώ και τώρα!

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις με επίκεντρο τις μαζικές απολύσεις και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Η ενόχληση που προκαλεί το ελληνικό ρεκόρ στις απεργίες φάνηκε και στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ όπου τονίζεται η «ελληνική εξαίρεση» με το ρεκόρ των απεργιών, οι οποίες την περίοδο 2002-2007 ξεπέρασαν τις 350 ανά 1.000 εργαζόμενους. Μόνο ως μέτρο σύγκρισης να αναφερθεί ότι η Ισπανία, που κατέχει το αργυρό στις απεργίες, την ίδια περίοδο είχε λιγότερες από τις μισές όπως φαίνεται και στο σχετικό διάγραμμα.str

Η προτεραιότητα που δίνουν ελληνική ολιγαρχία και πιστωτές στην προώθηση του αυταρχισμού σχετίζεται με την εξυπηρέτηση των υλικών συμφερόντων τους. Σε ομιλία του στον Ελληνικό Σύνδεσμο Βιομηχανιών Επωνύμων Προϊόντων στις 22 Φεβρουαρίου 2017 ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας απέδωσε «τη διστακτικότητα των κυβερνήσεων να οικειοποιηθούν και να εφαρμόσουν με συνέπεια τα προγράμματα» στο «συγκρουσιακό κοινωνικό και πολιτικό κλίμα». Θέλουν αλλά δεν μπορούν, σαν να έλεγε. Επομένως επιθυμούν την κοινωνία στον γύψο για να επιβάλουν περισσότερα μέτρα φτώχειας! Και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει να βγάλει σε πέρας τη βρόμικη δουλειά, ακυρώνοντας δημοκρατικές κατακτήσεις, όπως το δικαίωμα στην απεργία!

Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου ισοδυναμεί με μια ακόμη ήττα για την κυβέρνηση επειδή παρότι συμφώνησε σε όλα όσα της ζήτησαν οι δανειστές δεν έλαβε καμιά ανταμοιβή! Ούτε δέσμευση για ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (που κι αυτό τις τράπεζες θα ευνοήσει κι όχι την κοινωνία) ούτε καν μια υπόσχεση για άνοιγμα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το δημόσιο χρέος, που θα σηματοδοτούσαν μια ψήφο εμπιστοσύνης. Καθόλου τυχαία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Μπαλαούρας χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του Γιούρογκρουπ ως «τακτική ήττα». Το μόνο που δεν μας είπε είναι τον αριθμό της. Δικαίως γιατί έχει χάσει το μέτρημα…

Ήττα ισοδυναμούσαν για την κυβέρνηση και οι δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, από το Βερολίνο όπου συναντήθηκε με την γερμανίδα καγκελάριο την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2017. Δηλώνοντας ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να παρουσιαστεί το σχέδιο στο ΔΣ του Ταμείου επιβεβαίωσε ότι το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης μπορεί να απαιτήσει μήνες. Εκθέσεις ξένων τραπεζών αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να φτάσει ακόμη και καλοκαίρι, πιθανά τον Ιούλιο, όταν δηλαδή θα πρέπει να πληρωθούν γύρω στα 6 δισ. ευρώ σε ΔΝΤ, ΕΚΤ και κατόχους ομολόγων.

Χαστούκι επίσης για ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν η δήλωση της γαλλίδας διευθύντριας του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δε χρειάζεται κούρεμα. Επί της ουσίας φάνηκε πόσο αφελείς ήταν οι ελπίδες της ελληνικής κυβέρνησης να ποντάρει στην (υπαρκτή) πίεση του ΔΝΤ για ονομαστική μείωση του χρέους, προσδοκώντας ότι θα προσεταιρισθεί το αμερικανικό κέντρο εναντίον του ευρωπαϊκού. Ωστόσο, πιο υπαρκτή ήταν εξ αρχής η συμφωνία Ευρωπαίων και Αμερικάνων (δηλ. ΕΜΣ, ΕΤΧΣ, και ΕΕ από τη μια και ΔΝΤ από την άλλη) να στραγγίξουν την Ελλάδα απομυζώντας και την τελευταία σταγόνα δημόσιων πόρων. Πολύ περισσότερο, αφότου η κυβέρνηση Τσίπρα υπέγραψε κατ’ επανάληψη ότι παραιτείται από το αίτημα κουρέματος του δημόσιου χρέους αρκούμενη σε παραμετρικές αλλαγές (μείωση επιτοκίων και επιμήκυνση αποπληρωμών) ήταν θέμα χρόνου για το ΔΝΤ να συμβαδίσει με την γερμανική γραμμή. Στην πραγματικότητα το ΔΝΤ ακολούθησε τη γραμμή της κυβέρνησης Τσίπρα κατά γράμμα, για κακή μας τύχη…

Η κυβέρνηση έτσι κατάφερε και πήρε από τους δύο πιστωτές το χειρότερο: τη γερμανική εκδοχή αναδιάρθρωσης του χρέους και τη γραμμή του ΔΝΤ για τη λιτότητα. Ρεκόρ αποτυχιών, πλήρως προβλέψιμο…

Δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο Kommon

Success story, αλά ΣΥΡΙΖΑ…

tsakaΠοια νίκη κατά του ναζισμού… Ποια μέρα αντιφασιστικής δράσης…

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται από τώρα να γιορτάσει την 9η Μαΐου 2016 ως τη μέρα που θα καταγάγει τη δική της ηρωική νίκη κατά των πιστωτών επιδεικνύοντας ως τρόπαιο το δικαίωμα που θα της παραχωρήσουν να εφαρμόσει τα μέτρα που κρίνει αναγκαία, ύψους 3,6 δισ. ευρώ, στην περίπτωση που διαπιστωθεί απόκλιση από τους στόχους για τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος μέχρι το 2018. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο αυτό ακριβώς είναι μέχρι στιγμής το επίδικο. Ποιος θα αποφασίσει για τα επιπλέον μέτρα που θα εφαρμοστούν!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Διαφορετικά ειπωμένο: Η κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί μέτρα ύψους 5,4 δισ. ευρώ που αφορούν την άμεση κι έμμεση φορολογία και το ασφαλιστικό. Μάλιστα η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που συνοδεύει τον εκτρωματικό νόμο του Κατρούγκαλου, ανεβάζει το λογαριασμό του ασφαλιστικού στα 8,34 δισ. ευρώ, με το ποσό αυτό να επιμερίζεται σε 6,016 δισ. ευρώ περικοπές συντάξεων και 2,218 αύξηση εισφορών. Έσπευσε μάλιστα να φέρει στη Βουλή το νόμο στις 22 Απριλίου, πριν καν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις, ως ένδειξη καλής θέλησης μήπως κι οι πιστωτές λυπηθούν τους ΣΥΡΙΖΑίους. Παρόλα αυτά δεν αποκλείεται ακόμη και τώρα, που ο νόμος ψηφίσθηκε στα επιτροπές κι είναι καθ’ οδόν για την ολομέλεια, να αλλάξει κατ’ εντολήν των πιστωτών, μειώνοντας ακόμη παραπέρα το αφορολόγητο και στέλνοντας έτσι στην τσιμπίδα της εφορίας κι άλλους φορολογούμενους.

Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί το στόχο δημιουργίας πλεονασμάτων που αποτελεί την επιτομή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, καθώς ισοδυναμεί με περικοπές και ύφεση. Η πλήρης αποδοχή από τον ΣΥΡΙΖΑ της αρχής των πλεονασματικών προϋπολογισμών ήταν θέμα χρόνου λόγω του επιτακτικού χαρακτήρα με τον οποίο τίθενται στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο.

Και τέλος, η κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί ότι για να πιαστεί το πλεόνασμα είναι πρόθυμη να επιβάλει όσα μέτρα απαιτηθούν. Μάλιστα το Μνημόνιο Τσίπρα προβλέπει τη δημιουργία κι ενεργοποίηση αυτόματων μηχανισμών περικοπών. Θεωρείται δε πολύ πιθανή ότι έχει συμφωνηθεί ακόμη και η δημιουργία 3μηνιαίων ή 4μηνιαίων μηχανισμών έγκαιρης ειδοποίησης που θα ενεργοποιούν αντιλαϊκά μέτρα, όπως η περικοπή δαπανών. Όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση τα έχει αποδεχθεί κι ετοιμάζεται να τα εφαρμόσει!

Κι εκεί που προβάλει σθεναρή αντίσταση εμφανιζόμενη ανυποχώρητη, σε βαθμό Τσακαλώτος και Τσίπρας που ως τώρα  έχουν καταπιεί την κάμηλο να απειλούν με παραίτηση και εκλογές, είναι στο ποιος θα αποφασίζει για τα επιπλέον μέτρα, αν δηλαδή θα τα αποφασίζει το ΔΝΤ ή η κυβέρνηση με τους Ευρωπαίους, κι αν επίσης θα ψηφισθούν από τώρα, ή θα ψηφίζονται κάθε φορά που διαπιστώνεται απόκλιση.

Είναι εμφανές ότι πρόκειται για διαφορά που κρίνεται από αδιάφορη ως επουσιώδης και παραπλανητική, με στόχο να εμφανίσει την κυβέρνηση ότι αντιστέκεται στις επιταγές των δανειστών. Το ζήτημα δεν είναι αν θα κλείσει ένα δημόσιο πανεπιστήμιο ή ένα δημόσιο νοσοκομείο. Το ζήτημα είναι να μην γίνει καμία περικοπή δημοσίων δαπανών, μισθών ή συντάξεων, κι επίσης να ακυρωθούν όλα τα μνημονιακά μέτρα, που επιβλήθηκαν από το 2010 και μετά!

Η κυβέρνηση ωστόσο κινείται στη διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση! Γιατί, πέραν των παραπάνω μέτρων, συνολικού ύψους 9 δισ. ευρώ, είναι σχεδόν σίγουρο ότι τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που θα αποφασισθούν αργά ή γρήγορα θα συνοδευτούν από αντιλαϊκά μέτρα. Οι πιστωτές θα δεχθούν μέτρα ελάφρυνσης αν και μόνο αν η κυβέρνηση υποσχεθεί κι άλλες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις. Δηλαδή, περικοπές δαπανών και συντάξεων, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων κ.α. Κι όσο για το δώρο των πιστωτών; Το επανέλαβε για πολλοστή φορά στις 28 Απριλίου ο αρμόδιος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πιέρ Μοσκοβισί: «Εξετάζονται διάφορες επιλογές που έχουν να κάνουν με επιμήκυνση ή επιτόκια, εκτός από κούρεμα».

Το μόνο δηλαδή που θα μείνει από την επικείμενη αναδιάρθρωση του χρέους, την οποία η κυβέρνηση θα εμφανίσει ως ακόμη μία επιτυχία της, θα είναι νέα βάρη για τους πολλούς και μεγαλύτερη σιγουριά των πιστωτών ότι το χρέος θα αποπληρωθεί!

Success story, αλά ΣΥΡΙΖΑ…

Πρωτομοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Kommon.gr

Φορολογική λεηλασία και ύφεση φέρνει το κλείσιμο της αξιολόγησης

Greece's Prime Minister Alexis Tsipras, right, and Finance Minister Euclid Tsakalotos attend a parliament meeting in Athens, Thursday, July 16, 2015. Greece's Parliament has approved an austerity bill demanded by bailout creditors, despite a significant level of dissent from the governing leftist Syriza party. The bill to impose sweeping tax hikes and spending cuts was approved with the support of three pro-European opposition parties. (AP Photo/Thanassis Stavrakis)

Με το βλέμμα στραμμένο στις 22 Απριλίου οπότε συνεδριάζει το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης ξεκινά αύριο Δευτέρα 4 Απριλίου ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές. Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη να επιβάλει ένα νέο γύρω αντιλαϊκών μέτρων (με τα σημαντικότερα να έχουν ήδη οριστικοποιηθεί) με απώτερο στόχο το 2018 να εμφανίσει πλεονασματικό προϋπολογισμό και άμεσο στόχο να κλείσει όπως – όπως η αξιολόγηση, που θα επιτρέψει την εκταμίευση των χρημάτων που απαιτούνται για την πληρωμή των δόσεων του χρέους. Στόχος των πιστωτών και των πρόθυμων συνεργατών τους εντός είναι όλα να έχουν κλείσει στις επόμενες τρεις εβδομάδες!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα νέα μέτρα θα αυξήσουν τη φτώχεια μεταξύ των χαμηλών εισοδημάτων κι όσων εξακολουθούν να εργάζονται και δεν πρόκειται να πλήξουν αποκλειστικά και μόνο τα υψηλά εισοδήματα όπως διαδίδουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι προσπαθώντας να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους τους και την κοινωνία. Είναι ενδεικτική η πηγή προέλευσης των νέων επιβαρύνσεων ύψους 3% του ΑΕΠ ή 5,4 δισ. ευρώ, καθώς το 1% θα επέλθει από έμμεσους φόρους, 1% από την άμεση φορολογία και 1% από το ασφαλιστικό σύστημα. Νέοι έμμεσοι φόροι θεωρείται βέβαιο ότι θα επιβληθούν στα καύσιμα, παρότι η Ελλάδα έχει μια από τις βαρύτερες φορολογίες καυσίμων σε όλη την Ευρώπη, στην κινητή τηλεφωνία και τη συνδρομητική τηλεόραση, χωρίς να αποκλείεται να αυξηθεί κι ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής που επιβαρύνει βιβλία κι εφημερίδες. Στο μέτωπο των άμεσων φόρων οι επιβαρύνσεις με την κλίμακα φορολόγησης θα ξεκινήσουν απ’ όσους έχουν ετήσιο εισόδημα άνω των 20.000 ευρώ, που απ’ ότι φαίνεται αποτελούν τα προνομιούχα στρώματα, σύμφωνα με ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Μόνιμη δε, θα γίνει και η έκτακτη κατά τ’ άλλα εισφορά αλληλεγγύης. Σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό με βάση δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας, Γ. Σταθάκη, στο πλαίσιο τηλεοπτικής του συνέντευξης τα 2/3 θα έρθουν από αύξηση εισφορών και το 1/3 από περικοπές σε συνταξιούχους που χαρακτηρίζονται ρετιρέ, ανεξαρτήτως των πολύ υψηλών εισφορών που επί δεκαετίες κατέβαλλαν.

Τα νέα μέτρα είναι σίγουρο ότι θα καταφέρουν ένα συντριπτικό πλήγμα στην οικονομία, πέραν των συνεπειών που θα έχουν στην τσέπη των πολλών. Αντίθετα με τις κυβερνητικές υποσχέσεις ότι το πέρας της αξιολόγησης θα σηματοδοτήσει την έναρξη ενός κύκλου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, η αλήθεια είναι πως το πέρας της αξιολόγησης θα σηματοδοτήσει ένα νέο κύκλος ύφεσης! Τα 5,4 δισ. ευρώ είναι πόροι που θα αφαιρεθούν από την αγορά για να ταΐσουν τους πιστωτές. Δηλαδή ακόμη και μία πιθανότητα να υπήρχε να ξεπεραστεί η χρόνια και βαθιά ύφεση της οικονομίας τους επόμενους μήνες τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που φέρνουν η ξεφτιλισμένη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και τα εθνίκια του καμένου θα αποτελέσουν το τελευταίο καρφί στο φέρετρό της, μιας και πρόκειται για εξ ορισμού υφεσιακά, αντιαναπτυξιακά μέτρα. Τα μέτρα που ψηφίζουν τώρα Τσίπρας – Τσακαλώτος είναι ακριβώς ίδιας ποιότητας με τα μέτρα που ψήφιζαν Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου το 2010 – 2011 και Σαμαράς – Χαρδούβελης το 2012, προκαλώντας την οργή των ΣΥΡΙΖΑίων, που τώρα μετατρέπονται σε χρυσή εφεδρεία της χρεοκρατίας. Το μόνο που διαφέρει είναι το περιτύλιγμα, που από πράσινο έγινε μπλε και τώρα ροζ…

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ αποτελούν κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και στην υποτέλεια, πέραν της ταξικής πολιτικής που εφαρμόζουν. Η παράδοση των κλειδιών στους πιστωτές στους πιο νευραλγικούς τομείς της οικονομίας είναι εξ ίσου ταπεινωτική με την επιλογή του ευρωλιγούρη υπουργού μπαλτά να ορίσει έναν Βέλγο διευθυντή του ελληνικού Φεστιβάλ, που έσπευσε να αφιερώσει το φετινό φεστιβάλ στον πολιτισμό της χώρας του, το Βέλγιο, αφού δήλωσε ότι δεν γνωρίζει και πολλά πράγματα από το σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό! Στο σχεδιασμό των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων στη φορολογία για παράδειγμα τον πρώτο λόγο στο υπουργείο Οικονομικών έχουν Άγγλοι ειδικοί, που προφανώς ήρθαν για να μεταφέρουν στην διψασμένη να μάθει και να εφαρμόσει «πρώτη φορά Αριστερά» τα θατσερικά κατορθώματα. Να χαίρονται τους μέντορές τους! Ενώ, τη δομή του νέου υπερταμείου ιδιωτικοποιήσεων, που θα δώσει τα πάντα στους ιδιώτες, τη σχεδιάζουν Γάλλοι που θα έχουν ήδη καπαρώσει και τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας, εγκαινιάζοντας ένα νέο γύρο λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας και αρπαχτής.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 3 Απριλίου 2016

Αρχή αξιολόγησης και στο βάθος πολυνομοσχέδιο – σκούπα

tsakΗ διακαής επιθυμία της κυβέρνησης υλοποιήθηκε και οι εκπρόσωποι των πιστωτών ήρθαν στην Αθήνα για να ξεκινήσουν την αξιολόγηση παρότι μείζονα ζητήματα, όπως η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, ακόμη δεν έχουν λυθεί. Η εκκίνηση ωστόσο της διαδικασίας αξιολόγησης επιταχύνει τις εξελίξεις τόσο εκτός της Αθήνας, στην κατεύθυνση άμβλυνσης των διαφορών μεταξύ Ευρωπαίων και ΔΝΤ, όσο κι εντός καθώς το τέλος των διαπραγματεύσεων θα επισφραγιστεί με ένα πολυνομοσχέδιο – σκούπα όπου θα συμπεριληφθούν όλα τα νέα αντιλαϊκά μέτρα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μέχρι στιγμής τέσσερα είναι τα θέματα που θα μονοπωλήσουν τις συζητήσεις μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών: το δημοσιονομικό κενό, το φορολογικό, το συνταξιοδοτικό και τα κόκκινα δάνεια.

Για το δημοσιονομικό ζήτημα ο πήχης τέθηκε στα …ουράνια με το άρθρο που έγραψε ο Πολ Τόμσεν στην ιστοσελίδα του ΔΝΤ, όπου περιγράφηκαν και τα δεδομένα του προβλήματος. Εν ολίγοις, νέα μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ για να μπορέσει η Ελλάδα να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα το 2018. Η συζήτηση θα διεξαχθεί επί πραγματικών δεδομένων στο τέλος Μαρτίου, οπότε θα έχουν δημοσιοποιηθεί τα οριστικά στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού το 2015. Σε κάθε περίπτωση όμως η γραμμή της κυβέρνησης «τίποτε παραπάνω από τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο Τσίπρα» έχει ήδη σαρωθεί λόγω της επιδείνωσης που εμφανίζουν όλα τα μεγέθη του 2015, σε σχέση πάντα με τις ανθηρές προβλέψεις που διατυπώνονταν ένα χρόνο πριν. Συμφωνώντας επομένως η κυβέρνηση Τσίπρα στους στόχους του προγράμματος δε θα δυσκολευτεί να αποδεχθεί και τα νέα μέτρα, πιθανά στο μέσο των εκτιμήσεων ΔΝΤ κι ευρωπαίων (γύρω στα 7 δισ. ευρώ) παραβιάζοντας κι αυτές τις «κόκκινες γραμμές». Δε θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά που εξαπατά τον ελληνικό λαό…

Ο ακριβής προσδιορισμός του «δημοσιονομικού κενού» θα ορίσει και την έκταση των αντιλαϊκών αλλαγών στη φορολογία και τις συντάξεις. Η «κόκκινη γραμμή» της κυβέρνησης (να μη θιγούν οι συντάξεις κάτω των 1.300 ευρώ) δεν πρόκειται να αντέξει ούτε μία εβδομάδα, καθώς οι περικοπές στις συντάξεις είναι η πιο εύκολη λύση για να εξοικονομηθούν επιπλέον χρήματα, πέραν των 14 δισ. ευρώ που έχουν μέχρι στιγμής εξοικονομηθεί από τις αντι-ασφαλιστικές παρεμβάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων. Θέμα χρόνου θεωρείται κι η ανακοίνωση περικοπών στις επικουρικές, από 10% το ελάχιστο μέχρι 30% το ανώτερο, που θα αιτιολογηθεί στη βάση του ελλείμματος που εμφανίζει το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης, τουλάχιστον 200 εκ. ευρώ κατ’ έτος από φέτος μέχρι και το 2018. Η δεύτερη εύκολη λύση είναι η φορολογία. Παρουσιάζει μάλιστα εξαιρετικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλες οι προτάσεις που έχουν ρίξει στο τραπέζι οι δανειστές (μείωση έως και κατάργηση της έκπτωσης φόρου, αλλαγές στα φορολογικά κλιμάκια, κ.α.) πλήττουν όσους έχουν εισόδημα μεταξύ 7.000 και 25.000 ευρώ. Όσους δηλαδή ακόμη εξακολουθούν να εργάζονται. Αν ο εναπομείνας, μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δείξει ότι είναι αριστερό κόμμα γιατί δε μεταφέρει τις επιβαρύνσεις στα ανώτερα εισοδηματικά κλιμάκια;

Ξεχωριστή σημασία έχουν οι αλλαγές που θα ζητήσουν οι πιστωτές στο καθεστώς μεταπώλησης από τις τράπεζες των κόκκινων δανείων. Οι πιστωτές, που από την πρώτη στιγμή εμφάνιζαν την πώληση των μη εξυπηρετούμενων δανείων ακόμη και με έκπτωση 70%, ως σωτηρία για τις τράπεζες τώρα θα επικαλεστούν την εξαΰλωση των τιμών των τραπεζικών μετοχών ως έναν επιπλέον λόγο για να καταργηθούν όποιοι περιορισμοί είχε θέσει η κυβέρνηση. Στο τέλος των διαπραγματεύσεων θα επιτραπεί το ξεπούλημα από τις τράπεζες κάθε είδους δανείου (επιχειρηματικού, καταναλωτικού και στεγαστικού ακόμη και πρώτης κατοικίας) ως το τελευταίο μέσο για τη διάσωσή τους ή ακόμη και για την αποφυγή της κατάσχεσης καταθέσεων, καθώς από 1 Ιανουαρίου 2016 έχει απαγορευτεί κάθε άλλη οδό ανακεφαλαιοποίησης των χρεοκοπημένων τραπεζών…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 12 Μαρτίου 2016