Προσωρινή η εκεχειρία στην Παλαιστίνη

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Με την παρέμβαση του Κατάρ και της Αιγύπτου τερματίστηκαν, προσωρινά, οι ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που σημάδεψαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στοιχίζοντας τη ζωή σε 25 Παλαιστίνιους και 4 Ισραηλινούς. Η εκεχειρία, που έχει γίνει ήδη σεβαστή από τα δύο μέρη βάζοντας τέλος στην αιματοχυσία, αυτό που εγγυάται είναι μια προσωρινή ανακωχή μέχρι τις 5 Ιουνίου, οπότε λήγει το Ραμαζάνι. Η αναγγελία εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης ότι αμέσως μετά το τέλος της μεγαλύτερης γιορτής των μουσουλμάνων θα δοθεί στη δημοσιότητα η περίφημη «Συμφωνία του Αιώνα» για το παλαιστινιακό θεωρείται σίγουρο ότι θα πυροδοτήσει νέες συγκρούσεις λόγω της προκλητικής εύνοιας που το διαπερνά υπέρ φυσικά των Ισραηλινών…

Το έναυσμα για τα γεγονότα του προηγούμενου Σαββατοκύριακου δόθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Μαΐου κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου 2018 με την επωνυμία Μεγάλη Πορεία για την Επιστροφή, και ως αίτημα έχουν την επιστροφή των Παλαιστινίων στα σπίτια τους απ’ όπου διώχθηκαν το 1948 με την Νάκμπα (καταστροφή) και τον τερματισμό του ισραηλινού αποκλεισμού στη Γάζα που διαρκεί πλέον 12 χρόνια. Η δολοφονία από το Ισραήλ δύο παλαιστινίων διαδηλωτών 19 και 31 ετών οδήγησε την παλαιστινιακή αντίσταση να εκτοξεύσει εκατοντάδες ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ.

Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ασύμμετρες όπως σταθερά συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο (αρκεί να αναφερθεί από τις 30 Μαρτίου 2018 ότι έχουν σκοτωθεί 305 Παλαιστίνιοι και 2 Ισραηλινοί στρατιώτες) δεν ήταν το μοναδικό κόστος που κατέβαλε ο παλαιστινιακός λαός. Συμπεριλαμβάνονται και δεκάδες κτίρια που βομβάρδισε η ισραηλινή αεροπορία, με αποτέλεσμα την πλήρη κατεδάφισή τους, ως ένα μέσο για να καταστήσει τη ζωή των 2 εκ. κατοίκων της Γάζας αβίωτη και να τους στρέψει εναντίον των δυνάμεων της αντίστασης.

Πρόκειται για μια χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία άμαχοι πολίτες που γίνονται άστεγοι έχοντας επίσης χάσει κι όλη τους την περιουσία χρησιμοποιούνται για την επίτευξη στρατιωτικών στόχων…

Το Ισραήλ δεν αποκλείεται να προέβη σε αυτή την επίδειξη ωμής δύναμης εναντίον της Γάζας, που διοικείται από τη Χαμάς η οποία κέρδισε τις μοναδικές ελεύθερες εκλογές που διοργανώθηκαν στην περιοχή, αξιοποιώντας από τώρα το πλεονέκτημα που θα αποκτήσει σε έναν μήνα, όταν με τη δημοσιοποίηση της «Συμφωνίας του Αιώνα» θα εμφανίζεται ως η μοναδική δύναμη που την υιοθετεί ανεπιφύλακτα. Κι αυτό γιατί όλες οι αποκαλύψεις σχετικά με το περιεχόμενό της αν κάτι επιβεβαιώνουν είναι ότι η πρόταση του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ, Γιάρεντ Κουσνέρ, αποτελεί την πιο μεροληπτική, ετεροβαρής και προκατειλημμένη πρόταση επίλυσης που έχει ποτέ καταθέσει η Ουάσιγκτον.

Πέραν όσων ήδη δημοσίευσε η αμερικανική εφημερίδα Washington Post (διάβασε εδώ προηγούμενο σχετικό άρθρο), ένα άλλο δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η αμερικανική πρόταση ακυρώνει ακόμη και τις πιο σημαντικές αποφάσεις του ΟΗΕ για το παλαιστινιακό κράτος. Μεταξύ αυτών η απόφαση πώς πρωτεύουσα του θα είναι η Ανατολική Ιερουσαλήμ. Θέση που υπονομεύθηκε έμπρακτα όταν οι ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2017 αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και τον Μάιο του 2018 μετέφεραν εκεί την πρεσβεία τους από το Τελ Αβίβ. Η «Συμφωνία του Αιώνα» προβλέπεται πώς θα υπογραφτεί από τρία μέρη, το Ισραήλ, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τη Χαμάς, ιδρύοντας ένα κράτος που θα ονομαστεί «Νέα Παλαιστίνη». Εντός ενός έτους μετά τις υπογραφές θα διεξαχθούν εκλογές στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ενώ εντός 3 ετών θα αποφυλακιστούν όλοι οι αντιστασιακοί Παλαιστίνιοι που κρατά έγκλειστους το Ισραήλ. Με βάση τις προβλέψεις της «Συμφωνίας του Αιώνα», η Ιερουσαλήμ που ακόμη και τώρα έχει 435.000 Παλαιστίνιους περνάει στο Ισραήλ, όπως και οι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη που θα ενσωματωθούν στο κράτος του Ισραήλ, παρότι όχι μόνο ο ΟΗΕ αλλά ακόμη και εβραϊκές οργανώσεις των ΗΠΑ με ιδιαίτερη επιρροή έχουν καταγγείλει την τακτική των εποικισμών. Η Δυτική Όχθη και η Γάζα θα ενώνονται στο πλαίσιο του νέου κράτους μέσω ενός αυτοκινητόδρομου που θα χτιστεί 30 μέτρα πάνω από το έδαφος. Το κόστος της κατασκευής θα το αναλάβουν Κίνα (κατά 50%), Νότια Κορέα, Αυστραλία, Καναδάς, ΗΠΑ και ΕΕ (από 10% κάθε μέρος). Το νέο κράτος δε θα έχει δικό του στρατό και για την ασφάλειά του (έναντι ποιανών άραγε;) θα μεριμνεί ο ισραηλινός στρατός που θα πληρώνεται μάλιστα γι’ αυτή του την υπηρεσία από την Παλαιστινιακή κυβέρνηση. Κι επειδή όλα τα παραπάνω δεν ήταν πιθανά αρκετά για να ικανοποιηθεί ο Μπενζαμίν Νετανιάχου, στο σχέδιο επίλυσης προβλέπονται κυρώσεις και μέτρα που φτάνουν ακόμη και σε πόλεμο για την ΟΑΠ και τη Χαμάς (η οποία προβλέπεται να παραδώσει τον οπλισμό της στην Αίγυπτο και να αποζημιωθεί γι’ αυτό) σε περίπτωση που δε συναινέσουν στο σχέδιο επίλυσης, με βάση πάντα όσα αποκαλύπτει η ισραηλινή εφημερίδα.

Αν αποδειχθούν αληθινά όσα διέρρευσαν μέσω της ισραηλινής εφημερίδας, τότε η Παλαιστινιακή πλευρά θα βρεθεί στο κέντρο πρωτοφανών πολιτικών πιέσεων και ωμών οικονομικών εκβιασμών που θα απειλήσουν ακόμη και την ύπαρξή της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τη σημερινή μορφή. Η διακοπή των αμερικανικών χρηματοδοτήσεων πέρυσι προς την υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες δείχνει πόσο στενεύει ο κλοιός για την Παλαιστίνη. Σε αυτό το πλαίσιο οι βομβαρδισμοί της Γάζας δεν αποκλείεται να ήταν απλώς προειδοποιητικές βολές…

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ το Ιράν

Σε νέα φάση εισέρχονται οι αμερικανικές προσπάθειες αποσταθεροποίησης ακόμη και αλλαγής του καθεστώτος του Ιράν, δεδομένου ότι πλέον έληξε και η τελευταία προθεσμία που είχε δώσει η Ουάσιγκτον σε πολλές χώρες που προμηθεύονταν πετρέλαιο από το Ιράν για να μην εφαρμόσουν τις οικονομικές κυρώσεις. Στόχος των ΗΠΑ είναι το Ιράν να χάσει όλα του τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου και να στερηθεί έτσι των σημαντικότερων πόρων που του επιτρέπουν να ασκεί κοινωνική πολιτική. Η επιθετική γραμμή ου Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν ξεκίνησε πέρυσι, όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν – παρότι οι επιθεωρητές της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας βεβαίωναν ότι η Τεχεράνη είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις που ανέλαβε, συνεχίστηκε με τις οικονομικές κυρώσεις και κορυφώθηκε με την αναγγελία από τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Τζον Μπόλτον, ότι το αεροπλανοφόρο Αβραάμ Λίνκολν κατευθυνόταν προς το Ιράν.

Λάδι τη φωτιά της Μέσης Ανατολής έριξε επίσης η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στο Ιράκ, όπου μετέβη μετά την επίσκεψή του στη Φιλανδία κι αφού ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Βερολίνο, προς επιβεβαίβση φημών για προβλήματα στις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις εξ αιτίας του αγωγού Nord Stream 2. Κατά τις επαφές του με την ιρακινή πολιτική ηγεσία τους επισήμανε την ευθύνη που φέρει να προστατεύει τα αμερικανικά συμφέροντα εντός των ιρακινών συνόρων και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την διακοπή των ενεργειακών σχέσεων μεταξύ Ιράκ και Ιράν.

Η εμπρηστική γραμμή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με τη γραμμή του Ομπάμα, ο οποίος πιστώνεται την ιστορικής σημασίας συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν. Συναντά επιπλέον αντιδράσεις κι εντός του αμερικανικού κατεστημένου. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι New York Times την Τετάρτη 8 Μαΐου ότι η απόφαση του Τραμπ να εντάξει την Επαναστατική Φρουρά του Ιράν στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων (που οδήγησε το Ιράν να εντάξει την αμερικανική διοίκηση στις τρομοκρατικές οργανώσεις…) συνάντησε αντιδράσεις από αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών και του Πενταγώνου…

Πληγή που δεν κλείνει η Συρία

Σε μικρότερη κλίμακα μεν, αλλά συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί στη Συρία, που έχει μετατραπεί στο πιο παράλογο θέατρο πολέμου των τελευταίων δεκαετιών όπου ξένοι στρατοί και ομάδες ενόπλων μάχονται ανηλεώς στο έδαφός της.

Πρωταγωνιστής των πιο πρόσφατων εχθροπραξιών είναι η Τουρκία και η ένοπλη ομάδα Συριακός Εθνικός Στρατός που υποστηρίζεται από την Άγκυρα. Στο στόχαστρό τους είναι η ομάδα YPG, που πολέμησαν μαζί με τους Αμερικανούς εναντίον του ISIS. Για τους Τούρκους ωστόσο δεν είναι τίποτε άλλο από σύμμαχοι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, ΡΚΚ, το οποίο, για την Άγκυρα, αποτελεί την επιτομή της τρομοκρατίας. Πολύ περισσότερο αφότου κατάφερε να το εντάξει στις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων των ΗΠΑ ακόμη και της ΕΕ.

Η πρόσφατη κλιμάκωση με αφορμή το θάνατο ενός τούρκου στρατιώτη, έφερε στην επιφάνεια την πυρετώδη προσπάθεια που καταβάλλει η Τουρκία για να αποκλείσει το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κουρδικού θύλακα στα βόρεια της Συρίας που θα απειλούσε τη δική της εδαφική ακεραιότητα. Σύμμαχο σε αυτή την προσπάθεια έχουν τη Ρωσία, με την οποία υπέγραψαν σχετική συμφωνία συνεργασίας το Σεπτέμβριο του 2018.

Η Τουρκία ωστόσο συγκαλύπτει τους πραγματικούς της στόχους και νομιμοποιεί τις περιπολίες τούρκων στρατιωτικών επικαλούμενη τους κινδύνους που γεννιούνται για τους κατοίκους του Ιμπλίντ από τους τελευταίους θύλακες ισλαμιστών ενόπλων. «Είναι μια πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τουλάχιστον 3,5 εκ. πολίτες λέγεται ότι ζουν στο Ιμπλίντ» δήλωσε ο τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. «Αν η κατάσταση κλιμακωθεί στο Ιμπλίντ αυτοί οι άνθρωποι θα πλημυρίσουν όχι μόνο τα τουρκικά σύνορα αλλά και για την Ευρώπη». Για το καλό της Ευρώπης, αγωνίζεται κι αυτός…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Στη διεθνή απομόνωση το Ισραήλ (Επίκαιρα, 14-20/10/2010)

Σε πλήρες αδιέξοδο οδηγήθηκαν για μια ακόμη φορά (την ένατη!) οι απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις για το Παλαιστινιακό μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής. Η εξέλιξη ήταν σε τέτοιο βαθμό αναμενόμενη ώστε να δικαιώνονται εξ ολοκλήρου όσοι διαφωνούσαν με την έναρξη των απ’ ευθείας διαπραγματεύσεων αποδοκιμάζοντας την προθυμία του Αμπάς να προσέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών. Ο όρος που ζητούσαν από τον Αμπάς να θέσει στο Ισραήλ για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις ήταν η απαγόρευση – σε πρώτη φάση – της επέκτασης των εβραϊκών εποικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την ανατολική Ιερουσαλήμ, όπου κατοικούν αντίστοιχα 300.000 και 200.000 Εβραίοι έποικοι. Και στη συνέχεια η διάλυση των εποικισμών, η ανέγερση των οποίων έχει καταδικαστεί αλλεπάλληλες φορές από τον ΟΗΕ και έχει χαρακτηριστεί παράνομη. Η απόσυρση των Εβραίων από τα κατεχόμενα εδάφη αποτελεί προϋπόθεση, αναντικατάστατο όρο για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους καθώς η παρουσία τους στις πιο γόνιμες εκτάσεις και τα στρατηγικά σημεία (πχ. επάνω σε λόφους) το μόνο που αφήνει στους Παλαιστίνιους για κράτος είναι αποκομμένοι θύλακες, χωρίς γεωγραφική συνέχεια. Ένα κράτος που θα μοιάζει με… ελβετικό τυρί, όπως εύστοχα έχει χαρακτηριστεί.

Καθόλου τυχαία το Ισραήλ δεν απαγόρευσε την επέκτασή τους, παρά προχώρησε μόνο σε ένα πάγωμα (μορατόριουμ) δέκα μηνών, η λήξη του οποίου στις 26 Σεπτέμβρη σηματοδότησε την απόσυρση της Παλαιστινιακής Αρχής από τις διαπραγματεύσεις. Ασπίδα προστασίας στο κύρος της Αρχής  προσέφερε η Αραβική Ένωση που κατά τη διάρκεια ειδικής συνεδρίασής της στη Λιβύη την προηγούμενη Παρασκευή έδωσε διορία ενός μήνα στις ΗΠΑ να λύσουν το αδιέξοδο… Πρόκειται για πρόταση που δεν αποκλείεται να αποβεί εξαιρετικά… επωφελής για το Ισραήλ καθώς σύμφωνα με δημοσιεύματα παζαρεύει νέες στρατιωτικές συμφωνίες και πολεμικό υλικό με τις ΗΠΑ, προκειμένου να ανακοινώσει ένα νέο πάγωμα των εποικισμών ολίγων πάλι μηνών. Έτσι όμως το Ισραήλ θα καταφέρει το εκ πρώτης όψεως αδύνατο. Να συμμετέχει σε αλλεπάλληλους γύρους διαπραγματεύσεων χωρίς να παραχωρεί, ούτε καν να υπόσχεται τίποτε σε ότι αφορά τα επίμαχα, εξασφαλίζοντας ωστόσο πολλές μικρές επιτυχίες που βελτιώνουν την οικονομική και στρατιωτική του θέση. Το Ισραήλ εν ολίγοις επενδύει με τη συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις κερδίζοντας χρόνο και χρήμα.

Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορεί να μην επαινεθεί η στάση της διπλωματικής εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κάθριν Άστον, η οποία αρνήθηκε να παραβρεθεί στην πανηγυρική έναρξη των διαπραγματεύσεων στην Ουάσινγκτον, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο τις επιφυλάξεις της για την έκβασή τους. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμάνθηκε και η δήλωση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις 18 και 19 Σεπτέμβρη όταν κομψά μεν, αποφασιστικά δε, αρνήθηκαν να δώσουν το πράσινο φως στο αίτημα του Ισραήλ για σύσφιξη των σχέσεων του με την ΕΕ, δηλώνοντας ότι πρώτα περιμένουν τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων. Φαίνεται έτσι ότι το Ισραήλ παρότι προσήλθε στις διαπραγματεύσεις όχι απλά με άδεια χέρια αλλά οπλοφορώντας κιόλας, τις «πούλησε» με τον επιδέξιο τρόπο, επιδιώκοντας να σπάσει την απομόνωσή του. Η σχετικά «υποψιασμένη» στάση της ΕΕ απέναντι στο Ισραήλ, που δεν παραγράφει τις τεράστιες ευθύνες της για τη χρόνια στασιμότητα, είναι εμφανές ότι αφήνει έκθετη την ελληνική κυβέρνηση που ανακοινώνει τη μία συμφωνία μετά την άλλη με το Ισραήλ. Πρόκειται για μια κατεύθυνση εξωτερικής πολιτικής που συγχρονίζεται πλήρως με την γραμμή απέναντι στο Ισραήλ που υιοθετούν και προκρίνουν διεθνώς οι πιο φιλοπόλεμοι και επιθετικοί κύκλοι της Ουάσινγκτον.

Το μέγεθος της απειλής που συνιστά το Ισραήλ για τη διεθνή νομιμότητα και το αξιακό κεκτημένο φάνηκε επίσης από την απόφαση που έλαβε το υπουργικό του συμβούλιο την Κυριακή βάση της οποίας όποιος θέλει στο εξής να λάβει την ισραηλινή υπηκοότητα θα πρέπει να ορκίζεται πίστη στο «εβραϊκό και δημοκρατικό» χαρακτήρα του κράτους. Παρακάμπτοντας την εμφανή αντίφαση που ενυπάρχει στον χαρακτηρισμό «εβραϊκό και δημοκρατικό» – μια και αν τα δημοκρατικά δικαιώματα αφορούν μόνο τους Εβραίους δεν είναι δημοκρατικά, δηλαδή καθολικά – με αυτό τον τρόπο το Ισραήλ μετατρέπεται σε ένα ρατσιστικό κράτος, που υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας τους 1,5 εκ. άραβες πολίτες του, οι οποίοι αποτελούν το 20% του πληθυσμού. Η ανακοίνωση του ρατσιστικού αυτού μέτρου έγινε υπό την ανοχή όλων των δυτικών κυβερνήσεων που έσκιζαν τα ιμάτια τους πριν δέκα χρόνια όταν κατηγορούσαν τον δολοφονημένο πλέον πρόεδρο της Σερβίας Μιλόσεβιτς για φυλετικές διακρίσεις και εξαπέλυαν ακόμη και στρατιωτική εισβολή επικαλούμενοι τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων! Οι Παλαιστίνιοι προφανώς δεν συγκαταλέγονται στις «στρατηγικές μειονότητες» όπως είχαν χαρακτηρίσει τότε Μπιλ Κλίντον και Τζορτζ Σόρος τους Αλβανούς, για παράδειγμα.

Άμεσα, η απόφαση της κυβέρνησης – που για να γίνει νόμος θα πρέπει να ψηφισθεί από την Κνεσέτ, κάτι που θεωρείται δεδομένο – δεν θα έχει σημαντικές επιπτώσεις. Μακροπρόθεσμα όμως οι συνέπειες θα είναι καταλυτικές καθώς δημιουργεί νέα, ανυπέρβλητα εμπόδια στο αίτημα επιστροφής των εκατομμυρίων προσφύγων Παλαιστινίων που εκδιώχθηκαν από τους Ισραηλινούς κατακτητές. Επιπλέον, κανείς δεν αποκλείει η ισχύς του νόμου να επεκταθεί εν μία νυκτί σε όσους ενηλικιώνονται και αιτούνται εκλογικού δικαιώματος, να τους ζητιέται δηλαδή όρκος πίστης στον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους, με αποτέλεσμα οι Παλαιστίνιοι που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη να έχουν να επιλέξουν είτε την προσφυγιά είτε την παραίτηση από το δικαίωμα ψήφου για να μην υποστούν την ταπείνωση μιας δήλωσης απεμπόλησης της φυλετικής τους προέλευσης. Τέλος, η κατοχύρωση του εβραϊκού χαρακτήρα του κράτους συνιστά μια νίκη του Νετανιάχου, καθώς αποτελούσε μόνιμο αίτημα του προς την παλαιστινιακή πλευρά σε όλη την διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Και αυτό που δε δέχτηκε η παλαιστινιακή πλευρά, γιατί τότε η Δυτική Όχθη και η Ανατολική Ιερουσαλήμ θα έπαυαν να είναι κατεχόμενα εδάφη, γίνεται τελικά νόμος του κράτους.

Η μετατροπή του Ισραήλ και επισήμως σε κράτος δομημένο σε αυστηρά φυλετικές βάσεις, όπως το νοτιοφρικανικό απαρτχάιντ, σε συνδυασμό με το άδοξο τέλος των διαπραγματεύσεων συνιστά πλήγμα για την Παλαιστινιακή Αρχή. Έρχεται μάλιστα δέκα ακριβώς χρόνια μετά την έναρξη της δεύτερης Ιντιφάντα, που ξεκίνησε με μια προβοκάτσια του υποψήφιου τότε πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν, και κατέληξε με την υποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής από την Γάζα. Ο φόρος αίματος που πλήρωσε ο παλαιστινιακός λαός ωστόσο ήταν συνταρακτικός: 4.000 νεκροί, 10.000 σοβαρά τραυματίες, 1.000 ανάπηροι και πολλές χιλιάδες φυλακισμένοι. Το σημαντικότερο όλων ωστόσο ήταν η νίκη που σήμανε η απελευθέρωση της Γάζας. Το ερώτημα οπότε που αβίαστα προκύπτει με αφορμή την συμπλήρωση δέκα χρόνων, είναι: Τι αποτελέσματα έφερε η στροφή 180 μοιρών που εγκαινίασε η ενδοτική γραμμή του Αμπάς που αποκλείει κάθε μορφή ένοπλης αντίστασης και εναποθέτει όλες τις ελπίδες επίλυσης του Παλαιστινιακού στους Αμερικάνους και το Ισραήλ, δηλαδή στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της κατοχής; Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η γραμμή του Αμπάς δεν έφερε καμία νίκη στους Παλαιστίνιους. Αντίθετα, απομάκρυνε την λύση του ζητήματος καθώς επεκτάθηκαν οι εποικισμοί στα κατεχόμενα, αυξάνοντας την πολυπλοκότητα των προβλημάτων που θα πρέπει να λυθούν, και βάθυνε ο διχασμός του ίδιου του παλαιστινιακού λαού, επιλέγοντας ακόμη και την ένοπλη αντιπαράθεση με τη Χαμάς.

Από την άλλη, η συνεχής παραβίαση κάθε αρχής του διεθνούς δικαίου έχει οδηγήσει την διεθνή επιρροή του Ισραήλ στο ναδίρ. Η σφαγή τουλάχιστον εννέα ακτιβιστών από τον ισραηλινό στρατό τον Μάη που επέβαιναν στο Στολίσκο της Ελευθερίας πλέοντας σε διεθνή ύδατα με κατεύθυνση την Γάζα ήταν το πιο κορυφαίο, πρόσφατο γεγονός, αλλά όχι το μοναδικό. Ως αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί το Ισραήλ πρόσφατα στοιχεία της Ισραηλινής Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν ότι ο αριθμός των Εβραίων που μεταναστεύουν κάθε χρόνο στο Ισραήλ έφθασε στο χαμηλότερο σημείο από το 1988. Επίσης 750.000 άτομα έχουν φύγει από το Ισραήλ για να ζήσουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ευρώπη, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη (7-13 Οκτώβρη) αιγυπτιακή εφημερίδα Al Ahram Weekly,  παύοντας πλέον να το θεωρούν ως τον ασφαλέστερο τόπο για να ζήσει ένας Εβραίος. Πολλοί περισσότεροι επίσης ζητούν να αποκτήσουν και δεύτερο διαβατήριο, προκαλώντας βαθιά ανησυχία στην ισραηλινή πολιτική ηγεσία που βλέπει ακόμη και την μικρή μειοψηφία των εβραίων δημοκρατών να γυρίζει την πλάτη του στο Ισραήλ, δίνοντας έτσι μεγαλύτερο βάθος στην διεθνή του απομόνωση.