Home » Posts tagged 'δημοψήφισμα'

Tag Archives: δημοψήφισμα

Αποσταθεροποίηση θα φέρει η ελέω νοθείας νίκη του «Ναι» στην Τουρκία

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Όργιο βίας και νοθείας προηγήθηκε της οριακής νίκης του «Ναι» στο καθοριστικής σημασίας δημοψήφισμα που διεξήχθη στην Τουρκία την Κυριακή 16 Απριλίου.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το ανεπίσημο αποτέλεσμα που δίνει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu με καταμετρημένο το 99,99% των ψήφων φέρει το «Ναι» να προηγείται με 51,2% (και 24.326.633 ψήφους) έναντι 48,8% (και 23.186.760 ψήφους) που συγκεντρώνει το «Όχι». Με βάση το χάρτη των εκλογικών περιφερειών που έχει δοθεί στη δημοσιότητα το «Ναι» υπερισχύει στην αγροτική και φτωχή ενδοχώρα που ευνοήθηκε από τις παροχές του Ερντογάν, ενώ το «Όχι» στα παράλια, τα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη, κ.α.) και τις κουρδικές περιοχές.

Και μόνο αυτή η κατανομή της ψήφου υποδηλώνει την εκτεταμένη νοθεία καθώς στα παράλια, τις πόλεις και το Τουρκικό Κουρδιστάν η αντιπολίτευση διέθετε αντιπροσώπους στα εκλογικά τμήματα και μπορούσε εύκολα να ελέγξει τη ροή στην κάλπη των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Αντίθετα στην ενδοχώρα, ούτως ή άλλως η παρουσία της αντιπολίτευσης είναι ισχνή, ενώ οι συνθήκες τρομοκρατίας που επέβαλε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δεν επέτρεψαν να γίνουν γνωστές οι παρατυπίες. Η υπεροχή του «Όχι» απ’ ότι φαίνεται έγινε έγκαιρα γνωστή στα κρατικά επιτελεία κι έτσι αποφασίστηκε στο …παρά πέντε από την Ανώτατη Εκλογική Επιτροπή να θεωρούνται έγκυροι ακόμη και εκλογικοί φάκελοι χωρίς σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής. Ο αριθμός αυτών των ψηφοδελτίων έφτασε τα 2,5 εκ.! Αρκεί μια ματιά στη διαφορά των ψήφων για να φανεί ότι αυτή ακριβώς ήταν η κρίσιμη ποσοτικά ψήφος που έγειρε τη ζυγαριά υπέρ του «Ναι», ανοίγοντας το δρόμος τη συνταγματική μεταρρύθμιση που προωθεί ο Ερντογάν.

Επί της ουσίας, οι αλλαγές θα δώσουν στον πρόεδρο σοβαρότατες εξουσίες, αποδυναμώνοντας τη Βουλή. Για παράδειγμα στο εξής ο Πρόεδρος της τουρκικής Δημοκρατίας, δηλαδή ο Ερντογάν, θα μπορεί να διορίζει υπουργούς, κρατικούς ανώτατους αξιωματούχους και τα μισά μέλη του ανώτατου δικαστηρίου. Επίσης, θα μπορεί να διαλύει τη Βουλή, να εκδίδει προεδρικά διατάγματα και να κηρύσσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στην πράξη ο Ερντογάν που μετατρέπεται σε σουλτάνο θα διαιωνίσει το δικτατορικό καθεστώς διωγμών, φυλακίσεων και βασανιστηρίων κάθε διαφωνούντα που επέβαλε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του στις 15 Ιουλίου 2017.

Η νίκη του Ερντογάν θα λειτουργήσει σε βάρος της δημοκρατίας και της Αριστεράς εντός της Τουρκίας και της σταθερότητας εκτός των συνόρων. Η ελέω νοθείας νίκη του «Ναι» στο δημοψήφισμα θα φέρει μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση καθώς στο εξής η Άγκυρα θα ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά της Μέσης Ανατολής και δη της Συρίας που καίει εδώ και χρόνια με ευθύνη πρώτα και κύρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Το κείμενο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα kommon τη Κυριακή 16 Απριλίου 2017.

Ματέο Ρέντσι, ο νέος Ντούτσε

WCENTER 0XMKCBODBN                Matteo Renzi candidato alle primarie del Pd al Palaolimpico di Torino, 21 ottobre 2012.     ANSA / ALESSANDRO DI MARCO

Μια πρωτοφανούς μεγέθους πολιτική και πολιτειακή οπισθοδρόμηση είναι η μεγάλη διακύβευση του δημοψηφίσματος που θα διεξαχθεί στην Ιταλία στις 4 Δεκεμβρίου και ήδη έχει διχάσει την Ευρώπη κι όχι μόνο τους, ούτως ή άλλως ευεπίφορους σε πολώσεις, Ιταλούς. Ο ίδιος ο δοτός ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι εμφανίζει το δημοψήφισμα ως την μεγάλη ευκαιρία της Ιταλίας να ξεπεράσει τις παθογένειες του παρελθόντος προς όφελος μιας πιο αποτελεσματικής διακυβέρνησης, ικανής να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Τίποτε πιο μακριά από την αλήθεια…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τρεις είναι οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις που οι Ιταλοί θα κληθούν να εγκρίνουν προσερχόμενοι στις κάλπες την πρώτη Κυριακή του Δεκεμβρίου: Η συρρίκνωση των εξουσιών της Γερουσίας, η μείωση του αριθμού των βουλευτών και η αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τις περιφερειακές κυβερνήσεις που θα μεταφερθούν στη Ρώμη. Στο επίκεντρο της μεταρρύθμισης βρίσκεται το τέλος του λεγόμενου «bicameralismo perfetto». Ένα σύστημα διακυβέρνησης που στηριζόταν σε δύο Βουλές που έθετε ως προϋπόθεση για την ψήφιση ενός νόμου να συμφωνήσουν και τα δύο σώματα επί του ίδιου ακριβώς κειμένου. Η συγκεκριμένη απαίτηση προκαλούσε συχνά ένα πινγκ – πονγκ μεταξύ των δύο σωμάτων. Για τον Ρέντσι εκεί βρίσκεται η βαθύτερη αιτία της ακυβερνησίας της Ιταλίας. Μόνο που αυτός ο ισχυρισμός διαψεύδεται από τα γεγονότα. «Οι κυβερνήσεις της Ιταλίας ψηφίζουν περισσότερους νόμους κάθε χρόνο από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας και των ΗΠΑ», έγραφαν οι Financial Times στις 4 Οκτωβρίου 2016. Και συνέχιζαν: «Παρότι το Δημοκρατικό Κόμμα του Ρέντσι στερείται πλειοψηφίας στη Γερουσία έχει περάσει μειώσεις φόρων και μια μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας που είναι στο επίκεντρο του προγράμματός του».

Λίγοι βουλευτές και ελεγχόμενοι

Επίσης, παρότι μόνο σε 4 χώρες στον κόσμο βουλευτές και γερουσιαστές ξεπερνούν τους 900, φτάνοντας στην Ιταλία τους 945 (με τη συντριπτική πλειοψηφία των 147 χωρών να έχουν έως 299, 30 χώρες από 300 ως 599 και 12 χώρες από 600 ως 899 βουλευτές και γερουσιαστές), πουθενά δεν έχει αποδειχθεί ότι ο μικρός αριθμός βουλευτών και γερουσιαστών ευνοεί την κυβερνησιμότητα κι ο μεγάλος αριθμός την ακυβερνησία. Γιατί, αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ο δοτός πρωθυπουργός Ρέντσι όταν εμφανίζει την μείωση του αριθμού των γερουσιαστών από 315 σε 100, την αλλαγή του τρόπου εκλογής τους, καθώς πλέον δε θα εκλέγονται απ’ ευθείας αλλά θα επιλέγονται μεταξύ δημάρχων και περιφερειακών αντιπροσώπων, και την υποβάθμισή τους σε συμβουλευτικό όργανο μόνον, ως μέσο για να ξεπεραστεί η αρτηριοσκλήρωση του ιταλικού πολιτειακού συστήματος. Αντίθετα, εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι όσο λιγότεροι αριθμητικά είναι οι βουλευτές τόσο πιο εύκολο είναι για τα μεγάλα συμφέροντα να τους ελέγξουν, μέσω εξαγορών και εκβιασμών, και να τους χειρίζονται ψηφίζοντας κατά παραγγελία. Προφανώς ο μεγάλος αριθμός δεν αποκλείει κάτι τέτοιο. Μετά βεβαιότητας όμως δυσκολεύει τη δουλειά των λομπιστών…

Σοβαρά πυρά έχει δεχτεί κι η επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 5  του ιταλικού συντάγματος, που ορίζει τις σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των 20 περιφερειών. Στόχος του Ρέντσι είναι η αποδυνάμωση των περιφερειών κι η επιστροφή όλης της εξουσίας ξανά στη Ρώμη. Το μεγάλο επίδικο εδώ είναι τα κονδύλια. Επιδίωξη της κυβέρνησης για την ακρίβεια είναι να ανακτήσει τον έλεγχο των χρηματοδοτήσεων που κατευθύνονται στις υποδομές. Μια τέτοια εξέλιξη ωστόσο θα οξύνει τα προβλήματα συνοχής που αντιμετωπίζει η Ιταλία, από την πρώτη μέρα ίδρυσης της ως ενιαίο κι ανεξάρτητο κράτος. Ως τώρα η σχετική αυτονόμηση των περιφερειών, μπορεί να πολλαπλασίαζε τις εστίες διαφθοράς και διασπάθισης δημόσιου χρήματος, εξασφάλιζε ωστόσο μια σχετικά ισόρροπη ανάπτυξη μεταξύ των περιφερειών. Στην περίπτωση που για όλα τα κονδύλια αποφασίζει η Ρώμη τότε η ερήμωση του ιταλικού Νότου θα ενταθεί. Ο Ρέντσι για να διασκεδάσει αυτές ακριβώς τις εντυπώσεις δε δίστασε να υποσχεθεί την κατασκευή γέφυρας που θα συνδέει την Σικελία με την ηπειρωτική Ιταλία. Το συγκεκριμένο σχέδιο που ήταν στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας επί πρωθυπουργίας Μπερλουσκόνι (1994-2011) αποσύρθηκε λόγω κυρίως του τρομερού του κόστους και τεχνικών προβλημάτων που υπήρχαν επειδή η περιοχή είναι σεισμογενής. Ο ίδιος ο Ρέντσι μάλιστα στο παρελθόν το είχε αποδοκιμάσει. Τώρα το επαναφέρει σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συσπειρώσει το στρατόπεδο του «Ναι» στο επερχόμενο δημοψήφισμα. Προσπάθεια που αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις που δίνουν ένα οριακό προβάδισμα στο «Όχι».

Μέχρι στιγμής στο πλάι του Ιταλού πρωθυπουργού, πέρα από το Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη που τάσσονται αναφανδόν υπέρ του ξέροντας ότι δεν θα βρεθεί άλλος τόσο πειθήνιος πολιτικός, τάσσονται ελάχιστοι. Μεταξύ αυτών οι σύνδεσμοι των εργοδοτών που, όπως έγραφαν οι Financial Times στις 10 Οκτωβρίου οργανώνουν τη χώρα προσπαθώντας να πείσουν τους Ιταλούς να ψηφίσουν «Ναι» στο δημοψήφισμα.

Υπερσυγκέντρωση εξουσιών

Απέναντί του έχει ωστόσο όλη την υπόλοιπη πολιτική σκηνή κι επίσης εξέχοντες προσωπικότητες της ιταλικής κεντροαριστεράς. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο πρώην πρωθυπουργός Μάσιμο ντ’ Αλέμα. Εναντίον του Ρέντσι, υποστηρίζοντας ότι θα καταψηφίσει τις μεταρρυθμίσεις στο δημοψήφισμα τάσσεται επίσης κι ο Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, ηγέτης κατά του κόμματος το 2013 που απέτυχε να σχηματίσει κυβέρνηση. Το μένος εναντίον του Ρέντσι από την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος δεν μπορεί να ερμηνευτεί αν δε ληφθεί υπ’ όψη ότι ο σημερινός πρωθυπουργός και πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας ουδέποτε εξελέγη. Αναδείχθηκε στην ηγεσία του κόμματος μετά από έναν εσωκομματικό πραξικόπημα το 2014 το οποίο, όπως είχε γράψει ο βρετανικός Guardian στις 6 Αυγούστου, θα έκανε τον Μακιαβέλι υπερήφανο. Επομένως, ο Ρέντσι είναι ο πλέον ακατάλληλος για να εμφανιστεί ως υπέρμαχος της δημοκρατίας… Ο Μπερσάνι σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Corriere della Sera εξήγησε ότι αν τυχόν και περάσουν οι προτάσεις του Ρέντσι τότε θα οδηγηθούμε σε ένα σύστημα όπου ο πρωθυπουργός θα έχει συγκεντρώσει στα χέρια του όλη την εξουσία. Με βάση δηλαδή τις μεταρρυθμίσεις, μια οριακή εκλογική πλειοψηφία οδηγεί σε μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. «Οδηγούμαστε σε μια κυβέρνηση ενός αρχηγού, που διορίζει ένα κοινοβούλιο το οποίο αποφασίζει για τα πάντα, ακόμη και με ένα 25% των ψήφων».

Η ανησυχία για τα σχέδια του Ρέντσι κορυφώνεται επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που στην Ιταλία επιχειρείται μια τέτοια συγκέντρωση εξουσιών. «Ανάλογη ρητορική χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τη φασιστική δικτατορία τη δεκαετία του ’30», έγραφε ο πάντα προσεκτικός στις διατυπώσεις του βρετανικός Economist στις 8 Οκτωβρίου. Και συνέχιζε: «Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι συγγραφείς του ιταλικού δημοκρατικού συντάγματος μοίρασαν τις εξουσίες για να μην μπορούν να ασκούνται από ένα πρόσωπο ή ένα θεσμό, δίνοντας και στις δύο βουλές ίσες εξουσίες»! Δεν πρόκειται επομένως για μια χωρίς σημασίας επιλογή!

Η ανησυχία του ευρωπαϊκού Τύπου για το άνευ προηγουμένου στοίχημα που ανέλαβε ο Ρέντσι εντείνεται γιατί είναι κοινό μυστικό πώς μεταξύ των ψηφοφόρων αποτελεί ισχνή μειοψηφία. Στις τελευταίες εκλογές πρώτο κόμμα εξελέγη το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του χαρισματικού Μπέπε Γκρίλιο, ο οποίος διασύρεται συστηματικά από τα Μέσα ως λαϊκιστής ή, ακόμη χειρότερα, γραφικός. Οικτρά μειοψηφική είναι επίσης στην Ιταλία κι η άποψη παραμονής στο ευρώ. Οι κίνδυνοι που εγείρονται επομένως είναι πολλαπλοί.  Πώς θα χειριστεί ο Ρέντσι ένα «Ναι»; Πώς θα το διαχειριστεί επίσης ο διάδοχός του; Επιπλέον, αν χάσει το δημοψήφισμα και οδηγηθεί η Ιταλία σε εκλογές οι εξελίξεις θα είναι κατακλυσμιαίες σε βάρος φυσικά εκείνων των δυνάμεων που στρατεύονται στο πλευρό του δοτού ιταλού πρωθυπουργού, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται ακόμη κι η παραμονή της Ιταλίας στο ευρώ. Πολλοί σοβαροί λόγοι για να υπερψηφιστεί το «Όχι»…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 14 Οκτωβρίου 2016

Θρίαμβος του «Όχι», ηχηρή αποδοκιμασία των μέτρων λιτότητας (Επίκαιρα, 9-16/7/2015)

dΣτις κορυφαίες στιγμές αντίστασης του ελληνικού λαού έχει συμπεριληφθεί πλέον το «Όχι» που καταγράφτηκε στις κάλπες της Κυριακής 5ης Ιουλίου, με ποσοστό 61,31%! Η συντριπτική επικράτηση του «Όχι» όσο κι αν ήταν προβλέψιμη, για όσους τουλάχιστον δεν ζουν στα χρυσελεφάντινα γραφεία, δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου εύκολη!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Απέναντι στο «Όχι» αντιπαρατάχθηκε ένα πρωτοφανούς εύρους μαύρο μέτωπο που ξεκινούσε από το ευρώδουλο πολιτικό σύστημα παλιάς (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, κ.α.) και νέας κοπής (Ποτάμι κ.α.) τους επικυρίαρχους (Σουλτς, Γιουνκέρ, Ντέιζελμπλουμ) που έκαναν υποδείξεις παρεμβαίνοντας κατά προκλητικό τρόπο στα εσωτερικά της χώρας κι έφτανε μέχρι κάθε λογής θεσμική οργάνωση: από την αργόμισθη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ, μέχρι τους δημάρχους της ΚΕΔΕ και επαγγελματικές οργανώσεις όπως ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθήνας και το Τεχνικό Επιμελητήριο. Όλοι αυτοί ξεπεράστηκαν από τον ελληνικό λαό που τους γύρισε την πλάτη κι έγραψε τις υποδείξεις τους στα παλαιότερα των υποδημάτων του! Το 61,31% του εκλογικού σώματος που ψήφισε «Όχι» δεν αποδοκίμασε μόνο τη χούντα της ιδιωτικής τηλεόρασης που από το πρωί μέχρι το βράδυ υπερθεμάτιζε του «Ναι» κατά παράβαση κάθε δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Αποδοκίμασε επίσης δημάρχους, αργυρώνητους συνδικαλιστές και επιμελητήρια, που έσπευσαν να συνταχθούν με την Μέρκελ και τον ΣΕΒ, φέρνοντας στην επιφάνεια την αβυσσαλέα απόσταση που χωρίζει πλέον τις θεσμικές εκφράσεις της κοινωνίας από την ίδια την κοινωνία. Η αναγνωρισμένη από τους πάντες κρίση εκπροσώπησης επομένως, πλέον έχει ένα σαφές περιεχόμενο: Την ταύτιση των θεσμικών εκπροσωπήσεων, ακόμη και των υποτιθέμενων εργατικών, με τα πιο αντιλαϊκά και συντηρητικά κοινωνικά συμφέροντα, δηλαδή την λιτότητα, όπως με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια περιγραφόταν στις προτάσεις Γιουνκέρ, τις οποίες αποδοκίμασε ο ελληνικός λαός.

Ταξικό και νεανικό το «Όχι»

Η τεράστια κοινωνική διακύβευση άλλωστε του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου διακρίνεται από την ταξική ανάλυση της ψήφου. «Όχι» στις προτάσεις των δανειστών ψήφισαν σε συντριπτικό ποσοστό οι εργατικοί δήμοι, εκείνοι δηλαδή οι πολίτες που βίωσαν τις συνέπειες της κρίσης την προηγούμενη πενταετία, με ανεργία, μειώσεις μισθών, συντάξεων, κ.α. Μόνο ενδεικτικά: Φυλή και Πέραμα 77% υπέρ του «Όχι», Αχαρνές 75%, Κερατσίνι – Δραπετσώνα, Νίκαια – Ρέντης και Αγία Βαρβάρα 73%, Ελευσίνα και Λαευρωτική 72%, Ταύρος και Αιγάλεω 71%, Περιστέρι 70%, κοκ. Από την άλλη μεριά ήταν η Εκάλη με το «Ναι» να κερδίζει 85%, ο Διόνυσος με 70%, η Βουλιαγμένη με 66%, η Κηφισιά κι η Δροσιά με 65%, κοκ. Μέγκα, Σκάι, Αντένα, κ.λπ. επέλεξαν σε αυτή την ιστορικής σημασίας αναμέτρηση να γίνουν φερέφωνα των του πλούτου εμφανίζοντας ως γενικό συμφέρον το συμφέρον μιας χούφτας ανθρώπων.

Το «Όχι» άντλησε τη γοητεία του επίσης κι από τις ηλικίες που το προτίμησαν. Όσο μικρότερη ήταν η ηλικία των ψηφοφόρων τόσο πιο ηχηρά, τόσο πιο πλειοψηφικά έβαλαν το σταυρό στο «Όχι»! Με βάση τις μετρήσεις της GPO, όπου συμπεριλαμβάνονται κι οι αναποφάσιστοι, από την ηλικιακή ομάδα 18-29 ετών επέλεξε «Όχι» το 59,3% όσων απάντησαν, στην ομάδα 30-44 ετών το 47,5%, 45-59: 45,9% και 60 ετών και άνω: 33,3%. Η ηλικιακή κατανομή, από την άλλη, όσων επέλεξαν το «Ναι» είναι εντελώς αντίθετη: Στις ηλικίες 18-29 ετών: 29%, 30-44: 37,2%, 45-59: 39,9%, και 60 και άνω: 56,6%. Δε χρειάζονται επομένως και τόσο βαθιές αναλύσεις για να κατανοήσουμε τις αιτίες πίσω από την απαξίωση της ιδιωτικής τηλεόρασης στη συνείδηση των πιο νέων ανθρώπων, τουλάχιστον μεταξύ αυτών που σκέφτονται και δρουν πολιτικά κι ενσυνείδητα.

Αποχώρηση Σαμαρά

Η σημασία του «Όχι» που ειπώθηκε στην Ελλάδα φάνηκε αμέσως με αφορμή την παραίτηση του Α. Σαμαρά από την ηγεσία της ΝΔ, που χρεώθηκε την πολιτική της πόλωσης. Η δρομολόγηση των διαδικασιών για εκλογή νέου προέδρου στη Δεξιά ήταν ωστόσο μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Βαριά εκτεθειμένο εξήλθε και το ΠΑΣΟΚ, ή ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων απ’ αυτό, όπως και το Ποτάμι που πόνταραν όλο τους το πολιτικό κεφάλαιο μαζί με τους μιντιάρχες στην καταστροφολογία ταυτίζοντας το «Όχι» με την έξοδο από την Ευρώπη (λες και θα απομακρύνονταν οι τεκτονικές πλάκες κάτω από τα πόδια μας), χωρίς να πείσουν. Κι όταν έγινε φανερό ότι ηττήθηκαν, τότε μετέφρασαν το «Όχι» σε εντολή για συμφωνία με τους δανειστές εντός 48 ωρών, ότι ακριβώς θα έπρεπε να γίνει αν κέρδιζε το «Ναι»!

Στο κενό έπεσε επίσης κι η ατυχής επιλογή του ΚΚΕ να καλέσει τα μέλη και τους φίλους του να ψηφίσουν λευκό, άκυρο ή να απέχουν από τις εκλογές, ταυτίζοντας τους δανειστές με την κυβέρνηση και δημιουργώντας έτσι ρήγμα στις σχέσεις του με τον λαϊκό κόσμο των αγώνων που ψήφισε και στήριξε το «Όχι». Η αποτυχία της πρότασής του φάνηκε στο ποσοστό των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων (5,8%), που κινήθηκε στα ίδια επίπεδα ή και χαμηλότερα των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων. Ενδεικτικά, στις βουλευτικές εκλογές του 2015 λευκά και άκυρα: 2,36%, ευρωεκλογές 2014: 3,8%, πρώτη Κυριακή περιφερειακών 2014: 7,13% και δεύτερη Κυριακή: 15,42%…

Απογοήτευση ωστόσο προκάλεσε κι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση χειρίστηκε το «Όχι», με όλες τις κινήσεις της να παραπέμπουν περισσότερο σε διαχείριση του «Ναι» δηλαδή μιας ήττας στο δημοψήφισμα κι όχι στη μεγαλειώδη νίκη που πέτυχε, προς απογοήτευση όσων δε δέχθηκαν να αυτοκτονήσουν κοινωνικά και έστειλαν μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι η λιτότητα δεν μπορεί να είναι το μέλλον μας. Νίκη την οποία, περιττό να πούμε πως δεν πιστώνεται όλος ο ΣΥΡΙΖΑ μια και προβεβλημένα στελέχη του έλαμψαν την κρίσιμη εκείνη εβδομάδα δια της απουσίας τους από τα τηλεπαράθυρα, εκφράζοντας έτσι πιθανότατα την απροθυμία τους να στηρίξουν την επιλογή του Μαξίμου να θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού τις προτάσεις των δανειστών.

Κάτι περισσότερο από ηττοπαθή διαχείριση του «Όχι», ακύρωσή του μάλλον, αποτέλεσε και η απόφαση της κυβέρνησης, κατόπιν της συμφωνίας των πολιτικών αρχηγών που συνεδρίασαν τη Δευτέρα, να προσέλθει ο νέος υπουργός Οικονομικών, Ευκλ. Τσακαλώτος, (που διαδέχθηκε τον καρατομημένο κατ’ απαίτηση των πιστωτών Γ. Βαρουφάκη) στο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών την Τρίτη το απόγευμα, δηλώνοντας πρόθυμος να συζητήσει τις προτάσεις Γιουνκέρ που μόλις πριν δύο μέρες απέρριψε ο ελληνικός λαός με συντριπτικό ποσοστό! Παρότι, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα της Ευρωομάδας, η υποβάθμιση του περήφανου «Όχι στη λιτότητα και τους ταπεινωτικούς όρους για την έγκριση της δόσης», που είπε ο ελληνικός λαός εκ μέρους της κυβέρνησης δεν προοιωνίζεται ότι η κυβέρνηση θα τιμήσει την εμπιστοσύνη που της έδειξε ο λαός…

Το «Όχι» στις κάλπες θα είναι μόνο η αρχή! (To Χωνί, Σάββα 4 Ιουλίου 2015)

162Ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της Ελλάδας μια εκλογική αναμέτρηση δεν προκάλεσε τόση ένταση, τέτοια πόλωση! Ακόμη και για το αν πρέπει να διεξαχθεί ή όχι. Το γεγονός δε, ότι πρόκειται για δημοψήφισμα είναι εξόχως αποκαλυπτικό για τις διακυβεύσεις της 5ης Ιουλίου 2015.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι οπαδοί του «Ναι», πρώτα έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να μην επιτρέψουν το δημοψήφισμα, επικαλούμενοι συνταγματικά προσχώματα. Στη συνέχεια επιχείρησαν να το απονομιμοποιήσουν επιδιώκοντας να μειώσουν την συμμετοχή των πολιτών και στο τέλος επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου κινδυνολογία. Κι όλα αυτά σε αγαστή σύμπνοια με τους σημαντικότερους ηγέτες της ΕΕ (από τον Γιουνκέρ μέχρι την Μέρκελ) και την ντόπια διαπλεκόμενη ολιγαρχία (από τους μιντιάρχες που κλέβουν το ρεύμα από τα ρολόγια της ΔΕΗ μέχρι τον κρατικοδίαιτο ΣΕΒ) αποκαλύπτοντας σε όλο του το μεγαλείο το «μαύρο μέτωπο» που στράφηκε εναντίον του πιο στοιχειώδους, κυριαρχικού δικαιώματος του ελληνικού λαού: του δικαιώματος να αποφασίσει ελεύθερα αν θέλει να συνεχίσει να ζει με λιτότητα, μνημόνια, περικοπές και απολύσεις. Γιατί αυτό ακριβώς πρεσβεύει το στρατόπεδο του «Ναι»: διαιώνιση της οικονομικής χούντας που επιβλήθηκε από τον Μάιο του 2010 με αφορμή την κρίση του δημόσιου χρέους, κι επίσης μονιμοποίηση του καθεστώτος περιορισμένης κυριαρχίας και υποτέλειας.

Από την άλλη, το «Όχι» συμπυκνώνει τους σκληρούς αγώνες που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια στις πλατείες και τους χώρους εργασίας για να ανατραπεί αυτή η πολιτική που προκαλεί φτώχεια, αυτοκτονίες και μετανάστευση.

Η νίκη του «Όχι», που αποτελεί χρέος τιμής για κάθε εργαζόμενο, νέο, άνεργο και φοιτητή, που επλήγη από την κρίση, στέλνει κι ένα επιπλέον μήνυμα προς την σημερινή κυβέρνηση: ότι δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να υπογράψει νέα μνημόνια (όπως οι προτάσεις που περιλαμβάνονταν στο κείμενο των 47 σελίδων), ούτε καν να συντηρήσει το μνημονιακό παρακράτος που δημιουργήθηκε από το 2010 με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και των κάθε φορά παρατρεχάμενων τους. Αν, δηλαδή, θέλει η κυβέρνηση να τιμήσει το «Όχι» που εκατομμύρια άνθρωποι θα ψηφίσουν αύριο, κλείνοντας τα αυτιά τους στις Σειρήνες του ενδοτισμού και της δουλοπρέπειας, πρέπει να αποκηρύξει το καθεστώς της λιτότητας, με κάθε κόστος!

Πρώτο, να διαγράψει μονομερώς το δημόσιο χρέος χρησιμοποιώντας το προκαταρκτικό πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας της Βουλής, που χαρακτήρισε το δημόσιο χρέος παράνομο, απεχθές και μη βιώσιμο, προτείνοντας την μονομερή διαγραφή του.

Παραπέρα, να βγάλει την Ελλάδα από την ευρωζώνη, ώστε η νομισματική πολιτική να γίνει εργαλείο οικονομικής επέκτασης που θα μειώσει την ανεργία. Τέλος, να τολμήσει τη ρήξη με την ΕΕ ώστε να μην ισχύσουν οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, που απαγορεύουν, επί ποινή, την αναδιανομή και τις αναγκαίες αυξήσεις.

«Όχι» η ψήφος του αγώνα, της αξιοπρέπειας, της ελπίδας! (Επίκαιρα, 3-8/7/2015)

sugkentrosi-sto-suntagma-oxiΙστορική μέρα, θα είναι η Κυριακή 5 Ιουλίου. Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει αν θέλει το καθεστώς της άγριας λιτότητας που επιβλήθηκε πραξικοπηματικά και χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση ή όχι. Θα είναι μια μάχη πολύ πιο καθοριστική από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου λόγω του ασφυκτικού πολιτικού περιβάλλοντος που έχει έκτοτε δημιουργηθεί, λόγω του ότι από το Σαββάτο ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρωτοφανούς αγριότητας, για την Ελλάδα, μιντιακό πραξικόπημα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Λίγες μόλις ώρες μετά το διάγγελμα του πρωθυπουργού, η διαπλοκή έδειξε τα δόντια της με τους πιο διαφορετικούς τρόπους. Με συνεχή πλάνα από τις ουρές στα ΑΤΜ, τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα που πολύ σύντομα εξελίχθηκαν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Τι κι αν δεν σημειώθηκαν πουθενά επεισόδια; Τι κι αν δεν υπήρξαν πουθενά σκηνές αγανάκτησης από τον κόσμο; Τι κι αν κανείς δεν έβριζε την κυβέρνηση χρεώνοντάς της το πλαφόν στις αναλήψεις; Οι ιδιωτικές τηλεοράσεις που από το 2010 δεν καταδέχτηκαν ούτε μια φορά να στηθούν έξω από τις ουρές του ΟΑΕΔ για καλύψουν με πλάνα τις ειδήσεις για αύξηση της ανεργίας (όποτε τις έλεγαν) ή έξω από τα συσσίτια των δήμων και των κοινωνικών οργανώσεων εκεί που άνθρωποι πήγαιναν να φάνε γιατί δε είχαν να αγοράσουν ούτε ψωμί, αποκρύπτοντας κατά παράβαση κάθε δεοντολογίας την κοινωνική γενοκτονία, αίφνης έσκυψαν πάνω από τα λαϊκά προβλήματα με ζωντανές μεταδόσεις, τζογάροντας πάνω στα πιο ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου. Κουβέντα φυσικά δεν ακούσαμε και για τις εγκληματικές ευθύνες της ΕΚΤ σε ό,τι αφορά τις συνθήκες έλλειψης ρευστότητας, καθώς ο θεματοφύλακας του ευρώ μετέτρεψε σε πολιτικό εργαλείο και όργανο εκβιασμού ένα δικαίωμα – αυτό της νομισματικής κυκλοφορίας – που απλώς και μόνον της εκχωρήθηκε!

Βομβαρδισμός από φήμες

Η μιντιοκρατία, που όλα τα προηγούμενα χρόνια αυθαίρετα ή νομιμοφανώς αρνήθηκε να πληρώσει ακόμη κι αυτούς τους φόρους που της αναλογούν, κατά το κοινώς λεγόμενο «το σανίδωσε» και στην φημολογία. Μεταδίδοντας δηλαδή ανύπαρκτες ειδήσεις, που το μόνο το οποίο κατάφερναν ήταν να επιτείνουν το κλίμα φόβου και ανασφάλειας στην κοινωνία: από αποκλειστικές πληροφορίες για μείωση του πλαφόν των ημερήσιων αναλήψεων στα 20 ευρώ, μέχρι πληροφορίες από τράπεζες για «στέγνωμά» τους και διακοπή ακόμη κι αυτών των μικρών ορίων αναλήψεων.

Αξίζει δε να αναφερθεί η πολύτιμη χείρα βοηθείας που προσέφεραν σε αυτό το πραξικόπημα επί της ενημέρωσης όλοι εκείνοι οι δημοσιογράφοι που από το 2010 αποτέλεσαν την Πέμπτη φάλαγγα του ΔΝΤ και των Μνημονίων. Η πληθωρική τους μάλιστα παρουσία όλες τις προηγούμενες μέρες στο γυαλί διέλυσε οποιαδήποτε ελπίδα υπήρχε να δώσει το ΔΝΤ στη δημοσιότητα την λίστα με τους 500 και πλέον έλληνες (δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και επιχειρηματίες) που παρακολούθησαν τα περίφημα σεμινάρια του, στα οποία αναφέρθηκε με αποκαλυπτικό τρόπο ο αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον οργανισμό τα κρίσιμα χρόνια 2010-2011, Π. Ρουμελιώτης, μιλώντας στην δημόσια ακρόαση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής. Αν κυκλοφορήσει η λίστα, ποιοί θα βγάλουν την επόμενη και μεθεπόμενη βρόμικη δουλειά για χάρη των πιστωτών; Ποιοί θα μας πείθουν με τα πάντα …προφανή επιχειρήματά τους ότι η λιτότητα κι η υποτέλεια είναι μονόδρομος; Ότι κάθε διεκδίκηση που έχει ίχνος έστω αξιοπρέπειας είναι τυχοδιωκτισμός;

Εν ολίγοις: μια φορά φερέφωνο, για πάντα φερέφωνο…

Η μιντιοκρατία επίσης έδειξε τα δόντια της με την απόκρυψη του επίδικου του δημοψηφίσματος κουρελιάζοντας έτσι κάθε έννοια αντικειμενικότητας! Κουβέντα για τις προτάσεις των θεσμών, ακόμη κι όταν η κυβέρνηση (…εδέησε και) τις μετάφρασε. Που ειπώθηκε ότι τα κονδύλια της κοινωνικής πολιτικής θα μειωθούν κατά 0,5% του ΑΕΠ μέχρι τον Οκτώβριο  2015; Ποιο ρεπορτάζ περιέγραψε την σαφή αναφορά της πρότασης για επιπρόσθετα έσοδα από τον ΦΠΑ ύψους 1% του ΑΕΠ, την εξοικονόμηση κονδυλίων ίδιου ύψους (1% του ΑΕΠ) από τις μειώσεις των συντάξεων, την κατάργηση των εκπτώσεων «συμπεριλαμβανομένων και των νησιών» όπως με σαφήνεια αναφέρεται, την σταδιακή αύξηση όλων των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης (κι όχι μόνο των πρόωρων) στα 67 έτη, την σταδιακή εξάλειψη του ΕΚΑΣ μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου 2019, την αύξηση των εισφορών υγείας που καταβάλλουν οι συνταξιούχοι σε 6% και την επέκτασή τους στις επικουρικές συντάξεις, την αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης, την μείωση στο μισό των επιδομάτων πετρελαίου, την αύξηση του συντελεστή φορολογίας ακινήτων σε περίπτωση που μειωθούν οι αντικειμενικές αξίες, την πλήρη υποχρεωτική συνταγογράφηση δραστικών ουσιών που θα υποβαθμίσει περαιτέρω την φαρμακευτική περίθαλψη, την απαγόρευση οποιωνδήποτε παρεμβάσεων στην αγορά εργασίας που έχουν στόχο την ακύρωση των μνημονιακών νόμων ελαστικοποίησης, το μπαράζ των ιδιωτικοποιήσεων που προβλέπει και πολλά άλλα… Αντί να αναφερθούν όλα αυτά που ήταν γνωστά, επί μέρες η προσπάθεια ήταν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει πραγματικό ερώτημα για να τοποθετηθούμε θετικά ή αρνητικά στο δημοψήφισμα…

Όχι λευκή επιταγή στην κυβέρνηση!

Η αλήθεια είναι πως όλους τους προηγούμενους μήνες η κυβέρνηση είχε με δική της ευθύνη (έστω κατόπιν των ασύμμετρων πιέσεων που δέχτηκε) ξεθωριάσει τις κόκκινες γραμμές, που η ίδια προεκλογικά διακήρυσσε κι είχε θέσει. Πολύ χαρακτηριστικά, συμφώνησε στην ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων και του Ελληνικού, του ΟΛΠ και του ΟΛΘ. Και δεν ήταν μόνο αυτές οι υποχωρήσεις που έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη κιόλας ημέρα που ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις, αποσύροντας οικειοθελώς θέσεις που εξακολουθούν να αποτελούν ουσιώδη συστατικά στοιχεία της φυσιογνωμίας του κόμματος, όπως για παράδειγμα το αίτημα της διαγραφής του χρέους. Διεκδίκηση που απέκτησε επιπλέον βάθος, εμβέλεια και νομιμοποίηση στην κοινωνία μετά την έκδοση από την Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους του προκαταρκτικού πορίσματος όπου θεμελιώνεται όχι απλώς και μόνον η δυνατότητα διαγραφής του δημόσιου χρέους, αλλά μονομερούς διαγραφής του, στη βάση των κυριαρχικών δικαιωμάτων που διαθέτει κάθε κράτος.

Επομένως, το συντριπτικό «Όχι» που θα βγάλουν οι κάλπες την Κυριακή, με όλες τις εκτιμήσεις να το υπολογίσουν στο 60% και πλέον, δεν είναι, ούτε μπορεί να εκληφθεί ως «λευκή επιταγή» στην κυβέρνηση για την επαναφορά του απαράδεκτου κειμένου των 47 σελίδων, για παράδειγμα. Κι αυτό επειδή όχι μόνο αν κάτι ναυάγησε όλους αυτούς τους μήνες είναι η …ιδιοφυής σύλληψη περί επιτυχούς έκβασης των διαπραγματεύσεων στη βάση των ακλόνητων επιχειρημάτων της ελληνικής πλευράς. Θέση που υποτιμούσε την σοβαρότητα των οικονομικών και πολιτικών διακυβεύσεων. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιστρέψει στο κείμενο των 47 σελίδων, αποδεχόμενη μια οποιαδήποτε συμφωνία, επειδή την Κυριακή 5 Ιουλίου τη νίκη θα της την χαρίσουν τα πιο ριζοσπαστικά κοινωνικά στρώματα κι όχι οι μετεγγραφές από την ΔΗΜΑΡ. Όσοι θα πλήρωναν τον λογαριασμό των 44 σελίδων, ο κόσμος που γέμισε τις πλατείες, ο κόσμος της αξιοπρέπειας και της ελπίδας! Όλοι οι άλλοι από την κυβέρνηση που φοβούνται ακόμη και τώρα τη ρήξη, ας περάσουν κι επίσημα στο μπλοκ του «Ναι», στο μπλοκ της διαφθοράς, των λαμογιών και της Ζίμενς!