Αξιολόγηση: Με δύο ήττες ξεκινά η κυβέρνηση

tsakalwtos03Ομολογία παραμονής ΔΝΤ στο πρόγραμμα, άγνωστη η διάρκεια των διαπραγματεύσεων

Σε πλήρη υποχώρηση οδηγήθηκε η κυβέρνηση στο θέμα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο αποκαλούμενο πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, από το καλοκαίρι ακόμη όταν υπέγραφε το νέο μνημόνιο, έθρεφε την κρυφή ελπίδα να συνεχιστεί μεν το πρόγραμμα χωρίς όμως τη συμμετοχή του ΔΝΤ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ζητούμενο από αυτή την εξέλιξη ήταν αποκλειστικά και μόνο συμβολικό. Δεδομένου ότι είναι ο πλέον κακόφημος οργανισμός (σε σύγκριση με την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που απαρτίζουν την τρόικα) η διακοπή της συμμετοχής του ΔΝΤ θα επέτρεπε στην Αθήνα να εκμεταλλευτεί πολιτικά την αποχώρησή του. Δηλαδή να την εμφανίσει ως επιτυχία της διαπραγματευτικής της τακτικής, ως τερματισμό του εξευτελιστικού καθεστώτος κηδεμονίας, ως ανάκτηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας, ως αρχή του τέλους της περιόδου των Μνημονίων, κι άλλα τέτοια ευφάνταστα. Ακόμη κι ως τη δίκαιη ανταμοιβή για τα αντιλαϊκά μέτρα που ετοιμάζεται να περάσει τώρα, με σημαντικότερο όλων το αντιασφαλιστικό. Το ίδιο σχέδιο άλλωστε είχε και ο Σαμαράς, στο δεύτερο εξάμηνο του 2014, για να συναντήσει την κατηγορηματική διαφωνία των Ευρωπαίων.

Η «αλληλεγγύη» τους απέναντι στο ΔΝΤ πηγάζει από τις εγγυήσεις αδιαλλαξίας και επιμονής που προσφέρει στην παρακολούθηση και την αξιολόγηση του προγράμματος. Με άλλα λόγια, το ΔΝΤ αποτελεί τον τριτεγγυητή της λιτότητας που διασφαλίζει πως ακόμη και σε εκείνη την απίθανη περίπτωση που η ΕΕ θα αναγκαστεί να υποχωρήσει (πχ λόγω εσωτερικών πολιτικών πιέσεων και ισορροπιών) αποδεχόμενη μια ελαστική ερμηνεία των όρων του Μνημονίου, θα υπάρχει ένας οργανισμός, με εδραιωμένα και υλικά συμφέροντα όπως είναι η συμμετοχή του στο χρηματοδοτικό σχήμα (και σε αντίθεση με τον ΟΟΣΑ ή την Παγκόσμια Τράπεζα), που θα απαιτεί την πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων.

Η στάση αυτή των Ευρωπαίων δεν είναι καινούργια. Εκφράστηκε πρώτη φορά το 2010, όταν οι πιο ακραιφνείς «Ευρωπαϊστές» εκλιπαρούσαν να μείνει εκτός Ευρώπης το ΔΝΤ, μέχρι που η Μέρκελ έκλεισε τη συζήτηση, καλώντας επίσημα τον οργανισμό, κι ας λειτουργεί αποδεδειγμένα ως το μακρύ χέρι της Ουάσινγκτον… Εκφράστηκε επίσης απέναντι στο Σαμαρά και τον Τσίπρα, το 2014 και το 2015, αντίστοιχα.

Έτσι, η δημόσια παραδοχή μέσω μάλιστα συνέντευξης σε γερμανική εφημερίδα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, εκ μέρους του ίδιου του υπουργού Οικονομικών, Ευκλ. Τσακαλώτου, κλείνει τη συζήτηση. Τα λόγια δε του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, την Παρασκευή το βράδυ μετά το τέλος του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ (Ecofin) επιβεβαιώνουν την πρώτη ήττα που δέχτηκε η κυβέρνηση πριν καν ξεκινήσει επίσημα η πρώτη αξιολόγηση: «Είναι καλό ότι η ελληνική κυβέρνηση επιβεβαίωσε προφανώς εκ νέου αυτό που είχε ήδη αποδεχθεί τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ότι δηλαδή το ΔΝΤ βεβαίως πρέπει να συνεχίσει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα – αυτό είναι απαραίτητη προϋπόθεση»! Άντε να πει κάποιος ότι δεν κατάλαβε τι εννοούσε ο γερμανός υπουργός…

Η δεύτερη ήττα που δέχτηκε η κυβέρνηση, πριν αρχίσει η διαπραγμάτευση, αφορούσε τη διάρκεια της αξιολόγησης. Κι όταν λέμε διάρκεια εννοούμε ατζέντα, γιατί ότι κρατάει λίγο περιλαμβάνει τα …βασικά. Όταν, αντίθετα, μεγαλώνει η διάρκεια τότε εύκολα συνάγεται πως στην ημερήσια διάταξη οι πιστωτές έχουν βάλει τη …μάνα και τον πατέρα τους! Δηλαδή, ασφαλιστικό, υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων και νέα μέτρα για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό! Η κόντρα για τη διάρκεια, με την κυβέρνηση να ήθελε την αξιολόγηση να κρατά το πολύ έναν μήνα, αποτυπώθηκε σε δήλωση του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, Κλάους Ρέγκλινγκ, που παρέπεμψε στο Φεβρουάριο και σε συνέντευξη της Λαγκάρντ σε γερμανική εφημερίδα που προέβλεψε την ολοκλήρωσή της το δεύτερο τρίμηνο (καλό Ιούνη δηλαδή!). Πιο ανησυχητική ωστόσο ήταν η απόσταση που κράτησαν από το ασφαλιστικό της κυβέρνησης Σόιμπλε και Λαγκάρντ, αφήνοντας με σαφήνεια να εννοηθεί πως είναι ανεπαρκές. Ζητούν, δηλαδή, ακόμη μεγαλύτερες περικοπές στις συντάξεις!

Για να πάρουν ό,τι θέλουν το πιθανότερο είναι οι ίδιοι οι πιστωτές να τραβήξουν σε μάκρος τις διαπραγματεύσεις για να εκβιάζουν με τις δόσεις για τις πληρωμές που έχει να κάνει η κυβέρνηση μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο. Συγκεκριμένα στις 7/3 (304,62 εκ. σε ΔΝΤ), στις 16/3 (571,17 εκ. σε ΔΝΤ), στις 11/4 (52 εκ. σε ΕΚΤ), στις 13/4 (456,93 εκ. σε ΔΝΤ) και στις 7/6 (304,62 εκ. ευρώ).

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Πριν, την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Νέο δάνειο και μνημόνιο ή Ιρλανδία! Ας διαλέξουν… (Unfollow, Απρίλιος 2015)

euro-notes-375x280Πιο απλά δεν γινόταν να ειπωθεί: «Το νέο πακέτο θα μπορούσε να φτάσει τα 10 έως 20 δις., σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Οικονομικών του Βερολίνου. Αλλά η γερμανική κυβέρνηση δεν επιθυμεί να περιορίσει τη βοήθειά της μόνο σε χρήματα. Σχεδιάζει ένα νέο πρόγραμμα για να φέρει την ελληνική κυβέρνηση και τον μηχανισμό της δημόσιας διοίκησης στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα. Όλα τα υπουργεία πρόκειται να εμπλακούν». Τα παραπάνω γράφτηκαν στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ στις 2 Απριλίου 2014, ακριβώς έναν χρόνο πριν. Ανάλογα δε άρθρα, που προοικονομούσαν νέο, τρίτο δάνειο «διάσωσης» είχαν γραφτεί και παλιότερα.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε καμία όμως άλλη συγκυρία, εκτός της σημερινής, δεν φαινόταν τόσο έντονη η ανάγκη για ένα νέο δάνειο. Με άλλα λόγια ποτέ άλλοτε δεν είχαν διαμορφωθεί οι συνθήκες ώστε ένα τρίτο δάνειο να φαίνεται σανίδα σωτηρίας για την ελληνική οικονομία.

Οι συνθήκες ωρίμασαν απότομα, για να περιμένουμε σαν μάννα εξ ουρανού το τρίτο δάνειο, με ευθύνη της ελληνικής οικονομικής ελίτ και των επιτελείων της ΕΚΤ. Από κοινού κι εκ του μηδενός έστησαν δύο Συμπληγάδες πέτρες για έναν και μοναδικό σκοπό: να συνθλίψουν οποιαδήποτε ελπίδα ριζοσπαστικής πολιτικής περιείχε ο σχηματισμός της νέας ελληνικής κυβέρνησης και να επιβάλουν την διαιώνιση της πολιτικής της ακραίας λιτότητας. Έτσι, από την μια πλευρά, ήταν οι έλληνες επιχειρηματίες που πρωτοστάτησαν στις μαζικές αναλήψεις με τους τραπεζίτες να είναι αυτοί που τις περισσότερες φορές σήκωναν το τηλέφωνο, σχημάτιζαν πρώτοι τον αριθμό κι έδιναν το σήμα της τραπεζικής ανάληψης. Με τον καιρό ο μακρινός (για τον Δεκέμβριο του 2014) κίνδυνος της φυγής των κεφαλαίων, που θα οδηγήσει αρχικά στην επιβολή πλαφόν στις αναλήψεις και τις μεταφορές κεφαλαίων από τις τράπεζες (όπως απείλησε μέσα Μαρτίου ο Γ. Ντέιζελμπλουμ) και στη συνέχεια σε bail in, δηλαδή διάσωση των τραπεζών μέσω της κατάσχεσης μέρους των καταθέσεων όπως έγινε στην Κύπρο, κι έπειτα σε graccident κι ενδεχομένως σε grexit άρχισε να εμφανίζεται σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, παραμένοντας πάντα μια απειλή που πουλάει. Αυτό ωστόσο που δεν λέγεται είναι πως χωρίς την άνωθεν υπόδειξη ποτέ δεν θα είχαν εξανεμιστεί από τις τράπεζες 24 δισ. ευρώ, όπως συνέβη μεταξύ Νοεμβρίου 2014 και Φεβρουαρίου 2015, με τον Δεκέμβρη να κλείνει μετρώντας απώλειες 4 δισ., τον Ιανουάριο 12 δισ. και τον Φεβρουάριο 8 σχεδόν δισ. ευρώ…

Ακόμη κι έτσι για να ολοκληρωθεί ο εκβιασμός απαιτούταν η βοήθεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία με ακρίβεια εκτελεστή μεθοδεύει τον στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο – επιτυχημένα ως τώρα – να χειραγωγήσει την κυβέρνηση. Αρχές Φεβρουαρίου ανακοίνωσε πως παύει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα από τις τράπεζες ως εγγύηση για να τους χορηγεί ρευστότητα. Εδώ που τα λέμε δεν ήταν κι ότι πιο πολύτιμο διέθετε στα ολοκαίνουργια χαρτοφυλάκια της η ΕΚΤ, αλλά το λούστρο τους δε έσβησε από τα λαχούρια του Βαρουφάκη. Και με τις σινιέ γραβάτες του Χαρδούβελη και του Στουρνάρα παλιόχαρτα ήταν, αλλά τα δέχονταν αδιαμαρτύρητα. Έκτοτε αρχίζει το μαρτύριο της σταγόνας με τον πανάκριβο μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας (ELA), που καθίσταται πλέον μονόδρομος για τις τράπεζες, να ανοίγει τόσο όσο απαιτείται για να συνεχίζεται η φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες χωρίς να δημιουργούνται και συνθήκες πανικού ενώ, παράλληλα, να αυξάνεται η πίεση στην κυβέρνηση να ενταχθεί οργανικά στον αστερισμό της λιτότητας. 5 δις. στις 12 Φεβρουαρίου, 3,5 δις. στις 19 Φεβρουαρίου, 400 εκ. στις 18 Μαρτίου, 1,3 δις. στις 25 Μαρτίου, κ.λπ., κ.λπ. Η πίεση που ασκείται στην κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι έμμεση, ούτε κινείται απλώς στο επίπεδο των εντυπώσεων που δημιουργούν τα δελτία των 8. Είναι άμεση καθώς η πιστωτική ασφυξία στις τράπεζες «καίει» ένα χαρτί που η ίδια η κυβέρνηση είχε δηλώσει προεκλογικά ότι θα έπαιζε για να προσπεράσει τους συνήθεις εκβιασμούς των πιστωτών με την καθυστέρηση καταβολής των δόσεων: την δυνατότητα να απορροφήσουν οι τράπεζες επιπλέον εκδόσεις εντόκων γραμματίων που θα μπορούσαν να προσφέρουν την ποθούμενη ρευστότητα στο δημόσιο όχι μόνο για να πληρώσει δικές της υποχρεώσεις (μισθοί, συντάξεις, προμηθευτές, κ.α.) αλλά ακόμη και τις δόσεις στο ΔΝΤ. Η δυνατότητα αυτή καταργείται από τη στιγμή που οι δανειστές δηλώνουν καθαρά ότι το όριο των 15 δις. στην αξία των εντόκων γραμματίων σε κυκλοφορία δεν αυξάνεται, οπότε το μόνο που έχει να κάνει η κυβέρνηση είναι να τα ανακυκλώνει στις λήξεις τους κι έτσι μένει στο έλεος των άδειων δημόσιων ταμείων, ενώ οι διοικήσεις των τραπεζών, τυφλά όργανα της ΕΚΤ, έχουν σαφή εντολή να μην χρηματοδοτούν το ελληνικό δημόσιο. Παράλληλα η Ελλάδα έχει αποκλειστεί από την αγορά στο πλαίσιο της πλημμυρίδας ρευστού ύψους 60 δις. ευρώ που απελευθερώνει κάθε μήνα η ΕΚΤ, με τα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης. Το τέλειο έγκλημα…

Με αυτές τις κυκλωτικές κινήσεις δεν μεθοδεύεται μόνο η ολοκληρωτική παράδοση της κυβέρνησης στους πιστωτές. Επιχειρείται να φανεί ως φιλί ζωής στην ελληνική οικονομία το δάνειο που λυσσάει η Γερμανία να πάρουμε (και το οποίο πριν τρεις μήνες φάνταζε περιττό) για να είναι σίγουρη πως θα καταβληθούν «πλήρως και εγκαίρως», όπως αναφέρεται στη συμφωνία του Γιούρογκρουπ της 20ης Φεβρουαρίου, οι υποχρεώσεις στους δανειστές. Δεδομένου ότι η προφανής λύση (δηλαδή η απελευθέρωση αφειδώλευτης ρευστότητας στην Ελλάδα από την ΕΚΤ που θα ακύρωνε μονομιάς τη βάση κάθε φόβου για επανάληψη κυπριακών σεναρίων, επαναφέροντας την ομαλότητα στην αγορά – χωρίς δηλαδή καν να χρησιμοποιηθεί!) δεν συζητιέται, το ερώτημα που τίθεται αφορά την εναλλακτική για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Μια εναλλακτική που να λαβαίνει μάλιστα υπ’ όψη της την αγκύλωση των δύο κομμάτων να παραμείνουν σε ευρώ και ΕΕ και να μην διαγράψουν το χρέος, παρά την πανηγυρική ήττα που δέχθηκε η γραμμή διαπραγμάτευσης «ανατρέπουμε την λιτότητα εντός ευρώ και ΕΕ».

Αν λοιπόν η κυβέρνηση θέλει να αποφύγει ένα νέο δάνειο που θα συνοδεύεται από μνημόνιο, ως συνήθως, και το οποίο θα σημάνει το πρόωρο τέλος της, τότε δεν έχει παρά να επαναλάβει ότι έκανε κι η Ιρλανδία τον Δεκέμβριο του 2010, όταν «τύπωσε» 51 δισ. ευρώ, στο πλαίσιο ενός προγράμματος παροχής έκτακτης ρευστότητας. Όπως δηλαδή το περιέγραψε, σε αδρές γραμμές, κι η Ραχήλ Μακρή την προεκλογική περίοδο στο πλαίσιο τηλεοπτικής της συνέντευξης. Το μόνο που απαιτείται είναι να ενημερωθεί η ΕΚΤ. Όχι να ερωτηθεί! Ούτε καν διαβούλευση δεν προηγήθηκε από την μεριά της Ιρλανδίας τον Δεκέμβριο του 2010, παρότι μάλιστα τύπωσε 51 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στο 30% του ΑΕΠ της. Κι η είδηση μάλιστα έγινε γνωστή λίγες εβδομάδες αργότερα μέσω του ιρλανδικού Independent (εδώ το σχετικό δημοσίευμα) και των Financial Times (κι εδώ).

Η βρετανική εφημερίδα μάλιστα, απαλλαγμένη από κάθε υποχρέωση να ακολουθήσει τον Τύπο της ευρωζώνης φυλάσσοντας σαν κόρη οφθαλμού το επτασφράγιστο μυστικό, αποκάλυψε από πού αντλεί νομιμοποίηση μια τέτοια κίνηση, ομολογουμένως πρωτοφανής: Από το άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισσαβόνας, ακριβώς αυτό το άρθρο που ευρωλιγούρηδες δημοσιογράφοι, σταθεροί υμνητές της Τρόικας με όποιο όνομα κι αν κυκλοφορεί, δεν κουράζονται να προσκυνούν, όπως έκανε για παράδειγμα ο Μπάμπης Παπαδημητρίου της Καθημερινής στις 12 Μαρτίου (εδώ το άρθρο) γράφοντας ότι αποτελεί «στόχο των απανταχού αριστερών και εθνικιστών. Των κρατιστών και λαϊκιστών κάθε ιδεολογικής αποχρώσεως». Κι όμως αυτό το άρθρο, που στην πρώτη του παράγραφο σωστά γράφει ο, πάντα καλά ενημερωμένος για τα τραπεζικά θέματα, Μπάμπης πως τονίζει ότι ο Ντράγκι δεν μπορεί να δανείσει τον Βαρουφάκη καθώς απαγορεύει κάθε είδους πιστωτική διευκόλυνση από την ΕΚΤ ή την κεντρική τράπεζα προς την κυβέρνηση, στην δεύτερη παράγραφο δίνει την λύση για να κοπεί ο γόρδιος δεσμός της τρέχουσας πιστωτικής ασφυξίας. «Η παράγραφος 1 δεν θα ισχύει για δημόσια πιστωτικά ιδρύματα στα οποία, στο πλαίσιο της προσφοράς αποθεματικών από τις κεντρικές τράπεζες, θα παρέχεται η ίδια μεταχείριση από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σαν να είναι ιδιωτικά πιστωτικά ιδρύματα». Είναι πασιφανές ότι οι αρχιτέκτονες της ΕΕ έδιναν από τότε το πράσινο φως για την διάσωση τραπεζών. Εξ ίσου πασιφανές είναι ότι κι η Ιρλανδία αξιοποίησε το παραθυράκι του άρθρου 123 για να διαχειριστεί το πρόβλημα ρευστότητας που της προκάλεσε η εθνικοποίηση των χρεοκοπημένων ιδιωτικών τραπεζών.

Γιατί όμως κι η Ελλάδα σήμερα να μην αξιοποιήσει την παράγραφο 2 του άρθρου 123 για να χρηματοδοτήσει τις 3 από τις 4 συστημικές τράπεζες, στις οποίες το ΤΧΣ συνεχίζει να διατηρεί την απόλυτη πλειοψηφία του μετοχικού τους κεφαλαίου, δηλαδή είναι κρατικές και στον Τύπο και στην ουσία; Και να ακολουθήσει μάλιστα τον τύπο, ενημερώνοντας την ΕΚΤ… Κι αν Πειραιώς και Άλφα Μπανκ δεν είναι διατεθειμένες να δεχθούν τα ευρώ του Χολαργού ας το πράξει η νέα πρόεδρος της Εθνικής, Λούκα Κατσέλη, αποκηρύσσοντας εμπράκτως με αυτό τον τρόπο το παρελθόν της ως μνημονιακή υπουργός Οικονομίας και Εργασίας…

Έτσι, Α. Τσίπρας και Π. Καμμένος θα αποφύγουν τον απόλυτο διασυρμό που θα υποστούν αν υπογράψουν νέο μνημόνιο και δικαιώσουν τη λαϊκή ρήση «όλοι ίδιοι είναι». Το δίλημμα επομένως που αντιμετωπίζει η νέα κυβέρνηση είναι Μνημόνιο ή Ιρλανδία… Ας διαλέξει!

Πολιτικός ρυθμιστής η Τρόικα με όργανο τις δόσεις (Πριν, 1 Μαρτίου 2014)

τροικαΤους όρους για να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής κρίσης και να μπορεί να παρέμβει άμεσα στην πολιτική ζωή της Ελλάδας το προσεχές διάστημα δημιουργεί η Τρόικα συστηματικά εδώ και μήνες χρησιμοποιώντας ως εργαλείο τις δόσεις. Ήδη ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων που διεξάγεται μεταξύ των πιστωτών και της κυβέρνησης είναι εξαιρετικά απίθανο να καταλήξει σε συμφωνία ώστε το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 10 Μαρτίου να εγκρίνει την εκταμίευση των δόσεων. Το αδιέξοδο δηλαδή που παρατηρείται από τον Σεπτέμβριο είναι πολύ πιθανό να παραταθεί, με ευθύνη των δανειστών. Έτσι όμως θα έχουν συγκεντρωμένα στα χέρια τους όλα εκείνα τα μέσα ώστε σε περίπτωση αλλαγής του πολιτικού σκηνικού μετά τις ευρωεκλογές με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, η ατζέντα να τεθεί από την Τρόικα. Κι εν ολίγοις να περιστρέφεται γύρω από το γνωστό μας ερώτημα: Μνημόνια ή χάος. Με αυτό τον τρόπο η Γερμανία να πιέζει για την ψήφιση των κομμάτων εκείνων που εξασφαλίζουν την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων, δηλαδή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κατ’ αρχάς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ανοχή που δείχνουν και τα δύο «γερμανικά κόμματα» μέχρι στιγμής στις πιέσεις της Τρόικας. Ξέροντας ότι ΔΝΤ και ΕΕ εν τέλει για δικό τους λογαριασμό δουλεύουν, αφήνουν συνειδητά να εξελίσσεται το παιχνίδι των δανειστών αν δεν το βοηθούν…

Περικοπές επιδομάτων και τρύπα στο ασφαλιστικό

φέρνει η μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3,9%

Το γεγονός ότι τα μισά χρήματα από αυτά που πρέπει να πληρωθούν στις 20 και 21 Μαΐου (4,4 δισ. ευρώ από τα 9) θα καταλήξουν στο ευρωσύστημα και την ΕΚΤ διευκολύνει τους εκβιασμούς καθώς η Φρανκφούρτη χωρίς κανένα κόστος μπορεί να μεταθέσει την αποπληρωμή τους, για όσο καιρό αποφασίσει η ίδια. Κι όταν φυσικά το κρίνει σκόπιμο να απαιτήσει πάραυτα την εξόφλησή τους, βάζοντας το μαχαίρι στο λαιμό της ελληνικής κυβέρνησης για να λάβει αντιλαϊκά μέτρα (όπως για παράδειγμα οι μεταρρυθμίσεις που πρότεινε ο ΟΟΣΑ που πρωτίστως στοχεύουν στην συντριβή των μεσαίων στρωμάτων), αλλάζοντας έτσι την πολιτική ατζέντα. Η ευχέρεια τους να χρησιμοποιούν τις δόσεις ως εργαλεία πολιτικού εκβιασμού φάνηκε περίτρανα από την απροθυμία τους να καταβάλουν μέχρι σήμερα τις δύο δόσεις ύψους 11,9 δισ. ευρώ (8,3 δισ. ευρώ από την ευρωζώνη και 3,6 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ).

Το ζητούμενο από την μεριά των τοκογλύφων ΔΝΤ κι ΕΕ δεν περιορίζεται μόνο στην στήριξη των δικών τους κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ). Η κωλυσιεργία που παρατηρείται στρώνει επίσης το έδαφος για να εμφανιστεί ως αναγκαίο κι αναπότρεπτο ένα νέο δάνειο και μαζί ένα νέο αντιλαϊκό μνημόνιο που θα δεσμεύει τις κυβερνήσεις των επόμενων ετών. Καταλυτικό ρόλο σε αυτή την διαδικασία παίζει η εκτίμηση της Τρόικας, όπως έγινε γνωστή μέσω των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, ότι οι ελληνικές τράπεζες θα χρειασθούν γύρω στα 20 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίησή τους! (Ποσό που εντελώς τυχαία συμπίπτει με τις εκτιμήσεις για το νέο δάνειο…). Η οξύτατη αντίδραση των ελλήνων τραπεζιτών, μέσω του προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδας (η οποία θα ανακοινώσει την επόμενη εβδομάδα τις εκτιμήσεις της Μπλάκροκ) Γιώργου Προβόπουλου, σχετίζεται με τους κινδύνους που εγκυμονούνται πλέον για την ιδιοκτησιακή βάση των εναπομεινασών ελληνικών τραπεζών. Ο κίνδυνος δηλαδή εντοπίζεται στο ενδεχόμενο η ένεση ρευστότητας που θα απαιτηθεί, όχι απλά να εξανεμίσει όσα χρήματα είχαν απομείνει και να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού όπως ήλπιζε η κυβέρνηση, αλλά να αποβεί μοιραία για την σύνθεση του μετοχικού τους κεφαλαίου και όχημα για την εξαγορά τους από γερμανικές τράπεζες.

Η επιδείνωση του οικονομικού κλίματος διευκολύνει τα γερμανικά σχέδια για την άλωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, τελευταίου οικονομικού οχυρού της ελληνικής αστικής τάξης, μετά την οικειοθελή παράδοση μεταποιητικών κλάδων και μονάδων διεθνώς ανταγωνίσιμων. Μένοντας στα πιο πρόσφατα στοιχεία, ξεχωρίζει η έκρηξη των κόκκινων δανείων. Με βάση στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, που αφορούν τον Σεπτέμβριο του 2013, το ένα τρίτο πλέον και συγκεκριμένα το 31,2% δεν εξυπηρετείται. Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης τον Δεκέμβριο του 2008 δεν εξυπηρετούταν «μόνο» το 5,1% των δανείων. Στην καταναλωτική πίστη σχεδόν ο ένας στους δύο (ποσοστό 45,8%) δεν πληρώνει την δόση του. Η ύφεση που σαρώνει την αγορά αποτυπώνεται επίσης και στον αριθμό των πτωχεύσεων, όπως τον παρουσίασε ο υφυπουργός Οικονομικών στην Βουλή. Συγκεκριμένα από το 2009 έχουν καταγραφεί 1.902 πτωχεύσεις, με τον αριθμό τους πέρυσι να είναι ίδιος σχεδόν με εκείνον του 2010, στοιχείο που δηλώνει ότι η αναδιάρθρωση στην αγορά απέχει πολύ από την ολοκλήρωσή της.

Η εικόνα στασιμότητας που παρατηρείται στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα ανατρέπεται πλήρως στο επίπεδο των μέτρων που περνάει η κυβέρνηση, προς εξυπηρέτηση της αστικής τάξης. Η απόφαση του υπουργού Εργασίας, Γ. Βρούτση, να μειώσει τις εργοδοτικές εισφορές κατά 3,9% δεν σηματοδοτεί μόνο μια νέα τρύπα, μεγέθους 700 εκ. ευρώ, στο υπό κατάρρευση ασφαλιστικό σύστημα η οποία αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσει την ανάγκη για νέα αντιλαϊκά μέτρα. Πολύ πιο σύντομα θα σημάνει την κατάργηση συγκεκριμένων κοινωνικών παροχών σε χιλιάδες ασφαλισμένους. Διαμορφώνεται έτσι η εξής προκλητική κατάσταση: Για να εξοικονομήσει το κεφάλαιο 700 εκ. ευρώ, που προφανώς θα βάλει στην τσέπη ή θα βγάλει στην Ελβετία (μείον πιθανά το ποσό που θα καταλήξει στα ταμεία της ΝΔ και κορυφαίων στελεχών της σε ανταμοιβή για τις καλές τους υπηρεσίες) κοινωνικές ομάδες που χρήζουν αυξημένης προστασίας θα αφεθούν αβοήθητες στην τύχη τους, που δεν είναι άλλη από την εξαθλίωση και την επαιτεία! Προς ικανοποίηση, επίσης, οδεύει κι άλλο χρόνιο αίτημα της αστικής τάξης που αφορά την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, με την σύμφωνη γνώμη μάλιστα της ΓΣΕΕ που από κοινού με τις εργοδοτικές οργανώσεις συναίνεσε στην άρση του προηγούμενου καθεστώτος προστασίας. Έτσι Παναγόπουλος και Σία εξαγόρασαν την δική τους μονιμοποίηση…

Το νέο, τρίτο δάνειο φέρνει μεγαλύτερο χρέος (Πριν, 9 Φεβρουαρίου 2014)

German Finance Minister Wolfgang SchaeubΕνώπιον ραγδαίων εξελίξεων

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΠΟ ΔΝΤ

Απότομη επιτάχυνση των εξελίξεων προμηνύεται η αποκάλυψη του περιοδικού Σπίγκελ ότι το Βερολίνο έχει ήδη έτοιμο, τουλάχιστον στις βασικές του γραμμές, το σχέδιο για ένα νέο δάνειο στην Ελλάδα ύψους 10-20 δισ. ευρώ το οποίο μάλιστα θα κλειδώσει μέχρι τις ευρωεκλογές. Το σκεπτικό του Τέταρτου Ράιχ διακρίνεται εύκολα: ξέροντας ότι Σαμαράς και Βενιζέλος αποτελούν τυφλά όργανα του θέλει πριν τις ευρωεκλογές οπότε είναι δεδομένο πως θα υποστούν εκλογική συντριβή η Ελλάδα να έχει υπογράψει μια νέα δανειακή σύμβαση και να έχει αναλάβει ένα νέο δάνειο που θα την δεσμεύει για δεκαετίες. Έτσι, ακόμη κι αν προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο η νέα κυβέρνηση να είναι δεσμευμένη με αυτή την συμφωνία και το Βερολίνο να μην μπει στην διαδικασία εξ αρχής να συζητάει τους όρους του νέου δανείου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αυτή η στρατηγική προφανώς επιταχύνει την φθορά της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ καίγοντας ακόμη πιο γρήγορα το μοναδικό σίγουρο χαρτί που έχει η Γερμανία στην Ελλάδα. Αν Σαμαράς και Βενιζέλος υπογράψουν νέο δάνειο είναι σίγουρο ότι δεν θα βρουν στις κάλπες ούτε τις ψήφους τους. Θα τους φτύνουν στα μούτρα ακόμη κι οι πιο πιστοί οπαδοί τους. Παρόλα αυτά η Γερμανία το προκρίνει γιατί έτσι διασφαλίζει τα δικά της συμφέροντα. Από την άλλη ξέρει πως κι ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη θέση της κυβέρνησης, πιο εύκολα μπορεί να καλύψει την αναδίπλωσή του από τις θέσεις του συνεδρίου του (όπου μίλαγε για διαγραφή του χρέους) επικαλούμενος τα τετελεσμένα και υποτιθέμενα νομικά εμπόδια στην ακύρωση συμφωνιών που έχουν υπογραφεί. Αν αντίθετα είχε να διαπραγματευτεί εξ αρχής μια νέα δανειακή σύμβαση οι πιέσεις από την ριζοσπαστική του πτέρυγα θα ήταν έντονες κι η αναδίπλωσή του θα γινόταν πιο δύσκολα και με μεγαλύτερο κόστος.

Μέχρι στιγμής η συνειδητή και καθόλου τυχαία επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να τηρήσει στάση σιωπής εν όψει αυτών των δραματικών εξελίξεων αποτελεί κακό οιωνό. Η απροθυμία του δηλαδή να δηλώσει με μια ανακοίνωση Τύπου ή ακόμη πιο έντονα με δήλωση του ίδιου του Αλ. Τσίπρα πως η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να αναλάβει νέο δάνειο κι επίσης ότι μια πιθανή δική του αυριανή κυβέρνηση δεν πρόκειται να αναγνωρίσει αυτό το δάνειο (χαρακτηρίζοντάς το εξ αρχής παράνομο, απεχθές, μη νομιμοποιημένο ή άλλο ό,τι θέλει αρκεί να μην πληρωθεί) προϊδεάζουν για τα χειρότερα. Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ να καλυφθεί πίσω από αυτή την απόφαση, τρίβοντας τα χέρια του που ο κλήρος έπεσε τελικά στο δίδυμο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το οποίο αποτελεί ήδη (οδυνηρό) παρελθόν.

Αυτή τη στιγμή πάντως, προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις για τοπ νέο μνημόνιο υποστηρίζοντας ότι δεν θα περιλαμβάνει νέα δημοσιονομικά μέτρα, αλλά μόνο διαρθρωτικά. Προσποιούνται πως αγνοούν ότι η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα κατά 23,9% από το πρώτο τρίμηνο του 2010 ως τώρα (όπως καταγράφεται στην τελευταία έκθεση του ΙΟΒΕ, Η ελληνική οικονομία 4/2013) οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στα διαρθρωτικά μέτρα του δεύτερου μνημονίου: μείωση κατώτατου μισθού, κατάργηση επιδομάτων, αναστολή αυτόματων μισθολογικών ωριμάνσεων, κλπ.

  • Ψιλό γαζί δούλευαν το ΔΝΤ οι εκπρόσωποι της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας όταν τον Μάιο του 2010 διαβεβαίωναν πως οι τράπεζες τους δεν πρόκειται να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα. Οι ίδιες αυτές χώρες έρχονται σήμερα να επιβάλλουν ένα νέο εξοντωτικό δάνειο για να διασφαλίσουν την αποπληρωμή των όσων μέχρι σήμερα έχουμε δανειστεί…
  • Από 122,6 δις. δολ. που είχαν οι γαλλικές, γερμανικές και ολλανδικές τράπεζες στις αρχές του 2010, στις αρχές του 2012 τα μείωσαν στα 65,9 δισ. Κι έγινε το κούρεμα…

Η αποκάλυψη των όσων διαμείφθηκαν στο ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 πριν εγκριθεί στην Ελλάδα το πρώτο δάνειο ύψους 30 δισ. ευρώ (που ήταν η συμμετοχή του ΔΝΤ) είναι εξόχως διδακτική για τρεις κυρίως λόγους που αποκαλύπτουν τους υπαίτιους πίσω από την όξυνση της κρίσης χρέους, τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά την εμφάνισή της.

Το τρίτο κεφάλαιο του τετρασέλιδου κειμένου, με τίτλο «Κίνδυνοι του προγράμματος» τελειώνει αναφέροντας ότι «κατά την άποψη του προσωπικού το “εντυπωσιακό πράγμα” είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας συμφωνεί πλήρως με το πρόγραμμα καθώς θεωρείται ως το εργαλείο για να φέρει ένα τέλος σε αρκετά προνόμια του δημόσιου τομέα». Για την ταυτότητα του ιδιωτικού τομέα δεν χρειάζονται πολλές εικασίες. Είναι οι εργοδοτικές οργανώσεις όπως ο ΣΕΒ κι η ομοσπονδία ξενοδόχων, πολύ πιθανά κι οι εκδότες, που όχι απλώς δημιουργούσαν κλίμα υπέρ του ΔΝΤ και του μηχανισμού διάσωσης όλα αυτά τα χρόνια αλλά «έδιναν» στις ιδιωτικές και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας συναντήσεις τους με την Τρόικα τα «προνόμια» των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, η κατάργηση των οποίων απαιτούνταν στη συνέχεια μέσω των Μνημονίων. Είναι οι γνωστοί κουκουλοφόροι, όπως είχαν τότε χαρακτηριστεί (άξιοι συνεχιστές όσοι απ’ αυτούς είναι αστοί δεύτερης ή και τρίτης γενιάς μια αστικής τάξης που προσκύνησε τους Ναζί και ανταμείφτηκε αδρά στη συνέχεια). Κατά συνέπεια οι αποστάσεις που συχνά τηρεί ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος, από την Τρόικα αποτελούν υποκρισία. Ο ίδιος τους έφερε στην Ελλάδα, αποδεδειγμένα πλέον, κι ο ίδιος επωμίζεται τεράστια ευθύνη για το γεγονός ότι τέσσερα χρόνια μετά η Ελλάδα εξακολουθεί να ταλανίζεται από την κρίση χρέους.

Το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης ωστόσο ανήκει στην κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου που δούλεψε συνειδητά προς όφελος των κατόχων ελληνικών ομολόγων, που ήταν στο μεγαλύτερο μέρος τράπεζες προερχόμενες από Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία. Στην συνεδρίαση του ΔΝΤ άλλα κράτη – μέλη με εμπειρία από ανάλογες περιπτώσεις διέκριναν ότι η κατάσταση οδηγούταν αργά ή γρήγορα σε κούρεμα ομολόγων, στη διαγραφή δηλαδή μέρους του χρέους, όπως κι έγινε τον Μάρτιο του 2012. Πρότειναν έτσι από τότε να επιταχυνθεί η αναδιάρθρωση. Οι ελληνικές αρχές ωστόσο, αναφέρεται κατά λέξη, απέκλεισαν την αναδιάρθρωση του χρέους. Ήταν η εποχή που ο Γ. Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών (στο διάλλειμα προφανώς των συσκέψεων του με θέμα το καταχώνιασμα των κάθε λογής λιστών Λαγκάρντ για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των ελλήνων αστών που έβγαζαν έξω τα χρήματα τους) διαβεβαίωνε πως για την Ελλάδα είναι θέμα τιμής να πληρώσει το χρέος της μέχρι τελευταίου ευρώ. Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επομένως είχε έγκαιρα ενημερωθεί για την δυνατότητα που διέθετε και δεν την αξιοποίησε για να λύσει με έναν σχετικά πιο αναίμακτο και αποτελεσματικό τρόπο την κρίση χρέους.

Το παζλ συμπληρώνεται – κι αυτό είναι το πραγματικά καινούργιο γεγονός που έφερε η δημοσιοποίηση του ντοκουμέντου – με την αποκάλυψη του παιχνιδιού που έκαναν οι ευρωπαίοι «εταίροι». Στο ντοκουμέντο αναφέρεται ότι «οι αντιπρόσωποι της Ολλανδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας μεταβίβασαν στην συνεδρίαση την δέσμευση των εμπορικών τους τραπεζών να υποστηρίξουν την Ελλάδα και να διατηρήσουν το κύριο μέρος των θέσεων τους» στην ελληνική αγορά ομολόγων. Είχε προηγηθεί η εύστοχη επισήμανση από την αντιπροσωπεία της Βραζιλίας (πιθανά λόγω δικής τους πικρής εμπειρίας) ότι μια αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους με την συμμετοχή των ιδιωτών όπως έγινε δύο χρόνια αργότερα θα απέτρεπε «την διάσωση των ομολογιούχων του ιδιωτικού τομέα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Το έγγραφο συνεχίζει μεταφέροντας την «έκπληξη» άλλων αντιπροσωπειών, όπως της Ελβετικής, και την έντονη αντίδραση άλλων, όπως της Αργεντίνικης, για τον αποκλεισμό της λύσης του κουρέματος. Αυτό φυσικά που έβλεπαν ήταν την σημαντική έκθεση στο ελληνικό χρέος των τραπεζών των τριών αυτών χωρών: Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας, κατά σειρά προτεραιότητας. Οι τράπεζες και των τριών χωρών κατείχαν στις αρχές του 2010 ομόλογα αξίας 122,609 δισ. δολ. (σε ένα σύνολο χρέους 299 δισ. ευρώ). Ήταν επομένως αυτοί που θα επωφελούνταν πρώτοι από τον πακτωλό χρήματος που θα ερχόταν στην Ελλάδα μέσω του μηχανισμού διάσωσης. Όπως ακριβώς κι έγινε. Σε επίρρωση, η μείωση της έκθεσής τους σε ελληνικά ομόλογα στα 93,9 δισ. δολ. έναν χρόνο μετά (στις αρχές του 2011) και στα 65,9 δισ. δολ. στις αρχές του 2012 για να φτάσουν στο τέλος του 2013, μετά την αναδιάρθρωση, η έκθεσή τους σε ελληνικά ομόλογα να ανέρχεται μόλις σε 34 δισ. δολ. Συγκεκριμένα της Γερμανίας σε 30,598 δισ. δολ., της Γαλλίας σε 2,073 δισ. δολ. και της Ολλανδίας σε 1,224 δισ. δολ.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε είναι την ευκολία με την οποία οι αντιπροσωπείες των τριών αυτών χωρών παραπλάνησαν τα άλλα μέλη του ΔΝΤ διαβεβαιώνοντάς τις ότι οι τράπεζες τους δεν θα ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα. Επί της ουσίας Γερμανία, Γαλλία και Ολλανδία αποτέλεσαν το μακρύ χέρι των τραπεζών, συνειδητά τους όργανα, στην προσπάθεια να μην επωμιστούν το κόστος του κουρέματος για το οποίο, παρεμπιπτόντως, είχαν πληρωθεί αδρά μέσω των υψηλών επιτοκίων με τα οποία αμείβονταν. Για να ολοκληρωθεί ωστόσο το κάδρο των ευθυνών πρέπει να ενταχθεί σε αυτό κι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που σαν κλεπταποδόχος μάζευε τα ελληνικά ομόλογα από τις γαλλο-γερμανο-ολλανδικές τράπεζες, τις διευκόλυνε δηλαδή να επιτελέσουν το έγκλημα, κι η οποία το Μάρτιο του 2012 δεν δέχθηκε να «κουρευτούν». Ενώ ήταν τα πρώτα που έπρεπε να «κουρευτούν» λόγω του ότι απέφεραν στους πρώτους τους κατόχους τεράστιες αποδόσεις, ενώ στη συνέχεια η διάσωσή τους έγινε χάρη στο ρευστό που ερχόταν μέσω των δόσεων στην Ελλάδα. Σχηματικά δηλαδή μπορούμε να πούμε ότι αυτά τα ομόλογα αποτέλεσαν την πέτρα του ελληνικού σκανδάλου. Παρόλα αυτά η ΕΚΤ λειτουργώντας κι αυτή ως όργανο των τραπεζών δεν επέτρεψε την μείωσή τους. Αντίθετα με ό,τι συνέβη με τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων (που μειώθηκαν κατά 14 δισ. ευρώ), νοσοκομείων, πανεπιστημίων και ΤΕΙ που κατά σκανδαλώδη τρόπο αναγορεύτηκαν περισσότερο υπαίτια της δημοσιονομικής κρίσης από τα ομόλογα!

Ο ρόλος της ελληνικής εργοδοσίας, των ελληνικών κυβερνήσεων και του ευρωπαϊκού κέντρου χρήζει υπογράμμισης για να ξέρουμε ποιοί ευθύνονται για το μοναδικό στην ιστορία επίτευγμα τέσσερα χρόνια μετά την διάσωση μας, το χρέος να έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 50% κι ο ελληνικός λαός να έχει βυθιστεί στην δυστυχία. Παραπέρα, οι ευθύνες που επωμίζονται ειδικά οι Ευρωπαίοι αποδεικνύουν ότι η ΕΕ αποτελεί λυκοφωλιά. Αντίθετα με τις αυταπάτες που επιμένουν να διατηρούν ακόμη και σήμερα τμήματα της Αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η διαχείριση της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης – ακόμη κι αν δεν υπήρχε τίποτε άλλο που να επιβαρύνει την θέση τους – αποδεικνύει ότι ΕΕ, ευρωζώνη και τα θεσμικά τους μορφώματα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωκοινοβούλιο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κ.λπ.) δεν αποτελούν εγγυητές του ευρωπαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου, αλλά νεκροθάφτες του και αδίστακτα όργανα των πιο επιθετικών τμημάτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, όπως είναι οι τράπεζες και φυσικά το βιομηχανικό κεφάλαιο που επιθυμεί την πτώση του εργατικού κόστους για να αυξήσει τα κέρδη του.

Παρόλη ωστόσο την δραματική εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων ετών, τα ίδια αυτά κέντρα με προεξάρχουσα την Γερμανία που συζητάει και σχεδιάζει για την Ελλάδα σαν να είναι ένα επιπλέον κρατίδιο της, αποφασίζουν για μια ακόμη φορά για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους. Οι ίδιοι που το οδήγησαν στα ουράνια…

Επιδείνωση της οικονομίας

ΚΑΘΕΤΗ ΠΤΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ

Η κυβέρνηση συνεργατών του Α. Σαμαρά θα επιχειρήσει να εμφανίσει το νέο δάνειο σαν επιβράβευση, σαν την ανταμοιβή της για την βελτίωση της κατάστασης της οικονομίας, ενώ θα είναι ένα ακόμη δεινό. Επί της ουσίας θα πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη δημιουργικής λογιστικής, με τη συναίνεση των Γερμανών. Με άλλα λόγια, Ευρωπαίοι κι Έλληνες πολιτικοί απατεώνες θα επιχειρήσουν να αντιστρέψουν το κατάφωρα αρνητικό πολιτικό κλίμα, με την ελπίδα να περιοριστεί η εκλογική συντριβή στις κάλπες των προσεχών δημοτικών και των ευρωεκλογών, παρουσιάζοντας το άσπρο μαύρο. Ήδη στις σελίδες των μνημονιακών – κυβερνητικών εφημερίδων (Τα Νέα, Καθημερινή) όλο και συχνότερα εμφανίζονται ρεπορτάζ για το «τέλος της κρίσης» και τα «πρώτα σημάδια της ανάκαμψης». Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για συγκρίσεις περιορισμένου και άκρως επιλεκτικού χρονικού εύρους. Αν όμως επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τις ίδιες μεταβλητές σε βάθος λίγων χρόνων, τότε αποκαλύπτεται η απάτη σε όλο της το εύρος.

Αξίζει να δούμε τρία παραδείγματα που όλα αναφέρονται στα πιο πρόσφατα στοιχεία της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας, όπως καταγράφονται σε σχετικά δελτία τύπου.

Πρώτο, η συνολική οικοδομική δραστηριότητα (ιδιωτική – δημόσια) τον Οκτώβριο του 2013 μπορεί να παρουσίασε μια αύξηση σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2012 (4,1% στον αριθμό των αδειών, 1% στην επιφάνεια και 5,7% στον όγκο) αν όμως εξετάσουμε στη βάση του 12μηνου (Νοέμβριος 2012-Οκτώβριος 2013) η πτώση είναι πολύ μεγαλύτερη: 36,9% στον αριθμό των οικοδομικών αδειών, 35% στην επιφάνεια και κατά 33,4% στον όγκο!

Δεύτερο, στον τομέα του αυτοκινήτου στο ένα από τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2013 για το οποίο υφίστανται μέχρις στιγμής στοιχεία πράγματι υπάρχει θετική μεταβολή. Συγκεκριμένα από το πρώτο στο δεύτερο υπάρχει αύξηση, όταν από το δεύτερο στο τρίτο υπάρχει μείωση κι από το τέταρτο του 2012 στο πρώτο του 2013 υπάρχει πάλι μείωση. Αυτή η συζήτηση όμως αποτελεί γελοιότητα αν ενταχθεί στο μεγάλο κάδρο της ελληνικής οικονομίας, οπότε θα δούμε ότι ακόμη και στο καλύτερο τρίμηνο (το δεύτερο του 2013) ο κύκλος εργασιών αντιστοιχούσε στο 28,2% του 2005. Στο πρώτο αντιστοιχούσε στο 23,4% και στο τρίτο τρίμηνο στο 26,8%. Ποια συζήτηση να γίνει για ανάκαμψη όταν το αυτοκίνητο κινείται στο ένα τέταρτο του τζίρου του 2005;

Τέλος, το «σαξές στόρι» του Σαμαρά αποδεικνύεται το ποιο σύντομο ανέκδοτο αν εξετάσουμε καλύτερα και το εμπορικό ισοζύγιο, το οποίο εμφανίζουν ως μεγάλη επιτυχία δεδομένου ότι για πρώτη φορά εμφανίζεται θετικό. Συγκεκριμένα το 11μηνο Ιανουάριος – Νοέμβριος 2013 εμφανίζεται θετικό στα 1,46 δισ. ευρώ (όταν το αντίστοιχο διάστημα του 2012 ήταν αρνητικό στα 4,13 δισ. ευρώ και το 2011 πάλι αρνητικό στα 18,49 δισ. ευρώ). Αν όμως αφήσουμε εκτός μέτρησης το …εθνικό μας σπορ που είναι το λαθρεμπόριο καυσίμων, αν δηλαδή εξετάσουμε το εμπορικό ισοζύγιο χωρίς καύσιμα, τότε για την ίδια περίοδο εμφανίζεται έλλειμμα (κι όχι πλεόνασμα) της τάξης των 8,56 δισ. ευρώ ίδιο σχεδόν με του 2012 (8,88 δισ. ευρώ). Θέλουμε να πούμε ότι αν έπρεπε να εξάρουμε το λαθρεμπόριο καυσίμων που κάνουν …όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας, ο καθείς με το μπετονάκι του, τότε πράγματι μας αξίζουν τα πιο θερμά συγχαρητήρια για το ό,τι καταφέραμε ως λαό και ως έθνος μέχρι τώρα. Αν όμως θέλουμε να μετρήσουμε τις εξαγωγικές επιδόσεις δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε ελπιδοφόρο (20,67 δισ. οι εξαγωγές το πρώτο 11μηνο του 2013 από 20,01 το 2012). Σημαντική είναι μόνο η πτώση των εισαγωγών (36,58 δισ. ευρώ το πρώτο 11μηνο του 2013, από 38,65 το πρώτο 11μηνο του 2012) που κι αυτή όμως αποτελεί ένδειξη φτώχειας, καθώς προήλθε από την αδεκαρία κι όχι πχ από την υποκατάσταση των εισαγωγών.

Πέραν των παραπάνω την δραματική εικόνα επιβεβαιώνουν δύο ακόμη σημαντικότεροι δείκτες: Πρώτο, ο γενικός δείκτης βιομηχανικής παραγωγής που πέφτει σταθερά από χρόνο σε χρόνο. Τον Νοέμβριο του 2013 ήταν στο 68,5% των επιπέδων του 2005, όταν το Νοέμβριο του 2012 ήταν 72,5% και ένα χρόνο νωρίτερα 75%. Δεύτερο, ο γενικός δείκτης κύκλου εργασιών στο λιανικό εμπόριο που το Νοέμβριο του 2013, μπορεί να παρουσίασε μια ανεπαίσθητη αύξηση από μήνα σε μήνα, αλλά παραμένει στο 81,6% του 2005 (που θεωρείται έτος βάσης από τη στατιστική υπηρεσία) και στο 76,5% αν εξετάσουμε τον γενικό δείκτη εκτός της αμαρτωλής κατηγορίας των καυσίμων και των λιπαντικών αυτοκινήτων.

ΓΥΡΩ ΣΤΑ 20 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ: Περαιτέρω αύξηση του δημόσιου χρέους

ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Το κατ’ αρχήν ζητούμενο από την μεριά της Γερμανίας και των υπόλοιπων πιστωτών είναι να αποπληρωθεί με κάθε κόστος και στο ακέραιο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Σε αυτή την κατεύθυνση το μόνο θέμα που διέψευσε η Γερμανία από το ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού αφορούσε την πιθανότητα κουρέματος μέρους του δημοσίου χρέους που βρίσκεται στους επίσημους πιστωτές και ανέρχεται στο 66,4% του συνόλου. Απέκλεισαν δηλαδή το ενδεχόμενο να χάσουν έστω κι ένα ευρώ. Η νέα δανειακή σύμβαση με τη νέα ρύθμιση του χρέους θα περιλαμβάνει τα εξής: Πρώτο, ένα νέο δάνειο γύρω στα 20 δισ. ευρώ. Με αυτά τα χρήματα πριν απ’ οτιδήποτε άλλο θα αποπληρωθούν τα 5,2 δισ. ευρώ των «ομολόγων Αλογοσκούφη» που εκδόθηκαν το 2008 για να στηριχθούν από την κυβέρνηση Καραμανλή οι τράπεζες και τελικά παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος. Τα ομόλογα αυτά λήγουν τον Μάιο. Εντός του 2014 λήγουν επίσης ομόλογα ύψους 1,2 δισ. ευρώ (του ΕΤΕΑΝ) με τα οποία …στηρίχθηκε η «επιχειρηματικότητα». Κι αυτά στην πλάτη μας. Με τα χρήματα του νέου δανείου επίσης θα πληρωθεί κι ένα μέρος από τα ομόλογα ύψους 37,2 δισ. ευρώ τα οποία παρακρατούν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και εθνικές κεντρικές τράπεζες. Πρόκειται πραγματικά για την μεγάλη ληστεία! Οι Γερμανοί θα μας δώσουν νέο δάνειο για να ξεπληρώσουμε τα ομόλογα που είχε η Ντόιτσε Μπανκ και ξεφόρτωσε στην ΕΚΤ πριν το κούρεμα. Εντός του 2014 πρέπει επιπλέον να πληρωθούν 160 εκ. ευρώ (πέραν των 197 εκ. που καταβλήθηκαν τον Ιανουάριο) σε κατόχους ομολόγων που δεν δέχτηκαν να τα κουρέψουν. Το συνολικό ποσό που έχουν να λαβαίνουν ομολογιούχοι που δεν εντάχθηκαν στο κούρεμα είναι 3 δισ. ευρώ. Για χάρη λοιπόν όλων αυτών (ευρωπαίων, ελληνικών τραπεζών, αστών και κερδοσκόπων) το ελληνικό χρέος θα αυξηθεί περίπου κατά 20 δισ. ευρώ! Όσα χρήματα περίπου συγκεντρώθηκαν από την άμεση φορολογία το 2013.

Αυτή η καθαρή νέα επιβάρυνση θα μειωθεί κατά ένα ελάχιστο μέρος από την μείωση του επιτοκίου κατά μισή ποσοστιαία μονάδα η οποία βαραίνει τα δάνεια που έχουμε μέχρι στιγμής λάβει (215,6 δισ. ευρώ που έχουν μέχρι σήμερα εκταμιευθεί). Μέτρο που συνιστά το δεύτερο μέρος της προωθούμενης ρύθμισης (που θα σημάνει και την απεμπλοκή του ΔΝΤ από την περαιτέρω χρηματοδότηση της Ελλάδας) και δεν αλλάζει σημαντικά το ύψος του δημόσιου χρέους. Το τρίτο μέρος οπωσδήποτε θα είναι η χρονική μετάθεση ορισμένων πληρωμών ώστε να μπορούν να κατανεμηθούν πιο ομαλά στον χρόνο, με αποτέλεσμα αν κάτι επιμηκυνθεί στο χρόνο, στο διηνεκές, θα είναι η εξάρτηση της Ελλάδας από τους δανειστές της. Τέλος δεν αποκλείεται να ενεργοποιηθεί η πρόταση της γερμανικής κεντρικής τράπεζας, της Μπούντεσμπανκ, για κατάσχεση μέρους των τραπεζικών καταθέσεων και επιβολή έκτακτου φόρου επί της ακίνητης περιουσίας έτσι ώστε να καλυφθεί μέρος του δημοσίου χρέους, δηλαδή των ποσών που έχουν να λάβουν οι πιστωτές. Η συγκεκριμένη λύση (που κατά έναν τρόπο επιβλήθηκε στην Κύπρο το 2012) αποτελεί μονόδρομο για το κεφάλαιο έτσι ώστε το ελληνικό δημόσιο χρέος να ξεκολλήσει από τα σημερινά απαράδεκτα επίπεδα και να μειωθεί τόσο ως ποσοστό όσο κι ως απόλυτο μέγεθος.

Μονόδρομος φυσικά για τους εργαζόμενους είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους. Κι όσο γρηγορότερα γίνει τόσο καλύτερα…

Κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων υποδεικνύει η Γερμανία (Πριν, 2/2/2014)

RobberyΕπιταχύνονται οι ζυμώσεις για νέο δάνειο στην Ελλάδα

Ένα πολύ γνώριμο σκηνικό πιέσεων και εκβιασμών αρχίζει να διαμορφώνεται σιγά-σιγά με ευθύνη της Γερμανίας και της Τρόικας. Η άρνηση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης την προηγούμενη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου να δώσουν το πράσινο φως στον Στουρνάρα για την έγκριση της πολυαναμενόμενης δόσης κι η επιμονή τους να συνεχίσουν να τον παραπέμπουν στην Τρόικα (οι διαπραγματεύσεις με την οποία διαρκούν πάνω από 6 μήνες!) δημιουργούν έναν ασφυκτικό κλοιό, που ως πρώτο ζητούμενο έχει την υλοποίηση των απαιτήσεων της Τρόικας. Συγκεκριμένα, την ψήφιση ορισμένων ακόμη μέτρων στην κατεύθυνση της απελευθέρωση της αγοράς (πχ επιμήκυνση της ημερομηνίας λήξης του φρέσκου γάλακτος) που ζητά η ελληνική εργοδοσία και το διεθνές κεφάλαιο για να αυξήσουν τα κέρδη τους και τα οποία δεν σηματοδοτούν τίποτε θετικό για την κοινωνία και τους εργαζόμενους. Ρουσφετάκια ζητούν οι Τροϊκανοί, εν ολίγοις, υπό την μορφή μάλιστα φωτογραφικών διατάξεων που ευνοούν συγκεκριμένες πολυεθνικές επιχειρήσεις... Κι όλα αυτά μάλιστα συμβαίνουν ενώ η καταιγίδα των απελευθερώσεων των προηγούμενων χρόνων, βεβαιωμένα πλέον, το μόνο αποτέλεσμα που είχε ήταν να συντρίψει τα μεσαία στρώματα, προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου. Τι επίπτωση στην τελική τιμή του προϊόντος, για παράδειγμα, είχε η απελευθέρωση του καθεστώτος πώλησης των τσιγάρων;


Η κρίση έκανε τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς ...πένητες

 Οι πολιτικές καρπαζιές στην «κυβέρνηση προθύμων» του Α. Σαμαρά δεν είναι ωστόσο τίποτε άλλο από προθέρμανση εν όψει του μεγάλου εκβιασμού που ήδη έχει αρχίσει να γίνεται προκειμένου η Ελλάδα να λάβει ένα νέο, τρίτο δάνειο άνω των 10 δισ. ευρώ, για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό των επόμενων μηνών. Θέλουν να μας δώσουν λεφτά για να τους πληρώσουμε τα προηγούμενα δάνεια, με άλλα λόγια. Την επιτάχυνση των συζητήσεων για την τύχη του δημόσιου χρέους της Ελλάδας επιβεβαιώνει δημοσίευμα του διεθνούς Τύπου σχετικά με μυστική συνάντηση που έγινε την Δευτέρα το βράδυ με παρόντες εκπροσώπους της Γερμανίας, της Γαλλίας, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τον Στουρνάρα που εκείνη την ώρα ενημέρωνε τον Τύπο για τα αποτελέσματα του Γιούρογκρουπ ούτε καν τον είχαν ενημερώσει. Η σύνθεση της συγκεκριμένης συνάντησης δείχνει ότι η Αθήνα για μια ακόμη φορά θα μάθει από τις ειδήσεις τι θα αποφασιστεί για το χρέος. Θεωρούν την κυβέρνηση Σαμαρά τόσο πολύ δεδομένη κι έτοιμη να δεχτεί αδιαμαρτύρητα ό,τι κι αν προταθεί, την θεωρούν δηλαδή του χεριού τους, που ούτε καν ρωτούν την γνώμη της... 
Πλευρά της συζήτησης που ήδη διεξάγεται στα υψηλά κλιμάκια, κατ' αρχάς της Γερμανίας, ήταν πολύ πιθανά κι η πρόταση της γερμανικής κεντρικής τράπεζας για επιβολή κεφαλικού φόρου ακόμη κι υπό την μορφή κατάσχεσης καταθέσεων στις χώρες που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο χρεοκοπίας. «Γιατί να βάλουμε το χέρι εμείς στην τσέπη και να μην κατασχέσετε μέρος προφανώς των καταθέσεων ύψους 163,2 δισ. ευρώ που βρίσκονταν τον Δεκέμβρη στις ελληνικές τράπεζες;» φαίνεται να αντιτείνει το Βερολίνο, εφαρμόζοντας έτσι την απόφαση που έλαβε με κάθε επισημότητα πέρυσι η ΕΕ. Η υπόδειξη της Γερμανίας για την εύρεση των χρημάτων που απαιτούν οι πιστωτές από τις τραπεζικές καταθέσεις μεταφέρει, στην πράξη, το κόστος διάσωσης των γερμανικών τραπεζών και των πιστωτών στον ελληνικό λαό. Με αυτό τον τρόπο όμως η φτώχεια στην Ελλάδα θα οδηγηθεί σε νέα επίπεδα ρεκόρ. 
Ήδη οι απώλειες που καταγράφονται είναι θεαματικές. Μέσα σε ένα χρόνο (από το τρίτο τρίμηνο του 2012 στο τρίτο τρίμηνο του 2013), σύμφωνα με στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, το διαθέσιμο εισόδημα μειώθηκε κατά 8% με τις αιτίες να βρίσκονται στις Μνημονιακές πολιτικές καθώς αυτή η πτώση προήλθε από την συρρίκνωση των αποδοχών κατά 10% και των κοινωνικών παροχών κατά 8%. Το αποκρουστικό πρόσωπο της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αποτυπώνεται σε όλο του το μεγαλείο στην τριμηνιαία έκθεση του γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, όπου υπογραμμίζεται η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Παρατηρούν οι συντάκτες της: «Τα υπάρχοντα στοιχεία οδηγούν στη διαπίστωση ότι η ύφεση επηρεάζει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τους οικονομικά ασθενέστερους οδηγώντας σε σημαντική αύξηση των ανισοτήτων. Οι φτωχότεροι Έλληνες ήταν κατά μέσο όρο 56,5% πιο φτωχοί το 2012 σε σύγκριση με όσους βρίσκονταν σε ανέχεια το 2009. Το συμπέρασμα της ανισοκατανομής της ύφεσης και της λιτότητας ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την εκτίμηση ότι το πλουσιότερο 20% των Ελλήνων είναι σήμερα 7 φορές πιο πλούσιο από το φτωχότερο 20% του πληθυσμού, ενώ πριν την κρίση ήταν “μόνο” 5 φορές πιο πλούσιο. Οι φτωχοί, με λίγα λόγια, γίνονται ακόμη πιο φτωχοί και οι πλούσιοι πλουσιότεροι». Τάδε έφη το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής! Άξιος λοιπόν ο μισθός του Σαμαρά, του Βενιζέλου και της συμμορίας τους... 
Η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο φέτος! Η πρόβλεψη του ΙΟΒΕ για μείωση του ΑΕΠ το 2014 δεν διαψεύδει μόνο τις χαζοχαρούμενες εξαγγελίες της κυβέρνησης για έξοδο από την ύφεση κι άλλες τέτοιες γελοιότητες. Η σωρευτική μείωση του ΑΕΠ κατά ένα τέταρτο σχεδόν επί επτά συνεχή χρόνια, επίδοση ρεκόρ για όλο τον μεταπολεμικό κόσμο, σηματοδοτεί μια περαιτέρω όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και την μεταφορά κι άλλων δισ. από τις τσέπες των φτωχών στις τσέπες των πλουσίων. Η κυβέρνηση δεν αποκλείεται προκειμένου να έχει να επιδείξει κάτι ως τρόπαιο και τεκμήριο της επιτυχίας της να επιζητήσει την κάλυψη μέρους του χρηματοδοτικού κενού από έκδοση ομολόγων. Θα πρόκειται για μια μακροπρόθεσμα αυτοκτονική πολιτική καθώς θα πρέπει να καταβάλλει επιτόκια που θα τείνουν σε διψήφια ποσοστά. Έτσι, θα υπάρξει μια υπέρμετρη επιβάρυνση της μελλοντικής εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, προς μεγάλη ευχαρίστηση των απατεώνων στις αγορές κεφαλαίου που θα αμειφθούν πλουσιοπάροχα.  
Σε αυτό το περιβάλλον το αίτημα για διαγραφή του χρέους αποκτά μεγαλύτερη επικαιρότητα.