Η παραδειγματική τιμωρία της Κύπρου (Πριν 7.4.2013)

ÓÕÍÁÍÔÇÓÇ ÔÏÕ ÐÑÙÈÕÐÏÕÑÃÏÕ ÁÍÔÙÍÇ ÓÁÌÁÑÁ ÌÅ ÔÏÍ ÊÕÐÑÉÏ ÐÑÏÅÄÑÏ ÍÉÊÏ ÁÍÁÓÔÁÓÉÁÄÇ(ICON PRESS / ËÉÁÊÏÓ ÃÉÁÍÍÇÓ)Μένος Μνημονιακών κατά της Κύπρου

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ

Άνευ προηγουμένου ήταν η επίθεση που εξαπέλυσαν εναντίον της Κύπρου οι κήρυκες της υποτέλειας στην Τρόικα μετά την δεύτερη απόφαση του Γιούρογκρουπ. Κοινός παρανομαστής των – έτοιμων από καιρό – συμπερασμάτων τους ήταν πως οι Κύπριοι πολιτικοί αποδείχθηκαν ψευτόμαγκες και λαϊκιστές κι ότι με τους παλληκαρισμούς τους προκάλεσαν μεγαλύτερα δεινά στους Κύπριους πολίτες. Το επιχείρημά τους ήταν πως η πρώτη απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, που στην κυπριακή βουλή δεν βρήκε ούτε μία θετική ψήφο, ήταν πιο ήπια και λιγότερο οδυνηρή. Για τα τωρινά δεινά τους επομένως φταίει η αντίσταση που επέδειξαν…

Η ηθική που κρύβεται πίσω από αυτή την φιλολογία αποτελεί ντροπή. Ακόμη κι έτσι να ήταν, δηλαδή ακόμη και να ήταν λιγότερο σκληρά τα μέτρα του πρώτου Γιούρογκρουπ, η πέτρα του αναθέματος έπρεπε να πέσει στην ΕΕ που επέλεξε να κάνει επίδειξη δύναμης σε έναν λαό 700.000 ανθρώπων κι όχι απέναντι στους Κυπρίους που τόλμησαν να πουν έστω κι ένα ανολοκλήρωτο «όχι».

Το μένος εναντίον των Κυπρίων δεν ήταν τυχαίο. Ήρθε εκ των υστέρων να δικαιολογήσει την απίστευτη υποτέλεια των ελλήνων πολιτικών, που από τον Μάιο του 2010 μέχρι και σήμερα ΠΑΣΟΚοι, Δεξιοί όλου το φάσματος (ΝΔ και ΛΑΟΣ) και υποτιθέμενοι αριστεροί όπως της ΔΗΜΑΡ έχουν δεχθεί όχι απλώς χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία ό,τι απαιτούσαν οι πιστωτές (από έκδοση ελληνικών ομολόγων με αγγλικό δίκαιο μέχρι την εκτίναξη του δημόσιου χρέους σε μη βιώσιμα επίπεδα) αλλά συνωστίζονταν κιόλας στην αυλή της Μέρκελ προσπαθώντας το ένα κόμμα να ξεπεράσει το άλλο σε δουλικότητα ελπίζοντας ότι έτσι θα τους δοθεί το χρίσμα και τα ανταλλάγματα που ανταμείβουν την εξουσία σε εποχές ξεπουλήματος. Κι ο ελληνικός Τύπος που αναπαρήγαγε την λοιδορία απέναντι στους Κυπρίους επιχείρησε να καλύψει τον δικό του βρόμικο ρόλο όλη αυτή την τριετία.

Πρώτ’ απ’ όλα το «όχι» των Κυπρίων βουλευτών ειπώθηκε κάτω από την πίεση ασυνήθιστα μαζικών διαδηλώσεων για τα δεδομένα της Κύπρου. Οι άοκνες προσπάθειες του Δημοκρατικού Συναγερμού να εξασφαλίσει – με κάθε τρόπο – πλειοψηφία στην Κυπριακή Βουλή δεν θα είχαν πέσει στο κενό, όπως συνέβη, αν δεκάδες χιλιάδες Κύπριοι δεν είχαν βγει στους δρόμους καταγγέλλοντας την ευρωζώνη. Οι βουλευτές και τα κόμματα της Κύπρου επομένως δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να υποκύψουν στην πίεση που άσκησαν οι εργαζόμενοι οι οποίοι έγκαιρα διέκριναν πίσω από την «σωτηρία» του νησιού την δική τους καταστροφή.

Επιπλέον, η αποδοχή της δεύτερης απόφασης επιτεύχθηκε δια της επιβολής. Το σχέδιο πέρασε από την στιγμή που ο Σόιμπλε απαγόρευσε την ψηφοφορία. Οπότε κι οι κόλακες των Μνημονίων ας μην χαίρονται. Κι η δική τους επικράτηση μισή ήταν. Χώρια που την πρόσφερε το Τέταρτο Ράιχ…

  • Δεν έκρυψαν την βαθιά ικανοποίηση που ένιωσαν μνημονιακά κόμματα και Τύπος στην Ελλάδα από το γεγονός ότι έμεινε ημιτελές το “όχι” των Κυπρίων απέναντι στις καταστροφικές αποφάσεις του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών. Πίσω από την υποχώρηση των Κυπρίων, οι οποίοι άλλωστε δεν ρωτήθηκαν για την δεύτερη απόφαση, είδαν την δικαίωση της δικής τους γραμμής υποτέλειας απέναντι στην Τρόικα.
  • Το όχι των Κυπρίων έσωσε ως προς το παρόν τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ από το γερμανικό ψαλίδι

Οι ισχυρισμοί του «μπλοκ της υποτέλειας» ωστόσο είναι κι επί της ουσίας αστήριχτοι. Η πραγματικότητα είναι πως η δεύτερη απόφαση του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών ήταν το ίδιο σκληρή με την πρώτη. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι το κούρεμα της αρχικής απόφασης ήταν πιο λελογισμένο: στην πρώτη του εκδοχή 6,75% για καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ και 9,9% για μεγαλύτερες. Με την έξοδο από το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών αυτή ήταν η απόφαση, άσχετο αν στη συνέχεια κι όσο Γερμανοί και ΔΗΣΥ έβλεπαν ότι χάνουν το παιχνίδι έριχναν στην μάχη εναλλακτικά σχέδια, σε βαθμό που ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας να δηλώσει ότι πρόταση της Κυπριακής πλευράς ήταν το κούρεμα των «ανασφάλιστων καταθέσεων», κάτω των 100.000 ευρώ, επιχειρώντας έτσι να αποσείσει από πάνω του την ευθύνη. Την σχετική δήλωση όμως την έκανε όταν το σχέδιο αυτό είχε ηττηθεί. Αν οι Γερμανοί διαφωνούσαν, γιατί δεν διαχώριζαν την θέση τους από το πρωί της Κυριακής όταν έγινε γνωστό το σχέδιο; Γιατί επέτρεψαν να ληφθεί μια τέτοια απόφαση; Το πιθανότερο αντίθετα είναι πως η πρόταση πράγματι προήλθε από την πλευρά Αναστασιάδη, η οποία υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της να επιβάλει μια θεραπεία σοκ εκμεταλλευόμενη τη νωπή ακόμη εντολή του εκλογικού σώματος, κι η Γερμανία την άφησε να προχωρήσει ελπίζοντας να γίνει δεκτή, στον βαθμό που εξυπηρετούσε τα σχέδια της να μετατραπούν οι καταθέτες σε επενδυτές και στο εξής η διάσωση των κλυδωνιζόμενων κρατών μελών της ευρωζώνης να γίνεται με δικά τους πόρους, μέσω της κατάσχεσης ακόμη και των θεωρούμενων ως ακατάσχετων. Και μόνο όταν απορρίφθηκε από την Κυπριακή Βουλή κι όταν ξεσηκώθηκε ένα πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων από επίσημες φωνές για τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες που θα είχε μια τέτοια απόφαση στο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης, μόνο τότε ο Σόιμπλε ζήλεψε την δόξα των διαλυμένων συμμοριών που ο ένας λήσταρχος ρίχνει την ευθύνη στον άλλο, ελπίζοντας να την βγάλει ο ίδιος καθαρή κι ας ξεφτιλίζεται εκείνη τη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση στο ηρωικό όχι των Κυπρίων, στην αξιοθαύμαστη επιμονή τους να αρνηθούν να ψηφίσουν την πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ αψηφώντας πιθανές συνέπειες και την απουσία εκείνη τη στιγμή ενός εναλλακτικού κι εφαρμόσιμου σχεδίου, οφείλεται η διάσωση των καταθέσεων κάτω των 100.000 ευρώ. Τουλάχιστον ως προς το παρόν…

Άλλωστε, όπως αποκάλυψε η γερμανική εφημερίδα Χάντελσμπλατ την εβδομάδα που πέρασε το σχέδιο μετακύλισης του κόστους διάσωσης των τραπεζών στους καταθέτες είχε αποφασιστεί από την ηγεσία της ΕΕ από το 2012 κιόλας. «Από την περασμένη χρονιά είχε συμφωνηθεί από τις κυβερνήσεις της ΕΕ ότι για να σωθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες στο μέλλον θα συμμετέχουν κι οι καταθέτες. Τα όρια μεταξύ μετόχων των τραπεζών και καταθετών δεν υφίστανται πλέον», γράφει η γερμανική εφημερίδα, αποδεικνύοντας έτσι πως ό,τι συνέβη στην Κύπρο δεν συνιστά μια ξεχωριστή περίπτωση, απλώς την αρχή ενός  καινούργιου τρόπου να λύνονται οι κρίσεις που η Γερμανία προκαλεί χωρίς να βάζει η ίδια το χέρι στην τσέπη…

Ας αναλογιστούμε όμως τι θα είχε κατοχυρωθεί αν έπρεπε να αποφασίσει η Ελληνική Βουλή κάτι σχετικό. Όλος αυτό ο εσμός της υποτέλειας που κυβερνάει από το 2009 θα είχε πει ναι με χέρια και με πόδια κι ο κάθε εξαρτημένος βουλευτής που η Γερμανία τον κρατάει από χίλιες μεριές (ξέρει δηλαδή ότι έχει χρηματιστεί ουκ ολίγες φορές) θα είχε ψηφίσει να βάλουν χέρι και στα πορτοφόλια μας, όχι μόνο στις μικροκαταθέσεις. Επομένως αυτή τη στιγμή όσο κι αν η εξέλιξη δεν δικαίωσε τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν, το ηθικό πλεονέκτημα βρίσκεται στην μεριά της Κυπριακής κι όχι της Ελληνικής Βουλής που έχει ψηφίσει πλήθος απαράδεκτων νόμων, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα επί τρία χρόνια.

Το δεύτερο επιχείρημα του μπλοκ της υποτέλειας, που περιττό να ειπωθεί ότι στην πρώτη του γραμμή έχει δημοσιογράφους και συγκεκριμένα όλους αυτούς που υπόσχονταν ότι το 2012 η Ελλάδα θα έχει βγει ξανά στις αγορές, ότι «το ΔΝΤ έχει αλλάξει» κι άλλα τέτοια αστεία που τους έλεγαν στα σεμινάρια του ΔΝΤ, είναι ότι το κούρεμα της πρώτης απόφασης για τις μεγάλες καταθέσεις ήταν μικρότερο, ενώ δεν προβλεπόταν για παράδειγμα η διάλυση της Λαϊκής Τράπεζας, όπως αποφασίστηκε με την δεύτερη απόφαση. Το αστείο με αυτόν τον συλλογισμό είναι ότι παίρνει στα σοβαρά και τοις μετρητοίς τις προβλέψεις των πιστωτών, όταν κατ’ επανάληψη έχει αποδειχθεί πόσο στον αέρα είναι τα σχέδια τους, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να επανέρχονται με νέες αυστηρότερες προτάσεις που ενίοτε ακυρώνουν προηγούμενες αποφάσεις τους. Στην Ελλάδα οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της ΕΚΤ αποδείχτηκαν ψεύτες και πανηγυριώτες ακόμη και στο θέμα των προβλέψεων τους για την πορεία του δημοσίου χρέους. Όλες οι προβολές που έκαναν το 2010 αποδείχθηκαν όνειρα θερινής νυκτός, με αποτέλεσμα τις διαβεβαιώσεις ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν πρόκειται να χρειαστεί αναδιάρθρωση να τις διαδεχτούν μέχρι στιγμής δύο μικρές αναδιαρθρώσεις και μία μεγάλη, ενώ έπεται και μία ακόμη μεγάλη αναδιάρθρωση και θα πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένη και οριστική την πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόλις περνούσε, μέσα σε λίγες ημέρες θα ακολουθούσαν δραματικές ανακοινώσεις ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν κι ότι χρειάζεται νέο, ακόμη μεγαλύτερο κούρεμα των καταθέσεων.

Τέλος, υπάρχει μια ακόμη διάσταση, που κρύβεται επιμελώς απ’ όσους μέσω της Κύπρου επιχειρούν να δικαιώσουν τον δικό του δοσιλογισμό και την οσφυοκαμψία: έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους. Η «κατά πολύ χειρότερη» και τιμωρητική δεύτερη  απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών, όπως και η πρώτη, ήταν μια κοινή απόφαση που λήφθηκε ομόφωνα από τους παριστάμενους. Μεταξύ αυτών κι ο υπουργός Οικονομικών της ελληνικής τρικομματικής κυβέρνησης, Γιώργος Στουρνάρας, ο οποίος εκτελούσε εντολές της κυβέρνησης. Επομένως, όση ευθύνη ανήκει στην Γερμανία ανήκει και στην Ελλάδα για το περιεχόμενο της απόφασης και τον αυστηρό της χαρακτήρα. Αν έκρινε άδικη την ποινή που επιβλήθηκε στην Κύπρο γιατί δεν έβαζε βέτο; Γιατί δεν εκμεταλλευόταν το ειδικό καθεστώς που απολαμβάνει σαν «υπάκουος μαθητής» ώστε να ζητήσει μια καλύτερη μεταχείριση για την Κύπρο; Δεν είναι παραλογισμός να κατηγορείται το θύμα και στην περίπτωσή μας η Κύπρος ότι δέχθηκε μια άδικη ποινή κι αυτοί που την συμφώνησαν και την επέβαλαν, μεταξύ των οποίων κι η κυβέρνηση Αναστασιάδη, να μένουν στο απυρόβλητο της κριτικής και να θεωρείται ότι λίγο πολύ έκαναν την δουλειά τους; Οι ευθύνες της ελληνικής πλευράς γίνονται ακόμη πιο σοβαρές αν δούμε τον οπορτουνισμό τους: Από την μια να ψηφίζουν στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών ότι θέλει η Γερμανία και οι πιστωτές κι από την άλλη, με τον φόβο μήπως οι Κύπριοι τους πάρουν με τις πέτρες, να κρατούν αποστάσεις από την απόφαση που οι ίδιοι αποδέχτηκαν και ψήφισαν πριν λίγες ώρες… Εγκληματικές είναι οι ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης για τον τρίτο Αττίλα, τον ευρω-Αττίλα αν δούμε και την επιθετικότητα με την οποία χειρίστηκε το θέμα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, προσφέροντάς τις στον όμιλο της Πειραιώς. Το μέλημα δηλαδή της τρικομματικής κυβέρνησης ήταν πώς μέσω κι αυτής της ευκαιρίας, πατώντας δηλαδή επί πτωμάτων, θα επιταχύνει τις αναδιαρθρώσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα γιγαντώνοντας τους νέους ομίλους που αναδύονται με τις ευλογίες της Τρόικας. Η ελληνική κυβέρνηση δηλαδή που κατά τ’ άλλα κόπτεται για την Κύπρο δεν έκανε τίποτε διαφορετικό απ’ ότι έκανε η Γερμανία, συμμετέχοντας στο πλιάτσικο της κυπριακής περιουσίας. Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά με άλλα λόγια λειτούργησε όπως ακριβώς είχε λειτουργήσει κι η ελληνική χούντα επί Αττίλα, όταν εκμεταλλεύτηκε την προνομιακή σχέση που έχει με την ελίτ του νησιού για να διευκολύνει τα σχέδια καθυπόταξης του από τον ιμπεριαλισμό. Μόνο που τα επιπλέον δικαιώματα η ελληνική πολιτική ελίτ τα απολάμβανε για να λειτουργεί ως εγγυητής και προστάτης της ανέκαθεν ευάλωτης Κύπρου κι όχι ως μακρύ χέρι τότε των Αμερικάνων και σήμερα των Γερμανών. Γι’ αυτό τον λόγο η ελληνική πολιτική ελίτ κι ειδικότερα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τα ρετάλια της ΔΗΜΑΡ, ανεξαρτήτως των τεράστιων ευθυνών που φέρει σύσσωμα η πολιτική ελίτ της Κύπρου από το ΑΚΕΛ μέχρι τον ΔΗΣΥ, φέρουν τεράστιες και ιστορικές ευθύνες για την ισοπέδωση που επιχειρείται στο νησί.

Νέο απεχθές μνημόνιο προ των πυλών 

ΡΕΚΟΡ ΥΦΕΣΗΣ KAI ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΣΤΟ 25% ΜΟΛΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ

Στη άτυπη σύνοδο της ευρωζώνης που θα συνέλθει από την Πέμπτη 11 μέχρι το Σάββατο 13 Απρίλη θα υιοθετηθεί κι επίσημα το μνημόνιο που έγινε κατ’ αρχήν δεκτό μεταξύ της κυβέρνησης Αναστασιάδη και της Τρόικας την προηγούμενη εβδομάδα. Στη συνέχεια και μέχρι τέλος Απριλίου θα έχει επικυρωθεί από τα εθνικά κοινοβούλια έτσι ώστε εντός του Μαΐου να εκταμιευτεί η πρώτη δόση από τα 10 δισ. ευρώ με τα οποία θα δανειοδοτηθεί η Κύπρος. Το δάνειο θα δοθεί με επιτόκιο 2,5% και θα αποπληρωθεί σε 22 έτη.

Το μνημόνιο είναι βαθιά αντιλαϊκό και θα σημάνει την μεταβίβαση του κόστους δανειοδότησης στους κύπριους εργαζόμενους καθώς από τα λίγα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ξέρουμε πως προβλέπει σημαντική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 4.500, εκποιήσεις ακόμη και πρώτων κατοικιών και αθρόες ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων. Το μνημόνιο που συμφωνήθηκε θα κλείσει οριστικά μια περίοδο ευμάρειας που επικρατούσε στο νησί, προσφέροντας ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο. Το γεγονός ότι έγιναν ηπιότερες πολλές διατάξεις του Μνημονίου που υπογράφτηκε επί Χριστόφια δεν δείχνει ότι το τωρινό Μνημόνιο είναι ήπιο ή ανεκτό. Δείχνει ότι το Μνημόνιο του ΑΚΕΛ, το οποίο χαιρετίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν επονείδιστο. Άλλωστε η Τρόικα ξέρουμε ότι χτυπάει πολλές φορές. Νέα μνημόνια δηλαδή θα ακολουθήσουν το τωρινό, επιδεινώνοντας τις προβλέψεις του με την επίκληση των αυξανόμενων ελλειμμάτων που θα καταγράφει ο κρατικός προϋπολογισμός λόγω της ύφεσης της οικονομίας, που προβλέπεται να καταρρίψει κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

Την εβδομάδα που μας πέρασε η αμερικάνικη τράπεζα Σίτιγκρουπ έσπευσε να αμφισβητήσει επί τα χείρω – προφανώς – τις προβλέψεις που διατυπώνονται για συρρίκνωση της κυπριακής οικονομίας κατά 8% φέτος και 3% το 2014. Το ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς διατύπωσε ακόμη πιο μαύρες προβλέψεις: «Μια εκδοχή του πιο πρόσφατου Μνημονίου κατανόησης μεταξύ της Λευκωσίας και των διεθνών δανειστών της που διέρρευσε προβλέπει πρωτογενές έλλειμμα για το 2014 – διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών πριν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους – 678 εκ. ευρώ ή 4,3% του ΑΕΠ. Αυτό συνεπάγεται συνολικό ΑΕΠ σχεδόν 16 δις. ευρώ ή 11% χαμηλότερο από τα 17,9 δις. ευρώ της πιο πρόσφατης εκτίμησης. Είναι αναπόφευκτη μια μεγάλη πτώση. Τα μέτρα στο συνολικό πακέτο δημοσιονομικής προσαρμογής της κυβέρνησης θα ισοδυναμούν με 7,25% του ΑΕΠ μέχρι το 2016, ενώ φόροι και τιμολόγια δημοσίων υπηρεσιών θα αυξηθούν. Αλλά πόσο μεγάλη θα είναι η πτώση; Στη γειτονική Ελλάδα η μετάβαση από τις καλές εποχές στα τρομερά χρόνια της λιτότητας οδήγησε σε μια μείωση του ΑΕΠ κατά 20% για τέσσερα χρόνια σύμφωνα με εκτιμήσεις της Μόργκαν Στάνλευ. Αν μη τι άλλο, στην Κύπρο τα πράγματα θα εξελιχθούν χειρότερα. Οι Έλληνες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν προσωρινούς ελέγχους κεφαλαίων οι οποίοι θα βαλτώσουν τις επιχειρήσεις και θα βυθίσουν την εμπιστοσύνη. Η απόφαση δε να επιβληθούν απώλειες στις ανασφάλιστες καταθέσεις στις μεγαλύτερες κυπριακές τράπεζες θα υπονομεύσει σημαντικά τον χρηματοπιστωτικό τομέα της χώρας. Θέμα ξεχωριστής σημασίας καθώς ο χρηματοπιστωτικός τομέας συνεισέφερε το 9,2% της ετήσιας ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας, σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης». Νέο ρεκόρ ύφεσης επομένως θα καταγράψει η Κύπρος με την ανεργία να πλήττει ακόμη και το 20-25% του εργατικού δυναμικού, να κινείται δηλαδή σε διπλάσια επίπεδα από τα σημερινά, όπως πρόβλεψε ο κύπριος νεοφιλελεύθερος νομπελίστας οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης στην εφημερίδα Φιλελεύθερος την προηγούμενη Κυριακή.

ΗΔΗ ΥΠΟ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ: Γκαουλάιτερ στέλνουν στο νησί

ΕΥΡΩ-ΚΑΤΟΧΗ

Ο επώδυνος χαρακτήρας των μέτρων που περιλαμβάνονται στο κυπριακό Μνημόνιο αναγνωρίστηκε ακόμη κι από τον εκπρόσωπο της ευρωπαϊκής Επιτροπής που δημόσια τα περιέγραψε ως δυσβάσταχτα. Μόνο, που αυτή η ομολογία δεν αποτέλεσε το προοίμιο για να ανακοινωθούν κάποια μέτρα ανακούφισης (ποιός θα το περίμενε άλλωστε αυτό από την Επιτροπή που έχει μετατραπεί σε λόμπι των πιστωτών…) αλλά για να δικαιολογηθεί το καθεστώς κατοχής. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε ότι οι Βρυξέλλες θα στείλουν στην Λευκωσία ομάδα τεχνοκρατών, όπως ακριβώς συνέβη και στην Ελλάδα (Τασκ Φορς) με σκοπό να επιβλέψουν και να υποστηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη και την αναδιάρθρωση της οικονομίας και του κρατικού μηχανισμού.

Όλα αυτά όμως δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια προσπάθεια συγκάλυψης του πραγματικού έργου των Γκαουλάιτερ που είναι ένα και μοναδικό: η προετοιμασία ενός νέου σχεδίου που θα λύνει το πρόβλημα της διχοτόμησης που έχει προκαλέσει η παράνομη τουρκική εισβολή, σε βάρος των ελληνοκυπριακών συμφερόντων.

Ήδη, το θέμα της οριστικής επίλυσης του Κυπριακού έχει τεθεί ανοιχτά κι όχι φυσικά από τη σκοπιά του τερματισμού της τουρκικής κατοχής με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που είναι η μοναδική συμβατή με το διεθνές δίκαιο λύση. Τέθηκε χωρίς περιστροφές από τον τούρκο πρόεδρο, Αμπντουλάχ Γκιουλ, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Λιθουανία την προηγούμενη εβδομάδα όπου δήλωσε πως η κρίση “μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντική ευκαιρία επειδή, εάν το νησί ενωθεί, θα έχει μεγαλύτερη οικονομική δυναμική. Και εάν προσθέσουμε την δυναμική για συνεργασία με την Ελλάδα και την Τουρκία, τότε αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη”. Ειρήσθω εν παρόδω: η αναφορά στην Ελλάδα ας ελπίσουμε να μην υποκρύπτει τη συναίνεση του Σαμαρά σε ένα νέο διχοτομικό σχέδιο και μια πιθανή συμφωνία του να λειτουργήσει η Αθήνα σαν πολιορκητικός κριός, ολοκληρώνοντας το έγκλημα που ξεκίνησε στο Γιούρογκρουπ. Σύντομα θα μάθουμε…

Δεν είναι όμως μόνο ο Γκιουλ που ανοίγει το θέμα της διχοτόμησης. Το ίδιο έκανε κι ο πρώην ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στην Κύπρο, Μίκαελ Μόλερ, με παρέμβασή του που δημοσιεύτηκε στα Νέα την Πέμπτη 4 Απριλίου. Στο διαφωτιστικό άρθρο του, με τίτλο “να μια ευκαιρία για επανένωση” μεταξύ άλλων, τονίζει πως “μια επανένωση θα φέρει αυξημένη ευημερία… Ο νέος πρόεδρος της Κύπρου, που έχει ταχθεί υπέρ της επανένωσης, βρίσκεται σε καλή θέση για να προτείνει τολμηρά μέτρα με στόχο την ενοποίηση του νησιού. Κι η ηγεσία των Τουρκοκυρπίων βρίσκεται σήμερα σε ισχυρότερη θέση από ποτέ για να διαπραγματευτεί μια ενοποίηση με ίσους όρους”. Μεθερμηνευόμενα τα προηγούμενα σημαίνουν πως οι δύο παράγοντες που θα λειτουργήσουν καταλυτικά για την επανένωση του νησιού (κι όχι τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής) είναι ο νέος πρόεδρος της Κύπρου, που στο παρελθόν ήταν υπέρ του διχοτομικού, φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν το οποίο απορρίφθηκε από τους Κύπριους, και μια νέα ισορροπία δυνάμεων που φέρνει σε ισχυρότερη θέση τους Τουρκοκύπριους, αποκλειστικά και μόνο λόγω του υποβιβασμού των Ελληνοκυπρίων εξ αιτίας της κρίσης. Και οι δύο όμως αυτοί παράγοντες συντείνουν σε μια λύση που θα είναι επανάληψη του σχεδίου Ανάν επί το δυσμενέστρο μάλιστα, στη βάση των νέων ισορροπιών που δεν προσδιορίζονται μόνο από την οικονομική κρίση στην Κύπρο, αλλά και από τα πλήγματα που έχουν δεχτεί οι σχέσεις της Λευκωσίας με την Μόσχα, με αποτέλεσμα η Ρωσία να έχει πάψει πλέον να αποτελεί αντίβαρο σε ΗΠΑ και ΕΕ!

Όλα επομένως συντείνουν πως είναι θέμα χρόνου ένα νέο συνταγματικό αυτή τη φορά πραξικόπημα σε βάρος της Κύπρου, που θα την μετατρέψει σε σύγχρονο προτεκτοράτο ώστε να μπορέσει η Γερμανία να επεκτείνει την επιρροή της στην Μεσόγειο και να πάρει υπό τον έλεγχό της φυσικά και τα ενεργειακά κοιτάσματα.

Πολιτικό σεισμό προκάλεσε η Κύπρος (Πριν, 23.3.2013)

ana merΓιούρογκρουπ: απόφαση εξόντωσης της Κύπρου
ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΠΛΗΓΜΑ
Ανένδοτο κηρύσσει η Γερμανία εναντίον της Κύπρου μετά την ηρωική απόφαση της κυπριακής Βουλής την Τρίτη 19 Μαρτίου να απορρίψει πανηγυρικά, χωρίς ούτε μία θετική ψήφο, την απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) για κατάσχεση μέρους των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες ώστε να βρεθούν τα απαραίτητα ποσά που θα επιτρέψουν την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων κυπριακών τραπεζών. Η απόφαση του Γιούρογκρουπ, που σημαίνει την εξόντωση της Κύπρου, στην αρχική της μορφή περιελάμβανε έναν κλιμακωτό φόρο στις καταθέσεις που ξεκίναγε από 6,75% για ποσά μέχρι 100.000 ευρώ και έφτανε στο 9,9% για μεγαλύτερα ποσά. Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί η ορολογία την οποία επέλεξε να χρησιμοποιήσει το Γιούρογκρουπ για να χαρακτηρίσει αυτό το απαράδεκτο μέτρο που ισοδυναμούσε με αρπαγή, κατάσχεση και ληστεία και θα διέλυε μονομιάς τον τραπεζικό τομέα της Κύπρου και κατ’ επέκταση όλη την οικονομία: «εισαγωγή μιας εμπροσθοβαρούς εφάπαξ εισφοράς σταθερότητας που θα εφαρμόζεται σε καταθέτες που κατοικούν και δεν κατοικούν στην Κύπρο». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε… Οι Κύπριοι πάντως κατάλαβαν και μάλιστα έγκαιρα, αυτό που ήθελε να αποκρύψει το Γιούρογκρουπ με την παραπάνω περίτεχνη φράση. Στη συνέχεια κι όταν τόσο τα γερμανικά πάντσερ όσο και οι υποτελείς συνεργάτες τους στην Κύπρο βρέθηκαν ενώπιον πρωτοφανών αντιδράσεων (που καθόλου δεν μετριάστηκαν από το καρότο των μετοχών με τις οποίες θα αποζημιώνονταν οι καταθέτες) επιχείρησαν να τροποποιήσουν την συγκεκριμένη πρόταση εισάγοντας ένα αφορολόγητο όριο, στο επίπεδο των 25.000 ευρώ, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να εξασφαλίσουν τις δέουσες κοινωνικές συμμαχίες στο εσωτερικό της Κύπρου που θα επέτρεπαν την ψήφιση του νόμου. Μάταια όμως γιατί πλέον ήταν αργά. Πολύ περισσότερο για ασήμαντες υποχωρήσεις. Η απόφαση του Γιούρογκρουπ επίσης περιελάμβανε την αύξηση του εταιρικού φόρου από το επίπεδο του 10% (με την μορφή ενιαίου φορολογικού συντελεστή) που ισχύει σήμερα, καθιστώντας την Κύπρο πόλο έλξης για χιλιάδες εταιρείες που αναζητούν φθηνότερη φορολογία στο επίπεδο του 12,5%, φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων ύψους 20-25% και επίσης αθρόες ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων από τις οποίες αναμενόταν η είσπραξη 1,4 δισ. ευρώ.
Αν ψηφίζονταν στο σύνολο τους τα παραπάνω μέτρα, τα οποία έγιναν ομοφώνως δεκτά από το Γιούρογκρουπ, θα επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα στην κυπριακή οικονομία, καθώς δεν άφηναν κανέναν τομέα ανέγγιχτο: Τράπεζες, ιδιωτικές εταιρείες και οι κερδοφόρες και εξαιρετικά ανταγωνιστικές ημιδημόσιες Κυπριακές επιχειρήσεις θα εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες, «μία και έξω», υπό το πρόσχημα της διάσωσης των κυπριακών τραπεζών, αφήνοντας στη συνέχεια την Κύπρο έρμαιο των δανειστών της, που ζητούσαν τον πλήρη έλεγχο των ενεργειακών της κοιτασμάτων και φυσικά την μετατροπή της χώρας σε αποικία, με ένα νέο διχοτομικό σχέδιο.
  • Η γενναία απόφαση των Κυπρίων να μην υποκύψουν στους εκβιασμούς της ευρωζώνης και να μην δεχτούν την προδοσία της πολιτικής τους ηγεσίας δίνει μαθήματα αγώνα και υπερηφάνειας. Ταυτόχρονα, χάρη στη στάση του κυπριακού λαού, αποκαλύπτεται ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας της ευρωζώνης και της ίδιας της ΕΕ, που δικαίως πια μπορεί να χαρακτηριστεί “σπίτι τοκογλύφων και εκβιαστών”. 
  • Το “καλό μνημόνιο” που υπεγράφη το Νοέμβρη επί προεδρίας Δ. Χριστόφια έδωσε τη χαριστική βολή στις τράπεζες
Αξίζει ωστόσο να δούμε τι συνέβη πριν οι «ευρωπαίοι εταίροι», με την αγαστή συνεργασία του Νίκου Αναστασιάδη, στήσουν την Κύπρο στα έξι μέτρα του εκτελεστικού αποσπάσματος κι αυτή, σε μια ανατροπή που δεν έχει πρόσφατο προηγούμενο, καταφέρει να αποδράσει σκορπώντας ρίγη συγκίνησης κι ενθουσιασμού σε όσους μάχονται τους μονόδρομους της Τρόικας και φυσικά μίσος στους απολογητές της τρόικας και τους νενέκους της κυβέρνησης Σαμαρά. Δύο είναι τα γεγονότα που ξεχωρίζουν, εξηγώντας ταυτόχρονα το πώς φτάσαμε εδώ.
Το πρώτο σχετίζεται με την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, που εφαρμόστηκε τον Μάρτιο του 2012, υπό την αυστηρή εποπτεία και την καθοδήγηση των Γερμανών, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στους οποίους απολογούταν σχεδόν καθημερινά ο Τσαρλς Νταλάρα, επικεφαλής του Διεθνούς Ινστιτούτου Χρηματοοικονομικής (η Διεθνής των Τραπεζιτών) ο οποίος είχε αναλάβει τις επαφές με τους ομολογιούχους για να τους πείσει για την ανταλλαγή. Η ανταλλαγή ολοκληρώθηκε μέσα από χειροκροτήματα και επαίνους, χαρακτηριζόμενη ως «απόλυτα επιτυχημένη». Στο εσωτερικό της Ελλάδας βέβαια ξέρουμε πολύ καλά το καθεστώς ωμών εκβιασμών, ιδεολογικής τρομοκρατίας και συνταγματικών πραξικοπημάτων που ενεργοποιήθηκε με την ευθύνη κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά επίσης ΝΔ και ΛΑΟΣ, για να γίνει δεκτό από την Βουλή το δεύτερο μνημόνιο που άνοιξε τον δρόμο για την έγκριση του PSI+, όπως χαρακτηρίστηκε η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους ωστόσο ήταν τόσο «επιτυχημένη» που δεν οδήγησε μόνο (σε πολύ σύντομο μάλιστα χρονικό διάστημα) το ελληνικό δημόσιο χρέος σε μη βιώσιμα επίπεδα, αλλά οδήγησε επίσης και τις κυπριακές τράπεζες στα βράχια, χωρίς μάλιστα να προβλεφθεί γι’ αυτές ούτε καν κάποια μορφής ανακεφαλαιοποίηση. Μέτρο που είναι προφανώς αντιδραστικό, μιας και μεταφέρει το κόστος επιβίωσης των ιδιωτικών τραπεζών στην κοινωνία, αν είχε προβλεφθεί ωστόσο θα έδειχνε ότι έλαβαν τουλάχιστον υπ’ όψη τους τις αλυσιδωτές αντιδράσεις των πολιτικών τους και δεν αδιαφόρησαν για τις επιπτώσεις που θα έχουν. Πολύ περισσότερο σε μια οικονομία όπως η κυπριακή που είναι όχι μόνο πολύ μικρότερη, με ένα ΑΕΠ (ύψους 18 δισ. σχεδόν) ίσο πλέον με το 10% του ελληνικού, αλλά και πολύ πιο ευάλωτη σε τέτοιου είδους μεταβολές και πλήγματα, λόγω της δομής της. Αρκεί να αναφερθεί πως το ένα τέταρτο τη προστιθέμενης αξίας προέρχεται από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και την διαχείριση ακινήτων, ένα ακόμη τέταρτο από τον τουρισμό και μόνο το 12% από την βιομηχανία. Με άλλα λόγια, εντελώς μα εντελώς εύθραυστη… Παρόλα αυτά αδιαφόρησαν ακόμη κι όταν έγινε επίσημα γνωστό, κατόπιν εορτής πως το κόστος από το κούρεμα στην κυπριακή οικονομία ανήλθε στα 4,5 δισ. ευρώ. Ο κατ’ αρχήν υπαίτιος επομένως για την κρίση στην κυπριακή οικονομία είναι η ΕΕ, μέσω Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Γιούρογκρουπ, και φυσικά η ελληνική κυβέρνηση, με τον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλη Βενιζέλο να προεξέχει στο κάδρο των ευθυνών όχι μόνο λόγω του υπερτροφικού του και τυμπανιαίου εγώ που συναγωνίζεται τις φυσικές του διαστάσεις αλλά λόγω της θέσης που κατείχε τότε στο υπουργείο Οικονομικών, απ’ όπου είχε μια προνομιακή πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα ή τουλάχιστον θα μπορούσε να έχει αν ρωτούσε τους αρμόδιους και προϊσταμένους του: την Τρόικα…
Οι πρωταγωνιστές της δεύτερης κορυφαίας πράξης της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας προέρχονται από την ίδια την Κύπρο. Σημείο δε τομής αποτέλεσε η πολιτική απόφαση του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του ΑΚΕΛ για ανακεφαλαιοποίηση, δίνοντας στην Λαϊκή την δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα, 1,8 δισ. ευρώ (ποσό που αντιστοιχεί στο 10% του κυπριακού ΑΕΠ) παρότι επρόκειτο για μια ξεκάθαρη περίπτωση αποτυχημένων επενδυτικών επιλογών, στις οποίες μάλιστα πρωταγωνίστησε ο Ανδρέας Βγενόπουλος που είχε εν τω μεταξύ αγοράσει την τράπεζα, ενσωματώνοντάς την στον πολυσχιδή όμιλό του. Το προηγούμενο διάστημα η υπό τον Βγενόπουλο Λαϊκή (που πρόσφατα μετονομάστηκε σε Cyprus Popular BankCPB) είχ επιδοθεί σε μπαράζ επενδύσεων σε ελληνικά ομόλογα που προσέφεραν ελκυστικές αποδόσεις. Αρνητικοί πρωταγωνιστές επίσης αποδείχθηκαν και οι διοικήσεις των κεντρικών τραπεζών Ελλάδας και Κύπρου που απέτυχαν παταγωδώς να ασκήσουν τα εποπτικά τους καθήκοντα. Καθοριστικής επίσης σημασίας πολιτική κίνηση ήταν η προσφυγή στην Τρόικα για βοήθεια, που επισημοποιείται με το Μνημόνιο το οποίο έγινε δεκτό από την κυβέρνηση Χριστόφια το Νοέμβριο του 2012. Στη Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ τότε ανέλαβε, στο πλαίσιο του προλεταριακού διεθνισμού μπορούμε να υποθέσουμε, το πολύ ευχάριστο έργο (αν κρίνουμε από την πληθώρα αρθρογράφων που βρέθηκαν) να πλασάρει στην Ελλάδα το Μνημόνιο του ΑΚΕΛ, εμφανίζοντάς το ως αποτέλεσμα σκληρών διαπραγματεύσεων και το «μικρότερο κακό». Έτσι, με επιχειρήματα που παραπέμπουν στην απολογητική της ΔΗΜΑΡ ο οικονομολόγος του ΣΥΡΙΖΑ, Σπύρος Λαπατσιώρας, από τις στήλες της Αυγής και της Εποχής, εξωράισε τις υποχωρήσεις του Δ. Χριστόφια εξοικειώνοντας και την ελληνική Αριστερά σε μια νέα πολιτική διάκριση, που κανείς δεν θα ήθελε να αποβεί προφητική για το μέλλον: τα «κακά Μνημόνια» που υπογράφουν Δεξιά και ΠΑΣΟΚ και τα «καλά Μνημόνια» που υπογράφει η Αριστερά. Στην Κύπρο…
Στο «καλό Μνημόνιο» ωστόσο της κυβέρνησης Χριστόφια (στην οποία οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι απέφυγε μέχρι τελευταίας στιγμής μια συμφωνία – πακέτο, παραπέμποντας τις δύσκολες αποφάσεις για την επόμενη κυβέρνηση) υπάρχει κι ο όρος που άνοιξε τον δρόμο για να επιχειρήσει τουλάχιστον να επιβληθεί και στη Κύπρο το καθεστώς της χρεοκρατίας. Συγκεκριμένα και πέρα από τα αντιλαϊκά όπως αύξηση στον ΦΠΑ, ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών δαπανών, η Τρόικα κατάφερε να περάσει στο Μνημόνιο μια απαράδεκτη αύξηση στο δείκτη επάρκειας κεφαλαίων. Αναφέρεται συγκεκριμένα στο άρθρο 1.6 του κεφαλαίου με τίτλο «αποκατάσταση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών»: «αύξηση του ελάχιστου δείκτη κεφαλαίων Core Tier 1 από το τωρινό 8% σε 10% μέχρι το τέλος του 2013». Έτσι όμως τα κεφάλαια που απαιτούνταν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απογειώθηκαν, καθιστώντας μονόδρομο την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης. Να θυμίσουμε πως στην περίπτωση της Ελλάδας η αύξηση του αντίστοιχου δείκτη από το 8% στο 9% με απόφαση της κεντρικής τράπεζας, τον Δεκέμβριο του 2012, αύξησε μεμιάς τις κεφαλαιακές ανάγκες των χρεοκοπημένων ελληνικών τραπεζών κατά 6,5 δισ. ευρώ.
Στην Κύπρο προκειμένου η εκτίμηση για τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να εκτοξευθεί και να οδηγηθεί η κυβέρνηση στον υπερδανεισμό που καθιστά αδύνατη την αποπληρωμή και αναπόφευκτη την παράδοση στους δανειστές (όπως έχει συμβεί στην Ελλάδα) η Τρόικα απαίτησε την πρόσληψη ξένου οίκου (Pimco) που υποτίθεται αντικειμενικά και χωρίς παρεμβάσεις θα εκτιμούσε τα κεφάλαια που απαιτούνται. Έτσι, ενώ η κεντρική τράπεζα της Κύπρου εκτιμούσε ότι χρειάζονται 1,9 δισ. ευρώ κι η εδρεύουσα στο Λονδίνο Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή έκανε λόγο για 2,5 δισ. η Τρόικα έστειλε τον λογαριασμό στα ουράνια, ανεβάζοντάς τον στα 10 δισ. ευρώ. Αυτή η πλευρά από την απόφαση του Γιούρογκρουπ είναι εξ ίσου αν όχι περισσότερο σκανδαλώδης από την απαίτηση κατάσχεσης των καταθέσεων, καθώς οδηγούσε με πιο “εκλεπτυσμένο” τρόπο την Κύπρο στην μόνιμη χρεοκοπία.
Ωστόσο, η απόφαση ευρω-αρπαγής των καταθέσεων ξεσήκωσε την μεγαλύτερη θύελλα αντιδράσεων λόγω των άμεσων παρενεργειών της που φάνηκαν από την Δευτέρα κιόλας στις ουρές που σχηματίστηκαν στις ιταλικές και ισπανικές τράπεζες από καταθέτες που άρχισαν να σηκώνουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες, υπό το φόβο ότι σε λίγο καιρό μπορεί να έρθει κι η σειρά τους. Από τον κίνδυνο προφανώς και δεν εξαιρούνται κι οι ελληνικές καταθέσεις. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το τεράστιο τίμημα που ούτως ή άλλως θα απαιτούσε η Γερμανία για να δεχθεί να κουρέψει έστω κι ένα μικρό μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, μετά φυσικά τις εκλογές τους, τον Οκτώβρη του 2013, προκειμένου να γίνει ξανά βιώσιμο. (Να πάει έστω στο 115% του ΑΕΠ, εκεί δηλαδή που το βρήκε ο έτερος Τσολάκογλου, ο Γιωργάκης.) Το πέπλο αβεβαιότητας που συνειδητά σκόρπισε το Τέταρτο Ράιχ επάνω από τις τράπεζες όλων των περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης, οδηγώντας σε μια αναπάντεχη όξυνση την κρίση χρέους (καθώς αδυνατίζει τα σαθρά θεμέλια των ιταλικών και ισπανικών τραπεζών, αυξάνοντας τις πιθανότητες η νέα μόδα του κουρέματος των καταθέσεων να αποτελέσει την χαριστική βολή), δεν έχει μόνο χαμένους.
  • Άρπαγας καταθέσεων η Γερμανία
  • Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΟΞΥΝΕΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ
Στην αντίπερα όχθη των κερδισμένων βρίσκεται η Γερμανία, που σαν τοκογλύφος, σαν άλλος Σάιλοκ κλείνει πονηρά το μάτι σε όλους τους μεγαλο-καταθέτες τουλάχιστον ζητώντας τους να πάνε τα χρήματα τους στις τράπεζες και ακόμη στους φορολογικούς παραδείσους που η ίδια ελέγχει, όπως για παράδειγμα το Λουξεμβούργο, το Λιχτενστάιν κι η Λετονία. Έτσι αποδεικνύεται πως το μέλημα της Γερμανίας δεν είναι το κυνήγι του μαύρου χρήματος, αλλά να ελέγχει η ίδια τα ποσά που στην περίπτωση της Κύπρου υπολογίζονται τουλάχιστον σε 20 δισ. ευρώ, από τα 68 δισ. που διέθεταν οι κυπριακές τράπεζες τον Ιανουάριο του 2013. Η επιμονή δε της Γερμανίας, όπως εκφράστηκε με δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, να επιβληθεί σε κάθε περίπτωση πρόστιμο στους καταθέτες των κυπριακών τραπεζών υποδηλώνει την αμετάκλητη απόφασή της να τελειώσει την Κύπρο, καταστρέφοντας την οικονομία της. Γιατί απώλειες τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ εκ μέρους των ρώσων ολιγαρχών θα προκαλέσουν ένα θεαματικό κύμα φυγής καταθέσεων, που θα οδηγήσει το νησί σε μια βαθιά και χρόνια ύφεση, πλήττοντας με την μορφή ντόμινο όλη την οικονομία.
Αποφεύγοντας αυτή την καταστροφική προοπτική η Κύπρος, τουλάχιστον βραχυχρόνια, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη μοίρα από την Ελλάδα, που αποδεχόμενη αδιαμαρτύρητα τις επιταγές της Τρόκας κάθε φορά έχει οδηγηθεί σε ένα τέλμα δίχως πάτο, με όλους ους δείκτες της ελληνικής κρίσης να την κατατάσουν σε χειρότερη πλέον θέση ακόμη κι από την μεγάλη κρίση του 1929 στις ΗΠΑ.
Είναι μια πλευρά της πραγαμτικότητας που μονίμως παραλείπεται ή αποσιωπάται, αντίθετα με τις ουρές που σχηματίζονται έξω από τα κυπριακά ΑΤΜ και το πλαφόν που τέθηκε για τις αναλήψεις, δύο θέματα που ακατκλύζουν τις ειδλησεις των μνημοναικων ΜΜΕ. Κι αυτές όμως οι ειδήσεις μεταδίδονται λειψές, μόνο και μόνο για να μην φανεί ότι οι Κύπριοι βρίσκονται σε πιο αξοζήλευτη θέση από μας, που πρέπει να ζήσουμε με 280 ευρώ τον μήνα – όπως ζήτησε ο Τόμσεν, όσο δηλαδή είναι το πλαφόν αναλήψεων από τα κυπριακά ΑΤΜ, ή σχηματίζουμε πολύ πιο μεγάλες ουρές στα συσίτια της εκκλησίας και τις δωρεάν διανομές φαγητού… Γι’ αυτές όμως τις ουρές τηρείται σιγή ασυρμάτου κι οποιαδήποτε αναφορά χαρακτηρίζεται λαϊκισμός… 
  • Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: Κλειδί επιτυχίας η έξοδος από το ευρώ
  • ΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Παρότι τις τελευταίες μέρες έχει παρατηρηθεί μια σημαντική μεταστροφή της κοινής γνώμης στην Κύπρο με το 67% να τάσσεται υπέρ της εξόδου από το ευρώ (θέτοντας προ τεράστιων ευθυνών την ελληνική και κυπριακή Αριστερά που κρύβονταν πίσω από την αποδοχή που έχαιρε στην κοινωνία το ευρώ) η πολιτική ηγεσία της Κύπρου, ως τώρα, δεν έχει δείξει πρόθυμη να οδηγήσει την επιλογή της μέχρι τα άκρα, δραπετεύοντας οριστικά από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της ευρωζώνης που αποδείχθηκε μεγαλύτερη τοκογλυφική ύαινα και χειρότερη απειλή για τα κυριαρχικά δικαιώματα ακόμη κι από το ΔΝΤ που ανέκαθεν αποτελούσε μετρ του είδους. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ασφαλής διαχείριση του προβλήματος που προκάλεσε το Γιούρογκρουπ (χρεοκοπία των τραπεζών και καταβαράθρωση της αξιοπιστίας του κυπριακού τραπεζικού τομέα) εντός της ευρωζώνης. Ο χρόνος κυλάει προς όφελος των Γερμανών και της ΕΚΤ που ελέγχει τη ροή του χρήματος και παρασκηνιακά ασκεί τερατώδεις πιέσεις κι εκβιασμούς στην κυπριακή πολιτική ηγεσία. Η πρόθεσή τους δε, είναι να πατήσουν τους Κύπριους κάτω σαν σκουλήκια, να τους εξοντώσουν παραδειγματικά ώστε ποτέ ξανά κανένας άλλος να μην τολμήσει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Τέταρτου Ράιχ στην Ευρώπη. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε: “Γιατί η Ευρώπη πρέπει να παίξει σκληρά με την Κύπρο” ήταν ο τίτλος άρθρου του Σπίγκελ. Περιττό να ειπωθεί ότι πιο φασίστας …πεθαίνεις. Οι απόγονοι των Ναζί που ματοκύλισαν την Ευρώπη δύο φορές, προκαλώντας δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς τώρα διατάσσουν την Ευρώπη να υποδουλώσει την Κύπρο! Μισό νησί, 800.000 ανθρώπων! Στο εσωτερικό του άρθρου υπάρχει ακριβώς η ίδια κατεύθυνση: “Στις διαπραγματεύσεις το Γιούρογκρουπ πρέπει να είναι προσεκτικό στην προσπάθειά του να διατηρήσει την αξιοπιστία του”, κ.α. Οι Γερμανοί λοιπόν, αντιλαμβανόμενοι το χαστούκι στο πρόσωπο που δέχτηκαν, τώρα θέλουν να χυθεί αίμα.
Από την άλλη, καμία από τις ρεαλιστικές, δοκιμασμένες και άμεσα υλοποιήσιμες προτάσεις που έχουν κατατεθεί δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει όσο στο νησί παραμένει η Τρόικα, έχοντας τον έλεγχο και δικαίωμα λόγου στις τελικές αποφάσεις και η Κύπρος παραμένει στην ευρωζώνη, έχοντας παραδώσει δηλαδή τη νομισματική της πολιτική στην ΕΚΤ κι από κει στην Γερμανία. Λύσεις για δανεισμό των τραπεζών από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ακυρώνουν το αίτημα εθνικοποίησης των τραπεζών κι έχουν ως απαραίτητο συνοδευτικό την λιτότητα και νέα μνημόνια, όπως ακριβώς συνέβη και με την Ισπανία στη βάσει των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ τον Ιούνιο του 2012.
Οι λύσεις που έχουν τεθεί στο τραπέζι είναι οι εξής τέσσερις ορισμένες εκ των οποίων αλληλοσυμπληρώνονται. Πρώτο, άμεση εθνικοποίηση των τραπεζών με εγγύηση των καταθέσεων από το κράτος, όπως ακριβώς το έκανε η Ισλανδία, απολαμβάνοντας σήμερα θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης, χαμηλή ανεργία και δημοσιονομικό πλεόνασμα. (Η Ισλανδία όμως είχε δικό της εθνικό νόμισμα και δεν τελούσε η νομισματική της πολιτική υπό την αίρεση του Βερολίνου). Δεύτερο μια συμφωνία – πακέτο με την Ρωσία που θα πάρει υπό τον έλεγχό της τις τράπεζες έναντι ανταλλαγμάτων τα οποία μπορούν να συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο πρόσβαση στις ενεργειακούς πόρους, αλλά και γεωπολιτικά ανταλλάγματα στη βάσει των δυσμενών αλλαγών για τη Ρωσία που προκαλούνται από τις εξελίξεις στη Συρία με την εκδίωξη του Άσαντ. Τρίτο, προείσπραξη μελοντικών εσόδων από τα ενεργειακά κοιτάσματα ή και εσωτερικός δανεισμός που για να μην μετατραπεί όμως σε ένα ενδιάμεσο βήμα πριν την κοινωνικοποίηση των ζημιών και την καθολική χρεοκοπία ασφαλιστικών ταμείων, ημιδημόσιων επιχειρήσεων και εκκλησίας πρέπει να συνοδευτεί με μακροχρόνιες εγγυήσεις απεγκλωβισμού από το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο που επιβουλεύεται την ανεξαρτησία της Κύπρου.
Η σημασία των εξελίξεων και το μέγεθος των διακυβεύσεων στην Κύπρο είναι ιστορικά. Χρέος μας η ολόψυχη συμπαράσταση στην άνιση μάχη που δίνουν οι εργαζόμενοι στην Κύπρο παλεύοντας να ανατραπεί η πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων, να μην πληρώσουν αυτοί την κρίση. Η μάχη που διεξάγεται, ανεξαρτήτως του τελικού της αποτελέσματος, έδειξε ότι οι εχθροί μας δεν είναι αήττητοι…

Απόφαση – φωτιά από το Γιούρογκρουπ (Πριν, 2 Δεκεμβρίου 2012)

eurogrΑυστηρή προϋπόθεση τα μέτρα λιτότητας

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 3

Μια απόφαση όχι μόνο εμβαλωματική και βραχυπρόθεσμη που πολύ σύντομα θα αποδειχθεί ξεπερασμένη (όπως συνέβη για παράδειγμα με την πρώτη απόφαση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους που συμφωνήθηκε από τους ευρωπαίους ηγέτες στις 25 Μαρτίου 2011, το PSI, η οποία εννιά μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 2012, αντικαταστάθηκε με το PSI+), αλλά επίσης ταυτόσημη της πιο σκληρής λιτότητας είναι η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ δεν θα υπήρχε αν δεν είχε προηγηθεί η ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, που κατήργησε δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας σε δημόσιους υπάλληλους και συνταξιούχους, που μείωσε τους μισθούς σε γιατρούς, πανεπιστημιακούς, διπλωμάτες, δικαστές και ένστολους, που επέβαλε την απόλυση 2.000 δημοσίων υπαλλήλων εντός του 2012 και 25.000 ακόμη (τουλάχιστον) εντός του 2013, που παραδίδει την παιδεία και την υγεία στο ιδιωτικό κεφάλαιο (στο πλαίσιο της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων!!!) καταργώντας σχετικές νομικές και συνταγματικές δεσμεύσεις, που καταργεί τα κοινωνικά επιδόματα μέσω της επιβολής εισοδηματικών κριτηρίων στην χορήγησή τους, κ.α.

Την σχέση των μέτρων μείωσης του δημόσιου χρέους με την λιτότητα την υπογραμμίζουν κι οι ίδιοι από την πρώτη κιόλας παράγραφο της απόφασης που συμφωνήθηκε τα ξημερώματα της 27ης Νοεμβρίου κι αφού είχαν προηγηθεί δύο άλλες άγονες συνεδριάσεις: «Το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών δηλώνει ότι επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Τρόικας στο ανανεωμένο πρόγραμμα προϋποθέσεων κι ότι, σύμφωνα με την Τρόικα, η Ελλάδα έχει υλοποιήσει όλες τις συμφωνηθείσες προηγούμενες δράσεις. Το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών ειδικότερα χαιρετίζει την ανανεωμένη εκτίμηση της Τρόικας ότι η Ελλάδα έχει εφαρμόσει σε ικανοποιητικό βαθμό ένα μεγάλο σύνολο μεταρρυθμίσεων, όπως επίσης τον προϋπολογισμό του 2013 και μια φιλόδοξη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική για την περίοδο 2013-2016».

Υπ’ αυτό το πρίσμα η απόφαση για την διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης δεν είναι τεχνικής φύσης αλλά συνδέεται άρρηκτα με την επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Πατάει επάνω σε όσα έχουν ήδη γίνει και – το χειρότερο για εμάς – προαναγγέλλει νέα αντιλαϊκά μέτρα, που θα σημάνουν την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση. Επί αυτού του θέματος – της λιτότητας – τόσο οι Ευρωπαίου όσο και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, που για το θέμα του χρέους εξέφρασε ομολογουμένως μια πιο ρεαλιστική θέση υποστηρίζοντας το κούρεμά του «εδώ και τώρα» αντίθετα από τους Ευρωπαίους, συμφώνησαν πλήρως. Η αμερικάνικη δηλαδή πλευρά που εμφανίζεται όλο και συχνότερα ως αντίπαλο δέος απέναντι στην γερμανική απειλή επ’ ουδενί δεν αμφισβήτησε την ανάγκη μείωσης μισθών και συντάξεων ή της ιδιωτικοποίησης. Επομένως ούτε οι Αμερικάνοι είναι φίλοι μας…

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ στις 27 Νοεμβρίου επιδεινώνει την θέση των εργαζομένων μιας κι όχι μόνο προϋπόθετε την ψήφιση και εφαρμογή του Μνημονίου αλλά ζητά την επιβολή κι άλλων αντιλαϊκών μέτρων. Επιπλέον, για χάρη των τραπεζιτών που θα οφεληθούν τα μέγιστα, παίρνοντας 23,8 δισ. ευρώ, τα ασφαλιστικά ταμεία θα υποστούν τεράστιες ζημιές από την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων. 

Σε 400 εκ. ευρώ εκτιμώνται τα έμμεσα κέρδη της Γερμανίας από την κρίση λόγω των χαμηλών επιτοκίων με τα οποία δανείζεται

Η εκτίμηση ότι η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης πλήττει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα δεν σχετίζεται μόνο με τις αφόρητες πιέσεις προς την ελληνική πλευρά που προηγήθηκαν αυτής της απόφασης και χρονολογούνται από την άνοιξη κιόλας του 2012, όταν η χορήγηση της δόσης των 31 δισ. ευρώ, αξιοποιήθηκε στην προεκλογική μάχη προς όφελος των φιλομνημονιακών δυνάμεων. Η απόφαση του Γιούρογκρουπ, βάση της οποίας επιδιώκεται η μείωση του δημόσιου χρέους κατά 40 περίπου δισ. ευρώ (χωρίς ωστόσο αυτός ο στόχος να αναφέρεται πουθενά στο τελικό κείμενο με σαφήνεια – γεγονός ξεχωριστής σημασίας για ένα κείμενο ασυνήθιστης λεκτικής ακρίβειας) είναι αρνητική κι επιζήμια για την κοινωνία λόγω επίσης και των πολύ συγκεκριμένων οδηγιών που περιλαμβάνει στην κατεύθυνση εφαρμογής νέων μέτρων λιτότητας. Αναφέρεται κατά λέξη στην τρίτη παράγραφο και ως συνέχεια των προηγουμένων αποσπασμάτων:

«Το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης σημείωσε με ικανοποίηση ότι το ανανεωμένο πρόγραμμα προϋποθέσεων περιλαμβάνει την εφαρμογή από την Ελλάδα νέων εργαλείων για να ενισχύσουν την εφαρμογή του προγράμματος, κυρίως μέσω διορθωτικών μηχανισμών που θα εγγυηθούν την επίτευξη των στόχων τόσο σε δημοσιονομικό επίπεδο όσο και σε αυτό των ιδιωτικοποιήσεων όσο και μέσω ισχυρότερων κανόνων κατάρτισης του προϋπολογισμού και εποπτείας. Η Ελλάδα έχει επίσης ενισχύσει σημαντικά τον ξεχωριστό λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα θα μεταφέρει όλα τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων, τα πρωτογενή πλεονάσματα – στόχους όπως επίσης και το 30% των υπερβάσεων του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος σε αυτό τον λογαριασμό, για να ανταποκριθεί στις πληρωμές εξυπηρέτησης του χρέους σε τριμηνιαία εμπροσθοβαρή βάση. Η Ελλάδα θα παρέχει επίσης διαφάνεια και θα προσφέρει πλήρη εκ των προτέρων και εκ των υστέρων πληροφόρηση στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας για τις συναλλαγές του ξεχωριστού λογαριασμού».

Επίσης στο κείμενο της απόφασης τονίζεται ότι η εκταμίευση των δόσεων που θα ολοκληρωθεί το πρώτο τρίμηνο του 2013 οπότε θα καταβληθούν σε τρεις δόσεις ότι απομένει από την πρώτη δόση των 34,4 δισ. ευρώ μέχρι τα 43,7 δισ. ευρώ δεν θα γίνει αυτόματα. «Συνδέεται με την εφαρμογή των ακρογωνιαίων λίθων του Μνημονίου (περιλαμβανομένης της εφαρμογής της συμφωνηθείσας φορολογικής μεταρρύθμισης μέχρι τον Ιανουάριο) που θα συμφωνηθεί με την Τρόικα».

Μεθερμηνευόμενα τα παραπάνω σημαίνουν τα εξής: Πρώτο, ότι με τους διορθωτικούς μηχανισμούς ή τις ρήτρες απόκλισης, που συμφωνήθηκαν με την Τρόικα τον Σεπτέμβριο και ενσωματώθηκαν στο τρίτο Μνημόνιο η επιβολή περαιτέρω μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις είναι μαθηματικά βέβαιη, καθώς είναι εξ ίσου μαθηματικά βέβαιο ότι δεν θα πιαστούν ούτε οι στόχοι για τα δημοσιονομικά ούτε για τις ιδιωτικοποιήσεις. Η φορολογική μεταρρύθμιση είναι εμφανές ότι δεν έχει στόχο την αύξηση των φορολογικών εσόδων, αλλά το «πακετάρισμα» σε ένα νόμο των όσων έχουν μέχρι σήμερα κι εκ του προχείρου υιοθετηθεί στο πλαίσιο εκβιαστικών διλλημάτων κι επίσης, ζητούμενο του φορολογικού νόμου, είναι μια εκ βάθρων ανατροπή στον ταξικό επιμερισμό των φορολογικών βαρών ελαφρύνοντας από τις φορολογικές υποχρεώσεις το κεφάλαιο και τους αστούς και μετακυλίοντας τις υποχρεώσεις τους στα φτωχότερα στρώματα. Αυτή η νέα «φορολογική γεωμετρία» θα λειτουργήσει σε βάρος των φορολογικών εσόδων. Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι θα χάνουν το αφορολόγητο όριο και θα πληρώνουν φόρο για το σπίτι που μένουν που θα αντιστοιχεί στο ήμισυ ενός ενοικίου, την ίδια ώρα οι μαύρες τρύπες στα φορολογικά έσοδα θα διευρύνονται, όπως άλλωστε έχει συμβεί μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων να υπερβαίνουν τα 10 δισ. ευρώ, σε ένα σύνολο αναμενομένων φορολογικών εσόδων για το 2012 (με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό του 2013) ύψους 47 δισ. ευρώ! Τη δική της συμβολή στην απόκλιση των δημοσιονομικών στόχων θα έχει και η ύφεση που θα αποδειχθεί πολύ βαθύτερη της προβλεπόμενης, όπως το επιβεβαίωσε κι ο ΟΟΣΑ την ίδια μάλιστα μέρα που ανακοινώνονταν οι αποφάσεις για την Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2013 θα μειωθεί κατά 4,5% και το 2014 κατά 1,4%. Η εκτίμηση της Τρόικας όπως αναφέρεται στην έκθεση κι επί της οποίας βασίστηκαν όλες οι προβλέψεις (από τα αναμενόμενα έσοδα μέχρι την πορεία του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ) είναι πως το ΑΕΠ το 2013 θα μειωθεί κατά 4,2% (μικρό το κακό), ενώ το 2014 ότι θα αυξηθεί κατά 0,6% (παταγώδης αποτυχία!). Οι δημοσιονομικοί στόχοι επομένως θα πέσουν έξω! Το ίδιο θα συμβεί και με τους στόχους για τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις. Κι αυτό θα συμβεί για δύο λόγους: Πρώτον γιατί το συγκεκριμένο κονδύλι λειτούργησε σαν αμορτισέρ κλείνοντας όποια τρύπα εμφανιζόταν, με αποτέλεσμα οι εκτιμήσεις για το ύψος του να είναι από αυθαίρετες μέχρι γελοίες, και δεύτερον, επειδή ύφεση και μείωση τζίρου από την μια μαζί με την «εσωτερική υποτίμηση» λειτουργούν αρνητικά για την αποτίμηση των ΔΕΚΟ. Το κενό αυτό επομένως θα κληθούν αυτόματα να καλύψουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και περικοπές σε μισθούς – συντάξεις. Κι αυτό μάλιστα θα γίνει χωρίς να προηγηθούν επιπλέον μνημόνια, αλλά με την επίκληση νόμων που έχουν ήδη ψηφιστεί, υπογραμμίζοντας έτσι μια πραγματικά δραματική διάσταση του νομικού οπλοστασίου που έχει συσσωρευτεί εναντίον των εργαζομένων: Ότι ακόμη και με σταυρωμένα τα χέρια να μείνει η κυβέρνηση από δω και πέρα, χωρίς να λάβει κανένα αντεργατικό μέτρο, ακόμη και τότε η αυτόματη ενεργοποίηση διορθωτικών μηχανισμών και ρητρών απόκλισης θα επιδεινώνει το επίπεδο ζωής μας με επιταχυνόμενους ρυθμούς! Η εκ βάθρων ανατροπή της σημερινής πολιτικής επομένως κι όχι απλώς η διακοπή της, αποτελούν όρο για την αποτροπή της εξαθλίωσής μας κι επίσης της μετατροπής της Ελλάδας σε Γερμανική αποικία όπως προβλέπεται στην απόφαση του Γιούρογκρουπ. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι γίνεται λόγος για περίοδο επιτήρησης της οικονομίας που εκτείνεται ακόμη και μετά την εφαρμογή του προγράμματος!

Αναφέρεται κατά λέξη μετά την παράθεση των μέτρων μείωσης του χρέους: «Το Γιούρογκρουπ τονίζει, ωστόσο, ότι τα προαναφερθέντα ευνοϊκά μέτρα από τις πρωτοβουλίες των κρατών μελών της ευρωζώνης θα προκύψουν για την Ελλάδα κατά ένα σταδιακό τρόπο και υπό όρους που θα στηρίζονται στην πιστή εφαρμογή από την χώρα των συμφωνημένων μεταρρυθμιστικών μέτρων την περίοδο του προγράμματος όπως επίσης και την περίοδο της επιτήρησης που θα ακολουθήσει το πρόγραμμα». Το Τέταρτο Ράιχ επομένως μαζί με την λιτότητα ήρθε για να μείνει…

Στην απόφαση του Γιούρογκρουπ προκαλεί εντύπωση η αντίθεση μεταξύ του αυστηρού και δεσμευτικού χαρακτήρα όλων των μέτρων που σχετίζονται με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, από την μια μεριά, και του χαλαρού, καθόλου υποχρεωτικού χαρακτήρα στις διατυπώσεις των μέτρων που προτείνονται. Διατυπώσεις που είναι αποτέλεσμα των σημαντικών αβεβαιοτήτων που περιέχει η υλοποίηση του προγράμματος για την μείωση του χρέους στο 175% του ΑΕΠ το 2016, στο 124% το 2020 και κάτω του 110% το 2022. (Προβλέψεις που αν και είναι στον αέρα κι αποκλείεται να επιβεβαιωθούν όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα πείρα, δεν μπορούν παρά να αντιπαρατεθούν με το ύψος του δημόσιου χρέους το 2009, όταν ξεκίνησαν δηλαδή τα αιματηρά προγράμματα λιτότητας, με υπουργό Οικονομικών τον Γ. Παπακωνσταντίνου, που ήταν …μόνο στο 129% του ΑΕΠ.) Οι πολλαπλές αβεβαιότητες αλλά επίσης και η ανεπαρκής μείωση του χρέους ακόμη κι αν όλα εξελιχθούν βάσει του προγράμματος, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων μέτρων για την μείωση του δημόσιου χρέους. Δηλαδή ενός γενναίου κουρέματος του, όπως ζητούσε επιμόνως τώρα η αμερικανική πλευρά (ΔΝΤ) αλλά απέρριπτε με κατηγορηματικό τρόπο η γερμανική, επικαλούμενη το πολιτικό κόστος που θα κατέβαλε η Μέρκελ εν όψει των εκλογών που θα διεξαχθούν στην Γερμανία τον Οκτώβριο του 2013, στην περίπτωση που καλούταν να απολογηθεί για τυχόν απώλειες από την χρηματοδότηση της Ελλάδας με 35 δισ. ευρώ που είναι η δική της μέχρι τώρα συμμετοχή στις χρηματοδοτήσεις προς την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα η Γερμανία μόνο κέρδη προσμετρά αυτή τη στιγμή από την κρίση στην Ελλάδα και την περιφέρεια της ευρωζώνης: «Η Γερμανία κέρδισε περίπου 400 εκ. ευρώ από το πρώτο πακέτο διάσωσης στην Αθήνα, ύψους 110 δισ. ευρώ. Με τους επενδυτές να στρέφονται στην ασφάλεια, η Γερμανία ήταν σε θέση να δανείζεται χρήματα με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια από τις διεθνείς αγορές ενώ η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να πληρώνει υψηλότερο επιτόκιο για τα δάνεια ανάγκης από τους διεθνείς πιστωτές, περιλαμβανομένης της Γερμανίας. Τα κέρδη από τα δάνεια που συνδέονται με το δεύτερο πακέτο διάσωσης, ύψους 130 δισ. ευρώ, αναμένεται να είναι ακόμη υψηλότερα». Αυτά έγραφε το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική σελίδα του, στις 14 Νοεμβρίου 2012, εξηγώντας έτσι γιατί η Γερμανία δέχτηκε την μείωση του επιτοκίου των δανείων στην Ελλάδα κατά μία ποσοστιαία μονάδα, που είναι το μοναδικό ίσως μη αμφιλεγόμενο και καθαρά επωφελές μέτρο απ’ όσα αποφασίσθηκαν για την μείωση του χρέους. Η αναβολή του κουρέματος του χρέους για το απώτερο μέλλον – που έχει ως προϋπόθεση την δημιουργία πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό όπως αναφέρεται στην απόφαση, δηλαδή την επιβολή νέων μέτρων – σηματοδοτεί μια ήττα των Αμερικάνων και πρόσκαιρη έστω νίκη των Γερμανών.

Μετάθεση του προβλήματος του χρέους

ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΥΨΟΥΣ 4,6 ΔΙΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2013  ΖΗΤΑ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Το δεύτερο μέτρο που αποφασίστηκε, δεκαετές μορατόριουμ στην αποπληρωμή των τόκων του πρώτου δανείου, με σκοπό την μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο, κατά ΔΝΤ, και να απελευθερωθεί η δόση δεν ήταν τόσο αναμφίβολα επωφελές για την Ελλάδα. Γιατί στην απόφαση του Γιούρογκρουπ δεν ξεκαθαριζόταν αν μετά την δεκαετή αυτή χαριστική περίοδο, η καταβολή θα γινόταν έντοκα ή άτοκα. Μέχρι που ήρθε η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Πέμπτη που μας πέρασε όπου ξεκαθαρίζεται ότι η καταβολή των τόκων μετά την δεκαετία θα γίνει έντοκα! Ζητούν κοινώς πανωτόκια… Η έκθεση της Επιτροπής περιελάμβανε κι άλλες εκπλήξεις όπως για παράδειγμα η υπόδειξη εφαρμογής νέων μέτρων ύψους 4,6 δισ. ευρώ, τα οποία πρέπει να εφαρμοστούν μέχρι τον Μάρτιο του 2013, αν θέλουμε να μειωθεί το χρέος στο 124% του ΑΕΠ το 2020!

Η παραδοχή που υπάρχει πίσω απ’ αυτή την υπόδειξη, πέραν της λιτότητας, είναι ότι τα μέτρα για την μείωση του δημόσιου χρέους είναι κενό γράμμα. Θα αποδειχθούν πολύ σύντομα πλήρως αναποτελεσματικά γιατί το μόνο που κάνουν με βεβαιότητα (υπερσκελίζοντας ακόμη και το όφελος από την μείωση του επιτοκίου) είναι να μεταθέτουν για το μέλλον την εξυπηρέτηση τρεχουσών υποχρεώσεων. Αυτό ακριβώς συμβαίνει για παράδειγμα με την επέκταση της ωρίμασης των διμερών δανείων και αυτών της πρώτης σύμβασης κατά 15 χρόνια, βάσει της οποίας δεν προκύπτει καμία πραγματική ωφέλεια. Έτσι οι νεοφιλελεύθεροι οπαδοί του Μνημονίου και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, που δεν φείδονται καταγγελιών και μαθημάτων περί ηθικής όταν θέλουν να στηλιτεύσουν την άφρονα διαχείριση των δημοσίων οικονομικών κατά το παρελθόν επιχειρώντας έτσι να κερδίσουν το ηθικό πλεονέκτημα που ανοίγει το δρόμο για την πολιτική νομιμοποίηση τους σήμερα, αποδεικνύονται αγύρτες ολκής: Όχι μόνο γιατί μπροστά στις δικές τους στατιστικές τα «γκρικ στατίστικς» αποτελούν μνημείο αξιοπιστίας και μαθηματικής ακρίβειας αλλά και γιατί το μέλημά τους είναι να βγει κι αυτή η …εβδομάδα. Κι όσο για την βόμβα του χρέους που αυτοί πλέον πυροδοτούν ας σκάσει στα χέρια του επόμενου ή του μεθεπόμενου ή του …παραμεθεπόμενου.

ΕΠΑΝΑΓΟΡΑ ΧΡΕΟΥΣ

Στα ασφαλιστικά ταμεία ο λογαριασμός

ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟ ΧΡΗΜΑ

Η σημαντικότερη ωστόσο απόφαση στο πλαίσιο της σχεδιαζόμενης μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους αφορά την επαναγορά χρέους η οποία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 13 Δεκέμβρη κι από την επιτυχή της έκβαση εξαρτάται κι η συμμετοχή του ΔΝΤ στην δόση. Το σχέδιο ήταν με ένα δάνειο 10 δισ. ευρώ να αγοραστούν ομόλογα αξίας περίπου 30 δισ. στην τιμή με την οποία πωλούνταν την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου (περίπου 35% της ονομαστικής) κι έτσι το δημόσιο χρέος να μειωθεί περίπου κατά 20 δισ. ευρώ.

Εξ αρχής ήταν εμφανές ότι η καμπάνα χτυπούσε για δύο: τις ελληνικές τράπεζες που μετά το κούρεμα του Μαρτίου έχουν στην κατοχή τους ομόλογα αξίας 14 δισ. ευρώ και τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν στην κατοχή τους ομόλογα ονομαστικής αξίας 13 δισ. ευρώ, η τιμή των οποίων στην αγορά έχει κατρακυλήσει στο 30%. Τώρα καλούνται εκ νέου τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία να σηκώσουν το βάρος της απόφασης του Γιούρογκρουπ λόγω του ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλει με νόμο την συμμετοχή άλλων πιστωτών μιας και τα ομόλογα τους έχουν εκδοθεί σε ξένο δίκαιο, ενώ οι λεγόμενοι επίσημοι κάτοχοι του ελληνικού χρέους (ΔΝΤ, κράτη μέλη ευρωζώνης και ΕΚΤ) έχουν οι ίδιοι αποκλείσει προς το παρόν κάθε συζήτηση σοβαρού κουρέματος των δανείων τους.

Προχτές Παρασκευή ο εγκάθετος διοικητής του ΙΚΑ και τυφλό όργανο των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επιβεβαίωσε τις χειρότερες υποψίες ανακοινώνοντας την πρόθεση του να σύρει το ασφαλιστικό ταμείο του οποίου προΐσταται στην επαναγορά ομολόγων, με τεράστια οικονομική ζημιά για τους ασφαλισμένους και πάνω απ’ όλα τους συνταξιούχους του ΙΚΑ. Η απόφασή του είναι εμφανές ότι ήταν αποτέλεσμα παρασκηνιακών κυβερνητικών πιέσεων. Πολύ σύντομα δε ενδέχεται να την ακολουθήσουν κι άλλοι διορισμένοι διοικητές.

Η απόφαση των ασφαλιστικών ταμείων για ένταξη στο πρόγραμμα επαναγοράς των ομολόγων (που θα αποδειχθεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος) γίνεται ακόμη πιο σκανδαλώδης αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι οι μεγάλοι κερδισμένοι της αναμενόμενης δόσης θα είναι οι τραπεζίτες! Στην απόφαση του Γιούρογκρουπ αναφέρεται με σαφήνεια ότι από τα 34,4 δισ. ευρώ της πρώτης δόσης (από τα 43,7 δισ. ευρώ που αναμένονται συνολικά να εισρεύσουν μέχρι το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2013) τα 23,8 δισ. θα πάνε στις τράπεζες στο πλαίσιο του προγράμματος ανακεφαλαιοποίησης και τα υπόλοιπα 10,6 δισ. στις ανάγκες του προϋπολογισμού κι ειδικότερα στην αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών που στις 30 Σεπτεμβρίου 2012 είχαν φτάσει τα 9,3 δισ. μιας και το λιγότερο κράτος του νεοφιλελευθερισμού είναι και κράτος – τσαμπατζής. Από την ασυνέπειά του προφανώς εξαιρούνται οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες που αναλαμβάνουν ιδίοις εξόδοις τις δαπάνες της γκρίζας διαφήμισης και έμμεσης προβολής του Μνημονίου.

Την ίδια δε ώρα που τα ασφαλιστικά ταμεία τα βουλιάζουν για μια ακόμη φορά με ευθύνη διοικήσεων – οικονομικών δολοφόνων για χάρη των τραπεζών που θα είναι οι ευνοημένοι από την δόση, η οποία θα επιβαρύνει το δημόσιο χρέος δηλαδή τους φορολογούμενους, οι ίδιες οι τράπεζες αρνούνται να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα επαναγοράς των ομολόγων. Όπως φάνηκε μετά την συνάντηση που είχαν οι τραπεζίτες με τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα αρνούνται να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους με τους υπάρχοντες όρους, τους οποίους κρίνουν ασύμφορους, αντίθετα με τον Ροβέρτο Σπυρόπουλο που τους βρήκε μια χαρά… Πρόκειται για πρόκληση παρότι είναι πολύ πιθανό να επιβληθεί τελικά στους τραπεζίτες η συμετοχή τους στην επαναγορά.

Συμπληρώνοντας λοιπόν το παζλ έχουμε μια απόφαση που βυθίζει την κοινωνία στη φτώχεια, ελέω λιτότητας, διασφαλίζει τα συμφέροντα των πιστωτών, διαλύει τα ασφαλιστικά ταμεία και πλουτίζει τους τραπεζίτες! Γιατί να μην χαίρεται ο Σαμαράς;

Αρέσει σε %d bloggers: