Ένα βήμα πιο κοντά στην τιμωρία των ενόχων για το σκάνδαλο των παραποιημένων στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ

Αποσπάσματα από την έκθεση αναιρέσεως κατά του αθωωτικού βουλεύματος για τον Γεωργίου

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Σπουδαία στοιχεία κι ένα σκεπτικό επίσης που δείχνει βαθιά γνώση των δραματικών εξελίξεων που βύθισαν την Ελλάδα στη δίνη των Μνημονίων περιλαμβάνει η έκθεση αναιρέσεως την οποία άσκησε η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου – Βασιλοπούλου, εναντίον του βουλεύματος υπ. Αρ. 969/2017, του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, με το οποίο απαλλάχθηκαν των βαρύτατων κατηγοριών για ψευδή βεβαίωση κατά συναυτουργία σε βάρος του Δημοσίου, υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου, οι Ανδρέας Γεωργίου, Κωνσταντίνος Μολφέτας και Αθανασία Ξενάκη. Η έκθεση αναιρέσεως υπ. Αρ. 47/2017, που περιήλθε στη διάθεση των Επικαίρων από δικαστικές πηγές, έγινε τελικά δεκτή από το αρμόδιο ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου στις 14 Μαΐου 2018.

Στις τελευταίες σελίδες της εκθέσεως, αναφέρεται κατά λέξη από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου – Βασιλοπούλου: «Το ανωτέρω βεβαιωθέν από τους ως άνω συγκατηγορούμενους δημοσιονομικό έλλειμμα, ως πραγματικό περιστατικό, ήταν ψευδές (το έντονο γράμμα προέρχεται από το πρωτότυπο κείμενο) αφού τεχνηέντως διογκώθηκε με:

α) Την αναταξινόμηση, για πρώτη φορά, από το θεσμικό τομέα των μη χρηματοδοτικών εταιρειών στο θεσμικό τομέα της Γενικής Κυβέρνησης δεκαεπτά Δημοσίων Επιχειρήσεων (Αττικό Μετρό, ΕΤΕΡΠΣ, ΕΑΣ, ΕΛΓΑ, ΕΡΤ, ΕΟΤ, ΕΘΕΛ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, Ηλεκτρομηχανική Κύμης ΕΠΕ, ΚΕΕΛΠΝΟ, Κοινωνία της Πληροφορίας, Μονάδα Οργάνωσης Διαχείρισης Αναπτυξιακών Προγραμμάτων ΑΕ, ΟΠΒΚΕΠΕ, ΟΣΕ και ΤΡΑΜ ΑΕ), όπως οι εν λόγω τομείς προβλέπονται στον εν λόγω Κανονισμό (ΕΚ) 2223/1996 του Συμβουλίου της 25ης Ιουνίου 1996 “περί του ευρωπαϊκού συστήματος εθνικών και περιφερειακών λογαριασμών της Κοινότητας“ και στο εισαχθέν με αυτόν Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών 1995 (ΕΣΟΛ 1995), χωρίς να πληρούνται οι τιθέμενες από το τελευταίο σχετικές προϋποθέσεις και δη:

1) Παρότι οι εν λόγω Δημόσιες Επιχειρήσεις δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μη εμπορικές μονάδες, ήτοι ως πωλούσες τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους σε τιμές κατώτερες του 50% του κόστους… χαρακτηρισμός που άλλοτε προϋπέθετε την προηγούμενη εκπόνηση από την ΕΛΣΤΑΤ σχετικών μελετών… Η αναταξινόμηση των δεκαεπτά προαναφερόμενων Δημοσίων Επιχειρήσεων στο θεσμικό τομέα της Γενικής Κυβέρνησης διόγκωσε το δημοσιονομικό έλλειμμα του έτους 2009 κατά ποσοστό 0,74% επί του ΑΕΠ.

β) Την ένταξη στο θεσμικό τομέα της γενικής Κυβέρνησης, εκατοντάδων (περί τα πεντακόσια) νομικών προσώπων, τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού δικαίου, χωρίς να ελεγχθεί η πλήρωση της προβλεπόμενης από τον ΕΣΟΛ 1995 προϋπόθεσης του ελέγχου τους από τη Γενική Κυβέρνηση…»

 

ΣτΕ εναντίον μαγειρεμάτων Γεωργίου

Σε άλλο σημείο της αίτησης αναιρέσεως της εισαγγελέως αναφέρεται ότι «σε σχέση με την κατηγορία των ΝΠΔΔ (ΝΠΙΔ και άλλες εταιρικές μορφές) επισημαίνεται ότι πολλές από αυτές τις εταιρείες έχουν προσφύγει στο ΣτΕ κατηγορώντας την ΕΛΣΤΑΤ ότι παράνομα ταξινομήθηκαν στη Γενική Κυβέρνηση. Έχει μάλιστα ήδη εκδοθεί από το ΣτΕ η υπ’ αρθμ. 2497/2013 απόφαση που έχει δεχτεί ότι λανθασμένα ταξινομήθηκε από την ΕΛΣΤΑΤ το Μέγαρο Μουσικής στην γενική Κυβέρνηση»!!!

Συνεχίζοντας με τους τρόπους που χρησιμοποιήθηκαν για το φούσκωμα των δημοσιονομικών στοιχείων, αναφέρει η αίτηση:

«γ) Το συνυπολογισμό στο δημόσιο χρέος και συνεπώς εμμέσως και στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης της αγοραίας αξίας συμφωνιών ανταλλαγής εκτός αγοράς (off market swap), οι οποίες είχαν συναφθεί από το Δημόσιο κατά τα έτη 2001-2007, χωρίς ένας τέτοιος συνυπολογισμός να επιβάλλεται από τον ΕΣΟΛ 1995,

δ) Τη συμπερίληψη στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης των νοσοκομειακών δαπανών των ετών 2005 έως 2009, συνολικού ύψους, σύμφωνα με τα εκδοθέντα από τους νοσοκομειακούς προμηθευτές σχετικά τιμολόγια, 5.600.000.000 ευρώ, χωρίς ι) να αφαιρεθούν όπως έπρεπε από τις εν λόγω δαπάνες (βλ. παρ. 3.05 και 3.06 ΕΣΟΛ 1995) τα ποσά κατά τα οποία αυτές μειώνονταν λόγω προεξόφλησης των κατεχομένων από τους ανωτέρω προμηθευτές ομολόγων, αντιστοιχούσαν δε τα ως άνω ποσά σε ποσοστό 20-22% επί των νοσοκομειακών δαπανών του έτους 2008 και 30-32% επί των νοσοκομειακών δαπανών του έτους 2009 και ιι) να έχουν υποβληθεί στο σύνολό τους στο διενεργούμενο από το Ελεγκτικό Συνέδριο σχετικό έλεγχο και

ε) Της συμπερίληψης του swap της Goldman Sachs, το οποίο δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί στις δαπάνες του τομέα της Γενικής Κυβέρνησης, ούτε στο έτος 2009, ούτε και σε προηγούμενα έτη, όπως αναλυτικά αναφέρεται στην υπ’ αριθμ. 1331/2016 απόφαση του Α.Π.

Αυτό το ψευδώς βεβαιωθέν από τους ως άνω συγκατηγορούμενους δημοσιονομικό έλλειμμα για το έτος 2009 μπορούσε να έχει έννομες συνέπειες (η υπογράμμιση και το έντονο γράμμα προέρχονται από το πρωτότυπο κείμενο) καθόσον: 1) Έλαβε χώρα στο πλαίσιο της θεσπιζόμενης από τον Κανονισμό (ΕΚ) 479/2009 Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος… 2) Μπορούσε να επηρεάσει την πρόσβαση της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και τα επιτόκια δανεισμού της κατά την έκδοση από αυτή έντοκων γραμματίων και 3) Οδήγησε αιτιωδώς στη σύναψη ενός νέου Μνημονίου για την Ελλάδα και τη λήψη των προβλεφθέντων από εκείνο μέτρων (βλ. ν. 4046/2012, γνωστό και ως “Μνημόνιο ΙΙ”)».

Κατ’ επανάληψη στην αίτηση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, Ξένης Δημητρίου – Βασιλοπούλου για την αναίρεση του αθωωτικού βουλεύματος 969/2017 παρατίθεται και ο «λογαριασμός» που μας άφησαν τα φουσκωμένα δημοσιονομικά στοιχεία. Με την ανάλυση του λογαριασμού να παρατίθεται στον συνημμένο πίνακα, η μαγειρική στην ΕΛΣΤΑΤ μας στοίχισε 210 δισ. ευρώ!!!

 

Αυθαίρετα συμπεράσματα!

Ασυνήθιστο ωστόσο ενδιαφέρον έχει και η αμφισβήτηση από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου του σκεπτικού που συνόδευσε το αθωωτικό βούλευμα. Αναφέρει στην αίτηση αναίρεσης, σε συνέχεια των προηγούμενων: «Όσον αφορά το σκεπτικό της εισαγγελικής πρότασης που έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία από το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, περί του ότι κανένας από τους μάρτυρες που εξετάστηκαν δεν αποδίδει δόλια προαίρεση στους κατηγορούμενους, σχετικά με την αποστολή των ανωτέρω στατιστικών στοιχείων προς τη EUROSTAT, τούτο είναι αυθαίρετο συμπέρασμα, αφού η μάρτυρας Ζωή Γεωργαντά αποδίδει σ’ αυτούς “εγκληματική αμέλεια” στην οποία αξιολογείται μόνο η λέξη “αμέλεια” και όχι οι λέξεις “εγκληματική αμέλεια”, οι οποίες αναφέρονται από την παραπάνω μάρτυρα μη έχουσα νομικές γνώσεις και μη γνωρίζουσα τη στενή νομική έννοια της αμέλειας, που σαφώς εννοεί “δόλο”.

Το προσβαλλόμενο βούλευμα με τις ως άνω κατά πλειοψηφία παραδοχές  του παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις ουσιαστικές διατάξεις του εγκλήματος της ψευδούς βεβαίωσης, όσον αφορά την έννοια των “έννομων συνεπειών” του εγκλήματος αυτού (242 ΠΚ) μη ασχολούμενο καθόλου με το ψευδές ή μη των πραγματικών περιστατικών (γεγονότων) καθώς και με την υποκειμενική υπόσταση αυτού. Επίσης, το βούλευμα αυτό δεν έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται μην κάνοντας καθόλου χρήση των μαρτυρικών καταθέσεων παρά μόνο επιλεκτικά ορισμένων τμημάτων αυτών. Αντίθετα, η μειοψηφούσα γνώμη του Συμβουλίου έχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και έχει ερμηνεύσει και εφαρμόσει ορθά τις διατάξεις του Άρθρου 242 ΠΚ. Πρέπει συνεπώς», συμπεραίνει ο εισαγγελέας «το βούλευμα αυτό να αναιρεθεί ως προς το ότι το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών απεφάνθη να μη γίνει κατηγορία κατά των κατηγορουμένων: 1) Ανδρέα Γεωργίου… 2) Κωνσταντίνου Μολφέτα… και 3) Αθανασίας Ξενάκη… για ψευδή βεβαίωση κατά συναυτουργία σε βάρος του Δημοσίου, υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου του εγκλήματος… και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο το Συμβούλιο Εφετών, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, από εκείνους που ήδη συμμετείχαν»!!!

Ο δόλος του Α. Γεωργίου

Αναφέρεται κατά λέξη: «Ο επιπλέον δόλος σκοπού των κατηγορουμένων προκύπτει από την όλη συμπεριφορά του α’ κατηγορουμένου και την διαδικασία που εφάρμοσε για να προβεί στην επίδικη βεβαίωση χωρίς τη σύμπραξη του συλλογικού οργάνου ως επέβαλε ο νόμος. Ειδικότερα, πέραν του ότι δέχθηκε τον διορισμό του ως Προέδρου τη ΕΛΣΤΑΤ, ενώ παράλληλα διατηρούσε την θέση του στο ΔΝΤ, κατά παράβαση ου άρθρου 15 του ν. 3832/2010… ο α’ κατηγορούμενος δεν συνεκάλεσε σε συνεδρίαση τα λοιπά έξι [6] μέλη της ΕΛΣΤΑΤ»

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 395, 9/6/2018

Καταδίκη του Α. Γεωργίου με διετή κάθειρξη από το Εφετείο

Νέα ωμή παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σηματοδότησε η απόφαση του τρίτου Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών την 1η Αυγούστου, που δίκαζε τον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, για παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση.

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ένδειξη εντονότατης δυσφορίας για την απόφαση του Εφετείου) που συνεχίζει να αντιμετωπίσει την Ελλάδα σαν κατεχόμενη χώρα χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα, έγινε δια στόματος της εκπροσώπου της Κομισιόν Άννικα Μπράιτχαρντ που επικαλέστηκε την ανεξαρτησία των στατιστικών υπηρεσιών. Στην πράξη, το φερέφωνο  των Βρυξελλών αν κάτι ζήτησε ήταν την ασυδοσία των εκλεκτών της Γιούροστατ ώστε να δρουν ανεξέλεγκτα ακόμη και σε βάρος της χώρας τους, όπως κατ’ επανάληψη έπραξε ο Α. Γεωργίου. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της περίφημης «ανεξαρτησίας». Επιπλέον, όπως εύστοχα υπογράμμισε η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων στις 3 Αυγούστου (εδώ το πλήρες κείμενο) με την εύνοια που επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημιουργούνται δύο κατηγοριών πολίτες.

Η εκπρόσωπος του επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, αδυνατώντας να κρύψει την δυσφορία της που το θέμα Γεωργίου συνεχίζει να είναι ανοιχτό και μάλιστα με νέα καταδικαστική απόφαση!) δήλωσε για την ακρίβεια τα εξής:

«Η ανεξαρτησία των στατιστικών υπηρεσιών στα κράτη -μέλη μας αποτελεί βασικό πυλώνα της εύρυθμης λειτουργίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προστατεύεται από το δίκαιο της ΕΕ. Λαμβάνουμε υπόψη τη σημερινή ειδική απόφαση, η οποία παρατηρούμε ότι δεν είναι σύμφωνη με την απόφαση σε προηγούμενη διαδικασία. Κατανοούμε ότι η σημερινή απόφαση είναι ανοικτή για προσφυγή για νομικούς λόγους ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ελλάδος. Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία και την ακρίβεια των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας κατά την περίοδο 2010-2015 και μετά».

Περιττό να ειπωθεί ότι η αργυρώνητη και αργόσχολη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ποτέ δεν θα έφθανε στο σημείο να δείχνει τα δόντια της παρεμβαίνοντας με τέτοια συχνότητα αν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεν τους είχαν δώσει αυτό το δικαίωμα. Φθάνοντας στο σημείο να αποδεχθούν στα προαπαιτούμενα της δόσης την αθώωση του Γεωργίου (καθαρή παραδοχή της αδυναμίας αθώωσής του δια της νόμιμης οδού) και την καταβολή των δικαστικών του εξόδων (μόνο και μόνο για τη ταπείνωσή της) το μήνυμα που εξέπεμψε η κυβέρνηση είναι πώς και το κράτος δικαίου θα έχει την τύχη του κράτους πρόνοιας: θυσία στο βωμό των Μνημονίων!

Η απόφαση του Εφετείου μπορεί να εξόργισε για μια ακόμη φορά τα παράσιτα των Βρυξελλών ωστόσο απείχε από την πρόταση του εισαγγελέα Λάμπρου Πατσαβέλλα ο οποίος στην αγόρευσή του ζήτησε ο υπόδικος Γεωργίου να καταδικαστεί και για τα τρία αδικήματα που κατηγορούταν και τα οποία δεν αφορούσαν την παραποίηση των στοιχείων, που θα κριθεί στο κακουργοδικείο. (Εδώ περισσότερα για το φούσκωμα του ελλείμματος και «γιατί δε θέλουν να λογοδοτήσει ο Γεωργίου»).

Συγκεκριμένα ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Α. Γεωργίου κατηγορούταν για τα εξής: Πρώτο, επειδή ήταν διπλοθεσίτης – αθωώθηκε. Δεύτερο, επειδή δε συγκαλούσε συνεδριάσεις του ΔΣ – αθωώθηκε. Και, τρίτο, επειδή διαβίβασε τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009 χωρίς να τεθούν υπ’ όψη της ΕΛΣΤΑΤ – γι’ αυτό καταδικάστηκε. Η αντίφαση, όταν αθωώνεται επειδή δε συγκαλούσε ΔΣ και καταδικάζεται επειδή έστελνε μόνος του τα στοιχεία στη Γιούροστατ δηλαδή επειδή δε συγκαλούσε ΔΣ να τα εγκρίνει, είναι κραυγαλέα!

Ας δούμε ωστόσο μία προς μία τις παραπάνω κατηγορίες.

Υπηρέτης δύο αφεντάδων ο Γεωργίου!

Η θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ είναι θέση πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης (όπως προβλέπεται στο άρθρο 15, παρ. 1, εδ. β’ του ν. 3832/2010). Ωστόσο ο Ανδρέας Γεωργίου όταν στις 29 Ιουνίου 2010 πέρασε από έγκριση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής απέκρυψε ότι δεν είχε παραιτηθεί από το ΔΝΤ αλλά είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών. Η σχέση άμεσης εξάρτησής του από το ΔΝΤ φάνηκε από τη βοήθεια που ζητούσε από τον Πολ Τόμσεν μέσω e-mail που έστειλε ο κατηγορούμενος στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ πιέζοντάς τον φορτικά να παρέμβει μέσω των Βρυξελλών στην κυβέρνηση για να αλλάξει ο νόμος για τη στατιστική υπηρεσία.

Ο Γεωργίου απέκρυψε την επαγγελματική του σχέση με το ΔΝΤ γιατί αν την έκανε γνωστή δεν θα μπορούσε να ήταν ούτε μέλος του ΔΣ, καθώς η μόνη παράλληλη θέση που επιτρέπεται είναι αυτή του μέλους ΔΕΠ σε πανεπιστήμιο. Ο Γεωργίου ωστόσο δεν είναι καθηγητής! Δεν είναι ούτε καν στατιστικός επιστήμονας, καθώς δεν έχει σχετικές σπουδές. Στο ΔΝΤ δεν εργαζόταν ως στατιστικολόγος αλλά ως απλός οικονομολόγος.

Φαίνεται εδώ ότι και στην περίπτωση των στατιστικολόγων συνεχίζεται η παράδοση που πρώτος είχε επισημάνει ο αμερικάνος οικονομολόγος νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς: Το ΔΝΤ να προσλαμβάνει δεύτερης και τρίτης κατηγορίας επιστήμονες για να βγάλουν την βρόμικη δουλειά του. (Στον αντίποδα της κραυγαλέας επιστημονικής ανεπάρκειας του Γεωργίου βρίσκονται τα αξιοθαύμαστα και υποδειγματικά βιογραφικά των επιστημόνων που σήκωσαν το γάντι αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας τα αίσχη στην ΕΛΣΤΑΤ που οδήγησαν στο φούσκωμα του ελλείμματος…)

Ο δόλος του Γεωργίου φάνηκε κι όταν ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου παρουσίαζε τη διοίκηση στο προσωπικό της υπηρεσίας και ο υπουργός δήλωνε ενώπιον του ότι έχει παραιτηθεί από το ΔΝΤ χωρίς ο Γεωργίου να τον διαψεύσει, αποκαθιστώντας την αλήθεια. Η ομιλία του Παπακωνσταντίνου εξακολουθεί να είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα του υπουργείου.

Ο Γεωργίου απέκρυπτε την αλήθεια ότι είναι «υπηρέτης δύο αφεντάδων» για παραπάνω από έναν ολόκληρο χρόνο (από Ιούλιο 2010 ως Σεπτέμβριο 2011). Διατηρούσε έτσι ταυτόχρονα με τη θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ και τη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου τμήματος στη Στατιστική Υπηρεσία του ΔΝΤ, απ’ όπου ναι μεν παραιτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010 προσδίνοντας ωστόσο ισχύ στην παραίτησή του μόλις στις 10 Νοεμβρίου 2010. Η απάτη αποκαλύφθηκε από βουλευτές και δημοσιογράφους, οπότε και ο Γεωργίου αναγκαστικά το παραδέχτηκε. Ακόμη και τότε όμως παρίστανε τον αφελή δηλώνοντας ότι το έκανε για να εξασφαλίσει την σύνταξή του. Γιατί τότε δεν περίμενε να συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια στο ΔΝΤ, με την ολοκλήρωση του 50ου έτους, στις 10 Νοεμβρίου 2011, και μετά να μετακομίσει στην Ελλάδα; Προφανώς, η ιδιαίτερα προσοδοφόρα σχέση εξάρτησής του από το ΔΝΤ εξυπηρετούσε και το μισητό οργανισμό που ήθελε να έχει τους δικούς του ανθρώπους στην Ελλάδα, σε θέσεις – κλειδιά…

Τι κι αν υπήρχε καταφανή σύγκρουση συμφέροντος μεταξύ δανειστή και δανειζόμενου; Μια αντίφαση που την περιέγραψε και ο ίδιος εισαγγελέας ο οποίος στο τέλος καταχειροκροτήθηκε από δεκάδες απλούς ανθρώπους που είχαν κατακλύσει το Εφετείο για να παρακολουθήσουν τη δίκη…

Αυτό ακριβώς τον κόσμο η Μιράντα Ξαφά (διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του Μητσοτάκη την περίοδο 1991-1993 και στέλεχος του ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’80, περισσότερα εδώ) χαρακτήρισε «όχλο» με ανάρτησή της στο twitter!

Έδειξε έτσι για πολλοστή φορά το μίσος του νεοφιλελευθερισμού απέναντι στο δικαίωμα ενημέρωσης και συμμετοχής της κοινωνίας στα κοινά… Για τους νεοφιλελεύθερους όλα πρέπει να συμφωνούνται εν κρυπτώ, πίσω από τις κουίντες. Δημόσιοι μόνο οι φόροι και η φτώχεια…

Για το αδίκημα της διπλοθεσίας το Εφετείο αποφάσισε ότι ο Γεωργίου είναι αθώος.

Ενός ανδρός αρχή η ΕΛΣΤΑΤ

Ο Γεωργίου από το Νοέμβριο του 2010 ως το Σεπτέμβριο του 2011 αρνήθηκε να συγκαλέσει σε συνεδρίαση τα υπόλοιπα 6 μέλη της ΕΛΣΤΑΤ (Ν. Λογοθέτη, Ζ. Γεωργαντά, Α. Φιλίππου, Γ. Συμιγιάννη, Στ. Μπαλφούσια και Κ. Σκορδά) με τους οποίους συναποτελούσε το τότε επταμελές συλλογικό όργανο της ανεξάρτητης Αρχής.

Για να μη μείνει καμιά εντύπωση σε σχέση με τα κίνητρα των μελών του ΔΣ να αναφερθεί ότι  (σύμφωνα με το άρθρο 12 του νόμου 3832/9.3.2010) τα επτά μέλη του ορίζονται ως εξής: Τέσσερα μέλη (από τα οποία 1 ορίζεται πρόεδρος και 1 αντιπρόεδρος)  επιλέγονται από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, με εισήγηση του υπουργού Οικονομικών, ύστερα από δημόσια προκήρυξη με πλειοψηφία 4/5 των μελών της. Ένα μέλος υποδεικνύεται από το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, ένα μέλος ορίζεται από τον υπουργό Οικονομικών και ένα μέλος ορίζεται από το Σύλλογο Εργαζομένων. Κατά συνέπεια, δεν ήταν αντιπρόσωποι της πάνω και κάτω πλατείας του Συντάγματος, ούτε αιρετοί και ανακλητοί αντιπρόσωποι των πρωτοβάθμιων σωματείων… Επομένως, ο Γεωργίου τους παρέκαμπτε γιατί ήταν τόσο κραυγαλέες οι παρανομίες του που δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από υπαλλήλους οι οποίοι δεν είχαν τη ψυχολογία του γκαουλάιτερ ή του ανθρώπου σε ειδική αποστολή που ξέρει ότι όσα όργια και να κάνει οι εντολείς του θα τον καλύψουν…

Η απόφαση του αυτή παραβίαζε κατάφωρα το καταστατικό της ΕΛΣΤΑΤ το οποίο αναφέρει κατά λέξη ότι ο πρόεδρος της «συγκαλεί και διευθύνει τις συνεδριάσεις της ΕΛΣΤΑΤ ως συλλογικού οργάνου, καταρτίζει την ημερήσια διάταξη και είναι αρμόδιος για την εισήγηση επί όλων των θεμάτων». Ενώ λοιπόν ο Γεωργίου έπρεπε να συγκαλεί το ΔΣ κάθε μήνα το έπραξε μόνο τέσσερις φορές κατά το πρώτο δίμηνο της θητείας του (3/8/2010, 3/9/2010, 20/9/2010 και 3/10/2010). Για να καλυφθεί η παρατυπία του Γεωργίου στις 3.10.2011 δημοσιεύεται ο νόμος 4021/2011 όπου σε συγκεκριμένο άρθρο (υπ. αρ. 51) θεωρείται λήξασα η θητεία των μελών της ΕΛΣΤΑΤ πλην της δικής του και του Κ. Σκορδά, ενώ ορίζεται ότι μέχρι την αντικατάσταση των απομακρυθέντων μελών οι αρμοδιότητες του συλλογικού οργάνου θα ασκούνται από τον διπλοθεσίτη Γεωργίου που αίφνης μετατράπηκε και σε τσάρο!

Το επιχείρημα που ακούστηκε εντός της δικαστικής αιθούσης ότι είχε εκλείψει η εμπιστοσύνη, και γι’ αυτό ο υπόδικος Γεωργίου τα έκανε όλα μόνος του,  ανασκευάστηκε από τον εισαγγελέα ο οποίος αντέτεινε ότι αν ο Γεωργίου δεν τους εμπιστευόταν θα μπορούσε να αναθέσει στον αντιπρόεδρο τη σύγκλιση του ΔΣ. Γιατί δεν το ζήταγε από τον Ν. Λογοθέτη;

Ο Γεωργίου (που δεν έχανε ευκαιρία να μιλάει απαξιωτικά για την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας συνεχώς τον όρο “the Greek way”  όταν ήθελε να δείξει πως κάτι γίνεται πρόχειρα) για να ισχυροποιήσει περαιτέρω τη θέση του εξέδιδε δελτία Τύπου  στα ελληνικά και αγγλικά. Σε αυτά τα δελτία Τύπου χαρακτήριζε τα μέλη του ΔΣ ως πολιτικά κινούμενους, με συμπεριφορά συνδικαλιστή και «ανώμαλα – irregular» φερόμενους!

Για το αδίκημα της μη σύγκλισης του ΔΣ το Εφετείο αποφάσισε ότι ο Γεωργίου είναι αθώος.

Ένοχος για το έλλειμμα του 2009

Ξεχωριστής σημασίας όμως είναι η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων να καταδικάσει τον Γεωργίου σε δύο χρόνια φυλακή, με τριετή όμως αναστολή, για την αντικανονική διαβίβαση των στοιχείων του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009. Συγκεκριμένα, επειδή δεν τέθηκαν υπ’ όψη της ΕΛΣΤΑΤ, ως συλλογικού οργάνου και χωρίς η τελευταία να συναινέσει στη διαβίβασή τους, κατά παράβαση του άρθρου 10, παρ. 2 στ. α’ του ν.3832.2010 που ίσχυε τότε. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι «η ΕΛΣΤΑΤ ιδίως: α. Καταρτίζει και εκτελεί το ετήσιο στατιστικό πρόγραμμα και παράγει και δημοσιεύει με την ιδιότητα της “εθνικής στατιστικής υπηρεσίας” όπως ορίζεται στην παρ. 1 του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 223/2009 τις επίσημες, εθνικές και ευρωπαϊκές στατιστικές της χώρας».

Ο Γεωργίου ωστόσο επέλεξε να διαβιβάσει μόνος του τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009. Έτσι, χωρίς κανέναν έλεγχο προέβλεψε το έλλειμμα του 2009 στο 13,6% του ΑΕΠ κι αργότερα το διόγκωσε ακόμη περισσότερο στέλνοντάς το στο 15,4% και λίγο αργότερα ακόμη πιο ψηλά: στο 15,8%!

Ο Γεωργίου, που κρίθηκε ένοχος γι’ αυτό το αδίκημα χωρίς μάλιστα να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό και με την ανώτατη ποινή, παραβίασε τις αρχές που ακολουθούνται απαρέγκλιτα σε όλες τις στατιστικές υπηρεσίες της Ευρώπης.

Οι μάρτυρες υπεράσπισης του Γεωργίου, και οι τρεις από το εξωτερικό στελέχη της βαθιά διεφθαρμένης υπηρεσίας Γιουροστάτ, σε αυτό το θέμα ψεύδονταν κατ’ επανάληψη, προσπαθώντας να καλύψουν τον Γεωργίου, όπως συστηματικά έπρατταν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εις μάλιστα εξ αυτών ο ισλανδός Σνόρασον αν και στατιστικός κατά δήλωσή του (παρότι τα πανάκριβα σεμινάρια που διοργανώθηκαν για να διδάξει ο ίδιος απευθύνονταν σε μαθητές δημοτικού κι όχι στο προσωπικό της ΕΛΣΤΑΤ) συνέβαλε τα μέγιστα για την τροποποίηση του νόμου ώστε να αυξηθούν οι αρμοδιότητες του Γεωργίου σε βάρος του ΔΣ. Πολυπράγμων ο Ισλανδός…

Η απόφαση του δικαστηρίου να καταδικάσει τον Γεωργίου για την αυθαίρετη διαβίβαση των στοιχείων του ελλείμματος του 2009 ανοίγει το δρόμο για την αποκάλυψη και την αμφισβήτηση του παιχνιδιού που στήθηκε για να ενταχθεί η Ελλάδα στα Μνημόνια με ευθύνη ΕΕ – ΔΝΤ και φυσικά της εγχώριας οικονομικής ελίτ . Αν ρωτούνταν οι πιστωτές για ποια από τις τρεις κατηγορίες δε θα ήθελαν να καταδικαστεί ο υπάλληλος του ΔΝΤ αυτήν ακριβώς θα επέλεγαν καθώς η απόρριψη του τρόπου με τον οποίο διαβιβάστηκε το έλλειμμα του 2009 (όσο κι αν αντιφάσκει με την αθώωση του Γεωργίου για τη μη σύγκλιση του ΔΣ) ανοίγει το δρόμο στις δίκες που εκκρεμούν για την αμφισβήτηση και του ίδιου του ελλείμματος του 2009!

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια απόφαση που όσο κι αν δεν είναι η καλύτερη δυνατή, διευκολύνει να αποδειχθεί ότι και το ίδιο το έλλειμμα σχηματίστηκε κατά παραγγελία των πιστωτών ώστε να δικαιολογηθεί η φιλολογία του δημοσιονομικού εκτροχιασμού.

Παραπέρα, τη δική της σημασία έχει η απόφαση της Ζωής Γεωργαντά και του Νίκου Λογοθέτη να προχωρήσουν σε άσκηση αναίρεσης από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τα δύο αθωωτικά σκέλη της απόφασης του τριμελούς εφετείου. Οι αποκαλύψεις επομένως θα συνεχιστούν όσο κι αν δεν το θέλουν πιστωτές και κυβέρνηση…

Πηγή: kommon

Γιατί δε θέλουν να λογοδοτήσει ο Γεωργίου

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τους δανειστές και την κυβέρνηση λίγα 24ωρα μετά την εκταμίευση της δόσης των 7,7 δισ. κι αφού πρώτα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είχαν υλοποιήσει μέχρι τέλος κάθε απαίτηση των Ευρωπαίων πιστωτών και του ΔΝΤ. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόταν η αθώωση των τριών στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ από Ιταλία, Ισπανία και Σλοβενία για διώξεις που τους βάραιναν και του πρώην Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου ο οποίος φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 έτσι ώστε η Ελλάδα να υπαχθεί στο καθεστώς των Μνημονίων. Ακόμη και την αποζημίωσή του με το ποσό των 100.000 ευρώ για τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε μια ακραία πράξη πολιτικής τους ταπείνωσης.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η έκπληξη που ακολούθησε την εκταμίευση αφορούσε την άσκηση αναίρεσης εκ μέρους της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου, εναντίον του βουλεύματος των συμβουλίων εφετών (υπ. αρ. 969/2017) το οποίο εκδόθηκε στις 26 Μαΐου 2017 και με το οποίο ο Α. Γεωργίου απαλλάγηκε των κατηγοριών για τεχνητή διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Με το συγκεκριμένο βούλευμα που προτάθηκε από τον εισαγγελέα εφετών, Ιωάννη Κούτρα, και υιοθετήθηκε κατά πλειοψηφία (μόνο η εφέτης Χριστίνα Ρωμέση ψήφισε την παραπομπή τους) αποφασίστηκε να μην παραπεμφθούν στο ειδώλιο του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων της Αθήνας ο Α. Γεωργίου και δύο ακόμη συνεργάτες του (Κωνσταντίνος Μολφέτας και Αθανασία Ξενάκη) για την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης κατά συναυτουργία σε βάρος του δημοσίου υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου του εγκλήματος.

Πρέπει να αναφερθεί μάλιστα ότι αυτή ήταν η δεύτερη φορά που ο Α. Γεωργίου και οι συγκατηγορούμενοι του απαλλάσσονταν με βούλευμα του συμβουλίου εφετών Αθηνών. Είχε προηγηθεί μια πανομοιότυπη απόφαση απαλλαγής (1149/2015) από την κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος για ψευδή βεβαίωση στοιχείων.

Ποτέ δεν αθωώθηκε ο Γεωργίου!

Κατά συνέπεια όσοι υποστήριξαν ότι ο Α. Γεωργίου έχει αθωωθεί δύο φορές ως τώρα έκαναν μια διασταλτική ερμηνεία του βουλεύματος. Μετέτρεψαν τα απαλλακτικά βουλεύματα σε αθωώσεις με εμφανή στόχο να παρουσιάσουν τον Α. Γεωργίου σαν θύμα διώξεων. Κι αντί να απολογηθεί για την αδυναμία του να αποδείξει την αθωότητά του στην ακροαματική διαδικασία, όπως υποχρεούται να πράξει κάθε κατηγορούμενος, να εμφανίζεται ως θύμα πολιτικών σκευωριών. Όταν η μοναδική πολιτική σκευωρία που είναι σε εξέλιξη στοχεύει στην αθώωσή του.

Στην  προσπάθεια να εμφανιστεί ο Γεωργίου σαν θύμα πρωτοστάτησε η Μιράντα Ξαφά συνάδελφος του Γεωργίου στο ΔΝΤ. Απαντώντας στις 20 Ιουλίου σε tweet μου, που έγραφα «τελικά να σεβόμαστε όλες τις αποφάσεις της δικαιοσύνης ή μόνο εκείνες που μας συμφέρουν;» (το οποίο ήταν απάντηση σε δικό της tweet όπου έγραφε ότι «η κυβέρνηση οφείλει να θέσει τέρμα στην πολιτικά υποκινούμενη δίωξη του πρώην προέδρου ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου»), ανταπάντησε: «υπόθεση Γεωργίου – Δύο αθωώσεις, δύο πολιτικά υποκινούμενες αναιρέσεις: “Λάθος απόφαση, ξαναπροσπαθήστε!”».

Αν η Μιράντα Ξαφά σεβόταν την αλήθεια έπρεπε να γράψει «δύο απαλλακτικά βουλεύματα» και όχι «δύο αθωώσεις». Στόχευε όμως στη δημιουργία εντυπώσεων κι ας διαστρέβλωνε με τη διατύπωση που καθόλου τυχαία επέλεξε την πραγματικότητα.

Η απόφαση της ανωτάτης δικαστικού λειτουργού προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με πιο πρόσφατη την επίσκεψη της επικεφαλής του νομικού γραφείου του πρωθυπουργού και πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου στο ανώτατο δικαστήριο, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα εξέφρασε τη δυσφορία του πρωθυπουργού και απαίτησε να διακοπεί κάθε σχετική διαδικασία σε βάρος του πρώην υπαλλήλου του ΔΝΤ και προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Η παρέμβαση της Β. Θάνου αποτελεί επιτομή των πολιτικών, εξωθεσμικών παρεμβάσεων καθώς αξιοποιεί την εμπειρία της στο δικαστικό χώρο ώστε να λειτουργήσει σαν το μακρύ χέρι της κυβέρνησης, επιβάλλοντας τη θέληση του Μαξίμου και των πιστωτών.

Το αστείο σε αυτό το όργιο παρασκηνιακών πιέσεων που εξελίσσεται είναι ότι η ΝΔ και οι φιλικός της Τύπος που κατήγγειλαν δριμύτατα το διορισμό της Θάνου στο νομικό γραφείο του πρωθυπουργού ως παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης, αυτή τη φορά εποίησαν την …νύσσαν. Προείχε βλέπετε η αθώωση του Γεωργίου, δηλαδή η συγκάλυψη των σκανδάλων  που οδήγησαν έλλειμμα και χρέος στα ουράνια και η υλοποίηση των εντολών των δανειστών. Έτσι, όσοι έσκιζαν τα ιμάτιά τους για την παραβίαση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης βρέθηκαν να τρίβουν τώρα τα χέρια τους για την παραβίασή της…

Απειλούν με μηνύσεις οι γραφειοκράτες της ΕΕ

Αν η πιο πρόσφατη αντίδραση ήρθε από την πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου η κορυφαία και εντελώς αδικαιολόγητης – από πρώτη ματιά – οξύτητας αντίδραση ήρθε από τις Βρυξέλλες. Έφτασαν μάλιστα σε σημείο δημοσιογράφοι – παπαγαλάκια των Βρυξελλών να απειλούν ότι πιθανές αναφορές σε «φουσκωμένα ελλείμματα» ενδέχεται στο εξής ακόμη και να αντιμετωπίζονται ως «ψευδές ειδήσεις» (fake news). Να επισείουν δηλαδή διώξεις και πρόστιμα!

Η οργή της ΕΕ, που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως μπανανία, αξιοποιώντας φυσικά και τη δουλική στάση της κυβέρνησης Τσίπρα, είναι πλήρως κατανοητή στη βάση των συνεπειών που μπορεί να σημάνει για όλες τις χώρες που ψήφισαν τη δανειοδότηση της Ελλάδας το 2010 μια τελεσίδικη δικαστική απόφαση που θα καταλήγει ότι ο Γεωργίου και  Γιούροστατ αλλοίωσαν δολίως τα δημοσιονομικά μεγέθη της Ελλάδας. Επομένως, οι εκατοντάδες βουλευτές σε όλη την ΕΕ εξαπατήθηκαν με ανυπόστατα οικονομικά στοιχεία – προϊόν μαγειρέματος, για να σωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες. Η ΕΕ επομένως τρέχει να προλάβει όχι μόνο για να σώσει ένα πολύτιμο συνεργάτη της στην Αθήνα, που με δόλιους τρόπους και κατά παράβαση όχι μόνο της επιστημονικής δεοντολογίας αλλά και των νόμων άνοιξε το δρόμο για τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων, αλλά και για να συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες στην παραποίηση των στατιστικών στοιχείων. Για να μην ανοίξει δηλαδή ο Ασκός του Αιόλου και αποκαλυφθεί η μεγάλη ληστεία που διοργάνωσε η ΕΕ σε βάρος των λαών, με όχημα τι «διασώσεις»…

Για να φανεί καλύτερα πόσο προκλητική και σε βάρος κάθε έννοιας δικαίου είναι η παρέμβαση των δανειστών με στόχο να κλείσει άρον – άρον το κεφάλαιο Γεωργίου, αξίζει μια μικρή αναδρομή στις σοβαρότατες κατηγορίες που βαραίνουν τον πρώην ισχυρό άνδρα της ΕΛΣΤΑΤ, που έστρωσε το δρόμο για να μπορεί ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, να μιλάει για Τιτανικό εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας…

Αφήνοντας κατά μέρους σοβαρότατες κατηγορίες όπως για παράδειγμα ότι ο Α. Γεωργίου δεν ενημέρωνε το ΔΣ της υπηρεσίας, όπως είχε υποχρέωση, έτσι ώστε να μην υπόκειται σε έλεγχο και να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να λογοδοτεί ή την επιλογή του να αμείβεται ταυτόχρονα από το ΔΝΤ και την ΕΛΣΤΑΤ την πρώτη περίοδο που διορίσθηκε στη στατιστική υπηρεσία, αποκρύβοντας μάλιστα την επαγγελματική του σχέση από το ΔΝΤ, αξίζει να σταθούμε σε τρία συγκεκριμένα παραδείγματα. Αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύουν το μαγείρεμα στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που συντελέστηκε με ευθύνη του Γεωργίου ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 να φτάσει το 11,9% αρχικά και το 15,6% του ΑΕΠ στη συνέχεια. Δείχνουν επίσης γιατί πιστωτές, μνημονιακές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, Παπαδήμου, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) δε θέλουν να φτάσει το θέμα στην ακροαματική διαδικασία.

Η δημιουργική λογιστική χρησιμοποιήθηκε στα στοιχεία 1) των νοσοκομείων, 2) των 17 ΔΕΚΟ και των εκατοντάδων νομικών προσώπων (περί τα 500) και 3) των περίφημων swap του Σημίτη που «μαγειρεύτηκαν» ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα να φουσκώσει και να ξεκινήσει το 2010 η «θεραπεία σοκ». Πώς αλλιώς θα στηριζόταν το παγκάλειο επιχείρημα «όλοι μαζί τα φάγαμε» που βολεύει μια χαρά ακόμη και το ΣΥΡΙΖΑ;

Στατιστικές αλχημείες

Το ποσό που έστειλε ως νοσοκομειακές οφειλές η ελληνική στατιστική υπηρεσία (ΕΣΥΕ τότε) στο πλαίσιο μιας πάγια επαναλαμβανόμενης διαδικασίας τον Οκτώβριο του 2009 προκειμένου να καταρτιστούν οι πίνακες με τα δημοσιονομικά στοιχεία των κρατών μελών της ΕΕ ήταν «μόλις» 2,3 δισ. ευρώ. Στην κοινοποίηση όμως που έφτασε στη Γιούροστατ, λίγες εβδομάδες αργότερα, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 2008, το ποσό είχε αυξηθεί κατά 2,5 δισ. ευρώ επιπλέον φθάνοντας τα 4,8 δισ. ευρώ. Στη συνέχεια κρίθηκε πώς ούτε κι αυτό το ποσό ήταν αρκετό για να φτάσει το έλλειμμα στο ύψος που ήθελαν κι έτσι η ελληνική κυβέρνηση πρόσθεσε 1,8 δισ. ευρώ, αιτιολογώντας αυτή της την απόφαση με μια «τεχνική έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων» που απέστειλε με ημερομηνία 3/2/2010. Έτσι, τα 2,3 δισ. έγιναν από τον «μάγο» Γεωργίου 6,6 δισ. ευρώ. Η αποφασιστικότητά τους ήταν τέτοια (κι οι πλάτες που σίγουρα είχαν εκτός Ελλάδας) ώστε δεν πήραν υπ’ όψη τους ούτε καν το Ελεγκτικό Συνέδριο που από τα υποτιθέμενα 6,6 δισ. ενέκρινε μόνο τα 1,2 δισ. Δεν πτοήθηκαν επίσης να «χαμηλώσουν» τα 6,6 δισ. ούτε καν από το γεγονός ότι ενάμισι μήνα μετά την παράνομη αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος το υπουργείο Οικονομικών απαίτησε από τους προμηθευτές των νοσοκομείων να δεχθούν κούρεμα για τις ανεξόφλητες υποχρεώσεις τους των ετών 2005-2008 ύψους 30%. Έτσι ενώ τα δημόσια ταμεία επωφελήθηκαν του κουρέματος αυτή η έκπτωση ποτέ δεν καταγράφηκε στα δημοσιονομικά μεγέθη.

Αξίζει μάλιστα να τονιστεί μια θεμελιώδη ακόμη διάσταση, που την υπογραμμίζαμε στο πρώτο πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους τον Ιούνιο του 2015: «Οι εν λόγω στατιστικές πρακτικές , με τις οποίες υπολογίστηκαν οι υποχρεώσεις των νοσοκομείων, παραβαίνουν σαφώς τόσο τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς ESA95 (βλ. ESA95, παρ. 3.06, ΕΚ αρ. 2516/2000 Άρθρο 2 Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ΕΚ αρ. 995/2001) όσο και τον Κώδικα Ορθής Πρακτικής του Ευρωπαϊκού Στατιστικού Συστήματος (European Statistics Code of Practice), ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις αρχές της ανεξαρτησίας των στατιστικών μετρήσεων, της στατιστικής αντικειμενικότητας και της αξιοπιστίας». (σελ. 24)

Κατ’ επέκταση διαβεβαιώσεις ανώνυμων πηγών των Βρυξελλών οι οποίες αναδημοσιεύονται αυτούσιες και άκριτα (δες εδώ) διαβεβαιώνοντας ότι χρησιμοποιήθηκαν συγκεκριμένες μεθοδολογίες άρα η Γιούροστατ εγγυάται την αξιοπιστία των στοιχείων είναι …ανοησίες. Στάχτη στα μάτια! Πουθενά το ESA95 και το ESA2010 δεν υποδεικνύουν αυτή τη διαδικασία καταγραφής. Το γεγονός ότι οι διαβεβαιώσεις των Βρυξελλών είναι αυθαίρετες φαίνεται κι από τα μεγέθη που επικαλούνται. «Το έλλειμμα του 2009 ήταν 15,1% του ΑΕΠ» τονίζει το εν λόγω δημοσίευμα, θέλοντας να κλείσει έτσι τη συζήτηση. Υπάρχει όμως ένα πολύ μικρό πρόβλημα καθώς η ίδια η Γιούροστατ στην ανακοίνωση που όλοι θεωρούμε σημείο αναφοράς κι εκδίδεται γύρω στις 20 Απριλίου κάθε χρόνο (δες εδώ) ανέβαζε το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 στο 15,6% του ΑΕΠ. Τι ισχύει τελικά: 15,6% ή 15,1% του ΑΕΠ;

Ας αποφασίσει επομένως πρώτα η ίδια η Γιουροστάτ για το ύψος του ελλείμματος του 2009, έστω και τώρα 8 χρόνια μετά, η οποία δε χάνει ευκαιρία για να κάνει επίδειξη της κάκιστης ποιότητας των στοιχείων που δημοσιεύει (αντίθετα πχ με την αμερικανική αντίστοιχη υπηρεσία), και μετά να εκδίδει φετβάδες επιδιώκοντας να βάλει ταφόπλακα σε μια συζήτηση που έχει πολύ μέλλον.

Όλα μέσα…

Κατά παράβαση των διεθνών κανονισμών εντάχθηκαν επίσης 17 ΔΕΚΟ και εκατοντάδες νομικά πρόσωπα από τον τομέα των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στον τομέα της γενικής κυβέρνησης για να φουσκώσει το έλλειμμα. Σε αυτές τις οντότητες συμπεριλαμβάνονταν από την ΕΘΕΛ, τον ΗΛΠΑΠ, τον ΗΣΑΠ και τον ΟΣΕ μέχρι το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών και τη Βαρβάκειο Αγορά. Ό,τι να ‘ναι…

Αποτέλεσμα αυτής της μετακίνησης ήταν να αυξηθεί το δημόσιο χρέος τουλάχιστον κατά 18,2 δισ. ευρώ. Για να μπορέσει τότε ο Α. Γεωργίου να περάσει αυτή την αλλαγή, που υλοποιήθηκε χωρίς να υπάρχουν οι παραμικρές μελέτες, ακύρωσε το Διοικητικό Συμβούλιο της υπηρεσίας και τη μετέτρεψε σε ενός ανδρός αρχή. Μάλιστα, στα κατορθώματά του εντάσσεται κι η προσπάθειά του να παραπλανήσει τη Βουλή καθώς για να αιτιολογήσει την αναταξινόμηση είχε προσκομίσει 74 φακέλους που υποτίθεται πως περιελάμβαναν τη σχετική τεκμηρίωση. Στην πραγματικότητα δεν περιείχαν μελέτες όπως έπρεπε, αλλά ερωτηματολόγια, ισολογισμούς και πλήθος άλλων εγγράφων που όμως ήταν εντελώς ανεπεξέργαστα.

Μόνο μενού από πιτσαρίες και σουβλατζίδικα δεν είχε παραχώσει, ξέροντας ότι τέτοιοι φάκελοι ποτέ σχεδόν δεν ανοίγονται καν. Όχι να διαβαστούν…

Το τελευταίο τέχνασμα που επιστράτευσε ο Α.Γεωργίου και οι συν αυτώ για να φουσκώσουν το έλλειμμα ήταν τα αμαρτωλά swaps του Κ. Σημίτη. Συγκεκριμένα οι συμφωνίες ανταλλαγής χρέους που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με την Goldman Sachs με σκοπό να κρυφτεί το δημόσιο χρέος. Αντί να ξεσκεπαστούν οι αλχημείες που χρησιμοποιήθηκαν για την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και να αποδοθούν οι δέουσες ευθύνες στο οικονομικό επιτελείο του Κ. Σημίτη (Λ. Παπαδήμος, Γ. Στουρνάρας, κ.α.) αυτές ακριβώς οι αλχημείες χρησιμοποιήθηκαν για μια ακόμη φορά εναντίον μας, καθώς αυθαίρετα πάλι ο Γεωργίου αποφάσισε να κατανείμει τα 21 δισ. ευρώ του swap την 4ετία 2006-2009, αυξάνοντας αναδρομικά και κατά παράβαση των κανονισμών της ΕΕ το δημόσιο χρέος. Γιατί έπρεπε να το κατανείμει σε προηγούμενα έτη κι όχι στα επόμενα, όπως μπορούσε να κάνει, δεν θέλουν να μάθουμε ποτέ…

Οι Ευρωπαίοι επιχείρησαν να  συγκαλύψουν το σκάνδαλο της ΕΛΣΤΑΤ επικαλούμενοι την περίφημη ανεξαρτησία της  στατιστικής υπηρεσίας. Η δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έλεγε με λίγα λόγια πως «αν εμείς βρίσκουμε τα στοιχεία αξιόπιστα εσάς σας περισσεύουν». Πρόκειται για ακραίο πολιτικό αυταρχισμό που δείχνει ότι η ανεξαρτητοποίηση …βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία.  Απαγορεύει το δημοκρατικό έλεγχο, καταργεί κυριαρχικά δικαιώματα, διευκολύνει τη φτωχοποίηση και γίνεται εργαλείο επιβολής πολιτικών που κανένας λαός δεν αποφάσισε, ούτε ενέκρινε. Οι ανεξάρτητες αρχές επομένως ακυρώνουν τη δημοκρατία, όπως κι η ίδια η ΕΕ που μετέρχεται κάθε μέσου για να συγκαλυφθούν τα σκάνδαλα της ΕΛΣΤΑΤ!

Αντί επιλόγου:  Τίποτε από τα παραπάνω δε θα είχε γίνει γνωστό αν τρεις σπουδαίοι επιστήμονες και αξιοθαύμαστου ήθους στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, που τίμησαν το ρόλο τους ως δημόσιοι λειτουργοί με ανυπολόγιστο μάλιστα προσωπικό κόστος, δεν έδιναν εδώ και επτά χρόνια σχεδόν καθημερινή μάχη για να βγει στη δημοσιότητα το σκάνδαλο της ΕΛΣΤΑΤ και να αποδοθούν οι ευθύνες. Συγκεκριμένα είναι η Ζωή Γεωργαντά, ο Νίκος Στρόμπλος και ο Νίκος Λογοθέτης. Απέναντί τους κάθε δημοκρατικός πολίτης είναι βαθιά υποχρεωμένος γιατί αντιστάθηκαν ακόμη και σε απειλές!

Πηγή: kommon

ΣΥΡΙΖΑ, ο καλύτερος φίλος του Α. Γεωργίου

ELSΈτοιμη να κουκουλώσει για πάντα το σκάνδαλο των παραποιημένων στατιστικών στοιχείων είναι η κυβέρνηση

Στροφή 180 μοιρών για την κυβέρνηση προμηνύει η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Γ. Χουλιαράκη ότι «η κυβέρνηση έχει πλήρη εμπιστοσύνη στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Γιούροστατ» κι επίσης ότι «η συμφωνία του Ιουνίου εγγυάται και προστατεύει την ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ». Με τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις γίνεται σαφές όχι μόνο ότι η κυβέρνηση έχει ταχθεί με το μέρος του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, υπόδικου Α. Γεωργίου, επιλέγοντας να καλύψει την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων που συντελέσθηκε επί των ημερών του, αλλά επίσης ότι έχει ψηφίσει ήδη και το πλαίσιο εκείνο το οποίο θα επικαλεσθεί για να παγώσει τη δικαστική διερεύνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι συνεχίζει το έργο των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά εξασφαλίζοντας τη συγκάλυψη σε ένα κορυφαίο σκάνδαλο που άνοιξε την πόρτα στα Μνημόνια το 2009.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η ανησυχία στο βαθύ κράτος των Βρυξελλών και του εγχώριου Μνημονιακού κατεστημένου ξεκίνησε όταν ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την αίτηση αναίρεσης της εισαγγελέως Ξένης Δημητρίου κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών (υπ. αρ. 1149/2015) με το οποίο ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ κι εκλεκτός του τότε τσάρου της οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου απαλλασσόταν από την κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος για ψευδή βεβαίωση στοιχείων. Η έκθεση αναίρεσης τεκμηρίωνε με μια εκπληκτική ακρίβεια την τεράστια ζημιά που υπέστη το ελληνικό δημόσιο από τις λογιστικές αλχημείες του Γεωργίου που εκτόξευσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 15,4% του ΑΕΠ, από 13,6% που το είχε βεβαιώσει ο πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Ηλ. Πλασκοβίτης. «Το ανωτέρω βεβαιωθέν δημοσιονομικό έλλειμμα ως πραγματικό περιστατικό ήταν ψευδές, αφού τεχνηέντως το διόγκωσαν», αναφέρει η έκθεση – καταπέλτης της εισαγγελέως, που καταφέρνοντας να ξεπεράσει αμέτρητα εμπόδια έδωσε τη δυνατότητα να καθίσει στο σκαμνί ο Α. Γεωργίου, εκλεκτός του ΔΝΤ όπου εργαζόταν πριν έρθει στην Αθήνα, και να απολογηθεί για την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε, ύψους 210 δις. ευρώ, σύμφωνα με την εκτίμηση της εισαγγελέως. Η έκθεση της μάλιστα παραθέτει με υποδειγματική ακρίβεια τους τρόπους με τους οποίους διογκώθηκε το έλλειμμα: ένταξη στη γενική κυβέρνηση 17 δημοσίων επιχειρήσεων, εκατοντάδων (περί τα 500) νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, με το συνυπολογισμό στο έλλειμμα της αγοραίας αξίας συμφωνιών ανταλλαγής εκτός αγοράς, των νοσοκομειακών δαπανών των ετών 2005-2009 χωρίς να αφαιρεθούν πληρωμές του δημοσίου, κ.α. Όλες αυτές οι απάτες έγιναν με την σύμφωνη γνώμη και πιθανά με την καθοδήγηση του τότε επικεφαλής της Γιούροστατ, γερμανού Ραντερμάχερ, ο οποίος είχε πολλούς λόγους να στείλει το ελληνικό έλλειμμα στα ουράνια, ακόμη και με ψεύτικα στοιχεία, για να ξεκινήσει έτσι η θεραπεία – σοκ.

Η αναίρεση της αρχειοθέτησης της κατηγορίας σε βαθμό κακουργήματος για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, από το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου, αποτέλεσε δικαίωση της μάχης που έδωσαν στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ που πρωτοστάτησαν στην αποκάλυψη των μαγειρεμάτων, με τεράστιο μάλιστα κόστος για τους ίδιους…

Λογάριαζαν όμως χωρίς τον …ξενοδόχο. Με επιστολή που έστειλαν στον υπουργό Οικονομικών, Ευκλ. Τσακαλώτο, επιλέγοντας προφανώς να ξεκινήσουν από τον πιο …σκληρό της κυβέρνησης, τρεις επίτροποι της ΕΕ (Β. Ντομπρόβσκις, Π. Μοσκοβισί και Μ. Τίσεν) πρόσφεραν πέπλο προστασίας στον εκλεκτό τους Α. Γεωργίου τονίζοντας ότι «τα δεδομένα του ελληνικού χρέους για την περίοδο 2010-2015 είναι πλήρως αξιόπιστα». Η επιστολή των επιτρόπων προκάλεσε ακόμη και την αντίδραση της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων που σε ανακοίνωσή της έκανε λόγο για «ανεπίτρεπτες και εξωθεσμικές παρεμβάσεις».

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο θα υπακούσει πειθήνια και αδιαμαρτύρητα. Μόνο ο τρόπος μένει να βρεθεί. Ξεχωριστή σημασία έχει το γεγονός πως η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, Γ. Χουλιαράκη, που έχει μετατραπεί σε τυφλό όργανο των πιστωτών, έγινε αμέσως μετά τη συνεδρίαση της Ευρωομάδας Εργασίας που προετοίμασε τη συνεδρίαση της Ευρωομάδας στις 9 Σεπτεμβρίου στη Μπρατισλάβα, όπου το θέμα της συγκάλυψης του Γεωργίου θα αποτελέσει μέρος της ημερήσιας διάταξης, όπως επίσημα ανακοινώθηκε. (Πώς το έλεγαν εκείνο για την ΕΕ: …εγγυητής των θεσμών και της δημοκρατίας;) Κατά συνέπεια συζητήθηκε. Κι εκεί ο Χουλιαράκης με άνωθεν εντολές πιθανότατα του Γ. Δραγασάκη (όπως γινόταν πάντα) διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα πράξει τα δέοντα. Δηλαδή θα κουκουλώσει το σκάνδαλο παρεμβαίνοντας ωμά στο έργο της δικαιοσύνης…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν στις 4 Σεπτεμβρίου 2016

Ποιος φοβάται την αλήθεια στην ΕΛΣΤΑΤ; (Επίκαιρα, 4-10/6/2015)

 

elstat762012Μια νέα προσπάθεια να πέσει σκοτάδι στα όσα συνέβησαν το 2009 γύρω από τους εθνικούς λογαριασμούς, έτσι ώστε η χώρα να ριχθεί στα Τάρταρα των Μνημονίων, σηματοδοτεί η πρόταση να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο εκ μέρους του εισαγγελέα Εφετών Αντώνη Λιόγα προς το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο. Η πρόταση του εισαγγελέα κατατέθηκε σε χρόνο ρεκόρ, καθώς η δικογραφία με τις καταθέσεις των Α. Γεωργίου, Μ. Κοντοπυράκη και Ν. Στρόμπλου έφυγε για το Συμβούλιο Εφετών στις 30 Απριλίου, με μόνο μία απ’ αυτές τις καταθέσεις να είναι 45 σελίδες συνοδευόμενη από άλλες 60 σελίδες συνημμένα έγραφα. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η υπόθεση των παραποιημένων στοιχείων της Στατιστικής Υπηρεσίας να κλείσει πρόωρα. Ανάλογη προσπάθεια έγινε και το 2014 από τον αντιεισαγγελέα Εφετών, Ι. Κούτρα. Η πρότασή του όμως απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Εφετών! Και τώρα επανέρχεται εκείνη ακριβώς η πρόταση με 1 επιπλέον σελίδα από τον εισαγγελέα Εφετών Αντ. Λιόγα στην οποία αναφέρει ότι συμφωνεί, ακυρώνοντας όχι μόνο την απόφαση του συμβουλίου εφετών, αλλά και τον τελευταίο γύρο ανακρίσεων και επανεξέτασης μαρτύρων, αφήνοντας ερωτηματικά για το αν λήφθηκε υπ’ όψη το νέο υλικό.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Να αναφερθεί ότι ο εισαγγελέας εφετών Αντώνης Λιόγας είχε αναλάβει και την υπόθεση του δομημένου «γαλάζιου» ομολόγου των 280 εκ. ευρώ, το οποίο υπερκοστολογημένο κατέληξε το 2006 σε τέσσερα ασφαλιστικά ταμεία. Από τα 15 άτομα που έστειλε στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων το 2011 δεν υπήρχε ούτε ένας υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών.

Η προσπάθεια να τεθεί στο αρχείο το σκάνδαλο της στατιστικής υπηρεσίας, με το οποίο τεχνηέντως φούσκωσαν τα στοιχεία για το έλλειμμα και το χρέος, ώστε να φανεί επιβεβλημένη η υπαγωγή στα Μνημόνια, εξυπηρετεί πολλούς εντός κι εκτός Ελλάδας. Πρώτα και κύρια τον επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Α. Γεωργίου, που δεν θα λογοδοτήσει για όσα συνέβησαν επί διοίκησής του. Στο απυρόβλητο θα μείνουν επίσης οι πολιτικές ευθύνες του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου όπως κι οι ευθύνες της Γιούροστατ, που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην φαλκίδευση των στατιστικών στοιχείων, αποκαλύπτοντας έτσι ότι το σχέδιο «φουσκώματος» του ελλείμματος μπορεί να μην ήταν καν ελληνικής επινόησης.

Η υπόθεση ωστόσο της ΕΛΣΤΑΤ αν ανοίξει έχει να βγάλει πολλά στοιχεία. Από την υπόθεση των 17 ΔΕΚΟ που παράτυπα εντάχθηκαν στον τομέα της γενικής κυβέρνησης, καθώς καμία άλλη κυβέρνηση της ΕΕ δεν ακολουθούσε αυτήν την πρακτική, επιβαρύνοντας έτσι τα δημόσια οικονομικά με 18,12 δισ. ευρώ, μέχρι το swap της Goldman Sachs, που κόστισε 5,28 δισ. ευρώ, και τις περίφημες νοσοκομειακές δαπάνες ύψους 4,5 δισ. ευρώ που το κράτος ποτέ δεν πλήρωσε, κανένας δεν εισέπραξε, όμως βάρυναν το δημόσιο χρέος του 2009.

Στατιστικές ραδιουργίες για τις νοσοκομειακές οφειλές

Για το θέμα των νοσοκομειακών δαπανών, τα Επίκαιρα μίλησαν με στέλεχος της στατιστικής υπηρεσίας που περιέγραψε τι ακριβώς συνέβη. Προτίμησε όμως λόγω του κλίματος φόβου που επικρατεί να διατηρήσει την ανωνυμία του:

«Τον Οκτώβριο 2009 συνέπεσαν δύο γεγονότα που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ψευδή διόγκωση των νοσοκομειακών οφειλών: η αλλαγή κυβέρνησης από τις ξαφνικές βουλευτικές εκλογές και η αποστολή στην Γιουροστάτ των συσσωρευμένων νοσοκομειακών οφειλών 2005-2008 που εκκρεμούσαν. Είναι κοινή πρακτική των περισσότερων νεοεκλεγμένων κυβερνήσεων να ισχυρίζονται ότι κληρονόμησαν σωρεία προβλημάτων από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η νοοτροπία αυτή οδήγησε τη νέα ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών να αρπάξει την παρουσιασθείσα ευκαιρία εκμεταλλευόμενη ένα συστημικό πρόβλημα του δημόσιου τομέα, να το ονομάσει “παραχάραξη των στοιχείων”, και να “αναθεωρήσει”, τις συσσωρευμένες νοσοκομειακές οφειλές ώστε να καταλήξει σε μια παράνομη υπερεκτίμηση του δημοσίου ελλείμματος και χρέους για την περίοδο 2005-2009. Το σοκαριστικό είναι ότι η υπερεκτίμηση αυτή δεν ήταν το αποτέλεσμα μεταφοράς για πολιτικούς λόγους δαπανών από άλλα έτη στα έτη 2005-2009, αλλά ήταν το αποτέλεσμα επιβάρυνσης όλων των ετών της θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης με ποσά δισεκατομμυρίων ευρώ που ήταν φανταστικά! Και το πιο σοκαριστικό είναι ότι η Γιουροστάτ συνεργάστηκε εν γνώσει της επ’ αυτού.

Αντίθετα με άλλες χώρες που αυτές οι πρακτικές, όταν αποκαλυφθούν, τιμωρούνται, στην Ελλάδα το παιχνίδι με τα στοιχεία πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις καταλήγοντας στην οικονομική καταστροφή που βιώνουμε σήμερα».

Η τέλεια δικαιολογία για το ΔΝΤ

Που στηρίχθηκε όλη αυτή η στατιστική απάτη;

«Στην περίπτωση των νοσοκομειακών οφειλών, δύο κυρίως γεγονότα διευκόλυναν την διαστρέβλωση των στοιχείων: το συστημικό πρόβλημα της ύπαρξης απαρχαιωμένων λογιστικών συστημάτων στον δημόσιο τομέα, και οι μυστικές διαβουλεύσεις της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης με ανώτατα στελέχη του ΔΝΤ, όπως μαθεύτηκε αργότερα, για να υπαχθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ποιο ευρύτερο πολιτικό σχέδιο εξυπηρετούσαν αυτές οι μεθοδεύσεις;

«Για να αναλάβει το ΔΝΤ τον έλεγχο της χώρας έπρεπε να συμβεί κάτι δραματικά σοκαριστικό. Η ιδέα μιας δημοσιονομικής κρίσης σε συνδυασμό με τα αποκαλούμενα Greek Statistics ενεφανίσθη ως η τέλεια δικαιολογία για την εισβολή του ΔΝΤ στα Ευρωπαϊκά πράγματα. Έτσι, στατιστικές πρακτικές σαν την ταχυδακτυλουργική επινόηση ψεύτικων μη υπαρχόντων ελλειμμάτων που είχαν εξαχθεί από τις εκκρεμούσες νοσοκομειακές οφειλές της περιόδου 2005-2208 αποδείχτηκαν ως η πιο αντιπροσωπευτική στατιστική ραδιουργία των ετών 2009 και 2010».

Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται στις προμήθειες των νοσοκομείων και την πληρωμή τους στην Ελλάδα και την ΕΕ;

«Στην Ελλάδα, όπως και στην υπόλοιπη ΕΕ, τα δημόσια νοσοκομεία παραδοσιακά προμηθεύονται φάρμακα και νοσοκομειακό υλικό από προμηθευτές που συνήθως πληρώνονται αργότερα από την ημερομηνία παράδοσης λόγω των χρονοβόρων διαδικασιών αξιολόγησης του νόμιμου των καταβολών από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Σχετικά με την Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο 2009, είχε συσσωρευτεί ένας μεγάλος αριθμός μη αξιολογημένων νοσοκομειακών οφειλών των ετών 2005-2008 και ταυτόχρονα η συνολική αξία αυτών των οφειλών δεν ήταν ακόμα γνωστή. Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχει αυτά τα στατιστικά προβλήματα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση Φαρμακοβιομηχανιών (EFPIA) που περιλαμβάνει πολυεθνικές όπως οι Roche και Novartis, το 2011 τα Ευρωπαϊκά κράτη χρωστούσαν 12-15 δισεκατομμύρια ευρώ στην φαρμακοβιομηχανία που αντιστοιχούσαν σε περισσότερα από ένα χρόνο».

Τα 1,2 δισ. ευρώ έγιναν 6,6 δισ.!

Πώς συγκεκριμένα έγινε η στατιστική αλχημεία;

«Στις 2 Οκτωβρίου 2009, δηλαδή πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, και μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών διαδικασιών, η ΕΣΥΕ που τώρα λέγεται ΕΛΣΤΑΤ, είχε στείλει στην Γιουροστάτ τους πίνακες ελλείμματος και χρέους που περιελάμβαναν μια προσεγγιστική εκτίμηση των νοσοκομειακών οφειλών ίση με 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν προκύψει από συνήθη έρευνα της ΕΣΥΕ. Η νέα κυβέρνηση φούσκωσε το ποσό των 2,3 δισ. ευρώ στο 6,6 δισεκατ. ευρώ, όπως περιγράφεται στην τεχνική έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών του Φεβρουαρίου 2010, βασιζόμενη σε έρευνα του Υπουργείου και όχι της ΕΣΥΕ. Έτσι, η ψευδής διόγκωση αντιστοιχούσε στο εντυπωσιακό ποσό των 5,4 δισεκ. ευρώ καθώς, σύμφωνα με το την ίδια Τεχνική Έκθεση, από τα 6,6 δισεκ. ευρώ μόνο τα 1,2 δισεκ. ευρώ είχαν ελεγχθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά η παρανομία αυτή προσπαθήθηκε να φορτωθεί μόνο σε ένα έτος, το 2008. Τότε η Γιουροστάτ το απέρριψε αυτό γράφοντας: “Στην ανακοίνωση της 21 Οκτωβρίου 2009, ένα ποσό 2,5 δισ. ευρώ προστέθηκε στο δημόσιο έλλειμμα του 2008 επί του ποσού 2,3 δισ. ευρώ. Αυτό έγινε σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές κάτω από εντολή που δόθηκε από το υπουργείο Οικονομικών, παρά το γεγονός ότι το πραγματικό ύψος των νοσοκομειακών οφειλών είναι ακόμα άγνωστο, ότι δεν υπήρχε δικαιολογία για την επίρριψη αυτού του ποσού στο 2008 και όχι σε προηγούμενα χρόνια επίσης, και η ΕΣΥΕ είχε εκφράσει την διαφωνία της προς το γενικό λογιστήριο του κράτους και το υπουργείο Οικονομικών”.

Αργότερα, τον Απρίλιο 2010, η Γιουροστάτ υπαναχώρησε στις παράνομες απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης, ίσως διότι οι γραφειοκράτες της Γιουροστάτ ασχολούντο με το να βρούν τρόπους να φορτώσουν τους κυβερνητικούς λογαριασμούς με πρόσθετο παράνομο χρέος.

Η υπαναχώρηση της Γιουροστάτ τον Απρίλιο 2010 ήταν ξεκάθαρα αντίθετη με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς ΕΣΑ95 (βλ. ESA95 παρ. 3.06, EC No. 2516/2000 άρθρο 2, Commission Reg. EC No. 995/2001) και αντίθετη με τον Κώδικα Ορθής Πρακτικής, κυρίως όσον αφορά τις αρχές της ανεξαρτησίας των στατιστικών μετρήσεων, της αντικειμενικότητας και αξιοπιστίας των στατιστικών. Μία εντυπωσιακή παραβίαση του νόμου είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των νοσοκομειακών οφειλών ποτέ δεν καταβλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στις φαρμακευτικές εταιρείες γιατί ενάμισι μήνα μετά την παράνομη διόγκωση του δημοσίου ελλείμματος, το υπουργείο Οικονομικών συμφώνησε με τις φαρμακευτικές εταιρείες ώστε αυτές να δεχτούν μια 30%  έκπτωση για την περίοδο 2005-2008.

Επίσης στη συνέχεια ακόμη κι αυτές οι αυθαίρετα μειωμένες τιμολογήσεις, συρρικνώθηκαν περαιτέρω επειδή οι προμηθευτές των νοσοκομείων πληρώθηκαν με ομόλογα (μηδενικού μάλιστα επιτοκίου) τα οποία κουρεύτηκαν με το PSI+ τον Φεβρουάριο του 2012 κατά 47,5%, με το εναπομείναν ποσό να είναι καταβλητέο σε βάθος 30ετίας».

Το σκάνδαλο με τις νοσοκομειακές δαπάνες είναι ένα μόνο από τα πολλά που έχουμε να μάθουμε αν επιτέλους ανοίξει ο φάκελος της ΕΛΣΤΑΤ. Γι’ αυτό τον λόγο η υπόθεση δεν πρέπει να μπει στο αρχείο όπως πρότεινε ο αρμόδιος εισαγγελέας, λίγες μέρες μάλιστα πριν καταθέσει ο κατηγορούμενος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέας Γεωργίου…

Αρέσει σε %d bloggers: