ΚΟΣΟΒΟ: Λάδι στην φωτιά των Βαλκανίων ρίχνουν πάλι Γερμανία και ΗΠΑ, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Από μία κλωστή κρέμεται η ειρήνη στο ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο του Κοσόβου μετά τις αλλεπάλληλες προκλήσεις της Γερμανίας και των Αμερικανών που αμφισβητούν το μοναδικό διεθνώς αναγνωρισμένο και δεσμευτικό στάτους της περιοχής.

Το Κόσοβο, βάσει της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ του 1999 απολαμβάνει ουσιώδους αυτονομίας ενώ συνεχίζει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Επίσης, απόφαση της Διάσκεψης Κορυφής ΕΕ – Δυτικών Βαλκανίων στη Θεσσαλονίκη στις 21 Ιουνίου 2003 ανέφερε ότι «εμείς οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων υποστηρίζουμε την πλήρη εφαρμογή της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για το Κοσυφοπέδιο». Επίσης, στην μετέπειτα συμφωνία των Βρυξελλών του 2013 ρυθμίστηκαν εκκρεμότητες μεταξύ Σερβίας και Πρίστινας, χωρίς να αμφισβητείται η ισχύς της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Στην πράξη αντίθετα, τόσο το 1244 όσο και οι Συμφωνίες της Θεσσαλονίκης και των Βρυξελλών μοιάζουν με τις Συμφωνίες του Μινσκ, όπως δήλωσε η πρώην γερμανίδα καγκελάριος: Υπογράφτηκαν μόνο και μόνο για να κερδίσει χρόνο η Δύση και να προλάβει το Κόσοβο να εξοπλιστεί ώστε να υλοποιηθούν τα αμερικανο-γερμανικά σχέδια, παρά κι ενάντια στο διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτό τον λόγο οι προβλέψεις που προστατεύουν τους Σέρβους δεν έχουν υλοποιηθεί με ευθύνη Γερμανίας και ΗΠΑ οι οποίες όχι μόνο προστατεύουν το Κόσοβο αλλά του επιτρέπουν να λειτουργεί κι ως παγκόσμιο κέντρο εμπορίας ναρκωτικών, σωματεμπορίας και κάθε είδους απάτης.

Το έτος που φεύγει μια σειρά γεγονότων ωθεί στην επιτάχυνση της ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου από την Σερβία, με κάθε μάλιστα κόστος.

Σημείο – σταθμός σε αυτή την πορεία η δήλωση ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου από την Σερβία τον Φεβρουάριο του 2008, που βρήκε θερμή υποστήριξη από τους Αμερικανούς δια στόματος Τζο Μπάιντεν μάλιστα όταν ήταν αντιπρόεδρος του Μπάρακ Ομπάμα. Δύο χρόνια μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο προέβη σε μια πρωτοφανή απόφαση καθώς έκρινε ότι η μονομερής ανακήρυξη δεν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Ήταν μία απόφαση κόλαφος για την διεθνή νομιμότητα καθώς από την μια αμφισβητούσε το απαραβίαστο των συνόρων και από την άλλη προσέφερε την νομική κάλυψη σε οποιαδήποτε εθνότητα θα διεκδικούσε την απόσχισή της. Για την ακρίβεια όχι σε οποιαδήποτε εθνότητα, αλλά αυστηρά σε εκείνες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μοχλοί αποσταθεροποίησης και όργανα εξυπηρέτησης του ιμπεριαλισμού, βλέπε τα ναζιστικά μορφώματα των Βαλτικών Δημοκρατιών, κράτη – θραύσματα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, κοκ.

Έκτοτε πάνω από 100 κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση πέντε κράτη δεν το έχουν αναγνωρίσει ώστε να μην δημιουργηθεί προηγούμενο: Ισπανία, Κύπρος, Ελλάδα, Ρουμανία και Σλοβακία. Κατά συνέπεια η ΕΕ ως όλον δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη το Κόσοβο κι ούτε πρόκειται να το κάνει αν δεν θέλει να δει την Καταλονία κι άλλες αμφισβητούμενες περιοχές που κατοικούνται από εθνικές μειονότητες να διεκδικούν ή να ανακηρύττουν την δική τους εθνική ανεξαρτησία επικαλούμενες το προηγούμενο του Κοσόβου.

Παρόλα αυτά, η Γερμανία χρησιμοποιώντας την ΕΕ σαν το μακρύ της χέρι και στολή παραλλαγής ώθησε τους κατσαπλιάδες του Κοσόβου να καταθέσουν επίσημο αίτημα ένταξης στην ΕΕ. Άμεσα δε να ζητήσουν απελευθέρωση της βίζας ώστε να επιτρέπονται ταξίδια και διαμονή από το ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο στις 27 χώρες της ΕΕ μέχρι και 90 ημέρες, χωρίς εκ των προτέρων έγκριση.

Το πράσινο φως για την κατάργηση της βίζας αναμένεται να δοθεί επίσημα στις αρχές του 2023 από το Ευρωκοινοβούλιο και από το Συμβούλιο της ΕΕ· με άλλα λόγια είναι θέμα πολύ λίγων εβδομάδων. Οργανισμοί δηλαδή που όταν θέλουν να αποφασίσουν κοινές προμήθειες ή την επιβολή πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου συζητούν και διαφωνούν επί έναν ολόκληρο χρόνο, τώρα για να δημιουργήσουν ένα ακόμη υποτελές τους κρατίδιο στην καρδιά των Βαλκανίων και να ακρωτηριάσουν την Σερβία θα συνεδριάσουν και θα αποφασίσουν με διαδικασίες φαστ τρακ…

Η έγκριση ωστόσο του κοσοβαρικού αιτήματος ένταξης εγείρει πολύ σοβαρά ζητήματα, που δεν επιτρέπεται να προσπεραστούν αδιάφορα. Η γερμανική εμμονή να ενταχθεί το προτεκτοράτο του Κοσόβου στην ΕΕ ισοδυναμεί με μια πανηγυρική και ντε φάκτο ακύρωση του βέτο στην (ούτε για αστείο ενιαία) ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Η Γερμανία δεν αφήνει ευκαιρία να πάει χαμένη που να μην θέσει το αίτημα της δημόσια. Υποστηρίζει μάλιστα, όπως έγραψε ο γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς, ότι το βέτο θα θυσιασθεί «για καλό σκοπό»: στον βωμό της Ευρωπαϊκής ισχύος. Απαξιώνει μάλιστα ως «εγωιστικά μπλοκαρίσματα» τα βέτο που έχουν τεθεί στο παρελθόν.

Τα γερμανικά συμφέροντα υπεράνω όλων

Το παράδειγμα του Κοσόβου ωστόσο άλλα δείχνει: Πρώτο, ότι το βέτο έχει ήδη καταργηθεί όταν τυπικά κυρίαρχα κράτη (όπως Ελλάδα, Ισπανία, Κύπρος, Ρουμανία και Σλοβακία) συναινούν να χορηγηθεί βίζα και να δοθεί προενταξιακό καθεστώς σε ένα κράτος που δεν αναγνωρίζουν! Σε ένα κράτος που επίσημα δεν υφίσταται! Πρόκειται για ακραία περίπτωση ακύρωσης εθνικών κρατών και ταπείνωσης! Δείχνει, δεύτερο, ότι η σημερινή ενιαία υποτίθεται Ευρώπη, είναι στην πραγματικότητα μια Γερμανική Ευρώπη! Το Βερολίνο χρησιμοποιεί την ΕΕ, τσαλαπατώντας όλες τις θεσμοθετημένες διαδικασίες λήψης αποφάσεων, για να επιβάλλει τα δικά του στενά οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, τα οποία μάλιστα καταπατούν το διεθνές δίκαιο, όπως το ψήφισμα 1244. Κατά συνέπεια το Βερολίνο έχει ήδη καταργήσει ντε φάκτο το βέτο για να εξυπηρετήσει την επιστροφή του γερμανικού αλυτρωτισμού για τρίτη φορά.

Οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων μηνών επιτάχυναν την διαδικασία οριστικής ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου. Συγκεκριμένα, η προσπάθεια απαγόρευσης στους 120.000 Σέρβους που κατοικούν στο βόρειο Κόσοβο να χρησιμοποιούν σερβικές πινακίδες κυκλοφορίας στα ΙΧ αυτοκίνητά τους, η προσπάθεια σύλληψης Σέρβου μειονοτικού αστυνομικού που κατηγορείται ότι πυροβόλησε αστυνομικούς του Κοσόβου, η μετέπειτα αποχώρηση όσων Σέρβων αστυνομικών και δικαστικών υπηρετούσαν στη δημόσια διοίκηση του Κοσόβου και κυρίως η δημιουργία οδοφραγμάτων στα εδαφικά όρια της σερβικής μειονότητας δημιούργησαν την εύφλεκτη ύλη που καθιστά θέμα χρόνου μια αναζωπύρωση.

Η πολυεθνική ΝΑΤΟϊκή δύναμη 4.000 στρατιωτών που στρατοπεδεύει μόνιμα στο Κόσοβο στο αποκορύφωμα των ταραχών ανήγγειλε στρατιωτική άσκηση, που δεν ήταν τίποτε άλλο από επίδειξη δύναμης απέναντι στην Σερβία, ώστε να αποθαρρύνει οποιαδήποτε κίνηση του σερβικού στρατού.

Ενδεικτικό στοιχείο για την εξόφθαλμη στράτευση των ΝΑΤΟϊκών στο πλευρό των Κοσοβάρων είναι η απάθεια που έδειξαν το 2004 στη διάρκεια ταραχών οι οποίες οδήγησαν στον θάνατο δεκάδων Σέρβων και στην βίαιη εκδίωξη χιλιάδων οικογενειών μειονοτικών που κατέφυγαν στην Σερβία για να γλυτώσουν το πογκρόμ και τις καθημερινές ταπεινώσεις. Η εθνοκάθαρση σε βάρος των Σέρβων διευκόλυνε το σχέδιο των Κοσοβάρων κατσαπλιάδων για ένα εθνικά ομοιογενές Κόσοβο. Έτσι, για να γίνουν ακόμη πιο έντονες οι αναλογίες, οι Σέρβοι του Κοσόβου υπέμεναν τα μαρτύρια των ρωσώφωνων στο Ντονμπάς από το 2014 που έγινε το πραξικόπημα του Μεϊντάν…

Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι στο ψήφισμα 1244 του ΟΗΕ (κατ’ εντολή του οποίου επιχειρεί η KFOR στο Κόσοβο) προβλέπεται η ανάπτυξη σερβικού στρατού στο Κόσοβο, στο πλαίσιο συγκεκριμένων αποστολών. Αντίθετα, αν κάτι δεν προβλέπεται είναι η απαγόρευση της εισόδου και δράσης του, όπως συνέβη όταν η Σερβία υπέβαλε τη σχετική αίτηση. Η βιασύνη μάλιστα της γερμανίδας υπουργού Εξωτερικών, Αναλένα Μπέρμποκ, να απορρίψει το αίτημα των Σέρβων προκάλεσε την άμεση αντίδραση του σέρβου προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς που εγκάλεσε την γερμανίδα υπουργό ως αναρμόδια να απαντήσει, ενώ της επέρριψε την ευθύνη για την απροθυμία της Πρίστινας να εφαρμόσει τις συμφωνίες που έχει ως τώρα υπογράψει και αφορούν τα δικαιώματα των Σέρβων του Κοσόβου. 

Η Σερβία του 2022 δεν είναι η Σερβία της δεκαετίας του 2000. Έχει αναβαθμίσει τις στρατιωτικές της υποδομές κι έχει δηλώσει ότι δεν θα υποχωρήσει μπροστά στο χρέος της να υπερασπιστεί τους διωκόμενους Σέρβους του Κοσόβου. Το βράδυ της Δευτέρας 26 προς Τρίτη 27 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος της χώρας έθεσε τον στρατό και την αστυνομία σε ύψιστη ετοιμότητα, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά!

Η ένταση στο Κόσοβο, όσο θα έρχεται πιο κοντά η ένταξη του στην ΕΕ, θα οδηγήσει την Σερβία να παγώσει την δική της ενταξιακή πορεία, να έρθει σε σύγκρουση με Βρυξέλλες και Βερολίνο και ταυτόχρονα να πλησιάσει ακόμη περισσότερο την Μόσχα και την Κίνα.
Ταυτόχρονα, η Γερμανία θα εκμεταλλευτεί την δημιουργία μιας χαίνουσας πληγής στο κέντρο των Βαλκανίων για να νομιμοποιήσει την αποστολή στρατού της εκτός συνόρων και την στρατιωτικοποίηση της ίδιας της ΕΕ…

Η Ελλάδα μόνο χαμένη θα βγει από την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου κατά πολλούς τρόπους. Το ευρωπαϊκό «πλυντήριο» του Κοσόβου που κατοικείται από μουσουλμάνους θα απομακρύνει την Ελλάδα από την Σερβία ενώ θα δώσει νέα ώθηση στα αναθεωρητικά σχέδια της Μεγάλης Αλβανίας, που υποστηρίζονται επίμονα και παντοιοτρόπως από την Τουρκία…

Απειλητική επιστροφή του γερμανικού ρεβανσισμού, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Την δόξα της εφημερίδας Αυγή, που στις 21 Απριλίου 1967 θα φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «γιατί δεν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα», ζήλωσαν οι Financial Times στις 30 Σεπτεμβρίου 2022. Ανάλυση του Άγγλου δημοσιογράφου και ιστορικού Τίμοθι Γκάρτον Ας με τίτλο «Για την φασιστική αναγέννηση να κοιτάτε στην Μόσχα κι όχι στην Ρώμη» έκανε κάτι πολύ χειρότερο από να ερεθίζει τα παραδοσιακά αντιρωσικά αντανακλαστικά του συντηρητικού κοινού του, χαρακτηρίζοντας την Μόσχα ως ενσάρκωση του σύγχρονου φασισμού. Μόλις πέντε ημέρες μετά την εκλογική νίκη στην Ιταλία της Τζόρτζια Μελόνι, που έχει δημόσια δηλώσει θαυμάστρια του Μουσολίνι, ο αρθρογράφος της αγγλικής εφημερίδας υποβάθμιζε την ίδια την φασιστική απειλή, επικαλούμενος τα θεσμικά αντίβαρα της σύγχρονης Ιταλίας.

Τι κι αν η νέα ακροδεξιά πρωθυπουργός δεν χάνει ευκαιρία που να μην σηκώσει το αριστερό χέρι παραπέμποντας στον φασιστικό χαιρετισμό έτσι ώστε να το συνηθίσουμε κι αυτό, η απειλή για τον Τίμοθι Γκάρτον Ας δεν βρίσκεται στην Ιταλία…

Ωστόσο, τα θεσμικά αντίβαρα δεν κάνουν τίποτε άλλο από την δημιουργία αναχωμάτων τελευταία στιγμή μήπως και εκτονωθεί ένα κύμα που ποτέ, μιλώντας για τον φασισμό, δεν ήταν αμιγώς πολιτικό. Ήταν οικονομικό· εκφράζοντας πανίσχυρα ταξικά συμφέροντα, ιδεολογικό· αντιπροσωπεύοντας απόψεις για την δημοκρατία, τις φυλετικές σχέσεις κ.α. και σχεδόν πάντα ένοπλο, στρατιωτικό· με κοιτίδα τις ένοπλες δυνάμεις ή και επίλεκτα σώματα. Όταν διαμορφωθούν οι παραπάνω όροι ακόμη και τα θεσμικά αντίβαρα θα έχουν την τύχη των χωμάτινων λοφίσκων που παρασέρνουν οι ορμητικοί χείμαρροι. Ποτέ μάλιστα ως σήμερα (κι ευτυχώς) αυτά τα αντίβαρα που ενσωματώθηκαν στα συντάγματα της Γερμανίας και της Ιταλίας την μεταπολεμική περίοδο δεν έχει χρειαστεί να αποδείξουν την ανθεκτικότητά τους…

Πλημμυρίδα πραξικοπημάτων

Αν κάτι ωστόσο προκαλεί ανησυχία είναι ότι οι όροι που οδηγούν στον φασισμό συσσωρεύονται απειλητικά. Μάρτυρας, αν και κορυφή του παγόβουνου, είναι οι αλλεπάλληλες προσπάθειες αποτυχημένων ή ακόμη και επιτυχημένων πραξικοπημάτων. Από κοινού και η άνοδος και η νομιμοποίηση των φασιστικών κομμάτων. Από το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα στην Βραζιλία με το οποίο ανατράπηκε η Ντίλμα Ρουσέφ το 2016 κι άνοιξε ο δρόμος για τον Μπολσονάρου, μέχρι την πραξικοπηματική ανατροπή του Έβο Μοράλες στην Βραζιλία το 2020 και του Πέδρο Καστίγιο στο Περού πριν 2 εβδομάδες. Όλα αυτά τα πραξικοπήματα είχαν την σφραγίδα των Αμερικανών. Άνθρωπος των Αμερικανών στην Ευρώπη είναι και η Μελόνι που κέρδισε τις εκλογές στην Ιταλία, ζητώντας την εντατικοποίηση της βοήθειας προς στην Ουκρανία.

Κορυφαία όλων ωστόσο, για την πρωτοτυπία τους, ήταν τα γεγονότα στο αμερικανικό Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021, για τα οποία μάλιστα πρέπει να πιστέψουμε ότι συνέβησαν εν αγνοία των δυνάμεων καταστολής της χώρας – κοιτίδα του κατασκοπευτικού καπιταλισμού. Κι εκείνα δε τα γεγονότα λοιδορήθηκαν ως οπερέτα όπως ελαφρά τη συνείδηση χαρακτηρίστηκε και το πραξικόπημα στην Γερμανία που ακύρωσε η εισβολή 3.000 αστυνομικών σε περισσότερα από 130 σημεία της χώρας και σε 11 από τα 16 γερμανικά κρατίδια, οδηγώντας στη σύλληψη 25 ανθρώπων!  

Πολύ μεγάλο δίκτυο δεν είναι για να αντιμετωπιστεί με σαρκασμό;

Η μεγαλύτερη ανατριχίλα ωστόσο δεν προκαλείται εντάσσοντας το αποτυχημένο πραξικόπημα της Γερμανίας στο διεθνές του πλαίσιο, όσο στο αυστηρά γερμανικό! Σειρά γεγονότων επιτρέπει να υποθέσουμε ότι οι λαοί της Ευρώπης βρίσκονται ξανά αντιμέτωποι με έναν απειλητικό γερμανικό ρεβανσισμό. Αν οι «Πολίτες της Αυτοκρατορίας» που εξάρθρωσε η γερμανική αστυνομία αποτελούν γνήσιο τέκνο τους ή καρικατούρα δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία…

Για να φανεί η σοβαρότητα της απειλής που αντιπροσωπεύει η ακροδεξιά τρομοκρατία χρειάζεται να επισημάνουμε την δήλωση του γερμανού υπουργού Εσωτερικών Χορστ Ζεεχόφερ τον Οκτώβριο του 2020 ότι «ο ακροδεξιός εξτρεμισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας». Η δήλωση του έγινε οκτώ μήνες μετά την επίθεση ενός ακροδεξιού ένοπλου στη Χανάου που οδήγησε στον θάνατο 11 ανθρώπων. Η ανάδειξη ως πρωτεύουσας απειλής των Ισλαμιστών προηγουμένως και της Ρωσίας μετέπειτα, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να δημιουργεί τις αναγκαίες συνθήκες για την επώαση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας στην Γερμανία. Το ίδιο θα συνεχίσει να συμβαίνει ακόμη και τώρα, χωρίς δηλαδή η αποκάλυψη του δικτύου να λειτουργήσει σαν συναγερμός, όπως έπρεπε, δοθείσης της σύνθεσης και της προέλευσης των συλληφθέντων, μιας κι ένας εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός των επίδοξων πραξικοπηματιών προερχόταν από την αστυνομία, το στρατό και τις ειδικές δυνάμεις KSK πουν ιδρύθηκαν το 1996.

Μάλιστα, μόλις το 2020 η κυβέρνηση της Γερμανίας διέλυσε μια ολόκληρη μονάδα του συγκεκριμένου επίλεκτου σώματος στρατού με αφορμή την αποκάλυψη ότι αξιωματικός τους είχε σπίτι του από όπλα, εκρηκτικά και πυρομαχικά μέχρι βιβλίο με τραγούδια των SS! Εκείνη την περίοδο μάλιστα ερευνούνταν 500 γερμανοί στρατιώτες για σχέση με ναζιστικές οργανώσεις!!!

Η διάβρωση των γερμανικών δυνάμεων καταστολής είναι διπλή. Στο εσωτερικό από τους φασίστες, και στο εξωτερικό από τους Αμερικανούς, όπως είχε αποκαλυφθεί το 2015 με αφορμή τις παρακολουθήσεις γάλλων και ευρωπαίων αξιωματούχων που διενεργούνταν από τη γερμανική υπηρεσία πληροφοριών BND για λογαριασμό των Αμερικανών! Φαίνεται ότι ο ναζισμός και η αμερικανοδουλεία είναι στοιχεία ανεξίτηλα εγγεγραμμένα στο γενετικό κώδικα της Γερμανίας…

Η επιρροή του νεοναζισμού στην Γερμανία φαίνεται ακόμη κι από τα μέλη της οργάνωσης «Πολίτες της Αυτοκρατορίας» που ήταν πίσω από το σχεδιαζόμενο πραξικόπημα: 21.000 άτομα αριθμούσε το 2020, από 16.500 το 2017. Βάση των απόψεων τους είναι ότι η Γερμανία παραμένει από το 1945 υπό την κατοχή των συμμαχικών δυνάμεων, ενώ η παράδοσή της στις 8 Μαΐου 1945 ισοδυναμεί με την κατάλυση της κυριαρχίας της. Τα πλέον επιφανή μέλη της, όπως ο συλληφθείς Ερρίκος 13ος αρνούνται να πληρώσουν φόρους ή να εκδώσουν δίπλωμα γιατί δε αναγνωρίζουν την σημερινή Γερμανία. Μετά την επανένωση έχουν επιδοθεί σε μπαράζ δικαστικών προσφυγών για να ανακτήσουν την περιουσία τους που κατασχέθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, ευτυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Η πολιτική επιρροή τους αναπτύχθηκε εκθετικά με αφορμή την πανδημία όταν έγιναν φορείς του αντι-εμβολιαστικού ανορθολογισμού, αναπαράγοντας θεωρίες συνομωσίας…

Κορυφή του παγόβουνου οι ναζί «Πολίτες της Αυτοκρατορίας»

Σε κάθε περίπτωση, η απειλή που συνιστά εκ νέου η Γερμανία για την ειρήνη και στην σταθερότητα στην Ευρώπη ξεπερνάει κατά πολύ τους «Πολίτες της Αυτοκρατορίας». Η άνοδός τους είναι η κορφή του παγόβουνου. Αδιόρατα εκ πρώτης όψεως και πολύ περισσότερο στη σύνδεσή τους είναι μια σειρά γεγονότα που υποδηλώνουν ότι η Γερμανία βρίσκεται εδώ κι έναν ακριβώς χρόνο, από τις 8 Δεκεμβρίου 2021 που ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς διαδέχθηκε την Άνγκελα Μέρκελ, σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι έτοιμη να υλοποιήσει μια στροφή προς τα δεξιά και την ακραία αντίδραση. Αποτέλεσμα των ραγδαίων υποκείμενων αλλαγών είναι η αναβίωση του γερμανικού ρεβανσισμού.

Το τέλος της Γερμανίας που γνωρίσαμε έχει σημείο αφετηρίας την ίδια την οικονομία της κι είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Εκφράστηκε με κορυφαίο τρόπο στο εμπορικό της ισοζύγιο που έγινε για πρώτη φορά αρνητικό το 2022!

Η δημιουργία ελλειμμάτων στο γερμανικό εμπορικό ισοζύγιο είναι ιστορικής σημασίας εξέλιξη επειδή το οικονομικό μοντέλο της ατμομηχανής της Ευρώπης στηρίχθηκε στις εμπορικές εξαγωγές. Οι δε εξαγωγές κεφαλαίου (που αντιστοιχούν σε αυξημένες εισαγωγές) ποτέ δεν αμφισβήτησαν την πρωτοκαθεδρία των εξαγωγών. Η Γερμανία μετά την ήττα της το 1945, και χάρη στην διαγραφή των χρεών της, εκμεταλλεύτηκε πρώτα την φθηνή μετανάστευση από τον ευρωπαϊκό Νότο και την Τουρκία για να παράγει φθηνά και μετά την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ για να εξάγει ανεμπόδιστα με μια συναλλαγματική μάλιστα ισοτιμία σημαντικά πιο ευνοϊκή σε σχέση με εκείνη που θα είχε αν διέθετε εθνικό νόμισμα. Κομβικό ρόλο σε αυτό το σχέδιο είχε η γεωγραφική της θέση στο κέντρο της Ευρώπης που της επέτρεπε από την μια να στηρίζεται στο φθηνό ρωσικό αέριο κι από την άλλη να δίνει στην εξαγωγική της μηχανή στρατηγικό βάθος προς ανατολάς. Το μοντέλο αυτό με μείζονες αλλαγές που δεν άλλαζαν αλλά υποστήριζαν την αρχιτεκτονική του (πχ εισαγωγή νεοφιλελεύθερων αλλαγών με Ατζέντα 2010 επί Σρέντερ) δούλεψε πάνω από 70 χρόνια.

Το 2022 ωστόσο αυτό το μοντέλο έκλεισε τον κύκλο του υπό το βάρος δύο αλλαγών: της Πράσινης Μετάβασης και του πολέμου στην Ουκρανία.

Η Πράσινη Μετάβαση επικεντρωμένη αποκλειστικά στην ενεργειακή πολιτική, όχι ως μοχλός εξελίξεων αλλά ως αυτοσκοπός, είχε αναχθεί σε μείζον θέμα της προεκλογικής εκστρατείας της σημερινής υπουργού Εξωτερικών και στελέχους των Πράσινων, Αναλένα Μπέρμποκ, το 2021. Σήμερα κατά κοινή ομολογία η ενεργειακή πολιτική στην Γερμανία έχει προκαλέσει αλλεπάλληλα και στρατηγικά αδιέξοδα μιας και σήμανε τεράστιο οικονομικό κόστος που έχει γονατίσει την γερμανική οικονομία. «Είκοσι χρόνια πριν η Γερμανία αποκαλούταν ο ασθενής της Ευρώπης λόγω της υψηλής ανεργίας, της ασθενούς εγχώριας ζήτησης και των χαμηλών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ. Σήμερα, η χώρα φαίνεται να έχει κολλήσει μια άλλη ασθένεια – αυτή τη φορά λόγω της μη ρεαλιστικής, φιλόδοξης ενεργειακής πολιτικής. Η ανάκαμψη θα είναι επίπονη», έγραψε ο Χανς Βέρνερ Ζιν, στις 25 Νοεμβρίου αναδεικνύοντας τις καταστροφικές συνέπειες της ενεργειακής πολιτικής. Ο πρώην πρόεδρος του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου Ifo αναφέρεται στην μεγαλύτερη χημική βιομηχανία του κόσμου, την γερμανική Basf, που έχει εξελιχθεί σε σεισμογράφος για την γερμανική οικονομία, κι η οποία θα κατασκευάσει γιγαντιαίο εργοστάσιο αξίας 10 δισ. ευρώ στην Κίνα για να ξεπεράσει το εμπόδιο του ακριβού φυσικού αερίου! Επικαλείται επίσης έκθεση βάσει της οποίας η Γερμανία δεν θα μπορεί να παράγει στο εξής πάνω από 300 προϊόντα τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ενεργειακής έντασης και τα οποία στο εξής θα εισάγονται από τις ΗΠΑ, αν κοπεί το φυσικό αέριο από την Ρωσία, δεδομένου ότι το ευρωπαϊκό φυσικό αέριο είναι 4 φορές πιο ακριβό από το αμερικανικό!

Η Πράσινη Μετάβαση βάφτηκε …μαύρη

Ας κρατήσουμε ότι μια ιμπεριαλιστική χώρα όπως η Γερμανία έχει τη δυνατότητα να ασκεί δημόσια κριτική στην ακολουθούμενη ενεργειακή πολιτική. Σε χώρες όπως η Ελλάδα αντίθετα η κριτική απαγορεύεται ακόμη κι όταν φτάνει η μεγαβατώρα στα 360 ευρώ ή εξαγοράζεται με απ’ ευθείας αναθέσεις και χαριστικές άδειες στους διαγωνισμούς του ΑΔΜΗΕ…

Το τραγικό ωστόσο είναι ότι η ενεργειακή πολιτική της νέας κυβέρνησης δεν είναι πράσινη, αλλά η πιο μαύρη των πολλών τελευταίων ετών. Ανεξάρτητα από τις εξαγγελίες της ταυτίζεται  με την παράταση της ζωής των πυρηνικών εργοστασίων ως τον Απρίλιο (και μετά βλέπουμε), την επαναλειτουργία 20 εργοστασίων που παράγουν ενέργεια από άνθρακα και την κατασκευή στο Βίλχελμσχάβεν σε χρόνο ρεκόρ (μόλις 200 ημερών) του πρώτου τερματικού σταθμού που θα αεριοποιεί υγροποιημένο φυσικό αέριο κι έτσι θα μπορεί στο εξής η Γερμανία να εισάγει ανεμπόδιστα υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) χωρίς να έχει ανάγκη τους αγωγούς Nord Stream! Είμαστε έτσι μάρτυρες της πιο βαθιάς ακύρωσης της Πράσινης Μετάβασης! Η συμμετοχή των Πράσινων στην τρικομματική κυβέρνηση της Γερμανίας ταυτίζεται στην πράξη με την μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση που έγινε ποτέ επί γερμανικού εδάφους στην κατεύθυνση της υιοθέτησης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και «πρασινίσματος» του ενεργειακού μίγματος. Ξεκίνησε ωστόσο εντελώς διαφορετικά!

Ειρήσθω εν παρόδω στο εντελώς αντίθετό τους δεν εξελίχθηκαν μόνο οι Πράσινοι στη διάρκεια αυτού του έτους. Το ίδιο συνέβη και με τους Φιλελεύθερους που θα πρέπει να απολογηθούν στους ψηφοφόρους τους για την μεγαλύτερη δημοσιονομική επέκταση στην ιστορία της Γερμανίας κατά 500 δισ. ευρώ!

Η Αναλένα Μπέρμποκ, που εξελίχθηκε σε μοιραίο πρόσωπο της συντελούμενης στροφής στην Γερμανία, σε όλη την διάρκεια της προεκλογικής της εκστρατείας το 2021 αναίρεσε μια σταθερά της γερμανικής πολιτικής που βασιζόταν στην υπόσχεση της συνέχειας. Η Μπέρμποκ αντίθετα πόνταρε στην αλλαγή της πολιτικής, εστιάζοντας στην κλιματική αλλαγή κι όχι μόνο. Ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας του προγράμματός της τονίστηκε κι από τον επικεφαλής του γραφείου στο Βερολίνο του Γερμανικού Ιδρύματος Μάρσαλ που δήλωνε στο περιοδικό Time ότι «η Μπέρμποκ έχει την πιο καθαρή ατζέντα αλλαγής από το 1972». Κι εννοούσε τότε που ο Βίλι Μπραντ εξομάλυνε τις σχέσεις με την Ανατολική Γερμανία και ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη…

Η Μπέρμποκ σε όλη την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας δεν έχανε ευκαιρία να καταθέτει δημόσια την αμερικανοδουλεία της, πασχίζοντας να εξασφαλίσει το χρίσμα της Ουάσιγκτον. Στο πλαίσιο συνέντευξης της στο Αμερικανικό Συμβούλιο στις 6 Μαΐου 2021, όταν ρωτήθηκε από τον Φαρίντ Ζακαρία κατά πόσο θα σεβαστεί και θα ακολουθήσει τα βήματα του Γιόσκα Φίσερ που ως υπουργός Εξωτερικών ήταν «πολύ φιλο-ΝΑΤΟϊκός, ακόμη και πολύ φιλο-Αμερικανός», η Μπέρμποκ με το πάθος του νεοφώτιστου δήλωσε ότι τότε ακριβώς εμπνεύστηκε κι εντάχθηκε στο κόμμα, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών ο Γιόσκα Φίσερ, που κάλυψε την επέμβαση της Γερμανίας στη Σερβία!

Ο βαθύς πολιτικός και ιστορικός αναθεωρητισμός της Μπέρμποκ φτάνει στο ανώτατο σημείο του όταν μιλάει για την συμμετοχή τους Ναζί παππού της και στρατιώτη της Βέρμαχτ στην εκστρατεία στην Πολωνία σαν να περιγράφει μια ρομαντική εκδρομή στο δάσος του Πότσδαμ… Οι συχνές αναφορές της στον Ναζί παππού της, χωρίς να αναφέρει την λέξη Ναζί αποτέλεσε αιτία σκληρής κριτικής, μιας και εκφράζει μια στάση πλήρως αποενοχοποιημένη από τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας. Τη διαφορά της Γερμανίας της Μπέρμποκ από την Γερμανία της Μέρκελ, σε ότι αφορά τους ανατολικούς γείτονες τους, συμβολίζει το γεγονός ότι ο πολωνός παππούς της ανατολικογερμανίδας Μέρκελ πολέμησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των Γερμανών! Ας μην απορούμε επομένως που η Βαρσοβία διακρίνοντας τον αναθεωρητισμό του Βερολίνου θέτει τώρα θέμα επανορθώσεων (ύψους 1,3 τρισ. ευρώ!) για τις καταστροφές που προκάλεσε η Γερμανία στην Πολωνία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με το Βερολίνο να απορρίπτει το δίκαιο αίτημα τους…

Δοθείσης λοιπόν της ευκολίας με την οποία γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών ξαναγράφει την ιστορία αποενοχοποιώντας το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας ας μην απορούμε για το που βρίσκουν τα καύσιμα οι «Πολίτες της Αυτοκρατορίας»…

Η Αναλένα Μπέρμποκ αποτελεί το πρόσωπο κλειδί στον μετασχηματισμό της Γερμανίας, λόγω του πρωταγωνιστικού ρόλου που διαδραμάτισε στην δημιουργία προσχωμάτων στην κατασκευή του Nord Stream 2 όταν ήταν στην αντιπολίτευση και στη συνέχεια, από την θέση της υπουργού, τον Δεκέμβριο του 2021, για να μην δοθεί άδεια λειτουργίας στον ρωσο-γερμανικό αγωγό, όταν η κατασκευή είχε ολοκληρωθεί και μπορούσε να λειτουργήσει. Η συνέχεια με τον πόλεμο και τις κυρώσεις μέχρι την ανατίναξη του αγωγού από τους Άγγλους είναι γνωστή…

Μια νέα επιθετική Γερμανία

Στη βάση της βίαιης διακοπής των σχέσεων της Γερμανίας και της γερμανικής ΕΕ με την Ρωσία, είναι ο ίδιος ο γερμανός καγκελάριος που όρισε το περίγραμμα του γερμανικού ρεβανσισμού. Αποτελείται δε από τρεις ακρογωνιαίους λίθους.

Ο πρώτος εντός της Γερμανίας αφορά τις νέες στρατιωτικές δαπάνες, αυξημένες κατά 100 δισ. ευρώ για την επόμενη 5ετία, όπως ανακοινώθηκαν μόλις τρεις μέρες μετά την έναρξη του πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας. Πώς θα αφήσει το Βερολίνο απότιστο τον …κήπο που ανθούν οι νοσταλγοί του Χίτλερ; Αναγκαίο να ειπωθεί ότι οι αυξημένες γερμανικές πολεμικές δαπάνες θα είναι ο φόρος αίματος των φτωχών Γερμανών προς την αμερικανική πολεμική βιομηχανία!

Ο δεύτερος ακρογωνιαίος λίθος σχετίζεται με την επέκταση της Γερμανίας εκτός συνόρων. Στην ομιλία του στην Πράγα στις 29 Αυγούστου ο γερμανός καγκελάριος προανήγγειλε την διεύρυνση της ΕΕ για να φτάσει τα 30 ακόμη και 36 κράτη, από 27 σήμερα! Θα συμπεριλάβει όχι μόνο τα Δυτικά Βαλκάνια, που αποτελούν λίκνο του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά ακόμη την Ουκρανία, την Μολδαβία και την Γεωργία! Η επέκταση της ΕΕ για να εξασφαλίσει πολιτικό και οικονομικό ζωτικό χώρο η Γερμανία και άμεσα να υποκαταστήσει τις εξαγωγές που έχασε προς την Ρωσία ώστε να σώσει το εμπορικό της ισοζύγιο, θα αυξήσει τα θερμά μέτωπα στα Βαλκάνια, την Ανατολική Ευρώπη και τον Καύκασο. Ένας νέος πόλεμος στα Βαλκάνια, με το  Κόσοβο να λειτουργεί απέναντι στην Σερβία όπως η Ουκρανία απέναντι στην Ρωσία είναι θέμα χρόνου.

Η επέκταση της ΕΕ θα υλοποιηθεί ταυτόχρονα με την αλλαγή των κανόνων λήψης αποφάσεων, σύμφωνα με όσα είπε στην ομιλία του ο Σολτς. Καθόλου τυχαία την ίδια μέρα από την ιστορική πρωτεύουσα της Τσεχίας, μιλώντας σε εκδήλωση του αμερικανικού ιδρύματος National Endowment for Democracy, η Μπέρμποκ δήλωσε «ότι θέλω να μεταφέρω πως δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύουν οι γερμανοί ψηφοφόροι μου, αλλά αυτό που πιστεύει ο λαός της Ουκρανίας»… Η νέα ΕΕ επομένως θα είναι βαθιά αντιδημοκρατική και θα υπηρετεί τα κελεύσματα των Αμερικανών κι όχι των λαών της…

Τέλος η νέα Γερμανία θα είναι μια δύναμη αποσταθεροποίησης και επιθετική! Το νέο δόγμα το περιγράφει ενδελεχώς ο γερμανός καγκελάριος στο επόμενο τεύχος (Ιανουάριος Φεβρουάριος 2023) του αμερικανικού περιοδικού Foreign Affairs.

«Στην παρούσα συγκυρία, ο κρίσιμος ρόλος της Γερμανίας είναι να γίνει ένας από τους βασικούς παρόχους ασφάλειας στην ήπειρό μας, επενδύοντας στον στρατό μας, ενισχύοντας την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, αυξάνοντας την παρουσία μας στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και εκπαιδεύοντας και εξοπλίζοντας τις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας. Ο νέος ρόλος της Γερμανίας θα απαιτήσει μια νέα στρατηγική κουλτούρα. Η στρατηγική εθνικής ασφαλείας που θα υιοθετήσει η κυβέρνησή μου σε λίγους μήνες θα αντανακλά αυτό το γεγονός. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι αποφάσεις σχετικά με την ασφάλεια της Γερμανίας και τον εξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεών της λαμβάνονταν σε ένα πλαίσιο ειρήνης. Τώρα, το ερώτημα που μας καθοδηγεί είναι ποιες απειλές θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε μαζί με τους συμμάχους μας στην Ευρώπη, με πιο άμεση την απειλή από τη Ρωσία»…

Στη βάση όλων των παραπάνω η επόμενη έρευνα για τους «Πολίτες της Αυτοκρατορίας» πρέπει να διεξαχθεί στα κυβερνητικά κτίρια του Βερολίνου κι όχι στους παρακμιακούς  απόγονους αρχόντων της Πρωσικής αυτοκρατορίας…

Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Γερμανίας η νέα ΕΕ

Πηγή: NewsCenter

Σαν θύμα της υπερβολικής …δημοκρατίας εμφάνισε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας της χώρα του μιλώντας στους γερμανούς διπλωμάτες στις 7 Ιουνίου: «Δεν μπορούμε πλέον να είμαστε όμηροι εκείνων που παραλύουν την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική μέσω των βέτο που υποβάλουν. Επομένως, το λέω ανοιχτά: το βέτο πρέπει να φύγει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι και εμείς μπορούμε να καταψηφιστούμε»!

Λεωνίδας Βατικιώτης

Το μήνυμα του Χάικο Μάας ερμηνεύτηκε σαν απειλή. Στην πραγματικότητα ήταν κατά πολύ χειρότερο: ήταν προειδοποίηση. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών εισήλθε στο τελευταίο στάδιο που προηγείται της αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών και πλέον προετοιμάζει την κοινή γνώμη και τις πολιτικές ηγεσίες των άλλων κρατών – μελών της ΕΕ θέτοντας δημόσια τις αξιώσεις του. Στο αποκορύφωμα μάλιστα της υποκρισίας του το Βερολίνο φαίνεται διατεθειμένο ακόμη και να χάσει στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής ψηφοφορίας. Πρόκειται για κακόγουστο θέατρο μιας και το Βερολίνο κέρδιζε άνετα αποσπώντας ομοφωνίες ακόμη και όταν οι αποφάσεις που λαμβάνονταν στα ευρωπαϊκά όργανα ισοδυναμούσαν με τον οικονομικό θάνατο σειράς ευρωπαϊκών χωρών. Ας θυμηθούμε όσα συνέβησαν προ δεκαετίας στο απόγειο της κρίσης του ευρώ… Όταν λοιπόν ακόμη και τότε η Γερμανία αξιοποιούσε στο έπακρο κρυφούς και φανερούς μηχανισμούς επιβολής για να προσδώσει την κατάλληλη θεσμική ισχύ στα πιο ιδιοτελή της συμφέροντα, σιγά που θα περάσει στο στρατόπεδο των χαμένων όταν θεσπιστεί η πλειοψηφία στα δύο πεδία που εξακολουθεί να ισχύει: τη φορολογία και την εξωτερική πολιτική!

Αφορμή για το ξέσπασμα του γερμανού υπουργού Εξωτερικών στάθηκε η αντίδραση της Ουγγαρίας όταν η ΕΕ επιδίωξε στο αποκορύφωμα της πρόσφατης σφαγής στη Γάζα να εκδώσει ένα ψήφισμα με το οποίο ζητούσε ανακωχή. Το αυταρχικό καθεστώς της Ουγγαρίας δείχνοντας για πολλοστή φορά τους στενούς του δεσμούς με το Ισραήλ, ακύρωσε τη δυνατότητα της κοινής ανακοίνωσης που όσο κι αν δεν χαριζόταν ούτε στο Ισραήλ, ούτε στη Χαμάς, έθετε προ των ευθυνών του το Ισραήλ.

Κι αν αυτή η διαμάχη έμεινε μεταξύ των ειδημόνων, το βέτο που συζητήθηκε ευρέως τέθηκε από Ουγγαρία (πάλι) και Πολωνία και αφορούσε το νέο προϋπολογισμό της ΕΕ και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Ειδικότερα, η αδιαλλαξία τους εκδηλώθηκε με αφορμή την επιδίωξη των Βρυξελλών να θεσπίσουν ταυτόχρονα πολιτικά εργαλεία παρέμβασης, που σύμφωνα με Βουδαπέστη και Βαρσοβία υπονόμευαν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Σημασία έχει ότι ανεξαρτήτως των πρόσφατων αφορμών (που δεν λείπουν) η ομοφωνία στο σύστημα αποφάσεων έχει τεθεί στο στόχαστρο των γερμανικών επιθέσεων εδώ και χρόνια. Ενδεικτικά, το είχε προτείνει ακόμη κι πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Ενώ είναι σίγουρο ότι το θέμα θα τεθεί στην «Διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης».

Η πρωτοβουλία της Γερμανίας να ανοίξει τη συζήτηση για την κατάργηση της ομοφωνίας, φέρνει στην επιφάνεια τα γερμανικά σχέδια απόλυτης κυριαρχίας στην ΕΕ και την Ευρώπη. Η ύπαρξη του βέτο στην ΕΕ για περισσότερο από μισό αιώνα εξασφάλιζε ότι κανενός κράτους μέλους τα συμφέροντα δεν πρόκειται να θυσιαστούν στο όνομα της ενιαίας Ευρώπης, σε επίπεδο τυπικό πάντα και σύμφωνα με τις ιδρυτικές διακηρύξεις. Γιατί η πράξη από τη θεωρία απείχε πιο πολύ από την απόσταση που χωρίζει το κατά κεφαλήν εισόδημα του ευρωπαϊκού κέντρου από την περιφέρεια. Για να το πούμε ακόμη πιο απλά: Κανείς δεν έχει λόγο να αμφισβητήσει ότι σε κρίσιμες συγκυρίες, οι λεκτικές επιθέσεις που δέχτηκε το 2011 στη Σύνοδο Κορυφής ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, όταν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προσχωρήσει σε δημοψήφισμα όπως περιγράφηκαν από τον τότε Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο, δεν αποτελούν τον κανόνα. Συνέβαιναν ωστόσο σε περιβάλλον ομοφωνίας…

Η κατάργηση της ομοφωνίας συμβαίνει σε μια διπλή συγκυρία. Από την μια η Γερμανία νιώθει τέτοια αυτοπεποίθηση που δεν έχει πια την ανάγκη να λαβαίνει υπ’ όψη της τα συμφέροντα των μικρότερων χωρών. Η συμμετοχή τους στην ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτη, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε ακόμη και την δεκαετία του ’80 στον ευρωπαϊκό Νότο, ενώ ακόμη και οι κυβερνήσεις τους ελάχιστα διαπραγματεύονται όσα τους αναλογούν, και πάλι αντίθετα με ό,τι συνέβαινε την δεκαετία του ’80. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις των κρατών της ανατολικής Ευρώπης διαπραγματεύονται μεν τη θέση τους στη διεθνή σκακιέρα αλλά όχι μόνο απέναντι στο Βερολίνο. Συχνά, συχνότατα στην απέναντι μεριά του τραπεζιού, ενίοτε και δίπλα τους, κάθεται η Ουάσινγκτον, όπως το είδαμε να συμβαίνει το 2003, με την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ κι ουκ  λίγες φορές έκτοτε, με ποικίλες αφορμές. Σε αυτό το πλαίσιο η επαναφορά της πλειοψηφίας ισοδυναμεί με το κλείσιμο της πόρτας στην Ουάσινγκτον!

Παρόλα αυτά, η κατάργηση της ομοφωνίας δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα οδηγήσει σε μια ΕΕ πολύ πιο γερμανική και λιγότερη φιλική στα μικρά κράτη μέλη και τους λαούς. Τότε το Βερολίνο δεν θα είναι καν υποχρεωμένο να αναζητάει συμβιβασμούς ή να παραχωρεί ανταλλάγματα αν θέλει να επιβάλλει την πολιτική του. Θα είναι αρκετή η σφυρηλάτηση και η εμβάθυνση του γαλλογερμανικού άξονα ή η διαμόρφωση ενός διευθυντηρίου μεταξύ των πλούσιων χωρών του βορρά, που θα αποφασίζουν για τα πάντα μεταξύ τους…

Αντιφασιστική αφύπνιση στο Αμβούργο

Δεν συμβαίνει συχνά, αλλά ορισμένες φορές οι κάλπες εκπέμπουν μηνύματα προς τις πιο διαφορετικές κατευθύνσεις. Αυτό συνέβη πολύ πρόσφατα στις κρατιδιακές εκλογές του Αμβούργου, στο γερμανικό βορρά, όπου τα αποτελέσματα όλων σχεδόν των κομμάτων ισοδυναμούσαν με μια ανατροπή.

Το πιο ευχάριστο αποτέλεσμα ήταν η συντριβή της γερμανικής Δεξιάς. Το CDU συγκέντρωσε ένα απίστευτα χαμηλό ποσοστό, μόλις το 11,2% των ψήφων, που ήταν το δεύτεροι χειρότερο αποτέλεσμα σε κρατιδιακό επίπεδο στην ιστορία του κόμματος. Η αλήθεια είναι πώς η πτώση των χριστιανοδημοκρατών ήταν αναμενόμενη, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό.

Το χαστούκι των γερμανών ψηφοφόρων απέναντι στους υποψηφίους της γερμανικής Δεξιάς ήταν η άμεση αντίδραση στα γεγονότα της Θουριγγίας. Μόλις στις αρχές Φεβρουαρίου στο γερμανικό αυτό κρατίδιο ο εκλεκτός των Ελεύθερων Δημοκρατών του FDP (ναι, του φιλελεύθερου κόμματος που ομνύει στην επιχειρηματικότητα, τις αρχές του ελεύθερου ανταγωνισμού και στην πρωθιέρειά τους την Μάργκαρετ Θάτσερ) εκλέχτηκε πρόεδρος με τις ψήφους των νεοναζί της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Η μεγαλύτερη ωστόσο κοινοβουλευτική ομάδα που σήκωσε το χεράκι της για να φορέσει το στέμμα του, ευτυχώς για λίγες ώρες, ήταν των Χριστιανοδημοκρατών, του κόμματος της Άνγκελα Μέρκελ. Η εκλογή του προκάλεσε σοκ στην γερμανική κοινωνία. Χιλιάδες διαδηλωτές πολιόρκησαν τα γραφεία των νεοφιλελεύθερων που αποδείχτηκε ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συναγελάζονται με τα μιάσματα των νοσταλγών του Χίτλερ από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη μέχρι το Μόναχο και την Λειψία. Άμεση ήταν και η αντίδραση του γερμανικού πολιτικού συστήματος, με την Μέρκελ να χαρακτηρίζει το μαύρο μέτωπο νεοφιλελεύθερων – νεοναζί – Δεξιάς ως «κακή μέρα για την Δημοκρατία» και «ασυγχώρητη πράξη». Ενώ σε σύσκεψη που έγινε την αμέσως επόμενη μέρα μεταξύ των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού αποφασίστηκε να ξαναγίνουν εκλογές για να σβήσει μία και καλή από την πολιτική ιστορία της Γερμανίας η ψηφοφορία της Θουριγγίας, όπου να σημειωθεί ότι δεύτερη μεγάλη πόλη μετά την Ερφούρτη είναι η Βαϊμάρη. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο αποτέλεσε σημείο καμπής στην μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα όχι τόσο τους νεοφιλελεύθερους που είναι γνωστή η πολιτική συγγένειά τους με τους νεοφασίστες από τα χρόνια ακόμη του Πινοτσέτ, αλλά την mainstream Δεξιά που η ίδια έχει κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίζει τους νοτιοευρωπαίους τεμπέληδες και χαραμοφάηδες διαχέοντας ρατσιστικό δηλητήριο σε όλη την Γερμανία, αλλά όχι να συγκυβερνάει με τους οπαδούς της φυλετικής καθαρότητας.

Η Δεξιά του Αμβούργου έπεσε θύμα κι άλλης μια κακής συγκυρίας – που μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί: Της δολοφονικής επίθεσης από έναν ακροδεξιό στις 19 Φεβρουαρίου στην πόλη της Χανάου, πλησίον της Φρανκφούρτης, που οδήγησε στον θάνατο 10 ανθρώπων. Η αντίδραση του γερμανικού Τύπου ήταν άμεση και αυστηρή. Το περιοδικό Spiegel χαρακτήρισε την ακροδεξιά τρομοκρατία σαν «αποτυχία της Γερμανίας» κι έγραφε δύο μέρες μετά την δολοφονική επίθεση: Η τρομοκρατική επίθεση στη Χανάου έχει για μια ακόμη φορά δείξει πόσο ανοχύρωτη είναι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η μάχη ενάντια στον ακροδεξιό εξτρεμισμό και τον εθνικο-σοσιαλισμό θα όφειλε πραγματικά να είναι στο DNA της χώρας, λόγος ύπαρξής της. Αλλά δεν είναι, ούτε ποτέ ήταν. Στη Γερμανία μπορούν να συγχωρηθούν πολλά, αλλά δεν μπορεί να συγχωρηθεί η απάθεια στη μάχη απέναντι στους Νεοναζί και την ακροδεξιά βία».

Το κόμμα της Μέρκελ επομένως στο Αμβούργο πλήρωσε ανεξόφλητους λογαριασμούς των χριστιανοδημοκρατών από το ένα άκρο της Γερμανίας στο άλλο. Και μέσα με αυτούς φυσικά την κρίση διαδοχής που έχει παραλύσει το κόμμα μετά την παραίτηση της Άνεγκρετ Κραμπ – Καρενμπάουερ από την ηγεσία του κόμματος, που οδήγησε σε συνέδριο στις 25 Απριλίου ή 9 Μαΐου.

Από την άλλη δεν περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι οι φασίστες κατάφεραν και συγκέντρωσαν τον ίδιο αριθμό ψήφων, με τις προηγούμενες εκλογές. Η πτώση του ποσοστού τους οφείλεται στην αύξηση τη συμμετοχής στις εκλογές…

Συμβολικό ωστόσο ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα και για τους σοσιαλδημοκράτες. Το SPD στο Αμβούργο κατέγραψε ένα από τα καλύτερα ποσοστά του, κερδίζοντας 39%. Πίσω από αυτή την επιτυχία βρίσκεται μια φιλολαϊκή πολιτική που έχει κατασκευάσει μαζικά νέες κατοικίες κι έχει επεκτείνει την μέριμνα και την κοινωνική πολιτική.  Κορυφαία πολιτική κίνηση των Σοσιαλδημοκρατών ήταν η μάχη που έδωσαν μαζί με τους κατοίκους του πολυπληθούς κρατιδίου για την επαναδημοτικοποίηση του δικτύου ηλεκτροδότησης, ενάντια στην εταιρεία Vattenfall, μετά την αποτυχία της ιδιωτικοποίησης.  Όλα αυτά βρίσκονται στον αντίποδα της δεξιάς κι αντιλαϊκής πολιτικής που ακολουθεί η ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών σε κεντρικό επίπεδο.

Τέλος, το υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσαν οι Πράσινοι κι έφτασε το 24% δείχνει ότι ολοένα και περισσότερο παύουν να λειτουργούν σαν ομάδα πίεσης κι  αποτελούν σταθερά του πολιτικού συστήματος στη Γερμανία.

Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Αστάθειας

Στρωμένος με αγκάθια αποδεικνύεται για τη Γερμανία ο δρόμος επιβολής μιας σιδερένιας δημοσιονομικής πειθαρχίας, κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της ευρωπαϊκής χρηματιστηριακής ολιγαρχίας. Αξίζει μάλιστα να προσέξουμε ότι το γερμανικό σχέδιο προκαλεί πολύ περισσότερες αντιδράσεις σε τμήματα της ευρωπαϊκής ελίτ προερχόμενα από άλλα κράτη μέλη, παρά στην ίδια την κοινωνία που δείχνει να έχει εξοικειωθεί με τη συνεχή φτωχοποίηση και την αποστέρηση κοινωνικών δικαιωμάτων που πριν λίγες δεκαετίες θεωρούνταν αναπόσπαστα τμήματα του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Το χάσμα του Παρισιού με το Βερολίνο, με αφορμή τι μεταρρυθμίσεις του Μακρόν, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των αντιδράσεων που γεννά η εξελισσόμενη Γερμανοποίηση της Ευρώπης. Δεν είναι όμως και το μοναδικό…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ασυνήθιστης σφοδρότητας ήταν για παράδειγμα η αντίδραση της Ιταλίας απέναντι στο σχέδιο αναθεώρησης του καταστατικού του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (που συμμετείχε στη δανειοδότηση της Ελλάδας, της Ιταλίας και των ισπανικών τραπεζών και διαδέχθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και συζητήθηκε στην σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Ως αποτέλεσμα η τελική συμφωνία αντί για το τέλος του 2019 παραπέμφθηκε για τον Ιούνιο του 2020. Την ιταλική διαφωνία έκανε γνωστή ο προερχόμενος από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Λουίτζι ντι Μάγιο, προσθέτοντας ότι η Ιταλία δεν πρόκειται να συναινέσει στην μεταρρύθμιση μέχρι να αποσαφηνιστούν τα ευρύτερα σχέδια για τη Τραπεζική Ένωση.

Το άμεσο πρόβλημα της Ιταλίας ωστόσο είναι το νέο καταστατικό του ΕΜΣ και ειδικότερα η αλλαγή των όρων αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Με βάση την τροποποίηση και σύμφωνα με τους εμπνευστές της, ο ΕΣΜ αποκτά περισσότερες εξουσίες στο εξής για να διαχειρίζεται χρηματοοικονομικές κρίσεις, εξοπλίζεται με επιπλέον εργαλεία επιτήρησης των εθνικών οικονομιών, ενώ απλουστεύει τις διαδικασίες αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Αυτή η αλλαγή ωστόσο είναι μαθηματικά βέβαιο πώς θα οδηγήσει σε αύξηση των επιτοκίων δανεισμού για τις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης και θα φέρει πιο κοντά την επόμενη κρίση χρέους, λειτουργώντας σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Προβλέπει για την ακρίβεια στις Ρήτρες Συλλογικής Δράσης που συνοδεύουν κάθε έκδοση ομολόγου πώς στο εξής θα απαιτείται μικρότερο ποσοστό κατόχων ομολόγων για να εγκριθεί μια αναδιάρθρωση. Αυτή η αλλαγή αυξάνει τον κίνδυνο της αναδιάρθρωσης κι εκθέτει τους ομολογιούχους σε μεγαλύτερους κινδύνους, με αποτέλεσμα να ζητήσουν μεγαλύτερη ανταμοιβή, δηλαδή υψηλότερο επιτόκιο, για την αγορά του. Η Ιταλία ωστόσο, έχοντας το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ μετά την Ελλάδα, ξέρει ότι βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού κι αρκεί μια ανεπαίσθητη αλλαγή των σημερινών όρων για να την οδηγήσει εκεί που ήταν η Ελλάδα το 2010.

Γι’ αυτό το λόγο και το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία την απέρριψε βάζοντας σε κίνδυνο τη συνοχή του νέου κυβερνητικού συνασπισμού που ανέλαβε το Σεπτέμβριο, έχοντας στη θέση των ακροδεξιών του Σαλβίνι το Δημοκρατικό Κόμμα, που συμφωνεί εκ των προτέρων με κάθε σχέδιο αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών. Όπως εκ παραδόσεως κάνουν κι όλα τα κόμματα εξουσίας της Ελλάδας…

Η Ιταλία όμως δεν αρκέστηκε στην απόρριψη του γερμανικού σχεδίου μεταρρύθμισης του ΕΜΣ που επιταχύνει την πορεία προς μια ένωση των δυο ή και περισσότερων ταχυτήτων. Αναλυτική, συχνή και καλά επιχειρηματολογημένη αρθρογραφία στους Financial Times του επικεφαλής του τμήματος Ποιοτικής Ανάλυσης και Χρηματοοικονομικής καινοτομίας της ιταλικής ρυθμιστικής αρχής του χρηματιστηρίου αντιπαραβάλλει ένα ανταγωνιστικό σχέδιο για την μεταρρύθμιση του ΕΜΣ, που θα όφειλε να βρει ανταπόκριση σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας που είναι ευάλωτες στις δημοσιονομικές κρίσεις. Η πρότασή του συμπυκνώνεται στη δημιουργία ενός μηχανισμού που θα διαχέει και θα επιμερίζει τον κίνδυνο από την μια άκρη ως την άλλη της ευρωζώνης. Προτείνει ειδικότερα τη σταδιακή εισαγωγή σε όλες τις εκδόσεις ομολόγων των κρατών μελών μιας ρήτρας που θα ισοδυναμεί με υπερεθνική εγγύηση και στην πράξη θα σημαίνει ότι στην περίπτωση που ο εκδότης αδυνατεί να εκπληρώσει το χρέος του τότε θα αναλαμβάνει να το πράττει ο ΕΜΣ. Ως πρώτο βήμα αυτής της διαδικασίας συστήνεται η αντικατάσταση όλων των ομολόγων που λήγουν με νέα, που θα φέρουν την εγγύηση του ΕΜΣ. Με βάση τους υπολογισμούς του, σε μια δεκαετία όλο το ευρωπαϊκό δημόσιο χρέος θα έχει δώσει τη θέση του σε ένα νέο χρέος εγγυημένο από τον ΕΜΣ. Σε δεύτερο χρόνο, που θα ξεκινήσει μετά από αυτή την δεκαετία, τα εγγυημένα από τον ΕΜΣ ομόλογα θα αντικατασταθούν από νέα, εκδοθέντα από το ίδιο τον ΕΜΣ. Η κυκλοφορία τους θα σημάνει σταδιακά την πλήρη αμοιβαιοποίηση των δημοσίων χρεών. Ο ιταλός τεχνοκράτης προτείνει στα κράτη μέλη της περιφέρειας να αποδεχθούν την αλλαγή των όρων αναδιάρθρωσης υπό την προϋπόθεση της αμοιβαιοποίησης του χρέους.

Δεν είναι πρώτη φορά που κατατίθεται δημόσια πρόταση έκδοσης ευρω-ομολόγων ως απάντηση στη σοβούσα δημοσιονομική κρίση. Ούτε κι η πρώτη φορά που η Γερμανία θα την απορρίψει, επικαλούμενη ότι κινδυνεύει η δική της οικονομική ευρωστία και θα αυξηθούν τα δικά της επιτόκια δανεισμού. Ακόμη κι έτσι ωστόσο φαίνεται πώς οι ρωγμές που προκαλεί η πολιτική της δεν κλείνουν, ακόμη και μια δεκαετία μετά το ξέσπασμα της κρίσης.

Πηγή : Νέα Σελίδα

Αρέσει σε %d bloggers: